αστικοί μύθοι ή μήπως όχι; - οι πάντα επίκαιρες και εξάπτουσες την ανθρώπινη φαντασία, θεάσεις UFO

Η συζήτηση για την εξωγήινη ζωή έχει αναζωπυρωθεί μετά από ένα παράξενο UFO που εντοπίστηκε στους ουρανούς πάνω από την Ισπανία, αιχμαλωτίζοντας την προσοχή ντόπιων κατοίκων, επιστημόνων και όλων των ατόμων που είναι λάτρεις του διαστήματος, παγκοσμίως. 

Μάρτυρες περιέγραψαν ότι είδαν ένα ασυνήθιστο αντικείμενο να κινείται με τρόπους που αψηφούν τα συμβατικά μοτίβα αεροσκαφών, πυροδοτώντας συζητήσεις για την προέλευση και τον σκοπό του. 
Η θέαση έχει καταγραφεί σε βίντεο από αρκετούς παρευρισκόμενους, προσθέτοντας λάδι στην εικασία και την παγκόσμια συζήτηση για UFO και την πιθανότητα ζωής πέρα από τη Γη.
Επιστήμονες και ερευνητές αναλύουν τώρα το υλικό και τις αναφορές για να διαπιστώσουν αν το αντικείμενο ήταν φυσικό ατμοσφαιρικό φαινόμενο, ανθρωπογενές σκάφος ή κάτι εντελώς άγνωστο. 
Παρατηρήσεις UFO όπως αυτή είναι σπάνιες και συχνά αμφιλεγόμενες, αλλά το περιστατικό στην Ισπανία έχει τραβήξει σημαντικά προσοχή λόγω των πολλαπλών ανεξάρτητων αναφορών και της σαφούς ορατότητας του αντικειμένου.
Οι ειδικοί τονίζουν τη σημασία της επιστημονικής έρευνας για να διαχωρίσει το γεγονός από τη φαντασία, αλλά η θέαση έχει ήδη πυροδοτήσει τη φαντασία του κοινού.
Ιστορικά, οι θεάσεις αγνώστων ιπτάμενων αντικειμένων έχουν επηρεάσει τόσο την λαϊκή κουλτούρα όσο και την επιστημονική έρευνα.
Από μυστηριώδη φώτα στον ουρανό έως υποτιθέμενες στενές επαφές, η ανθρωπότητα από καιρό εικάζει για επισκέπτες από άλλους κόσμους.
Αυτή η τελευταία θέαση στην Ισπανία συνεχίζει αυτή την παράδοση, υπενθυμίζοντάς μας ότι το σύμπαν είναι απέραντο και σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητο και ότι μπορεί να υπάρχουν φαινόμενα που δεν έχουμε κατανοήσει ακόμη.
Για όσους ενδιαφέρονται για την εξωγήινη ζωή, αυτή η παρατήρηση UFO προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία να συζητήσουν, να μελετήσουν και να εικάσουν για το τι υπάρχει πέρα από τον πλανήτη μας. 
Είτε οδηγήσει σε πρωτοποριακές ανακαλύψεις είτε παραμείνει ανεξήγητη, έχει ήδη προκαλέσει ενθουσιασμό, συζήτηση και γοητεία σε όλο τον κόσμο.

             κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

Deep Universe

αστικοί μύθοι...πως οι μοτοσικλετιστές προστάτευσαν ένα γλυκό αυτιστικό παιδάκι σε μια εθνική οδό...

Δεν γνωρίζω αν η ιστορία είναι αληθινή ή είναι αστικός μύθος
Είτε όμως είναι αληθινή είτε αστικός μύθος, δεν παύει να είναι συγκινητική και να δείχνει από την μία πλευρά την βαρβαρότητα του καθημερινού ανθρώπου και από την άλλη μια μη αναμενόμενη ευαισθησία και ανθρωπιά κάποιων ανθρώπων που χωρίς δεύτερη κουβέντα οι πολλοί θα τους κακοχαρακτήριζαν.
Και τώρα η ιστορία μας
Μία Μάνα αφηγείται:

Ο γιος μου, ο οποίος ήταν οκτώ ετών και είχε αυτισμό, ξαφνικά κάποια στιγμή, έπαθε νευρική κρίση και πήδηξε έξω από το αυτοκίνητο ενώ οδηγούσα προς το κέντρο θεραπείας του. 
Σε λίγα δευτερόλεπτα, καθόταν στη λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας και κουνιόταν πέρα ​​δώθε, ουρλιάζοντας. 
Τα αυτοκίνητα σταμάτησαν, αλλά αντί να βοηθήσουν, οι περισσότεροι, έβγαλαν τα τηλέφωνά τους και άρχισαν να βιντεοσκοπούν!
Έκλαιγα, τρομοκρατημένη, προσπαθώντας να φτάσω στο παιδί μου, το οποί δεν με αναγνώριζε καν.
Ήταν εντελώς συγκλονισμένος και εγώ ήμουν σε κατάσταση σοκ, κάτι που χειροτέρευε την κατάσταση του παιδιού μου.
Παράλληλα είχα να αντιμετωπίσουν και τους οδηγούς των σταματημένων αυτοκινήτων οι οποίοι φώναζαν και με κατηγορούσαν με άσκημα  λόγια όπως 
"ελέγξτε το παλιόπαιδο"
"πάρτε το καθυστερημένο από το δρόμο"
και ακόμη χειρότερες προσβολές.
Τότε άκουσα το βρυχηθμό των μοτοσικλετών.
Δώδεκα μοτοσικλετιστές διέκοψαν την κυκλοφορία και πάρκαραν τις μοτοσικλέτες τους κυκλώνοντας το παιδί μου!
Δεν ήταν μικρές μοτοσικλέτες. 
Ήταν θορυβώδεις, δυνατές Harley. 
Οι μοτοσικλετιστές φορούσαν μαύρα δερμάτινα γιλέκα με σήματα, 
γυαλιά ηλίου, 
μαντήλια...
Έμοιαζαν με ομάδα βγαλμένη από ταινία με μοτοσικλετιστές.
Αλλά αυτό που έκαναν στη συνέχεια ήταν συγκλονιστικό και βέβαια αντίθετο με τις προσδοκίες του πλήθους!
Ο επικεφαλής μοτοσικλετιστής, ένας μεγαλόσωμος άντρας με μακριά γκρίζα γενειάδα, έκανε ένα βήμα προς το πλήθος και είπε αυτά τα λόγια με τόνο που δεν σήκωνε αντίρρηση- 
-. Όποιος βιντεοσκοπεί αυτό το παιδί πεθαίνει
Και έτσι απλά, τα τηλέφωνα εξαφανίστηκαν.
Έπειτα έκανε κάτι ακόμα κάτι πιο συγκλονιστικό.
Ξάπλωσε στο καυτό πεζοδρόμιο δίπλα στο παιδί.

Δεν μιλούσε δυνατά ούτε κινούνταν γρήγορα. 
Απλώς ξάπλωσε εκεί, περίπου ένα μέτρο μακριά, ανάσκελα.
-. Έι, μικρέ μου, είπε απαλά, ξέρεις τι είδους κινητήρα έχει η μοτοσικλέτα μου; Είναι μια Twin Cam 103. Αυτό σημαίνει ότι κάνει μπαμ, μπαμ, μπαμ.
Το παιδί άρχισε να επιβραδύνει το λίκνισμά του.
Ο μοτοσικλετιστής συνέχισε να μιλάει ήσυχα.
-. Σου αρέσουν τα μοτίβα; 
Οι μοτοσικλέτες είναι γεμάτες μοτίβα. 
Έμβολα, βαλβίδες, χρονισμός - όλα κινούνται μαζί.
Μια άλλη μοτοσικλετίστρια, μια γυναίκα με ασημένια μαλλιά, κάθισε αργά κοντά. 
-. Η μοτοσικλέτα μου έχει διαφορετικό κινητήρα. Θέλεις να μάθεις νέα της;
Δεν άγγιξαν ποτέ το το παιδί!
Δεν τον ανάγκασαν ποτέ να τον κοιτάξει στα μάτια. 
Απλώς μιλούσαν, ήρεμα και με σεβασμό, για ένα θέμα στο οποίο μπορούσε το παιδί να επικεντρωθεί.
Για τρεις ώρες, αυτοί οι μοτοσικλετιστές έμειναν μαζί μας σε εκείνον τον αυτοκινητόδρομο.
Δημιούργησαν έναν χώρο ηρεμίας και ασφάλειας γύρω από τον γιο μου. 
Ένας έβγαλε το δερμάτινο γιλέκο του και το γλίστρησε απαλά στο πεζοδρόμιο κοντά στο παιδί, εξηγώντας τα μπαλώματα. 
Το παιδί μου το άγγιξε και άκουσε τον μοτοσικλετιστή να λέει:
-. Αυτό είναι από ένα μεγάλο ράλι. 
Πιθανώς πολύ δυνατό για σένα, αλλά ο ήχος όλων των κινητήρων μαζί είναι σαν μουσική
Εν τω μεταξύ, το πλήθος είχε διαλυθεί και η κυκλοφορία είχε ανακατευθυνθεί. 
Οι μοτοσικλετιστές παρέμειναν.
Κάποιος είχε καλέσει την αστυνομία και μας εξήγησε τα πάντα για να μην μπλέξουμε σε μπελάδες. 
Ένας άλλος επικοινώνησε με το κέντρο θεραπείας του Μαξ για να τους ενημερώσει ότι θα αργούσαμε.
Όταν τελικά βρήκα τη φωνή μου, ρώτησα τον επικεφαλής ποδηλάτη: 
-. Πώς ήξερες τι να κάνεις;
Χαμογέλασε...
-. Ο ανιψιός μου είναι αυτιστικός. 
Έχω δει εκατό ψυχολογικές εκρήξεις. 
Δεν μπορείς να τους αναγκάσεις να ξεφύγουν από αυτές. 
Πρέπει να είσαι ακίνητος, ήσυχος και ασφαλής.
Άλλοι μοτοσικλετιστές μοιράστηκαν τις ιστορίες τους: 

μια κόρη, 
ένας εγγονός, 
ένας αδελφός στο φάσμα της ψυχικής υγείας. 
Αυτοί οι άνθρωποι με σκληρή εμφάνιση είχαν βαθιά συμπόνια επειδή καταλάβαιναν. 
Πολλοί από αυτούς είχαν ξαναδεί παρόμοιες καταστάσεις.
-. Γι' αυτό κάνουμε μοτοσικλέτα μαζί τώρα, παλιότερα ήμασταν μια τακτική λέσχη μοτοσικλετιστών, αλλά με την πάροδο του χρόνου συνειδητοποιήσαμε πόσοι από εμάς επηρεαζόμασταν από αυτισμό. 

Τώρα κάνουμε μοτοσικλέτα για ευαισθητοποίηση και υποστήριξη - μας εξήγησαν
Τελικά, το παιδί μου σηκώθηκε. 
Περπάτησε προς τον οδηγό μοτοσικλετιστή και, με τη σοβαρή του φωνή, είπε: 
-. Η μοτοσικλέτα σου έχει κινητήρα Twin Cam 103
Ο μοτοσικλετιστής χαμογέλασε.
-. Σωστά. Θέλεις να το ακούσεις να ξεκινάει; 
Από μακριά, για να μην είναι πολύ δυνατό;
Το παιδί έγνεψε καταφατικά.
Έβαλε μπροστά απαλά τη μηχανή. 
Το παιδί άκουγε.
-. Ακούγεται σαν να περπατάει ένας Τυραννόσαυρος Ρεξ, είπε.
Ο μοτοσικλετιστής γέλασε ευγενικά. 
-. Αυτός είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να το περιγράψεις, του είπε
Το παιδί χαμογέλασε.
Στη συνέχεια μας συνόδευσαν για το υπόλοιπο της διαδρομής μέχρι το κέντρο θεραπείας, κάνοντας σχηματισμό γύρω από το αυτοκίνητό μας. 
Μόλις φτάσαμε εκεί, περίμεναν μέχρι το παιδί να μπει με ασφάλεια μέσα. 
Πριν φύγει, ο επικεφαλής ποδηλάτης μου έδωσε μια κάρτα.
-. Καλέστε μας οποιαδήποτε στιγμή. 
Αν έχει άλλη μια κρίση ή αν χρειάζεστε υποστήριξη κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού. 
Είμαστε εδώ.
-. Αλλά πώς κατάλαβες ότι έπρεπε να σταματήσεις και να βοηθήσεις; ρώτησα.
-. Ήμασταν μερικά αυτοκίνητα πίσω σου. 
Είδαμε τα πάντα. 
Ξέραμε ότι έπρεπε να δράσουμε. 
Αυτό κάνουμε!
Μια εβδομάδα αργότερα, σε ένα άλλο ταξίδι, το παιδί μου ήταν ανήσυχος. 
Αλλά τότε ακούσαμε το βουητό. 
Τέσσερις μοτοσικλετιστές σταμάτησαν δίπλα στο αυτοκίνητό μας, δείχνοντας τον αντίχειρά του. 
Μας ακολούθησαν ξανά μέχρι το κέντρο. 
Το παιδί μου ήταν ήρεμο σε όλη τη διαδρομή.
-. Γύρισες! είπε όταν φτάσαμε.
-. Σου το είπα, αυτό κάνει η οικογένεια, είπε ο επικεφαλής μοτοσικλετιστής.
-. Αλλά δεν είσαι η οικογένειά μου, απάντησε με ειλικρίνεια ο Μαξ.
-. Η οικογένεια δεν είναι απλώς αίμα, οικογένεια είναι οι άνθρωποι που σε καταλαβαίνουν, απάντησε...
Το παιδί σταμάτησε και μετά έγνεψε καταφατικά
-. Είστε η οικογένειά μου.
Από τότε, έχουν γίνει μέρος της ζωής μας. 
Έρχονται σε σχολικές παρουσιάσεις, σε γενέθλια, σε ραντεβού. 
Έχουν διδάξει στο παιδί μου πολλά, όπως πώς να παραμένει ήρεμος.

Αλλά πάνω απ' όλα, μας έδωσαν κάτι σπάνιο: κατανόηση. 
Σε έναν κόσμο που συχνά κρίνει και κατακρίνει έδειξαν συμπόνια. 
Δεν είπαν απλώς ότι νοιάζονταν. 
Εμφανίστηκαν.
Το παιδί μου είναι τώρα δέκα χρονών. 
Ακόμα παλεύει, ακόμα λιώνει μερικές φορές. 
Αλλά ξέρει ότι υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που τον καταλαβαίνουν. 
Που θα ξαπλώσουν σε έναν καυτό δρόμο για ώρες μόνο και μόνο για να βοηθήσουν.
Συνήθιζα να εύχομαι το παιδί μου να μπορούσε να είναι "φυσιολογικός" 
Τώρα, ελπίζω απλώς να παραμείνει πιστός στον εαυτό του - το αγόρι που βλέπει δεινόσαυρους στους ήχους των μηχανών και βρίσκει παρηγοριά σε απροσδόκητα μέρη.
Και θα θυμάμαι πάντα εκείνους τους δώδεκα μοτοσικλετιστές που έκαναν αυτό που κανείς άλλος δεν έκανε: 
Προστάτευσαν ένα παιδί σε κρίση. 
Το συνάντησαν στη στιγμή του φόβου και της σύγχυσης και έμειναν μαζί του μέχρι να νιώσει ασφαλής.
Αυτό κάνουν οι πραγματικοί ήρωες. 
Δεν καταγράφουν τον πόνο. 
Αντιδρούν σε αυτόν. 

Ακόμα κι αν φορούν δερμάτινες μοτοσικλέτες και οδηγούν Harley.
                                     διαμόρφωση κειμένου:ntina

ανεξερεύνητα τα άδυτα της άλλης πλευράς - ανθάκια πουά...

Πολλά χρόνια πριν, σε κάποια πόλη, έφτασα μέτοικος για να αναλάβω εργασία.
Μετά από πολλή έρευνα βρήκα σε γωνιακή κεντρική πολυκατοικία, στον 6ο όροφο, μια γκαρσονιέρα 25 τετραγωνικά, με ευρύχωρο χώλ, κουζίνα, μπάνιο και κυρίως δωμάτιο αρκετό για να στεγάσει την μοναχική αφεντιά μου.
Διέθετε κι ένα μπαλκονάκι στενό, μόλις 60 εκατοστά πλάτος, που έβλεπε το «πηγάδι» των ακάλυπτων χώρων των πολυκατοικιών ολόκληρου του οικοδομικού τετραγώνου.
Ωστόσο, μοιρασμένος ανάμεσα στην νέα μου εργασία και στην πόλη που μεγάλωσα, έπαιρνα κάθε Παρασκευή, το μεσημεριανό τραίνο και πήγαινα πάλι πίσω στην γενέτειρα, για να περνώ τα Σαββατοκύριακα με τις παρέες μου.
Και τις Κυριακές επέστρεφα αργά τη νύχτα, κάποιες φορές με λεωφορείο, για πιο γρήγορα αν και διπλή τιμή, για να ξεκινήσω άλλη μια εβδομάδα εργασίας.
Στο μεταξύ, από τον πρώτο καιρό σε αυτή την γκαρσονιέρα, ήσυχη κι απόμερη, συνέβαιναν παράδοξα και δυσερμήνευτα πράγματα.
Έμενα μόνος. 

Κάποιες φορές τύχαινε να γυρίζω νωρίτερα από την δουλειά επειδή είχα απογευματινή εργασία. 
Ανοίγοντας την εξώπορτα για να μπω στην γκαρσονιέρα, έβλεπα στο βάθος τις δύο μπαλκονόπορτες, της κουζίνας και του κυρίως δωματίου, που είχαν πρόσβαση στο μικρό μπαλκόνι.
Ένα μπαλκόνι, το οποίο, στη δεξιά πλευρά, όπως έβγαινα, το χώριζε ένα θολό τζάμι -με ενσωματωμένο μεταλλικό σύρμα- από ένα τριάρι όπου έμενε τετραμελής οικογένεια, ενώ στην αριστερή πλευρά τελείωνε πάνω από το κενό.
Όλα άρχισαν ένα μεσημεράκι που επέστρεψα από το γραφείο περίπου 12 παρά 20 το μεσημέρι. 

Ενώ, συνήθως, φεύγοντας το πρωί, άφηνα κλειστά τα εξωτερικά ξύλινα φύλλα με την κλασσική οριζόντια γρίλια, εκείνο το ηλιόλουστο πρωινό του Φλεβάρη, τα είχα ανοίξει διάπλατα επιτρέποντας άπλετο φως, μέσα από τα τζάμια και τις λεπτές κουρτίνες, να περνάει στα δύο δωμάτια.
Καθώς λοιπόν ξεκλείδωσα την εξώπορτα και μπήκα στο χώλ, το βλέμμα μου, παρά τις κουρτίνες, έπιασε την γρήγορη κίνηση μιας ανθρώπινης σιλουέτας, γκρίζας, μάλλον γυναικείας, να διατρέχει τις δύο μπαλκονόπορτες από δεξιά προς τα αριστερά, με κατεύθυνση, δηλαδή, το άκρο του μπαλκονιού που έβλεπε στο κενό.
Με γρήγορη κίνηση, άφησα τον βαρύ χαρτοφύλακα με τα βιβλία κι έτρεξα στην κοντινότερη μπαλκονόπορτα -της κουζίνας- τράβηξα την κουρτίνα και βγήκα στο μπαλκόνι. 
Για ένα παράξενο λόγο, προετοιμάστηκα να δώ άνθρωπο, στριμωγμένο στο άκρο του μπαλκονιού και μάλιστα με επιθετικές διαθέσεις.
Προς μεγάλη μου έκπληξη, όχι μόνο δεν είδα κανέναν, αλλά ακόμα και ο κουβάς με το κοντάρι της σφουγγαρίστρας που ήταν εκεί, διαγώνια πάνω στο κάγκελο, υποδήλωναν ότι δεν θα ήταν δυνατόν να είχε περάσει άνθρωπος και μάλιστα τόσο βιαστικά, το τελευταίο μέτρο που απέμενε ως την άκρη.
Αποσβολωμένος, έμεινα να κοιτάζω το άδειο μπαλκόνι με τον κουβά, ξύνοντας αμήχανα το κεφάλι, σίγουρος για αυτό που είδα και αβέβαιος για το τί, στην ευχή, είδα.
Από εκείνο το πρωινό του Φλεβάρη άρχισε δειλά-δειλά, το «πάρτι» του παράδοξου.
Δυό βράδια αργότερα, ένα όνειρο ήρθε να ταράξει τον ύπνο μου, ξημερώματα, πριν την δουλειά. 
Μια νέα κοπέλα -πολύ νέα- λεπτή και μελαχρινή, φορώντας μαύρο μακρύ φόρεμα, εστιγμένο με αραιό λευκό πουά από ανθάκια και με γκρι ζωνάκι στην μέση, μου ρίχνει ένα θλιμμένο βλέμμα και μετά πηδάει από το μπαλκόνι μου, στο «πηγάδι» των ακάλυπτων χώρων.
Ανακάθισα απότομα στο κρεβάτι και περιέφερα ένα γύρω το βλέμμα. 
Έντονη θλίψη και βαθειά πίκρα με κυρίευσε, καθώς έβλεπα τον γνώριμο χώρο όπως ακριβώς τον άφησα πριν αποκοιμηθώ. 
Σιγά-σιγά θυμήθηκα την γυναικεία σιλουέτα που νόμιζα ότι είχε διατρέξει το μπαλκόνι μου, δυό μέρες πριν. 

Ομολογουμένως φοβήθηκα. 
Αρχαίοι μύθοι και ατταβιστικοί φόβοι σκίασαν τον νου. 
Κουκουλώθηκα με τις κουβέρτες κι απέμεινα να προσμένω υπομονετικά να ξανακοιμηθώ, με το κεφάλι θολό από ανάμικτες σκέψεις…
Από τότε και μετά, σχεδόν μια φορά την εβδομάδα, η γλυκιά θλιμμένη κοπέλα, έγινε τακτική επισκέπτρια της ζωής μου, πότε του μπαλκονιού και πότε του ύπνου μου.
Πλέον, άφηνα ανοιχτά τα παντζούρια κάθε πρωί, ούτως ώστε, αν τύχαινε να γυρίσω στο σπίτι μεταξύ 12 παρά 20 και 12 παρά 10, να αποτίσω ένα «χαίρε» στην θλίψη της.
Άρχισα να πιστεύω ότι κάποιο μυστικό έκρυβε αυτή η γκαρσονιέρα, ωστόσο δεν είχα μιλήσει ποτέ για αυτά στην παρέα, επειδή δεν ήθελα να τρομάξω κανέναν, ούτε να βάλω σε κανέναν περίεργες ιδέες.
Σεπτέμβριος του ιδίου έτους.
Νύχτα Κυριακής, 20′ πριν τα μεσάνυχτα, μόλις είχα μπει στο σπίτι με το σακβουαγιάζ στον ώμο, μετά από ένα ευχάριστο Σαββατοκύριακο. 
Γδύθηκα γρήγορα-γρήγορα, φόρεσα ένα μακό για τον ύπνο, άνοιξα τις τζαμόπορτες και κούφωσα τα παντζούρια. Έκανε ζέστη εκείνο το βράδυ.
Ξάπλωσα σκεπτόμενος ότι άρχιζε μια όχι ιδιαίτερα πιεστική μέρα στη δουλειά. Κι έτσι, ήσυχα, χωρίς ιδιαίτερο άγχος, αποκοιμήθηκα.
Βαριά και δυνατά χτυπήματα σε ξύλινα πορτόφυλλα, με έκαναν να πεταχτώ στον ύπνο μου αλαφιασμένος. 
Αφουγκράστηκα, καθιστός στο κρεβάτι. 
Η σιγαλιά της νύχτα ήταν σχεδόν εκκωφαντική. 
Ούτε καν αυτοκίνητα δεν ακούγονταν να κινούνται. Κοίταξα το ψηφιακό ρολόι στον καρπό μου. 12:43!! 
Σκάρτα 40 λεπτά ύπνου.
Κάθισα στην άκρη του κρεβατιού κι άναψα τσιγάρο, αναλογιζόμενος με βεβαιότητα ότι κάτι πολύ έντονο ονειρεύτηκα.
Σχεδόν εκπνέοντας την δεύτερη τζούρα, άκουσα ένα πνιχτό γυναικείο αναφιλητό να έρχεται από την κουζίνα μου κι αμέσως μετά γροθιές να χτυπούν δυνατά το κουφωμένο παντζούρι της. Πάγωσα.
Κρύο ρεύμα διέτρεξε την ραχοκοκκαλιά μου και σηκώθηκα με βήμα βαρύ από τρόμο να πάω στην κουζίνα.
Σήκωσα το μάνταλο και άνοιξα το πορτόφυλλο. Κοίταξα αριστερά, μετά δεξιά. 
Τίποτα.
Δισταχτικά βγήκα έξω, ανήσυχος για το τί θα αντικρύσω.
Στάθηκα στην κουπαστή του μπαλκονιού και κοίταξα κάτω. 
Τίποτα, όλη η πολυκατοικία σκοτεινή.
Περιέφερα το βλέμμα στα μπαλκόνια των γειτονικών πολυκατοικιών. 
Τα περισσότερα ορθάνοιχτα, σκοτεινά, δήλωναν ότι η πόλη κοιμόταν και δροσιζόταν από την ζέστη της ημέρας. 

Κάποιο σιγανό ροχαλητό ακούγονταν ρυθμικά, ένα – δυό μπαλκόνια πιο πέρα, λίγο χαμηλότερα.
Σκέφτηκα ότι κάτι θα συνέβη σε κάποιο από τα γειτονικά διαμερίσματα. Κοίταξα ξανά ένα γύρω, αλλά ήταν τέτοια η σιγαλιά και η ακινησία, που καταντούσε αφύσικη.
Πώς ήταν δυνατόν να χτύπησε κάποια γυναίκα τόσο δυνατά, κλαίγοντας, τα παντζούρια ενός διαμερίσματος και να μην υπήρχε πουθενά, ούτε ένα φως αναμμένο; 

Κανείς δεν άκουσε τίποτα;
Ούτε καν οι ένοικοι του ιδίου του διαμερίσματος όπου συνέβη το γεγονός, αν συνέβη;
Γύρισα πάλι στο κρεβάτι μου αφού πρώτα, καλού-κακού, σφάλισα όλα τα παντζούρια. Ύστερα από αυτά, το μαξιλάρι μου φαινόταν αφιλόξενο. 
Ο ύπνος είχε κάνει φτερά και το ρολόι έδειχνε 1:05.
 Προσπάθησα να καταλάβω τί συνέβη και κυρίως τι δεν συνέβη.Καμία εξήγηση πέραν της απλοϊκής, ότι δηλαδή, η θλιμμένη κοπέλα έκανε την επίσκεψή της, αυτή τη φορά όχι στον ύπνο μου! 
Ανατρίχιασα στην ιδέα αυτή.
Κάθε σκέψη, ότι κάτι συνέβη σε κοντινό διαμέρισμα, σκόνταφτε στην απόλυτη αταραξία της νυχτερινής σιγαλιάς και του ανάλαφρου ρυθμικού ροχαλητού του γείτονα. 
Αποφάσισα να το ξεχάσω και να το αφήσω στα ανερμήνευτα.
Η ιδέα, να αρχίσω να ρωτάω τους γείτονες, μήπως συνέβη κάτι στο παρελθόν στο διαμέρισμα, μου φαινόταν κάτι σαν ομολογία παράνοιας και την απέρριψα.
Έτσι, σιγά-σιγά, μετά από ένα ακόμα ανακουφιστικό τσιγάρο, ο ύπνος με τύλιξε…
Πέρασε καιρός, ήρθε Οκτώβρης και κάποια Κυριακή, καθώς επέστρεψα από το τακτικό ταξείδι μου, βρήκα στην είσοδο μια φίλη, να με περιμένει με το δικό της σακβουαγιάζ.
Μου είπε απλά, ότι γυρίζοντας από τους δικούς της -μέτοικος και αυτή- διεπίστωσε ότι είχε ξεχάσει τα κλειδιά της εκεί και με παρεκάλεσε να μείνει μαζί μου, ώσπου να διευθετήσει την αποστολή τους με ΚΤΕΛ.
Φυσικά, την καλωσόρισα, της έστρωσα το ντιβανάκι του χωλ, κι εκείνη πήρε τηλέφωνο τους δικούς της και κανόνισε να της σταλούν τα κλειδιά την επόμενη. 
Έτσι με κουβέντα και κουτσομπολιό, αποκοιμηθήκαμε.
Την άλλη μέρα, φεύγοντας για δουλειά, χωρίς να την ξυπνήσω, της άφησα ένα δεύτερο σετ κλειδιών με ένα σημείωμα να μην αγχώνεται και να αισθάνεται σαν στο σπίτι της. 
Το γραφείο μου δεν ήταν μακριά, μόλις 3 τετράγωνα πιο πέρα και χαιρόμουν το πρωινό περπάτημα, χωρίς άγχος να προλάβω.
Στις 12 το μεσημέρι, βλέπω την φίλη μου να καταφθάνει στο γραφείο τρέχοντας, λαχανιασμένη και με πραγματικό τρόμο στα μάτια. 
Απόρησα.
Η πρώτη της κουβέντα ήταν:
-. Ποιός άλλος μένει στη γκαρσονιέρα;
Της έφερα νερό, παράγγειλα καφέ και αφού έκανε ένα τσιγάρο κατάφερε να μιλήσει συγκροτημένα.
Μου εξιστόρησε ότι ξύπνησε κατά τις 10 και μέχρι να φτάσουν το απόγευμα τα κλειδιά της, αφού ήπιε έναν ελληνικό καφέ και έκανε δύο τσιγάρα, αποφάσισε να σκουπίσει και να σφουγγαρίσει. 
Της είπα 
-. ευχαριστώ χαμογελαστά και 
-. δεν ήταν ανάγκη και με έκοψε απότομα με μια κίνηση του χεριού.
Είπε: 
-. Δεν είναι αυτό το θέμα. 
Την ώρα που είχα τα πάντα διάπλατα ανοιχτά και σφουγγάριζα το χώλ, το μάτι μου έπιασε με την άκρη του, μια γυναικεία σιλουέτα να περνά γρήγορα από την μπαλκονόπορτα της κρεβατοκάμαρας και καθώς σήκωσα το βλέμμα ξαφνιασμένη, είδα το προφίλ μιας μελαχρινής κοπέλας με μαύρο πουά μεσάτο φόρεμα, να περνά με ταχύ διασκελισμό, μπροστά από την μπαλκονόπορτα της κουζίνας.
Βγήκα έξω στο μπαλκόνι αμέσως, για να διαπιστώσω με τρόμο ότι τίποτα και κανείς δεν υπήρχε στο άκρο του μπαλκονιού. 
Ακόμα και αν ήθελε να πηδήξει αλλού, το κοντινότερο μπαλκόνι απείχε 3 μέτρα και το παράθυρο του γειτονικού κλιμακοστασίου 2 μέτρα διαγώνια χαμηλότερα, κλειστό. Τρομοκρατήθηκα και έφυγα τρέχοντας μέχρις εδώ. 
Δεν ξαναπάω εκεί μόνη μου
Έμεινα να την κοιτώ, κάπως χαζά, προσπαθώντας να σκεφτώ τι θα πώ. 
Τελικά είπα –όχι ιδιαίτερα πειστικά- ότι δεν γνωρίζω τίποτα και ότι είναι μάλλον ένα παιχνίδι φωτός και σκιάς που το βλέπω κι εγώ συχνά.
Μου απάντησε ότι ήξερε πολύ καλά τι είδε και άρχισε κάτι να λέει ότι θα πρέπει να το ψάξω επισταμένα να μάθω την ιστορία του διαμερίσματος.
Της ξέκοψα ότι δεν είχα καμιά πρόθεση να δημιουργήσω θέμα στην πολυκατοικία, ότι το διαμέρισμα ήταν πολύ καλό και ότι, εν πάση περιπτώσει, δεν είχα σκοπό να το παίξω τρελός στους γείτονές μου. 
Έτσι το θέμα έμεινε εκεί, αλλά η φίλη αυτή δεν έμεινε ποτέ ξανά στο σπίτι μου μόνη.
Έτσι, λοιπόν, το βράδυ εκείνης της ημέρας, στο όνειρο, με επισκέφθηκε ξανά η θλιμμένη κοπέλα. 
Για άλλη μια φορά πήδηξε από το μπαλκόνι μου, με μία διαφορά. 
Στην αγκαλιά της κρατούσε ένα μωρό. 
Οι επισκέψεις της συνεχίστηκαν στα όνειρά μου, αλλά πλέον, πότε πηδούσε έγκυος με την κοιλιά αφύσικα μεγάλη, πότε με μωρό στην αγκαλιά.
Ήμουν, πια, σχεδόν βέβαιος, ότι κάτι πολύ βαρύ είχε συμβεί στο παρελθόν. 
Κάποια στιγμή τόλμησα να ρωτήσω τον διαχειριστή έξω-έξω, μήπως είχε συμβεί κανένα έκτακτο γεγονός στην πολυκατοικία και μου είπε, κάπως στεγνά: 
-. Μπα, τίποτα τα 8 χρόνια που είμαι εδώ
-. Παλαιότερα; επέμεινα.
-. Δεν έχω ακούσει κάτι, απάντησε.
Για να μην σας τα πολυλογώ, κόντεψα να πιστέψω ότι τρελάθηκα από την μοναξιά. 
Έτσι λοιπόν, χωρίς άλλα έκτακτα γεγονότα σχετικά με αυτό το θέμα, πέραν των τακτικών επισκέψεων στον ύπνο, κύλισε ένας ακόμα χρόνος.
Ώσπου, αρχές Σεπτέμβρη της επόμενης χρονιάς, έμεινε και πάλι μια φίλη στην γκαρσονιέρα
Την επόμενη μέρα, έμεινε στο σπίτι μόνη, ενώ εγώ ήμουν στην δουλειά. 
Περιττό να πω ότι κατέφθασε ασθμαίνοντας, κατατρομαγμένη, στο γραφείο. 
Ήταν και πάλι 12 το μεσημέρι.
Πλέον ήξερα, χαμογέλασα πλατιά και είπα: 
-. Την είδες κι εσύ; 
Άφωνη από την αντίδρασή μου, έγνεψε 
-. ναι. 
Τότε της παράγγειλα καφεδάκι και της τα εξιστόρησα όλα όσα είχα δει και ακούσει. 
Βούρκωσε, και ψιθύρισε 
-. Την καημένη…
Έκτοτε, εξαφανίστηκαν όλα τα παράξενα στον ύπνο και στο ξύπνιο… 
Στην γκαρσονιέρα έμεινα για άλλα 2,5 χρόνια μέχρι που πήγα σε νεόδμητο διαμέρισμα. 
Ούτε φωνή, ούτε ακρόαση, ούτε σημάδι ξανά από την θλιμμένη κοπέλα…
Επιμύθιο
Οκτώ χρόνια μετά στην ίδια πόλη, καλοκαίρι, σε κάποιο υπαίθριο μπαράκι, πίνοντας το ουίσκι μου με μια φίλη, μου σύστησε τον άνδρα που την συντρόφευε, γνωστό τότε, καλλιτέχνη στους κύκλους της πόλης.
Ενώ η κοινή φίλη μας ασχολείτο ήδη με κάποια άλλη παρέα, πιάσαμε να συζητούμε οι δυό άνδρες για την πόλη, για τα παλιά, για την ζωή μας γενικότερα και κάπως το έφερε η κουβέντα στο πόσο σπάνια ήταν τα ελεύθερα διαμερίσματα προς ενοικίαση
Έτσι, ανέφερα ότι τότε που πρωτόπιασα δουλειά, η κατάσταση ήταν πολύ χειρότερη και ότι έψαχνα 2 μήνες προτού βρώ μια γκαρσονιέρα ελεύθερη στην τάδε γωνία.
-. Και έμεινες εκεί; με ρώτησε με ύφος λίγο χλωμό.
-. Ναι, απάντησα υποψιασμένος.

 kai άρχισε να μου αφηγείται, 
-. Μικρός, όταν πήγαινα δημοτικό, κάθε μεσημέρι, περνούσα από κείνη την γωνία, πηγαίνοντας στο σπίτι μου δυό τετράγωνα πιο πέρα.
Μια μέρα μάς έδιωξαν πριν τις 12, επειδή ήταν άρρωστος ο δάσκαλος, και με την τσάντα στον ώμο κίνησα το σταθερό μου δρομολόγιο για το σπίτι.
Περνώντας την συγκεκριμένη γωνία, είδα ασθενοφόρο και κόσμο συγκεντρωμένο. 
Στάθηκα, παιδί ακόμα 11 χρονών, γεμάτος περιέργεια να δώ τι έγινε. 
Κάτι έλεγαν για μια καημένη κοπέλα που την παράτησε ο αρραβωνιαστικός της.
Μετά από λίγο, πάνω σε ένα φορείο, έβγαλαν μια μελαχροινή λεπτή κοπέλα που φορούσε μαύρο φόρεμα με ανθάκια. 
Οι τραυματιοφορείς φώναζαν ανοίξτε, αναπνέει ακόμα. 
Την έβαλαν στο ασθενοφόρο κι έφυγαν.
Το ίδιο απόγευμα άκουσα την μητέρα μου να λέει σε μια γειτόνισσα για μια πολύ νέα κοπέλα, που, θέλοντας να αυτοκτονήσει επειδή την παράτησε ο αρραβωνιαστικός της, πήδηξε από τον 6ο.
Και η γειτόνισσα κούνησε το κεφάλι περίλυπη λέγοντας ότι μάλλον θα την άφησε έγκυο. 
Ήταν η μέρα που έμαθα πολύ βάρβαρα, ότι τα παιδιά δεν τα στέλνει ο θεός…
Βαριά σιωπή και μια σκιά θλίψης, συντρόφεψε το υπόλοιπο του ποτού που πίναμε…

https://apodyoptes.com/2017/01/06/anthakia-poua-astrovamon/

τα ανεξερεύνητα άδυτα της άλλης πλευράς - επαφές με την.. "άλλη πλευρά"

Θυμάμαι οτι ήμουν στο τραπέζι της κουζίνας και με πλάτη στο νεροχύτη. 

Ακούω θόρυβο από το νεροχύτη, σαν να περπατάει κάτι.

Η πρώτη μου επαφή με την άλλη πλευρά ήταν σε πολύ πολύ μικρή ηλικία.
Πρόκειται για τις πιο μακρινές μου μνήμες,
Θυμάμαι οτι ήμουν στο τραπέζι της κουζίνας και με πλάτη στο νεροχύτη. 
Ακούω θόρυβο από το νεροχύτη, σαν να περπατάει κάτι. 
Στρέφω το κεφάλι, μια ολόμαυρη γάτα έκανε σουλάτσο πάνω στο νεροχύτη. 
Για μερικά δευτερόλεπτα κοίταζα, είχε πλάτη, δεν με πήρε είδηση ότι την είδα. 
Έξαφνα γυρνά το κεφάλι, με βλέπει, βγάζει έναν τρομαγμένο ήχo, πέφτει στο λευκό μαρμάρινο πάτωμα και το πάτωμα την απορροφά. 
Σαν να μην υπήρχε γάτα ποτέ.. 

Θυμήθηκα ότι με είχε πάρει χαμπάρι η γάτα γιατί άπλωσα χέρι να την αγγίξω, δεν γούσταρε και βυθίστηκε!
Έχω δει πολλά όνειρα με ανθρώπους που τους απορροφούν οι τοίχοι και μένουν μόνο για λίγο οι σιλουέτες πάνω στον τοίχο να φωσφορίζουν, μέχρι που χάνονται και αυτές. 
Επίσης, με έχει πιάσει λίγες φορές η λεγόμενη "Μόρα", αυτή η οντότητα που σε βουτάει απο το λαιμό όταν κοιμάσαι μακαρίως και δεν μπορείς να αναπνεύσεις, να μιλήσεις, να ζητήσεις βοήθεια, και πολλώ δε μάλλον να ξυπνήσεις. 
Είναι φρικτό συναίσθημα.
Άλλες πάλι φορές, 
περπατώντας, έχω νιώσει οτι με ακολουθούν, ενώ γύρω μου δεν υπάρχει κανείς απολύτως. Αλλά αυτά τα τελευταία, νομίζω οτι τα έχουμε βιώσει όλοι, λίγο-πολύ. 
Όπως και «φαινόμενα» σαν το deja-vu, κάποια όνειρα που βγαίνουν, και τα λοιπά.

Ένα άλλο θέμα που είχαμε, για ένα φεγγάρι, ήταν το …Άρωμα. 

Ένα έντονο άρωμα, απροσδιόριστα αντρικό ή γυναικείο που ερχόταν κι αυτό, κι έφευγε..

Το αεράκι
Στο σπίτι που μένουμε από το 2000, είχαμε στο παρελθόν παρατηρήσει, κανα δυό περίεργα πραγματάκια. 
Ένα αεράκι, ήταν το πρώτο. 
Φυσούσε απο το πουθενά, με όλες τις πόρτες και τα πορτοπαράθυρα κλειστά, και καλά μονωμένα. 
Φυσούσε για λίγο, το ένιωθες να σε αγγίζει στο δέρμα, και μετά σταματούσε. 
Σταματούσε ξαφνικά, όπως ακριβώς ξεκινούσε.
Σταματούσε ξαφνικά, όπως ακριβώς ξεκινούσε.
Το Άρωμα

Ένα άλλο θέμα που είχαμε, για ένα φεγγάρι, ήταν το …Άρωμα. 
Ένα έντονο άρωμα, απροσδιόριστα αντρικό ή γυναικείο που ερχόταν κι αυτό, κι έφευγε. 
Ποτέ δεν έμενε για ώρες. 
Και μύριζε κάθε φορά, σε διαφορετικά σημεία του σπιτιού.
Και σε πολύ περίεργες ώρες, λχ στις 6.30 το πρωί. 
Μας ήταν πολύ δυσκολο να το εξηγήσουμε, αποκλεισαμε κάθε πιθανότητα να έρχεται απο κάποιο γείτονα δίπλα, και το ρίξαμε σε μια …γιαγιά που έμενε παλιά στο ίδιο σπίτι και είχε αφήσει εκεί την τελευταία της πνοή.
Το…μυστήριο αυτό λύθηκε όταν συνάντησα μια μέρα στο ασανσέρ τον 4ετή της Σχολής Ευελπίδων που το φορούσε.

Τη δεύτερη μου εμπειρία με δαιμονισμένο άνθρωπο, τη βίωσα σε ένα μοναστήρι, με έναν, μακαριστό πια, Γέροντα…

Το τρίτο και τελευταίο μέρος των παράξενων εξομολογήσεων του Απόστολου Παππά.
Το μπαλόνι.
Το μπαλόνι ήταν έναν συνηθισμένο μπαλονάκι με ήλιον, σαν αυτά που πουλάνε για τα παιδιά, σε παζάρια και πανηγύρια. 
Το μπαλόνι λοιπόν αυτό έκανε βόλτες μέσα στο σπίτι. 
Ξεκινούσε από το καθιστικό και έφτανε μέχρι το παιδικό δωμάτιο – που τότε δεν ήταν παιδικό, το χρησιμοποιούσα ως γραφείο και είχα εκεί το pc μου.
Εξορκισμός
Φαντάζομαι οτι θα έχετε δει τον Εξορκιστή, τον Εξορκισμό της Έμιλυ Ρόουζ, ή άλλες, ανάλογες ταινίες. 
Σε ένα μοναστήρι της Πελοποννήσου, είχα την πρώτη μου εμπειρία από δαιμονισμένο. 
Ήταν μια κοπέλα, γύρω στα 19 με 20. 
Μου είχε κάνει εντύπωση οτι δεν μπορούσαν να τη συγκρατήσουν, να την "κάνουν καλά", τέσσερις γεροδεμένοι άντρες.
Τη δεύτερη μου εμπειρία με δαιμονισμένο άνθρωπο, τη βίωσα σε ένα μοναστήρι, με έναν, μακαριστό πια, Γέροντα. 
Προσπαθούσε να εκδιώξει το δαιμόνιο απο τον δυστυχή "κατεχόμενο" άνθρωπο με έναν Σταυρό.
Ο δαιμονισμένος τότε, άρχισε να τον κολακεύει. 
Τι θες απο μένα; φύγε μακριά μου, εσύ είσαι Άγιος..Άγιος!. 
Ο Γέροντας κατάλαβε το τέχνασμα του Πονηρού, προφανέστατα ήθελε να του εξάψει μέσα του το θανάσιμο αμάρτημα της αλαζονείας.
-. ΔΕΝ είμαι άγιος, είμαι γη και σποδός… χώμα και νερό, του απάντησε. 
Ένα κάτι-σαν-σούρσιμο ακούστηκε και ο ασθενής έπεσε λιπόθυμος.
Προσωπικά βέβαια, είμαι αρκετά επιφυλακτικός σε θεωρίες και περιπτώσεις δαιμονισμού, φρονώ οτι τις περισσότερες φορές, μιλάμε για ψυχοπαθολογικές ή νευρολογικές καταστάσεις. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
Το κλαρίνο να παίζει
OK, το περιστατικό δεν το έχω βιώσει προσωπικά, αλλά είναι απο τις φάρσες, που κάνουν συχνά στα χωριά.
Στην επαρχία, γίνονται αυτά. Φάρσες, στοιχήματα, σκηνικά διάφορα. 
Ο παππούς μου, για παράδειγμα, πιτσιρικάς έτι ων, έβαζε στοίχημα οτι θα πήγαινε στο νεκροταφείο τη νύχτα μόνος, και ως απόδειξη, λάδι απο τα καντήλια, ή κάποιο άλλο είδος, απο τα μνήματα.
Μια παρέα λοιπόν, σε κάποιο χωριό της Στερεάς, μετά απο αρκετή νυκτερινή οινοποσία, μετέβη στο νεκροταφείο του χωριού. 
Ο ένας απο αυτούς, είχε και το κλαρίνο του μαζί. «
-. Σε παρακαλώ ρε αδερφέ, πάμε στον τάφο του παππού μου, θέλω να του παίξεις το αγαπημένο του κομμάτι. 
-. Έγινε, πάμε. 

Πάνε πάνω τον ταφο, πάει κάποιος κρυφά και δένει τον κλαριτζη απ το κάγκελο του τάφου.
 Σχεδόν τύφλα στο μεθύσι, ο οργανοπαίκτης δεν πήρε χαμπάρι τι έγινε. 

Βάζει κάποιος μια φωνή, 
-. Πάμε ρε, οι πεθαμένοι σηκωθηκαν και μας κυνηγάνε.
 
Αρχισαν να τρέχουν όλοι, ο τύπος κίνησε να φύγει κι αυτός, και πιασμένος καθώς ήταν, ένιωσε να τον τραβάνε πίσω. 
Ακόμα δεν έμαθα αν τελικά τη γλίτωσε τη συγκοπή.
Παιχνιδάκια με τον.. έξω απο δω.
Δεκαετία του 80, Παρνασσός. 
Σε μια κατασκήνωση, που πήγαινα συχνά τα καλοκαίρια μικρός, ένα παιδί, μετά από ένα άγριο τσακωμό, είχε πει οτι είχε συναντήσει τον Κυριούλη με τα Κέρατα και το Μούσι στο δάσος, να του γελάει σαρδόνια και να τον καλεί κοντά του.
Είχαμε τότε την φαεινή ιδέα, να …καλέσουμε τον Κυριούλη, για ένα «γειά». 
Πιτσιρικάδες που μαλακίζονται και πειραματίζονται. 
Θα έχετε ακούσει τη γνωστή φάση με τα κεριά και τους καθρέφτες, το διάβασμα του «
Πάτερ Ημων ανάποδα. 
Λένε οτι εμφανίζεται, ο ίδιος ο Άρχων του Σκότους, in flesh. 
Πήραμε 2 κεριά και ένα καθρέφτη, ένα στην κάθε πλευρά. Με ένα μαύρο ύφασμα στις πλευρές του καθρέφτη. 
Είχαμε ήδη γράψει το Πάτερ Ημών ανάποδα, συλλαβή προς συλλαβή.
Κάποιος ξεκίνησε να το διαβάζει, με τελετουργικό τρόπο. 
Δεν το τελείωσε ποτέ, για να δούμε αν θα είχαμε …επισκέψεις. 
Στη μέση περίπου, και ενώ μέχρι τότε επικρατούσε απολυτη σιωπή στο δάσος, αρχισαν να ουρλιάζουν σκυλιά. 
Πολλά σκυλιά, σε ενα οργισμένο, μακρόσυρτο αλύχτισμα.
Διακόψαμε αμέσως την τελετή, χωρίς να δούμε καμία τερατομορφή ή κάτι άλλο παραφυσικό. Tην επόμενη μέρα, κάποιος με ρώτησε, αν το βράδυ βάφαμε με μαρκαδόρους τις λάμπες, στην πετρόχτιστη «σκηνή» που μέναμε. 
Ηταν ένα συνηθσμένο παιχνίδι, στην κατασκήνωση. 
Του απάντησα πως δεν κάναμε κάτι τέτοιο. 
-. Περίεργο, μου είπε. Χθες βράδυ, η σκηνή σας, φωτιζόταν περίεργα. Και άλλαζε, διαρκώς χρώματα.
Ίσως είναι καλύτερα, άνθρωποι, να αφήνουμε το Άγνωστο στην ησυχία του…

https://apodyoptes.com/2018/01/06/epafes-me-tin-alli-plevra-meros-a/

"Σήκω και πάλεψε...."

"Σήκω και πάλεψε...."
Είναι κάποιες κλήσεις  που σου κόβουν την ανάσα απο την ακρόαση τους μόνο...
 "Γυναίκα 45 ετών χωρίς αισθήσεις, λίγο σύντομα σας παρακαλώ, αναφέρεται επείγον"
Η διαδικασία για μας γνωστή, εντοπισμός θέσης και άμεση αναχώρηση για το σημείο. 
Σε λιγότερο απο 6 λεπτά δηλώνουμε την άφιξη μας. 
Πολύκατοικία  χωρίς ανελκυστήρα, ανεβαίνουμε στον τέταρτο όροφο. 
Η πόρτα ανοικτή.
Όσα περιστατικά και αν έχεις δει στο δρόμο, πάντα θα υπάρχει κάτι που θα σε καθηλώνει και αυτή τη φορά η εικόνα με ανατρίχιασε.
 Δυο παιδιά γύρω στα 12 να κάνουν ΚΑΡΠΑ στην μητέρα τους που κείτοταν αναίσθητη στο πάτωμα της κουζίνας.
Πλησιάζω και τραβάω τα χέρια του μικρού που ακόμα της έκανε συμπιέσεις.
-Τι συμβαίνει εδώ; ρωτάω τα παιδιά.
-Η μητέρα μας έπεσε στο πάτωμα και δεν αναπνέει, μου απαντά το κορίτσι. 
Και είχε δίκιο. 
Ήταν άσφυγμη, απνοϊκή.
-Ανακοπή φωνάζω στους διασώστες που βαριανάσεναν έχοντας σκαρφαλώσει 4 ορόφους...
Ο ένας ξεκινά τις συμπιέσεις, ο άλλος τοποθετεί το μόνιτορ και εγώ στα γόνατα ψάχνω για φλέβα. 
-Ασυστολία!! φωνάζει ο διασώστης βλέποντας το μόνιτορ, 
-Κάντε ΚΑΡΠΑ! απαντώ βάζοντας μια φλέβα στο χέρι της.
-Φέρτε ορρό να συνδέσουμε και μια αδρεναλίνη γρήγορα.
Τα έμπειρα χέρια των διασωστών εκτελούν τις οδηγίες ταχύτατα. 
-Έφυγε μια αμπούλα αδρεναλίνης, κρατήστε χρόνο.
Τα μικρά μας κοιτάζουν με δάκρυα στα μάτια αλλά δε μιλούν, δε βγάζουν ψίθυρο...
-Που είναι ο μπαμπάς σας; ρωτάω.
-Ο μπαμπάς έχει φύγει απο το σπίτι εδώ και δυο χρόνια μου λένε με μία φωνή.
Ξεροκαταπίνω και ξαναρωτάω, έχετε κάποιον άλλο μαζί;
-Όχι μόνο οι τρεις μας.
-Η μαμά έχει κάποιο πρόβλημα υγείας;
-Ναι!, έχει ζάχαρο, κάνει ινσουλίνη κύριε, μου λέει η μικρή.
-Κάντε stick φωνάζω στο διασώστη τη στιγμή που ετοίμαζε το σετ διασωλήνωσης, παράλληλα με τον άλλον που συνέχιζε τις συμπιέσεις.
Μου δίνει το ζαχαρόμετρο και κοιτάω στην ένδειξη "Lo"
-Υπογλυκαιμία είναι! 
λέω ενθουσιασμένος, ετοιμάστε δύο αμπούλες calorose!
Σε δευτερόλεπτα μια εικοσάρα σύριγγα σπρώχνει το πολύτιμο διάλυμα στη φλέβα.
-Σε πέντε λεπτά νέο δείγμα! 
Φέρτε ορρό Dextrose.
Διασωληνώνουμε και συνεχίζουμε ανάνηψη με την ελπίδα πως η αναστροφή της υπογλυκαιμίας θα δώσει ζωή στη γυναίκα
-Γιατρέ πάλι "Lo'' 
-Δώσε άλλες τέσσερις calorose!
Μετά απο πέντε λεπτά νέο δείγμα, πάλι "Lo"
-Δώσε 4 αμπούλες με τη μία!
-Τι ινσουλίνη έκανε η μαμά γλύκειά μου; ρωτάω τη μικρή, η οποία μου δείχνει το τραπέζι της κουζίνας.
Το μάτι μου πέφτει πάνω δε δύο φύσιγγες ινσουλίνης που είχαν και οι δύο βελόνα πάνω τους. Σηκώνομαι και τις πιάνω στα χέρια διαπιστώνοντας πως είναι άδειες....
-Αποπειρα....σιγοψιθυρίζω....
-Τι είπες γιατρέ; μου λέει ο διασώστης που έκανε συμπιέσεις
-Απόπειρα!!! φωνάζω, έκανε απόπειρα με ινσουλίνη....
-Διάολε!
-Δώσε και άλλες calorose!
-Δεν έχουμε άλλες! 10 έχει το ασθενοφόρο!
-Σκατά! Κατέβα κάτω και ψάξε για ορρό γλυκόζης, κάλεσε ενισχύσεις να μας φέρουν ορρούς, δεν μπορούμε να την κατεβάσουμε έτσι!
Κάνω εγώ συμπιέσεις και στέλνω το διασώστη στην κουζίνα.
-Κόψε ένα ορρό νορμάλ και ρίξε μέσα 10 κουταλάκια κρυσταλλική ζάχαρη, ανακάτεψε το όσο μπορείς, αν χρειαστεί θα το δώσουμε με φίλτρο μετάγγισης!
Τα μάτια της ανοικτά, δεν είχε μυδριάσει, απο πάνω της έκανα συμπιέσεις, 
"Διάολε, δε θα μου πεθάνεις, όχι έτσι, όχι μπροστά στα παιδιά" σιγοψιθύριζα στον εαυτό μου.
-Γιατρέ, βρήκα ένα Dextroze 35% 500ml στο ασθενοφόρο!
-Σύνδεσε το γρήγορα! 
Βάλτο στο full!
-Έχω απορροφηθεί κάνοντας συμπιέσεις ενώ χιλιάδες σκέψεις τρέχουν στο μυαλό μου. 
Ο  διασώστης μου σφίγγει το μπράτσο.
-Ανάλυση ρυθμού!
Σηκώνω τα χέρια πλεγμένα και κοιτάμε στο μόνιτορ
-Αδρή κοιλιακη! Φόρτισε 360 τώρα!
Παίρνω τα pads ενώ ο απινιδωτής σφύριζε σαν τρελός, λίγο τζελ και δίνω το ρεύμα.
Η μαρμαρρυγή μεταπίπτει σε φλεβόκομβο...
Συνεχίζω συμπιέσεις
-Ετοιμάστε ένα λέβο να φύγουμε!
Τη βάζουμε στο scoop, κατεβαίνουμε με δυσκολία
Κάτω μας περιμένει ομάδα ΔΙΑΣ και μας ανοιγει δρόμο.
Την άλλη στιγμή μπαίνουμε στα ΤΕΠ
Ανεβείτε στη ΜΕΘ λέει ο αναισθησιολόγος.
Παραδίδουμε και επιστρέφουμε στο ασθενοφόρο. 
Αμίλητοι, για περίπου δυό ώρες δε μιλούσαμε καθόλου.
Το βράδυ πάμε ένα άλλο περιστατικό στο νοσοκομείο.
-Πως είναι η αποπειρα; ρωτάω την Προϊσταμένη
-Έκανε αξονική και την αποσωλήνωσαν. Ανέβα να τη δεις
Ανεβαίνω στη ΜΕΘ.
 Πάω κοντά της. Με κοιτάει.
-Γιατί το έκανες αυτό; της λέω με αυστηρότητα.
-Εσύ με έσωσες; με ρωτά
-Τα παιδιά σου σε έσωσαν, για αυτά τα παιδιά σήκω και πάλεψε!
Από τις "Αναμνήσεις ενός γιατρού του δρόμου
......."
Όσο και να θέλουν κάποιοι να υποτιμήσουν αυτό που κάνουμε όσο και εμείς να το ξεχνάμε, αυτά  βιώνουν άνθρωποι που λοιδωρουνται και υποτιμούνται. 
Μην το ξεχάσετε ποτέ.
Στηρίξτε αυτούς που αγωνίζονται για εσάς.

facebook.com

Άρωμα πολιτισμού

Η ιστορία ενός γενναίου ταξιδιώτη, σε ένα σκληροτράχηλο και αφιλόξενο τοπίο

Σε ένα από τα πιο σκληροτράχηλα και αφιλόξενα τοπία της Γης, ένας άνδρας γύρω στα 50 περπάτησε πάνω από 120 χιλιόμετρα για να σώσει τη ζωή του.
Όταν το αυτοκίνητό του χάλασε στο απομακρυσμένο και απομονωμένο Βόρειο Έδαφος της Αυστραλίας, χιλιόμετρα μακριά από την πλησιέστερη πόλη και με περιορισμένες προμήθειες, βρέθηκε αντιμέτωπος με ένα δίλημμα - να περιμένει και να ελπίζει σε μια διάσωση που μπορεί να μην έρθει ποτέ ή να ξεκινήσει μια δυσκολότατη οδοιπορία
Επέλεξε να περπατήσει. 
Κατά τη διάρκεια αρκετών ημερών, αντιμετώπισε τις υπερβολικές θερμοκρασίες της ημέρας, 
τις παγωμένες νύχτες, 
την αφυδάτωση και τον πανταχού παρόντα κίνδυνο των άγριων ζώων της ερήμου. 
Χωρίς ενισχύσεις, χωρίς GPS, και μόνο με το κουράγιο να τον καθοδηγεί, πίεσε τον εαυτό του να προχωρήσει μέσα στο άγριο έδαφος.
Εν τω μεταξύ, μια ομάδα διάσωσης είχε ξεκινήσει, αλλά η απεραντοσύνη της άγριας ενδοχώρας άφησε στους διασώστες ελάχιστα στοιχεία για να προχωρήσουν. 
Ως εκ θαύματος, ο άντρας πέρασε σε απόσταση αναπνοής από την ίδια την ομάδα που στάλθηκε για να τον βρει, ειδοποιώντας τους εγκαίρως. 
Όταν οι διασώστες τον έφτασαν, δεν βρήκαν έναν άνθρωπο συντετριμμένο από την έρημο, αλλά έναν άνθρωπο με "αξιοσημείωτα καλή διάθεση", ο οποίος είχε αντέξει σε ένα από τα πιο σκληρά περιβάλλοντα του πλανήτη με την απόλυτη δύναμη της θέλησής του!
Η ιστορία του έχει εντυπωσιάσει τόσο τους ντόπιους όσο και τους ειδικούς σε θέματα επιβίωσης, όχι μόνο για το σωματικό κατόρθωμα, αλλά και για τη σπάνια ηρεμία και διαύγεια που διατήρησε κάτω από τέτοια πίεση σε τόσο αντίξοες συνθήκες
Σε μια περιοχή γνωστή για τη δοκιμασία των ανθρώπινων ορίων, απέδειξε ότι η επιβίωση δεν προέρχεται πάντα μόνο από τη δύναμη, αλλά από την ψυχραιμία, 

το ένστικτο και την ακλόνητη θέληση για ζωή.
μετάφραση και επιμέλεια κειμένου ntina

αστικοί μύθοι - Γιατί μόνο στην Ελλάδα ο σουβλατζής ρωτάει κατάμουτρα: τι να σου βάλω μέσα κοπελιά; και όχι μόνο δεν παρεξηγείται, αλλά του λέει με θράσος "απ’ όλα βαλε μου" και τον ευχαριστεί και από πάνω!!!

Το παρακάτω κείμενο το έχω εδώ και χρόνια στο αρχείο μου, αλλά δυστυχώς, δεν είχα σημειώσει που το πρωτοδιάβασα και το οποίο κατά καιρούς συμπληρώνω!
Το έχω εντάξει στην ομάδα "αστικοί μύθοι" 
Και ναι κυκλοφορεί εδώ και χρόνια σαν μύθος,
σαν παραμύθι, αλλά και σαν ποίημα θα έλεγα!
Διαβάστε το - είναι όμορφο σαν ποίημα,
σαγηνευτικό σαν παραμύθι,
μυστηριώδες σαν μύθος...

...πάμε...

Γιατί εδώ, σε αυτή τη γη δημιουργήθηκε αυτή η γλώσσα, η ελληνική, που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο...

Γιατί ο Σωκράτης, ο Αριστοτέλης, ο Πλάτων ο Περικλής και... ήταν Έλληνες...
Γιατί ο Σολωμός, ο Σεφέρης, ο Νίκος ο Καρούζος, ο Ελύτης και... ήταν Έλληνες...

Γιατί στη γλώσσα μας ξεχωρίζουμε τον έρωτα από την αγάπη, ξέρουμε όμως να ζούμε με πάθος και τα δυο!

Γιατί ο Έρωτας ήταν Έλληνας Θεός, γι αυτό ξέρουμε και να αγαπάμε!

Γιατί το φλερτ είναι το χόμπι μας (δυστυχώς, νομίζω πως τείνει να χαθεί)

Γιατί το "Μολών λαβέ" το είπε Έλληνας - ο Λεωνίδας!

Γιατί είμαστε περήφανοι για το παρελθόν μας, γιατί είχαμε μάγκες προγόνους...

Γιατί φορούσαμε αραχνοΰφαντους χιτώνες αναντάν παπαντάμ!!!

Γιατί εμείς γράφουμε την Ιλιάδα, και οι ξένοι την κάνουν έργο χιλιάδες χρόνια μετά...

Γιατί το 95% των αστεριών και των πλανητών έχουν ελληνική ονομασία...

Γιατί αν η χώρα μας δεν ήταν η ομορφότερη του κόσμου, θα τη διάλεγαν για σπίτι τους οι δώδεκα θεοί του Ολύμπου;

Γιατί το αντιπροσωπευτικότερο ελληνικό σύνθημα είναι: "Για την Ελλάδα,
ρε γαμώτο!"
Γιατί οι Ολυμπιακοί Αγώνες γεννήθηκαν εδώ...

Γιατί με μια φλόγα καταφέραμε να ενώσουμε ολόκληρο τον κόσμο...

Γιατί το σύνθημα Ελευθερία ή Θάνατος ήταν ελληνικό...

Γιατί έχουμε θάλασσα, έχουμε ήλιο και γαλάζιο ουρανό, γλυκό κρασί που μας μεθάει! 

Γιατί όταν οι ξένοι δεν έβρισκαν λέξεις έκλεβαν τις δικές μας...

Γιατί η λέξη φιλότιμο δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα...

Γιατί όταν θέλουμε να λιαστούμε, έχουμε αμμουδιά και θάλασσα...

Γιατί τις δύσκολες στιγμές τις περνάμε με φίλους χωρίς να χρειαζόμαστε ψυχίατρο (τώρα τελευταία νομίζω πως και αυτό αρχίζει να χάνεται)
Γιατί όταν οι άλλοι ανακάλυπταν το κρέας εμείς είχαμε ήδη χοληστερίνη!
Γιατί η φέτα και το λάδι μας, είναι τα "καμάρια" μας
Γιατί μπορούμε να παρατήσουμε τα πάντα για έναν μεγάλο έρωτα!
Γιατί όταν πονάμε ξέρουμε να κλαίμε και να χορεύουμε ένα ζεϊμπέκικο με περηφάνια!
Γιατί μπορεί να είμαστε οξύθυμοι αλλά ποτέ δεν κρατάμε κακία...
Γιατί κανένας άλλος δεν χαίρεται για την καταγωγή του όσο εμείς...
Γιατί εδώ που εμείς ζούμε όλο το χρόνο, ο ξένος το έχει σκοπό ζωής να έρθει μία εβδομάδα!

Γιατί μπροστά στο ραβανί τι να μας πει το μιλφέιγ/mille-feuille (νάτο και το γαλλικό)
Γιατί το καρπούζι το αγοράζουμε ολόκληρο και όχι σε φέτες...
Γιατί τους μεζέδες που συνοδεύουν το τσιπουράκι δεν τους φτάνει κανένα "ορντέβ/hors-d'œuvre" (άλλο ένα γαλλικό)
Γιατί μία είναι η σαλάτα!!!

Γιατί στην Ελλάδα κάθε νύχτα τελειώνει το επόμενο πρωί...
Γιατί πίνουμε κι ένα ποτηράκι παραπάνω χωρίς να μας πίνει...
Γιατί μπορούμε να απολαύσουμε τον καφέ μας με τσιγάρο, όχι να τον πιούμε σφηνάκι και να πάμε να καπνίσουμε κρυφά στο σπίτι μας...
Γιατί στην Ελλάδα όλοι βρίζουμε το Δημόσιο και ταυτόχρονα σκοτωνόμαστε για μια θέση εκεί.
Γιατί έχουμε δεν έχουμε λεφτά, ένα μπουζουκάκι θα το πάμε...
Γιατί έχουμε νοοτροπία "και αύριο μέρα είναι"
Γιατί όταν μπαίνουμε σε λεωφορείο κάνουμε τα πάντα για να βρούμε θέση να καθίσουμε...
Γιατί είμαστε πρώτοι στο φανάρι και κορνάρουμε τον εαυτό μας από συνήθεια...
Γιατί ξέρουμε καλύτερα να ξοδεύουμε παρά να αποταμιεύουμε...
Γιατί δεν μοιραζόμαστε τη βενζίνη στο αυτοκίνητό μας με αυτούς που συνταξιδεύουμε (τώρα τελευταία, δεν θα έπαιρνα όρκο για αυτό)
Γιατί δεν κάνουμε ποτέ επίσκεψη "με άδεια χέρια"
Γιατί η λέξη "κερνάω" υπάρχει στο λεξιλόγιό μας...
Γιατί άντε να εξηγήσεις στον ξένο τι σημαίνει "καψούρα"
Γιατί βράζει το αίμα μας...
Γιατί στην Ελλάδα η οικογένεια έχει ακόμα αξία...
Γιατί κατά βάθος είμαστε καλά παιδιά...
Γιατί τα καταφέρνουμε πάντα, έστω και την τελευταία στιγμή...
Γιατί για τα μάτια μιας γυναίκας κάναμε 10 χρόνια πόλεμο...
Γιατί όποια πέτρα κι αν σηκώσεις Έλληνες θα βρεις από κάτω...
Γιατί παρόλο που γνωρίζουμε τον κίνδυνο τολμάμε...
Γιατί η τρέλα στην Ελλάδα πάει με χίλια, γι αυτό όλοι τρέχουν στο δρόμο!
Γιατί δουλεύουμε για να ζούμε και δε ζούμε για να δουλεύουμε (δυστυχώς, και αυτό έχει ανατραπεί τα τελευταία χρόνια)
Γιατί έχουμε του κόσμου τα ελαττώματα και παρόλα αυτά είμαστε ακαταμάχητοι...
Γιατί όταν φωνάζουμε "αδελφέ" στο δρόμο, όλοι γυρνάνε...
Γιατί ακόμα κι ο Αϊνστάιν παραδέχτηκε ότι οφείλει πολλά σε έναν Έλληνα!
Γιατί όταν συζητάμε για δίαιτα είμαστε πάντα στο τραπέζι και τρώμε!
Γιατί μιλάμε δυνατά και γελάμε με την καρδιά μας...
Γιατί είμαστε οι μόνοι που ξεκινάμε το μεσημέρι για καφεδάκι και καταλήγουμε να πίνουμε ούζο μέχρι πρωίας!

Γιατί δεν πάμε για ύπνο με τις κότες αλλά το ξημερώνουμε διασκεδάζοντας!

Γιατί κυκλοφορούμε στο δρόμο στις δύο το βράδυ και δε νιώθουμε ότι είμαστε σε στοιχειωμένη πόλη!
Γιατί το σουβλάκι, είναι η αδυναμία μας και ναι, το τζατζίκι, το σουβλάκι, και το φιλότιμο είναι ελληνικά!
Γιατί ξέρουμε να εκφράζουμε το σ’ αγαπώ με κάθε πιθανό τρόπο...
Γιατί ακόμη και το πιο μικρό ξωκλήσι μας λούζεται από φως.
Γιατί έχουμε πάντα μια λύση- έστω και πλάγια- σε όλα...
Γιατί είμαστε των άκρων...
Γιατί την κάθε δυσκολία την αντιμετωπίζουμε για χιούμορ...
Γιατί η Ελλάδα είναι η πιο φτωχή χώρα με τους πιο πλούσιους κατοίκους
Γιατί ξέρουμε τι θα πει κέφι (τώρα τελευταία πάνε και αυτό να μας το κόψουνε, ας μην τους αφήσουμε)
Γιατί μιλάμε καλά τις ξένες γλώσσες…αλλά ποιοι μιλούν καλά τα ελληνικά;
Γιατί μας αρέσει τα λεφτά και τα ψάρια να τα τρώμε πάντα φρέσκα (το κείμενο έχει γραφτεί πολύ παλιά, γιατί σήμερα ούτε ψάρια, ούτε λεφτά φρέσκα έχουμε)
Γιατί ενώ έχουμε μικρή χώρα, έχουμε μεγάλη καρδιά...
Γιατί η μάνα μου κάθε Αύγουστο απλώνει τραχανά και τουτουμάκια (σίγουρα αυτός που το πρωτοξεκίνησε Πελοποννήσιος ήταν)
Γιατί όταν φοράμε πέδιλα, δεν τα φοράμε με κάλτσες!
Γιατί οι γονείς μας δεν ξεχνάνε ότι υπάρχουμε μόλις κλείσουμε τα δεκαοκτώ!

Γιατί δε βάζουμε κέτσαπ στο φαγητό μας. 

Γιατί πληρωνόμαστε Παρασκευή και Κυριακή πρωί δεν έχουμε λεφτά ούτε για τσιγάρα.

Γιατί όταν ακούμε - φέρε μου "έναν πολλά βαρύ και όχι" καταλαβαίνουμε αμέσως τι είναι*
Γιατί μόνο στην Ελλάδα ο σουβλατζής ρωτάει κατάμουτρα: τι να σου βάλω μέσα κοπελιά;
και όχι μόνο δεν παρεξηγείται, αλλά του λέει με θράσος "απ’ όλα βαλε μου" και τον ευχαριστεί και από πάνω!!!
                       Όχι παίζουμε!

* Καφές ελληνικός που περιέχει περισσότερη ποσότητα καφέ και σερβίρεται από χαμηλά για να διατηρήσει πλούσιο καϊμάκι, ο χαρακτηρισμός "όχι" σημαίνει χωρίς ζάχαρη.

επιμέλεια κειμένου:ntina

       τα κόκκινα εντός παρενθέσεως, δικά μου...

αστικός μύθος: φίλε μου, απ’ ότι κατάλαβα, αυτό το σαββατοκύριακο δεν θα bleep, που δεν θα bleep, δεν πας καλύτερα για ψάρεμα;

...μια μέρα σαν όλες τις άλλες, ο διευθυντής ενός τεραστίου πολυκαταστήματος κρυφακούει τους πωλητές του, ειδικά όμως έναν από όλους, για να μπορέσει να αποσπάσει το μυστικό του...

ποιο είναι;

διαβάστε την ιστορία... 

πωλητής: αυτή η πετονιά, φίλε μου, είναι η ανθεκτικότερη της αγοράς, μόλις κυκλοφόρησε, μπορείς να ψαρέψεις μ’ αυτήν ακόμα και καρχαρίες! πάρ’ την και θα με θυμηθείς.
πελάτης: ωραία, δώσε μου δυο κουτιά. 
ο πωλητής του τα δίνει και όταν αυτός στρίβει για να  φύγει ο πωλητής του λέει:
πωλητής: μια στιγμή, φίλε μου, πετονιά πήρες και μάλιστα την καλύτερη, σε ποιο καλάμι όμως θα τη βάλεις;
πελατης: καλάμι έχω, είναι βέβαια λίγο παλιό, αλλά τη δουλειά του την κάνει.
πωλητής: μα τι μου λες τώρα, θα βάλεις αυτήν την τέλεια πετονιά πάνω σε παλιό καλάμι; 
Μου φαίνεσαι για πιο ξύπνιος, για δες εδώ που έχουμε κάτι καλάμια ψαρέματος, άλλο να σ’ το λέω κι άλλο να τα δεις στην πράξη. 
Η ελαστικότητά τους και συνάμα η ανθεκτικότητά τους είναι το κάτι άλλο, μην το σκέφτεσαι καθόλου.
πελάτης: σαν να έχεις δίκιο. θα πάρω κι ένα καλάμι!
εν τω μεταξύ ο πωλητής καθώς του δίνει και το καλάμι τον ρωτάει:
πωλητής: δεν μου είπες, πού ψαρεύεις συνήθως;
πελάτης: κοντά στο λιμανάκι της περιοχής όπου έχω το εξοχικό μου, εκεί υπάρχει μια μικρή ξύλινη αποβάθρα, κάθομαι εκεί στην άκρη και ψαρεύω.
πωλητής: δεν το πιστεύω, μα, είναι δυνατόν; όλος ο κόσμος ξέρει ότι για να βρει κανείς αξιόλογα ψάρια πρέπει να ξανοιχτεί στα βαθιά νερά.
πελάτης: συμφωνώ, αλλά εγώ δεν έχω βάρκα.
πωλητής: κι εμείς τι είμαστε εδώ! 
Διαθέτουμε μια σειρά από διάφορα σκάφη, από φουσκωτά μέχρι κότερα.
Κι αν κρίνω από την εμφάνισή σου, δεν μου φαίνεσαι για άνθρωπος που θα δυσκολευόταν να αγοράσει ένα μικρό σκάφος.
πελάτης: μα, τώρα, σοβαρολογείς; 
Στα καλά καθούμενα να αγοράσω σκάφος;
Τι είναι το σκάφος, ποδηλατάκι για τον γιο μου;
πωλητής: έλα τώρα, αγαπητέ μου, σκέψου το κύρος σου και την εκτίμηση που σου έχουν οι φίλοι σου πόσο πολύ θ’ ανέβει μόλις ακούσουν ότι αγόρασες σκάφος, όλοι οι αξιοπρεπείς κύριοι στην εποχή μας διαθέτουν κάποιου είδους σκάφος.
πελάτης: αφού σκέφτηκε για λίγο απευθυνόμενος στον πωλητή λέει -  εντάξει, μ’ έπεισες και μάλιστα θα του δώσω το όνομα της κόρης μου και θα της το κάνω δώρο στα γενέθλιά της που είναι σε λίγες μέρες.
πωλητής: έκτακτα! πάμε μέσα να σου δείξω τα διαφημιστικά για να διαλέξεις. 
Αλλά πρώτα, πες μου, δεν φαντάζομαι να διαθέτεις τρόλεϊ για να μεταφέρεις το σκάφος από το σπίτι σου στη θάλασσα, έτσι δεν είναι;
πελάτης: α, ναι, θα θέλουμε και τρόλεϊ. δίκιο έχεις, εντάξει.
πωλητής: και κάτι τελευταίο, προτού φύγεις, τι αυτοκίνητο έχεις;
πελάτης: γιατί; τι έχει να κάνει το αυτοκίνητό μου με το ψάρεμα;
πωλητής: ρωτάω για να δω αν είναι κατάλληλο να ρυμουλκεί το τρόλεϊ με το σκάφος επάνω. Δεν είναι και τόσο εύκολο για ένα συνηθισμένο αυτοκίνητο να ρυμουλκεί τόσο βάρος. 
Γι’ αυτό σου λέω, αν ενδιαφέρεσαι, η εταιρεία μας εισάγει τις καλύτερες μάρκες αυτοκινήτων παντός εδάφους, με κίνηση και στους τέσσερις τροχούς, με ειδικό γάντζο για ρυμουλκήσεις, και θα ήταν λάθος να μην εκμεταλλευθείς την ευκαιρία να σου κάνουμε και μια καλύτερη τιμή, μια που θα τα πάρεις ταυτόχρονα όλα αυτά από μας.
πελάτης: θα τρελαθώ, μα τώρα μου λες να πάρω καινούργιο αμάξι, από τη μια στιγμή στην άλλη; 
Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα, ξέχασέ το, θα με σκοτώσει η γυναίκα μου αν ακούσει ότι ξόδεψα τόσα λεφτά μέσα σε μισή ώρα!
πωλητής: καλά, δεν θέλω να σου δημιουργήσω οικογενειακά προβλήματα, παρ’ όλο που μου φαίνεσαι τύπος που δεν αφήνει τις γυναίκες να κάνουν κουμάντο στη ζωή του.
πελάτης: και είμαι, αλλά τώρα… ξέρω κι γω...τέλος πάντων, ας πάει και το παλιάμπελο! 
Θα πάρω και το αμάξι.
πωλητής: φίλε μου, είσαι λεβεντιά, σε διαβεβαιώ ότι έκανες μια από τις καλύτερες αγορές της ζωής σου,
δεν θα το μετανιώσεις,
 να πας στο καλό και θα τα πούμε αύριο, όταν θα σου παραδώσουμε τα εμπορεύματα.
Γεια χαρά.
πελατης: καλή σου μέρα -  και φεύγει. - βέβαια τι έκανε η γυναίκα του και αν παρέμεινε ζωντανός μέχρι αύριο δεν το γνωρίζουμε...
διευθυντής βγαίνοντας από την κρυψώνα του: βρε συ… δεν πιστεύω στα μάτια μου! 
Tι σαΐνι πωλητής είσαι συ! 
Ήλθε ο άνθρωπος ν’ αγοράσει πετονιά κι εσύ του πούλησες και καλάμι και σκάφος και τρόλεϊ κι αυτοκίνητο…
πωλητής: μα, δεν ήρθε ν’ αγοράσει πετονιά…
διευθυντής: αλλά, τι ήρθε ν’ αγοράσει;
πωλητής: σερβιέτες, οπότε του λέω: φίλε μου, απ’ ότι κατάλαβα, αυτό το σαββατοκύριακο δεν θα bleep, που δεν θα bleep , δεν πας καλύτερα για ψάρεμα;
          ntina: μάλλον σίγουρα δεν τον βρήκε σώο το αύριο!!!
~~~~~~~~~~   
 -. το παραπάνω κείμενο είναι κάτι σαν αστικός μύθος - 

     -. οι αστικοί μύθοι ή αστικοί θρύλοι αποτελούν ιστορίες ή θρύλους, συνήθως φανταστικών γεγονότων που διαδίδονται μαζικά. 

-. εναλλακτικά θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως ευρέως διαδεδομένες φήμες. 

-. ωστόσο, δεν είναι απαραιτήτως δημιουργήματα της φαντασίας, καθώς αρκετοί θρύλοι στηρίζονται σε πραγματικά γεγονότα.

-.κάποιοι αστικοί θρύλοι έχουν καταφέρει να επιβιώσουν για αρκετά χρόνια με μικρές παραλλαγές.

-. πλέον κατά κανόνα διαδίδονται μέσω του διαδικτύου, από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και από τα λεγόμενα blogs

     -. Το 1901, ο Maktoum bin Hasher Al Maktoum ίδρυσε το Dubai ως ελεύθερο λιμάνι χωρίς φορολογία στις εισαγωγές ή τις εξαγωγές και έδωσε επίσης στους εμπόρους αγροτεμάχια και εγγυήσεις προστασίας και ανοχής.

στον παρακάτω σύνδεσμο η πολύπλοκη ιστορία του Dubai - https://en.wikipedia.org/wiki/Dubai

ntina

ήτανε κάποτε κάποια blogs - η ιστορία δύο φίλων που περπάτησαν στην έρημο.

Ο άνεμος της συγγνώμης
Η ιστορία δύο φίλων που περπάτησαν στην έρημο.
Κάποια στιγμή τσακώθηκαν και ο ένας από τους δύο έδωσε ένα χαστούκι στον άλλο. 
Αυτός ο τελευταίος, πονεμένος, αλλά χωρίς να πει τίποτα, έγραψε στην άμμο:
-. σήμερα ο καλύτερός μου φίλος με χαστούκισε.
Συνέχισαν να περπατούν μέχρι που βρήκαν μια όαση όπου αποφάσισαν να κάνουν μπάνιο. Αλλά αυτός που είχε φάει το χαστούκι παραλίγο να πνιγεί και ο φίλος του τον έσωσε. 
Όταν συνήλθε, έγραψε πάνω σε μια πέτρα:
-. σήμερα ο καλύτερός μου φίλος μου έσωσε τη ζωή
Αυτός που τον είχε χαστουκίσει και στη συνέχεια του έσωσε τη ζωή, τον ρώτησε: 
-.όταν σε χτύπησα, έγραψες πάνω στην άμμο, και τώρα έγραψες πάνω στην πέτρα. 
Γιατί?
Ο άλλος φίλος απάντησε : 

-. όταν κάποιος μας πληγώνει, πρέπει να το γράφουμε στην άμμο όπου οι άνεμοι της συγνώμης μπορούν να το σβήσουν. 
Αλλά όταν κάποιος κάνει κάτι καλό για μας, πρέπει να το χαράζουμε στην πέτρα, όπου κανένας άνεμος δεν μπορεί να το σβήσει.
Μάθε να γράφεις λοιπόν τα τραύματά σου στην άμμο και να χαράζεις τις χαρές σου στην πέτρα. 

Ίσως έτσι γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι..
sebastien

αστικοί μύθοι...κόκκινη κλωστή δεμένη

Η κόκκινη κλωστή της μοίρας ή αλλιώς το κόκκινο νήμα της μοίρας είναι μια πεποίθηση που προέρχεται από την κινεζική μυθολογία.

Είναι ένα αόρατο κόκκινο κορδόνι γύρω από το δάχτυλο εκείνων που προορίζονται να συναντηθούν μια συγκεκριμένη στιγμή σε μια συγκεκριμένη περίσταση στη ζωή τους!

Δύο άνθρωποι που συνδέονται με την κόκκινη κλωστή είναι προορισμένοι να συναντηθούν ανεξαρτήτως τόπου, 

χρόνου ή περιστάσεων. 

Αυτό το μαγικό κορδόνι μπορεί να τεντωθεί ή να μπερδευτεί, αλλά ποτέ δεν θα σπάσει. 

Και ναι, η αόρατη κόκκινη κλωστή συνδέει όλους εκείνους που προορίζονται κατά τη διάρκεια της ζωής τους να συναντηθούν ανεξάρτητα από το χρόνο, τον τόπο ή τις περιστάσεις. 
Το νήμα μπορεί να τεντωθεί, 

να μπερδευτεί, αλλά ποτέ δεν θα σπάσει…
Και μέσα στην ροή του χρόνου παρατηρούμε πολλές φορές επιφανειακά άσχετα μεταξύ τους γεγονότα, να συνδέονται και τα οποία δεν μπορούμε  να ερμηνεύσουμε, όμως αυτά συνδέονται και σίγουρα έχουν το νόημα τους. 
Και ακούμε να ισχυρίζονται πολλοί πως αυτά είναι συμπτώσεις ή τυχαιότητες!

Όμως δεν είναι έτσι, είναι γεγονότα δεμένα με την κόκκινη αόρατη κλωστή!!!

Είναι μια σύνδεση μεταξύ γονέα και παιδιού, 

είναι μια σύνδεση μεταξύ αδελφών ψυχών και γενικότερα, είναι μια σύνδεση μεταξύ εκείνων των ανθρώπων που κάποια στιγμή στη διάρκεια του ταξιδιού της ζωής τους θα συναντηθούν και θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο ο ένας στη ζωή του άλλου!

Και παρατηρούμε γεγονότα στη ζωή μας να μας οδηγούν την κατάλληλη στιγμή στα κατάλληλα άτομα έτσι ώστε να προχωρήσουμε τη ζωή μας προς μια νέα σημαντική κατεύθυνση. 
Έτσι, η επεξήγηση της κόκκινης κλωστής είναι ένα σύστημα πεποιθήσεων που μας υπενθυμίζει πως όταν κάποιος γεννιέται, υπάρχει μια κόκκινη κλωστή, μια αόρατη κόκκινη κλωστή που τον συνδέει με τους ανθρώπους που είναι προορισμένοι να συναντηθούν και να συνδεθούν μαζί του κατά τη διάρκεια της ζωή του. 

         κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

Croatoan: Μια μυστηριώδης λέξη που έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον των απανταχού κυνηγών του μυστηρίου, εδώ και αιώνες.

Croatoan: 

Μια μυστηριώδης λέξη που έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον των απανταχού κυνηγών του μυστηρίου, εδώ και αιώνες. 

Τι συνέβη στη χαμένη αποικία της Βόρειας Καρολίνας, στο Roanoke Island; 

Πολλές θεωρίες έχουν προταθεί αλλά καμιά μέχρι τώρα δεν έχει επικρατήσει ως η πιο πιθανή, αντίθετα ο γρίφος μεγαλώνει.

Μια ομάδα εποίκων εξαφανίστηκε στη Βόρεια Αμερική χωρίς κανένα ίχνος και κανείς δεν έχει βρει στοιχεία για την τύχη τους εδώ και αιώνες.

Η αποικία Roanoke ήταν ο πρώτος αγγλικός οικισμός στην Αμερική. 

Αφού έμαθε για μια πλούσια, όμορφη περιοχή στην Αμερική η Βασίλισσα Ελισάβετ Ι, της Αγγλίας, αποφάσισε να προσαρτήσει αυτή τη περιοχή της Βιρτζίνια. 

Στη συνέχεια, έδωσε στον Sir Walter Raleigh  άδεια να δημιουργήσει μια αποικία. 

Θα χρηματοδοτούσε και θα σχεδίαζε την εκστρατεία στη περιοχή που βρίσκεται τώρα η Βόρεια Καρολίνα. 

Ο Raleigh είχε 10 χρόνια για να ολοκληρώσει την αποστολή.

Το 1585, μια αποστολή με επικεφαλής τον Sir Richard Grenville, που αποτελούνταν από περίπου 77 άνδρες στάλθηκε για να ξεκινήσει την αποικία.  

Λίγο μετά την άφιξη τους, όμως, υποψιάζονται ότι οι ντόπιοι Ινδιάνοι τους έχουν κλέψει ένα ασημένιο κύπελλο. 

Σε αντίποινα καταστρέφουν το χωριό τους και καίνε τον αρχηγό τους ζωντανό. 

Παρά τις δυσμενείς συνθήκες με τους ντόπιους, ο Grenville αποφασίζει να αφήσει τους άνδρες εκεί για να χτίσουν την αποικία. 

Υπόσχεται να επιστρέψει τον Απρίλιο του 1586.

Όταν ο Απρίλιος περνάει και δεν υπάρχει κανένα σημάδι του Grenville, οι άνδρες αποφασίζουν να επιστρέψουν με τον Sir Francis Drake. 

Ο Drake είχε σταματήσει στην αποικία γυρίζοντας από ένα επιτυχημένο ταξίδι στην Καραϊβική. Η ειρωνεία είναι ότι ο Grenville έφτασε λίγο αργότερα. 

Αφού βρίσκει τον οικισμό ακατοίκητο, αποφασίζει να αφήσει 15 ανθρώπους εκεί για να προστατεύσουν την αξίωση της Αγγλίας.

Το 1587, οι  Άγγλοι, με επικεφαλής τον John White και χρηματοδότηση από τον Sir Walter Raleigh, έκαναν τη δεύτερη προσπάθειά τους για τη δημιουργία αποικιών στο Roanoke Island.  

Οι άποικοι εξαφανίστηκαν, ωστόσο, κατά τη διάρκεια του αγγλο-ισπανικού πολέμου, τρία χρόνια μετά την τελευταία αποστολή των προμηθειών από την Αγγλία. 

Ο οικισμός είναι γνωστός ως «The Lost Colony,» και η τύχη των εποίκων παραμένει ακόμα άγνωστη.

Όλα φαινόταν ελπιδοφόρα στην αρχή. 

Οι άποικοι αποβιβάστηκαν στις 22 Ιουλίου, του 1587 και εγκαταστάθηκαν αμέσως. 

Η κόρη του  John White, η Eleanor Dare ήταν έγκυος και στις 18 Αυγούστου, γέννησε μια κόρη, τη Βιρτζίνια, το πρώτο παιδί Άγγλων που γεννήθηκε στην Αμερική.

Οι άποικοι δημιούργησαν φιλικές σχέσεις με μια από τις τοπικές αυτόχθονες φυλές, τους Croatans, που ήταν σε θέση να τους δώσουν πληροφορίες για την γεωγραφία της περιοχής, αλλά άλλοι αυτόχθονες πληθυσμοί, οι Secotans, οι οποίοι είχαν πολεμήσει εναντίον των εποίκων από την πρώτη αποικία, παρέμεναν εχθρικοί και αρνήθηκαν να συναντηθούν μαζί τους. Λίγο αργότερα, ο άποικος George Howe σκοτώθηκε από τους ντόπιους, ενώ έψαχνε μόνος του για καβούρια στο Albemarle Sound. 

Φοβούμενοι για τη ζωή τους, οι άποικοι έπεισαν τον Κυβερνήτη White να επιστρέψει στην Αγγλία για να εξηγήσει την απελπιστική κατάσταση της αποικίας και να ζητήσει βοήθεια. 

Ο  White απέπλευσε για την Αγγλία στα τέλη του 1587, αφήνοντας πίσω του περίπου 115 αποίκους. 

Δυστυχώς, ο πόλεμος με την Ισπανία και η έλλειψη πόρων σήμαινε ότι ο White δεν θα ήταν σε θέση να επιστρέψει στο νησί  Roanoke,παρά μόνο τρία χρόνια αργότερα.

Ο White γύρισε στο νησί στις 18 Αυγούστου του 1590, στα τρίτα γενέθλια της εγγονής του, αλλά βρήκε τον οικισμό εγκαταλελλειμένο. 

Οι άνδρες του δεν μπορούσαν να βρουν κανένα ίχνος των 90 ανδρών, 17 γυναικών και 11 παιδιών που είχαν αφήσει πίσω, ούτε κάποιο σημάδι μιας σύγκρουσης ή μάχης εκεί. Τα σπίτια είχαν γκρεμιστεί, τα ζώα είχαν εξαφανιστεί και τα μόνα ίχνη των ανθρώπων που βρήκαν ήταν δύο τάφοι και ένα μήνυμα: 

η λέξη «Croatoan» (Κροατόαν) σκαλισμένη σε μια θέση του οχυρού και τα τρία γράμματα «Cro» λαξευμένα σε ένα κοντινό δέντρο.

O White θεώρησε ότι αυτό σήμαινε πως οι άποικοι είχαν πάει να ζήσουν στο  Croatoan Island, τώρα ονομάζεται Hatteras με τους φιλικούς Croatans αλλά οι περιστάσεις τον εμπόδισαν  να διερευνήσει περισσότερο αυτή τη θεωρία.

Κανείς ποτέ δεν ανακάλυψε τι συνέβη με τους εποίκους και το τέλος της αποικίας  του 1587, η οποία πλέον αναφέρεται ως η "Χαμένη Αποικία" είναι άγνωστο.

Υπάρχουν πολλές υποθέσεις ως προς την τύχη των εποίκων, η κύρια είναι ότι διασκορπίστηκαν και αφομοιώθηκαν είτε από τους τοπικούς Croatans στο Hatteras Island ή από άλλη φυλή ιθαγενών.

Μια έρευνα της υπόθεσης αυτής είναι σε εξέλιξη με τη μορφή του Lost Colony DNA Project, στο Χιούστον του Τέξας, αλλά τα ευρήματά της παραμένουν ασαφή. 

Μια άλλη θεωρία είναι ότι οι Croatans στράφηκαν εναντίον των εποίκων και τους αφάνισαν, αλλά δεν υπάρχουν πτώματα που να βρέθηκαν στο χώρο και ούτε αρχαιολογικές μαρτυρίες έχουν βρεθεί από τότε για να υποστηρίξουν τον ισχυρισμό αυτό.

Άλλες πιθανότητες που έχουν διατυπωθεί είναι ότι οι άποικοι απλά βαρέθηκαν να περιμένουν και προσπάθησαν να επιστρέψουν στην Αγγλία από μόνοι τους και χάθηκαν στην προσπάθεια τους αυτή και ακόμη ότι η αποικία θα μπορούσε να είχε δεχτεί επίθεση και τα μέλη της να φαγώθηκαν από κανίβαλους, το οποίο θα μπορούσε να εξηγήσει την έλλειψη πτωμάτων αλλά φαίνεται κάπως απίθανο αυτό, δεδομένης της παντελούς έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων ότι ο κανιβαλισμός ήταν διαδεδομένος στην περιοχή.

Το πιο περίεργο, είναι ότι το 1937 με 1941 ανακαλύφθηκαν μια σειρά από πέτρες που αφηγούνταν τα ταξίδια των αποίκων και τον τελικό θάνατό τους, που υποστήριζαν ότι είχαν γραφτεί από την Eleanor Dare. 

Οι περισσότεροι ιστορικοί πιστεύουν ότι οι λεγόμενες πέτρες Dare  είναι μια απάτη, αλλά υπάρχουν μερικοί που σήμερα εξακολουθούν να πιστεύουν οι πέτρες είναι γνήσιες.

Αλλά τίποτα από αυτά δεν εξηγεί πραγματικά τη σημασία της λαξευμένης λέξης "Croatoan", ή το γεγονός ότι η ίδια λέξη συνοδεύεται από ανεξήγητες εξαφανίσεις στη Βόρεια Αμερική κατά τους τελευταίους αιώνες, συχνά σε τόπους μακριά από το Roanoke Island.

Λίγες μέρες πριν από το θάνατό του, και μετά από την εξαφάνιση του, που παραμένει ανεξήγητη μέχρι σήμερα, ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε στο κρεβάτι του θανάτου του και σε κατάσταση παραληρήματος ψιθυρίζει τη λέξη "Croatoan"

Η ίδια λέξη βρέθηκε σε άλλα μέρη σε άλλες εποχές: γραμμένη στο ημερολόγιο της Αμέλια Έρχαρτ, μετά την εξαφάνισή της το 1937, λαξευμένη στην τελευταία κλίνη που ο διάσημος συγγραφέας τρόμου Ambrose Bierce είχε κοιμηθεί πριν εξαφανιστεί στο Μεξικό το 1913, σκαλισμένη στον τοίχο του κελιού που ο περιβόητος ληστής αμαξών Black Bart ζούσε πριν να αφεθεί ελεύθερος από τη φυλακή το 1888, και που ποτέ δεν τον είδε κανείς ξανά, και, 

το πιο ανησυχητικό απ΄όλα, γραμμένο στην τελευταία σελίδα του ημερολογίου του πλοίου Carroll Α Deering όταν προσάραξε, χωρίς κανέναν επιβάτη ή μέλος του πληρώματος, στο Cape Hatteras το 1921, 

όχι πολύ μακριά από αυτό που ήταν κάποτε γνωστό ως το νησί Croatoan.

Ποιο είναι το μυστικό του Croatoan και κυρίως ποια είναι η σύνδεσή του με εκείνους που προκαλεί την εξαφάνισή τους, παραμένει ένα μυστήριο μέχρι σήμερα. 

Θα ήταν παράλειψη, ωστόσο, να μην αναφέρουμε μια ακόμη θεωρία, από τους ιθαγενείς που ζούσαν κάποτε στο νησί Roanoke όλα αυτά τα χρόνια.

Οι Ινδιάνοι Croatans πίστευαν ότι το νησί κατοικούνταν από ένα πνεύμα το οποίο, αν εξοργιζόταν, είχε τη δύναμη να αλλάξει αυτούς που το προσέβαλαν σε ζώα, δέντρα, ακόμα και βράχους. 

Έτσι, η πιθανή εξήγηση είναι, ότι κανένας από τους ανθρώπους δεν εξαφανίστηκε πραγματικά, αλλά απλώς μεταμορφώθηκε. 

Αν ναι, δεν είναι λιγότερο παράξενο ή αξιόπιστο από οποιαδήποτε από τις άλλες θεωρίες που έχουν διατυπωθεί κατά καιρούς!

http://urbanenigmas.blogspot.com/2016/02/roanoke-croatoan.html

Γιατί όλος ο πλανήτης υπόκειται στους "κανόνες της αγοράς" των γαϊδάρων.

Μια μέρα εμφανίσθηκε σε ένα χωριό ένας άνδρας με γραβάτα. 
Ανέβηκε σε ένα παγκάκι και φώναξε σε όλο τον τοπικό πληθυσμό ότι θα αγόραζε όλα τα γαϊδούρια που θα του πήγαιναν, έναντι 100 ευρώ και μάλιστα μετρητά.
Οι ντόπιοι το βρήκαν λίγο περίεργο, αλλά η τιμή ήταν πολύ καλή και όσοι προχώρησαν στην πώληση γύρισαν σπίτι με το τσαντάκι γεμάτο και το χαμόγελο στα χείλη.
Ο άνδρας με τη γραβάτα επέστρεψε την επόμενη μέρα και πρόσφερε 150 ευρώ για κάθε απούλητο γάιδαρο, κι έτσι οι περισσότεροι κάτοικοι πούλησαν τα ζώα τους. 
Τις επόμενες ημέρες προσέφερε 300 ευρώ για όσα ελάχιστα ζώα ήταν ακόμα απούλητα με αποτέλεσμα και οι τελευταίοι αμετανόητοι να πουλήσουν τα γαϊδούρια τους.
Μετά συνειδητοποίησε ότι στο χωριό δεν έμεινε πια ούτε ένας γάιδαρος και ανακοίνωσε σε όλους ότι θα επέστρεφε μετά από μια εβδομάδα για να αγοράσει οποιοδήποτε γάιδαρο έβρισκε έναντι 500 ευρώ! 
Και αποχώρησε.
Την επόμενη μέρα ανέθεσε στον συνέταιρό του το κοπάδι των γαϊδάρων που είχε αγοράσει και τον έστειλε στο ίδιο χωριό με εντολή να τα πουλήσει όλα στην τιμή των 400 ευρώ το ένα. 
Οι κάτοικοι βλέποντας την δυνατότητα να κερδίσουν 100 ευρώ την επόμενη εβδομάδα, αγόρασαν ξανά τα ζώα τους 4 φορές πιο ακριβά από ότι τα είχανε πουλήσει, και για να το κάνουν αυτό, αναγκάστηκαν να ζητήσουν δάνειο από την τοπική τράπεζα.
Όπως φαντάζεστε, μετά την συναλλαγή οι δύο επιχειρηματίες έφυγαν διακοπές σε έναν φορολογικό παράδεισο της Καραϊβικής, ενώ οι κάτοικοι του χωριού βρέθηκαν υπερχρεωμένοι, απογοητευμένοι, και με τα γαϊδούρια στην κατοχή τους που δεν άξιζαν πλέον τίποτα. 
Φυσικά οι αγρότες προσπάθησαν να πουλήσουν τα ζώα για να καλύψουν τα χρέη. 
Μάταια. 
Η αξία τους είχε πατώσει. 
Η τράπεζα λοιπόν κατάσχεσε τα γαϊδούρια και εν συνεχεία τα νοίκιασε στους πρώην ιδιοκτήτες τους.
Ο τραπεζίτης όμως πήγε στον δήμαρχο του χωριού και του εξήγησε ότι εάν δεν ανακτούσε τα κεφάλαια που είχε δανείσει θα κατέρρεε και αυτός, και κατά συνέπεια θα ζητούσε αμέσως το κλείσιμο της ανοικτής πίστωσης που είχε με τον δήμο. 
Πανικόβλητος ο δήμαρχος και για να αποφύγει την καταστροφή, αντί να δώσει λεφτά στους κατοίκους του χωριού για να καλύψουν τα χρέη τους, έδωσε λεφτά στον τραπεζίτη, ο οποίος παρεμπιπτόντως ήταν κουμπάρος του δημοτικού συμβούλου.
Δυστυχώς όμως ο τραπεζίτης αφού ανέκτησε το κεφάλαιό του, δεν έσβησε το χρέος των κατοίκων, και ούτε το χρέος του δήμου, ο οποίος φυσικά βρέθηκε ένα βήμα πριν την πτώχευση. 
Βλέποντας τα χρέη να πολλαπλασιάζονται και στριμωγμένος από τα επιτόκια, ο δήμαρχος ζήτησε βοήθεια από τους γειτονικούς δήμους. 
Αυτοί όμως του έδωσαν αρνητική απάντηση, γιατί όπως του είπαν είχαν υποστεί την ίδια ζημιά με τους δικούς τους γαϊδάρους!!.
Ο τραπεζίτης τότε έδωσε στον δήμαρχο την ανιδιοτελή" συμβουλή/οδηγία να μειώσει τα έξοδα του δήμου: 
λιγότερα λεφτά για τα σχολεία, 
για το νοσοκομείο του χωριού, 
για την δημοτική αστυνομία, 
κατάργηση των κοινωνικών προγραμμάτων, 
της έρευνας, 
μείωση της χρηματοδότησης για καινούρια έργα υποδομών.
 Αυξήθηκε η ηλικία συνταξιοδότησης, απολύθηκαν οι περισσότεροι υπάλληλοι του δημαρχείου, έπεσαν οι μισθοί και αυξήθηκαν οι φόροι. 
Ήταν έλεγε αναπόφευκτο, αλλά υποσχόταν με αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές "να βάλει τάξη στη λειτουργία του δημοσίου, να βάλει τέλος στις σπατάλες" και να ηθικοποιήσει το εμπόριο των γαϊδάρων.
Η ιστορία άρχισε να γίνεται ενδιαφέρουσα όταν μαθεύτηκε πως οι δυο επιχειρηματίες και ο τραπεζίτης είναι ξαδέρφια και μένουν μαζί σε ένα νησί κοντά στις Μπαχάμες, το οποίο και αγόρασαν με τον 'ιδρώτα' τους. 
Ονομάζονται οικογένεια Χρηματοπιστωτικών Αγορών, και με μεγάλη γενναιότητα προσφέρθηκαν να χρηματοδοτήσουν την εκλογική εκστρατεία των δημάρχων των χωριών της περιοχής.
Σε κάθε περίπτωση η ιστορία δεν έχει τελειώσει γιατί κανείς δεν γνωρίζει τι έκαναν μετά οι αγρότες. 
Εσύ τι θα έκανες στην θέση τους; 
Τι θα κάνεις εσύ;
     -.Το κείμενο είναι μετάφραση από ιταλικό κείμενο το οποίο ήταν μετάφραση από γαλλικό και πάει λέγοντας και βέβαια όλα αυτά τα κείμενα αυτά είναι μεταφρασμένα σε όλες τις γλώσσες γιατί ως γνωστό στην ιστορία αυτή εμπλέκονται επιχειρηματίες, 
τραπεζίτες, 
δημοτικές αρχές και φουκαράδες χωρικοί όλου του κόσμου 
καθώς όλος ο πλανήτης υπόκειται στους "κανόνες της αγοράς" των γαϊδάρων.
από Χαράλαμπος Νούσης

από το χρονολόγιο της μαριάννας ευαγγέλου μαριάννας ευαγγέλου 
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid02onaD76N59uATkKhsBQ4SAPm5fz3ss6bdpbmKoxwrF9wATNmsFgwucLjdPzaoEvRRl&id=1615085099

αστικοί μύθοι και βιοσυντονισμός...διαφορετική θέαση...

Ήταν κάποτε ένας μαθητής κάποιου αρχαίου Έλληνα φιλοσόφου, που ο δάσκαλός του, του επέβαλε επί τρία χρόνια να δίνει χρήματα σε όποιον τον πρόσβαλε.
Όταν έληξε αυτή η περίοδος δοκιμασίας, ο δάσκαλος του είπε:
"Τώρα μπορείς να μπεις στην Αθήνα και να σπουδάσεις φιλοσοφία"
Καθώς ο μαθητής έμπαινε στην Αθήνα συνάντησε κάποιον σοφό  άνθρωπο, που καθόταν μπροστά στην πύλη και πρόσβαλε όποιον έφευγε και όποιον ερχόταν.
Αυτός φυσικά προσέβαλε και τον μαθητή ο οποίος όμως ξέσπασε σε γέλια.
"Γιατί γελάς ενώ εγώ σε προσβάλλω;" ρώτησε ο σοφός άνθρωπος.
"Γιατί επί τρία χρόνια εγώ πλήρωνα για κάτι τέτοιο και τώρα εσύ μου το προσφέρεις δωρεάν".
"Μπες στην πόλη είναι όλη δική σου" είπε ο σοφός άνθρωπος.
     Τα πάντα λοιπόν, είναι θέμα προοπτικής.
Μια διαφορετική γωνία παρατήρησης των γεγονότων,
της καθημερινότητάς μας και της πραγματικότητάς μας και αλλάζουν τα πάντα!
Και ναι - όταν δονούμαστε σε διαφορετική συχνότητα από κείνον που
μας "προσβάλει",
μας προκαλεί με διάφορους τρόπους, τίποτα από όσα εκπέμπει δε μπορεί να μας αγγίξει!!!
Η μεγαλύτερη προστασία από την αρνητικότητα κάθε είδους είναι
να δονούμαστε σε διαφορετική συχνότητα από όλους αυτούς!!!

         και μια, όπως πιο απλά μπορώ, διευκρίνιση για τις συχνότητες...

-. ο οργανισμός μας, όπως όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί αποθηκεύουν  παθολογικές πληροφορίες που κατατάσσονται, και αυτές, στις τοξίνες.

Και όπως γνωρίζουμε η πληροφορία δεν είναι τίποτα άλλο από ηλεκτρομαγνητική ταλάντωση.

Οι συσσωρευμένες αυτές τοξίνες εισερχόμενες στον οργανισμό μας συσσωρεύονται εκεί και δημιουργούν συμπλέγματα, τα οποία βρίσκονται κάτω από την επίδραση μαγνητικών πεδίων της γης και εσωτερικών ηλεκτρομαγνητικών πεδίων- όπως ένας μαγνήτης- και έχουν πόλους. 

Σε αυτούς τους πόλους συγκεντρώνονται πρόσθετα ηλεκτρομαγνητικά πεδία με συχνότητες εχθρικές για τις φυσιολογικές συχνότητες των οργάνων του οργανισμού μας και επιδρούν στους γειτονικά διερχόμενα κανάλια ενέργειας/μεσημβρινούς που συνδέουν τα όργανα μας μεταξύ τους και επιφέρουν δυσλειτουργίες στα όργανα και στα συστήματά μας!

Οι τοξικές αυτές πληροφορίες συσσωρεύονται σε στρώματα σε συγκεκριμένες περιοχές του οργανισμού μας, όπως σε ένα κρεμμύδι.

Έτσι τα όργανα αναγκάζονται σιγά-σιγά και με την συνεχιζόμενη εισβολή τοξικών πληροφοριών, να λειτουργούν μόνο με τη συχνότητα των τοξικών αυτών πληροφοριών!

Και όπως πολύ καλά καταλαβαίνουμε, αυτό αργά η γρήγορα οδηγεί σε ανεπιθύμητες καταστάσεις για ολόκληρο το είναι μας!!!

Για αυτό λοιπόν μεγάλη προσοχή στο πως παρατηρούμε τα γεγονότα και τις εκάστοτε καταστάσεις  - "Γιατί γελάς ενώ εγώ σε προσβάλλω;" ρώτησε ο σοφός άνθρωπος.

"Γιατί επί τρία χρόνια εγώ πλήρωνα για κάτι τέτοιο και τώρα εσύ μου το προσφέρεις δωρεάν".
"Μπες στην πόλη είναι όλη δική σου" είπε ο σοφός άνθρωπος!!!

     Και δεν ξεχνάμε πως κάθε επιρροή πάνω στο σώμα μας αλλάζει το ενεργειακό του πεδίο και

πως δονήσεις ενός υγιούς ατόμου είναι τελείως διαφορετικές από αυτές ενός ασθενούς!!!

κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

read more and in -https://botanologia.gr/astikoi-mythoi-kai-viosyntonismos-diaforetiki-theasi/ 

photo:Ben Goossens

αστικοί μύθοι... άνεμος της συγγνώμης

...δυό φίλοι μετά πολλές περιπλανήσεις βρέθηκαν να περπατούν σε μια απέραντη, παντέρημη παραλία!
...κάποια στιγμή διαπληκτίστηκαν και ο ένας από τους δύο προσέβαλε με λόγια σκληρά τον άλλο!
...πονεμένος,
στεναχωρημένος και πληγωμένος από το φίλο του, χωρίς να πει τίποτα, έγραψε στην άμμο:
-. σήμερα ο καλύτερός μου φίλος με προσέβαλε!
και βέβαια
συνέχισαν να περπατούν...
ο προβληματισμός είχε εισχωρήσει ανάμεσά τους!
κάποια στιγμή παρόλο που το κύμα έσκαζε δυνατά στην παραλία αποφάσισαν να κάνουν μπάνιο. 
εκεί που κολυμπούσαν στα αφρισμένα νερά, ίσως από την στεναχώρια του, ο πληγωμένος από την προσβολή φίλος, λίγο έλλειψε να πνιγεί, όμως...
όμως ο φίλος του, διακινδυνεύοντας ο ίδιος, τον έσωσε...
ο διασωθείς, όταν συνήλθε, έγραψε πάνω σε μια πέτρα:
-. σήμερα ο καλύτερός μου φίλος μου έσωσε τη ζωή
απορημένος ο φίλος που είχε προσβάλλει τον φίλο του και που στη συνέχεια του έσωσε τη ζωή, τον ρώτησε: 
-. όταν σε χτύπησα, έγραψες πάνω στην άμμο, και τώρα έγραψες πάνω στην πέτρα, γιατί?
και ο προσβληθείς και κατόπιν διασωθείς φίλος του, του απάντησε:
-. όταν κάποιος μας πληγώνει, πρέπει να το γράφουμε στην άμμο όπου οι άνεμοι της συγνώμης μπορούν να το σβήσουν, αλλά όταν κάποιος κάνει κάτι καλό για μας, πρέπει να το χαράζουμε στην πέτρα, όπου κανένας άνεμος δεν μπορεί να το σβήσει!!!
    ας χαράζουμε λοιπόν τα τραύματά μας στην άμμο και τις χαρές μας στην πέτρα...
ίσως είναι κάτι...

                     κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

αστικοί μύθοι...Η ιστορία του Αετού

Ο αετός είναι το μοναδικό πουλί που αγαπά την καταιγίδα. 
Όταν τα σύννεφα μαζεύονται στον ουρανό, ο αετός ενθουσιάζεται. 
Και χρησιμοποιεί τον άνεμο της καταιγίδας για να πετάξει ακόμα υψηλότερα. 
Και όταν βρεθεί στο κατάλληλο για αυτόν σημείο, σταματά να φτερουγίζει και χρησιμοποιεί την πίεση της οργισμένης καταιγίδας προκειμένου να πετάξει... να γλιστρήσει ανάμεσα στα σύννεφα...
να χαρεί την απεραντοσύνη του ουρανού και να ξεκουράσει τα φτερά του...

και ενώ αυτός γλιστράει ανάμεσα στα σύννεφα, χωρίς να φοβάται την ορμητική καταιγίδα,όλα τα άλλα πουλιά κρύβονται κάτω από κλαδιά και τις φυλλωσιές των δέντρων.
και ένας πανέμορφος όσο και συγκλονιστικός αστικός μύθος μας λέει:
Πως ο Φαλακραετός, μπορεί να ζήσει ακόμα και ως τα 70 έτη. 
Για να φτάσει σε αυτό το σημείο, όμως, πρέπει να πάρει πολύ δύσκολες αποφάσεις στη ζωή του. 
Μετά την ηλικία των 40 ετών το ράμφος του αρχίζει να κάμπτεται και τον δυσκολεύει και στη συλλογή της τροφής του αλλά και κατά τη διάρκεια του φαγητού του .
Τα ηλικιωμένα του φτερά πλέον είναι βαρύτερα και τον δυσκολεύουν να πετάξει. 
Τότε, ο αετός βρίσκεται στο σταυροδρόμι δύο επιλογών ή να πεθάνει ή να μπει σε μια διαδικασία επίπονης αλλαγής που διαρκεί 150 ημέρες.
Η διαδικασία απαιτεί από τον αετό να πετάξει στην κορυφή ενός βουνού και να καθίσει στη φωλιά του. 
Εκεί, ο αετός θα αρχίσει να χτυπάει με μανία το ράμφος του στο βράχο, ώστε αυτό να σπάσει και να φύγει εντελώς. 
Παραμένει στη φωλιά του μέχρι να βγει νέο ράμφος. 
Όταν βγει το νέο ράμφος, ο αετός τραβάει τα νύχια του που έχουν κυρτώσει και δεν τον βοηθούν πλέον, ώστε να τα ξεριζώσει και να περιμένει μέχρι να βγουν καινούργια, πιο γερά. 
Και όταν τα νέα του νύχια βγουν, αρχίζει να τραβάει κάθε παλιό φτερό από πάνω του, μέχρι να μείνει εντελώς γυμνός από φτερά, ώστε να βγουν νέα, δυνατότερα φτερά. 
Και μετά από αυτή τη διαδικασία διάρκειας πέντε μηνών, ο αετός θα πραγματοποιήσει την περίφημη πτήση της "Αναγέννησης" για να χαρεί άλλα 30 χρόνια ζωής στα πέρατα του ουρανού!!!

ntina

αστικοί μύθοι...o πάμπλουτος Σεΐχης στο Dubai

Ρώτησαν κάποτε ένα πάμπλουτο Σεΐχη στο Dubai πώς βλέπει το μέλλον της χώρας του και εκείνος απάντησε:
"Ο παππούς μου ίππευε καμήλα, ο πατέρας μου το ίδιο, εγώ οδηγώ mercedes, ο γιος μου Land Rover, ο εγγονός μου πάλι Land Rover θα οδηγεί, αλλά ο δισέγγονος μου, όπως βλέπω να εξελίσσεται η ιστορία μάλλον πάλι καμήλα θα ιππεύει..."
Μα γιατί το λέτε αυτό;
"Υπάρχουν κάποιες αέναες αρχές που διέπουν τα πάντα στη ζωή. 

Και για να καταλάβετε, σας λέω πως, οι δύσκολες εποχές πλάθουν δυνατούς άνδρες, 

οι δυνατοί άνδρες δημιουργούν καλές εποχές, 

οι καλές εποχές παράγουν ανίσχυρους άνδρες και οι ανίσχυροι άνδρες δημιουργούν σκληρές εποχές.
Πολλοί δεν θα καταλάβουν, αλλά η ευημερία και η ευμάρεια στη χώρα μας παράγει μαλθακούς και οκνηρούς ανθρώπους και όχι μαχητές της ζωής"

~~~~~~~~~~~

     -. το παραπάνω κείμενο είναι κάτι σαν αστικός μύθος - 

     -. οι αστικοί μύθοι ή αστικοί θρύλοι αποτελούν ιστορίες ή θρύλους, συνήθως φανταστικών γεγονότων που διαδίδονται μαζικά. 

-. εναλλακτικά θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως ευρέως διαδεδομένες φήμες. 

-. ωστόσο, δεν είναι απαραιτήτως δημιουργήματα της φαντασίας, καθώς αρκετοί θρύλοι στηρίζονται σε πραγματικά γεγονότα.

-.κάποιοι αστικοί θρύλοι έχουν καταφέρει να επιβιώσουν για αρκετά χρόνια με μικρές παραλλαγές.

-. πλέον κατά κανόνα διαδίδονται μέσω του διαδικτύου, από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και από τα λεγόμενα blogs

     -. Το 1901, ο Maktoum bin Hasher Al Maktoum ίδρυσε το Dubai ως ελεύθερο λιμάνι χωρίς φορολογία στις εισαγωγές ή τις εξαγωγές και έδωσε επίσης στους εμπόρους αγροτεμάχια και εγγυήσεις προστασίας και ανοχής.

στον παρακάτω σύνδεσμο η πολύπλοκη ιστορία του Dubai - https://en.wikipedia.org/wiki/Dubai

ntina