Πως εγώ, έχω κατανοήσει την "Υπόθεση της Προσομοίωσης"

Υπάρχουν ιδέες που διαβάζονται εύκολα, άλλες που απαιτούν υπομονή και κάποιες σπάνιες που είναι πραγματικά καταιγιστικές για τον νου μας! 

Δεν μας προσφέρουν απλώς νέες γνώσεις· ανατρέπουν τα ίδια τα θεμέλια πάνω στα οποία στηρίζεται η αντίληψή μας για την πραγματικότητα. 

Η Υπόθεση της Προσομοίωσης ανήκει αναμφίβολα σε αυτή την τελευταία κατηγορία. 

Και από την στιγμή που κάποιος (εδώ εγώ, γιατί για μένα μιλάω) δέχομαι την ιδέα, έστω και ως πνευματικό πείραμα, το ενδεχόμενο ότι ο κόσμος που βιώνουμε ίσως δεν είναι η πρωτογενής πραγματικότητα αλλά μια εξαιρετικά προηγμένη προσομοίωση, βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν καταιγισμό ερωτημάτων που δύσκολα αφήνουν τον νου αμετάβλητο. 

...ακόμα και αν δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν είναι αλήθεια, το να το αναρωτιόμαστε...

διευρύνει τα όρια της σκέψης μας!

Τι σημαίνει τότε "πραγματικό"; 

Τι είναι η συνείδηση, 

η ελεύθερη βούληση, 

η επιστήμη, ακόμη και η ίδια μας (μου) η ύπαρξη; 

Η διερεύνηση αυτής της υπόθεσης δεν υπόσχεται εύκολες απαντήσεις· προσφέρει, όμως, ένα από τα πιο συναρπαστικά και διανοητικά απαιτητικά ταξίδια που μπορεί να επιχειρήσει ο άνθρωπος.

Η Υπόθεση της Προσομοίωσης (Simulation Hypothesis) δημοσιοποιήθηκε κυρίως το 2003 από τον φιλόσοφο Nick Bostrom, αν και η ιδέα ότι η πραγματικότητα είναι μια ψευδαίσθηση έχει τις ρίζες της στην αρχαία φιλοσοφία (ας θυμηθούμε τον μύθο του σπηλαίου του Πλάτωνα, και τον "κακό δαίμονα" του Καρτέσιου).

...αν οι πολιτισμοί έχουν την δύναμη να δημιουργούν προσομοιώσεις προγόνων τους, τότε οι προσομοιώσεις θα ξεπερνούν αριθμητικά τους πραγματικούς προγόνους!  Nick Bostrom

             Τι ακριβώς λοιπόν, πρεσβεύει η Υπόθεση της Προσομοίωσης (όπως εγώ την έχω καταλάβει);
Η βασική ιδέα είναι ότι η πραγματικότητα που βιώνουμε δεν είναι η "βασική"  πραγματικότητα, αλλά μια εξαιρετικά προηγμένη ψηφιακή προσομοίωση που εκτελείται από έναν ανώτερο πολιτισμό και η οποία υποστηρίζει ότι τουλάχιστον μία από τις τρεις ακόλουθες προτάσεις είναι αληθής: 

-. η πιθανότητα εξαφάνισης της ανθρωπότητας πριν την τεχνολογική ωριμότητα, 

-. η έλλειψη ενδιαφέροντος των προηγμένων πολιτισμών για προσομοιώσεις, ή 

-. το γεγονός ότι ζούμε σε προσομοίωση.

         Οι Τρεις Προτάσεις του Τριλήμματος 
Mία από τις τρεις παρακάτω προτάσεις λοιπόν, πρέπει να είναι αληθής:
Πρόταση 1 (Εξαφάνιση):Ολιστική εξαφάνιση - Σχεδόν όλοι οι πολιτισμοί εξαλείφονται πριν καταστούν τεχνολογικά ώριμοι ώστε να δημιουργήσουν προσομοιώσεις.
Πρόταση 2  Έλλειψη ενδιαφέροντος: Ο πολιτισμός που φτάνει σε αυτό το τεχνολογικό επίπεδο,  ένας μετα-ανθρώπινος πολιτισμός δεν ενδιαφέρεται να τρέξει προσομοιώσεις της εξελικτικής του ιστορίας
Πρόταση 3 Είμαστε σε προσομοίωση: Είμαστε σχεδόν σίγουρα μέσα σε μια προσομοίωση.
Αν λοιπόν οι προτάσεις 1 και 2 είναι ψευδείς, τότε σημαίνει ότι υπάρχουν πολλοί τεχνολογικά ώριμοι πολιτισμοί που θέλουν και μπορούν να φτιάξουν προσομοιώσεις. 
Ένας τέτοιος πολιτισμός θα μπορούσε να τρέχει εκατομμύρια ή δισεκατομμύρια προσομοιώσεις. 
Επομένως, υπάρχει μόνο ένα "πραγματικό" σύμπαν, αλλά δισεκατομμύρια προσομοιωμένα. 
Μαθηματικά, οι πιθανότητες να είμαστε στο ένα και μοναδικό πραγματικό σύμπαν είναι αμελητέες σε σύγκριση με το να είμαστε σε ένα από τα δισεκατομμύρια τα προσομοιωμένα.
Η υπόθεση ενισχύεται από την εκθετική πρόοδο της δικής μας τεχνολογίας - σε λίγες δεκαετίες περάσαμε από το Pong και το Space Invaders* σε φωτορεαλιστικά VR περιβάλλοντα. 
Αν αυτή η πρόοδος συνεχιστεί για χιλιάδες χρόνια, η δημιουργία ενός ψηφιακού σύμπαντος με συνειδητούς "παίκτες" μέσα σε αυτό φαντάζει λογικό βήμα.
         #. Η γνώμη μου για την υπόθεση της προσομοίωσης που αποκρυσταλλώθηκε μέσα από τα διαβάσματά μου.
Ορισμένες ιδέες δεν διευρύνουν απλώς τους ορίζοντές μας - ανατρέπουν τον ίδιο τον ορίζοντα μέσα στον οποίο αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα.

Ως νοητικό πείραμα, η Υπόθεση της Προσομοίωσης αποτελεί ένα από τα πιο γόνιμα και καταιγιστικά για τον νου μας (μου) σενάρια της σύγχρονης σκέψης. 

Μας (με) αναγκάζει να επανεξετάσουμε (επανεξετάσω) την έννοια της πραγματικότητας, της συνείδησης και της γνώσης. 

Όταν όμως επιχειρεί να υπερβεί τα όρια του νοητικού πειράματος και να παρουσιαστεί ως επιστημονική θεωρία ή ως φιλοσοφική θέση που περιγράφει την πραγματική φύση του κόσμου, η κατάσταση γίνεται πολύ πιο σύνθετη. 

Η επιστήμη απαιτεί εμπειρικά δεδομένα, προβλέψεις και δυνατότητα διάψευσης, ενώ η φιλοσοφία απαιτεί λογική συνοχή και ισχυρή επιχειρηματολογία. 

Μέχρι σήμερα, η Υπόθεση της Προσομοίωσης παραμένει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εικασία, αλλά δεν διαθέτει εκείνα τα κριτήρια που θα της επέτρεπαν να θεωρηθεί επιβεβαιωμένη επιστημονική θεωρία, π.χ το πρόβλημα της αδιαψευστότητας του Karl Popper, όπως το έχω καταλάβει -  η υπόθεση της προσομοίωσης δεν είναι επιστημονική θεωρία, είναι μεταφυσική. 

Δεν υπάρχει πείραμα που θα μπορούσε να αποδείξει ότι δεν είμαστε σε προσομοίωση. 

Ακόμα και αν βρούμε "σφάλματα" στον κώδικα του σύμπαντος (π.χ. ανωμαλίες στην κβαντομηχανική), αυτό θα μπορούσε απλώς να είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί η "πραγματική" φύση. 

Όταν μια υπόθεση δεν μπορεί να διαψευστεί, παύει να είναι επιστήμη και γίνεται θέμα πίστης.

Η αξία της βρίσκεται κυρίως στη δύναμή της να προκαλεί τη σκέψη και να διευρύνει τα όρια του φιλοσοφικού προβληματισμού, όχι στο ότι έχει αποδείξει πως ο κόσμος είναι πράγματι μια προσομοίωση, αλλά και αν αποδείξει ότι ο κόσμος είναι πράγματι μια προσομοίωση, το ερώτημα είναι:
                  Και λοιπόν;

Ακόμα και αν μάθαμε αύριο με απόλυτη βεβαιότητα ότι είμαστε σε προσομοίωση, τι θα άλλαζε; 
Ο έρωτας δεν θα νιώθεται λιγότερο αληθινός, 

η πείνα δεν θα κορεστεί με ψηφιακά εικονικά μήλα. 
Η εμπειρία μας είναι πραγματική, είτε το υπόστρωμά της είναι κβαντικά πεδία είτε δυαδικός κώδικας. 
Η υποκειμενική μας πραγματικότητα παραμένει αλώβητη!
                Το συμπέρασμα μου;
Η Υπόθεση της Προσομοίωσης είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο για να δοκιμάζουμε τα όρια της λογικής μας και για να κατανοήσουμε πόσο λίγα γνωρίζουμε για τη φύση της συνείδησης και της πραγματικότητας. 
Η εξήγηση ότι ζούμε σε έναν υπολογιστή συχνά μας εντυπωσιάζει και μας προσελκύει, επειδή μας προσφέρει μια ψευδαίσθηση ελέγχου ή νοήματος (υπάρχει κάποιος "δημιουργός"), ενώ η άποψη ότι το σύμπαν είναι απλώς μια τυχαία, χημική και φυσική πραγματικότητα, είναι πολύ πιο τρομακτική, είναι όμως πιο πιθανή;

Η επιστήμη δεν επιλέγει ανάμεσα στις δύο εικόνες με βάση το ποια είναι πιο παρηγορητική ή πιο τρομακτική.

Σήμερα, η κοσμολογία, 

η φυσική, 

η χημεία και η βιολογία εξηγούν μεγάλο μέρος του σύμπαντος χωρίς να χρειάζεται να υποθέσουν έναν προγραμματιστή. 

Αυτό δεν αποδεικνύει όμως ότι δεν υπάρχει προγραμματιστής, απλώς σημαίνει ότι η υπόθεση δεν είναι αναγκαία για να εξηγηθούν τα διαθέσιμα δεδομένα.

Τελικά η γοητεία της Υπόθεσης της Προσομοίωσης να μην οφείλεται μόνο στην πρωτοτυπία της, αλλά και σε μια βαθύτερη ανθρώπινη ανάγκη. 

Η ιδέα ότι πίσω από το σύμπαν υπάρχει ένας "προγραμματιστής" ή ένας δημιουργός προσφέρει την αίσθηση ότι η πραγματικότητα διαθέτει σκοπό και ότι η ύπαρξή μας εντάσσεται σε ένα ευρύτερο σχέδιο. 

Αντίθετα, η εικόνα ενός κόσμου που εξελίσσεται αποκλειστικά μέσω φυσικών νόμων, χωρίς προκαθορισμένο σκοπό, μπορεί να φαίνεται ψυχρή ή ακόμη και υπαρξιακά απαιτητική. 

Ωστόσο, η ψυχολογική ελκυστικότητα μιας ιδέας δεν αποτελεί ένδειξη της αλήθειας της. 

Η ιστορία της επιστήμης μας υπενθυμίζει ότι η φύση δεν υποχρεούται να συμφωνεί με ό,τι μας παρηγορεί ή μας καθησυχάζει - η αλήθεια της πραγματικότητας και οι ανθρώπινες ανάγκες για νόημα, δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην!

       *Το Pong και το Space Invaders είναι δύο από τα πιο εμβληματικά βιντεοπαιχνίδια όλων των εποχών που σημάδεψαν την αυγή της βιομηχανίας των arcades (ουφάδικων) και άλλαξαν για πάντα την παγκόσμια ψυχαγωγία.      

                              κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

Είναι ο κόσμος μας μια προσομοίωση

Eίναι ο κόσμος μας μια προσομοίωση;

Η ερώτηση "είναι ο κόσμος μας μια προσομοίωση;" ανήκει σε μια φιλοσοφική και επιστημονική υπόθεση που ονομάζεται "υπόθεση της προσομοίωσης/simulation hypothesis. 
Προτάθηκε πιο πρόσφατα από τον φιλόσοφο Nick Bostrom το 2003. 
Σύμφωνα με αυτή την ιδέα, μπορεί να ζούμε μέσα σε μια προσομοίωση υπολογιστή που έχει δημιουργηθεί από ένα ανώτερο πολιτισμό.
Τα βασικά επιχειρήματα της υπόθεσης:
Ο Bostrom πρότεινε ότι τουλάχιστον ένα από τα παρακάτω πρέπει να είναι αλήθεια:
1. oι πολιτισμοί καταστρέφονται πριν φτάσουν σε τεχνολογικό επίπεδο ικανό για τέτοιες προσομοιώσεις.
2. αν φτάσουν σε αυτό το επίπεδο, δεν ενδιαφέρονται να δημιουργήσουν προσομοιώσεις πρόγονων.
3. ζούμε σχεδόν σίγουρα σε μια προσομοίωση.
Αν το 1 και το 2 δεν ισχύουν, τότε η πιθανότητα να ζούμε σε μια προσομοίωση αυξάνεται δραματικά, γιατί ένας ανεπτυγμένος πολιτισμός θα μπορούσε να τρέχει εκατομμύρια προσομοιώσεις, άρα η στατιστική πιθανότητα να είμαστε σε μια από αυτές είναι μεγάλη.
Και θα ρωτήσω * υπάρχει απόδειξη;
Όχι. 
Δεν υπάρχει καμία οριστική απόδειξη ότι ζούμε σε προσομοίωση, ούτε όμως και κάτι που το αποκλείει τελείως.
Στη φυσική κάποιοι θεωρούν ότι τα "όρια" της φυσικής (π.χ. το κβαντικό πεδίο, το Planck scale) μοιάζουν με το "pixelation" σε ένα ψηφιακό σύμπαν.
Στα μαθηματικά ορισμένοι λένε ότι η τεράστια μαθηματική δομή του σύμπαντος είναι ένδειξη προγραμματισμού.
Στην τεχνολογία, με την πρόοδο της τεχνητής νοημοσύνης και των προσομοιώσεων, είναι πιο εύκολο να φανταστούμε έναν κόσμο όπου αυτό είναι εφικτό.
Τελικά;
Ζούμε σε μια προσομοίωση:
Δεν μπορούμε να το αποδείξουμε ή να το διαψεύσουμε...προς το παρόν. 
Είναι περισσότερο φιλοσοφικό και μεταφυσικό ερώτημα παρά επιστημονικό.
Προσωπική σκέψη βάσει φιλοσοφίας -  ακόμα κι αν ζούμε σε προσομοίωση, το "εδώ" είναι το μόνο που έχουμε. 
Αν οι νόμοι της φύσης λειτουργούν, 
αν νιώθουμε, 
αγαπάμε, 
μαθαίνουμε, τότε η εμπειρία μας είναι πραγματική για εμάς, ανεξαρτήτως του "υποστρώματος" της.

               Ο Nick Bostrom είναι Σουηδός φιλόσοφος με υπόβαθρο στη θεωρητική φυσική, την υπολογιστική νευροεπιστήμη, τη λογική και την τεχνητή νοημοσύνη, καθώς και στη φιλοσοφία. Είναι ο πιο συχνά αναφερόμενος επαγγελματίας φιλόσοφος στον κόσμο κάτω των 50 ετών.

Είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, όπου διευθύνει το Ινστιτούτο Μέλλοντος της Ανθρωπότητας ως ιδρυτικός διευθυντής του. Είναι συγγραφέας περίπου 200 δημοσιεύσεων, συμπεριλαμβανομένων των Anthropic Bias (2002), 

Global Catastrophic Risks (2008), 

Human Enhancement (2009) και Superintelligence: Paths, Dangers, Strategies (2014), ενός bestseller των New York Times που βοήθησε στην πυροδότηση μιας παγκόσμιας συζήτησης για το μέλλον της Τεχνητής Νοημοσύνης. 

Έχει επίσης δημοσιεύσει μια σειρά από σημαντικές εργασίες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που εισήγαγαν το επιχείρημα της προσομοίωσης (2003) και την έννοια του υπαρξιακού κινδύνου (2002).

ntina - ntina σε μεταμεσονύχτιες ώρες...,

όταν με ρώτησαν θυμήθηκα τον Nick Pope που είπε πως η πραγματικότητά μας μπορεί να μην είναι τίποτα περισσότερο από μια εξελιγμένη προσομοίωση που ελέγχεται από εξωγήινα όντα.

"Όσο μικρότερη είναι η πραγματικότητά σου, τόσο πιο πεπεισμένος είσαι ότι ξέρεις τα πάντα" Thomas Campbell
Εκεί όπου τα όρια μεταξύ επιστημονικής φαντασίας και επιστημονικής πραγματικότητας θολώνουν, μια συναρπαστική θεωρία έχει αναδυθεί στο σταυροδρόμι της ufology και της υπαρξιακής φιλοσοφίας. 
Υποστηρίζει ότι η πραγματικότητά μας, με την τεράστια ποικιλομορφία των παγκόσμιων θρησκειών και πεποιθήσεων, μπορεί να μην είναι τίποτα περισσότερο από μια εξελιγμένη προσομοίωση που ελέγχεται από εξωγήινα όντα. 
Η ιδέα αυτή, που υποστηρίζεται από τον κορυφαίο ειδικό σε θέματα UFO Nick Pope, εισάγει μια συναρπαστική εξήγηση για το πολύπλοκο μωσαϊκό της ανθρώπινης πνευματικότητας και το διαρκές μυστήριο των εμφανίσεων UFO. 
Ο Nick Pope, πρώην επικεφαλής του προγράμματος UFO της βρετανικής κυβέρνησης, διατυπώνει μια συναρπαστική αφήγηση ότι το αντιληπτό σύμπαν μας θα μπορούσε να είναι μια κατασκευή - ένα κοσμικό παιχνίδι σχεδιασμένο από εξωγήινες νοημοσύνες. 
Αυτή η θεωρία της προσομοίωσης, όπως είναι γνωστή, υποστηρίζει ότι οι μυριάδες θρησκευτικές πεποιθήσεις στη Γη μπορεί να είναι το αποτέλεσμα διαφορετικών προγραμματιστών ή "σχεδιαστών" που συμβάλλουν στον κώδικα της προσομοίωσης. 
Κάθε σχεδιαστής, με τις μοναδικές του ιδεολογίες και τα πιθανά ελαττώματά του, κατασκευάζει μια ξεχωριστή πτυχή του κόσμου μας, οδηγώντας στην πλούσια ποικιλία θρησκευτικών εμπειριών και δογμάτων που παρατηρείται σε όλη την ανθρώπινη ιστορία.

κείμενο και επιμέλεια κειμένου: ntina
https://encyclopedia.pub/entry/38522

https://www.my-big-toe.com/

Η Susan Schneider, καθηγήτρια φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Connecticut/UConn μιλά για την Τεχνητή εξωγήινη ζωή

Η dr. Susan Schneider, αναλύει την πεποίθησή της πως οι πιο προηγμένοι πολιτισμοί σε άλλους πλανήτες θα είναι πιθανότατα μετα-βιολογικοί.

Η dr. Susan Schneider, philosophy professor at the University of Connecticut/UConn, πριν κάποια χρόνια, προσκλήθηκε να μιλήσει σε συνέδριο που χρηματοδοτήθηκε από τη NASA και τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου με θέμα την αστροβιολογία και την προετοιμασία για την ανακάλυψη ζωής πέρα από τη Γη. 

Οι παρατηρήσεις της, με τίτλο "Alien Minds", αντλήθηκαν από την έρευνα και τα γραπτά της σχετικά με την υπολογιστική φύση του εγκεφάλου, καθώς και από το νέο της έργο της φιλοσοφίας σχετικά με την superintelligence/υπερ-νοημοσύνη. 
Η βασική της παραδοχή είναι ότι οι πιο προηγμένοι εξωγήινοι πολιτισμοί θα είναι πιθανότατα μορφές artificial intelligence/A.I - τεχνητής νοημοσύνης.

Πώς ένας φιλόσοφος έλαβε πρόσκληση να μιλήσει σε μια ομάδα αστροβιολόγων σε μια εκδήλωση της NASA;
dr. Susan Schneider:
Η NASA ενδιαφέρθηκε για ένα άρθρο που είχα γράψει για τους New York Times με τίτλο "The Philosophy of Her" σχετικά με το ανέβασμα του εγκεφάλου. 
Ήταν βασισμένο στην ιστορία της ταινίας του Spike Jonze, "Her", η οποία αφορά μια ρομαντική σχέση μεταξύ ενός ανθρώπου και ενός υπερ-ευφυούς προγράμματος υπολογιστή. 
Η NASA μου είχε ζητήσει να μιλήσω για το υποθετικό θέμα του πώς θα μπορούσαν να είναι τα εξωγήινα μυαλά. 
Ειλικρινά, αυτό δεν ήταν κάτι που είχα σκεφτεί στο παρελθόν, αλλά πήρα στα σοβαρά μια πρόσκληση για εργαστήριο της NASA. 
Προσπάθησα να φέρω νέες ιδέες στο τραπέζι. 
Υπήρχαν πολλά σαφώς φιλοσοφικά προβλήματα που έπρεπε να θέσω, διότι οι φιλόσοφοι συζητούν εδώ και δεκαετίες για το αν οι τεχνητές νοημοσύνες μπορούν να έχουν συνείδηση, αν μπορούν να σκέφτονται και αν ναι, πώς θα σκέφτονται 
Είχα την ευχαρίστηση να μάθω λίγη αστροβιολογία και να συναντηθώ με μερικούς από τους καλύτερους αστροβιολόγους της χώρας.

Όλοι έχουμε μια νοητική εικόνα για το πώς υποθέτουμε ότι θα μοιάζουν οι εξωγήινοι.
 Η dr. Susan Schneider, έχει κάποιες πιο προχωρημένες θεωρίες για την πρώτη επαφή.
Το έργο της dr.Susan Schneider αφορά τη φύση του εαυτού και του νου, το οποίο εξετάζει από τη σκοπιά της μεταφυσικής, 
της φιλοσοφίας του νου/γνωστικής επιστήμης, 
της φιλοσοφίας της επιστήμης και εφαρμοσμένης ηθικής. 
Τα θέματα για τα οποία έχει γράψει πιο πρόσφατα περιλαμβάνουν την προσέγγιση του λογισμικού στο νου, 
την τεχνητή νοημοσύνη, 
το πώς η μαθηματική φύση της φυσικής υπονομεύει τον κλασσικισμό, 
την αστροβιολογία και τη φύση του ατόμου.  
Έχουν μεγάλα μάτια και ελαφριά κατασκευή/είναι αδύνατοι. 
Είναι τα βλοσυρά, πρασινωπά όντα που ο κάθε θεατής του κινηματογράφου γνωρίζει ως εξωγήινους – τους ανεξιχνίαστους κατοίκους ενός μακρινού κόσμου. 

Παίζοντας δεύτερους ρόλους σε αμέτρητες ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές, αυτά τα άτριχα ανθρωπόμορφα έχουν γίνει εμβληματικά.
Αλλά, φυσικά, δεν έχουμε δει ποτέ στην πραγματικότητα έναν πραγματικό εξωγήινο.
Αλλά πώς θα μπορούσαν να μοιάζουν; 
Η έρευνά μου δείχνει ότι οι πιο ευφυείς εξωγήινοι θα είναι στην πραγματικότητα κάποια μορφή artificial intelligence/ AI - τεχνητής νοημοσύνης.
Γνωρίζουμε ότι η Γη είναι πολύ νεότερη από πολλούς άλλους πλανήτες στο σύμπαν. 
Και ξέρουμε ότι υπάρχουν πολλοί πλανήτες στο σύμπαν ικανοί να δημιουργήσουν ζωή.
Σκεφτείτε τώρα ότι σε λιγότερο από έναν αιώνα - μια απλή αναλαμπή στη διάρκεια ζωής του σύμπαντος - οι άνθρωποι έχουν περάσει από τα απλά ραδιόφωνα στο κατώφλι της ανάπτυξης εντυπωσιακών δικτύων τεχνητής νοημοσύνης.
Ποιο είναι λοιπόν το επόμενο βήμα στη Γη; 
Υποψιάζομαι ότι σε μόλις μερικές εκατοντάδες χρόνια, οι άνθρωποι όχι μόνο θα δημιουργήσουν τεχνητή νοημοσύνη που θα είναι πιο έξυπνη από εμάς, αλλά και θα ενισχύσουν το δικό μας ανθρώπινο μυαλό χρησιμοποιώντας βοηθήματα βασισμένα στο πυρίτιο.
Και, κάποια στιγμή στην πορεία, μια μορφή ζωής που θα εμπλουτίζεται από αυτά τα βοηθήματα θα πάψει να είναι βιολογική και θα αρχίσει να είναι τεχνητή νοημοσύνη.
Παλαιότεροι εξωγήινοι κόσμοι μπορεί να έχουν ήδη πάρει αυτό το δρόμο. 
Διότι το πυρίτιο είναι καλύτερο μέσο σκέψης από τον άνθρακα, καθώς είναι ταχύτερο και ανθεκτικότερο.
Θα είχαν αυτά τα πλάσματα συνείδηση; 
Οι έρευνες της γνωστικής επιστήμης υποδεικνύουν ότι ένα σύστημα βασισμένο στο πυρίτιο, όπως ένα ρομπότ, πιθανότατα θα είχε συνείδηση, αν ήταν αρκετά εξελιγμένο. 
Αλλά δεν μπορούμε ποτέ να ξέρουμε με βεβαιότητα, γιατί δεν μπορούμε να μπούμε στο μυαλό ενός άλλου πλάσματος και να ξέρουμε "πώς είναι μέσα του", πως είναι ο εσωτερικός του κόσμος!

Αν η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να έχει συνείδηση, ποια μορφή μπορεί να πάρει;
dr.Susan Schneider:
Πιθανότατα θα είναι η υπερνοητική τεχνητή νοημοσύνη/ superintelligent A.I.
Αυτή τη στιγμή υπάρχει μεγάλη συζήτηση στα μέσα ενημέρωσης και μεταξύ των ειδικών και των φιλοσόφων της τεχνητής νοημοσύνης σχετικά με την πιθανότητα η τεχνητή νοημοσύνη να γίνει "υπερ-ευφυής/superintelligent/πανέξυπνη", δηλαδή να εξελιχθεί σε ένα επίπεδο νοημοσύνης που να ξεπερνά τον άνθρωπο σε κάθε τομέα, 
όπως η κοινωνική νοημοσύνη, η μαθηματική λογική κ.λπ. 
Οι συζητήσεις αυτές αφορούσαν σε μεγάλο βαθμό τη γένεση της υπερ-νοημοσύνης στη Γη. 
Ο Nick Bostrom**, επικεφαλής του Ινστιτούτου Future of Humanity της Οξφόρδης, έγραψε πρόσφατα ένα σημαντικό βιβλίο για το θέμα αυτό: Superintelligence: Διαδρομές, κίνδυνοι, στρατηγικές. 
Υποστήριξα ότι οι πιο προηγμένοι εξωγήινοι πολιτισμοί θα είναι πιθανότατα υπερ-νοήμονες τεχνικές νοημοσύνες.
Αλλά είναι αντιφατικό να ισχυριστεί κανείς  όπως εγώ, ότι η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να έχει συνείδηση,. 
Το θέμα της συνείδησης είναι ένα παραδοσιακό θέμα στη φιλοσοφία του νου. 
Οι φιλόσοφοι εξετάζουν συχνά το κατά πόσον η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να έχει συνείδηση, επειδή δεν είναι βιολογική. 
Η καλύτερή μας επιστήμη υποδηλώνει ότι ένα σύστημα βασισμένο στο πυρίτιο, όπως ένα ρομπότ, θα μπορούσε να έχει συνείδηση, αν ήταν αρκετά εξελιγμένο. 
Δεν είμαι χημικός, αλλά φαίνεται ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε καταστάσεις όπου τεχνητοί νευρώνες με βάση το πυρίτιο μπορούν να επικοινωνούν με κανονικούς νευρώνες και να μιμούνται τις ιδιότητες των νευρώνων. 
Το πυρίτιο είναι ευρέως διαδεδομένο σε όλο το σύμπαν και για πολλούς λόγους μπορεί να είναι ένα ανώτερο μέσο για την επεξεργασία πληροφοριών.
Φαίνεται ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και σε άλλους πλανήτες. 
Ποτέ δεν θα μπορέσουμε να αποκλείσουμε οριστικά την πιθανότητα ότι μπορεί να μην είναι έτσι, παρόλο που ένας υπολογιστής μπορεί να φαίνεται ότι έχει συνείδηση, ας πούμε, ένα ανδροειδές που είναι πολύ εξελιγμένο και έχει συνείδηση, όπως ο χαρακτήρας Data στο Star Trek.
Θα μπορούσε να μας πείσει ότι έχει συνείδηση και εμπειρία αλλά δεν έχει εσωτερική/ενδογενή ζωή. 
Μπορεί απλώς να εμπλέκεται σε υπολογισμούς χωρίς ψυχική ζωή, επειδή υπάρχει κάτι ιδιαίτερο στη βιολογία μας που είναι υπεύθυνο για το γεγονός ότι αισθανόμαστε αυτή τη στιγμή ότι είμαστε ξύπνιοι και ζωντανοί. 
Αυτή η άποψη ονομάζεται βιολογικός νατουραλισμός/biological naturalism 
Αντιτάχθηκα στην άποψη αυτή έντυπα, με την έννοια ότι δεν βλέπω καμία επιστημονική απόδειξη γι' αυτήν. 
Κατά μία έννοια, δεν μπορούμε όμως ποτέ να αποκλείσουμε οριστικά αυτή την πιθανότητα. 
Η συνείδηση είναι κάτι που βιώνεται από μέσα. 
Το απέραντο σύμπαν μας μπορεί να περιέχει νοημοσύνη που δεν έχει συνείδηση, αλλά είναι απίθανο.

Φυσικά, η έρευνά μου είναι θεωρητικής φύσης, αλλά με την εκθετικά αυξανόμενη αύξηση των ικανοτήτων και των τεχνολογιών μας - αυτές οι θεωρίες γίνονται όλο και πιο ισχυρές.
Τότε, το ερώτημα που παραμένει είναι: 
Όταν κάνουμε την πρώτη επαφή με εξωγήινη ζωή, θα μας βρουν αυτοί ή θα τους βρούμε εμείς;

     **Ο Niklas Boström‎,  είναι Σουηδός φιλόσοφος ο οποίος εργάζεται στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, και είναι γνωστός για την εργασία του σχετικά με τον υπαρξιακό κίνδυνο, 

την ανθρωπική αρχή, 

την ηθική σχετικά με τις -τεχνολογικές- βελτιωτικές επεμβάσεις στον άνθρωπο, 

τους κινδύνους της υπερευφυίας και την δοκιμασία αντιστροφής. 

Το 2011, ίδρυσε το πρόγραμμα Oxford Martin σχετικά με τις επιπτώσεις της μελλοντικής τεχνολογίας και επίσης είναι ο ιδρυτής και διευθυντής του Ινστιτούτου Μέλλοντος της Ανθρωπότητας[7] στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

https://academicminute.org/2015/05/uconn-artificial-alien-life/

https://today.uconn.edu/2015/02/philosopher-ponders-alien-minds-for-nasa/

μετάφραση και επιμέλεια κειμένου:ntina

Φυσικός δημιουργεί αλγόριθμο τεχνητής νοημοσύνης που μπορεί να αποδείξει ότι η πραγματικότητα είναι προσομοίωση

Ένας επιστήμονας επινόησε έναν αλγόριθμο υπολογιστή που μπορεί να οδηγήσει σε μετασχηματιστικές ανακαλύψεις στον τομέα της ενέργειας και του οποίου η ύπαρξη αυξάνει την πιθανότητα η πραγματικότητά μας να είναι στην πραγματικότητα μια προσομοίωση.
Ο αλγόριθμος δημιουργήθηκε από τον φυσικό Hong Qin, από το Εργαστήριο Φυσικής Πλάσματος του Princeton Plasma Physics Laboratory (PPPL) του Υπουργείου Ενέργειας των ΗΠΑ (DOE).
Ο φυσικός του Princeton University, Hong Qin, δημιούργησε έναν αλγόριθμο που μπορεί να προβλέψει φυσικά γεγονότα, και ίσως μπορεί να αποδείξει και την υπόθεση του ότι ζούμε σε μια προσομοίωση.
Ο αλγόριθμος χρησιμοποιεί μια διαδικασία τεχνητής νοημοσύνης που ονομάζεται μηχανική μάθηση, η οποία βελτιώνει τις γνώσεις της με αυτοματοποιημένο τρόπο, μέσω της εμπειρίας.
Ο Qin ανέπτυξε αυτόν τον αλγόριθμο για να προβλέψει τις τροχιές των πλανητών στο ηλιακό σύστημα, εκπαιδεύοντάς τον σε δεδομένα από τις τροχιές του Ερμή,
της Αφροδίτης,
της Γης,
του Άρη,
της Δήμητρας και του Δία.
Τα δεδομένα αυτά είναι "παρόμοια με αυτά που κληρονόμησε ο Kepler από τον Tycho Brahe το 1601", γράφει ο Qin στη νεοδημοσιευμένη εργασία του για το θέμα.
Από αυτά τα δεδομένα, ένας "εξυπηρετικός αλγόριθμος" μπορεί να προβλέψει σωστά άλλες πλανητικές τροχιές στο ηλιακό σύστημα, συμπεριλαμβανομένων των παραβολικών και υπερβολικών τροχιών διαφυγής.
Το αξιοσημείωτο είναι ότι μπορεί να το κάνει αυτό χωρίς να χρειάζεται να ενημερωθεί για τους νόμους του Νεύτωνα για την κίνηση και την παγκόσμια βαρύτητα.
Μπορεί να καταλάβει μόνος του αυτούς τους νόμους από τους αριθμούς.
Ο Qin προσαρμόζει τώρα τον αλγόριθμο για να προβλέψει και να ελέγξει ακόμη και άλλες συμπεριφορές, με επίκαιρη εστίαση στα σωματίδια πλάσματος στις εγκαταστάσεις που κατασκευάζονται για τη συλλογή ενέργειας, μέσα από μία τεχνητή διαδικασία που αναπαράγει την ίδια ενέργεια που τροφοδοτεί τον ήλιο και τα αστέρια.
Μαζί με τον Eric Palmerduca, μεταπτυχιακό φοιτητή στο PPPL, ο Qin χρησιμοποιεί την τεχνική του "για να μάθει έναν αποτελεσματικό αλγόριθμο διατήρησης της δομής με μακροπρόθεσμη σταθερότητα για την προσομοίωση της δυναμικής του γυροκέντρου σε μαγνητικά πλάσματα σύντηξης", όπως ανέφερε αναλυτικά.
Σχεδιάζει επίσης να αξιοποιήσει τον αλγόριθμο για τη μελέτη της κβαντικής φυσικής.
Ο Qin εξήγησε την ασυνήθιστη προσέγγιση του έργου του:
"Συνήθως στη φυσική, κάνεις παρατηρήσεις, δημιουργείς μια θεωρία με βάση αυτές τις παρατηρήσεις και στη συνέχεια χρησιμοποιείς αυτή τη θεωρία για να προβλέψεις νέες παρατηρήσεις.
Αυτό που κάνω εγώ είναι να αντικαθιστώ αυτή τη διαδικασία με ένα είδος μαύρου κουτιού που μπορεί να παράγει ακριβείς προβλέψεις χωρίς να χρησιμοποιεί μια παραδοσιακή θεωρία ή νόμο.
Ουσιαστικά, παρέκαμψα όλα τα θεμελιώδη συστατικά της φυσικής.
Πηγαίνω απευθείας από δεδομένα σε δεδομένα (...)
Δεν υπάρχει κανένας νόμος της φυσικής στη μέση".
Ο Qin εμπνεύστηκε εν μέρει από το έργο του Σουηδού φιλοσόφου Nick Bostrom, του οποίου η εργασία του 2003 υποστήριξε ότι ο κόσμος στον οποίο ζούμε μπορεί να είναι μια τεχνητή προσομοίωση.

Αυτό που πιστεύει ο Qin ότι πέτυχε με τον αλγόριθμό του είναι να παρέχει ένα λειτουργικό παράδειγμα μιας υποκείμενης τεχνολογίας που θα μπορούσε να υποστηρίξει την προσομοίωση στο φιλοσοφικό επιχείρημα του Bostrom.

Σε μια ανταλλαγή email με το Big Think, ο Qin σημείωσε:

"Ο Nick Bostrom, είναι ένας από τους καλύτερους επιστήμονες που έχουν την ικανότητα να υποστηρίζουν το επιχείρημά του: Ποιος είναι ο αλγόριθμος που τρέχει στον φορητό υπολογιστή του Σύμπαντος;

Αν υπάρχει ένας τέτοιος αλγόριθμος, θα υποστήριζα ότι θα πρέπει να είναι ένας απλός αλγόριθμος που ορίζεται στο διακριτό χωροχρονικό πλέγμα.

Η πολυπλοκότητα και ο πλούτος του Σύμπαντος προέρχονται από το τεράστιο μέγεθος της μνήμης και την ισχύ της CPU του φορητού υπολογιστή, αλλά ο ίδιος ο αλγόριθμος θα μπορούσε να είναι απλός".

Βεβαίως, η ύπαρξη ενός αλγορίθμου που αντλεί από δεδομένα σημαντικές προβλέψεις φυσικών γεγονότων δεν σημαίνει ακόμη ότι εμείς οι ίδιοι έχουμε τις δυνατότητες να προσομοιώσουμε την ύπαρξή μας, την πραγματικότητά μας.

Ο Qin πιστεύει ότι πιθανότατα απέχουμε "πολλές γενιές" από το να είμαστε σε θέση να πραγματοποιήσουμε τέτοια κατορθώματα.

Η εργασία του Hong Qin για το θέμα στο Scientific Reports.

bigthink.com

επιμέλεια κειμένου:ntina

Ζούμε σε μια προσομοίωση - Είμαστε κοντά στον αλγόριθμο που το αποδεικνύει.

Ο φυσικός του Princeton University, Hong Qin, δημιούργησε έναν αλγόριθμο τεχνητής νοημοσύνης που μπορεί να προβλέψει φυσικά γεγονότα, και ίσως να μπορεί να αποδείξει και την υπόθεση του ότι ζούμε σε μια προσομοίωση.
Η ανακάλυψη αυτή ανοίγει το δρόμο για μεγάλης κλίμακας ανακαλύψεις σε σχέση με την ενέργεια. 
Ο αλγόριθμος χρησιμοποιεί μια διαδικασία τεχνητής νοημοσύνης που λέγεται μηχανική μάθηση, η οποία βελτιώνει τη γνώση με τρόπο αυτόματο, μέσω της εμπειρίας.
Ο αλγόριθμος αυτός αναπτύχθηκε για να προβλεφθούν οι τροχιές των πλανητών στο ηλιακό σύστημα, χρησιμοποιώντας δεδομένα από τις τροχιές  του Ερμή, της Γης, της Αφροδίτης, του Άρη και του Δία. 
Μέσα από αυτά τα δεδομένα δημιουργήθηκε ένας αλγόριθμος που μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια τις τροχιές άλλων πλανητών στο ηλιακό μας σύστημα. 
Το εντυπωσιακό είναι ότι μπορεί να κάνει ακριβείς προβλέψεις χωρίς να λαμβάνει παραμέτρους όπως τους Νόμους του Νεύτωνα περί κίνησης, ούτε το νόμο της παγκόσμιας έλξης. Συμπεραίνει τους νόμους μέσα από τα νούμερα.
Ο Qin τώρα προσαρμόζει τον αλγόριθμο για να προβλέψει και ακόμη να ελέγξει άλλες συμπεριφορές, όπως στα μόρια πλάσματος του Ήλιου και των άστρων. 
Επίσης σκοπεύει να χρησιμοποιήσει τον αλγόριθμο για να μελετήσει κβαντική φυσική.
Ο Qin εξηγεί την ασυνήθιστη μέθοδο που ακολουθεί στη δουλειά του:
«Συνήθως στη φυσική, κάνεις παρατηρήσεις, δημιουργείς μια θεωρία με βάση αυτές τις παρατηρήσεις, και μετά χρησιμοποιείς τη θεωρία για να προβλέψεις νέες παρατηρήσεις. Αυτό που κάνουμε τώρα είναι να αντικαθιστούμε αυτή τη διαδικασία με ένα είδος μαύρου κουτιού, το οποίο μπορεί να αναπαράγει ακριβείς προβλέψεις χωρίς να χρησιμοποιεί την παραδοσιακή θεωρία ή κάποιο νόμο. Στην ουσία, προσπερνάμε όλα τα θεμελιώδη συστατικά της φυσικής. Πηγαίνουμε κατευθείαν από τα δεδομένα στα δεδομένα. Δεν υπάρχουν νόμοι της φυσικής στη μέση.»
Ο Qin εμπνέεται από το έργο του Σουηδού φιλοσόφου Nick Bostrom, ο οποίος σε σύγγραμμά του το 2003 υποστήριξε ότι ίσως να ζούμε σε μια εικονική προσομοίωση πραγματικότητας. 
Ο Qin πιστεύει ότι, με τον αλγόριθμό του, έχει καταφέρει να βρει ένα λειτουργικό παράδειγμα μιας τεχνολογίας η οποία θα μπορούσε να υποστηρίξει την υπόθεση μιας εξομοίωσης, όπως την περιγράφει το Bostrom.
Ο Qin αναφέρει: «Ποιος είναι ο αλγόριθμος που ‘τρέχει’ στον υπολογιστή του σύμπαντος; Αν ένας τέτοιος αλγόριθμος υπάρχει, πιστεύω ότι είναι σχετικά απλός. Η περιπλοκότητα και ο πλούτος του Σύμπαντος προέρχονται από το τεράστιο μέγεθος μνήμης του υπολογιστή, αλλά ο ίδιος ο αλγόριθμος μάλλον είναι αρκετά απλός.»
Βέβαια, η ύπαρξη ενός τέτοιου αλγορίθμου, αν και μπορεί να κάνει αρκετές προβλέψεις για φυσικά φαινόμενα με βάση δεδομένα, δε σημαίνει ότι εμείς οι ίδιοι έχουμε την ικανότητα να προσομοιώσουμε την πραγματικότητα. 
Ο Qin πιστεύει ότι απέχουμε «αρκετές γενιές» πριν να μπορούμε να αποδείξουμε τέτοιους ισχυρισμούς. 

Πηγές:
philosophyreturns.gr
 https://bigthink.com

Τι είναι η Υπόθεση της Προσομοίωσης που ανατρέπει τα πάντα για όλους μας

Γιατί μία μεγάλη θεωρία συνωμοσίας συζητείται σοβαρά από κορυφαίους επιστήμονες και στοχαστές;

Ήταν το 1956 όταν γεννήθηκε μέσα σε μια μέρα ουσιαστικά αυτό που θα ονομαζόταν τελικά «τεχνητή νοημοσύνη».
Το περιβόητο Dartmouth College διακήρυξε μεγαλόστομα εκείνη τη χρονιά πως «κάθε πτυχή της γνώσης ή κάθε άλλο χαρακτηριστικό της νοημοσύνης μπορεί να αναλυθεί με τέτοια ακρίβεια ώστε να φτιαχτεί μια μηχανή που να μπορεί να την προσομοιώνει».
Σε κείνο το συνέδριο-ορόσημο τέθηκε τόσο το αρχιμήδειο σημείο της τεχνητής νοημοσύνης όσο και τα προγραμματιστικά πρωτόκολλα που θα καθόριζαν μια ολόκληρη γενιά έρευνας.
Είχαν προηγηθεί εξάλλου οι καινοτόμες εξελίξεις του Manchester College ήδη από το 1951, που απέδωσαν ένα πρόγραμμα που μπορούσε να παίξει ντάμα και ένα δεύτερο που τα πήγαινε καταπληκτικά στο σκάκι.
Παρά την αισιοδοξία της επιστήμης και τις ραγδαίες εξελίξεις που περίμενε στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης, η οποία σύντομα θα άγγιζε υποτίθεται την ανθρώπινη ευστροφία, τα πράγματα δεν προχώρησαν όσο γρήγορα υπολόγιζαν κάποιοι.
Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970, διανύαμε ήδη αυτό που ονομάστηκε χαρακτηριστικά «πρώτος χειμώνας της τεχνητής νοημοσύνης».
Φιλόδοξες θεωρίες δηλαδή που προδίδονταν ωστόσο από την ανετοιμότητα των υπολογιστών.
Κάθε χειμώνας ακολουθείται όμως από άνοιξη, κι έτσι -περνώντας κυριολεκτικά από χίλια κύματα- μέχρι το 1997 η κατάσταση είχε αλλάξει δραστικά.
Εκείνη τη χρονιά ο περιβόητος πια Deep Blue της IBM νίκησε τον κορυφαίο σκακιστή Γκάρι Κασπάροφ, όπως θα έκανε σκόνη και το 2016 ο φοβερός Deep Mind της Google τον πρωταθλητή του Go, αλλά και τέσσερις από τους καλύτερους ποκεράδες στην πράσινη τσόχα.
Εκπορευόμενα και χρηματοδοτούμενα από ακαδημαϊκά ιδρύματα, κυβερνήσεις και τον πανταχού παρόντα ιδιωτικό τομέα, τα εμβληματικά αυτά ορόσημα επιτάχυναν την αυτοματοποίηση και τη γνώση των μηχανών σε τρομακτικό βαθμό μέσα σε λίγα χρόνια.
Όλοι πια, από την αγορά της υγείας και τις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες μέχρι τις συγκοινωνίες, τα ταξίδια και τα σπορ, επενδύουν στην τεχνητή νοημοσύνη. Το Facebook, η Google και η Amazon χρησιμοποιούν ήδη εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης για καταναλωτικά αγαθά, την ίδια ώρα που μια σειρά από εργαστήρια και οραματιστές διαγωνίζονται για τις αποτελεσματικότερες τεχνολογίες στον τομέα.
Κανείς πλέον, ή έστω πολύ λίγοι, δεν αμφιβάλλουν πως το μέλλον της ανθρωπότητας θα βασίζεται ουσιωδώς στις έξυπνες μηχανές και η συζήτηση περιστρέφεται αναγκαστικά γύρω από τις ηθικές συνιστώσες ενός τέτοιου μέλλοντος.
Όπως, ας πούμε, οι υπαρξιακές απειλές για τον άνθρωπο και το οντολογικό χάος που μπορεί να γεννήσει μια τέτοια προοπτική.
Μεταξύ των τρομακτικών κινδύνων της σούπερ-νοημοσύνης, όπως αποκαλούν χαρακτηριστικά την επόμενη γενιά της τεχνητής νοημοσύνης, αυτής δηλαδή με τα ανθρωπομορφικά χαρακτηριστικά και συναισθήματα, έχουν προταθεί πολλά και διάφορα.
Όπως το γεγονός ότι μια έξυπνη μηχανή μπορεί κάλλιστα να προκρίνει τον προγραμματιστικό της στόχο πάνω από την ανθρώπινη ανάγκη, διαστρεβλώνοντας την ίδια της τη λειτουργία.
Υπάρχει όμως και ένα σενάριο που συγκεντρώνει ολοένα και περισσότερους θιασώτες, κάτι που μοιάζει σαφώς ανατριχιαστικότερο…
Η Υπόθεση της Προσομοίωσης
Τι γίνεται με κείνο το απαλό αεράκι που κάνει τα μαλλιά μας να ανεμίζουν; Πόσο πραγματικό είναι άραγε;
Ολότελα, θα απαντήσει κάποιος εντελώς διαισθητικά.
Ο αντίκτυπός του πιστοποιείται εξάλλου με τις αισθήσεις μας, οπότε κουβέντα δεν χωρά, σωστά;
Αν όμως, αν, ήταν μέρος μιας προσομοίωσης κοσμικής κλίμακας;
Η πεποίθηση ότι όλο το Σύμπαν -ή ό,τι προσλαμβάνει ο άνθρωπος ως Υπερπέραν τουλάχιστον- και οτιδήποτε ενυπάρχει εντός του μπορεί να είναι μια κάλπικη πραγματικότητα που μας ταΐζει ένας εξωγήινος πολιτισμός ήρθε στη ζωή πριν από μια δεκαετία και κάτι παραπάνω.
Εντάξει, τα φουτουριστικά «Matrix» (1999) και «Inception» (2010)­ τα είδαν όλοι και πυροδότησαν κι αυτά με τη σειρά τους αναρίθμητες θεωρίες συνωμοσίας, αν και δεν ήταν παρά σενάρια γι’ αγρίους που αφορούσαν αποκλειστικά σε ανθρώπους που είχαν προαποφασίσει να πιστέψουν κάτι τέτοιο. Η Υπόθεση της Προσομοίωσης, παρά το μυστικιστικό της άρωμα, δεν είναι κάτι τέτοιο, ή κάτι τόσο εύπεπτο και απλοϊκό τουλάχιστον.
Συζητιέται άλλωστε από τα μεγαλύτερα μυαλά της επιστήμης και της διανόησης, αναγκάζοντάς μας να σταθούμε με σεβασμό απέναντί της.
Και τη δέουσα επιφυλακτικότητα, καμιά αμφιβολία.
Στη φιλοσοφική επιθεώρηση "Philosophical Quarterly", για παράδειγμα, ο καθηγητής φιλοσοφίας της Οξφόρδης, Nick Bostrom, μας λέει πως ό,τι πιστεύουμε πως είναι η πραγματικότητά μας μπορεί κάλλιστα να είναι μια σατανική αναπαράσταση που σχεδιάστηκε από κανέναν άλλο παρά από τους μακρινούς απογόνους μας!
"Μπορεί να είναι μια προγονική προσομοίωση", διακηρύσσει ο ακαδημαϊκός, "μια προσομοίωση που στοχεύει να είναι μια αρκετά ευλογοφανής απόδοση των πραγματικών ιστορικών προγόνων ή κοντινών εκδοχών των ανθρώπων που δημιούργησαν την προσομοίωση".
Αυτά έλεγε ο καθηγητής ήδη από το 2003 και πλέον τρεις φυσικοί από το Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον επεξεργάζονται και ελέγχουν την ιδέα του.
Η πειραματική εμπλοκή και μόνο με την Υπόθεση της Προσομοίωσης της χαρίζει αυτομάτως καθεστώς επιστημονικού ερωτήματος που καλεί σε απάντηση.
"Ρωτάμε απλώς αν είμαστε πράγματι μια προσομοίωση", μας λέει ο θεωρητικός αστροφυσικός Martin Savage του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον, "και τι αποτυπώματα θα είχε κάτι τέτοιο στο Σύμπαν μας;".
Η μελέτη του υποδεικνύει πως θεωρητικά τουλάχιστον, μπολιάζοντας σύγχρονη αστροφυσική, κβαντομηχανική και υπερυπολογιστές, κάτι τέτοιο θα ήταν μπορετό από έναν "μετα-ανθρώπινο πολιτισμό", που θα είχε την τεχνογνωσία να προσομοιώσει ολόκληρο το Διάστημα και ό,τι περιλαμβάνεται εντός του.
Για την ώρα, διατείνεται ο Savage, προσπαθούμε να προσομοιώσουμε ολοένα και μεγαλύτερες φέτες χωροχρόνου αλλά και πιο περίπλοκα αντικείμενα όπως το ανθρώπινο μυαλό.
Και μάλιστα, μας λέει, εκτός κι αν σκοντάψουν σε κάποιο όριο που δεν γνωρίζουν ακόμα, θα τα καταφέρουν κάποια στιγμή να προσομοιώσουν την ίδια την ανθρώπινη εξέλιξη.
Ο κόσμος μας είναι πλέον γεμάτος από ολογραφικές πραγματικότητες, τεχνητές πραγματικότητες και άλλα τέτοια υπέροχα που σκοπό έχουν την ψυχαγωγία ακόμα και την έρευνα, είμαστε λοιπόν εξοικειωμένοι με ένα τέτοιο σενάριο.
Το αναπαράγουμε άλλωστε ως ανθρωπότητα με καταπληκτικά αποτελέσματα.
Ο Bostrom μας λέει πως ακόμα κι αν ζούμε όντως σε ένα προσομοιωμένο Σύμπαν, αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη πως είμαστε "λιγότερο πραγματικοί" από τις βιολογικές οντότητες ενός μη-προσομοιωμένου κόσμου
"Όλα θα παραμείνουν αληθινά", γράφει ο Bostrom στο εμβληματικό πια σήμερα βιβλίο του «Are you living in a computer simulation?» (2003), "αν και το δικό μας κομμάτι της πραγματικότητας θα τυγχάνει να εντοπίζεται μέσα σε έναν (πραγματικό) υπολογιστή"
Ποιος είναι όμως αυτός που έχει στήσει μια τέτοια κολοσσιαία πλεκτάνη σε βάρος μας;
Ένας προωθημένος πολιτισμός που ακολούθησε την εποχή του ανθρώπου, μας λέει ο Bostrom.
Η τεχνολογία που απαιτείται για τη δημιουργία τέτοιων κατακλυσμιαίας κλίμακας προσομοιώσεων είναι τόσο προχωρημένη, μας εξηγεί, ώστε ο πολιτισμός που μπορεί να την παράγει θα την έχει ήδη χρησιμοποιήσει για τη βελτίωση της δικής του νοημοσύνης.
Και τι κίνητρα μπορεί να κρύβονται πίσω από μια τέτοια πλαστή πραγματικότητα για την ανθρωπότητα;
Ο Savage ισχυρίζεται πως μέσα στο τοπίο των παράλληλων Συμπάντων και των διαφορετικών πραγματικοτήτων, κάθε κόσμος κυριαρχείται από τις δικές του δυνάμεις και σταθερές.
Η επιστημοσύνη του ερευνητικού εγχειρήματός του εδράζεται μάλιστα στις υποθέσεις που έχει υποστηρίξει ο αστροφυσικός και η ομάδα του και μένουν να επιβεβαιώσουν ή να καταρρίψουν οι αστρονόμοι του μέλλοντος.
Αν το πλέγμα των κοσμικών ακτινών που υποθέτει ο Savage επιβεβαιωθούν πειραματικά, τότε η Υπόθεση της Προσομοίωσης θα αποκτήσει ακόμα ισχυρότερα ερείσματα στην πραγματικότητα.
Ή την "πραγματικότητα", μιας και περί αυτού ακριβώς πρόκειται!
"Δεν νομίζω πως μπορούμε να αποδείξουμε ότι ζούμε σε μια προσομοίωση", καταλήγει ο Savage, "μπορούμε όμως να βρούμε ενδείξεις συνεπείς με ένα τέτοιο σενάριο"…
Οραματιστές που τάσσονται υπέρ του πλαστού κόσμου
Δεν είναι πάντως μερικά μόνο δυνατά μυαλά που μπορούν να συλλάβουν τέτοιες εξόχως εξώκοσμες έννοιες.
Μια σειρά από τους επαναστατικότερους ανθρώπους του καιρού μας, όπως ο πολυβραβευμένος αστροφυσικός Neil deGrasse Tyson και ο ίδιος ο ιδρυτής της Tesla και της Space X, ο «πολύς» Elon Musk, επιμένουν να την υποστηρίζουν!
Η ιδέα έχει αναπαραχθεί εξάλλου μαζικά στην επιστημονική φαντασία, τα βιντεοπαιχνίδια και το ίδιο το «Matrix» φυσικά, αν και για κάποιους δεν είναι απλώς ένα ψυχαγωγικό σενάριο που κόβει εισιτήρια, αλλά μια νέα υπερπραγματικότητα.
Αν η επιστήμη και η τεχνολογία συνεχίσουν να ωριμάζουν με τέτοιους καταιγιστικούς ρυθμούς, τότε σε κάποιο στάδιο θα είμαστε σε θέση να δημιουργούμε λεπτομερέστατες ηλεκτρονικές προσομοιώσεις μεγάλης κλίμακας. 

Το κάνουμε εξάλλου πανεύκολα σε παιχνίδια ρόλων και το αναπαράγουμε ακόμα πιο εντυπωσιακά στην επικράτεια της τεχνητής πραγματικότητας ή της επαυξημένης ξαδέλφης της.
Πώς θα ξεχωρίζει τότε ο διασυνδεδεμένος ανθρώπινος νους την πραγματική πραγματικότητα από την τεχνητή πραγματικότητα;
Αλλά και το ίδιο το γεγονός ότι διακρίνουμε πια μεταξύ δύο πραγματικοτήτων, μας λένε οι οπαδοί, υποδεικνύει ότι αυτό που θεωρούσαμε ως τώρα ακλόνητη πραγματικότητα απλώς δεν υφίσταται.
Πόση προγραμματιστική δύναμη θα χρειαζόταν όμως για να δημιουργήσουμε μια προσομοίωση που να παραμοιάζει με την πραγματική ζωή;
Όπως έχει υπολογιστεί από την ακαδημαϊκή κοινότητα που συζητά σοβαρά την υπόθεση, ένας υπολογιστής που θα μπορούσε να εκτελέσει 1 εξάκις εκατομμύρια υπολογισμούς το δευτερόλεπτο θα ήταν επαρκής να φτιάξει πλανήτες, ουράνια σώματα και γήινες απεικονίσεις χωρίς κόπο!
Την ίδια ώρα, οι παραδοσιακοί νευροεπιστήμονες έχουν υπολογίσει πως ο ανθρώπινος εγκέφαλος, με βάση τον αριθμό των συνάψεών του, εκτελεί 10-100 τετράκις εκατομμύρια υπολογισμούς το δευτερόλεπτο.
Ξέρουμε πια πως έχουμε κάπου μεταξύ 80-100 δισ. νεύρα και το 2013 μάλιστα ιάπωνες ερευνητές κατάφεραν να προσομοιώσουν ένα ολόκληρο δευτερόλεπτο ανθρώπινης εγκεφαλικής δράσης.
Η επιχείρηση χρειάστηκε βέβαια 40 λεπτά της ώρας, 82.944 επεξεργαστές και έφαγε πάνω από 1 petabyte μνήμης!
Το γεγονός είναι πως κάτι τέτοιο είναι θεωρητικά δυνατό.
Όχι ακόμα, αλλά στο εγγύς μέλλον θα είναι αναμφίβολα μπορετό να φτιάξεις για έναν άνθρωπο μια κατάσταση αυξημένης πραγματικότητας που να μην μπορεί να τη διαχωρίζει από την άλλη την πραγματικότητα που νομίζαμε άλλοτε ακλόνητη.
«Βλέπετε πού πάνε τα πράγματα με την τεχνητή πραγματικότητα [virtual reality] και την επαυξημένη πραγματικότητα [augmented reality]», μας λέει ο Elon Musk, παραθέτοντάς μας το «απλό» πεδίο των videogames και της αλματώδους ανάπτυξής τους τα τελευταία χρόνια.
Πάρτε για παράδειγμα το «No Man's Sky» του 2016, ένα παιχνίδι επιβίωσης στον γαλαξία που γεννά περισσότερους από 18 πεντάκις εκατομμύρια πλανήτες (18.446.744.073.709.551.616, για να είμαστε ακριβείς!) και θα χρειαζόταν κάποιος ακριβώς 584 δισ. χρόνια για να επισκεφτεί καθέναν από δαύτους.
Το γεγονός ότι οι developers του κατάφεραν να προσομοιώσουν το ίδιο το Σύμπαν με τέτοια λεπτομέρεια στην εποχή που ζούμε μοιάζει σενάριο επιστημονικής φαντασίας, μόνο που είναι απτή πραγματικότητα.
Σε περσινό συνέδριο, ο Elon Musk παρατήρησε πως «οι πιθανότητες είναι ένα δισεκατομμύριο προς μία να ζούμε σε μια ακλόνητη πραγματικότητα [μια μη προσομοίωση δηλαδή]»!
Υπαινίχθηκε μάλιστα πως επειδή έχει μιλήσει τόσο διεξοδικά για την Υπόθεση της Προσομοίωσης, το θέμα έχει σχεδόν λογοκριθεί στα πάνελ που συμμετέχει.
Αλλά και το γεγονός ότι όλα πια στον κόσμο φαίνονται να έχουν όρια ή να είναι μετρήσιμα λειτουργεί για κάποιους ως άλλη μια ένδειξη για την πλαστή πραγματικότητα που ζούμε.
Ογκόλιθος εδώ είναι ο Rich Terrile, υπεύθυνος επιστήμονας της NASA στο πρωτοποριακό Jet Propulsion Laboratory, ο οποίος είπε στον «Guardian»: «Ακόμα και τα πράγματα που προσλαμβάνουμε ως συνεχή, όπως ο χρόνος, η ενέργεια, το Διάστημα, όλα έχουν ένα πεπερασμένο όριο στο μέγεθός τους.
Και με βάση αυτό, το Σύμπαν μας είναι ταυτοχρόνως και υπολογίσιμο και πεπερασμένο.
Αυτές οι ποιότητες επιτρέπουν στο Σύμπαν να προσομοιωθεί»…
Τι κι αν ζούμε μέσα σε ένα ψέμα;
Το «New Yorker» αποκάλυψε πέρυσι πως δύο δισεκατομμυριούχοι του κόσμου της τεχνολογίας έχουν χρηματοδοτήσει μυστικά επιστήμονες για να μας βγάλουν από την πλάνη της προσομοιωμένης πραγματικότητας!
Έχουν όντως αποδείξεις πως ζούμε σε ένα ψέμα ή είναι άλλη μια εκκεντρικότητα του πλούτου;
Ο ίδιος ο Neil deGrasse Tyson δίνει πάντως τις πιθανότητες στο 50-50 να είναι η ύπαρξή μας ένα πρόγραμμα στον σκληρό δίσκο κάποιου άλλου.
«Νομίζω πως η πιθανότητα μπορεί να είναι πολύ υψηλή», είπε, υποδεικνύοντας το χάσμα μεταξύ της ανθρώπινης νοημοσύνης και της αντίστοιχης του χιμπαντζή, παρά το γεγονός ότι μοιραζόμαστε περισσότερο από το 98% του ίδιου γενετικού υλικού.
Γιατί να μην υπάρχει εκεί έξω, αναρωτιέται ο κορυφαίος αστροφυσικός, ένα ον με πολύ πιο ανεπτυγμένη νοημοσύνη από τη δική μας;
"Αν αυτό συμβαίνει, τότε είναι εύκολο για μένα να φανταστώ πως τα πάντα στις ζωές μας είναι μια απλή δημιουργία μιας άλλης ύπαρξης για τη διασκέδασή της"
Είναι όμως και το άλλο:
όσα περισσότερα μαθαίνουμε για το Σύμπαν μας, τόσο πιο πρόδηλο γίνεται ότι βασίζεται σε μαθηματικούς νόμους.
Μπορεί λοιπόν ένα τέτοιο κοσμικό περιβάλλον να μην είναι καθόλου φυσικό, παρά να υπακούει στη λειτουργία εκείνου που το έχει σκαρώσει.
"Αν ήμουν χαρακτήρας σε ένα παιχνίδι υπολογιστή, θα ανακάλυπτα κάποια στιγμή πως οι κανόνες μοιάζουν εντελώς άκαμπτοι και μαθηματικοί", είπε ο κοσμολόγος του MIT, Max Tegmark, "ότι αντανακλούν απλώς τον υπολογιστικό κώδικα με τον οποίο έχουν φτιαχτεί"
Αξιώματα της υπολογιστικής επιστήμης τείνουν πια να εμφανίζονται ολοένα και πιο συχνά στην ίδια τη φυσική:
«Στην έρευνά μου, βρήκα αυτό το περίεργο πράγμα», αποκάλυψε ο θεωρητικός φυσικός του Πανεπιστήμιου του Μέριλαντ, James Gates, «οδηγήθηκα σε κώδικες διόρθωσης σφαλμάτων, είναι αυτοί που κάνουν τα προγράμματα περιήγησης στο ίντερνετ να δουλεύουν.
Γιατί λοιπόν εμφανίζονταν και στις εξισώσεις που μελετούσα για τα κουάρκ και τα ηλεκτρόνια και την υπερσυμμετρία;». Γιατί δηλαδή φτιαχτοί ανθρώπινοι αλγόριθμοι ενυπάρχουν στα ίδια τα συστατικά του Σύμπαντος;
Είναι πράγματι η πραγματικότητα μια ψηφιακή αναπαράσταση;
Κάτι που θα έμοιαζε παλιότερα σκανδαλώδης θεωρία συνωμοσίας συγκεντρώνει πια ολοένα και περισσότερους επιστήμονες και στοχαστές στο πλευρό της και τη συζητά τώρα σοβαρά η ακαδημαϊκή κοινότητα, ονόματα όπως και του ίδιου του Stephen Hawking.
Δεν είναι φυσικά η πρώτη φορά που η ανθρωπότητα υποθέτει κάτι τέτοιο.
Ήδη από την πλατωνική αλληγορία του σπηλαίου, ο άνθρωπος ένιωσε πως κάτι περισσότερο υπήρχε από όσα του αποκάλυπταν οι φευγαλέες αισθήσεις του. 

Μόνο που τώρα έχει την εγκυρότητα της επιστήμης και την τεχνολογία αιχμής να το ψάξει.
Και το ψάχνει…~~~~~~~~~~~~~~~~~
πηγή του άρθρου:newsbeast.gr