Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιπποκράτης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιπποκράτης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 6 Απριλίου 2024

Κυτταρική μνήμη, γιατί το σώμα μας δεν ξεχνά και γιατί η κυτταρική μνήμη είναι το κλειδί της ασθένειας και της θεραπείας

Ο Ιπποκράτης έλεγε ότι κάθε νόσος ξεκινά πρώτα από την ψυχή και μετά καταλήγει στο σώμα. 
Και πριν αποφασίσουμε ποια θεραπεία θα ακολουθήσουμε για το σώμα, πρέπει πρώτα να έχουμε θεραπεύσει το τραύμα της ψυχής.
 Το γεγονός ότι οι αναμνήσεις μας επηρεάζουν άμεσα την υγεία, αποτελεί τη βάση της ψυχολογίας για περισσότερο από εκατό χρόνια.
Αυτή η ιδέα άρχισε να επικυρώνεται επιστημονικά, όταν μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, νέοι στρατιώτες παρουσίαζαν τραύματα χωρίς να έχουν τραυματιστεί πραγματικά σωματικά. Το ονόμασαν shell-shock. 
Τότε συνειδητοποίησαν πως αυτό που υπάρχει στο μυαλό, έχει τη δύναμη να σε αρρωστήσει.
Για πολλά χρόνια η επιστήμη πίστευε πως οι μνήμες αποθηκεύονται στον εγκέφαλο. 
Όμως η πραγματική αποθήκη δε βρίσκεται σ’ αυτόν, αλλά σε όλα τα κύτταρα του σώματος. 
Η απόδειξη δόθηκε με τη μεταμόσχευση οργάνων. 
Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου οι άνθρωποι που δέχτηκαν μοσχεύματα, άρχισαν να έχουν σκέψεις, αισθήματα, όνειρα ακόμα και διατροφικές συνήθειες του δότη.
Κυτταρική μνήμη, το κλειδί της Ίασης
Το Institute of Heart Math που πρωτοπορεί στις εναλλακτικές έρευνες, διαπίστωσε κατά τη διεξαγωγή ενός πειράματος ότι η οργή ή οι χαρούμενες σκέψεις, κατέστρεφαν ή θεράπευαν αντίστοιχα το ανθρώπινο DNA που βρισκόταν υπό μελέτη σ’ έναν εργαστηριακό σωλήνα.
Με απλά λόγια, το είδος των αναμνήσεων που οι κυτταρικές μνήμες περιέχουν καθορίζει την αρρώστια ή την υγεία μας. 
Όταν αυτές οι κυτταρικές μνήμες είναι καλές, μπορούμε να ζούμε σε μια κατάσταση πλήρους υγείας και ισορροπίας, ακόμα κι αν οι συνθήκες του περιβάλλοντος είναι δύσκολες.
Άλλη μια ενδιαφέρουσα έρευνα του Παν/μίου Καλιφόρνιας, ανακάλυψε πως οι χρόνιοι πόνοι και άλλες ασθένειες στα παιδιά μπορεί να οφείλονται στο άγχος των γονιών τους.
Το stress των γονιών δημιουργεί επιβλαβείς κυτταρικές μνήμες, οι οποίες εκδηλώνονται ως stress στα παιδιά.
Τι συμβαίνει στο κύτταρο όταν το stress είναι βαθύ και διαρκεί:
1) Το κύτταρο δεν προσλαμβάνει θρεπτικά συστατικά και οξυγόνο.
2) Δεν προσλαμβάνει λιπαρές ουσίες.
3) Δεν αποβάλλει περιττές ουσίες και τοξίνες
Κατά συνέπεια:
Δημιουργείται τοξικό περιβάλλον μέσα στο κύτταρο, το οποίο εμποδίζει την ανάπτυξη και ανανέωσή του. 
Παρεμποδίζεται η ροή του αίματος στα εσωτερικά όργανα καθώς και οι διανοητικές λειτουργίες.
Αυτές οι δυσκολίες διαβίωσης του κυττάρου, εάν συνεχιστούν, οδηγούν σε ασθένεια. 
Αντίθετα, τα κύτταρα τα οποία παραμένουν ανοιχτά στις διεργασίες τους, και θεραπεύονται φυσιολογικά/αυτοΐαση, και ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα, και είναι απρόσβλητα από την αρρώστια.
Πότε χρειάζεται να ενισχυθεί το σύστημα αυτοΐασης του οργανισμού;
Πολλές φορές ο νους μας χτίζει τείχη γύρω από ορισμένες συνειδητές ή και απωθημένες αναμνήσεις, για να μην αισθανθούμε πόνο, αντιμετωπίζοντας παρόμοια κατάσταση. 
Με αυτόν τον τρόπο, όμως, εμποδίζει το σύστημα αυτοΐασης να θεραπεύσει αυτές τις καταστροφικές μνήμες, αναμνήσεις.
Σ’ αυτή την περίπτωση βοηθάει η Κλινική Υπνοθεραπεία και ο Πνευματικός Καθαρισμός.
 Πώς δημιουργούνται οι αναμνήσεις;
Σύμφωνα με τον Dr. Ben Johnson, υπάρχουν τρεις τύποι αναμνήσεων καταχωρημένες στον σκληρό μας δίσκο:
1) Οι κληρονομημένες αναμνήσεις που είναι ενσωματωμένες στο DNA κάθε κυττάρου.
Όταν ένα ωάριο και ένα σπερματοζωάριο γονιμοποιούνται για να δημιουργήσουν το έμβρυο, κληρονομεί –μαζί με τα φυσικά χαρακτηριστικά– και τις κυτταρικές μνήμες των γονιών του.
Κι όχι μόνο τις δικές τους αλλά και αυτές που έχουν κληρονομήσει οι ίδιοι απ’ τις δικές τους οικογένειες.
Συχνά σ’ ένα πεντάχρονο παιδάκι αναγνωρίζουμε όχι μόνο τα εξωτερικά χαρακτηριστικά, αλλά και στοιχεία του χαρακτήρα από έναν παππού, μια γιαγιά ή έναν θείο.
2) Οι προ-λογικές αναμνήσεις.
Μέχρι περίπου την ηλικία των έξι ετών, ο εγκέφαλος λειτουργεί στην κατάσταση όπου εκπέμπει κύματα Δέλτα-Θήτα. 
Αυτό σημαίνει πως όλες οι εμπειρίες μας καταγράφονται απευθείας στον "σκληρό μας δίσκο", χωρίς να φιλτραριστούν πριν από τη λογική και την κριτική σκέψη που αναπτύσσουμε αργότερα.
3) Οι τραυματικές αναμνήσεις.
Σ’ αυτές μπορεί να περιλαμβάνονται όχι μόνο πολύ σοβαρά γεγονότα, όπως η κακοποίηση, αλλά και πολύ πιο ήπια, όπως η αδιαφορία ή η απαξίωση των ικανοτήτων του παιδιού.
Όταν μια τραυματική εμπειρία ενεργοποιείται, η λογική σκέψη παραγκωνίζεται και αναλαμβάνει το υποσυνείδητο δημιουργώντας άγχος στο σώμα προκειμένου να δράσει και να προστατευτεί.
Αυτές όλες οι αναμνήσεις κτίζουν ένα σύστημα πεποιθήσεων που λειτουργεί σαν προστατευτικό πρόγραμμα.
Δηλαδή, το μυαλό χρησιμοποιεί αυτές τις αναμνήσεις σαν μηχανισμό άμυνας για να προστατέψει το μωρό ώστε να επιβιώσει και να καταφέρει να γίνει ενήλικας.
Κάθε φορά που μια απ’ αυτές τις αναμνήσεις ενεργοποιείται από τις τωρινές συνθήκες, ο μηχανισμός άμυνας προκαλεί άγχος στο σώμα προκειμένου να το θέσει σε θέση μάχης και να κάνει οτιδήποτε χρειάζεται για να επιζήσει.
Έτσι, ως ενήλικες πλέον, αν το σύστημα πεποιθήσεων που νομίζουμε ότι έχουμε δεν μας πηγαίνει εκεί που θέλουμε, αν σαμποτάρουμε τον εαυτό μας για ανεξήγητους λόγους, αν φαινόμαστε συνεχώς "άτυχοι", αν αντιμετωπίζουμε προβλήματα υγείας, σχέσεων, επαγγελματικά κλπ., αν εν ολίγοις καταλήγουμε να ζούμε μια ζωή που δε μας αρέσει, είναι γιατί το αυτοματοποιημένο anti-virus πρόγραμμα που έχουμε ενσωματωμένο ενεργοποιείται και αντιδρά σ’ έναν παλιό πόνο που νιώσαμε ή εμπειρία που ζήσαμε, όταν η αρχική ανάμνηση δημιουργήθηκε.
Μέσα στον ανθρώπινο υπολογιστή καταγράφεται, η μορφή των αναμνήσεων με ενεργειακή δόνηση. 
Μόνο με μια άλλη ενεργειακή δόνηση θα επέλθει θεραπεία των αποτελεσμάτων,τ α γεγονότα απλά θα παραμένουν στο υποσυνείδητο ανενεργά.
"Η χημεία του σώματος ελέγχεται από τα κβαντικά κυτταρικά πεδία" καθηγητής Μαρεϊ-Μαν, κάτοχος Νομπελ –ΗΠΑ.
"Οι ασθένειες πρέπει να διαγιγνώσκονται και να προλαμβάνονται μέσω αξιολόγησης του ενεργειακού πεδίου" Δρ.Τζορζ Κραις

     Νίκος Γ. Δαφόπουλος – Σύμβουλος Ορθού Τρόπου Ζωής & Διατροφής, Διπλωματούχος του Κέντρου Έρευνας CE.RE.D.OR -«Vie et Action» Γαλλίας.
Κυτταρική μνήμη, το κλειδί της ασθένειας και της θεραπείας.

Παρασκευή 17 Μαρτίου 2023

Ο Ιπποκράτης και η "τρέλα" του Δημόκριτου

Ήδη από την αρχαιότητα η προσωπικότητα του Δημόκριτου συνοδεύεται από διάφορες παραδόσεις, όχι πάντα κολακευτικές για τον μεγάλο ατομιστή φιλόσοφο: 
μία απ' αυτές, που τον θέλει να τρελαίνεται προς το τέλος της ζωής του, 
έχει καταγραφεί με λεπτομέρειες στα Ψευδεπίγραφα κείμενα του Ιπποκράτη, 
μια σειρά επιστολών με μυθιστορηματική πλοκή που συντάσσονται, σύμφωνα με τους ειδικούς, την εποχή του Τιβέριου. 
Προφανώς τα κείμενα αυτά δεν αναφέρονται σε καμία ιστορική πραγματικότητα· αυτό που ενδιαφέρει τον συντάκτη τους είναι η καταγραφή μιας τόσο φανταστικής όσο και διδακτικής συνάντησης του φιλοσόφου ­ που η πόλη του τον θεωρεί τρελό ­ με τον μεγάλο γιατρό.
Σύμφωνα με τη δέκατη επιστολή, 
η Βουλή και ο Δήμος των Αβδήρων, κρίνοντας ότι η πόλη τους βρίσκεται σε μεγάλο κίνδυνο, εξαιτίας της αρρώστιας που έπληξε το διάσημο τέκνο της, 
καλούν τον Ιπποκράτη να εξετάσει τον ασθενή και να τον γιατρέψει. 
Οι ανήσυχοι άρχοντες περιγράφουν με ακρίβεια στον γιατρό τα συμπτώματα της ασθένειας του φιλοσόφου, διακινδυνεύοντας μάλιστα μια πρώτη διάγνωση, σύμφωνα με την οποία η αρρώστια του Δημόκριτου οφείλεται στη μεγάλη του σοφία: 
"Παραμελώντας τα πάντα και πριν απ' όλα τον εαυτό του, άγρυπνος μέρα και νύχτα, γελάει και με τα μικρά και με τα μεγάλα, πιστεύοντας ότι ολόκληρη η ζωή είναι τίποτα. 
Ο ένας παντρεύεται, ο άλλος εμπορεύεται, ο τρίτος ρητορεύει· άλλος άρχει, εκπροσωπεί, ψηφίζει, αρρωσταίνει, πληγώνεται, πεθαίνει. 
Κι αυτός γελάει με όλα, βλέποντας τους μεν κατηφείς και σκυθρωπούς, τους δε καταχαρούμενους (...) σηκώνεται συχνά τη νύχτα και, μόνος του, σιγοτραγουδάει"
Ο Ιπποκράτης, πιστός στον όρκο του, αποδέχεται την πρόσκληση και σπεύδει στα Αβδηρα. Προηγουμένως όμως, στις επιστολές δώδεκα και δεκατρία που ο γιατρός γράφει σε δύο άλλα πρόσωπα, 
φροντίζει να πάρει τις αποστάσεις του από τη διάγνωση των αβδηριτών προεστών: 
δεν είναι καθόλου σίγουρος ότι ο Δημόκριτος είναι τρελός· αυτό που τον χαρακτηρίζει είναι μάλλον "υπερβολική ψυχική ευρωστία"
Εξάλλου, επισημαίνει ο γιατρός, δεν είναι μόνο οι τρελοί αυτοί που αναζητούν τις σπηλιές και την ηρεμία· 
είναι και αυτοί που παρατηρούν τα ανθρώπινα πράγματα και επιθυμούν την αταραξία. Επισφραγίζεται έτσι, και μάλιστα από υπεύθυνο στόμα, η αμφίσημη συμπεριφορά που μοιράζονται συχνά οι σοφοί και οι τρελοί.
Η επιστολή δεκαεπτά περιγράφει τη συνάντηση του τρελού και του γιατρού, στην οποία προφανώς τείνει το σύνολο της μικρής αυτής μυθιστορίας. 
Ο Ιπποκράτης φτάνει στο σπίτι του Δημόκριτου που βρίσκεται κοντά στα τείχη της πόλης και αντικρίζει τον φιλόσοφο, "μόνο του, καθισμένο σε μια πέτρα κάτω από έναν πυκνό πλάτανο, μ' ένα χειρόγραφο στα γόνατα, λιπόσαρκο, κατάχλωμο, με μακριά γένια"
Τι γράφεις; τον ρωτάει ο γιατρός. 
Γράφω για την τρέλα, απαντάει ο τρελός. 
Υστερα από τη σύντομη έκθεση του περιεχομένου της πραγματείας, ο Ιπποκράτης, εκφράζοντας τον θαυμασμό του, συμπληρώνει: 
Είσαι ευδαίμων, Δημόκριτε, που απολαμβάνεις τόση ηρεμία· 
σε μένα αυτό δεν επιτρέπεται. 
Και γιατί, Ιπποκράτη, δεν επιτρέπεται; ρωτάει ο φιλόσοφος. 
"Γιατί τα κτήματα, το σπίτι, τα παιδιά, τα δάνεια, οι αρρώστιες, οι θάνατοι, οι υπηρέτες, οι γάμοι κι όλα τα υπόλοιπα μου αφαιρούν την ευκαιρία να συμμετέχω στην ηρεμία"
Με την απάντηση αυτή ο φιλόσοφος ξεσπάει σε τρανταχτό γέλιο. 
Γιατί γελάς; τον ρωτάει ο συνομιλητής του. 
Και τότε ο Δημόκριτος σοβαρεύει και απαντάει: 
Μ' ένα μόνο πράγμα γελάω, με τους ανθρώπους που τους λείπει το μυαλό, που τους λείπουν τα ορθά έργα, που είναι νήπιοι στα σχέδιά τους, που υποφέρουν μάταια καταβάλλοντας τεράστιους κόπους χωρίς καμιά ωφέλεια, που τρέχουν στα πέρατα της γης με οδηγό τις άμετρες επιθυμίες τους, που δεν σταματούν ποτέ να κυνηγούν το χρυσάφι, θέλοντας να αποκτήσουν όλο και περισσότερο, ανησυχώντας μήπως και τους λείψει. 
Αλλοι αγοράζουν σκυλιά, άλλοι αγοράζουν άλογα· σπεύδουν να παντρευτούν γυναίκες που αμέσως στη συνέχεια τις περιφρονούν· 
ερωτεύονται κι αμέσως μετά μισούν· 
θέλουν παιδιά και στη συνέχεια τα εγκαταλείπουν.
"Σε τι διαφέρει αυτή η κενή και αλόγιστη σπουδή από την τρέλα;" ρωτάει ο Δημόκριτος τον Ιπποκράτη, προτείνοντάς του ένα επικίνδυνο πνευματικό πείραμα. 
Σκέψου, του λέει, να είχαμε τη δυνατότητα να ξεσκεπάσουμε όλα τα σπίτια και 
να μπορούσαμε να δούμε, χωρίς κανένα εμπόδιο, τι γίνεται στο εσωτερικό τους. 
Θα βλέπαμε άλλους να κλαίνε κι άλλους να γελούν· 
άλλους να τρώνε κι άλλους να πεινούν. 
Αλλους να βασανίζουν τους οικείους των, 
άλλους να παρασκευάζουν δηλητήρια κι άλλους να μηχανεύονται κατηγορίες εναντίον των φίλων τους. 
Αλλοι συλλέγουν έπιπλα, άλλοι αγάλματα κι άλλοι πίνακες: ο καθένας με την τρέλα του. 
Αλλά όλοι είναι παράφρονες από ματαιοδοξία: «Θερσίται δ' εισί του βίου πάντες». 
Γι' αυτό γελάω, γιατρέ.

     Ο Ιπποκράτης, στο τέλος, λέει στον φιλόσοφο: "Δημόκριτε, ήρθα εδώ σ’ εσένα, για να χορηγήσω ελλέβορο σε έναν τρελό...
...μόλις όμως σε συνάντησα και μιλήσαμε, δε διέγνωσα το έργο της τρέλας, αλλά την ικανότητα ενός ανθρώπου να κατανοεί τα πράγματα σε βάθος...
...τώρα κατηγορώ εκείνους τους τρελούς που μ’ έφεραν σ’ εσένα". 
     Πολλοί μεταγενέστεροι φιλόσοφοι προσπάθησαν να ερμηνεύσουν το "γέλιο" του Δημόκριτου. 
Κάποιοι το είπαν "χαρωπή τρέλα", παραπέμποντας στη "μικρή τρέλα"/την αντίπυρα του Δον Κιχώτη του Θερβάντες που σώζει από τη μεγάλη τρέλα, ότι ο Δημόκριτος βάζει φωτιά,
"καίει" το φαίνεσθαι, και κατοχυρώνει το δικαίωμα να μπορεί να σαρκάζει τις ματαιοδοξίες, να σατιρίζει την αέναη κυκλική «μάχη» των ανθρώπων: γέννηση-συνoυσία-θάνατος. 
Να λάβεις το γέλιο στη θεραπευτική σου αποσκευή φέρεται να λέει ο Δημόκριτος στον Ιπποκράτη. 
Στην 23η επιστολή ο φιλόσοφος προσθέτει ότι η σοφία είναι αδελφή της ιατρικής: 
γιατρεύει τις ψυχές, όπως οι γιατροί τα σώματα.

* Οι ψευδοϊπποκρατικές επιστολές έφθασαν ως εμάς χάρη σε έναν πάπυρο από την Οξύρυγχο της Αιγύπτου (ΙΧ, 1184, 195), ο οποίος χρονολογείται στο 1ο μισό του 1ου αιώνα μ.Χ., καθώς και στους παπύρους 6934 και 7094 που φυλάσσονται στο Βερολίνο. 
Ο χρόνος σύνθεσης των επιστολών πρέπει να ανάγεται στην αρχή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, το αργότερο ως την εποχή του Τιβέριου (14-37 μ.Χ.). 
Μια πιθανή υπόθεση θεωρεί ως συγγραφέα τους το γιατρό Ξενοφώντα από την Κω.
Οι επιστολές 10-24 σχετίζονται αμεσότερα με το Δημόκριτο και τον παρουσιάζουν να υποκρίνεται τον τρελό και τους Αβδηρίτες να καλούν απελπισμένα σε βοήθεια τον Ιπποκράτη, προκειμένου να θεραπεύσει το φιλόσοφο. 
Στην 10η επιστολή ο δήμος των Αβδηριτών απευθύνεται στον Ιπποκράτη. 
Η τρέλα του Δημόκριτου παρουσιάζεται ως ένα επικίνδυνο γεγονός που απειλεί ολόκληρη την πόλη. 
Ο Δημόκριτος περιγελά μέρα και νύχτα τα σπουδαία και τα ασήμαντα, θεωρώντας ότι όλη η ζωή δεν αξίζει τίποτα. 
Θεραπεύοντας το Δημόκριτο, ο Ιπποκράτης δε θα σώσει έναν μόνο άνθρωπο, αλλά ολόκληρη την πόλη. 
Στην 11η επιστολή ο Ιπποκράτης απευθύνεται στους Αβδηρίτες και εκφράζει το θαυμασμό του προς αυτούς για το ενδιαφέρον που δείχνουν για έναν τόσο σπουδαίο άνδρα. 
Τους βεβαιώνει ότι θα σπεύσει στα Άβδηρα να θεραπεύσει το Δημόκριτο, αν και έχει τις αμφιβολίες του για το κατά πόσο ο φιλόσοφος είναι πράγματι άρρωστος. 
Στη 12η επιστολή, η οποία απευθύνεται σε κάποιον Φιλοποίμενα, κάτοικο των Αβδήρων, ο Ιπποκράτης εκτιμά ότι η ασθένεια του Δημόκριτου δεν είναι τίποτε άλλο από ένα σύμπτωμα της υπερβολικής του σοφίας. 
Στη 13η επιστολή, που απευθύνεται σε κάποιον Διονύσιο, εκφράζεται η πεποίθηση του Ιπποκράτη ότι μαζί με το Δημόκριτο ανάγκη θεραπείας έχει και η πόλη των Αβδήρων. 
Στη 17η επιστολή ο Ιπποκράτης απευθύνεται στο Δαμάγητο και του αναφέρει ότι πράγματι ο Δημόκριτος τελικά δεν ήταν τρελός, αλλά αντίθετα ο Ιπποκράτης κέρδισε σε σοφία από τη συναναστροφή μαζί του. 
Περιγράφει εκτενώς τη συνομιλία του με το φιλόσοφο και πόσο πολύ ωφελήθηκε απ’ αυτόν. 

Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου 2022

Όλες οι ασθένειες προέρχονται από το έντερο - Ιπποκράτης 460-370 Π.Χ.

dr. Ευαγγέλου Μαριάννα, Bοχημικός   Μsc: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid03wekCGVutr2s3KprsEv9FjiT7psuRkJxUsEo6yqSdcSVfKMQViZByh9sevQdvCcol&id=1615085099
Όλες οι ασθένειες προέρχονται από το έντερο.
- Ιπποκράτης 460-370 Π.Χ.
Ο Ιπποκράτης το έλεγε αυτό πρίν από περισσότερα από 2.000 χρόνια, αλλά εμείς τώρα μόλις κατανοούμε το πόσο δίκιο είχε.
Και όχι μόνο ο Ιπποκράτης, αλλά και ένα παλιό ρητό αιώνες πιο πρίν τόσο της Παραδοσιακής Κινέζικης Ιατρικής (TCM) αλλά και της Aγιουβερδικής ιατρικής της Ινδίας, έλεγε ότι
Η ρίζα της καλής και της κακής υγείας κατοικεί στο έντερο.
Οι έρευνες κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες έχουν αποκαλύψει ότι η υγεία του εντέρου είναι κρίσιμης σημασίας για τη γενική υγεία, και ότι ένα νοσηρό έντερο συμβάλλει σε ένα ευρύ φάσμα ασθενειών όπως ο διαβήτης, 
η παχυσαρκία, 
η ρευματοειδής αρθρίτιδα, 
ο αυτισμός, 
διαταραχή φάσματος, 
η κατάθλιψη και το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης.
Στην πραγματικότητα, πολλοί ερευνητές (συμπεριλαμβανομένου 
και εμού) πιστεύουν ότι η υποστήριξη της υγείας του εντέρου και η αποκατάσταση της ακεραιότητας του εντερικού φραγμού θα είναι ένας από τους πιο σημαντικούς στόχους της ιατρικής του 21ου αιώνα.
Αφαιρέστε όλες τις τοξίνες τροφίμων από τη διατροφή σας
Τρώτε άφθονες ίνες.
Δύο ώρες μετά το τελευταίο γεύμα σας καθημερινά, ρίξτε μια κουταλιά της σούπας βιολογικές σταφίδες αναμειγνύεται με μια κουταλιά της σούπας οργανικό σουσάμι. Μασήστε το μίγμα καλά πριν από την κατάποση σε καθημερινή βάση.
Τρώτε τροφές που έχουν υποστεί ζύμωση, όπως κεφίρ, γιαούρτι, λάχανο τουρσί, ώστε να παίρνετε υψηλής ποιότητας, πολλά είδη προβιοτικών.
Λαμβάνετε υψηλής ποιότητας θαλάσσιου φυτοπλαγκτού, χλωρέλα και σπιρουλίνα.
Εξαλείψετε τυχόν εντερικά παθογόνα (όπως παράσιτα) που μπορεί να υπάρχουν
Προσέχουμε πάντα να έχουμε επαρκή Ω3 ΒΑΣΙΚΑ λιπαρά οξέα, ( ονομάζονται βασικά γιατι χωρίς αυτά δεν μπορούμε να ζήσουμε) στην διατροφή μας, γιατί δεν τα παράγει ο οργανισμός μας, αλλά τα παίρνουμε μόνο μεσω της διατροφής μας.
Να πάρετε μέτρα για να διαχειριστείτε το στρές σας.
fytro.wordpress.com

Δευτέρα 15 Αυγούστου 2022

Ιπποκράτης: Τα Αυτοάνοσα νοσήματα είναι δημιουργίες του ίδιου του σώματος που προσπαθεί να καταπολεμήσει την δυστυχία του εαυτού του

Το σώμα μας είναι ένα θείο δώρο, είναι μια τέλεια δημιουργία γεμάτη σοφία και αγάπη, είναι μια μικρογραφία όλου του σύμπαντος.
Ο Ιπποκράτης έλεγε ότι κάθε νόσος ξεκινά πρώτα από την ψυχή και μετά καταλήγει στο σώμα.
Και πριν αποφασίσουμε ποια θεραπεία θα ακολουθήσουμε για το σώμα, πρέπει πρώτα να έχουμε θεραπεύσει το τραύμα της ψυχής.
Τα κύτταρά μας λειτουργούν με νοημοσύνη, ευφυΐα και πνευματικότητα εκεί είναι καταγεγραμμένα τα πάντα, όλα όσα είμαστε, όλα όσα έχουμε, όλη η μοναδικότητα της ύπαρξής μας κατοικεί εκεί. 
Όταν το συνειδητοποιήσουμε μπορούμε να κάνουμε τεράστιες αλλαγές, αρχικά στην υγεία μας αλλά και σε όλη την πραγματικότητα που ζούμε. 
Το ανθρώπινο σώμα έχει ανάγκη από σωματική άσκηση, την κατάλληλη για τον καθένα διατροφή, αποτοξίνωση, την θεραπευτική επαφή με τη φύση και πάνω από όλα αγάπη.
Τα πάντα μας προσφέρονται σε αφθονία όταν επιλέξουμε τη φυσική φροντίδα και είμαστε συνειδητοί σε αυτά που τρώμε, η γη παρέχει όλα τα αγαθά για να θεραπευτεί το σώμα.
«Ψυχής γαρ όργανον το σώμα».
Ιπποκράτης

Είναι τραγικό σήμερα να μην γνωρίζουμε καν την τεράστια δύναμη της ψυχικής μας κατάστασης αλλά και των σκέψεων που προέρχονται από αυτήν, και πως ακριβώς λειτουργεί όλο αυτό και επηρεάζει το σώμα μας. 
Μόνο τα τελευταία χρόνια η σύγχρονη ιατρική άρχισε να μελετά και να αποδέχεται την επίδραση των σκέψεων στην υγεία μας.
Έχει αποδειχθεί πλέον ότι ανάλογα με τον τύπο των σκέψεων μας ο εγκέφαλος μας κάνει και ανάλογες συνάψεις, στέλνοντας τα ανάλογα μηνύματα-εντολές στα κύτταρα μας.
Για παράδειγμα σε έναν άνθρωπο που είναι μόνιμα δυστυχισμένος ή καταθλιπτικός το σώμα του βρίσκεται σε συνεχή άμυνα με αποτέλεσμα να επιτίθεται στα ίδια του τα κύτταρα. 
Τα λεγόμενα αυτοάνοσα νοσήματα είναι δημιουργίες του ίδιου του σώματος που προσπαθεί να καταπολεμήσει την δυστυχία του εαυτού του.
Μη γνωρίζοντας μέχρι σήμερα το γιατί γίνεται αυτό, το είχαν αποδώσει σε κληρονομικούς παράγοντες ή σε άγχος. 
Που βέβαια αυτό που “κληρονομείται” από τον ασθενή γονέα είναι το ψυχικό του πρόβλημα πού πολύ εύκολα μπορεί να “εναποθέσει” στο παιδί του.
Τα παιδιά είναι πάντα ο εύκολος στόχος για έναν προβληματικό γονέα. 
Γιατί είναι πάντα ανοιχτά σε εκείνον και του έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη, με αποτέλεσμα εκείνος να ξεφορτώνει πάνω τους όλα του τα ψυχολογικά προβλήματα, τις ανασφάλειες και την δυστυχία του, με αποτέλεσμα τα παιδιά να αναπτύσσουν ακριβώς το ίδιο μοτίβο. Και αυτό το ονομάζουμε κληρονομικότητα……
Ο άλλος μεγάλος “ένοχος” το άγχος, μας επηρεάζει αρνητικά προκαλώντας υπερβολική έκκριση κορτιζόλης στον εγκέφαλο με αποτέλεσμα να έχουμε μόνιμο αίσθημα της ανασφάλειας, και την πεποίθηση ότι τίποτα δεν θα πάει καλά.
Και φυσικά, δεν πάει εφόσον οι ίδιοι βάζουμε σε άμεση εφαρμογή το καταστροφικό, απόλυτα δικό μας δημιούργημα, που ονομάσαμε “ο νόμος του Μέρφι”. 
Για να εκδηλωθεί όμως ένα νόσημα αυτοάνοσο ή μη, χρειάζεται ένα ισχυρό υπόβαθρο.
Συνήθως οι άνθρωποι που εκδηλώνουν χρόνια νοσήματα φέρουν πολύ ισχυρά ψυχικά τραύματα που πολλές φορές (αλλά όχι πάντα) δεν τα θυμούνται καν. 
Υπάρχουν μέσα στον υποσυνείδητο νου ενώ ο συνειδητός έχει μπλοκάρει την συγκεκριμένη μνήμη.
Επίσης αιτία εκδήλωσης της νόσου μπορεί να είναι ένα πολύ ισχυρό συναισθηματικό σοκ, ή ένα έντονα αρνητικό συναίσθημα και σ’αυτές τις περιπτώσεις το νόσημα εμφανίζεται άμεσα.
Κάθε αρνητική σκέψη ρίχνει το βιομαγνητικό-ηλεκτρικό φορτίο του κυττάρου κάτω από τα 50 μιλιβόλτ, με άριστο τα 85 με 100. 
Αν μείνει έτσι κάποιες μέρες γίνεται νόσος ενώ αν συνεχιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα λόγω συνεχόμενων αρνητικών αισθημάτων και αρνητικών σκέψεων και διάθεσης, μετατρέπεται σε χρόνιο νόσημα.
Σήμερα υπάρχουν ομάδες σε μεγάλα πανεπιστήμια ανά τον κόσμο που μελετούν όλο αυτό το κομμάτι. Και όποιος ανατρέξει σε αξιόπιστα ιατρικά περιοδικά του εξωτερικού βρίσκει δημοσιευμένα αποτελέσματα που αποδεικνύουν ακριβώς αυτό. 
Ότι όλες τις ασθένειες εμείς τις δημιουργούμε, γιατί με κάποιο τρόπο χρειάζεται να αποφορτιστούμε από όλον αυτό τον αρνητισμό που κουβαλάμε μέσα μας.
Οπότε σωματοποιούμε το πρόβλημα και το κάνουμε ασθένεια.
Το θετικό και πολύ ελπιδοφόρο είναι ότι αρχίζουν σιγά σιγά να βγαίνουν νέοι γιατροί με ανοιχτά μυαλά (γιατί είναι απαραίτητη προϋπόθεση να έχουν ανοιχτά μυαλά για μπορέσουν να ξεφύγουν από τον ιατρικό δογματισμό), που αντιμετωπίζουν πλέον τον ασθενή ολιστικά συνδυάζοντας την κλασσική ιατρική με της εναλλακτικές θεραπείες.
Σήμερα πάρα πολλά νοσοκομεία της Γερμανίας έχουν επίσημα ηχοθεραπευτές που ασκούν την μέθοδο Peter Hess με εξαιρετικά αποτελέσματα σε ανθρώπους με εγκεφαλικά, σκλήρυνση κατά πλάκας, μυοσκελετικά προβλήματα, ανθρώπους με εγκεφαλική παράλυση και ένα σωρό άλλα.
Όπως επίσης αρκετά νοσοκομεία επιτρέπουν σε ενεργειακούς ψυχολόγους και θεραπευτές να έρχονται και να εφαρμόζουν τις τεχνικές τους σε ασθενείς μέσα στο νοσοκομείο.
Θα τολμήσω να πω ότι είναι στο χέρι μας να μην νοσούμε πια, αρκεί να δούμε την αλήθεια κατάματα δίχως να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας….
Ότι δημιουργούμε μπορούμε και να το αναστείλουμε.
Μπορεί να ακούγεται περίπλοκο αλλά στην πραγματικότητα είναι απλό και μεγαλειώδες. Όσοι το έχουν κάνει δεν είναι υπεράνθρωποι, είναι απλοί άνθρωποι που αποφάσισαν συνειδητά να μην νιώθουν και να μην είναι πια άρρωστοι.
Ο κόσμος αρχίζει να αλλάζει, και να κατανοεί ότι για να υπάρξει μια ανθρωπότητα δίχως ασθένειες χρειάζεται μια ολιστική προσέγγιση του εκάστοτε προβλήματος και όχι μονομερής θεραπεία.
Χρειάζεται όπως ακριβώς είπε ο Ιπποκράτης θεραπεία πρώτα της ψυχής και μετά του σώματος.

Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2022

Γαληνός-ξαναδιαβάστηκε μετά από 1000 χρόνια κρυφό ιατρικό του κείμενο.


Γαληνός-με τη βοήθεια των ακτίνων Χ του Stanford Synchrotron Radiation Lightsource οι επιστήμονες ξαναδιάβασαν,μετά από πολύχρονες προσπάθειες, ένα κρυφό για 1000 χρόνια ιατρικό του κείμενο.
Ο Γαληνός ήταν ο δεύτερος σπουδαιότερος Έλληνας ιατρός της Αρχαιότητας μετά τον Ιπποκράτη και ο τελευταίος χρονικά από όλους τους σημαντικούς ιατρούς του ελληνορωμαϊκού κόσμου.
Ο Γαληνός της Περγάμου,γιατρός των αυτοκρατόρων, μεταξύ άλλων του Ρωμαίου αυτοκράτορα Μάρκου Αυρήλιου,των μονομάχων αλλά και του απλού κόσμου υπήρξε πολυγραφότατος και άσκησε τρομερή επίδραση για πολλούς αιώνες μετά το θάνατό του στη δυτική -και όχι μόνο- ιατρική.
Ένα από τα πολλά έργα του και το “για τα μείγματα και τις δυνάμεις των απλών φαρμάκων”.
Το “για τα μείγματα και τις δυνάμεις των απλών φαρμάκων” ήταν ένα σημαντικότατο φαρμακευτικό κείμενο το οποίο βοηθούσε και στην εκπαίδευση των συναδέλφων του της εποχής εκείνης.
Το κείμενο μεταφράστηκε κατά τη διάρκεια του 6ου αιώνα στα Συριακά, μια γλώσσα που χρησίμευε ως γέφυρα μεταξύ των ελληνικών και των αραβικών και βοήθησε στην εξάπλωση των ιδεών του Γαληνού στον αρχαίο ισλαμικό κόσμο.
Αλλά παρά τη φήμη του γιατρού,η πληρέστερη επιζών έκδοση του μεταφρασμένου χειρογράφου σβήστηκε,κατά τη διάρκεια του 11ου αιώνα,και επάνω του γράφτηκαν ύμνοι- μια κοινή πρακτική εκείνη την εποχή.
Αυτά τα γραπτά έγγραφα είναι γνωστά ως palimpsests-παλίμψηστα.
Το παλίμψηστο σπουδαίο ιατροφαρμακευτικό αυτό κείμενο του Γαληνού,προσπαθεί εδώ και χρόνια μια διεθνής ομάδα ερευνητών και με τη βοήθεια ακτίνων Χ του Stanford Synchrotron Radiation Lightsource (SSRL) στο Εθνικό Εργαστήριο Επιταχυντών SLAC του Υπουργείου Ενέργειας των ΗΠΑ,να το ξαναδιαβάζουν.
Τα πρώτα αποτελέσματα έφεραν στο φως περισσότερες από τις αρχικές λέξεις στο υποκείμενο κείμενο,από αυτές που αρχικά ήλπιζαν οι ερευνητές, το οποίο τρέχει κάθετα προς την κατεύθυνση του υπερκείμενου κειμένου, επιτρέποντας στους μελετητές να δουν περισσότερες πληροφορίες.
“Η αρχική μας ελπίδα ήταν ότι θα υπήρχαν αρκετά ίχνη μελάνης εκεί, ώστε να είμαστε σε θέση να αποκρυπτογραφήσουμε κάποιες λέξεις”, λέει ο Uwe Bergmann, διακεκριμένος επιστήμονας στο Stanford PULSE Institute στο SLAC, ο οποίος οδήγησε την έρευνα.
Και η ελπίδα έγινε βεβαιότητα καθώς μπορούμε να ξαναδιαβάσουμε σχεδόν όλο το κείμενο,κάτι που ήταν μια τεράστια επιτυχία.”
Οι όλες ενέργειες ξαναδιαβάσματος του παλίμψηστου με τη σειρά
Για σχεδόν μια δεκαετία, μια πολυεπιστημονική ομάδα επιστημόνων και μελετητών προσπάθησε να ανακαλύψει και να μελετήσει το αρχικό κείμενο του Γαληνού με προηγμένες τεχνικές απεικόνισης και ψηφιακής επεξεργασίας. Κάθε φύλλο του χειρόγραφου περιείχε σημειώσεις σχετικά με την κατάσταση της ιατρικής γνώσης εκείνη τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή στη ευρύτερη περιοχή της μεσογείου.
“Αν θέλουμε να κατανοήσουμε την ιατρική στη περιοχή αυτή της αρχαιότητας, πρέπει να μεταφράσουμε το κείμενο και να μεταδώσουμε τη γνώση”, λέει ο Peter E. Pormann, καθηγητής κλασικών και ελληνο-αραβικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ.
“Αυτό είναι ένα τεράστιο κομμάτι της ιστορίας και ελπίζουμε ότι αυτό το κείμενο θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε πώς διαχειρίζονταν και αντιμετώπιζαν τις ασθένειες εκείνα τα χρόνια σε αυτό το μέρος του κόσμου”.
Το τμήμα του χειρόγραφου του Γαληνού που εξετάστηκε στη SLAC εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Γερμανία στις αρχές της δεκαετίας του 1900 και οι συνεχιζόμενες έρευνες δείχνουν ότι ήταν αρχικά από τη Μονή της Αγίας Αικατερίνης στη χερσόνησο του Σινά.
Στην πορεία των αιώνων κάποιες από τις σελίδες του αρχικού χειρογράφου είχαν αφαιρεθεί και είχαν καταλήξει σε βιβλιοθήκες στην Αφρική, στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, του Παρισιού, της χερσονήσου του Σινά και του Βατικανού.
Κάθε ένα από τα ιδρύματα αυτά συμφώνησε να προσθέσει τις εικόνες των σελίδων του στο σετ δεδομένων,έτσι όλες οι σελίδες που σαρώνονται στο SSRL να μετατραπούν σε ψηφιακές εικόνες υψηλής ανάλυσης που να προστεθούν σε εκείνες που διατίθενται ελεύθερα στο διαδίκτυο από το Ινστιτούτο Χειρογράφων Schoenberg στο Πανεπιστήμιο Pennsylvania Library.
“Το σχέδιό μας είναι να επανασυνδέσουμε ψηφιακά το βιβλίο”, λέει ο Michael Toth, πρόεδρος της RB Toth Associates, μιας ιδιωτικής εταιρείας ειδικευμένης στην έρευνα πολιτιστικής κληρονομιάς, η οποία έχει οδηγήσει τη μελέτη αυτού του παλίμψηστου από το 2009 και μετά. “Αυτό θα παρέχει πρόσβαση του κοινού σε ένα κείμενο που είχε μείνει κρυμμένο για αιώνες. ”
Προηγούμενες και επόμενες προσπάθειες
Προηγούμενες μελέτες είχαν αποκαλύψει ίχνη του κειμένου του Γαληνού κάτω από τους ύμνους, αλλά ήταν δύσκολο να διαβάσει κανείς το υποκείμενο του Γαληνού,που το έκρυβε το υπερκείμενο των ύμνων,διότι και τα δύο κείμενα γράφτηκαν με παρόμοιο μελάνι και το υποκείμενο κείμενο είχε καθαριστεί καλά.
Πριν ξεκινήσει το έργο synchrotron, η ερευνητική ομάδα φοβόταν ότι ακόμα και με τις ισχυρές τεχνικές απεικόνισης ακτίνων Χ στο SSRL, το κείμενο του Γαληνού θα μπορούσε να ήταν δυσανάγνωστο,αν η ποσότητα σιδήρου στο εναπομείναν μελάνι ήταν πολύ μικρή ή το μελάνι ήταν πολύ λείο.
Η αρχική ανάλυση με ακτίνες Χ των μελανιών στο παλίμψηστο υπογράμμισε τη δυσκολία του έργου.
Λόγω της λεπτής φύσης του παλαιού χειρογράφου, το Τμήμα Διατήρησης Βιβλιοθηκών του Πανεπιστημίου Stanford προετοίμασε προσεκτικά τις σελίδες για την απεικόνιση με ακτίνες Χ.
“Ένα από τα πιο ισχυρά μέρη αυτού του τύπου ανάλυσης είναι ότι δεν χρειάζεται να απομονώσουμε το υπερκείμενο κείμενο.
Μπορούμε να δούμε κάτω από την επιφάνεια χωρίς καμία ζημιά στο χειρόγραφο “, λέει ο Kristen St. John, επικεφαλής των υπηρεσιών συντήρησης στις πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες του Stanford.
“Δεν χρειάζεται να θέσουμε σε κίνδυνο ένα μέρος του εγγράφου για να διαβάσουμε το άλλο”.
Έτσι,χάρη στον ισχυρό επιταχυντή του συγχρότρου SLAC, κατέστη δυνατό να διαβάσουμε σελίδα-σελίδα το κρυμμένο κείμενο του Γαληνού
Για να “σαρωθεί” δε κάθε σελίδα χρειάσθηκαν περίπου δέκα ώρες,με σύνολο 26 σελίδων,και οι ερευνητές εφαρμόζουν πλέον εργαλεία επεξεργασίας δεδομένων, συμπεριλαμβανομένης της μηχανικής μάθησης, για να αποσύρουν τις πληροφορίες που αναζητούν.
“Μέσα σε αυτά τα δεδομένα, υπάρχουν κρυμμένες πληροφορίες που προσπαθούν να βγουν έξω”, λέει ο William Sellers, ειδικός στην επεξεργασία δεδομένων και ο διευθυντής του Τμήματος Ζωολογίας του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ.
“Και υπάρχουν πάρα πολλά δεδομένα που περιμένουν για να ερευνηθούν και να ξεσκονιστούν”.
Μόλις ολοκληρωθούν οι σαρώσεις, η ομάδα θα συνεχίσει να αναλύει τα λόγια του Γαληνού και να μελετά το κείμενο του αρχαίου σοφού γιατρού!

κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina
περισσότερες πληροφορίες:
www6.slac.stanford.edu
https://science.energy.gov/

Δευτέρα 13 Απριλίου 2020

Οι τέσσερις χυμοί του σώματος και η μελαγχολία της ευφυίας

Οι τέσσερις χυμοί του σώματος και η μελαγχολία της ευφυίας
Οι τέσσερις χυμοί του σώματος
Η θεωρία των τεσσάρων χυμών διατυπώθηκε το 400 π.Χ. στην φιλοσοφική διατριβή Περί της φύσης των ανθρώπων της σχολής του Ιπποκράτη και βασιζόταν στην θεωρία των τεσσάρων στοιχείων του Εμπεδοκλή. 
Ο Γαληνός την χρησιμοποίησε για να διατυπώσει την θεωρία του περί ασθενειών και επηρέασε ιατρούς και επιστήμονες μέχρι τον Μεσαίωνα. 
Ακόμα και σήμερα, αν και οι θετικές επιστήμες έχουν εξελιχθεί και η θεωρία των τεσσάρων ιδιοσυγκρασιών έχει ξεπεραστεί, συνεχίζει να ισχύει στον τομέα της ψυχολογίας. 
Βάση της θεωρίας είναι η επίδραση που έχουν οι τέσσερις χυμοί του σώματος, οι οποίοι είναι
· το αίμα
· η μαύρη χολή
· η λευκή χολή
· και το φλέγμα.
Κάθε ένας από τους χυμούς αυτούς έχει δύο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά:
ΖεστόΚρύο
Ξηρόλευκή χολήμαύρη χολή
Υγρόαίμαφλέγμα

Οι τέσσερις χυμοί σχετίζονται επίσης με τέσσερα όργανα του σώματος, τα οποία παράγουν το κάθε ένα, ένα χυμό. 

Όταν οι τέσσερις χυμοί βρίσκονται σε ισορροπία μέσα στο σώμα, τότε πρόκειται για ευκρασία, δηλαδή ο άνθρωπος είναι υγιής όπως θα λέγαμε σήμερα. 
Αντίθετα, η δυσκρασία περιγράφει την κατάσταση όταν η ισορροπία των χυμών έχει χαθεί. 
Η δυσκρασία εκδηλώνεται με τις διάφορες ασθένειες που παρουσιάζονται.
Ο Ιπποκράτης υποστήριζε ότι οι χυμοί στο σώμα κυμαίνονται ανάλογα με τις εποχές.
τον χειμώνα το φλέγμα αυξάνεται λόγω του κρύου
την άνοιξη το φλέγμα ακόμα υπερισχύει, αλλά το αίμα αρχίζει να δυναμώνει επειδή οι μέρες γίνονται όλο και πιο ζεστές
το καλοκαίρι το αίμα υπερισχύει, ενώ η χολή όλο και δυναμώνει
το φθινόπωρο υπερισχύει η χολή
Η μελαγχολία της ευφυΐας και η μέλαινα χολή
Πριν από 2.500 χρόνια ο Αριστοτέλης υποστήριξε πως «δεν υπάρχει καμία μεγάλη ιδιοφυΐα χωρίς κάποια δόση παράνοιας». 
Σήμερα ο ισχυρισμός του αποδεικνύεται επιστημονικά καθώς πολυάριθμες μελέτες αποδεικνύουν πως η ευφυΐα σχετίζεται με την μελαγχολία.

Η μελαγχολία θεωρείται από την αρχαιότητα, στοιχείο διάκρισης. 
O πρώτος ορισμός της δόθηκε από τον Iπποκράτη τον 5ο π.X. αιώνα που τη συσχέτιζε με τη «μέλαινα χολή», ένα από τα τέσσερα υγρά συστατικά του ανθρώπινου σώματος. 
Ο Aριστοτέλης πρώτος παρατήρησε ότι εξέχουσες μορφές της φιλοσοφίας, της πολιτικής και των τεχνών συνέβαινε να είναι μελαγχολικοί. 
Υποστηρίζει ότι οι «περιττοί», όσοι δηλαδή διέπρεψαν στη φιλοσοφία, στην πολιτική, στην ποίηση και τις τέχνες ήταν μελαγχολικοί.

Στον δειγματολογικό κατάλογο πρώτος μνημονεύεται ο Ηρακλής, και ακολουθούν ο Λύσανδρος ο Λακεδαιμόνιος,
ο Αίας ο Τελλαμώνιος, 
ο Βελλεροφόντης, 
ο Εμπεδοκλής, 
ο Πλάτων και ο Σωκράτης. 
Ο Ηρακλής έζησε τα δυο παροξυσμικά περιστατικά του κράματος της μαύρης χολής. 
Ένα παθολογικό του χαρακτηριστικό αφορά στο φόνο των παιδιών του τα οποία διαπέρασε με βέλος σε μια κρίση μανίας (εξ ου και η τραγωδία του Ευριπίδη «Ηρακλής μαινόμενος» στην οποία ο Ηρακλής σκοτώνει και τη γυναίκα του). 
Ο Ιπποκράτης μιλάει επίσης για την «Ηράκλεια Νόσο». 
Ο Κικέρων στο Tusculanae disputations αποδίδει στον Αριστοτέλη την άποψη ότι όλοι οι ιδιοφυείς είναι μελαγχολικοί, αλλά και ο Σενέκας στο De tranquillitate animae αναφέρει πως κατά τον Αριστοτέλη η ιδιοφυία είναι ανάμικτη με την παραφροσύνη. 
Κατά τους σύγχρονους ερευνητές ο Αριστοτέλης άντλησε στοιχεία από το έργο του Θεοφράστου «Περί μελαγχολίας» το οποίο όμως έχει χαθεί. 
Υπάρχουν επίσης ενδείξεις και για τη μελαγχολία του ίδιου του Αριστοτέλη.
Εν κατακλείδι, κατά τον Αριστοτέλη όλοι οι άνθρωποι που έχουν διακριθεί σε κάποιο τομέα ήταν μελαγχολικοί. 
Η μαύρη χολή είναι ηθοποιός (ηθοποίηση). 
Διαμορφώνει συμπεριφορές και χαρακτήρες.

Ο Δημόκριτος και ο Πλάτων υποστήριζαν ότι κανείς δε μπορεί να είναι καλός ποιητής χωρίς μια θεία πνοή που να μπορεί να παραβληθεί με την τρέλα. 
Οι μελαγχολικοί είναι κατ’ ουσίαν ποιητές χάρη στην ένταση των διαθέσεων τους. 
Κατά τον Πλάτωνα οι ιδιοφυείς άνθρωποι είναι παρορμητικοί και έξαλλοι. 
Το ίδιο υποστηρίζει και ο Δημόκριτος αλλά και ο γιατρός Ρούφος από την Έφεσο (ειδικός στην μελαγχολία). 
Ο τελευταίος υποστηρίζει ότι αυτοί που έχουν οξύ πνεύμα και μεγάλη ευφυΐα πέφτουν εύκολα στην μελαγχολία επειδή έχουν γρήγορες μεταβολές και μεγάλη ικανότητα πρόβλεψης και φαντασίας (Κοπιδάκης Μιχάλης, Καθηγητής Κλασσικής Λογοτεχνίας Πανεπιστημίου Αθηνών,«Βελλεροφόντης, Ευριπίδης, Αριστοτέλης: περιττοί και μελαγχολικοί» στο «Ορώμενα, τιμή στον Αριστοτέλη», Συλλογικό έργο εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2002).

Η μελαγχολία στάθηκε λοιπόν μια από τις «αριστοκρατικές» εκείνες ασθένειες που γονιμοποίησαν την τέχνη, τη λογοτεχνία και τον φιλοσοφικό στοχασμό. 
Ο I. Kant κατέταξε τη μελαγχολία στη σφαίρα του Υψηλού ενώ ο W. Benjamin ανακάλυψε την αριστερή μελαγχολία. 
O Eμπεδοκλής, ο Σωκράτης και ο Πλάτων συγκαταλέγονται ανάμεσα στους επιφανείς μελαγχολικούς. 
Για τους καλλιτέχνες, της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού η εκκεντρικότητα ιδιοφυών δημιουργών, όπως του Μιχαήλ Άγγελου, του Γκόγια και του Μπετόβεν συνδέεται με μια βαθιά και διάχυτη μελαγχολία. 
Οι Σ. P. Kόλεριτζ και Tζον Kητς και ο Mποντλέρ- που για να εκφράσει τη μελαγχολία επιλέγει την αγγλική λέξη «spleen-και ο Φρίντριχ Σέλινγκ στο βιβλίο του «Περί της ουσίας της ανθρώπινης ελευθερίας» θεωρούν τη μελαγχολία θεμέλιο της γνώσης. 
Το 1621 ο Pόμπερτ Mπέρτον δημοσιεύει την «Aνατομία της Mελαγχολίας», την πρώτη εμπεριστατωμένη σπουδή πάνω στο θέμα της μελαγχολίας.

Η μελέτη της Αλεξάνδρας Ρασιδάκη με τίτλο «Περί μελαγχολίας» (εκδ. Κίχλη, 2012) αντιμετωπίζει τη μελαγχολία ως πηγή δημιουργίας. 
Η σημαντική αυτή μελέτη κινείται μεταξύ της ιστορίας των ιδεών, της πολιτισμικής ιστορίας και της συγκριτικής γραμματολογίας και επιχειρεί να παρουσιάσει την πλούσια περί μελαγχολίας γραμματειακή και εικαστική παράδοση. 
Αντλώντας παραδείγματα από την ευρωπαϊκή ζωγραφική της Αναγέννησης και του Μπαρόκ, καθώς και από τη λογοτεχνία του 19ου και του 20ού αιώνα, αναδεικνύει την πολιτισμική διάσταση αλλά και τη διαχρονική αίγλη της μελαγχολίας.

Η Μελαγχολία νοείται ως κεντρικό θέμα της διανόησης των φιλοσόφων του Μεσαίωνα και της Ρομαντικής εποχής, ως στάση ζωής και ως δημιουργική ευφυḯα, συχνά δε ιδιοφυḯα. 
Η τρέλα του Αίαντα στο ομώνυμο έργο του Σοφοκλή, αλλά και η μανία του Ηρακλή στον Ευριπίδη, μεγάλα αποσπάσματα από τους πλατωνικούς διαλόγους, το έργο του Εμπεδοκλή, τα Ηθικά Νικομάχεια του Αριστοτέλη διαβάζονται με κέντρο τη Μελαγχολία. 
Η μελαγχολία συσχετίζεται με τον μονόλογο του Άμλετ, τα νέγρικα spirituals, το tango argentino, την παράδοση της flamenco, τα blues, τον Adorno και τον Freud, τη Julia Kristeva, ή και με το έργο του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες ή τον Γεώργιο Βιζυηνό, 
τον Παπαδιαμάντη, 
τον Καρυωτάκη, και πάρα πολλούς άλλους.

Ως δείγματα της ιδιαιτερότητας, ο ζωγράφος Σαλβαντόρ Νταλί μεγαλουργούσε μόνον σε ένα ακατάστατο περιβάλλον. 
Η θεϊκή έμπνευση εκφραζότανε μέσα από το απόλυτο χάος: αναποδογυρισμένα έπιπλα και διάσπαρτα ρούχα. 
Κι αν κάποιος είχε το θράσος να… συμμαζέψει την Αίθουσα Ζωγραφικής του, ο Νταλί κατεχόταν από απίστευτες εκρήξεις θυμού, εκσφενδονίζοντας βρισιές κι αντικείμενα, ώσπου η Θεά Έμπνευση να τον επισκεφτεί ξανά.

Η Σύλβια Πλαθ έγραφε: 
«...Ο ήχος του τίποτα – που ήσουν εσύ τρέλα; ...Έχω υποφέρει τη φρικαλεότητα του ηλιοβασιλέματος... Καμένη μέχρι ρίζα... Τρομοκρατούμαι απ’ αυτό το μαύρο πράγμα – που κοιμάται μέσα μου...». 
Τελικά αυτό το μαύρο πράγμα την καταπίνει όπως και τη Βιρτζίνια Γουλφ που έβαλε πέτρες στην τσέπη του παλτό της, μπήκε και περπάτησε στη θάλασσα ώσπου πνίγηκε...

Γιατί πρέπει να θεωρήσουμε την Ντίκινσον «τρελή», όπως και η ίδια περιπαιχτικά αυτοαποκαλείται και όχι σοφή, αφού επέλεξε μια ζωή που της επέτρεπε να δημιουργεί; 
Γιατί να υποθέσουμε ότι έχασε απέχοντας, αντί να σκεφτούμε ότι επέλεξε να απέχει; 
Ο ψυχολόγος Daniel Nettle γράφει,
«Είναι δύσκολο τελικά να αρνούμαστε ότι τα ισχυρότερα θεμέλια της δυτικής κουλτούρας έχουν χτιστεί από ανθρώπους με κάποια προδιάθεση τρέλας». 
Η διάνοια συχνά πορεύεται τόσο μπροστά από την εποχή της, ώστε συχνά ο φωτισμένος άνθρωπος παρεξηγείται ή παρερμηνεύεται από τους συγχρόνους του, ενώ αποθεώνεται από τις επόμενες γενιές. 
Χρειάζονται αιώνες γνώσης και πνευματικής εξέλιξης, για να κατανοηθεί το επίπεδο της διάνοιας.
Κλείνοντας παραπέμπω στον μεγάλο Έλληνα ποιητή Μ. Παπανικολάου:
Ήταν αλήθεια πως εζούσα κάποια ζωή ξεχωριστή,
ζούσα όπως ήθελεν η Μούσα κι όπως δεν ήθελε η ζωή.
Λοξά με κοίταζαν οι άλλοι σα να με παίρναν για τρελό,
κι ήταν για με χαρά μεγάλη μαζί τους πάντα να γελώ.
Η δεύτερη μεγάλη διάκριση της φύσις μας, κατά τον Ιπποκράτη, είναι οι χυμοί φλέγμα, αίμα, ωχρά και μέλανα χολή. 
Από την ποσότητα την ποιότητα αλλά και την συσχέτιση τους με τα 4 στοιχεία (αέρας, φωτιά, νερό, γη) ο άνθρωπος ασθενεί ή υγιαίνει. 
Η φυσική αυτή αναλογία συνθέτει δε τον φυσιογνωμιστικό μας τύπο, φλεγματικός, αιματικός, χολερικός και μελαγχολικός. 
Η αλληλοδιάδοχη ανάμειξη των χυμών είναι αυτή που επηρεάζει πεποιθήσεις – σκέψεις – περιβάλλον – ορμόνες – μάλαξη – διατροφή ίσως και το αντίστροφο.
Μέλαινα χολή και καρκίνος
-Ο συσχετισμός κατά του αρχαίους Έλληνες
Όσον αφορά την αιτιολογία του καρκίνου αυτή ήταν σύμφωνα με τις αντιλήψεις της εποχής περί χυμών, που πρέσβευαν. 
Συγκεκριμένα υποστήριζαν οι αρχαίοι Έλληνες ιατροί ότι ο καρκίνος προέρχονταν από τη «μέλαινα χολή» και το «μελαγχολικό χυμό». 
Εάν η κάθαρση του περιττώματος αυτού, που γίνονταν στον σπλήνα, δεν ήταν καλή τότε η περίσσεια αυτού του χυμού ήταν δυνατόν να δημιουργήσει καρκίνο. Και ανάλογα με την δριμύτητα του «μελαγχολικού χυμού» θα δημιουργούνταν ο ανέλκωτος ή ο μεθ' έλκους καρκίνος. 
Επί πλέον παράγοντες στη δημιουργία του καρκίνου αναφέρονται η «κακοχυμία», η «δυσκρασία», και η δίαιτα.
ftiaxno.gr