Τραγουδήσατε πρώτη φορά στη ζωή σας από χαρά ή από λύπη; Μαρίζα Κωχ: -. Ένα παιδί από χαρά μόνο τραγουδά.

"Τραγουδήσατε πρώτη φορά στη ζωή σας από χαρά ή από λύπη;

-. Ενα παιδί από χαρά μόνο τραγουδά. 

Ήταν στο Ίδρυμα. 

Στεγαζόταν στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής. 

Είχαμε μπει εκεί με την αδελφή μου, τεσσάρων ετών εγώ τότε, ως τραχωματικά παιδιά (σ.σ.: μολυσματική νόσος των ματιών που προκαλούσε τύφλωση) και μείναμε για πέντε χρόνια. 

Κάθε Σάββατο, έξω από το Ίδρυμα, οι Μικρασιάτες έστηναν γιορτή».

Και εσείς συμμετείχατε;
Με ανέβαζαν στο κάρο και τραγουδούσα. 
Ήμουν λίγο πιο ψηλή από το χωνί του γραμμοφώνου. 
Το έσκαγα μαζί με τα αγόρια από το Ίδρυμα. 
Σκάβαμε ένα λαγούμι και πηγαίναμε κοντά τους. 

Εγώ ήμουν η σοπράνο.

Με συγκίνησε ιδιαίτερα η ιστορία αγάπης της μητέρας σας με τον πατέρα σας, έναν όμορφο γερμανό στρατιώτη που μιλούσε αρχαία ελληνικά.
Την μητέρα μου την ερωτεύτηκε ένας όμορφος Γερμανός στρατιώτης που μιλούσε αρχαία ελληνικά, όταν αντίκρισε τις φωτογραφίες της σε ένα φωτογραφείο της πλατείας Καρύτση.
Της έστησε καρτέρι όταν πήγε να τις πάρει. 
Έζησαν μαζί τέσσερα χρόνια. 
Απέκτησαν την αδελφή μου και εμένα. 
Ηταν γενναία γυναίκα η μητέρα μου. 
Με την οπισθοχώρηση, τα ίχνη του πατέρα μας χάθηκαν. 
Η μάνα μου μαυροφορέθηκε. 
Νιώθαμε όμως πάντα παιδιά αγάπης. 
Εκείνη πίστευε ότι αν ζούσε, μα με ένα πόδι, μα με ένα χέρι, θα ερχόταν πίσω κοντά μας.
Ήταν σίγουρη ότι είχε σκοτωθεί. Δεν μας άφησε στοιχεία να τον αναζητήσουμε. 
Ήταν βέβαιη για την αγάπη τους.

Και εσείς όµως ερωτεύτηκατε στα 13.
Το 1956 έγινε ο μεγάλος σεισμός της Σαντορίνης. 
Στο νησί ήρθαν παλικάρια να βοηθήσουν στην ανοικοδόμηση. 
Ήρθε και ο Στυλιανός από το Ηράκλειο της Κρήτης…

Και άξιζε τον κόπο;
Φαίνεται ότι άξιζε. 

Ήταν ένα παλικάρι με μια σοβαρότητα τέτοια που μου συγχωρούσε όλα τα παλαβά που συνέχιζα να κάνω. 
Να εξαφανίζομαι στο βουνό και να νυχτώνομαι εκεί. 
Οι άλλοι, η μάνα μου, με μάλωναν και εκείνος με μια γλυκύτητα μου έλεγε: "Αφησέ τους"
Τον παντρεύτηκα 14 ετών και έφερα στη ζωή τον γιο μας. 
Ο γάμος μας, βέβαια, διαλύθηκε όταν εγκατασταθήκαμε πλέον στην Αθήνα και άρχισα να πηγαίνω στο ωδείο. 
Εκείνος είχε αντιρρήσεις. 
Και δεν θα έπρεπε, νομίζω. 
Γιατί του είχα ξεκαθαρίσει ότι ήθελα να γίνω τραγουδίστρια. 
Δεν το άντεξε. 
Συνεχίσαμε τη ζωή μας χωριστά. 
Εκείνος ξαναπαντρεύτηκε και έχει αφήσει δύο αδέλφια στον γιο μου.
Έφυγε δυστυχώς νωρίς από τη ζωή.

Πώς είναι να γίνεσαι μητέρα σε τόσο τρυφερή ηλικία;
Δεν έχω ακούσει τη λέξη "μαμά" από τα χείλη του γιου μου. 
"Μαρίζα" με ανεβάζει, "Μαρίζα" με κατεβάζει. 
Μεγαλώσαμε σαν αδέλφια και ήταν ωραίο. 
Ευτυχώς τώρα έχω ένα εγγόνι και χαίρομαι που το ακούω να με λέει "γιαγιά"

Πρώτη φορά ποτέ τραγουδήσατε μπροστά σε κοινό;
Πρώτη φορά τραγούδησα το 1966 σε μια μπουάτ. 
Εκεί με ανακάλυψε ο Μίκης. 
Έγραψε μάλιστα έναν κύκλο τραγουδιών για τη φωνή μου, την "Ηλικία της γειτονιάς μου" 
Δεν προλάβαμε να τα ηχογραφήσουμε σε στούντιο. 
Ηρθε η χούντα. 
Πρόσφατα ανακάλυψα στο ΥouΤube ένα τραγούδι από live εκείνων των ημερών. 
"Σαν παλιό αμαξάκι" λέγεται. 

Ποιος, πώς το διέσωσε, ποιος να το ξέρει!.
To βράδυ του πραξικοπήματος μας βρήκε με τον Μίκη. 
Βγαίνοντας από την μπουάτ ακούστηκε ένας θόρυβος.
"Eίναι από ερπύστριες. Κρυφτείτε γρήγορα" μας είπε.
Τα επόμενα χρόνια μπαινοβγαίναμε στο εξωτερικό. 

Συγκατοικούσα στο Λονδίνο με τον Μάνο Λοΐζο και τη Μάρω, τη γυναίκα του. 
Τα λεφτά δεν έφταναν ποτέ θυμάμαι. 
Είχαμε ρημάξει τα βουτυράκια και τα μελάκια από τα καφενεία. 
Κάναμε κολεγιά με τους σερβιτόρους που ήταν Κύπριοι και έκαναν τα στραβά μάτια.

Στην Αγγλία ανακαλύψατε το ροκ;
Στη Αγγλία ανακάλυψα το ροκ. 
Ετσι έβαλα τον ηλεκτρικό ήχο στα τραγούδια μου. 
Γύρισα στην Ελλάδα μέσα στη δικτατορία και συνεργάστηκα με τον Διονύση Σαββόπουλο στο "Rodeo". 
Ηταν τόσος ο κόσμος που ερχόταν να μας δει, που έριχναν νερό από τα μπαλκόνια των πολυκατοικιών για να διαλυθεί το πλήθος. 
Είχαμε ένα βαν με τους δικούς μου μουσικούς, χωρίς πόρτες, θυμάμαι. 
Πηγαίναμε στον Αλιμο. 
Υπήρχε ένα κουτούκι. Βάζαμε τον ενισχυτή στην πρίζα και τι άκουγαν τα ψάρια… 
Έτσι ηχογραφήσαμε τον δίσκο "Aραμπάς"

Hταν ο πρώτος δίσκος της Μinos που έγινε χρυσός.
Ήταν μια πρόταση διαμαρτυρίας στην καπηλεία που γινόταν στα παραδοσιακά τραγούδια από τη χούντα. 
Έπαιζε το ραδιόφωνο "Tα παιδιά της Σαμαρίνας" και λέγαμε "έρχεται διάγγελμα πάλι" 
Και εμείς κάναμε την παράδοση τραγούδι διαμαρτυρίας.

Φτιάχνετε ακόµη το δικό σας κρασί;
Ξέρω να φτιάχνω κρασί από τα παιδικά μου χρόνια στη Σαντορίνη. 
Είμαι λίγο αλχημίστρια. Μαγειρεύω με έναν τρόπο λίγο πρωτότυπο, θα έλεγα. 
Και κάνω και καταπληκτικό πετιμέζι. 
Τις κρύες ημέρες του χειμώνα στο βιωματικό εργαστήρι μουσικής για παιδιά που έχω δημιουργήσει τους φτιάχνω τηγανίτες και τις περιχύνω με πετιμέζι.
Έχω και το τραγούδι, κάνω και τις τρέλες μου, μια χαρά. Υγεία να 'χουμε πάνω απ' όλα".
tovima.gr

Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 5 Ιουλίου 2018.

1976 Eurovision - τότε που Μάνος Χατζιδάκις ήταν διευθυντής του Τρίτου Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας

Η δύναμη των media - Αυτά όμως δε μετρούσαν τότε,  γιατί τότε υπήρχε ο Μάνος Χατζιδάκις.
 Tο 1976 η Ελλάδα αποφάσισε να επανεμφανιστεί στο διαγωνισμό της Γιουροβίζιον μετά την αποχή της προηγούμενης χρονιάς, όταν θέλησε να καταγγείλει τον Αττίλα στην Κύπρο και την παρθενική εμφάνιση της Τουρκίας στο θεσμό. 
Το τραγούδι της δεύτερης συμμετοχής ήταν επιλογή του Μάνου Χατζιδάκη ως διευθυντή του Τρίτου Προγράμματος. 
Επρόκειτο για ένα μοιρολόι της μαυροφορεμένης Μαρίζας Κωχ που μιλούσε για την στρατιωτική εισβολή και το δράμα του Κυπριακού λαού. 
Το "Παναγία μου – Παναγία μου", προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων και τάραξε τα νερά της Γιουροβιζιον.
Η Μαρίζα Κωχ, σε συνέντευξη της αποκάλυψε το παρασκήνιο της ανάθεσης από τον Μάνο Χατζιδάκι, που ήταν ο διευθυντής του Τρίτου Προγράμματος τότε. 
Όλα έγιναν μέσα σε ένα βράδυ, όταν την πήρε τηλέφωνο ο Χατζιδάκις και της είπε ξεκάθαρα να φύγει αμέσως για την Χάγη μαζί με ένα λαούτο μόνο. 
Ήθελε το τραγούδι μέσα σε ένα βράδυ, για να προλάβουν να κατοχυρώσουν την συμμετοχή της Ελλάδας στο διαγωνισμό. Μαζί με τον Μάικ Ροζάκη, έγραψαν μέσα από το τηλέφωνο το τραγούδι "Παναγία μου, Παναγία μου". 
Όταν το περιεχόμενο του τραγουδιού έγινε γνωστό, οι Τούρκοι που ζούσαν μόνιμα εκεί, έκαναν συγκέντρωση διαμαρτυρίας ενάντια στη συμμετοχή της χώρας μας...
Στις 3 Απριλίου 1976, η Μαρίζα Κωχ απτόητη βγήκε να τραγουδήσει στη σκηνή, ενώ την συμβούλευαν να μην το τολμήσει, αφού διέτρεχε άμεσο κίνδυνο η ζωή της. 
Οι διοργανωτές, την πληροφόρησαν λίγα δευτερόλεπτα πριν εμφανιστεί, ότι υπήρχε ελεύθερος σκοπευτής απέναντι της με εντολή αν χρειαστεί να την πυροβολήσει. 
Εκείνη όμως έκανε δυο βήματα, αγνοώντας τις απειλές και βρέθηκε στην σκηνή τραγουδώντας ένα μοιρολόι που εξιστορούσε τις θηριωδίες των Τούρκων απέναντι στον κυπριακό λαό.
Οι οδηγίες του Μάνου Χατζιδάκι δεν αφορούσαν μόνο την ερμηνεία, αλλά και το όλο στήσιμο της πάνω στη σκηνή: 
“Μόνο στο τέλος του τραγουδιού, στην τελευταία κορόνα, να απλώσεις τα χέρια για να φανεί το πένθος μας για την Κύπρο”
Διότι, σύμφωνα με τον Χατζιδάκι και την Κωχ, 
το φόρεμα που φόρεσε το βράδυ του διαγωνισμού, δεν ήταν ένα ένδυμα απλής επίδειξης, αλλά ένδειξη πένθους και θρήνου.
Η τουρκική τηλεόραση δεν μετέδωσε την ελληνική συμμετοχή και εκείνη την ώρα μετέδωσε πρόγραμμα με τον χορό της κοιλιάς. 
Η Ελλάδα πήρε την 13η θέση το διαγωνισμό, συγκεντρώνοντας μόλις 20 βαθμούς, οι οκτώ εκ των οποίων ήταν από τη Γαλλία. 
Επίσης, έλαβε πέντε από την Ιταλία, τέσσερις από την Ισλανδία, δύο από το Βέλγιο κι έναν από την Πορτογαλία. 
Η θέση, ήταν το τελευταίο που απασχολούσε τους συμμετέχοντες στην ελληνική αποστολή. 
Κατά την επιστροφή τους στην πατρίδα, ο Μάνος Χατζιδάκις με επιστολή που απέστειλε στον Τύπο ξεκαθάρισε:
-. Διάβασα πολλές επικρίσεις εναντίον της Ραδιοφωνίας, για το ότι δεν εναρμονίστηκε με το επίπεδο της Eurovision και για το ότι δεν έγινε “δημοκρατικότερα” η επιλογή, ώστε “να πετύχουμε”. 
Πουθενά δε διάβασα τη μόνη, τη μία και τη σωστή άποψη. 
Ότι δε διαθέτουμε ηλίθιο τραγούδι και είμαστε μια χώρα που έχει τεράστια και αξιόλογη μουσική παράδοση. 
Λάβαμε μέρος, διότι έπρεπε να δηλώσουμε παρουσία. 
Διαλέξαμε ένα τραγούδι που μας ταιριάζει και δε μας έκαμε εκ των υστέρων να ντραπούμε. 
Αν πετυχαίναμε, ίσως να ντρεπόμουν, μια κι εγώ προσωπικά σαν υπεύθυνος, πρώτη φορά συνειδητοποίησα το επίπεδο του θορυβώδους αυτού διαγωνισμού/
https://www.youtube.com/watch?v=JBjnd8TF-yQ
https://www.youtube.com/watch?v=HiHObibSvmc

Η Μαρίζα Κωχ κι η ιστορία του «Παναγιά Μου, Παναγιά Μου»- https://www.youtube.com/watch?v=LTpO0bpnm7U - 

Από : Stratos Sarantopoulos

Το 1976 η Ελλάδα έστειλε στην Eurovision το τραγούδι "Παναγιά Μου, Παναγιά Μου" σε στίχους Μιχάλη Φωτιάδη, μουσική Μαριζας Κωχ, ερμηνευμένο από τη Μαρίζα Κωχ.
Ο Μιχάλης Ροζάκης διηύθυνε την ορχήστρα.