Τεχνητή Νοημοσύνη: Η διαδρομή προς τον Άνθρωπο-Μηχανή περνά από εδώ;

Όλο και πιο συχνά ακούμε για την Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) το τελευταίο διάστημα. 
Ο όρος δεν είναι πρόσφατος, μετράει ήδη αρκετές δεκαετίες, αλλά η μετα-εποχή ίντερνετ επέδρασσε ραγδαία στην ανάπτυξή της. 
Αναμφισβήτητα ορισμένες εφαρμογές ΤΝ είναι καθοριστικές, όπως, για παράδειγμα, πρόσφατα εντυπωσίασε  το λογισμικό ChatGPT της εταιρείας Open AI, ως εφαρμογή «Μεγάλης Γλωσσικής Ικανότητας», το οποίο ξεπέρασε ήδη τους 100 εκατομμύρια ενεργούς χρήστες το μήνα. 
Κυκλοφόρησε μόλις στις 30 Νοεμβρίου 2022… 
Ήδη είναι προ των πυλών για χρήση και σε κινητά smartphones και η κριτική αρχίζει να γίνεται εντονότερη από πολλές πλευρές. 
Είναι, όμως, μια κριτική τεχνοφοβίας; 
τον αντίποδα, η Google αναπτύσσει τη δική της εφαρμογή Bard και έπεται συνέχεια από όλους τους τεχνολογικούς κολοσσούς. 
Τι είναι, όμως, αυτές οι εφαρμογές και γιατί φοβίζουν; 
Τα συγκεκριμένα λογισμικά λειτουργούν μέσω αλγοριθμικών εργαλείων τα οποία ανιχνεύουν στοιχεία από τεράστιο όγκο δεδομένων που υπάρχουν διαθέσιμα στο διαδίκτυο. 
Θέτοντας, λοιπόν, σε αυτά τα λογισμικά διάφορες ερωτήσεις λαμβάνεις απαντήσεις οι οποίες είναι οι πλέον αληθοφανείς. Καθόλου περίεργο, αφού τα γνωστά big data / giga data που υπάρχουν στο διαδίκτυο είναι εκεί και περιμένουν…
Τι περιμένουν; Μιας άλλης μορφής εξόρυξη, την εξόρυξη δεδομένων, κοινώς data mining. 
Όλο αυτό που ονομάζεται ΤΝ και οι εφαρμογές της είναι στηριγμένες στο data mining, στην εξόρυξη χρήσιμων και κατάλληλων δεδομένων για κάθε περίσταση. 
Η ανάπτυξη του data mining δεν είναι κάτι καινούργιο, διδάσκεται στα πανεπιστήμια τουλάχιστον εδώ και 25 χρόνια, σε τομείς όπως η στατιστική, η ανάλυση δεδομένων και η πληροφορική. 
Όταν ξεκίνησε ο τομέας του data mining, οι πληροφορίες που υπήρχαν στο διαδίκτυο ήταν απειροελάχιστες σε σχέση με σήμερα. 
Όπως και οι πληροφορίες που είναι σήμερα διαθέσιμες για εξόρυξη, εν έτει 2023, είναι σημαντικά περισσότερες σε σχέση με το 2019. 
Όσο περισσότερη ψηφιοποίηση συναντάμε και προβάλουμε στη ζωή μας τόσο περισσότερα δεδομένα για εξόρυξη θα διατίθενται. 
Ήταν γνωστή, λοιπόν, από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 η σημασία του data mining στο σύγχρονο θαυμαστό κόσμο που επέλαυνε. 
Η συλλογή, ο μετασχηματισμός, η εξόρυξη και εν τέλει η ανάλυση των δεδομένων και πληροφοριών ήταν πρωταρχικής και πολλές φορές ζωτικής σημασίας για τις μεγάλες επιχειρήσεις και τα κράτη. 
Γιατί ΤΝ δεν είναι μόνο αυτά τα οποία προβάλλονται στα δελτία ειδήσεων ως επιστημονικό και τεχνολογικό επίτευγμα μιας ομάδας φοιτητών ή μιας νεοφυούς start-ups που πιθανόν να βελτιώνει μια καθημερινή συνήθεια ή συνθήκη, αν και γι’ αυτά κρατάμε μικρό καλάθι. 
Κυρίως είναι οι χρήσεις, τα εργαλεία και τα όπλα που προσφέρονται στα κράτη και στους μηχανισμούς τους, στις τράπεζες, στις ασφαλιστικές εταιρείες και σε πληθώρα άλλων τομέων της οικονομικής δραστηριότητας. 
Η υπερσυγκέντρωση των δεδομένων οδηγεί στη δικτατορία. 
Έτσι, λοιπόν, την ΤΝ για τον περιορισμό της λεγόμενης φοροδιαφυγής επιστρατεύει η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων, η οποία και προχώρησε στη διακήρυξη για την ανάθεση Σύμβασης Προμήθειας Συστήματος Προηγμένης Επιχειρησιακής Νοημοσύνης και ανάλυσης δεδομένων. Μέσω του Ελλάδα2.0 θα γίνει η προμήθεια ενός συστήματος ανάλυσης και εξόρυξης δεδομένων το οποίο θα περιλαμβάνει την ανάπτυξη τεχνικών και εργαλείων τεχνητής νοημοσύνης και μηχανικής μάθησης, όπως μοντέλα πρόγνωσης, εξόρυξης δεδομένων, στατιστικής και ποσοτικής ανάλυσης κ.ά. που θα οδηγήσει στην καλύτερη –για το κράτος– εκμετάλλευση των δεδομένων της ΑΑΔΕ. 
Τα χρήματα που πήρε το ελληνικό κράτος μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης-Ελλάδα 2.0 με αφορμή τον covid-19 τα αξιοποιεί καταλλήλως και με το μαστίγιο και με το καρότο.  
Κάπως έτσι, άλλωστε, λειτουργούν και οι περίφημοι CEO πολυεθνικών κολοσσών, όπως ο Σαμ Άλτμαν,  πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της OpenAI, ο οποίος, μιλώντας ενώπιον αμερικανικής κοινοβουλευτικής επιτροπής πρόσφατα, τάχθηκε υπέρ των παρεμβάσεων από τις κυβερνήσεις για να ρυθμιστεί η ανάπτυξη και η χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης. Ο CEO της εταιρείας που έβγαλε το chatgpt, το προϊόν που διαταράσσει και υπονομεύει μια για πάντα τις πρωτότυπες ακαδημαϊκές εργασίες μέσω των εκτεταμένων λογοκλοπών, τάσσεται υπέρ της χρήσης κανόνων. 
Όπως και ένας άλλος, ο επονομαζόμενος και «νονός» της ΤΝ, Τζέφρι Χίντον, παραιτήθηκε στα 76 του χρόνια από τη Google (κρίμα που δεν πάτησε τα 100!), αφού πρώτα, για δέκα χρόνια, τής πρόσφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στην ανάπτυξη εφαρμογών και χρήσεων ΤΝ. 
Και τώρα στέκεται επικριτικός στις χρήσεις της. 
Σημειώνει, λοιπόν: «Οι εταιρείες ΤΝ οδεύουν μαθηματικά σε επικίνδυνα μονοπάτια… 
Σε αντίθεση με τα πυρηνικά όπλα, δεν υπάρχουν διεθνείς κανονισμοί που να εμποδίζουν ή να τιμωρούν τη μυστική χρήση της τεχνητής νοημοσύνης από κυβερνήσεις ή εταιρείες». 
Ενώ, όταν τον ρωτούσαν, πώς γίνεται να εργάζεσαι σε μια τεχνολογία που είναι δυνητικά επικίνδυνη, παράφραζε τον Ρόμπερτ Οπενχάιμερ, ο οποίος ηγούταν της προσπάθειας των ΗΠΑ για την κατασκευή της ατομικής βόμβας: «Όταν βλέπετε κάτι που είναι τεχνικά ελκυστικό, βαλθείτε να το κάνετε». 
Και συνεχίζει, σε συνέντευξη του στους NYT, περί μετάνοιας του για ένα μέρος του τεχνολογικού του έργο: «Παρηγορώ τον εαυτό μου με τη συνηθισμένη δικαιολογία: αν δεν το είχα κάνει εγώ, θα το έκανε κάποιος άλλος». 
Αλλά η βάση όλων αυτών των επιστημόνων τύπου Χίντον, είναι αυτή που διατυπώνει παρακάτω ο ίδιος: «Αισθάνεσαι λιγότερο άνθρωπος όταν χρησιμοποιείς αριθμομηχανή; Είμαστε μηχανές, απλώς αναπαραγόμαστε βιολογικά. Οι περισσότεροι άνθρωποι που ασχολούνται με την ΤΝ δεν έχουν αμφιβολία περί του ότι είμαστε μηχανές. Είμαστε απλώς εξαιρετικά φανταχτερές μηχανές. Είμαστε ξεχωριστές, υπέροχες μηχανές». 
Παρ’ ότι διατηρούμε μια σταθερή κριτική στάση εδώ και πάρα πολλά χρόνια απέναντι σε τομείς της επιστήμης και της τεχνολογίας, όπως και τις χρήσεις της, πραγματικά τέτοιες δηλώσεις μάς σοκάρουν, όταν προέρχονται από το ανώτατο επίπεδο της ελίτ σε παγκόσμια κλίμακα. 
Έτσι κυνικά δηλώνεται, ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που ασχολούνται με την ΤΝ, δεν έχουν αμφιβολία ότι είμαστε μηχανές. 
Ξεχωριστές και υπέροχες! 
Συντροφικότητα, 
Αγάπη, 
Συναισθήματα; 
Τι έννοιες είναι αυτές; 
Υπάρχουν στο σύγχρονο ψηφιακό σύμπαν; 
εχνητή Νοημοσύνη εναντίον Συναισθηματικής Νοημοσύνης; 
Τα πάντα στο βωμό του Σώματος-Μηχανή για μεγαλύτερη παραγωγικότητα, μεγαλύτερο έλεγχο και επιτήρηση σε πολλαπλές κοινωνικές εκφάνσεις, όπως για παράδειγμα σε ιατρικές πράξεις. 
Ο γνωστός ισραηλινός στοχαστής Γιουβάλ Χαράρι προειδοποιεί, ότι δεν θα αργήσει να έρθει η εποχή που δεν θα χακάρονται απλά τραπεζικοί λογαριασμοί αλλά άνθρωποι. 
«Ακόμα και η Κα Γκε Μπε, που σε παρακολουθούσε όλη μέρα, δεν ήξερε τι νιώθεις ή τι σκέφτεσαι. Στο μέλλον, συνδυάζοντας τη διαρκώς αυξανόμενη βιολογική γνώση με προχωρημένη τεχνητή νοημοσύνη, ορισμένα εξωτερικά συστήματα μπορεί να σε ξέρουν καλύτερα απ’ ό,τι εσύ ξέρεις τον εαυτό σου. Τέτοια συστήματα θα μπορούσαν μετά να ελέγχουν και να καθοδηγούν τους ανθρώπους με μια πρωτοφανή αποτελεσματικότητα».(«Καθημερινή», 03/12/2019, συνέντευξη στον Ηλία Μαγκλίνη).
Και ποια είναι η λύση; 
Να μάθουμε και να ξέρουμε τους εαυτούς μας. 
Εάν γνωρίζουμε βαθιά μέσα μας τους εαυτούς μας δεν θα μπορέσουν εύκολα να είμαστε οι μηχανές τους, δηλαδή οι μαριονέτες τους. 
Είναι ξεκάθαρο, ότι στοχεύουν εδώ και χρόνια στην κατασκευή του μετα-ανθρώπου, ενός υβριδίου ανθρώπου-μηχανής, όπως λέει ο Χάραρι, όπου οι «ανθρωπιστές» θα εμφανίζονται ως νεολουδίτες και οι «μετανθρωπιστές» ως μια ακόμη εξέλιξη του ανθρώπινου είδους. 
Ένας απόλυτα μετασχηματισμένος τεχνολογικός ντετερμινισμός βρίσκεται σε εξέλιξη μέσω της ουσιαστικής αυτονόμησης της ΤΝ που αναπτύσσεται ραγδαία και που μπορεί να παρασύρει στο διάβα της και τις μορφές εξουσιαστικής κρατικής οργάνωσης μεταλλάσσοντας τες  σε «μεταδημοκρατικές» δυστοπικές μορφές εξουσίας.
            Από την άλλη πλευρά, ο καθηγητής του ΜΙΤ, Κωνσταντίνος Δασκαλάκης, σε διάλεξή του στο «Ευγενίδειο Ίδρυμα», αρχές του 2020, με τίτλο «Ένας εξωτικός παπαγάλος κάπου σε μια παραλία μπροστά από την καφετέρια», σημείωνε ένα κομβικό σημείο στην ιστορία της ανάπτυξης της τεχνητής νοημοσύνης, καθώς οφείλουμε να διακρίνουμε μεταξύ προ-ιντερνετικής και μετα-ιντερνετικής περιόδου. 
«Δεν πιστεύω –και υπό μία έννοια μακάρι να αποδειχτούν λάθος οι προβλέψεις μου– ότι στα επόμενα 20 χρόνια θα δούμε μηχανές με αυτό που λέγεται γενική τεχνητή νοημοσύνη. 
Ενώ οι εφαρμογές της τεχνητής νοημοσύνης θα βρίσκονται παντού γύρω μας, κάθε εφαρμογή θα λύνει ένα συγκεκριμένο πρόβλημα. 
Είναι δύσκολο, με βάση την υπαρκτή τεχνολογία, να φανταστώ ότι σύντομα θα κατακτήσουμε τη γενική τεχνητή νοημοσύνη, ότι θα φτιάξουμε δηλαδή μηχανές που θα μπορούν να μεταφέρουν νοητικές ικανότητες και διαίσθηση από μια νοητική λειτουργία στην οποία έχουν εκπαιδευτεί και έχουν κατακτήσει σε μια καινούρια νοητική λειτουργία, που θα θέτουν αυτόβουλα στόχους, που θα είναι δημιουργικές και θα είναι αρκετά αξιόπιστες ώστε να τους αναθέτουμε μεγάλη αυτονομία» (Τa Νέα, Σαββατοκύριακο 20-21 Ιουνίου 2020, συνέντευξη στον Θ. Νιάρχο). 
Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο γλωσσολόγος Νόαμ Τσόμσκι, ο οποίος, ωστόσο, υποψιάζεται ότι το τζίνι έχει βγει από το μπουκάλι και ότι οι κακόβουλοι φορείς –θεσμικοί ή μεμονωμένοι– μπορούν πιθανώς να βρουν τρόπους να παρακάμψουν τις δικλείδες ασφαλείας, που τυχόν τεθούν από τις αρμόδιες κρατικές αρχές. 
Ενώ μια άλλη διάσταση, με ταξικό πρόσημο, δίδεται από τους ερευνητές Μπράιαν Λούσεϊ και Μάικλ Ντόουλινγκ, στο περιοδικό «The Conversation», υποστηρίζοντας ότι η επιστημονική κοινότητα δεν πρέπει να αισθάνεται απειλή από το ChatGPT. 
«Πιστεύουμε ότι οι ερευνητές πρέπει να βλέπουν το ChatGPT ως βοηθό, όχι ως απειλή. Μπορεί να είναι ιδιαίτερα βοηθητικό για ομάδες ερευνητών που δεν διαθέτουν τους οικονομικούς πόρους για την παραδοσιακή (ανθρώπινη) ερευνητική βοήθεια, όπως νέοι ερευνητές σε θέματα οικονομίας και μεταπτυχιακοί φοιτητές».  
Προφανώς, το παλιό αριστερό μοτίβο που η μηχανή στερούσε το μεροκάματο από τον εργάτη αντικαταστάθηκε από τον φτωχό φοιτητή που «απαλλοτριώνει» τη γνώση. 
Η διεκδίκηση για την ύπαρξη πόρων των φοιτητών δεν συναντάται στην εξίσωση αλλά, αντίθετα, προκρίνεται η χρησιμοποίηση ενός μέσου που δίδεται από το σύστημα για να εξωραΐσει τις συνθήκες εκμετάλλευσής του. 
Αφού έχεις παραιτηθεί από την επανάσταση, κάνε λογοκλοπή ως αντίσταση! Υπάρχει όμως και κάτι καλύτερο απ’ αυτό. 
Η Κινεζική Διοίκηση Κυβερνοχώρου, ανακοίνωσε ότι οι κινεζικές αρχές θα επιβάλουν την πραγματοποίηση μιας «επιθεώρησης ασφαλείας» στα εργαλεία που αναπτύσσονται στην Κίνα και βασίζονται στην τεχνητή νοημοσύνη, όπως το ChatGPT, σύμφωνα με σχέδιο κανονισμού. «Πριν παράσχουν υπηρεσίες στο κοινό χρησιμοποιώντας προϊόντα γενετικής τεχνητής νοημοσύνης, πρέπει να γίνεται επιθεώρηση ασφαλείας από τις διευθύνσεις κανονιστικής ρύθμισης του Ίντερνετ», αναφέρεται στο κείμενο που δημοσιοποιήθηκε από την Κινεζική Διοίκηση Κυβερνοχώρου. 
Τα περιεχόμενα που δημιουργούνται από την τεχνητή νοημοσύνη πρέπει «να αντανακλούν τις θεμελιώδεις σοσιαλιστικές αξίες και δεν πρέπει να περιέχουν περιεχόμενο σχετικό με την ανατροπή της κρατικής εξουσίας». 
Η Κίνα έχει ανακοινώσει το φιλόδοξο σχέδιο να γίνει μέχρι το 2030 παγκόσμιος ηγέτης στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης… 
Άλλοι λογοκλοπή και άλλοι λογοκρισία για την υπεράσπιση των σοσιαλιστικών αξιών!
Επίσης, το σημαντικό θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων, παρ’ ότι συζητείται διαρκώς στις ΗΠΑ και ΕΕ, ακόμη παραμένει ομιχλώδες. 
«Το Γραφείο θα εξετάσει κατά πόσον οι συνεισφορές της ΤΝ είναι αποτέλεσμα “μηχανικής αναπαραγωγής” ή πρωτότυπη διανοητική σύλληψη του χρήστη, στην οποία ο δημιουργός έδωσε ορατή μορφή», δήλωσε η Shira Perlmutter, διευθύντρια του Γραφείου Πνευματικών Δικαιωμάτων.
Ενώ το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, πιστό στις συνήθειές του, ενέκρινε ψήφισμα για τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας (ΔΔΙ) σχετικά με την ανάπτυξη τεχνολογιών τεχνητής νοημοσύνης. 
Πιο συγκεκριμένα, το Κοινοβούλιο τόνισε, ότι η προστασία των ΔΔΙ, στο πλαίσιο της ανάπτυξης της τεχνητής νοημοσύνης και των σχετικών τεχνολογιών, δεν έχει αντιμετωπιστεί από την Επιτροπή. 
Το Κοινοβούλιο επισήμανε, ότι η ανάπτυξη και η χρήση τεχνολογιών που σχετίζονται με την τεχνητή νοημοσύνη και η ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας δεδομένων απαιτούν την αντιμετώπιση σημαντικών τεχνικών, κοινωνικών, οικονομικών, ηθικών και νομικών θεμάτων σε διάφορους τομείς πολιτικής, συμπεριλαμβανομένων των ΔΔΙ και των επιπτώσεών τους σε αυτούς τους τομείς πολιτικής. 
Μια ωραία έκθεση ιδεών, λοιπόν, που δείχνει είτε ότι νίπτει τας χείρας της η ΕΕ, είτε ότι είναι απροετοίμαστη στις νέες συνθήκες παρ’ ότι υπήρχαν σαφείς ενδείξεις ανάπτυξης του κλάδου της ΤΝ.
Τον Φεβρουάριο 2023, το γνωστό αναρχικό περιοδικό Anarchist Studies παρουσίασε ένα άρθρο, το οποίο εξολοκλήρου είχε σχηματιστεί μέσω του ChatGPT
(https://anarchiststudies.noblogs.org/ai-dialogue-and-anarchist-political-organizing-reflections-on-the-possibilities-and-challenges/). 
Έχει σαφώς τεράστιο ενδιαφέρον να δούμε τις απαντήσεις που έδινε η εφαρμογή της ΤΝ στα ερωτήματα που έθετε το περιοδικό. Συγκεκριμένα:
Προτροπή: Γράψτε μια εντυπωσιακή εισαγωγή για ένα άρθρο σχετικά με το AI Dialogue που θα δημοσιευτεί στο AnarchistStudies.Blog.
AI Dialogue: Καθώς ο κόσμος οδεύει προς μια εποχή τεχνητής νοημοσύνης, είναι σημαντικό οι αναρχικοί να εξετάσουν κριτικά τον αντίκτυπο του διαλόγου AI βάσει των πολιτικών μας ιδανικών και αξιών. 
Τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης θα ενισχύσουν τις υπάρχουσες ιεραρχίες και θα διαιωνίσουν καταπιεστικές δυναμικές ισχύος ή μπορούν να αξιοποιηθούν για να ενισχύσουμε τις προσπάθειές μας προς μια ελεύθερη και δίκαιη κοινωνία; 
Ελάτε μαζί μας καθώς εμβαθύνουμε στη διασταύρωση του αναρχισμού και του Διαλόγου AI, εξερευνώντας τα πιθανά οφέλη και προκλήσεις αυτής της ταχέως εξελισσόμενης τεχνολογίας.
Προτροπή: Γράψτε μια καταχώριση ιστολογίου που θα αντανακλάται στην εφαρμογή του AI Dialogue στην αναρχική πολιτική οργάνωση. 
Βασίζοντας το επιχείρημά σας στην αναρχική πολιτική φιλοσοφία, σκεφτείτε εάν ο διάλογος με την τεχνητή νοημοσύνη είναι συμπληρωματικός ή επιζήμιος για τις άμεσες δημοκρατικές κοινωνικές σχέσεις. 
Πρέπει οι αναρχικοί, που είναι σκεπτικοί σχετικά με τις απελευθερωτικές δυνατότητες των νέων τεχνολογιών, να ανησυχούν για τον διάλογο με την τεχνητή νοημοσύνη;
AI Dialogue: Η έλευση της τεχνητής νοημοσύνης άνοιξε νέους δρόμους για πολιτικό ακτιβισμό και οργάνωση, συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας χρήσης συστημάτων του ΑΙ Dialogue για την κινητοποίηση και τη συμμετοχή των ανθρώπων στον ακτιβισμό. 
Το ζήτημα του πώς ο AI Dialogue μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την υποστήριξη της αναρχικής πολιτικής οργάνωσης έχει αποτελέσει αντικείμενο πολλών συζητήσεων και αντιπαραθέσεων τα τελευταία χρόνια. 
Σε αυτήν την ανάρτηση ιστολογίου, θα εξερευνήσουμε μερικούς από τους τρόπους με τους οποίους χρησιμοποιείται ο ΑΙ Dialogue στον αναρχισμό, καθώς και τα πιθανά οφέλη και προκλήσεις αυτής της προσέγγισης.
Ένας από τους τρόπους με τους οποίους χρησιμοποιείται ο ΑΙ Dialogue στον αναρχισμό είναι μέσω των chatbots. 
Τα chatbots είναι προγράμματα υπολογιστή που μπορούν να μιμηθούν την ανθρώπινη συνομιλία και χρησιμοποιούνται συχνά για την εξυπηρέτηση πελατών, τη διάδοση πληροφοριών και άλλες εργασίες. 
Στο πλαίσιο του αναρχισμού, τα chatbots μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την παροχή πληροφοριών σχετικά με πολιτικές εκστρατείες και αιτίες, καθώς και για τη διευκόλυνση πολιτικών συζητήσεων. 
Για παράδειγμα, τα chatbots μπορούν να προγραμματιστούν για να παρέχουν πληροφορίες σχετικά με τοπικά πολιτικά γεγονότα, συγκεντρώσεις και διαμαρτυρίες, καθώς και να απαντούν σε ερωτήσεις σχετικά με πολιτικά ζητήματα και ιδεολογίες.
Ένας άλλος τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιείται ο ΑΙ Dialogue στον αναρχισμό είναι μέσω εικονικών οργανωτών. 
Οι εικονικοί διοργανωτές είναι προγράμματα υπολογιστών που έχουν σχεδιαστεί για να υποστηρίζουν την πολιτική οργάνωση και τον ακτιβισμό αυτοματοποιώντας διάφορες εργασίες και διαδικασίες. 
Για παράδειγμα, οι εικονικοί διοργανωτές μπορούν να προγραμματιστούν για να διαχειρίζονται και να συντονίζουν εκδηλώσεις, να στέλνουν υπενθυμίσεις και ενημερώσεις, ακόμη και να υλοποιούν οικονομικές συναλλαγές. 
Χρησιμοποιώντας την τεχνητή νοημοσύνη για την αυτοματοποίηση αυτών των εργασιών, οι εικονικοί διοργανωτές μπορούν να ελευθερώσουν τους ανθρώπινους οργανωτές ώστε να επικεντρωθούν σε άλλες σημαντικές εργασίες, όπως η οικοδόμηση σχέσεων και η ενασχόληση με μέλη της κοινότητας.
Ένα πιθανό όφελος του ΑΙ Dialogue στον αναρχισμό είναι ότι μπορεί να βοηθήσει στην αύξηση της εμβέλειας και του αντίκτυπου του πολιτικού ακτιβισμού. 
Χρησιμοποιώντας την τεχνητή νοημοσύνη για την αυτοματοποίηση συγκεκριμένων εργασιών και την παροχή πληροφοριών, οι ακτιβιστές μπορούν να προσεγγίσουν ένα ευρύτερο κοινό και να δεσμεύσουν περισσότερους ανθρώπους στον σκοπό τους. 
Επιπλέον, η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να βοηθήσει στην άρση ορισμένων εμποδίων που συχνά αποθαρρύνουν τους ανθρώπους να εμπλακούν στον πολιτικό ακτιβισμό, όπως ο φόβος του κοινωνικού στιγματισμού ή η αντιληπτή δυσκολία διοργάνωσης εκδηλώσεων.
Ωστόσο, υπάρχουν επίσης προκλήσεις που σχετίζονται με τη χρήση του ΑΙ Dialogue στον αναρχισμό. 
Μια πρόκληση είναι ότι τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης είναι τόσο αποτελεσματικά όσο τα δεδομένα στα οποία εκπαιδεύονται, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να διαιωνίσουν προκαταλήψεις και να διαιωνίσουν τις διακρίσεις εάν τα δεδομένα εκπαίδευσης είναι προκατειλημμένα ή μη αντιπροσωπευτικά. 
Επιπλέον, τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης μπορεί να είναι δαπανηρά στην ανάπτυξη και τη συντήρηση και μπορεί να απαιτούν σημαντική τεχνική τεχνογνωσία για τη δημιουργία και τη λειτουργία τους.
Επιπλέον, η στήριξη σε συστήματα τεχνητής νοημοσύνης για την εκτέλεση εργασιών που παραδοσιακά εκτελούνται από ανθρώπινα όντα μπορεί να μειώσει τις ευκαιρίες ανάπτυξης και άνθησης αμεσοδημοκρατικών κοινωνικών σχέσεων. 
Για παράδειγμα, εάν τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης χρησιμοποιούνται για τη διαχείριση γεγονότων και τον συντονισμό πολιτικών εκστρατειών, ενδέχεται να υπάρχουν λιγότερες ευκαιρίες για τους ανθρώπους να συνεργαστούν και να οικοδομήσουν σχέσεις, που αποτελούν βασικά συστατικά των άμεσο δημοκρατικών κοινωνικών σχέσεων.
Μια άλλη πρόκληση είναι ότι τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης μπορεί να είναι ευάλωτα σε hacking και άλλες μορφές παραβίασης, που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο την ασφάλεια των ευαίσθητων πληροφοριών και να θέσουν σε κίνδυνο τους ακτιβιστές και τις αιτίες τους. 
Για παράδειγμα, ένα σύστημα τεχνητής νοημοσύνης που χρησιμοποιείται για το συντονισμό γεγονότων ή τη συλλογή οικονομικών πληροφοριών θα μπορούσε να παραβιαστεί και να χρησιμοποιηθεί για την κλοπή προσωπικών πληροφοριών ή τη χειραγώγηση του πολιτικού λόγου.
Οι αναρχικοί που είναι δύσπιστοι σχετικά με το απελευθερωτικό δυναμικό των νέων τεχνολογιών επίσης συχνά αμφισβητούν τα κίνητρα πίσω από την ανάπτυξη και την ανάπτυξη αυτών των τεχνολογιών. 
Είναι επιφυλακτικοί σχετικά με το ενδεχόμενο οι εταιρείες και οι κυβερνήσεις να χρησιμοποιούν συστήματα τεχνητής νοημοσύνης για να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα και να υπονομεύσουν τον πολιτικό ακτιβισμό και τη διαφωνία.
Συμπερασματικά, ο ΑΙ Dialogue έχει τη δυνατότητα να υποστηρίξει την αναρχική πολιτική οργάνωση αυξάνοντας την εμβέλεια και τον αντίκτυπο του ακτιβισμού, καθώς και με την αυτοματοποίηση ορισμένων εργασιών και διαδικασιών. 
Ωστόσο, είναι σημαντικό να προσέχουμε τις πιθανές προκλήσεις και τους περιορισμούς της τεχνητής νοημοσύνης και να διασφαλίζουμε ότι αυτά τα συστήματα αναπτύσσονται και λειτουργούν με υπεύθυνο και ηθικό τρόπο. 
το αν ο διάλογος της τεχνητής νοημοσύνης θα παίξει τελικά σημαντικό ρόλο στον αναρχισμό μένει να φανεί, αλλά είναι σαφές ότι αυτός είναι ένας τομέας που αξίζει περαιτέρω εξερεύνηση και έρευνα.
Προτροπή: Τι θα έλεγε ο Peter Kropotkin για AI Dialogue;
AI Dialogue: Ως εξέχων αναρχικός φιλόσοφος και ακτιβιστής του 19ου αιώνα, ο Peter Kropotkin πιθανότατα θα προσέγγιζε το θέμα του AI Dialogue με μια διαφοροποιημένη οπτική, λαμβάνοντας υπ’ όψη τόσο τα πιθανά οφέλη όσο και τα μειονεκτήματά του.
Ο Κροπότκιν ήταν υπέρμαχος της αμοιβαίας αλληλοβοήθειας και των αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών και πιθανότατα θα ανησυχούσε για τη δυνατότητα των συστημάτων AI Dialogue να υπονομεύσουν αυτές τις αρχές ενισχύοντας τις υπάρχουσες δομές εξουσίας και διαιωνίζοντας την καταπιεστική δυναμική.
Ωστόσο, ο Κροπότκιν ήταν επίσης υπέρμαχος της επιστημονικής προόδου και της χρήσης της τεχνολογίας για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής όλων των ανθρώπων. 
Πιθανότατα θα αναγνώριζε τη δυνατότητα του ΑΙ Dialogue να διευκολύνει την επικοινωνία και τη συνεργασία εντός των κοινοτήτων και να υποστηρίξει τις άμεσες δημοκρατικές διαδικασίες.
Συνολικά, μπορεί να υποτεθεί ότι ο Κροπότκιν θα προσέγγιζε το θέμα του AI Dialogue με μια κριτική προοπτική, αξιολογώντας τον πιθανό αντίκτυπό του στις αναρχικές αξίες της αμοιβαίας αλληλοβοήθειας, της άμεσης δημοκρατίας και της δυναμικής της δίκαιης εξουσίας. 
Πιθανότατα θα υποστήριζε την υπεύθυνη και ηθική ανάπτυξη συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης που ευθυγραμμίζονται με αυτές τις αξίες και υποστηρίζουν την οικοδόμηση μιας ελεύθερης και δίκαιης κοινωνίας.
            Αναμφισβήτητα οι απαντήσεις που δίδονται μέσω της εφαρμογής στις ερωτήσεις που τίθενται είναι σε τέτοιο βαθμό προσομοιωμένες που προκαλούν τουλάχιστον έντονο προβληματισμό. 
Το scripta manent παραμένει μεν αλλά με άγνωστο συγγραφέα. 
Τα λόγια δεν πετάνε μεν αλλά πετάει ο συγγραφέας. 
Ωστόσο ο έντονος προβληματισμός που εγείρεται στην παρούσα φάση γύρω από το ζήτημα της χρήσης της ΤΝ δεν έγκειται στη χρήση της σε τομείς, για παράδειγμα ρομποτικής και μηχανικής οδήγησης, αλλά στη διαχείριση του τεράστιου όγκου δεδομένων από εκείνους που έχουν τα μέσα να το διαχειριστούν. 
Είναι η απογύμνωση εντέλει όλων των λειτουργιών και συνηθειών των ανθρώπων που κωδικοποιούνται-αναλύονται και μετασχηματίζονται από αυτούς που κατέχουν την πάσης φύσεως εξουσία, για να επιστρέψουν πίσω ως αντίδωρο στους χρήστες που είμαστε όλοι εμείς. 
Θαμπωμένοι από τη χρηστικότητα ενός chatgbt δεν αντιλαμβάνονται την απώλεια κάτι μεγαλύτερου και βαθύτερου που έρχεται και σίγουρα θα μας απασχολήσει πολύ έντονα στο άμεσο μέλλον. 
Δεν είναι θέμα τόσο εάν θα χαθούν θέσεις εργασίας από τις εφαρμογές της ΤΝ, αλλά εάν θα χαθεί ο άνθρωπος όπως τον αναγνωρίζουμε μέχρι σήμερα.  
Η δυστοπία έρχεται με φόρα(;) και ίσως γι’ αυτό οι επιστήμονες που συνετέλεσαν σε αυτό «πηδάνε» νωρίς από το τρένο με δηλώσεις «μετανοίας». 
Ξέρουμε ότι η μετα-verse εποχή είναι εδώ και πάει χέρι-χέρι με την αλαζονεία της εξουσίας. 
Αν δεν προλάβουμε να την καταργήσουμε θα καταστραφεί από μόνη της αλλά με ασύλληπτες και απρόβλεπτες συνέπειες για όλους μας

Αναρχικός Πυρήνας Χαλκίδας

Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ.238, Ιούνιος 2023

anarchypress.wordpress.com

Τα ρομπότ στη ζωή μας και το ακλόνητο δίκιο των Λουδιτών

Ενώ η πλειονότητα των ανθρώπων στον πλανήτη Γη πασχίζει να τα βγάλει πέρα, με κυρίαρχο μέλημα την επιβίωση και η σκέψη για την βελτίωση της καθημερινότητάς της να αποτελεί ουτοπία, οι κυρίαρχοι, μένοντας προφανώς σε άλλον πλανήτη και ξεκάθαρα εχθρικό προς τους άλλους ανθρώπους, συνεχίζουν αδιάλειπτα τους σχεδιασμούς τους για τον παραγκωνισμό όλων των υπολοίπων, που είτε δεν θέλουν είτε δεν μπορούν να συμμορφωθούν με τα νέα δεδομένα.

Ένα νέο γυαλιστερό προϊόν ετοιμάζεται για την περαιτέρω αποξένωση των ανθρώπων μεταξύ τους, ένα καινούργιο καθρεφτάκι προετοιμάζεται για την  ανταλλαγή μέρους της ελευθερίας τους. 

Το νέο προϊόν είναι τα ολοκαίνουργια ανθρωποειδή ρομπότ της Tesla του Έλον Μασκ. 

Τα ρομπότ θα είναι προγραμματισμένα αρχικά να εκτελούν βαρετές ή επικίνδυνες εργασίες σε εργοστάσια και μακροπρόθεσμα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως υπηρέτες σε σπίτια για να φτιάχνουν φαγητό, να κλαδεύουν κήπους, να φροντίζουν ηλικιωμένους κρατώντας τους και συντροφιά, ακόμα και να χρησιμοποιούνται ως αντικείμενα του σεξ για μοναχικούς ανθρώπους. 

Τίποτα από τα παραπάνω στην πραγματικότητα δεν θα είναι προς όφελος της πλειονότητας των ανθρώπων, γιατί πέραν της κομμουνιστικής λογικής ότι όλα αυτά θα έχουν ένα υπέρογκο κόστος αγοράς για τον άνθρωπο, τα παραπάνω επιστημονικά «επιτεύγματα» θα δημιουργήσουν κοινωνίες βγαλμένες από δυστοπικές ταινίες τύπου «Hunger games», όπου οι άνθρωποι θα είναι παραγκωνισμένοι, δίχως πόρους και φαινομενικά άχρηστοι για τους κυρίαρχους, αφού τα ρομπότ θα έχουν αντικαταστήσει σε μεγάλο μέρος την όποια εξάρτηση θα μπορεί να έχει η παραγωγή από τον άνθρωπο.

Αφού πλέον όλα μεταφράζονται σε χρήμα, να γνωρίζουν οι λάτρεις των οικονομικών θεωριών πως η διαχείριση των μέσων παραγωγής και η «πρόοδος» της βιομηχανικής παραγωγής μέσω της επιστήμης, όχι μόνο είναι χαρακτηριστικά που δεν λένε τίποτα στην υπόθεση της απελευθέρωσης των ανθρώπων, αλλά αποτελούν έναν επιπλέον βραχνά, εκτρέποντας την απελευθερωτική σκέψη και δράση σε μονοπάτια που οδηγούν σε οριστική φάκα. 

Για αιώνες οι προλετάριοι άκουγαν πως οι μηχανές και οι βιομηχανική πρόοδος μέσω της ανάπτυξης της επιστήμης είναι για το καλό τους, αφού θα δουλεύουν λιγότερο και θα απολαμβάνουν την ζωή ξεκούραστοι και με παραπάνω χρόνο. Όμως, κάτι τέτοιο δεν έγινε.

 Το τέλος των σημερινών κοινωνιών, ακόμα και με αυτή την αποτρόπαιη εξουσιαστική εικόνα που σήμερα έχουν, σε λίγα χρόνια, με την πραγματικότητα που θα επικρατεί, θα φαντάζουν δυστυχώς μια ιδανική συνθήκη. 

Το τέλος των κοινωνιών θα έχει να κάνει με την «ανάπτυξη» της επιστήμης, η οποία  μέσω των «επιτευγμάτων» της στην βιομηχανία, στην ιατρική, στην επικοινωνία κ.λπ., θα έχει πλήρως παραγκωνίσει την ανθρωπινότητα και στην θέση της θα υπάρχει η μηχανή, κωδικοποιημένη, με δική της νοημοσύνη, καθώς και ο μηχανιστικός έλεγχος μέσω τεχνητής νοημοσύνης. 

Συναισθήματα, κινήσεις, όλα θα είναι κωδικοποιημένα και ελεγμένα, τέλος πάντων, αυτά είναι τα όνειρά τους. 

Κανείς πλέον δεν θα ασχολείται με τα μέσα παραγωγής, αφού αυτά θα είναι στα χέρια ρομπότ που η επιστήμη τα κατασκεύασε για το καλό μας, αλλά τελικά, για το καλό μας, παραγκωνιστήκαμε να κυνηγάμε την ουρά μας. 

Τα εγγόνια αυτών, που όλα αυτά, επιστήμη, μέσα παραγωγής, βιομηχανία, τα ήθελαν στα χέρια τους, θα βρίσκονται παραγκωνισμένα, μακριά από την υπόλοιπη κοινωνία, γιατί δεν θα μπορούν, δεν θα θέλουν ή δεν θα πληρούν τα κριτήρια, σύμφωνα με αλγόριθμους και κώδικες, να είναι κάπου καλύτερα.

Η εξουσία συνεχίζει να δημιουργεί νέες επιθυμίες, που με την σειρά τους θα μεταμφιεστούν σε ανάγκες, οδηγώντας σε περαιτέρω σφίξιμο των αλυσίδων. Υπάρχει ακόμα χρόνος να αρνηθούμε και να επιτεθούμε στην "ανάπτυξη", υπάρχει ακόμα χρόνος να προστατεύσουμε την ανθρωπινότητά μας. 

Με το "παράσημο" των τρελών και των απροσάρμοστων ενάντια στις μηχανιστικές λογικές τους και τον εξευτελισμό της ανθρωπινότητας. 

Συνεχίζοντας, έτσι, ένα από τα μεγαλύτερα δίκια της ιστορίας της ανθρωπότητας, αυτό των Λουδιτών.

anarchypress.wordpress.com

H βαρβαρότητα είναι εδω, καιρός να φέρουμε και την αντίσταση

Είναι γεγονός πανθομολογούμενο, ότι τα δύο αυτά χρόνια της «πανδημίας» έχουμε απωλέσει μεγάλο μέρος της «ελευθερίας» μας. 
Αυτό έγινε σταδιακά και αναίμακτα (μέχρι στιγμής τουλάχιστον) διότι, η εξουσία επικαλέστηκε το ζήτημα της υγείας ποντάροντας στο φόβο του ανθρώπου απέναντι στον θάνατο.
Η εξουσία όμως, έχοντας πλήρη επίγνωση και εικόνα των πεπραγμένων της σε παρόντα αλλά και μελλοντικό χρόνο, με όπλο το φόβο και την τρομοκρατία έχει καταφέρει με μηδενικές αντιδράσεις να υφαρπάξει μεγάλο μέρος της λεγόμενων ελευθερίων και δικαιωμάτων. 
Από την άλλη, μεγάλο μέρος του κοινωνικού χώρου αν και υποψιασμένο, με την παρέλευση του χρόνου αποφάσισε σιωπηλά να παραδοθεί, να πειθαρχήσει και να υπακούσει στην εξουσία, προσδοκώντας να τελειώσει ο εφιάλτης για να πάρει την ζωή του πίσω. 
Στην ουσία όμως, ακριβώς, επειδή υπακούει τίποτα δεν τελειώνει και τίποτα δεν θα είναι ίδιο στην ζωή του.
Τεράστια τμήματα του παγκόσμιου πληθυσμού έχουν οδηγηθεί σ’ ένα σπιράλ καθυπόταξης, μ’ αποτέλεσμα η χειρότερη εκδοχή της εσχατιάς σύντομα να είναι πραγματικότητα. 
Διότι, όπως σοφά έχει διατυπώσει ο Μπακούνιν, «Από την ελευθερία δεν μπορείς να κόψεις ούτε ένα κομματάκι, γιατί αμέσως όλη η ελευθερία συγκεντρώνεται μέσα σ’ αυτό το κομματάκι».
Πόσοι, άραγε, νιώθουν την μέγγενη της εξουσίας να κλείνει με γοργούς ρυθμούς έτοιμη να συνθλίψει κάθε ικμάδα της ζωής μας, και ακόμα περισσότερο μέσα σ’ όλον αυτόν τον ορυμαγδό πόσοι προτίθενται να υψώσουν το ανάστημά τους;
Ο κλοιός αδέρφια στενεύει και στενεύει με ταχύτητες φωτός. 
Η «ανακάλυψη» της μετάλλαξης «Ο» ήρθε να επιταχύνει την επέκταση των υποχρεωτικών εμβολιασμών σε κράτη μέλη της ΕΕ, όπως λόγου χάριν έγινε στον ελλαδικό χώρο για την ηλικία ομάδα 60 και άνω, να δικαιολογήσει τις αναγγελίες για καθολικό υποχρεωτικό εμβολιασμό από κράτη όπως το αυστριακό, καθώς επίσης και να χρεώσει για τα «νέα δεινά» τους ανεμβολίαστους. 
Έτσι για μιαν ακόμη φορά η συνταγή παραμένει ίδια. 
«Είναι μία απόφαση που πρέπει να σας πω ότι με βασάνισε προσωπικά. Αισθάνομαι, ωστόσο, βαρύτερη την ευθύνη μου να σταθώ δίπλα στους πιο ευάλωτους έστω και αν ίσως πρόσκαιρα δυσαρεστηθούν. Δεν έχω καμία απολύτως αμφιβολία ότι με αυτή μας την πολιτική απόφαση θα σωθούν ανθρώπινες ζωές. 
Φυσικά το κρέας θα βαπτιστεί και πάλι ψάρι. 
Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι κάθε σκλήρυνση στην επιτήρηση, κάθε νέο «ανήκουστο» μέτρο νομιμοποιείται κάθε φόρα από την επίδειξη της αποτελεσματικότητάς του δηλαδή της αύξησης εμβολιασμών. 
Με δεδομένη λοιπόν την πρόθεση για σύγκλιση των κρατών της Ευρώπης, στο ζήτημα του εξαναγκαστικού εμβολιασμού, απαραίτητη είναι η σύγκλιση και των πολιτικών δυνάμεων στο εσωτερικό του κάθε κράτους μέλους. 
Η τροπολογία ψηφίζεται με τις ψήφους της ΝΔ και του ΚΙΝΑΛ, ενώ το ΚΚΕ καταψήφισε, ο ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει παρών όπως και το ΜΕΡΑ25. 
Την εμφάνιση τους φυσικά έκαναν και οι περιβόητοι συνταγματολόγοι στις 30/11 με τον περισπούδαστο Μανιτάκη να μην βρίσκει τίποτα το αντισυνταγματικό λέγοντας «δεν θίγεται η ελευθερία τους, ιδίως όταν πρόκειται με αυτόν τον τρόπο να σωθούν δεκάδες ανθρώπινες ζωές την ημέρα. Aν δεν ληφθούν μέτρα, τόνισε, θα εξακολουθήσουν να χάνονται σε μεγάλο ποσοστό άνθρωποι αυτής της ηλικίας. Δικαιολογείται, επομένως, η προσβολή κάποιου άλλου αγαθού όταν πρόκειται να σωθούν οι ζωές ανθρώπων προκειμένου να αυξηθεί το ποσοστό ανοσίας. Η προστασία της ζωής είναι το υπέρτατο αγαθό».
Ο Μανιτάκης χαρακτήρισε το μέτρο της επιβολής των οικονομικών κυρώσεων ως απόλυτα αναγκαίο και κατάλληλο. 
Φυσικά και δεν περιμέναμε κάτι άλλο, εξάλλου το σύνταγμά τους δεν είναι τίποτε άλλο από ένα συνονθύλευμα νόμων και διατάξεων, το οποίο και χρησιμοποιούν κατά το δοκούν προκειμένου να εξυπηρετήσουν συμφέροντα και επιδιώξεις.
Σε πρώτο βαθμό, η ανακοίνωση των νέων μέτρων από την πλευρά της κυβέρνησης και η συζήτηση περί συνταγματικότητας, μέχρι την υλοποίησή τους, δίνει τον χρόνο για περεταίρω συγκλίσεις μεταξύ των άτυπων μεν, ουσιωδώς δε συγκυβερνώντων. 
Οι πρώτες συγκλίσεις έκαναν την εμφάνισή τους ήδη. 
Η δήλωση αυτή είναι στις 30/11. 
Η υποκρισία σ’ όλο της το μεγαλείο. 
«1. Τα μέτρα στοχοποιούν αδίκως μια κοινωνική κατηγορία και δημιουργούν αίσθημα εφησυχασμού σε άλλες. 
Στο διάγγελμα του κατ’ επανάληψη «λαγού» των αποφάσεων που λαμβάνει ο σκληρός πυρήνας της ΕΕ, Κ. Μητσοτάκη, μέσα από το υπουργικό συμβούλιο στις 30/11 ανακοινώθηκε η επιβολή του υποχρεωτικού εμβολιασμού της ηλικιακής ομάδας 60 ετών και άνω. 
Σε όσους δεν πειθαρχήσουν θα επιβάλλεται διοικητικό πρόστιμο 100 ευρώ μηνιαίως το οποίο θα βεβαιώνεται από την εφορία. 
Το έδαφος, είχε προλειάνει με άρθρο του στην κυριακάτικη Καθημερινή, στο οποίο απέδιδε τον υψηλό αριθμό θανάτων στους ανεμβολίαστους άνω των 60 ετών.
Η νέα μετάλλαξη «Ο» δίνει την αφορμή για επιτάχυνση της επιβολής της υποχρεωτικότητας
Στο διάγγελμα του ο Κυριάκος Μητσοτάκης επισήμανε χαρακτηριστικά: «Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω με μία σημαντική ανακοίνωση που αφορά την πανδημία. Η νέα μετάλλαξη "Όμικρον" μας ανησυχεί και μας καλεί σε επιφυλακή, γιατί μας υπενθυμίζει ότι ο κορονοϊός μπορεί να μας αιφνιδιάζει συνέχεια όσο βρίσκει έδαφος να επιζεί, ιδίως μεταξύ των ανεμβολίαστων».
Έκτακτη ανάγκη, κατάσταση εξαίρεσης, νομιμοποίηση μέτρων κατά της «ασύμμετρης απειλής» και το κράτος «σωτήρας» απαιτεί να γίνουν δεκτά νέα σκληρότερα έκτακτα «αναγκαία» μέτρα, που φυσικά μόνο έκτακτα δεν θα αποδειχθούν
Γιατί ο εμβολιασμός αναδεικνύεται σε κάτι περισσότερο από υποχρεωτικός. Σώζει ζωές. 
Είναι αναγκαίος για την υγεία. 
Είναι πια αναγκαίος για ολόκληρη την κοινωνία.»
«Δεν είναι ποινή. 
Θα έλεγα ότι είναι ένα αντίτιμο υγείας. 
Ένα κίνητρο προφύλαξης, μια ώθηση ζωής αλλά πιστεύω ότι είναι και μια πράξη δικαιοσύνης απέναντι στους πολύ περισσότερους εμβολιασμένους. 
Δεν γίνεται σήμερα κάποιοι να στερούνται τις υπηρεσίες του συστήματος υγείας που τις έχουν ανάγκη επειδή κάποιοι άλλοι αρνούνται πεισματικά να πράξουν το αυτονόητο».
Μια ημέρα αργότερα η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν πρόεδρος της Κομισιόν κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στις Βρυξέλλες με θέμα την εξέλιξη της πανδημίας και την εμφάνιση της παραλλαγής «Όμικρον» δηλώνει: «Είναι καιρός για την Ευρωπαϊκή Ένωση να σκεφτεί το θέμα του υποχρεωτικού εμβολιασμού», «Η θέσπιση της υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού απαιτεί κοινή προσέγγιση». 
Η πρόεδρος της Κομισιόν σπεύδει να σημειώσει ότι οι αποφάσεις αφορούν τα εθνικά κράτη, τα οποία βέβαια λαμβάνουν γραμμή και κοινή καθοδήγηση από τους υπερεθνικούς οργανισμούς όπως η ΕΕ ή ο ΠΟΥ΄.
Όπερ και εγένετο στην περίπτωσή μας.
Ένα «τυπικό» ζήτημα που χρειάζεται να επιλυθεί είναι αυτό της συνταγματικότητας ή μη του εξαναγκασμού. 
Το κόμμα Βελόπουλου, θέτει ζήτημα αντισυνταγματικότητας στο κοινοβούλιο την 1/12, όπου είτε δια της αποχωρήσεως είτε ψηφίζοντας παρόν, όλοι συναινούν στην συνταγματικότητα του εξαναγκαστικού εμβολιασμού.
Ισχυρίστηκε μάλιστα ότι δεν μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι 100 ευρώ είναι μέτρο εξαναγκαστικό, και ότι αν υποθέσουμε(;) ότι οι χαμηλόμισθοι δεν μπορούν να ανταποκριθούν οικονομικά έχουν δυνατότητα εμβολιασμού!!!
Ταυτόχρονα επιχειρεί να καταστείλει ποικιλοτρόπως, τις όποιες διαφαινόμενες αντιδράσεις υπάρξουν επιχειρώντας να τις ελαχιστοποιήσει όσο είναι δυνατόν. Ενισχύει τον κοινωνικό κανιβαλισμό, τις περεταίρω πιέσεις και πολυποίκιλους (εργοδοτικούς, οικογενειακούς κ.ά.) εκβιασμούς σ’ όσους δεν επιθυμούν να εμβολιαστούν, γιγαντώνει τον φόβο για την ανέχεια και φυσικά ανοίγει τον δρόμο για την επίδειξη μηδενικής ανοχής σε όποιον τολμήσει να διαμαρτυρηθεί στον δρόμο.
Ας δούμε λίγο τις αντιδράσεις με πρώτη και καλύτερη την «πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση» της κουμουνδούρου να διαλαλεί, σκίζοντας τα ιμάτια της, την βαρβαρότητα αυτού του μέτρου με τον Φίλη να δηλώνει μεταξύ άλλων: «Πρόκειται για την πιο ακραία, την πιο απάνθρωπη, την πιο αντιδραστική πολιτική επιλογή τον καιρό της πανδημίας, χαρακτηριστική της μισανθρωπίας που χαρακτηρίζει την κυβέρνηση και απειλεί να μεταδοθεί σαν γάγγραινα χειρότερη από τον ίδιο τον κορονοϊό, σε ολόκληρη την κοινωνία».
Ας δούμε απόσπασμα της προηγούμενης δήλωσης στις 1/11 όπου ο Φίλης μεταξύ άλλων λέει: «Σε εύλογο χρονικό διάστημα (π.χ. ένα μήνα μετά την παρέλευση 6μήνου από τον πλήρη αρχικό εμβολιασμό) θα πρέπει προφανώς να παύει η ισχύς των πιστοποιητικών ελεύθερης πρόσβασης σε εργασία, πολιτιστικές δραστηριότητες, εστίαση, μεταφορές. Συμπολίτες που θα έχουν απολέσει μέγα μέρος της ανοσοποιητικής τους ικανότητας, θα ήταν ανεύθυνο και επικίνδυνο να εξακολουθούν να κυκλοφορούν ως «πλήρως εμβολιασμένοι». Οφείλουμε να μιλήσουμε και για αυτό».
Την ίδια στιγμή, που ο σύριζα κάνει λόγο για βαρβαρότητα του μέτρου για το πρόστιμο των 100 ευρώ μηνιαίως ο αιματολόγος Γεροτζιάφας πρώην πολιτευόμενος με την ανταρσυα και νύν σύμβουλος του Τσίπρα, σε συνέντευξη του στο Κόντρα24 κάνει λόγο για καθολικό εξαναγκασμό του πληθυσμού στον εμβολιασμό, διότι όπως μας λέγει ο, εκ της Σορβόννης, Γεροτζιάφας, δεν υπάρχουν συνταγματικά κολλήματα μιας και το αγαθό της υγείας υπερτερεί όλων. 
Φυσικά, ως γνήσιο σταλινοειδές ανιχνεύει τις ταξικές ανωμαλίες της κίνησης Μητσοτάκη, μιας και κάποιοι που έχουν μεγαλύτερα εισοδήματα θα παραμείνουν ανεμβολίαστοι. 
Ο, σύμβουλος Τσίπρα, Γεροτζιάφας μεταξύ άλλων είπε:

1. Τα μέτρα στοχοποιούν αδίκως μια κοινωνική κατηγορία και δημιουργούν αίσθημα εφησυχασμού σε άλλες. Έτσι, αντικειμενικά και ανεξάρτητα από την επιθυμία της κυβέρνησης δημιουργούνται συνθήκες που μπορούν να στρέψουν μία κοινωνική ή ηλικιακή ομάδα έναντι της άλλης.
2. Βάζοντας πρόστιμο 100 ευρώ στους συνταξιούχους – που αντικειμενικά είναι μια οικονομικά αδύνατη κοινωνική κατηγορία, τα μέτρα εγκαθιδρύουν μια πρακτική οικονομικού εκβιασμού της μορφής «θα εμβολιαστείς γιατί είσαι φτωχός και δεν μπορείς να γλυτώσεις».
3. Ας δούμε το παράδειγμα ενός 67χρονου με εισόδημα 2.000 ευρώ τον μήνα (υπάρχουν και τέτοιοι συνταξιούχοι) που αποφάσισε για τους δικούς του λόγους να παίξει το bras de fer της άρνησης του εμβολίου – δηλαδή να ποντάρει την ζωή του στις πεποιθήσεις του. Πιστεύουμε σοβαρά ότι το πρόστιμο των 100 ευρώ τον μήνα θα τον οδηγήσει σε αλλαγή στάσης; Εφόσον μπορεί να επωμιστεί το κόστος, θα συνεχίσει να κυκλοφορεί ως ανεμβολίαστος άρα να εκτίθεται στον κίνδυνο λοίμωξης από τον ιό, να μεταφέρει και να διαδίδει το ιό στην κοινότητα κλπ.
4. Υποχρεωτικός εμβολιασμός για όλους τους ενήλικες πολίτες ανεξάρτητα εισοδήματος, τάξης, τόπου κατοικίας. Εφαρμογή «ποινών» που να διαπνέονται από τις αρχές της ισονομίας και να στηρίζονται στο βασικό εργαλείο που αποδεδειγμένα έχει δουλέψει στις χώρες με επιτυχημένα εμβολιαστικά προγράμματα: δηλαδή το πιστοποιητικό εμβολιασμού. Μια απλή ιδέα είναι να μην μπορούν οι ανεμβολίαστοι να έχουν πρόσβαση σε μέσα μαζικής μεταφοράς, δημόσιες υπηρεσίες, φορολογική ενημερότητα κλπ.
5. Επειδή η χώρα εν όψει των χριστουγεννιάτικων γιορτών εισέρχεται σε πολύ κρίσιμη περίοδο ας μην φοβηθούν οι κυβερνώντες να προχωρήσουν στο μοναδικό δρόμο που θα οδηγήσει στην κατάκτηση του ορίου 90% του εμβολιασμένου πληθυσμού άνω των 12 ετών που είναι ο μαζικός, καθολικός, υποχρεωτικός εμβολιασμός. Το μοντέλο αυτό εφαρμόστηκε στην Κίνα και στην Κούβα και πέτυχε. Μόνο που η απόφαση πρέπει να παρθεί τώρα».
6. Μ’ άλλα λόγια, απλά παραδίδονται μαθήματα κομμουνισμού, μια ξεκάθαρη ταξική τοποθέτηση: υποχρεωτικός εμβολιασμός για όλους δίχως εξαιρέσεις, πογκρόμ ενάντια σ’ όσους ανεμβολίαστους επιμείνουν στην άρνησή τους, στους οποίους οι αριστεροί ιεροεξεταστές έχοντας «μια απλή ιδέα» προτείνουν να επιβληθεί μεταξύ άλλων η απαγόρευση πρόσβασης σ’ οποιαδήποτε οικονομική δραστηριότητα.
7. Οι απαραίτητες συγκλίσεις και συμφωνίες στο εξουσιαστικό μπλοκ έχουν διευθετηθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και προχωρούν με συντονισμένο βήμα εξαπολύοντας το επόμενο κύμα της επίθεσής τους, με τον εμβολιαστικό εξαναγκασμό. Η δυστοπία δεν βρίσκεται μπροστά μας αλλά είναι ήδη γεγονός και όπως έγραφε ο Ερρίκο Μαλατέστα («Προς μια ελεύθερη κοινωνία») «Όσο οι άνθρωποι θα υποφέρουν, χωρίς να συνειδητοποιούν τα βάσανά τους, χωρίς να προσπαθούν να απαλλαγούν από αυτά, χωρίς να επαναστατούν, θα ζουν όπως τα κτήνη που δέχονται τη ζωή όπως τη βρίσκουν».

Νίλοβ -  anarchypress.wordpress.com

Νομάδες του πλούτου και νομάδες της φτώχειας

(Τρεις διανοούμενοι εξηγούν πόσο κακό είναι το να μένετε στο δικό σας σπίτι στον τόπο που γεννηθήκατε)

Αφορμή για το παρακάτω κείμενο στάθηκε, η εξής ειδησούλα:
«Το πρώτο ακίνητο στην Αττική με βάση τον νέο νόμο 4146/2013 πουλήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα σε Κινέζο. Βάσει του νόμου αυτού ο αγοραστής έλαβε άδεια παραμονής, παρ’ ότι πρόκειται για πολίτη εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως ανακοίνωσε η εταιρεία ακινήτων BuildUp, το συμβόλαιο υπογράφηκε στο πλαίσιο της αποκλειστικής συνεργασίας της ελληνικής εταιρείας με την κινέζικη CSDH με σκοπό την προώθηση ελληνικών ακινήτων στο κοινό της Κίνας.» Ο Αντώνης ο Τρομερός έχει κάνει θρησκεία του την προώθηση τέτοιου είδους συμφωνιών που επιτρέπουν σε ευυπόληπτους κινέζους μαφιόζους των Triads και Κολομβιανούς εισαγωγείς (ξέρετε τι…) να ξεπλένουν τα δολλάριά τους και από πάνω να κερδίζουν άδειες παραμονής και στασίδι στην τοπική ενορία.

Την ίδια χρονική στιγμή στην Αμυγδαλέζα το κράτος επιχειρούσε να καταστείλει τις ταραχές που ξέσπασαν στο κέντρο «κλειστής φιλοξενίας»(!) αλλοδαπών της Αμυγδαλέζας –ακόμα ένα προχώρημα των κατασταλτικών σχεδιασμών η επ’ αόριστον κράτηση ανθρώπων σε στρατόπεδα χωρίς να κατηγορούνται για κάτι, έστω για να τηρούνται κάποια προσχήματα–. Και την ίδια ώρα διοχετεύονταν στον τύπο στοχευμένες «διαρροές» για το πως θα γίνει η σαλαμοποίηση των ιδιοκτητών ακινήτων που πρόκειται να χάσουν τα σπίτια τους από τις τράπεζες «για να μην καταρρεύσουν», όπως είπε ο υστερικός Στουρνάρας. Και ποιός θέλει να καταρρεύσουν οι τράπεζες;

Ήρθε, λοιπόν, η ώρα να συστήσουμε τον πρώτο καλεσμένο μας, τον λογοτέχνη, καθηγητή οικονομικών στην Ecole Polytechnique, μυστικοσύμβουλο του Γάλλου προέδρου Φρανσουά Μιτεράν και διατελέσαντα διοικητή της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, τον αξιότιμο κύριο Ζακ Ατταλί. Μια από τις όχι και τόσο γνωστές πτυχές του είναι η αφανής αλλά σημαντική συμβολή του στο «όραμα» της Ενωμένης (σε ένα κράτος) Ευρώπης και στο «κοινό νόμισμα».

O Ζακ Ατταλί, το 1991, σε ένα βιβλιαράκι μόλις 130 σελίδων που έτυχε διθυραμβικής κριτικής και έχει τον εύγλωττο τίτλο «Μιλένιουμ, οι κερδισμένοι και οι χαμένοι της ερχόμενης παγκόσμιας τάξης» χωρίζει τον παγκόσμιο πληθυσμό σε δύο κατηγορίες: Στους νομάδες του πλούτου και τους νομάδες της φτώχειας.

«Οι καταναλωτές-πολίτες από τις προνομιούχες περιοχές του πλανήτη είναι οι νομάδες του πλούτου» γράφει ο Ατταλί, «μέτοχοι του πολιτικού και οικονομικού πνεύματος της ελεύθερης αγοράς και γυρνούν ανά τον πλανήτη αναζητώντας τρόπο να περάσουν τον ελεύθερο χρόνο τους κυνηγώντας υλικά αγαθά, εμπειρίες, αισθήσεις και πληροφορίες, λαχταρούν όμως την σιγουριά της εστίας και της κοινότητας» που, κατά τον Αταλί, αποτελούν αξίες που έχουν πια σβήσει.

Οι νομάδες του πλούτου έχουν όμως να αντιμετωπίσουν έναν κίνδυνο: Τα ορμητικά ποτάμια των νομάδων της φτώχειας που προέρχονται από την φτωχή περιφέρεια (η περιφέρεια αποτελεί κατά τον Αταλί την πηγή πλούτου για τα τέσσερα-πέντε παγκόσμια οικονομικά κέντρα) και κατακλύζουν τις πλούσιες μητροπόλεις αναζητώντας τροφή και καταφύγιο.

«Τα όνειρά τους θα παίρνουν φωτιά από τα πανταχού παρόντα και δελεαστικά είδωλα του καταναλωτισμού. Ευελπιστώντας να μεταναστεύσουν από τον αργό κόσμο στον γρήγορο κόσμο όπως θα έλεγε και ο Alvin Toffler, θα ζουν τη ζωή ενός ζωντανού-νεκρού.» Κάποιοι, όμως, από αυτούς τους νομάδες ίσως να αναζητήσουν την ελπίδα στον φονταμενταλισμό (επιστροφή στο αρχέτυπο) ακολουθώντας δρόμους μακριά από τη νεωτερικότητα και αποτελώντας «έναν δυναμικό κίνδυνο νέας τρομοκρατίας που μπορεί ξαφνικά να διαρρήξει το ευάλωτο υλικό των περίπλοκων συστημάτων».

Ο Αταλί επιχειρεί έναν παραλληλισμό ανάμεσα στα εργαλεία των νομάδων της νεολιθικής εποχής με τα σύγχρονα «γκάτζετς», τα «νομαδικά εργαλεία» του πλούσιου πλάνητα, που μπορεί να τα αποκτήσει και του φτωχού πλάνητα, που ονειρεύεται κάποια μέρα να τα αποκτήσει. Συσκευές όπως το κινητό τηλέφωνο ή ο φορητός Η/Υ που διαρκώς μικραίνουν σε όγκο αλλά αυξάνουν τις δυνατότητές τους, «παρακάμπτουν εθνικά σύνορα, γραφειοκρατίες που η κατοχή τους και μόνη επιτρέπει στον χρήστη», κατά την άποψη του Αταλί, «έναν ασύλληπτο βαθμό αυτονομίας, γνώσης και δύναμης». Ρισκάρει ακόμα να προβλέψει ότι το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας θα εξαρτηθεί από την τελειοποίηση και την πολλαπλή λειτουργικότητα αυτών των «νομαδικών συσκευών», που θα μπορούσαν εκτός από υπηρεσίες επικοινωνίας και πλοήγησης να μετρούν την πίεση, το σάκχαρο, τη χοληστερίνη και να δίνουν ιατρικές οδηγίες στον χρήστη ώστε να θεραπεύεται από μόνος του.

Κατά τον Αταλί, ο σύγχρονος νομάς αναθεωρεί εκ βάθρων τις κοινωνικές και οικογενειακές σχέσεις αφού μπορει με τα νομαδικά του εργαλεία «να γίνεται ο γλύπτης του εαυτού του». Αν θέλει να προκόψει δεν θα πρέπει να βασίζεται στον κοινωνικό περίγυρο, αλλά στην προσπάθεια του να μορφώνεται διαρκώς, να διατηρείται σε καλή σωματική φόρμα και να παραμένει ελκυστικός.

Η χρήση του όρου «νομάς» από τον Ατταλί δεν προέρχεται από κάποιο ακαδημαϊκό καπρίτσιο, ούτε από λόγια και ρομαντική διάθεση προς τον ομηρικό Οδυσσέα, που διψάει να γνωρίσει «ανθρώπων άστεα». Επισημαίνει ότι η ελληνική λέξη «νομάς» επιχειρεί να περιγράψει τη «διαίρεση, το κομμάτιασμα». Αργότερα προστέθηκαν ή προέκυψαν νέες έννοιες, όπως ο νόμος και η τάξη. Ο Αταλί απλώς κυριολεκτεί όταν τονίζει ότι ο νομάς δεν μπορεί να έχει εστία αλλά υποχρεούται να υποτάσσεται σε νόμους.

«Οι μεσαίοι νομάδες θα διαμένουν σε απρόσωπους χώρους όπως τα ξενοδοχεία που περιστοιχίζουν τα αεροδρόμια, μόνο όμως οι πλουσιότεροι νομάδες θα έχουν τα μέσα να γίνουν ιδιοκτήτες στις μεγάλες πόλεις που θα είναι οι μαγνητικοί πόλοι από κάθε γωνιά του πλανήτη. Οχυρωμένες και επικίνδυνες, θα είναι οι καρδιές μπερδεμένων ηλεκτρονικών δικτύων και καλωδιακών ονείρων.» Ακόμα και τα ναρκωτικά έχουν την θέση τους στη μυθολογία του Αταλί αφού αποτελούν «τις νομαδικές ουσίες για τους χαμένους της χιλιετίας» που «μεταναστεύουν σε τόπους φανταστικούς αφού ο πραγματικός κόσμος δεν τους δίνει καμία ελπίδα».

Η ακροτελεύτεια επιταγή του Ζακ Αταλί είναι μια αληθινή καντιανή κατηγορική προσταγή, διαπνέεται δε κατά το ήμισυ από το πνεύμα νεοφώτιστου προυντονικού αναρχικού και κατά το άλλο ήμισυ από το πνεύμα του μεσίτη.

«Οι άνθρωποι πρέπει να προστατευτούν από τους εαυτούς τους, να σταματήσουν να σκέφτονται ως οι ιδιοκτήτες του κόσμου και των ειδών του και να αναγνωρίσουν επιτέλους ότι ο άνθρωπος είναι μόνο ένας ενοικιαστής».

Βεβαίως, ο Αταλί δεν απαντά στο βασανιστικό υπαρξιακό ερώτημα: Τί γίνεται με την αρχέγονη ανάγκη του ανθρώπου για κοινότητα και οικογενειακή εστία;

Ο Τζέρεμι Ρίφκιν, ένας σημαντικός θεωρητικός των παγκόσμιων οικονομικών τάσεων, στο βιβλίο του «Η νέα εποχή της πρόσβασης», δίνει την απάντηση: Η αρχέγονη αυτή ανάγκη μπορεί να αναχθεί σε εμπειρία που μπορείτε να την αγοράσετε μέσα στο σύγχρονο πλαίσιο, όπου «ολόκληρη η ζωή είναι μια επί πληρωμή εμπειρία». Ο Ρίφκιν, εύστοχα, διαπιστώνει ότι ο συχνά «άκαμπτος» και «περιοριστικός» κόσμος της ιδιοκτησίας, δίνει βαθμιαία, σχεδόν ανεπαίσθητα τη θέση του στον «ευέλικτο κόσμο της πρόσβασης». Πρόσβαση σε υπηρεσίες, και δίκτυα εταιρικά, καταναλωτικά, κοινωνικά, ψυχαγωγικά. Επισημαίνει ότι πολλές πολυεθνικές-κολοσσοί της μεταβιομηχανικής εποχής, όπως η Amazon, έχουν ελάχιστα περιουσιακά στοιχεία αλλά αντλούν τη δύναμη και τα κέρδη τους από τα πανίσχυρα πλην άυλα δίκτυα προμηθευτών-πελατών. Κατά τον Ρίφκιν, η ιδιοκτησία κινητών και ακίνητων αξιών είναι μια παλαιομοδίτικη συνήθεια. «Αντί να αγοράσετε χαλιά ή κλιματιστικό για το σπίτι σας μπορείτε να αναζητήσετε υπηρεσίες χαλιού ή ψυχρού αέρα, αγοράζοντας το αντίστοιχο χρονομερίδιο». Με τον ίδιο τρόπο αντί να αγοράζετε κατοικία μπορείτε να αγοράσετε, ανάλογα με τα οικονομικά σας ή χρονομερίδιο εμπειρίας «κατοίκησης» οπουδήποτε στον πλανήτη ή εμπειρία «κοινότητας» σε ιδιωτικά οργανωμένα, κλειστά συγκροτήματα κατοικιών. Σε μία κατά βάσιν αναγκαστικά νομαδική ζωή, η ιδιοκτησία είναι ένα συχνά «δυσβάσταχτο βάρος με ελάχιστη λειτουργικότητα».

Ωστόσο, το πιο αρχέγονο κομμάτι της ανθρώπινης φύσης εμπεδώνεται στον τόπο, στην γεωγραφία. Η σχέση του ανθρώπου με τη γη είναι μια υπαρξιακή σχέση. Η ανάγκη των ανθρώπων να αποκτήσουν ρίζες με έναν τόπο, όπως και αν αυτή δημιουργήθηκε, οδήγησε στην υπεράσπιση του τόπου αυτού, συχνά μέχρι θανάτου, από τους εισβολείς. Η ιστορία του Ελλαδικού χώρου (και όχι μόνο φυσικά) είναι μια διαρκής τέτοια μάχη, ξεριζώματος από την μία, όλων εκείνων των κοινωνικών, πολιτισμικών, φυλετικών και γήινων δεσμών από αλλεπάλληλους κατακτητές και της λυσσασμένης αντίστασης του ελλαδικού πληθυσμού από την άλλη.

Αυτά ακριβώς δεν ανέχεται να ακούει ο τρίτος καλεσμένος μας, ο Στέλιος Ράμφος. Έχοντας διανύσει στο παρελθόν μια τεθλασμένη πορεία ανάμεσα στον καστοριαδισμό και την νεορθοδοξία, σήμερα έχει αναδειχτεί σε πρύτανη του φραγκολεβαντινισμού και όχι άδικα. Στο τελευταίο του βιβλίο, «Timeout», αφού περιγράφει ως ελκυστική την ιδέα της «πιθανής συγκατοίκησης ενοικιαστών από διάφορα μέρη του κόσμου επί του (ελληνικού) εδάφους», οικτίρει «τον Βαλκάνιο νεοέλληνα», που τόσο πολύ παραμένει προσκολλημένος στη γη του και στο σπίτι του όντας δέσμιος προνεωτερικών αντιλήψεων. «Ενώ ο Ευρωπαίος», κραυγάζει ο Ράμφος, «ενοικιάζει το σπίτι του»!. Αναρωτιέται με μεγάλη απορία: «Από που αντλεί για τον Ρωμηό το ακίνητο τη μαγνητική του δύναμη; Πρωτίστως θα έλεγα από τον συμβολισμό της οικογένειας. Τόπος οικογένειας είναι η συνεκτική της στέγη […] Αντίθετα ο μέσος Ευρωπαίος και ειδικότερα του Βορρά δεν αγοράζει κατοικία αλλά κυρίως νοικιάζει δηλαδή εντάσσει τον χώρο του στο χρόνο».
Η κατάσταση είναι δραματική για τον Ράμφο, που πιάνει με αγωνία το λαιμό του, γιατί νιώθει να πνίγεται:
«Ο χρόνος μας είναι, όπως και ο τόπος μας, κλειστός. Ζούμε σε μια κοινωνία η οποία δέχεται σαν σταθερή αξία και αλήθεια την οικογένεια και σαν ασφαλή εστία την κατοικία. Κρατούμε το σπίτι παστρικό και το φροντίζουμε όσο γίνεται, αδιαφορούμε ωστόσο για τον δημόσιο χώρο, τη λειτουργικότητα με την καθαριότητα και την αισθητική του. Δεν πρέπει να είναι τυχαία η τάση να τρέπουμε αέναα τον χρόνο μας σε χώρο».

Μην ανησυχείτε, όμως, για τον Στέλιο Ράμφο και το βασανιστικό κλειστοφοβικό του σύνδρομο. Όταν δεν ταξιδεύει στο εξωτερικό για να δώσει τα φώτα του σε κάποιο TEDx, διαμένει τον περισσότερο καιρό σε ιδιόκτητη(!) βίλλα μέσα σε μια ωραιότατη φάρμα κάπου στην Πεντέλη…

Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 131, Οκτώβριος 2013
anarchypress.wordpress.com

Ο χρόνος

Διότι με τη βραδύτητα σκέφτεσαι ενώ με την ταχύτητα απλώς καταναλώνεις/καταγράφεις και εν τέλει νιώθεις την κενότητα και την απώλεια των χρόνων που πέρασαν ανεπιστρεπτί…

[…] Η έννοια του χρόνου αποτελεί μια από τις πιο παράξενες παραμέτρους της φύσης, που μπορεί στη Φυσική να ποσοστοποιείται και μαθηματικοποιείται αλλά στην καθημερινότητα του ανθρώπου αποτελεί μια αίσθηση, κίνηση αλλά και άγχος, πειθάρχηση.
Και εάν στη Φυσική ο χρόνος, που ορίζεται και στη θεωρία της Σχετικότητας, αποτελεί μία μετρήσιμη διάσταση που επιτρέπει σε δύο γεγονότα που συμβαίνουν στον ίδιο χώρο, να διακρίνονται μεταξύ τους.
Στο συμπαντικό χώρο η περιστροφή της γης γύρω από τον άξονά της παρέχει τις μονάδες μέτρησης της ημέρας (σε ώρες) και η τροχιά της γύρω από τον ήλιο (το έτος).
Στο «Ένας κόσμος δίχως χρόνο», ο Palle Yourgrau παρουσιάζει το διαισθητικό χρόνο, αυτόν που αισθανόμαστε, που βιώνουμε, που το παρελθόν έχει παρέλθει και το μέλλον δεν το γνωρίζουμε.
Ο χρόνος είναι άπειρα διαδοχικά «τώρα» ή αλλιώς ένα κινούμενο «τώρα».
Ίσως γι’ αυτό και οι μετρήσεις του χρόνου από τα αρχαία χρόνια γίνονταν με συσκευές που στηρίζονταν σε υλικά που ρέουν, όπως η άμμος και το νερό.
Όμως το βασικό χρονομετρικό όργανο έως τον 16ο αιώνα ήταν το ηλιακό ρολόι, που έδειχνε την ώρα με τη βοήθεια της σκιάς που δημιουργούσε ο ήλιος.
Σταθμό στην τεχνολογία της χρονομέτρησης αποτέλεσε η κατασκευή του αστρολάβου, με τον οποίο προσδιοριζόταν η ώρα με ακρίβεια λεπτού.
Πρέπει να σημειώσουμε εδώ, ότι για τις ανθρώπινες κοινωνίες που η τροφή αποτελούσε τον πυρήνα των δραστηριοτήτων τους, με τη σπορά, τη συλλογή και τις άλλες απαραίτητες γεωργικές εργασίες, ο χρόνος λαμβανόταν στη κυκλική του διάσταση, ενώ στην αστρονομική παρατήρηση και διάσταση, έτσι όπως αυτή βιωνόταν μέσα από τις εποχές, τα ηλιοστάσια και τη νέα σελήνη.
Αυτή η επαφή του ανθρώπου με τον χρόνο, δεν σχετίζεται καθόλου με την εξάρτηση του ανθρώπου από το ωρολόγιο πρόγραμμα ή με την ίδια την κατασκευή του ρολογιού.
Από το άυλο και το άπειρο κατασκευάστηκε το υλικό και πεπερασμένο. Φυλακίζοντας το χρόνο σε ένα ρολόι…

«Ο δυτικός άνθρωπος, αναφέρει ο George Woodcock, στο War Commentary – For Anarchism(1944) (The Tyranny of the Clock), ζει σε έναν κόσμο ο οποίος λειτουργεί σύμφωνα με τα μηχανικά και μαθηματικά σύμβολα της ώρας (του ωρολογίου χρόνου).
Το ρολόι υπαγορεύει τις κινήσεις του και αναστέλλει τις δράσεις του.
Το ρολόι γυρίζει το χρόνο από μια διαδικασία της φύσης σε εμπόρευμα που μπορεί να μετρηθεί και να αγοράζεται και να πωλείται όπως το σαπούνι ή τη σουλτανίνα (…) ο βιομηχανικός καπιταλισμός δεν θα μπορούσε να αναπτυχθεί και δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να εκμεταλλεύεται τους εργαζόμενους, εάν το ρολόι δεν αντιπροσώπευε ένα στοιχείο μηχανικής τυραννίας στη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου πιο ισχυρό από οποιοδήποτε άτομο– εκμεταλλευτή ή οποιοδήποτε άλλου μηχανήματος (…)
Πρόκειται για ένα συχνό γεγονός της ιστορίας ότι μια κουλτούρα ή πολιτισμός αναπτύσσει τη συσκευή εκείνη η οποία αργότερα θα χρησιμοποιηθεί για την καταστροφή του.
Οι αρχαίοι Κινέζοι, για παράδειγμα, ανακάλυψαν την πυρίτιδα, η οποία αναπτύχθηκε από τους στρατιωτικούς ειδικούς της Δύσης και τελικά οδήγησε στην καταστροφή του κινέζικου πολιτισμού από τις υψηλές εκρηκτικές ύλες του σύγχρονου πολέμου.
Ομοίως, η υπέρτατη εφευρετικότητα τεχνιτών στις μεσαιωνικές πόλεις της Ευρώπης οδήγησε στην εφεύρεση του μηχανικού ρολογιού, το οποίο, με την επαναστατική αλλαγή στην έννοια του χρόνου, βοήθησε σημαντικά στην ανάπτυξη της εκμετάλλευσης του καπιταλισμού και την καταστροφή της μεσαιωνικής κουλτούρας.
Υπάρχει μια παράδοση ότι το ρολόι εμφανίστηκε στον ενδέκατο αιώνα, ως μια συσκευή παραγωγής ήχων καμπάνας ανά τακτά χρονικά διαστήματα στα μοναστήρια τα οποία, με την πειθαρχημένη ζωή των μοναχών τους, αποτελεί τη πιο κοντινή κοινωνική προσέγγιση του μεσαίωνα με το εργοστάσιο του σήμερα. Όμως, το πρώτο αναγνωρισμένο ρολόι, θεωρείται ότι εμφανίστηκε τον 13ο αι., και δεν ήταν μέχρι το 14ο αι. σε κοινή θέα στα δημόσια κτήρια των γερμανικών πόλεων».

Είναι αυτή η θέαση του ρολογιού σε κεντρικά σημεία της πόλης και χώρων της, που διαμορφώνει τη σχέση εξουσίας-χρόνου.
Η λειτουργία της πόλης βασιζόταν στην πειθαρχία που επέβαλλε το κεντρικό ρολόι, και που πολλές φορές ταυτιζόταν και με το εκκλησιαστικό σύμβολο των καμπανών, κάτι το οποίο ισχύει μέχρι και σήμερα.
Παράλληλα, δέσποζε σε κεντρικές αίθουσες χώρων εγκλεισμού όπως του εργοστασίου, του σχολείου, της φυλακής.
Η κυριαρχία του κεντρικού ρολογιού συμβάδιζε με την κυριαρχία τόσο των κλειστών χώρων, όσο και των γκετοποιημένων πόλεων.
Σήμερα, ορισμένες χρήσεις του ρολογιού σε συγκεκριμένες εκφάνσεις της παραγωγής, έχουν διαφοροποιηθεί πλήρως σε σχέση με πριν διακόσια και πλέον χρόνια, ουσιαστικά από την έναρξη της «βιομηχανικής επανάστασης».
Το παραγόμενο αποτέλεσμα δεν εντάσσεται μέσα σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα αλλά του δίδεται η δυνατότητα της ευέλικτης και ελαστικής λειτουργίας.
Από το ακριβές ωρολόγιο πρόγραμμα του εργοστασίου του παρελθόντος βρισκόμαστε σήμερα στη χρήση «ελεύθερου ωραρίου», χρονική ελαστικότητα, εργασία από το σπίτι.

Έτσι, σχεδόν καμμία παραγωγική διαδικασία δεν οργανώνεται πια ως πεπερασμένη και βαφτίζεται ως «ελεύθερο» αυτό που σε σκλαβώνει ακόμη περισσότερο αλλά με άλλη μορφή.
Γιατί, μπορεί να έχουμε απομακρυνθεί από την ακριβή κανονικότητα του χρόνου, αλλά προσαρμόζουμε και εντάσσουμε τη ζωή μας βάσει του εργασιακού χρόνου, που καταλαμβάνει όλο και περισσότερο χρόνο.
Όσο ο άνθρωπος δυσκολευόταν να αποδεχθεί τις βιομηχανικές συνθήκες προερχόμενος από μια περιρρέουσα ανεμελιά, η επιβολή του ρολογιού ήταν απαραίτητη, κάτι που σήμερα εργασιακά το έχει ξεπεράσει.
Σήμερα η δουλειά δεν τελειώνει όταν οι δείκτες σχηματίσουν το μαγικό νούμερο αλλά όταν η «δουλειά ολοκληρωθεί»…
Για να φτάσουμε όμως σε αυτή τη κατάσταση έχουν προηγηθεί αιώνες χειραγώγησης και όπως ο Lewis Mumford τονίζει, το ρολόι ήταν το πρώτο πραγματικά αυτόματο μηχάνημα που δεν επιτύγχανε καμία σημασία στη ζωή των ανθρώπων.
Αλλά προσέδωσε μια δημόσια σημασία και μια κοινωνική λειτουργία.

Σε κείμενο του, με τίτλο «Ο χρόνος και οι δυσφορίες του» (Time And its Discontents), ο J. Zerzan σημειώνει: «Ο χρόνος, όπως η τεχνολογία, δεν είναι ποτέ ουδέτερος, όπως ο Καστοριάδης (1991) ορθά έκρινε, είναι «πάντα προικισμένος με νόημα».
Ο,τιδήποτε έχουν πει αναλυτές όπως ο Ellul για την τεχνολογία, στην πραγματικότητα, ισχύει για το χρόνο και ακόμη πιο βαθιά.
Και οι δύο συνθήκες είναι διάχυτες, πανταχού παρούσες, βασικά, και σε γενικές γραμμές αυτονόητες, όπως η ίδια η αλλοτρίωση.
Ο χρόνος, όπως η τεχνολογία, δεν είναι μόνο καθοριστικό γεγονός, αλλά περισσότερο ως το περιβάλλον στοιχείο μέσα στο οποίο η διαιρεμένη κοινωνία εξελίσσεται.
Ομοίως, απαιτεί τα υποκείμενα του, να είναι προσεκτικά, «ρεαλιστικά», σοβαρά και πάνω απ όλα, αφιερωμένα στην εργασία (…)
Όμως, όπως και ο καταμερισμός εργασίας, βρίσκεται πίσω και θέτει σε κίνηση το χρόνο και την τεχνολογία, είναι, μετά από όλα, ένα γνωστό κοινωνικό φαινόμενο.
Οι άνθρωποι, και το υπόλοιπο του κόσμου, συγχρονίζονται με το χρόνο και την τεχνική υλοποίηση του, αντί για το αντίστροφο.
Κεντρικό ρόλο σε αυτή την διάσταση –όπως είναι η αποξένωση– είναι η αίσθηση ότι είσαι ένας ανήμπορος θεατής».

Εάν ο Διαφωτισμός ανέπτυξε την Λογική και την «ελευθερία της γνώμης», η βιομηχανική επανάσταση γέννησε τον «ελεύθερο χρόνο», μια μοντέρνα «εφεύρεση» που προβάλλεται σαν «κατάκτηση».
Χαρακτηρίζεται ως «ελεύθερος» ο χρόνος εκείνος που υπολείπεται από την εργασία και τις λοιπές υποχρεώσεις, και που δρα κυρίως αποσυμπιεστικά για το άτομο.
Ουσιαστικά είναι ο χρόνος αποφόρτισης της συσσωρευμένης καταπίεσης όπως αυτή προέρχεται από την εργασία και τις λοιπές κοινωνικές υποχρεώσεις και πειθαρχήσεις.
H έννοια του «ελεύθερου χρόνου», άγνωστη στις αρχαϊκές κοινωνίες μέχρι και τον 18ο αι., εμφανίστηκε στον δυτικό κόσμο παρ’ ότι η προτεσταντική ηθική κυρίως, χαρακτήριζε οκνηρία καθετί που δεν ήταν χειρονακτική εργασία.
Το ίδιο ισχύει και με την «κατάκτηση» των διακοπών, που ξεκίνησε θεσμοθετημένα από τις ΗΠΑ και τη Γαλλία κατά τη δεκαετία του ’30 και αφού ο καπιταλισμός έβαζε τα θεμέλια και τις βάσεις για τα τριάντα χρόνια ευφορίας(1945-1975), για την «κοινωνία της αφθονίας».
Έτσι μπορεί ο εργασιακός χρόνος να μειώθηκε από τις 12 ώρες το 1848 σε 8 το 1919 ή από τις 4.000 ετήσιες ώρες εργασίας στα τέλη του 19ου αι. στις 2.000 ώρες στα τέλη του 20ου αι., το παραγόμενο προϊόν όμως αυξήθηκε και η κατανάλωση και ο χρόνος που αντιστοιχούσε γι’ αυτήν επίσης.

Όσο η σκέψη των ανθρώπων είναι εγκλωβισμένη μέσα σε συγκεκριμένα σχήματα και καταστάσεις, με πανταχού παρούσα την εξουσία, είτε φανερά είτε υποχθόνια είναι πιο εύκολο για το Κράτος και το Κεφάλαιο να εφαρμόζει πρακτικές μαστίγιου και καρότου ή να βάζει τη φάκα μαζί με το τυρί.
Έτσι, σήμερα, πολλές από τις «κατακτήσεις» που χάνονται με ταχύτατο και άγαρμπο τρόπο (εργασιακές σχέσεις, ελεύθερος χρόνος, αργίες) μπορεί να μας εξοργίζουν, αλλά μας φανερώνουν την υφαρπαγή του ποσοτικού.
Διότι το ποιοτικό το είχαμε απολέσει από τότε που αφήσαμε τα χωριά για τις πόλεις, τη φύση για τις μηχανές, τον ήλιο και το φεγγάρι για το ρολόι.
Και εάν οι πρώιμοι άγγλοι βιομηχανικοί εργάτες δεν ήξεραν, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε το ίδιο και για εμάς.
Γιατί ο δικός μας χρόνος δεν μπορεί να συνεχίζει να φυλακίζεται σε ρολόγια, κουδούνια και ταχύτητα αλλά να τον βιώσουμε μέσα από τον βιορυθμό, περιοδικά και βραδέως…
Διότι με τη βραδύτητα σκέφτεσαι ενώ με την ταχύτητα απλώς καταναλώνεις/καταγράφεις και εν τέλει νιώθεις την κενότητα και την απώλεια των χρόνων που πέρασαν ανεπιστρεπτί…
anarchypress.wordpress.com

Στον ιστό της σατανικής HI-TECH Ονειροπαγίδας

Οι επιστήμονες ήδη γνώριζαν ότι όταν κοιμόμαστε ο ιππόκαμπος αναπαράγει κάποια από τα περιστατικά που συνέβησαν κατά τη διάρκεια της ημέρας ώστε να εδραιωθούν στη μνήμη μας, ωστόσο δεν ήταν σίγουροι για το αν αυτές οι αναπαραγωγές επηρεάζονται από περιβαλλοντικούς παράγοντες. Με αυτήν την εργαστηριακή "ονειροπαγίδα", όμως, που δημιούργησαν, άνοιξαν το δρόμο, όπως υποστηρίζουν για τον έλεγχο των διαδικασιών που σχετίζονται με τη μνήμη κατά τη διάρκεια του ύπνου.

anarchypress.wordpress.com

Ονειροπαγίδες κατασκεύασαν αρχικά οι Ινδιάνοι Τσιπέουα (ή Οτζίμπουε), που στη γλώσσα τους ονομάζεται asabikeshiinh.
Τις κατασκεύαζαν πλέκοντας σε δίχτυ κλωστές από νεύρα μέσα σε στεφάνια από ξύλο ιτιάς, με μια πλέξη που θύμιζε ιστό αράχνης.
Τις διακοσμούσαν κυρίως με χάντρες και φτερά.
Μετά τις κρεμούσαν πάνω από τα κρεβάτια των παιδιών, για να τα προστατέψουν από τα κακά όνειρα.
Με τον καιρό και καθώς το παιδί μεγάλωνε, η ονειροπαγίδα εφθείρετο και εκαταστρέφετο.
Υποτίθεται ότι μόνο τα καλά όνειρα μπορούσαν να περάσουν από την κεντρική τρύπα της ονειροπαγίδας, ενώ τα κακά σκάλωναν και έμεναν παγιδευμένα.
Στη συνέχεια, τα παγιδευμένα κακά όνειρα θα διαλύονταν με το πρώτο φως της αυγής.
Επικρατούσε η αντίληψη ότι τα καλά όνειρα στη συνέχεια πραγματοποιούνταν, αλλά αυτό δεν είναι επιβεβαιωμένο.
Σύμφωνα με την παράδοση των Ινδιάνων Λακότα (Σιού), ο διδάσκαλος της σοφίας Iktomi εμφανίστηκε σε όραμα που είχε ένας πνευματικός αρχηγός των Λακότα, παίρνοντας τη μορφή μιας πολύ σοφής αράχνης.
Αρχικά του μίλησε σε μια πνευματική γλώσσα που μόνο οι αρχηγοί των Λακότα κατανοούσαν.
Έπειτα καθώς μιλούσε, πήρε το στεφάνι από ιτιά που κατείχε ο αρχηγός, και που ήταν διακοσμημένο με φτερά, χάντρες, τρίχες αλόγου και διάφορες προσφορές, κι άρχισε να υφαίνει σ’ αυτό ένα δίχτυ από την εξωτερική μεριά προς το κέντρο. Του είπε ακόμα, ότι προϋπόθεση για να λειτουργήσει η ονειροπαγίδα είναι η πίστη στο Μεγάλο Πνεύμα.
Η χρήση του αντικειμένου γενικεύθηκε και σε άλλα ινδιάνικα έθνη, ειδικά στη δεκαετία 1960-1970, όπου αναπτύχθηκε το ινδιάνικο κίνημα.
Στη συνέχεια άτομα και ομάδες του χώρου της Νέας Εποχής άρχισαν να κατασκευάζουν, κι ακόμα να πωλούν ονειροπαγίδες.
Αυτή η πρακτική καταδικάζεται από τους Ινδιάνους ως σφετερισμός του πολιτισμού τους.[1]
Στο βιβλίο του Φράνσις Ντέσμοντ με τίτλο «Τα έθιμα των Τσιπέουα»[2] υπάρχει εκτενής καταγραφή των πληροφοριών που λαμβάνονται μεταξύ 1907 και 1925 από τα μέλη της φυλής Chippewa, που συνέλεξε το Γραφείο Αμερικανικής Εθνολογίας, και το Εθνικό Μουσείο των ΗΠΑ, σχετικά με διάφορους καταυλισμούς των Ινδιάνων Chippewa στην Μινεσότα, το Ουισκόνσιν και στο Οντάριο του Καναδά που περιλαμβάνουν αναφορές στη σημασία των ονείρων.
Η ανθρωπότητα επίσης έχει προσπαθήσει να ελέγξει τα όνειρα της,[3] καθώς εντόπισε την κατάσταση όπου ο άνθρωπος βιώνει ένα συνειδητό όνειρο. Συνειδητό όνειρο (διαυγές όνειρο) είναι κάθε όνειρο κατά τη διάρκεια του οποίου το άτομο έχει συνείδηση ότι ονειρεύεται, ενώ το όνειρο είναι σε πλήρη εξέλιξη.
Κατά τη διάρκεια του συνειδητού ονείρου, είναι δυνατό να ασκήσει κανείς έλεγχο πάνω στο ονειρικό περιβάλλον και να κάνει πράγματα που αλλιώς θα ήταν αδύνατο να κάνει στη φυσική πραγματικότητα.
Ένα συνειδητό όνειρο μπορεί να αρχίσει με έναν από τους εξής δύο τρόπους. Ένα συνειδητό όνειρο από όνειρο (DILD – dream-initiated lucid dream) αρχίζει ως κανονικό όνειρο και το άτομο σε κάποια στιγμή λογικά καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ονειρεύεται – χωρίς αυτό να τον αφυπνίσει.
Ένα συνειδητό όνειρο από εγρήγορση (WILD – wake initiated lucid dream) επιτυγχάνεται όταν το άτομο από την πλήρη εγρήγορση μεταβαίνει σε όνειρο χωρίς διακοπή στην συνείδηση.
Το συνειδητό όνειρο έχει μελετηθεί επιστημονικά και η δυνατότητα επίτευξής του θεωρείται πλέον τεκμηριωμένη.
Ερευνητές όπως ο Allan Hobson με τη νευροφυσιολογική προσέγγιση του στο όνειρο (νευροβιολογικό μοντέλο) έχει βοηθήσει να γίνει το συνειδητό όνειρο, λιγότερο θεωρητικό και ατεκμηρίωτο.
Ο Hobson προσπάθησε να περιγράψει το τι συμβαίνει στον εγκέφαλο κατά το συνειδητό όνειρο.
Το πρώτο βήμα για το συνειδητό όνειρο είναι να αναγνωρίσει κανείς ότι ονειρεύεται και αυτή η αναγνώριση πιθανότατα συμβαίνει στον πλαγιοπίσθιο προμετωπιαίο φλοιό, ο οποίος είναι μία από τις λίγες περιοχές που απενεργοποιούνται κατά τον ύπνο REM και όπου γίνεται η επεξεργασία της μνήμης.
Αφ’ ότου η περιοχή ενεργοποιηθεί και το άτομο συνειδητοποιήσει ότι ονειρεύεται, θα πρέπει να είναι προσεκτικός ώστε αφ’ ενός να αφήσει την ονειρική ψευδαίσθηση να συνεχίζεται, αφ’ ετέρου να κρατήσει την επίγνωση ότι είναι όνειρο.
Η διαδικασία μπορεί να ειδωθεί ως ισορροπία μεταξύ συνείδησης και συναισθήματος
 Για την διατήρηση της ισορροπίας, οι αμυγδαλές και ο παραϊπποκάμπειος φλοιός πρέπει πιθανόν να βρίσκονται σε χαμηλότερα επίπεδα διέγερσης.
Η παράταση των έντονων ονειρικών ψευδαισθήσεων ίσως απαιτεί να παραμένει η γέφυρα και ο φλοιός της βρεγματοϊνιακής συμβολής ενεργός.
Πολιτισμική ιστορία
Αν και έγινε ευρύτερα γνωστό μόνο κατά τις τελευταίες δεκαετίες, το συνειδητό όνειρο δεν είναι μοντέρνα ανακάλυψη.
Κατά τον 5ο μ.χ. αιώνα, ένα πολύ πρώιμο παράδειγμα συνειδητού ονείρου είναι ένα γράμμα του αγ. Αυγουστίνου το 415. Τον 8ο αιώνα, Θιβετιανοί βουδιστές εφάρμοζαν μία μορφή γιόγκα που υποτίθεται ότι διατηρούσε πλήρη εγρήγορση κατά τη διάρκεια του ύπνου.
Μία πρώιμη καταγραφή συνειδητού ονείρου, βρίσκεται σε έργο του ιατρού και φιλόσοφου Sir Thomas Browne (1605-1682).
Ο Browne ήταν ενθουσιασμένος με την ονειρική πραγματικότητα και κατέγραψε την δική του ικανότητα για συνειδητό όνειρο στο έργο του Religio Medici: «…ωστόσο σε ένα όνειρο μπορώ να συνθέσω μία ολόκληρη κωμωδία, να παρακολουθήσω τη δράση, να αναγνωρίσω τους αστεϊσμούς και να γελάσω ξυπνώντας με την αλαζονεία που φανερώνουν…».
Ο Marquis d’Hervey του Saint-Denys, ήταν πιθανόν ο πρώτος που διατύπωσε την άποψη ότι είναι δυνατό ο καθένας να μάθει να ονειρεύεται συνειδητά.
Το 1867, δημοσίευσε το βιβλίο του Les Reves et les Moyens de Les Diriger; Observations Pratiques (Τα όνειρα και πώς να τα καθοδηγήσετε: πρακτικές παρατηρήσεις), στο οποίο κατέγραψε τα αποτελέσματα των 20ετών ερευνών του πάνω στα όνειρα.
Ο όρος «Lucid Dream (συνειδητό όνειρο) δημιουργήθηκε από τον Γερμανό συγγραφέα και ψυχίατρο Frederik van Eeden σε άρθρο του το 1913 με τίτλο A Study of Dreams (Μία μελέτη των ονείρων).
Ωστόσο το άρθρο παρέμεινε κατά κύριο λόγο στην αφάνεια και δεν έγινε γνωστό στην επιστημονική κοινότητα.
Ο αγγλικός όρος Lucid Dream (φωτεινό, διαυγές όνειρο) θεωρείται από αρκετούς παραπλανητικός γιατί σημαίνει περισσότερα από απλώς καθαρό ή ζωντανό όνειρο.
Καλύτερος όρος θα ήταν ο αντίστοιχος του ελληνικού όρου συνειδητό όνειρο: «conscious dream».
Ωστόσο ο συγγραφέας χρησιμοποίησε αρχικά τον όρο με την έννοια της επίγνωσης, όπως στην πρόταση ‘lucid interval’ (φωτεινό διάλειμμα) που χρησιμοποιείται για κάποιον που βρίσκεται σε παροδική ύφεση από ψύχωση. Υπό αυτήν την έννοια ο όρος του van Eeden μπορεί ακόμη να θεωρηθεί κατάλληλος.
Στη δεκαετία του ’50, κυνηγοί στη Μαλαισία αναφέρεται ότι έκαναν εκτενή χρήση του συνειδητού ονείρου για εξασφάλιση νοητικής ευεξίας, αν και κατοπινές μελέτες διέψευσαν τους ισχυρισμούς τους.
Στις καλές τέχνες σχετικό θέμα έχει ο σουρεαλιστικός πίνακας του 1944 του Σαλβαντόρ Νταλί, που λέγεται «όνειρο που προκαλείται από το πέταγμα της μέλισσας γύρω από ένα ρόδι ένα δευτερόλεπτο πριν το ξύπνημα»…
Όλα αυτά τα ενδιαφέροντα οι επιστήμονες προσπαθούν να τα δοκιμάσουν στον παγκόσμιο πληθυσμό (άγνωστο με τι μελλοντικούς σκοπούς και με πρόσχημα πάντα την ίαση από ασθένειες –στην περίπτωση αυτή από εφιάλτες) και ιδίως στους «καλωδιωμένους» ανθρώπους που χρησιμοποιούν έξυπνο κινητό τηλέφωνο κ.τ.λ.
Ένα από τα μεγαλύτερα όνειρα του ανθρώπου, αλλά και των εξουσιαστών υπήρξε ανέκαθεν να ελέγξουν τα ίδια τα… όνειρα!
Την επικράτεια δηλαδή εκείνη όπου ο νους και το ασυνείδητο φαίνεται να είναι παντοδύναμα και πέρα από τον έλεγχό μας.
Σε άρθρο της 9 Σεπτεμβρίου 2012[4] διαβάζουμε πως για πρώτη φορά, επιστήμονες του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης ανακοίνωσαν πως κατάφεραν να καθοδηγήσουν και να διαμορφώσουν τα όνειρα αρουραίων.
Οι επιστήμονες, με το πείραμά τους, αξιοποίησαν τον τρόπο με τον οποίο ο ιππόκαμπος του εγκεφάλου κωδικοποιεί τις εμπειρίες και τις μετατρέπει σε μνήμη.
Έστειλαν στα πειραματόζωα ηχητικά μηνύματα, τα οποία σχετίζονταν με εμπειρίες που είχαν βιώσει την προηγούμενη ημέρα.
Στο πλαίσιο του πειράματος ο επικεφαλής της έρευνας, Matt Wilson, εκπαίδευσε μια ομάδα αρουραίων να τρέχουν σε έναν λαβύρινθο χρησιμοποιώντας ηχητικά μηνύματα.
Το ένα από τα μηνύματα που ακούγονταν σήμαινε ότι τους περίμενε φαγητό στα αριστερά, ενώ ο άλλος ήχος σήμαινε ότι οι αρουραίοι θα έβρισκαν μια λιχουδιά στο λαβύρινθο αν έστριβαν δεξιά.
Οι επιστήμονες κατέγραψαν την εγκεφαλική δραστηριότητα των αρουραίων καθώς περιηγούνταν στον λαβύρινθο.
Αργότερα, κατέγραψαν τα εγκεφαλικά τους κύματα την ώρα που κοιμούνταν. Μετά από μετρήσεις και αναλύσεις βρέθηκε ότι οι αρουραίοι ονειρεύονταν τα γεγονότα της προηγούμενης ημέρας, ωστόσο όταν οι ερευνητές έπαιζαν τα ακουστικά σήματα του πειράματος ανακάλυψαν ότι τα όνειρα των τρωκτικών άλλαζαν.
Ειδικότερα, ανάλογα με τα ηχητικά μηνύματα που άκουγαν οι αρουραίοι ονειρεύονταν και διαφορετικό τμήμα του λαβυρίνθου.
Οι επιστήμονες ήδη γνώριζαν ότι όταν κοιμόμαστε ο ιππόκαμπος αναπαράγει κάποια από τα περιστατικά που συνέβησαν κατά τη διάρκεια της ημέρας ώστε να εδραιωθούν στη μνήμη μας, ωστόσο δεν ήταν σίγουροι για το αν αυτές οι αναπαραγωγές επηρεάζονται από περιβαλλοντικούς παράγοντες.
Με αυτήν την εργαστηριακή «ονειροπαγίδα», όμως, που δημιούργησαν, άνοιξαν το δρόμο, όπως υποστηρίζουν για τον έλεγχο των διαδικασιών που σχετίζονται με τη μνήμη κατά τη διάρκεια του ύπνου.
Και ερχόμαστε στο τώρα, όπου έχουμε την εμφάνιση στην αγορά μιας ψυχολογικής εφαρμογής (application), που δημιουργεί το επιθυμητό όνειρο.[5]
O καθηγητής Ψυχολογίας Richard Wiseman από το Πανεπιστήμιο του Hertfordshire ανακοίνωσε πριν λίγες ημέρες τα αποτελέσματα ενός πειράματος διάρκειας δύο ετών, πάνω στον έλεγχο των ονείρων.
Το πείραμα του έδειξε ότι είναι πλέον δυνατό για τους ανθρώπους να δημιουργήσουν το τέλειο όνειρο και έτσι να ξυπνήσουν ιδιαίτερα ευχαριστημένοι και ανανεωμένοι.
Το 2010, ο καθηγητής Wiseman συνεργάστηκε με τους προγραμματιστές ηλεκτρονικών εφαρμογών της εταιρείας Yuza, ώστε να δημιουργήσουν το «Dream:ON», μία εφαρμογή για iPhone που παρακολουθεί έναν άνθρωπο κατά τη διάρκεια του ύπνου και παίζει μία προσεκτικά σχεδιασμένη μελωδία με συγκεκριμένο σενάριο, όπως «καλοκαιρινές αναμνήσεις», «βόλτα με τον σκύλο», «ταξιδεύοντας στον κόσμο», τη στιγμή που ονειρεύεται.
Κάθε μελωδία σχεδιάστηκε προσεκτικά για να προκαλέσει ένα ευχάριστο «συναίσθημα», όπως είναι μια βόλτα στο δάσος ή το να είναι κανείς ξαπλωμένος σε μια παραλία.
Η ομάδα ήλπιζε ότι αυτοί οι ήχοι θα μπορούσαν να επηρεάσουν τα όνειρα των ανθρώπων.
Στο τέλος του ονείρου, η εφαρμογή σήμανε έναν απαλό συναγερμό και κατηύθυνε το άτομο να καταγράψει το όνειρό του.
Ο δρ Σπύρος Κιτσινέλης, συγγραφέας του βιβλίου «Η επιστήμη των ονείρων», εξηγεί ότι στο παρελθόν έχουν γίνει κάποια ανάλογα πειράματα, με συσκευές ήχου και φωτός. «Πρόκειται για την λεγόμενη ενσωμάτωση εξωτερικών ερεθισμάτων στον ύπνο μας, τα οποία είναι δυνατόν να επηρεάσουν τα όνειρά μας»…
Ο ακριβής τρόπος λειτουργίας είναι ο παρακάτω.
Ενεργοποιούμε την εφαρμογή, τοποθετώντας τη συσκευή του κινητού πάνω στο κρεβάτι.
Από τις δονήσεις του σώματός μας όταν κοιμόμαστε, η εφαρμογή ανιχνεύει την κίνηση και αναγνωρίζει πότε βρισκόμαστε στη φάση του ύπνου στην οποία συνήθως ονειρευόμαστε (πρόκειται για τη φάση R.E.M. – Rapid Eye Movement, όταν δηλαδή βρισκόμαστε στο πιο «βαθύ» στάδιο του ύπνου) και τότε ακούγεται ένας χαμηλός ήχος, ο οποίος δεν μας ξυπνάει, επηρεάζει όμως το υποσυνείδητό μας!
Υπάρχουν διάφορες θεματικές ήχων, όπως ο ανάλαφρος ήχος των κυμάτων ή οι ήχοι πουλιών του δάσους αλλά και πολλά άλλα, αναλόγως του τι θέλει να ονειρευτεί ο καθένας!
Οι ήχοι αυτοί είναι δυνατόν να επηρεάσουν τα όνειρά μας, τα οποία στη συνέχεια, αν θέλουμε, τα καταγράφουμε και αποστέλλουμε τα αποτελέσματα, ώστε να δημιουργηθεί μια βάση δεδομένων που θα αξιοποιηθεί από τους επιστήμονες.
Μεταξύ των ζητημάτων που θα ερευνηθούν είναι οι διαφορές στα όνειρα που εντοπίζονται σε σχέση με την ηλικία και το φύλο, όπως επίσης και το αν γεγονότα παγκόσμιας εμβέλειας επηρεάζουν τον ύπνο μας…
Σημειώνεται ότι ίσως χρειαστούν αρκετές νύχτες… δοκιμών, μέχρι να αντιληφθούμε τα αποτελέσματα, ενώ ο μηχανισμός της εφαρμογής «εξατομικεύεται» στον τρόπο του ύπνου μας, καθώς διατηρεί αρχείο αλλά και επηρεάζεται από όσα δηλώνουμε σχετικά με… τη νύχτα που πέρασε.
Η εφαρμογή είχε «κατεβεί» μέχρι τώρα πάνω από 500.000 φορές και οι ερευνητές συνέλεξαν εκατομμύρια αναφορών σχετικά με τα όνειρα.
Ο Richard Wiseman, καθηγητής στη Δημόσια Κατανόηση της Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Hertfordshire, αφού μελέτησε τα δεδομένα, ανακάλυψε ότι οι συγκεκριμένες «μελωδίες» πράγματι μπορούν να επηρεάσουν τα όνειρα των ανθρώπων και δήλωσε: «Αν κάποιος επέλεξε το τοπίο της φύσης, είχε στη συνέχεια περισσότερες πιθανότητες να δει ένα όνειρο σχετικά με πράσινα τοπία και λουλούδια. Αντίθετα, όσοι επέλεξαν τη μελωδία με την παραλία, τότε είχαν περισσότερες πιθανότητες να ονειρεύονται ότι κάνουν ηλιοθεραπεία».
Επιπλέον, οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι τα όνειρα των ανθρώπων ήταν ιδιαίτερα περίεργα σε περιόδους πανσελήνου. «Το 2013, νευρολόγοι από το Πανεπιστήμιο της Βασιλείας ανακάλυψαν ότι οι άνθρωποι βιώνουν πιο διαταραγμένο ύπνο κατά την πανσέληνο», τόνισε ο Wiseman. «Έχουμε δει μια παρόμοια πορεία, με πιο παράξενα όνειρα που σχετίζονται με την πανσέληνο».
Τέλος, η ομάδα διαπίστωσε επίσης ότι ορισμένες μελωδίες παρήγαγαν πολύ πιο ευχάριστα όνειρα. «Όταν κάποιος βλέπει ευχάριστα όνειρα, αυτό τον βοηθά να ξυπνά με καλή ψυχολογική διάθεση, κάτι το οποίο αυξάνει την παραγωγικότητά του.
Ανακαλύψαμε τώρα έναν τρόπο να δίνουμε στους ανθρώπους γλυκά όνειρα και αυτό μπορεί επίσης να αποτελέσει τη βάση για ένα νέο είδος της θεραπείας και σε άλλους τομείς, όπως στα άτομα που πάσχουν από ορισμένες ψυχολογικές διαταραχές, όπως η κατάθλιψη» σχολίασε ο Wiseman.
Τέλος, ακολουθούν στον τύπο δημοσιεύματα (12-05-2014) με προπαγάνδα υπέρ των «καλών ονείρων» και ενάντια σε κάθε τι «αρνητικό», όπως ο εφιάλτης.[6] «…Η διέγερση του εγκεφάλου με ακίνδυνο ηλεκτρικό ρεύμα είναι ικανή να βοηθήσει κάποιον, ώστε να ελέγξει τα όνειρά του και να τα κατευθύνει όπως ο ίδιος επιθυμεί, σύμφωνα με Γερμανούς και Αμερικανούς επιστήμονες.
Η νέα μη επεμβατική τεχνική μπορεί, μεταξύ άλλων, να βοηθήσει μελλοντικά όσους βλέπουν συχνά εφιάλτες, να τους ξεφορτωθούν, αντικαθιστώντας τις σκηνές θρίλερ με ειδυλλιακά τοπία.
Τα ελεγχόμενα, συνειδητά ή διαυγή όνειρα, αποτελούν μέρος της μαγικής κουλτούρας διαφόρων αρχαίων πολιτισμών, ωστόσο τα τελευταία χρόνια άρχισαν να γίνονται αντικείμενο και επιστημονικής έρευνας.
Τα όνειρα αυτά («έχω συνείδηση ότι ονειρεύομαι») θεωρούνται μια υβριδική ή ενδιάμεση μορφή συνείδησης, ανάμεσα στον ύπνο (με τα συνήθη μη συνειδητά όνειρα) και στην εγρήγορση («έχω συνείδηση ότι είμαι ξύπνιος»).
Οι ερευνητές, με επικεφαλής την ψυχολόγο Ούρσουλα Βος του Πανεπιστημίου Γκαίτε της Φρανκφούρτης και τον καθηγητή Αλαν Χόμπσον της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, για πρώτη φορά έδειξαν ότι τέτοια όνειρα μπορούν να προκληθούν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, αν διαπεράσει τον εγκέφαλο εναλλασσόμενο ηλεκτρικό ρεύμα, δημιουργώντας κύματα συγκεκριμένης συχνότητας στην περιοχή των 40 Hz.
Τέτοια κύματα «γάμμα» (η συχνότητα των οποίων δείχνει πόσες φορές ανά δευτερόλεπτο οι νευρώνες συγχρονίζουν την ηλεκτρική δραστηριότητά τους) συνδέονται με τις ανώτερες νοητικές λειτουργίες κατά την εγρήγορση, όπως η λήψη αποφάσεων, και σχεδόν ποτέ δεν συναντώνται στον ύπνο.
Οι 27 εθελοντές, 15 γυναίκες και 12 άνδρες ηλικίας 18 έως 26 ετών, οι οποίοι συμμετείχαν στα πειράματα, δέχτηκαν να υποστούν σε ένα εργαστήριο ύπνου επί τέσσερις μέρες μια χαμηλής έντασης αβλαβή διακρανιακή ηλεκτρική διέγερση, διάρκειας μισού έως δύο λεπτών, στο μέτωπο και στους κροτάφους.
Αυτό τους επέτρεψε, ενώ βρίσκονταν στη λεγόμενη φάση REM του βαθέος ύπνου, να εμφανίζουν κύματα «γάμμα» και να έχουν επίγνωση ότι ονειρεύονται, όπως επιβεβαίωσαν οι ίδιοι, αφότου οι επιστήμονες τους ξύπνησαν.
Το 70% των εθελοντών ανέφεραν ότι μπορούσαν να επηρεάζουν κατά βούληση την πλοκή του ονείρου τους ή ένιωθαν ότι παρατηρούσαν τον εαυτό τους «απ’ έξω» ή «σαν σε οθόνη», σαν κάποιον τρίτο που ονειρεύεται.
Σε ηλεκτρικό ρεύμα με υψηλότερες ή χαμηλότερες συχνότητες δεν παρουσιάστηκε κάποια ιδιαίτερη αλλαγή στα εγκεφαλικά κύματα των εθελοντών την ώρα του ύπνου τους, ούτε και οι ίδιοι ονειρεύτηκαν συνειδητά.
Η Βος εκτιμά ότι δεν πρόκειται να υπάρξει άμεσα κάποια αγορά για «μηχανές συνειδητών ονείρων», ενώ προειδοποίησε ότι μια τέτοια συσκευή θα πρέπει να χρησιμοποιείται υπό ιατρική επιτήρηση.
Ωστόσο, όπως υποστήριξε, εφ’ όσον τα ευρήματά της επιβεβαιωθούν και από άλλες έρευνες, η τεχνική θα μπορούσε μελλοντικά να χρησιμοποιηθεί στην ψυχιατρική και να φανεί χρήσιμη σε όσους ενδεχομένως υποφέρουν από μετατραυματική διαταραχή και συχνά βλέπουν τρομακτικά όνειρα».

Όλα αυτά, μόνο ως εφιάλτη μπορούμε να τα αντιληφθούμε, και δυστυχώς, αντιβαίνουν εντελώς στην αγνή πνευματική αθωότητα των ινδιάνικων ονειροπαγίδων και στο όποιο δίδαγμά τους…

Μετάφραση K
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
el.wikipedia.org
http://books.google.gr/books/about/Chippewa_Customs.html?id=KpUEAafnpkYC& redir_esc=y
και http://www.nativetech.org/dreamcat/dreamcat.html
el.wikipedia.org
http://www.e-magazino.gr/texnologia/epistimones-kataferan-na-apoktisoun-ton-elegxo-ton-oneiron.html
http://www.psychologynow.gr/internet/psyhologiko-application-dimioyr gei-epithymito-oneiro
Πηγή:
University of Hertfordshire και http://www.zougla.gr/kosmos/ article/epistimoniki-efarmogi-elegxou-ton-oniron-sto-kinito-mas
http://www.naftemporiki.gr/story/805834/ereuna-ligo-ilektriko-reuma-boitha-ston-eleg xo-ton-oneiron)
Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 139, Iούνιος 2014