Ο φανταστικός και μυστηριώδης πλανήτης ΓΗ – Φιόρδ

Τα φιόρδ είναι μακρόστενοι θαλάσσιοι όρμοι με απότομες πλάγιες ακτές, που μοιάζουν με πλημμυρισμένα φαράγγια ποταμών και δημιουργήθηκαν πριν χιλιάδες χρόνια κατά το λιώσιμο των πάγων, μετά την τελευταία εποχή των παγετώνων, όταν το νερό της θάλασσας πλημμύρισε τις κοιλάδες που είχαν δημιουργήσει οι παγετώνες.

Βρίσκονται κυρίως στις δυτικές ακτές της Νορβηγίας και στις ακτές της Χιλής, Φιόρδ υπάρχουν επίσης στην Αλάσκα, την Ανταρκτική, τον Καναδά, τη Γροιλανδία, τις Νήσους Φερόες, την Ισλανδία, την Καμτσάτκα, τη Νέα Ζηλανδία, τη Σκωτία και αλλού.
Η παγετωνική διάβρωση έχει δημιουργήσει πολύπλοκους δαντελωτούς όρμους με μεγάλη εισχώρηση στην ξηρά: Το μήκος μερικών φιόρδ ξεπερνά τα 200 χιλιόμετρα και το βάθος τους τα χίλια μέτρα.

Ο φανταστικός και μυστηριώδης πλανήτης ΓΗ – Κρακοβία

Η Κρακοβία (πολωνικά: Kraków, προφέρεται Κράκουφ) είναι μία από τις παλαιότερες και μεγαλύτερες πόλεις της Πολωνίας, καθώς και ένα από τα πολιτιστικά, καλλιτεχνικά αλλά και τουριστικά κέντρα της χώρας. Στο παρελθόν υπήρξε πρωτεύουσα της Πολωνίας από το 1038 έως το 1569 μ.Χ. Tο 2014 είχε πληθυσμό 762.508[2] κατοίκων (ή 1,4 εκατομμύρια λαμβάνοντας υπόψη τα περίχωρα της πόλης (2010)

Κατά τον 11ο αιώνα έγινε πρωτεύουσα της Πολωνίας. Γνώρισε τη μεγαλύτερη ακμή κατά τη δυναστεία των Γιαγκελλόνων (1386 – 1572).
Κατά το 1569 αρχίζει η παρακμή της με τη μεταφορά της πρωτεύουσας στη Βαρσοβία από τον Σιγισμούνδο Γ΄.
Από το 1815 μέχρι το 1846 αποτελούσε ανεξάρτητη δημοκρατία κάτω από ρωσική κυριαρχία. Το 1846 ανακτήθηκε από την Αυστρία και μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο πέρασε στην Πολωνία.
Η παλαιά πόλη της Κρακοβίας έχει πλούσια αρχιτεκτονική, ως επί το πλείστον αναγεννησιακή με ορισμένα δείγματα μπαρόκ και γοτθικά. Τα παλάτια, οι εκκλησίες και τα μέγαρα της Κρακοβίας έχουν να δείξουν πλούτο χρωμάτων, αρχιτεκτονικών λεπτομερειών, βιτρώ, έργων ζωγραφικής, γλυπτών και επιπλώσεων.
Το 1978 – την χρονιά που εντάχθηκε η πόλη στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO – ο Κάρολος Ιωσήφ Βοϊτίλα, αρχιεπίσκοπος της Κρακοβίας, ανακηρύχθηκε πάπας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας ως Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄.
Δίπλα στο κέντρο της Παλιάς Πόλης βρίσκεται το αρχιτεκτονικό σύμπλεγμα της Βάβελ (Wawel, προφέρεται Βάβελ) ιστορικό αξιοθέατο που έχει ιδιαίτερη σημασία για τους Πολωνούς.
Η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Kościół archiprezbiterialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, γνωστό και σαν kościoł Mariacki) βρίσκεται στο κέντρο της Παλαιάς Πόλης δίπλα στην Κεντρική Αγορά.
Είναι χαρακτηριστική η διαφορά ύψους των δύο κωδωνοστασίων.
Πίσω από την Αγία Τράπεζα υπάρχει ένα τεράστιο ξυλόγλυπτο επίχρυσο τρίπτυχο (διαστάσεων 11 x 13 μ.).
Ο ναός αποτελεί αρχιτεκτονικό, ιστορικό και θρησκευτικό αξιοθέατο.
Οι ώρες σημαίνονται ζωντανά από έναν τρομπετίστα ο οποίος παίζει το Hejnał mariacki (ή Ύμνο της Κρακοβίας) από το ψηλότερο καμπαναριό (πιθανότατα σε ανάμνηση του τρομπετίστα που σκοτώθηκε εκεί όταν σήμανε συναγερμό για την επίθεση των Τατάρων το 13ο αιώνα) με τη σειρά και στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.
Από το 1927, στις δώδεκα η ώρα το μεσημέρι αναμεταδίδεται σε όλη την Πολωνία από το πρώτο πρόγραμμα του Εθνικού Ραδιοφωνικού Σταθμού.
Πανεπιστήμιο των Γιαγκελλόνων
Το Πανεπιστήμιο των Γιαγκελλόνων (Uniwersytet Jagielloński ή UJ, προφέρεται ουγιότ) θεωρείται το αρχαιότερο πανεπιστήμιο της Πολωνίας. Ιδρύθηκε στις 12 Μαΐου του 1364

Ο φανταστικός και μυστηριώδης πλανήτης ΓΗ: Οι πιο όμορφες λίμνες του πλανήτη

Λίμνες – Ως λίμνη νοείται ο υγροβιότοπος που αποτελείται από μάζες νερού, γλυκού ή αλμυρού, αλλά και γενικότερα μάζες υγρού ,πχ. μεθάνιο , συγκεντρωμένες σε κοιλότητες της επιφάνειας της γης , φαινομενικά στάσιμες και χωρίς άμεση επικοινωνία με τη θάλασσα.
Τα βάθη των λιμνών είναι σχετικά μικρά σε σχέση με των Ωκεανών και των Θαλασσών.
Γεωγραφικά περιοχές χωρίς λίμνες παρατηρούνται οι έρημοι, ενώ αντίθετα παρατηρούνται και συστάδες λιμνών σε ορισμένες περιοχές π.χ. Φινλανδία, η Χώρα των 1000 λιμνών.
Μεγαλύτερη σε έκταση λίμνη του κόσμου είναι η Κασπία θάλασσα (371.000 τ.χλμ), και σε βάθος η Βαϊκάλη (1.637 μ.).
Αν και δεν είναι δυνατό να προσδιοριστεί με ακρίβεια πόσο νερό χρειάζεται για να χαρακτηριστεί λίμνη, ωστόσο πρέπει ν’ αποκλειστούν οι πολύ περιορισμένες ποσότητες νερού καθώς και οι εκτεταμένες ποσότητες νερού μικρού βάθους όπως π.χ τα έλη.
Στα υγρά κλίματα οι λίμνες έχουν σχεδόν πάντα γλυκό νερό ενώ στα ξηρά κλίματα η ισχυρή εξάτμιση κάνει ώστε τα νερά των λιμνών να εμπλουτίζονται σε χλωριούχο νάτριο (ΝaCl), θειικό νάτριο (Νa2SΟ4), ανθρακικό νάτριο (Νa2CΟ3) και άλλα άλατα οπότε προκύπτουν οι αλμυρές λίμνες.
Οι πολύ μεγάλες λίμνες, όπως π.χ η Κασπία, αποκαλούνται και θάλασσες.
Στις λίμνες περιλαμβάνονται και αυτές που δημιουργούνται τεχνητά με την κατασκευή φραγμάτων.
Τα νερά των λιμνών προέρχονται από τα ατμοσφαιρικά κατακρημνίσματα αλλά κι από τις πηγές που αναβλύζουν μέσα σ’ αυτές και από τα υδάτινα ρεύματα που εκβάλλουν σε αυτές.
Η μελέτη των λιμνών, δηλαδή των νερών και των κοιλοτήτων του εδάφους που τα περιέχουν, αποτελεί ιδιαίτερο κλάδο της Φυσικής Γεωγραφίας, τη Λιμνολογία.
Έχει μήκος 7,9 περίπου χιλιόμετρα, πλάτος 1,5 ως 5,4 χιλιόμετρα, μέσο βάθος 4 – 5 μέτρα, μέγιστο βάθος 11 μέτρα και επιφάνεια 19,4 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Περιβάλλεται από τα όρη Μιτσικέλι και των ανατολικών αντερεισμάτων του Τομάρου (ή της Ολύτσικας) και σχηματίζεται από τα ύδατα τριών κυρίως πηγών (Ντραμπάντοβας, Σεντενίκου και Κρύας), που αναβλύζουν στους πρόποδες του Μιτσικελίου. Συνδέεται με τους θρύλους της Κυρά – Φροσύνης και του Ντουραχάν.
Και ξεκινάμε μια πρώτη περιπλάνηση στις λίμνες του κόσμου με πρώτη στάση την πανέμορφη και χιλιοτραγουδισμένη λίμνη Παμβώτιδα ή λίμνη των Ιωαννίνων
1) Η λίμνη Παμβώτιδα (αρχαίο όνομα Παμβῶτις), γνωστή και ως λίμνη των Ιωαννίνων, βρίσκεται σε υψόμετρο 483 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας.
2) Η λίμνη Bled – η λίμνη bled βρίσκεται μεταξύ Βαλκανίων, Κεντρικής Ευρώπης και Αδριατικής.
Βρίσκετε  55 χλµ. βορειοδυτικά της πρωτεύουσας Λουμπλιάνα και σε μόλις 32 χλµ. από τα σύνορα µε την Αυστρία.
Χαρακτηρίζεται – δικαίως – το κόσμημα των Ιουλιανών Άλπεων χαμένη σεμια κατάφυτη περιοχή.
Μέσα στην λίμνη Bled υπάρχει ένα χαριτωμένο νησάκι,το οποίο φιλοξενεί μία εκκλησία γοτθικής αρχιτεκτονικής, την εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου.
Στην εκκλησία υπάρχουν πανέμορφες τοιχογραφίες του 17ο αιώνα, εποχή που χτίστηκε και η εκκλησία. 
Στον εξωτερικό χώρο δεσπόζει το καμπαναριό της, το οποίο είναι 52 μέτρα!
3) Η Λίμνη της Γενεύης ή Λίμνη Λεμάν ,γαλλικά: Lac Leman ή Lac de Genève, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη λίμνη γλυκού νερού στην κεντρική Ευρώπη ,μετά από τη λίμνη Balaton
Το 60% της επιφάνειάς της ανήκει στην Ελβετία ,και στα καντόνια της Γενεύης, Βω και του Βαλαί, και το 40% στη Γαλλία ,στο νομό της  Άνω Σαβοΐας.
Η ακτή μεταξύ Νυόν και της Λωζάνης αποκαλείται Λα Κοτ -La Côte, και μεταξύ της Λωζάνης και Βεβέ καλείται Λαβώ -Lavaux.
Η συνολική επιφάνειά της είναι περίπου 582 τ.χλμ., μετρώντας 73 χλμ. στο μήκος.
Λόγω της ημισεληνοειδούς μορφής γύρω από την Yvoire , στη νότια ακτή, μπορούμε να πούμε πως έχουμε μια μεγάλη λίμνη στην ανατολή και μια μικρή λίμνη στη δύση πλευρά.
Η μοναδική επίγεια οδός απορροής των υδάτων της λίμνης είναι ο ποταμός Ροδανός – Rhône – ο οποίος είναι και ο βασικός τροφοδότης της λίμνης σε νερό και ο οποίος δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της σταδιακής απόσυρσης του παγετώνα του Rhône  μετά την τελευταία εποχή των παγετώνων, σχεδόν 16.000 χρόνια πριν. 
Εισέρχεται στη λίμνη από την πόλη Villeneuve
4) Η λίμνη Pichola – Η λίμνη Pichola είναι μιά τεχνητή λίμνη που δημιουργήθηκε το 1362 .
Διαθέτει νησάκια, καθένα με το δικό του παλάτι, και ονειρικό σκηνικό κοντά στην πόλη Udaipur, στην ομόσπονδη πολιτεία του Ρατζαστάν γνωστή και ως “η χώρα των βασιλιάδων”.
Δεν είναι τυχαίο το ότι ο μαχαραγιάς Udai Singh μαγεμένος από την ομορφιά του τοπίου, έχτισε εκεί τα παλάτια του το Taj Lake Palace, το 1559.
Το Lake Palace , τυπικά γνωστό ως Jag Niwas ,  είναι ένα παλιό καλοκαιρινό ανάκτορο της βασιλικής δυναστείας του Mewar , που έχει μετατραπεί σε ξενοδοχείο .
Το Lake Palace βρίσκεται στο νησί Jag Niwas στη λίμνη Pichola , και το φυσικό του υπόβαθρο εκτείνεται σε 4 στρέμματα (16.000 m 2 ).
Η λίμνη και το ρομαντικό σκηνικό της αποτελεί αγαπημένο προορισμό για τις γαμήλιες τελετές της ινδικής ελίτ: στολισμένοι ελέφαντες, ζωγραφισμένες βάρκες, πυροτεχνήματα, αστέρες του Bollywood, στενά δρομάκια, κανάλια και μπόλικη χλιδή συμπληρώνουν την εμπειρία στην “Βενετία της Ινδίας”.
5) Η λίμνη Maligne –  Η λίμνη maligne που βρίσκεται στην επαρχία Αλμπέρτα του Καναδά και είναι ένα δημοφιλές σημείο για αθλητικό ψάρεμα, καγιάκ και κανό.
Το Parks Canada διατηρεί τρία κάμπινγκ, που είναι προσβάσιμοι μόνο με κανό, το Hidden Cove, το Fisherman’s Bay και το Coronet Creek.
Η άγρια ​​φύση είναι εκπληκτικά άφθονη κατά μήκος αυτής της ολιγοτροφικής λίμνης υψηλού υψομέτρου.
Στο οικοσύστημά της βρίσκουν καταφύγιο πολλά είδη ζώων, από αγριοκάτσικα και caribou μέχρι αρκούδες γκρίζλι και είναι διάσημη για το γαλάζιο χρώμα του νερού της, τις βουνοκορφές που την περιβάλλουν, το νησάκι Spirit και τα τρία παγόβουνα που είναι ορατά από τη λίμνη.
6) Πανέμορφες λίμνες της Πολωνίας – Oι περισσότερες λίμνες της Πολωνίας βρίσκονται στην επαρχία Mazury διάσημη για τις 2.000 λίμνες της.
Η μεγαλύτερη πόλη της Mazury που θεωρείται και πρωτεύουσα της, είναι η Ełk .
Η περιοχή καλύπτει έκταση περίπου 10.000
ntina

Ο φανταστικός και μυστηριώδης πλανήτης ΓΗ – Βιέννη

Η Βιέννη (γερμ. Wien, Βην) είναι η πρωτεύουσα της Αυστρίας και ένα από τα ομόσπονδα κρατίδιά της.

Με πληθυσμό 1.897.491 κατοίκων (1η Ιανουαρίου 2019), αποτελεί την μεγαλύτερη πόλη καθώς και το πολιτικό, πολιτισμικό και οικονομικό κέντρο της χώρας.
Ιδρύθηκε περίπου το 500 π.Χ., αρχικά ως κελτικός οικισμός. Το 15 π.Χ., η Βιέννη ήταν συνοριακή πόλη (με το όνομα Βιντομπόνα, Vindóbona), προπύργιο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ενάντια στις γερμανικές φυλές του Βορρά.

Η Βιέννη το 1493
Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα γκρεμίζονται τα ιστορικά κτίρια της πόλης και χτίζονται νεοκλασικά μέγαρα και πολυκατοικίες
Ο Αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός έδωσε την ανιψιά του Θεοδώρα Κομνηνή ως σύζυγο του Ερρίκου Β’ Μπάμπενμπερκ.
Η Θεοδώρα απεβίωσε το 1184. Ο τάφος της βρίσκεται στην Κρύπτη του Σότενστιφτ, μοναστήρι στο κέντρο της Βιέννης, του οποίου υπήρξε κτήτορας του, μαζί με τον σύζυγο της[1][2].
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η Βιέννη ήταν έδρα της δυναστείας Μπάμπενμπερκ και το 1440 αποτέλεσε έδρα της δυναστείας των Αψβούργων, οπότε κι έγινε τελικά η πρωτεύουσα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και πολιτιστικό κέντρο για τις τέχνες, τις επιστήμες και τη μουσική.
Οι οθωμανικές εισβολές στην Ευρώπη στο 16ο και 17ο αιώνα σταμάτησαν δύο φορές ακριβώς έξω από τη Βιέννη (Πρώτη πολιορκία της Βιέννης το 1529 και Δεύτερη πολιορκία της Βιέννης το 1683).
Το 1784 στην Βιέννη κυκλοφόρησε η Εφημερίς, η πρώτη ελληνική εφημερίδα.
Κατά την ίδια περίοδο η πόλη έγινε και η αφετηρία διάδοσης του καφέ στην Ανατολική Ευρώπη.
Από το 1780 και για δύο χρόνια έμεινε στη Βιέννη ο Έλληνας Διδάσκαλος του Γένους Ιώσηπος Μοισιόδακας, όπου ασχολήθηκε με μελέτες στην Αυτοκρατορική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας και τύπωσε την Απολογία του.
Οι οκτώ τελευταίοι μήνες της παραμονής του στη Βιέννη αφιερώθηκαν στην προετοιμασία της έκδοσης του έργου του Θεωρία της Γεωγραφίας.
Ο Ελληνορθόδοξος Καθεδρικός Ναός Αγίας Τριάδος Βιέννης.
Από το 1790 ο Ρήγας Βελεστινλής κατέφυγε στη Βιέννη, την οποία έκανε έδρα της επαναστατικής δράσης του.
Στη Βιέννη ταξίδεψε μαζί με τον Αυστριακό βαρώνο Ελληνικής καταγωγής Χριστόδουλο Λάνγκενφελτ-Κιρλιανό, ο οποίος τον έφερε σε επαφή με άλλους ομογενείς.
Στη Βιέννη συνεργάτες του ήταν κυρίως Έλληνες έμποροι ή σπουδαστές.
Στη Βιέννη τύπωσε ο Ρήγας τον Θούριο και την Χάρτα που φιλοτεχνήθηκε από τον Αυστριακό λιθογράφο Φρανσουά Μίλλερ, την επαναστατική του προκήρυξη σε χιλιάδες αντίτυπα, προκειμένου να μοιραστούν στους Έλληνες των υπόλοιπων φιλελεύθερων περιοχών των Βαλκανίων, το Σχολείον των ντελικάτων Εραστών, το Φυσικής απάνθισμα, το Ηθικός Τρίπους,
Το Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας,
Τα Δίκαια του ανθρώπου, καθώς και τον 1ο τόμο του Νέου Αναχάρσιδος.
Ο Ρήγας απέβλεπε στην απελευθέρωση και ενοποίηση όλων των Βαλκανικών λαών και φυσικά όλου του ελληνικού στοιχείου που ήταν διασκορπισμένο στην Ανατολή και τα ευρωπαϊκά κέντρα.
Το 1796 έγινε εφημέριος του Αγίου Γεωργίου της ελληνικής παροικίας στη Βιέννη ο Άνθιμος Γαζής, συγγραφέας, χαρτογράφος και από τους σημαντικότερους διαφωτιστές, που αγωνίστηκε για τη διάδοση των ευρωπαϊκών ιδεών στην Ελλάδα.
Ο Γαζής από το 1799 ως το 1812 ανέπτυξε ιδιαίτερη συγγραφική και εκδοτική δραστηριότητα, εκδίδοντας έργα Ελλήνων ή ξένων συγγραφέων μεταφρασμένα από τον ίδιο.
Ξεχωρίζουν τα δικά του έργα, όπως η πεντάτομη Ελληνική Βιβλιοθήκη (1807), η οποία περιλαμβάνει βιογραφίες αρχαίων συγγραφέων, και το τρίτομο Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής (1809–1816). Το 1811, με υπόδειξη του Κοραή εξέδωσε στη Βιέννη το περιοδικό Ερμής ο Λόγιος, το πιο αξιόλογο προεπαναστατικό έντυπο, όπου σχολίαζε ο ίδιος φιλολογικά γεγονότα και τη δημιουργία πνευματικών ευρωπαϊκών κινημάτων.
Ο ίδιος είχε την επιμέλεια του περιοδικού ως το 1814.
Το περιοδικό συνέχισε να κυκλοφορεί μέχρι το 1821.
Το 1805, η πόλη έγινε πρωτεύουσα της Αυστριακής Αυτοκρατορίας – και αργότερα της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας – και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια πολιτική, συμπεριλαμβανομένης της φιλοξενίας του Συνεδρίου της Βιέννης το 1815.
Το 1814 ιδρύθηκε η Φιλόμουσος Εταιρεία της Βιέννης από τον Ιωάννη Καποδίστρια, τον Άνθιμο Γαζή και άλλους σημαντικούς Έλληνες.
Το 1918, μετά από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βιέννη έγινε πρωτεύουσα της πρώτης Αυστριακής Δημοκρατίας.
Μεταξύ του 1938 οπότε προσαρτήθηκε στη Ναζιστική Γερμανία (Άνσλους) και του τέλους του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, η Βιέννη έχασε τη θέση της ως πρωτεύουσα από το Βερολίνο.
Το 1945, οι Σοβιετικοί κατέλαβαν την πόλη από τους Γερμανούς και η Βιέννη έγινε πάλι η πρωτεύουσα της Αυστρίας.
Αρχικά διαιρέθηκε και αυτή, όπως και το Βερολίνο σε τέσσερις ζώνες υπό συμμαχική διοίκηση. Αργότερα, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, έγινε κέντρο για τη διεθνή κατασκοπεία μεταξύ δυτικού και ανατολικού μπλοκ.
Το 1976 εγκαινιάστηκε το Μετρό Βιέννης. Το 2008 τo στάδιο Ερνστ Χάπελ φιλοξένησε διάφορους αγώνες και τον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2008
Ο αστεροειδής 231 Βιντομπόνα (231 Vindobona), που ανακαλύφθηκε το 1882 από τη Βιέννη, πήρε το όνομά του από την αρχαία ρωμαϊκή ονομασία της Βιέννης, ενώ ο αστεροειδής 397 Βιέννη (397 Vienna), που ανακαλύφθηκε το 1894, πήρε το όνομά του από τη σημερινή ονομασία της πόλης. - ntina

Ο φανταστικός και μυστηριώδης πλανήτης ΓΗ – Φλαμίνγκο, Το πουλί και το λουλούδι

Το πουλί…
Τα φλαμίνγκο ή φοινικόπτεροι είναι πτηνά του γένους των φοινικόπτερων.
Είναι πουλί που συναντάται σε όλο τον κόσμο και έχει χαρακτηριστικό ροζ φτέρωμα.
Είναι ψηλόλιγνο με λεπτά πόδια και γαμψή μύτη.
Το όνομα φλαμίνγκο προέρχεται από την πορτογαλική ή ισπανική λέξη “flamengo”, που σημαίνει “αυτός που έχει το χρώμα της φλόγας”.
Επίσης, παρόμοιο νόημα έχει και η ελληνική λέξη “φοινικόπτερος” σημαίνει “αυτός που έχει φτερά στο κόκκινο χρώμα του αίματος”.
Τα φλαμίνγκο τρέφονται κυρίως με γαρίδες, άλγες, και υδρόβια φυτά.
Τα φτερά τους διαθέτουν διάφορες αποχρώσεις του πορτοκαλί και του ροζ χρώματος.
Αυτό οφείλεται στις χρωστικές των τροφών που καταναλώνουν, οι οποίες περιέχουν καροτενοειδείς χρωστικές.
Ωστόσο, υπάρχει ένα εξαιρετικά σπάνιο φλαμίνγκο χρώματος μαύρου, το οποίο εθεάθη σε Περιβαλλοντικό Κέντρο της Κύπρου.
Η εξαίρεση αυτή φαίνεται να οφείλεται στην απορρόφηση υπερβολικής ποσότητας μελανίνης από την τροφή που καταναλώνει το συγκεκριμένο φλαμίνγκο.

…και το λουλούδι

Το ανθούριο ή το “λουλούδι του φλαμίνγκο” είναι από τα πιο δημοφιλή και εντυπωσιακά φυτά εσωτερικού χώρου που είναι γνωστό για τα χαρακτηριστικά καρδιόσχημα άνθη του συνήθως κόκκινου χρώματος, αν και πλέον έχουν δημιουργηθεί ποικιλίες με λευκά, πορτοκαλί και ροζ άνθη.
Με καταγωγή από τη Χαβάη, το ανθούριο χαρακτηρίζεται από μεγάλης διάρκειας ανθοφορία και διαθέτει γυαλιστερό πράσινο φύλλωμα.
Εκτός από διακοσμητικό φυτό σε γλάστρα, το ανθούριο επιλέγεται και για τα κομμένα λουλούδια του, που χρησιμοποιούνται στη δημιουργία διάφορων ανθοσυνθέσεων.

Ο φανταστικός και μυστηριώδης πλανήτης ΓΗ – Guilin

Guilin –  Οι κινέζοι, λένε ότι το Guilin είναι ο ομορφότερος τόπος που υπάρχει κάτω από αυτόν τον ουρανό!

Το Guilin, το ομορφότερο μέρος μετά τον παράδεισο, σύμφωνα με ταξιδευτές και περιηγητές από όλο τον πλανήτη, είναι μια παραδοσιακή κινεζική πόλη στα βορειοανατολικά της Αυτόνομης Περιφέρειας Guangxi Zhuang της Νότιας Κίνας.
Το όνομα Guilin σημαίνει “Δάσος του αρωματικού Osmanthus “, λόγω του μεγάλου αριθμού αρωματικών γλυκών δέντρων osmanthus που βρίσκονται στην περιοχή.
Την ομορφιά και τη μαγεία, του την έχει χαρίσει και η  karst τοπογραφία.
Το karst  είναι μια τοπογραφία που σχηματίζεται από τη διάλυση διαλυτών πετρωμάτων όπως ασβεστόλιθος , δολομίτης, μάρμαρο.
Σε πολλές περιοχές της γης στις οποίες επικρατεί ο ασβεστόλιθος, διαμορφώνεται ένα επιφανειακό ανάγλυφο εξαιτίας της διάλυσής του από το νερό, το οποίο είναι γνωστό ως Karst.
Η λέξη είναι Σλαβική και χρησιμοποιείται σαν τοπωνύμιο σε περιοχή της Δαλματίας.
Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Cvijic το 1893 και άλλους αυστριακούς γεωλόγους που μελέτησαν την περιοχή αυτή.
Γενικά ο παραπάνω όρος χρησιμοποιείται σε όλες τις περιοχές όπου συμβαίνει διάλυση πετρωμάτων.
Το πιο τυπικό όμως karst αναπτύσσεται σε περιοχές που επικρατούν ανθρακικά πετρώματα, όπως ασβεστόλιθοι,
δολομίτες,
δολομιτικοί ασβεστόλιθοι,
μάρμαρα.
Στο Guilin παρατηρούμε μαγικά, πυργοειδούς μορφής καρστικά ανάγλυφα, τα οποία χαρίζουν τη μαγική διάσταση στην πόλη.
Η Επιτροπή Παγκόσμιας Κληρονομιάς πρόσθεσε το 2007 την καρστική έκταση του Guilin ως φυσικό Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς , στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Το 1981, κατατάχθηκε από το Κρατικό Συμβούλιο ως μία από τις τέσσερις πόλεις, οι άλλες τρεις είναι το Πεκίνο, το Χανγκζού και το Σούζου – Beijing, Hangzhou, Suzhou – όπου η προστασία της ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς, καθώς και του φυσικού τοπίου, πρέπει να αντιμετωπίζεται ως έργο προτεραιότητας
Το Guilin χαρακτηρίζεται επίσης, από υπόγεια συστήματα αποχέτευσης με καταβόθρες και σπήλαια και από τον ποταμό Li, ο οποίος  ρέει μέσα από την πόλη.

Είναι μία πόλη με 4.747.963 γενικό πληθυσμό, από τον οποίο το οποίο  το 1.134.393 είναι αστικός.

Η φήμη του Guilin ως ένα από τα πιο σαγηνευτικά και συνάμα ήσυχα μέρη του κόσμου αποκτήθηκε, καθώς έχει αποτελέσει επιλογή μεγάλων προσωπικότητων – από ποιητές μέχρι αυτοκράτορες.

ntina

Ο φανταστικός και μυστηριώδης πλανήτης ΓΗ - Η μικρούλα αρκτική αλεπού που περπάτησε 2.175 μίλια

Η μικρούλα αρκτική αλεπού που περπάτησε 2.175 μίλια (3.500 χιλιόμετρα) από το αρχιπέλαγος Svalbard της Νορβηγίας στον Καναδά στο διάστημα 76 ημερών

Ένα επικό ταξίδι πραγματοποίησε μια μικρή αρκτική αλεπού, η οποία βρέθηκε στον βόρειο Καναδά, περπατώντας συνολικά 3.506 χιλιόμετρα από τα νησιά Svalbard της Νορβηγίας, μέσα σε 76 μέρες.

Όπως ανέφερε σε δημοσίευμα της η εφημερίδα της Γροιλανδίας «Sermitsiaq», το ταξίδι της αλεπούς άφησε άφωνους τους επιστήμονες.

Οι ερευνητές στο Πολικό Ινστιτούτο της Νορβηγίας τοποθέτησαν στην μικρούλα αρκτική αλεπού μια συσκευή εντοπισμού και την απελευθέρωσαν στην άγρια φύση στην ανατολική ακτή του Spitsbergen πέρυσι τον Μάρτιο.

Σύμφωνα με το BBC, η αλεπού ήταν κάτω του ενός έτους όταν ξεκίνησε δυτικά προς αναζήτηση φαγητού. Έφτασε στην Γροιλανδία μόλις 21 μέρες αργότερα, προτού συνεχίσει για το δεύτερο μέρος του ταξιδιού της. Μετά από συνολικά 76 μέρες, εντοπίστηκε στο νησί Ellesmere του Καναδά.

Οι αρκτικές αλεπούδες είναι απίστευτα ανθεκτικά ζώα που μπορούν να επιβιώσουν σε πολύ ακραίες και χαμηλές θερμοκρασίες – τόσο χαμηλές όσο -50C. Οι αρκτικές αλεπούδες έχουν χνουδωτά πόδια, μικρά αυτιά και ένα μικρό ρύγχος για να τις βοηθά να διαχειριστούν το δριμύ ψύχος.

Αυτό που άφησε έκπληκτους τους επιστήμονες, δεν ήταν τόσο τα χιλιόμετρα της διαδρομής που κάλυψε η μικρούλα αρκτική αλεπού , όσο η ταχύτητα με την οποία τα κάλυψε – υπολογίζεται ότι διένυε κατά μέσο όρο περίπου 46 χιλιόμετρα την ημέρα, φτάνοντας μερικές φορές μέχρι και τα 155 χιλιόμετρα.

«Δεν πιστεύαμε στα μάτια μας στην αρχή. Νομίζαμε στην αρχή ότι ήταν νεκρή, ή ότι την είχαν μεταφέρει εκεί με βάρκα, αλλά δεν υπήρχαν βάρκες στην περιοχή. Μείναμε κατάπληκτοι», δήλωσε η ερευνήτρια του Ινστιτούτου Eva Fuglei. Καμία αλεπού δεν έχει καταγραφεί να έχει ταξιδέψει τόσο μακριά, τόσο γρήγορα στο παρελθόν.

«Αυτή η μικρούλα αρκτική αλεπού πήγε πολύ μακρύτερα από οποιεσδήποτε άλλες έχουμε καταγράψει στο παρελθόν, κάτι που δείχνει την εξαιρετική ικανότητα αυτού του μικρού πλάσματος», ανέφερε.

Το Ινστιτούτο έδωσε και ένα γράφημα που δείχνει τη διαδρομή της αρκτικής αλεπούς, η οποία έκανε δύο στάσεις στην πορεία της.

Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι μπορεί να κουλουριαζόταν στο χιόνι για να αντιμετωπίσει τις κακές καιρικές συνθήκες και ότι έβρισκε φαγητό, όπως θαλασσοπούλια, σε ανοιχτά κανάλια νερού.

Η συρρίκνωση των πάγων στην Αρκτική έχει αντίκτυπο στις αρκτικές αλεπούδες, οι οποίες δεν μπορούν πλέον να επισκέπτονται την Ισλανδία, ενώ εν ευθέτω χρόνω ο πληθυσμός του Svalbard θα μπορούσε να απομονωθεί.

πηγή:

cnn.gr
itv.com
telegraph.co.uk
coat.no
Η αλεπού
Η αλεπού ,Vulpes είναι γένος θηλαστικών, που ανήκει στην οικογένεια Κυνίδες.
Το πιο γνωστό είδος είναι η Κόκκινη αλεπού (Vulpes vulpes), της οποίας το τρίχωμα είναι κοκκινωπό, με μαυριδερά το πίσω μέρος των αυτιών της και το μπροστινό μέρος των ποδιών της, ενώ το άκρο της ουράς της είναι πάντα λευκό.
Εμφάνιση
     Εξωτερικά μοιάζει λίγο με τον σκύλο, αλλά η ουρά της είναι πολύ πιο φουντωτή και το τρίχωμά της πιο πυκνό, ενώ και το ρύγχος της πιο μακρόστενο.
Το μεγαλύτερο σε διαστάσεις είδος είναι η κόκκινη αλεπού, η οποία φτάνει σε μήκος έως και τα 90 εκατοστά και ζυγίζει 7 - 10 κιλά.
Το εντυπωσιακό είναι ότι η ουρά της φτάνει σε μήκος έως και τα 60 εκατοστά, δηλαδή είναι αρκετά μεγάλη συγκριτικά με το σώμα της.
Στα περισσότερα είδη, τα πόδια της είναι κοντά και λεπτά και έτσι η ουρά της χρησιμεύει και σαν μέσο ισορροπίας.
Γεωγραφική διασπορά
     Τις ξέρουμε ως πονηρές και πανούργες, στην πραγματικότητα όμως είναι φιλικές και ιδιαιτέρως περίεργες!
Πέρα από το παιχνίδι μεταξύ τους, δεν είναι ασυνήθιστο να παίζουν και με άλλα ζώα, όπως σκυλιά και γάτες, ενώ τρελαίνονται για μπαλάκια.
Είναι πανέξυπνες και συνηθίζουν να αρπάζουν με μαεστρία τα μπαλάκια από τα γήπεδα του γκολφ. Και βέβαια η σχέση της αλεπούς με τον άνθρωπο χάνεται στα βάθη του χρόνου: ήταν το 2011 όταν οι αρχαιολόγοι έμειναν έκπληκτοι ανοίγοντας τάφο ηλικίας 16.500 ετών σε κοιμητήριο της Ιορδανίας για να βρουν τα απομεινάρια ενός άντρα και της κατοικίδιας αλεπούς του!
     Μιλάμε δηλαδή για τουλάχιστον 4.000 χρόνια πριν από την πρώτη γνωστή κοινή ταφή ανθρώπου και οικόσιτου σκύλου…
     Η αλεπού εμφανίστηκε στη Γη πριν από 400.000 χρόνια και πιθανώς να υπήρξε και θήραμα για τους προϊστορικούς κυνηγούς.
     Σήμερα συναντάται σε όλες σχεδόν τις ηπείρους, εκτός από την Ανταρκτική.
     Η Κόκκινη αλεπού ζει στην Ευρώπη, την Ασία, μια στενή λωρίδα της βόρειας Αφρικής, τη Βόρεια Αμερική (εισήχθη από το Ηνωμένο Βασίλειο στις ανατολικές ΗΠΑ στα μέσα του 18ου αιώνα και εξαπλώθηκε δυτικότερα), ενώ το 1855 εισήχθη και στην Αυστραλία.
Όχι μόνο δεν είναι σε κανένα μέρος απειλούμενο με αφανισμό είδος, αλλά αντιστρόφως η εκπληκτική της προσαρμοστικότητα έχει οδηγήσει πολλά άλλα λιγότερο ικανά είδη σε κίνδυνο εξαφάνισης ή και εξαφάνιση.
Διατροφή
     Όλα τα είδη αλεπούδων είναι παμφάγα.
Το διαιτολόγιό τους αποτελείται σε μεγάλο ποσοστό από ασπόνδυλα.
Ωστόσο, καταναλώνουν και τρωκτικά, λαγούς, κουνέλια και άλλα μικρά θηλαστικά, καθώς και ερπετά , όπως φίδια, αμφίβια, χόρτα, μούρα, ενώ δείχνουν ιδιαίτερη προτίμηση και σε καρπούς , φρούτα, ψάρια, πτηνά, αυγά, σκαθάρια, έντομα και όλα σχεδόν τα είδη μικρών ζώων.
     Τα περισσότερα είδη δείχνουν μεγάλη προσαρμοστικότητα σε πολλά διαφορετικά είδη τροφής και κατά μέσο όρο καταναλώνουν 1 κιλό τροφής την ημέρα.
     Όλες οι αλεπούδες έχουν την χαρακτηριστική συνήθεια να θάβουν ,συνήθως με φύλλα,χώμα ή χιόνι , υπολείμματα τροφής όταν έχουν περίσσευμα, για να τα φάνε αργότερα
    Αναπαραγωγή
 Η περίοδος αναπαραγωγής των αλεπούδων ποικίλλει ευρέως, λόγω της μεγάλης γεωγραφικής τους εξάπλωσης και της ποικιλίας των ειδών.
     Ειδικότερα στα μέσα γεωγραφικά πλάτη , όπως επομένως συμβαίνει και στην Ελλάδα, λόγω του ότι ο καιρός της αναπαραγωγής τους αρχίζει τον Ιανουάριο με Φεβρουάριο, η Κόκκινη αλεπού είναι κυρίως εξαιρετικά δραστήρια τον Μάιο, όταν μεγαλώνει τα μικρά της.
     Τότε υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να κυκλοφορεί ακόμα και την ημέρα, καταστρέφοντας συχνότερα τα κονικλοτροφεία και τα κοτέτσια των ανθρώπων.
     Μάλιστα όταν έρχεται ο καιρός της αναπαραγωγής, το θηλυκό σκάβει μία φωλιά με δαιδαλώδεις διαδρόμους μέσα σε μία περιοχή η οποία ανήκει σε ένα συγκεκριμένο αρσενικό.
     Μετά από 51 - 53 ημέρες, γεννιούνται 3 - 5 μικρά κουταβάκια, τα οποία αρχικά έχουν κάπως πιο γκρίζο τρίχωμα σε σχέση με τη μητέρα τους, ενώ στις πρώτες 2 εβδομάδες είναι τυφλά.
     Η μητέρα τους τούς φέρνει τροφή καθημερινά και κάθε φορά που γυρίζει στην φωλιά της ακολουθεί διαφορετικό δρόμο.
     Στην ηλικία των 2 μηνών βγαίνουν από την φωλιά και αρχίζουν να παίζουν με την μητέρα τους και μεταξύ τους.
Σχέση με τον άνθρωπο
     Αν και έχει μια ενστικτώδη δυσπιστία και φόβο απέναντι στον άνθρωπο, ωστόσο είναι εξαιρετικά σπάνιο να συμβεί απρόκλητη επίθεση αλεπούς σε άνθρωπο.
     Στις περισσότερες περιπτώσεις, η αλεπού όταν εξοικειωθεί με τον άνθρωπο, αρχίζει να του δείχνει εμπιστοσύνη και φιλική παιχνιδιάρικη συμπεριφορά, όπως αυτή του σκύλου.
     Τα τελευταία χρόνια μάλιστα, ορισμένα είδη αλεπούδων έχουν εμφανιστεί στα προάστια ή ακόμα και στα κέντρα αρκετών πόλεων, μεταξύ των οποίων και σε αστικές περιοχές της Αθήνας, και φαίνεται να έχουν προσαρμοστεί επιτυχώς στην ανθρώπινη παρουσία.
     Ειδικότερα επίσης η Ασημένια αλεπού, μια ποικιλία της κόκκινης αλεπούς με μεγάλη ποσότητα μελανίνης, έχει υποβληθεί σε πρόγραμμα εξημέρωσης και τις τελευταίες δεκαετίες έχει γνωρίσει απήχηση ως κατοικίδιο, σε κάποια κράτη.
     Εκτός από αυτήν, το μόνο άλλο είδος που θεωρείται κατάλληλο και χρησιμοποιείται ως κατοικίδιο είναι η Αλεπού Φενέκ.
Κουλτούρα σχετικά με την αλεπού
     Εξαιτίας της συνήθειας της αλεπούς να ζει κοντά στα χωριά, έχει συνδεθεί με πολλές ιστορίες και παραμύθια πολλών πολιτισμών.
     Είναι επίσης γνωστή και δημοφιλής για την μεγάλη της πονηριά, σε τέτοιο βαθμό ώστε να υπάρχει διεθνώς η χαρακτηριστική φράση «Είναι πονηρός σαν αλεπού».
     Ιστορικό παράδειγμα χρήσης αυτής της φράσης, ήταν για τον Erwin Johann Eugen Rommel Στρατάρχης του Γ΄ Ράιχ και ένας από τους ικανότερους στρατιωτικούς ηγέτες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
     Για τις ικανότητές του αυτές, του είχε αποδοθεί το προσωνύμιο Αλεπού της Ερήμου - Desert Fox