ξινολάχανο, αρμιά, λαχαναρμιά, τα απόλυτα του χειμώνα...

Η λαχαναρμιά είναι χαρακτηριστικό στοιχείο της παραδοσιακής κουζίνας της Βόρειας Ελλάδας. Για να διατηρήσουν τα λάχανα πρόσθεταν αλάτι, 

λεμόνια, 
πολλές φορές και σιναπόσπορο, 
καυτερές πιπεριές ή και ρεβύθια (που επιταχύνουν τη διαδικασία της ζύμωσης), και τα έβαζαν μέσα σε βαρέλια που είχαν κάνουλα στη βάση. 
Ανά τακτά διαστήματα έπαιρναν λίγο από το υγρό του κάτω μέρους και το έριχναν από πάνω. Σε ένα μήνα το λάχανο ήταν έτοιμο να μαγειρευτεί με χοιρινό και να τυλιχτεί σε λαχανοντολμάδες. 
Και εμείς μπορούμε να φτιάξουμε λάχανο αρμιά, ακόμη και να μην έχουμε εύκαιρο ένα βαρελάκι με βρυσάκι. 
Παίρνουμε ένα αφράτο λάχανο και με ένα κοφτερό χέρι κάνουμε μια βαθιά τρύπα εκεί που είναι το κοτσάνι, 
τη γεμίζουμε με χοντρό αλάτι, 
βάζουμε το λάxανο σε ένα ευρύχωρο σκεύος, 
το σκεπάζουμε με αλατόνερο (υπολογίζουμε ένα κουτάλι της σούπας αλάτι για ένα λίτρο νερού), 
ανακατεύουμε καλά, 
προσθέτουμε δύο λεμόνια και τοποθετούμε από πάνω κάτι βαρύ – ένα πιάτο λόγου χάρη. Κάθε δυο τρεις μέρες ανακατεύουμε την άρμη μέχρι να περάσουν τριάντα μέρες και να γίνει.
Όταν είναι έτοιμο το λάχανο μπορούμε να το μαγειρέψουμε με κοτόπουλο, 
γαλοπούλα αλλά και με χοιρινό! - gastronomos.gr

αναλυτικότερες πληροφορίες για το πως κάνουμε ξινολάχανο και στην botanologia.gr - Πως κάνω ξινολάχανο, ένα από τα πολυτιμότερα λαχανικά ζύμωσης

....Είναι σημαντικό όλο το λάχανο να είναι βυθισμένο μέσα στα υγρά, καθώς η ζύμωση είναι μια αναερόβια διαδικασία και αν το λάχανο εκτεθεί στον αέρα πιθανότατα θα μολυνθεί από μικρόβια και μούχλα – αυτό διότι το ξινολάχανο φτιάχνεται με ζύμωση, και μέρα με τη μέρα θα αρχίσει να αφρίζει και να φουσκώνει.
Η ζύμωση, γίνεται μέσω μικροοργανισμών οι οποίοι τρέφονται από τα σάκχαρα  που βρίσκονται στο λάχανο και μέσω της γαλακτικής ζύμωσης.
Το αποτέλεσμα είναι αυτό το ευχάριστα ξινό και εύπεπτο αποτέλεσμα.
Οι μικροοργανισμοί, είναι τα γνωστά μας, προβιοτικά, φίλοι και σύμμαχοι του πεπτικού συστήματος...

read more:https://botanologia.gr/pos-kano-xinolachano-ena-apo-ta-polytimotera-lachanika-zymosis/

πως φτιάχνω εύκολα, γρήγορα και απλά τυρί...

Μια απλούστατη συνταγή για σπιτικό τυρί που τρώγεται φρέσκο!
τα υλικά απλά, που πολύ εύκολα μπορώ να έχω!
2 λίτρα φρέσκο πλήρες γάλα
το χυμό από 1 λεμόνι
μία/1 τσαντίλα, το γνωστό μας τουλπάνι
και
-. στρώνω το τουλπάνι σε ένα αναλόγου μεγέθους τρυπητό και το αφήνω στην άκρη.
-. σε μια κατσαρόλα, βάζω το γάλα και το ζεσταίνω σε μέτρια φωτιά. 
-. όταν αρχίσει να βράζει, χαμηλώνω τη φωτιά για να μην φουσκώσει και ξεχειλίσει το γάλα.
-. προσθέτω τον χυμό λεμονιού στο γάλα και ανακατεύω απαλά. 
-. παρατηρώ ότι το γάλα αρχίζει να διαχωρίζεται σε τυρόγαλα και τυρομάζα.
-. συνεχίζω να ζεσταίνω το μείγμα μέχρι ο ορός να αποκτήσει ένα κίτρινο χρώμα. 
-. αν ο ορός παραμένει λευκός, προσθέτωλίγο ακόμα χυμό λεμονιού και ανακατεύω μέχρι να διαχωριστεί πλήρως η τυρομάζα.
-. με μια τρυπητή κουτάλα, μαζεύω την τυρομάζα και την τοποθετώ στο τουλπάνι.
-. σφίγγω το τουλπάνι για να απομακρυνθούν τα περιττά υγρά και το κρεμάω σε ένα κατάλληλο μέρος για μερικές ώρες να στραγγίξει.
-. την επόμενη μέρα το αλατίζω ελαφρά, το τοποθετώ σε ένα γυάλινο δοχείο, το οποίο έχω λαδώσει ελαφριά, που να σκεπάζει και το βάζω στο ψυγείο.
-. καταναλώνουμε το τυρί φρέσκο με αλάτι ή με μέλι
ή με πετιμέζι σαν γλυκάκι
-. η ποσότητα των 2 λίτρων γάλα, μου δίνει περίπου 200-300 γραμμάρια φρέσκο τυρί!
-. το τυρόγαλο δεν το πετάω, αλλά το χρησιμοποιώ να βράσω κάποιο ζυμαρικό ή ρυζάκι
και το τυρόγαλο και το τυρί δεν αντέχουν το πολύ 2 με 3 μέρες στο ψυγείο!
                κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

Πριν γίνει η αγουρίδα μέλι...

Αγάλι- αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι,
αλλά πριν γίνει μέλι θα την κρατήσω έτσι όπως είναι ξινούτσικη για να την έχω το καλοκαίρι για τις σαλάτες μας, 
για τα χόρτα μας, όπως τα βλίτα μας,
τα κολοκυθάκια μας τα βραστά, 
τις μπάμιες...
Και παίρνω άγουρα σταφύλια, από την κληματαριά μας,
τα πλένω πολύ καλά και
βάζω τις ρόγες των σταφυλιών στο γουδί και 

τα πιέζω να βγάλουν τον ζωμό τους,

περνάω το χυμό από σίτα,

τον ρίχνω σε ένα μπουκαλάκι αφού αφήσω λίγο χώρο που τον γεμίζω με ελαιόλαδο,

κλείνω καλά το μπουκαλάκι μου και 

αποθηκεύω στο ψυγείο για μία εβδομάδα!  ntina

... και διαβάζω στο χρονολόγιο της Elena Namini:
Στην πιο αφρόντιστη και αθέατη γωνιά του κτήματος, έχει μεγαλώσει μια άγρια κληματαριά. 
Ανέβηκε τάχιστα σε ένα μικρό υπόστεγο, στο οποίο πάντα φυλάω κάποια καυσόξυλα για τις χειμωνιάτικες μέρες που έρχομαι στο κτήμα. 
Ανεξέλεγκτα κρέμασε και άπλωσε και σχεδόν το σκέπασε.
Κοιτώντας, είδα ότι είναι γεμάτη σταφύλια! 
Θυμήθηκα την υπέροχη κληματαριά - κρεβατίνα στο σπίτι του παππού στο χωριό. 
Κάτω ακριβώς είχε κάνει ένα κρεβάτι με σανίδες και κουρελούδες. 
Γιατάκι το έλεγε και εκεί κοιμόταν όλο το καλοκαίρι κι εμείς εκεί τρέχαμε κάθε φορά που πηγαίναμε σπίτι του. 
Έχει αποτυπωθεί στην μνήμη μου η εικόνα της γιαγιάς να χτυπάει σε ένα πέτρινο μεγάλο γουδί που είχαν στην αυλή, αγουρίδες. 
Τα πράσινα ξινά σταφύλια που μάζευε ο παππούς, αραιώνοντας με τέχνη τα τσαμπιά της κληματαριάς. 
Τι σου είναι το μυαλό όμως! 
Επανέφερε αυτή την εικόνα και ήταν αδύνατον να μην μαζέψω αγουρίδες βλέποντας τες σήμερα! 
Λες και ήθελα να ζωντανέψω παιδικές στιγμές. 
Μου έδωσε χαρά αυτή η αίσθηση. 
Μάζεψα λοιπόν τις αγουρίδες!
Ξέρετε, παλιά, αυτή την εποχή που δεν υπήρχαν λεμόνια, δεν έκαναν φυσικά εισαγωγές λεμονιών. 
Οι γυναίκες χρησιμοποιούσαν χυμό αγουρίδας. 
Με αυτές έδιναν όξινη γεύση και ιδιαίτερο άρωμα στα φαγητά και στις σαλάτες τους.  Κάποιες νοικοκυρές στα χωριά το κάνουν ακόμη. 
Έτσι κλείνουν την πόρτα στα λεμόνια Αφρικής, Αργεντινής, Χιλής κλπ και οι αγουρίδες μετατρέπονταν σε …καλοκαιρινά λεμόνια! 
Σε εγχώρια, εναλλακτική επιλογή.
από το χρονολόγιο της Elena Namini -https://www.facebook.com/elena.namini/posts/pfbid0UweyTpfxSgDkgWLHQcXffT8mUBeAFfhF2snTME8QGb9xL2eT76CirZWpQNoJ176bl
             σταχυολογήματα
-. αξέχαστες οι μπάμιες που έκανε η μάνα μου με αγγουρίδες που έστριβε από τη δίφορη εφτάκιλη κληματαριά της αυλής του πατρικού μας, με το ωραίο χαρουπόμελο! #Κώστας Καράτζης
-. η μνήμη η παλιά, ένα κλωνάρι με φύλλα και αγουρίδα στον πάτο της κατσαρόλας και από πάνω ντολμαδάκια! #Εύα Παπαδάκη-Βουγιούκα
-. στα ορεινά, σε υψόμετρο κοντά στα 1000 μέτρα, κανένα κλήμα δεν προλάβαινε να κάνει σταφύλια, λόγω των καιρικών συνθηκών.
 Έτσι, περά από τη σκιά, αυτό που πρόσφερε ήταν ακριβώς οι αγουρίδες. 
Θυμάμαι ακόμα τον πατέρα μου να τις στύβει ανάμεσα στα χέρια του πάνω από ένα πιάτο κουκιά ή φασολάκια χωρίς σάλτσα #Pantelis Mitsiou
-. αγουρίδα ονομάζεται το άγουρο σταφύλι και συγκεκριμένα ο φρουτώδης χυμός από άγουρα σταφύλια. 
Ο τρόπος συντήρησης είναι πανεύκολος: καταψύχουμε σε σακουλάκια και χρησιμοποιούμε για να δώσουμε στα φαγητά μας  γλυκόξινη γεύση. 
Κάποτε η αγουρίδα αντικαθιστούσε το λεμόνι την περίοδο που ήταν εκτός εποχής.
-. Η αγουρίδα, η πιο συνηθισμένη από άγουρα σταφύλια αλλά και από πολλά άλλα άγουρα φρούτα και λαχανικά, χρησιμοποιείτο από αρχαιοτάτων χρόνων. 
Για τους Γάλλους vertjus (πράσινος χυμός), η χρήση της στη μαγειρική είναι πολύ εκτεταμένη σε διαφορετικούς τύπους βινεγκρέτ, για να συνοδεύσει θαλασσινά, ψάρια και κρέατα, σάλτσες, για ντεγλασάρισμα κ.λπ. 
Η οξύτητά της μπορεί να ισούται με το pH του λεμονιού, δηλαδή 2,5 ph. 
Καθιστά δυνατή την αναπαραγωγή της λεγόμενης «ξηρής» οξύτητας, ενώ παρέχει ελαφριά αρώματα φρούτων, νότες ζαχαρωμένων φρούτων και οξείδωση. 
Πλέον χρησιμοποιείται σε κοκτέιλ μπαρ για να αντικαταστήσει το λεμόνι και να φέρει νέες γευστικές εμπειρίες σε κλασικές συνταγές κοκτέιλ. 
Απαραίτητο στοιχείο της μεσαιωνικής κουζίνας, η αγουρίδα είναι μια λεπτή εναλλακτική λύση του ξυδιού ή του χυμού λεμονιού. 
Το καλοκαίρι, ο αμπελουργός κόβει μέρος από τα μη ώριμα σταφύλια. 
Πιεσμένος, φιλτραρισμένος και παστεριωμένος, ο χυμός σταφυλιού φέρνει μια λεπτή όξινη πινελιά στα πιάτα σας, πιο ελαφριά από το ξύδι, πιο γλυκιά από το λεμόνι. 
Σύμφωνα με έρευνες, ο χυμός υπήρχε στο 42% των μεσαιωνικών συνταγών. 
Η αγουρίδα συνδέθηκε γενικά με το καλοκαίρι και τα ευαίσθητα πουλερικά, ενώ το ξύδι για το χειμώνα, με βοδινό ή χοιρινό κρέας. 
Με την παστερίωση αυτό το πρόβλημα λύθηκε και μπορούμε να τη βρούμε στο εμπόριο.
περισσότερες πληροφορίες:

https://www.aglaiakremezi.com/el/verjuice-what-to-do-with-sour-grapes/

https://www.aglaiakremezi.com/

Αγοράζοντας μοσχάρι: ποιο είναι το ιδανικό κομμάτι για κάθε συνταγή

Η αγορά κρέατος δεν είναι για όλους μια εύκολη υπόθεση. 
Εσείς γνωρίζετε ποιο κομμάτι κρέατος χρειάζεται να αγοράσετε ανάλογα με τη συνταγή που επιθυμείτε να εκτελέσετε; 
Για να σας διευκολύνουμε, σας έχουμε συγκεντρώσει ένα πλήρη οδηγό, ώστε να προσανατολιστείτε για το ποιο μέρος του ζώου ταιριάζει σε κάθε παρασκευή σας.
Στο συγκεκριμένο άρθρο έχουμε εστιάσει στο μοσχάρι και παρακάτω θα βρείτε όλα τα μέρη του ζώου και πώς να τα μαγειρέψετε.
Το μοσχαρίσιο κρέας είναι από τα πιο νόστιμα θρεπτικά και διαδεδομένα είδη κρέατος στη διατροφή μας, αφού αποτελεί μία πλούσια πηγή πρωτεϊνών, μετάλλων, βιταμινών και σιδήρου.
Η κάθε χώρα/ γεωγραφική περιοχή έχει διαφορετικό χειρισμό του μοσχαρίσιου κρέατος κατά τον τεμαχισμό του. 
Για αυτό και αν αναζητήσετε για παράδειγμα αυθεντικό Βραζιλιάνικο Picanha/Καπάκι Κιλότου, ίσως δυσκολευτείτε να το βρείτε στην Ελληνική αγορά.
Από τα πιο γνωστά κοψίματα είναι το Αμερικάνικο, 
το Αργεντίνικο, 
το Βραζιλιάνικο, 
το Τούρκικο,
το Βρετανικό και το Ολλανδικό.
Στο συγκεκριμένο άρθρο θα δούμε τα βασικά μέρη ενός βοοειδούς όπως το διαχειριζόμαστε/ τεμαχίζουμε στην Ελλάδα, καθώς και τους προτεινόμενους τρόπους μαγειρέματος-ψησίματος. Έτσι την επόμενη φορά που θα πάτε στο κρεοπωλείο δεν θα χρειαστεί να ρωτήσετε τον κρεοπώλη αλλά θα ξέρετε ποιο είναι το κατάλληλο κομμάτι μοσχαριού που πρέπει να αγοράσετε για να πετύχει η συνταγή σας 100%!
1. Μοσχαροκεφαλή - Γλώσσα - Μάγουλα: 
Πλούσια σε γεύση με αρκετό λίπος. 
Το κεφάλι μοσχαριού γίνεται ολόκληρο στο φούρνο/λαδόκολλα με μυρωδικά στον φούρνο. Θέλει πολύωρο ψήσιμο και είναι από τα πιο νόστιμα μέρη. 
Η γλώσσα και τα μάγουλα είναι τεμάχια του κεφαλιού, ιδανικά για βραστό, στιφάδο ή κοκκινιστό. 
Γλώσσα γεμιστή στον φούρνο ενώ τα μάγουλα γίνονται γιουβέτσι/ίσως είναι το καλύτερο κομμάτι για γιουβέτσι, επίσης στη γάστρα σε χαμηλό φούρνο για πολλές ώρες με κρασί και μυρωδικά.
2. Λαιμός, Σβέρκος ή Ελιά: 
Με κόκαλο ή χωρίς κάνει για όλα τα μαγειρέματα επειδή είναι αρκετά μαλακό κομμάτι μιας και βρίσκεται κοντά στο κόκαλο. 
Έχει αρκετό λίπος. 
Ιδανικό για βραστό, 
σούπες, 
μαγειρευτά, κοκκινιστό, λεμονάτο, στιφάδο, γιουβέτσι, για το φούρνο ενώ όσο πλησιάζουμε προς την εξωτερική επιφάνεια, τα κομμάτια γίνονται τόσο πιο σκληρά και είναι ιδανικά για κιμά. Δεν κάνει για σχάρα.
3. Σπαλομπριζόλες - Μπριζόλες: 
Είναι οι μπριζόλες/σταυλίσιες, που βρίσκονται μετά το λαιμό. 
Είναι τα 4-5 πρώτα πλευρά της ράχης τα μεγαλύτερα. 
Με εξωτερικό λίπος που αφαιρείται εύκολα και είναι από τα πιο νόστιμα μέρη του μοσχαριού. Οι μπριζόλες είναι μέρος της ράχης του ζώου που βρίσκεται στη συνέχεια των σπαλομπριζόλων. 
Ιδανικό για ψήσιμο στη σχάρα, σε αντικολλητικό τηγάνι, στον φούρνο και κρασάτες. 
Επίσης, το κρέας τους ξεκοκαλίζεται και σαν φιλέτο είναι ιδανικό για ψήσιμο στο φούρνο.
4. Καπάκι: 
Πάνω στις σπαλομπριζόλες βρίσκεται το καπάκι, το οποίο περιέχει αρκετό συνδετικό ιστό και συνήθως γίνεται κιμάς. 
Μαλακό κρέας χωρίς πολύ λίπος. 
Όλοι οι τρόποι μαγειρέματος ενδείκνυνται, βραστό, 
στιφάδο, 
κοκκινιστό, 
γιουβέτσι, 
λεμονάτο, ψητό σχάρας.
5. Σπάλα: Βρίσκεται στον ώμο του ζώου. 
Είναι καλό και μαλακό κομμάτι κρέατος και με λίγα λιπαρά. 
Περιλαμβάνει το χτένι της σπάλας, που θεωρείται το καλύτερο και πιο μαλακό από τα άλλα κομμάτια κι έχει αρκετό κολλαγόνο. 
Επίσης, έχει το νουά της σπάλας και τα ποντίκια της σπάλας. 
Τα κομμάτια αυτά μαγειρεύονται με ποικίλους τρόπους: κιμάς, 
γιουβέτσι, 
βραστό, 
στιφάδο κοκκινιστό, 
λεμονάτο, κρασάτο, 
ψητό κατσαρόλας, 
στη γάστρα, 
γεμιστή, 
τυλιγμένη στη λαδόκολλα.
6. Φιλέτο: 
Το πλέον εκλεκτό, 
μαλακό, 
ζουμερό, 
άπαχο και ακριβό μέρος του ζώου. 
Βρίσκεται από τη μέσα πλευρά της σπονδυλικής στήλης και ξεκινά από τα νεφρά. 
Κόβεται σε φέτες για ψήσιμο στη σχάρα ή σε αντικολλητικό τηγάνι σοτέ. 
Μπορεί όμως να μαγειρευτεί και ολόκληρο στο φούρνο.
7. Κόντρα: 
Μαζί με το φιλέτο αποτελούν το πίσω μέρος της ράχης. 
Ξεκινά από το κιλότο και φτάνει μέχρι εκεί όπου σταματούν οι μπριζόλες. 
Εκλεκτό κομμάτι κρέατος, από τα πιο ακριβά, όχι ιδιαίτερα μαλακό αλλά νόστιμο. 
Κόβεται σε λεπτές φέτες για ψήσιμο στη σχάρα ή στο τηγάνι. 
Ξεκοκαλισμένο μπορεί να τυλιχτεί σε ρολό για το φούρνο. 
Το κομμάτι αυτό πωλείται και χωρίς το φιλέτο ή και χωρίς κόκαλο.
8. Κιλότο: 
Περιλαμβάνει τον τελευταίο σπόνδυλο της ράχης και το οστό της λεκάνης. 
Από τα πιο λιπαρά κομμάτια του μοσχαριού κατάλληλο για κιμά, 
ψητό κατσαρόλας, 
κοκκινιστό αλλά και για σχάρα κομμένο σε φέτες  ή σουβλάκι ή σε αντικολλητικό τηγάνι.
9. Στήθος, στηθοπλευρές, σιδηρόδρομος: 
Το πιο λιπαρό μέρος του ζώου. 
Οι μύες του στήθους ξεχωρίζουν εύκολα από το λίπος και μαγειρεύονται σαν ψητό κατσαρόλας, 
ρολό στο φούρνο, 
σούπα, 
κοκκινιστό, 
στιφάδο, 
γεμιστό. 
Οι στηθοπλευρές ή σιδηρόδρομος έχουν πολύ λίπος, πολλά κόκαλα και λίγο ψαχνό και είναι από τα πιο οικονομικά μέρη του μοσχαριού. 
Είναι από τα πιο νόστιμα κομμάτια και ενδείκνυται για μπρεζέ. 
Συνήθως ξεκοκαλίζονται και γίνονται κιμάς.
10. Λάπα/κοιλιά: 
Κομμάτι κρέατος με αρκετό λίπος και πλούσιο σε συνδετικό ιστό. 
Ιδανικό για κιμά και ιδιαίτερα για ρόλο λόγω λίπους, 
σούπα, 
στιφάδο, 
κοκκινιστό με μακαρόνια, 
γιαχνί με πατάτες, 
γιουβέτσι.
11. Τρανς: 
Βρίσκεται εσωτερικό του μηρού γι’ αυτό και είναι μαλακό. 
Αρκετά άπαχο και κάπως στεγνό κρέας. 
Βγάζει λεπτές φέτες που συνήθως γίνονται σοτέ σε τηγάνι, αλλά και σνίτσελ, ενώ γίνεται και ωραίο λεμονάτο, 
ρολό στο φούρνο ψητό κατσαρόλας και κοκκινιστό. 
Δεν συνίσταται να μαγειρεύεται ολόκληρο, γιατί μπορεί στο κόψιμο μετά να διαλυθεί και να γίνει "κλωστές".
12. Νουά: 
Είναι το πίσω μέρος του μηρού. 
Δίνεται συνήθως ολόκληρο και είναι ιδανικό για μαγείρεμα στην κατσαρόλα, όπως κοκκινιστό, λεμονάτο, 
ψητό κατσαρόλας, 
τας κεμπάπ...
Μετά το μαγείρεμα, κόβεται εύκολα σε λεπτές φέτες, καθώς δεν "δεν τρίβεται"
13. Στρογγυλό: 
Βρίσκεται στο μπροστινό μέρος του μηρού και μαγειρεύεται όπως το κιλότο, από το οποίο έχει λιγότερο λίπος. 
Λόγω της υψηλής περιεκτικότητας σε κολλαγόνο, βοηθά στο "δέσιμο" των σαλτσών στην κατσαρόλα.
14. Ουρά: 
Τμήμα του μηρού. 
Ολόκληρη ή σε κομμάτια, οικονομική και χρειάζεται σιγανό και πολύ μαγείρεμα, καθώς είναι σκληρό κομμάτι, μαγειρεύεται στην κατσαρόλα αλλά και στο φούρνο. 
Ιδανικό για λεμονάτο, 
κοκκινιστό ή κρασάτο ή άλλα όξινα υγρά, που συμβάλουν
15. Κότσι - Ποντίκι: 
Το μπροστινό και το πίσω κότσι/ποντίκι,, είναι κομμάτια με αρκετό ψαχνό και πλούσια σε κολλαγόνο, ιδιαίτερα το μπροστινό που δένει τέλεια τις σάλτσες. 
Γίνεται ιδανικά κοκκινιστό, 
κρασάτο, 
στιφάδο, 
λεμονάτο ή βραστό αλλά είναι εξαιρετικό το κόκαλο για ζωμούς και σούπες.
Μικρά μυστικά και συμβουλές
Πρέπει να γνωρίζεται ότι δεν υπάρχει "σκληρός" κιμάς, την αφράτη ή όχι υφή του την δίνει η προσθήκη λίπους σε μικρές ποσότητες.
Το μεγάλο ζώο βγάζει τη "νοστιμιά" από την ποικιλία των τροφών με τις οποίες σιτίζεται. 
Το μοσχαράκι γάλακτος γίνεται υπέροχο ψητό στο φούρνο στην λαδόκολα.
Το υποκίτρινο λίπος των ζώων είναι χαρακτηριστική ένδειξη ότι τα ζώα είναι ελευθέρας βοσκής.
http://www.mydiatrofi.gr

Επειδή μου αρέσουν τα υπέροχα εδέσματα: μπατζίνα, μια απολαυστική πίτα

Η μπατζίνα είναι ζυμαρόπιτα, δηλαδή πίτα χωρίς φύλλο, της Θεσσαλίας και ιδιαίτερα της περιοχής της Καρδίτσας. 

Τα υλικά της είναι τόσο απλά όσο και η προέλευσή της.

Μια απλή πίτα στη Θεσσαλία γινόταν από αλεύρι, 

τυρί, 

γάλα, 

αυγά. 

Όταν προστέθηκε και κολοκύθι, δημιουργήθηκε η πίτα που λέμε μπατζίνα. 

Η λέξη μπατζίνα προέρχεται από τη λέξη μπάτζος που είναι ελληνικό λευκό, σκληρό αιγοπρόβειο τυρί, με προέλευση τη Δυτική Μακεδονία. 

Έχει λεπτή ζύμη, ψημένη στο φούρνο, με αποτέλεσμα να γίνεται τραγανή. 

Η παραδοσιακή μπατζίνα είναι αρκετά λεπτή, για δύο λόγους. 

Πρώτον για να ψηθεί γρήγορα και 

δεύτερον για να παραμένει τραγανή για πολλές ώρες ή και μέρες.

Για ένα ταψί μπατζίνα - τα υλικά είναι στο περίπου, ώστε να δώσουν έναν παχύρευστο χυλό!
500 gr κολοκυθάκια
200 gr φέτα
200gr καλαμποκάλευρο - ή όσο πάρει για να γίνει παχύρευστος χυλός!
60 ml ελαιόλαδο - 
100 ml φρέσκο γάλα
2 αβγά
2-3 φρέσκα κρεμμυδάκια ψιλοκομμένα
αρκετό άνηθο και μάραθο
αλάτι,

μαύρο πιπέρι,

τζίντζερ σε σκόνη και

κουρκούμι* - όλα τα μπαχαρικά μου σε ποσότητες που μου αρέσουν

* όλες οι συνταγές, εξελίσσονται και πάντα προσαρμόζονται στις εποχές και στους πολιτισμούς!

Τον κυριότερο όμως λόγο έχει η φαντασία και η αγάπη του κάθε ατόμου που μαγειρεύει, το οποίο προσθέτει πάντα τη δική του πινελιά!

Εκτέλεση
-. πλένω τα κολοκυθάκια μου και

τα τρίβω στην χοντρή πλευρά του τρίφτη, 
τα αλατίζω, 
τα βάζω σε σουρωτήρι και τα αφήνω να βγάλουν τα νερά τους όση ώρα εγώ ετοιμάζω τα υπόλοιπα υλικά για την μπατζίνα.

-. ψιλοκόβω τα φρέσκα κρεμμυδάκια,

τον άνηθο και τον μάραθο,
-. αν έχω ανθούς από τα κολοκυθάκια τους ψιλοκόβω και αυτούς
-. ρίχνω όλα τα ψιλοκομμένα μυρωδικά μου σε ένα μεγάλο μπολ, τα αφήνω στην άκρη.
-. σε ένα αναλόγου μεγέθους μπολ ρίχνω το ελαιόλαδο, 

το γάλα, 
τα αυγά και

όλα μου τα μπαχάρια

τα χτυπάω καλά με πιρούνι.

-. προσθέτω όλα μου τα ψιλοκομμένα μυρωδικά και ανακατεύω και
-. προσθέτω τα τριμμένα κολοκυθάκια, τα οποία έχουν ήδη στραγγίσει και ανακατεύω πολύ καλά!

στη συνέχεια
-. προσθέτω τμηματικά το καλαμποκάλευρο και ανακατεύω συνέχεια μέχρι να έχω ένα παχύρευστο μείγμα και
-. προσθέτω τη θρυμματισμένη μου φέτα ενώ συνεχίζω να ανακατεύω!
-. βουτυρώνω καλά τον πάτο του ταψιού, 

αδειάζω το μείγμα, 

το απλώνω και το ισιώνω με ένα κουτάλι που βουτάω στο λάδι ανά διαστήματα μέχρι να ισιώσω όλη την επιφάνεια της πίτας μου!

τελευταία πινελιά...
-. πασπαλίζω ελαφρά με λίγο καλαμποκάλευρο και ψήνω στους 180° για 20 με 25 λεπτά ή ανάλογα πάντα με την κουζίνα!
-. μόλις βγάλω το ταψί από τον φούρνο, αφήνω την μπατζίνα λίγο να σταθεί και την κόβω σε κομμάτια. 
Την τρώμε ζεστή,

χλιαρή αλλά και κρύα.

Άλλες φορές την συνοδεύω με κατσικίσιο γιαούρτη,

άλλες με σαλάτα εποχής!

tips:

-. το μυστικό για μια πετυχημένη μπατζίνα είναι να είναι λεπτή και τραγανή.

-. διαλέγω, λοιπόν, μεγάλο ταψί. 

γιατί μου αρέσουν και τα εκλεκτά εδέσματα- θεϊκή τυρόπιτα

μια πανεύκολη,
πεντανόστιμη,
αρωματική τυρόπιτα με ελάχιστα υλικά!
και θα χρειαστώ:
ένα φύλο σφολιάτας - πολλές φορές ανοίγω μόνη μου
200gr φέτα αρίστης ποιότητας
200gr κρεμώδες τυρί -συνήθως το ετοιμάζω μόνη μου
1/2 κουταλάκι του γλυκού κουρκούμι
1/2 κουταλάκι του γλυκού τζίντζερ σε σκόνη
1/2 κουταλάκι του γλυκού μαύρο πιπέρι
στη μύτη από το κουταλάκι μοσχοκάρυδο και
ελάχιστο λάδι 
και
-. προθερμαίνω τον φούρνο μου στους 180°C και στον αέρα.
-. τοποθετώ τη σφολιάτα μου σε μία λαδόκολλα και την ανοίγω με τον πλάστη μου 
-. σε ένα μπολ σπάζω με τα ακροδάκτυλά μου τη φέτα, προσθέτω ελάχιστο λάδι και τα μπαχαρικά και ανακατεύω με ένα κουτάλι!
-. όπως είναι η σφολιάτα μου πάνω στη λαδόκολλα, απλώνω με το κουτάλι το κρεμώδες τυρί ΜΟΝΟ στο μισό της μέρος και πάνω προσθέτω το μείγμα με τη φέτα και τα μπαχάρια μου,

-. ρίχνω στη χούφτα μου λίγο λάδι και  ισιώνω το μείγμα μου να είναι ομοιόμορφο και
-. γυρνάω πάνω του το άλλο μισό της σφολιάτας μου, κλείνοντας έτσι την πίτα μου!
στη συνέχεια 

-. πατάω με τα δάκτυλά μου τις άκριες ώστε να κλείσω πολύ καλά το άνοιγμα, προσέχοντας να μην υπάρχουν ανοίγματα και ξεπεταχτεί από μέσα η γέμιση!
-. με ένα πιρούνι τρυπάω μαλακά το πάνω μέρος σε διάσπαρτα σημεία!
-. με τη βοήθεια της λαδόκολλας μεταφέρω την πίτα μου σε ένα ταψί
και
-. το τοποθετώ στον προθερμασμένο φούρνο,
-. ψήνω για 25-30 λεπτά στη μεσαία σχάρα!!!
-. σερβίρω με δροσιστική σαλάτα από τριμμένο καρότο και παντζάρι, αν είναι χειμώνας και
με αγγούρι σαλάτα αν είναι καλοκαίρι!

καλή όρεξη!

ntina

2024 και ας το καλωσορίσουμε με μια μυρωδάτη βασιλόπιτα με αμύγδαλο, τζίντζερ και εσπεριδοειδή!

Το χαρακτηριστικό αυτής της βασιλόπιτας είναι τα έντονα αρώματα από λεμόνι και μανταρίνι και τα κομματάκια από ζαχαρωμένο τζίντζερ, που της δίνουν μια πιπεράτη, αιχμηρή και ταυτόχρονα γιορτινή αίσθηση.
Μπορούμε να τη διακοσμήσουμε με τον κλασικό τρόπο, δηλαδή με άχνη, σχηματίζοντας το 2023 αλλά αν θέλουμε κάτι διαφορετικό ή αν θέλουμε να σερβίρουμε τη βασιλόπιτα ως κέικ, απλώνουμε στην επιφάνεια την κρέμα τυριού που προτείνουμε.
20′ προετοιμασία
1 ώρα ψήσιμο
30′ αναμονή
Σύνολο: 1 ώρα και 50′

Υλικά
Μερίδες: 12
Για τη βασιλόπιτα
250 γρ. αμύγδαλα λευκά, αλεσμένα σε σκόνη, ή έτοιμη αμυγδαλόσκονη – θα τη βρούμε και ως "αλεύρι αμυγδάλου"
250 γρ. βούτυρο αγελάδας, σε κομμάτια + λίγο για τη φόρμα
220 γρ. ζάχαρη άχνη
200 γρ. τζίντζερ ζαχαρωμένο, σε μικρούς κύβους
 6 μικρά αυγά
250 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις + λίγο για τη φόρμα
1 κουτ. γλυκού μπέικιν πάουντερ
40 γρ. limoncello
100 γρ. φρεσκοστυμμένος χυμός μανταρινιού
ξύσμα από 1 μανταρίνι
ξύσμα από 1 λεμόνι
Για την επικάλυψη
65 γρ. βούτυρο αγελάδας
100 γρ. ζάχαρη άχνη
110 γρ. τυρί κρέμα
1 κουτ. γλυκού ξύσμα λεμονιού
1 κουτ. γλυκού ξύσμα πορτοκαλιού
Διαδικασία
Για να φτιάξουμε βασιλόπιτα με αμύγδαλο, τζίντζερ και εσπεριδοειδή, αρχικά βάζουμε, στον κάδο του μίξερ, τη σκόνη αμυγδάλου, το βούτυρο, την άχνη και τα ξύσματα και χτυπάμε με το φτερό σε δυνατή ταχύτητα μέχρι να ασπρίσει και να αφρατέψει καλά το μείγμα - περίπου 10 λεπτά.
Προσθέτουμε το τζίντζερ, το limoncello και τον χυμό μανταρινιού και συνεχίζουμε το ανακάτεμα μέχρι να ενσωματωθούν.
Ρίχνουμε ένα ένα τα αυγά, χτυπώντας καλά μετά από κάθε προσθήκη.
Σταματάμε το χτύπημα.
Κοσκινίζουμε το αλεύρι και το baking powder και τα ενσωματώνουμε στο μείγμα σε δύο-τρεις δόσεις, ανακατεύοντας με μια σπάτουλα σιλικόνης.
Βουτυρώνουμε και αλευρώνουμε μια φόρμα διαμέτρου 26 εκ. και αδειάζουμε το μείγμα.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180°C, στον αέρα, για περίπου 60 λεπτά - ο χρόνος ψησίματος μπορεί να διαφέρει ανάλογα με τον φούρνο.
Αφήνουμε τη βασιλόπιτα να κρυώσει και την ξεφορμάρουμε.
Επικάλυψη
Χτυπάμε το βούτυρο με την άχνη στο μίξερ, με το φτερό, για αρκετή ώρα μέχρι να γίνει μια λευκή, αφράτη κρέμα.
Προσθέτουμε το τυρί κρέμα και τα ξύσματα.
Χτυπάμε λίγο ακόμα και αφήνουμε για λίγο στο ψυγείο μέχρι να σφίξει.
Έπειτα, απλώνουμε την κρέμα πάνω στη βασιλόπιτα με αμύγδαλο, τζίντζερ και εσπεριδοειδή.

Η συνταγή είναι του Μπάμπη Ζιντίλη, ο οποίος είναι ζαχαροπλάστης, ιδιοκτήτης του ζαχαροπλαστείου Souit στο Παλαιό Φάληρο και πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Γαστρονόμος, τεύχος 189

Αυτάρκεια: φτιάχνω καταπληκτικό κασέρι...

Ένα καταπληκτικό κασέρι, φτιαγμένο στο σπίτι σας,

από τα χέρια σας, 

είναι αυτό που θα σας παρουσιάσω σήμερα...

Γευστικό και με ιδιαίτερο άρωμα αρέσει σε όποιον το δοκιμάσει...

Και-το κυριότερο-εύκολο να γίνει από όλους...

Για ένα μικρό κεφάλι κασέρι θα χρειαστείτε περίπου τρία κιλά γάλα...

Εγώ χρησιμοποίησα γάλα πρόβειο μαζί με κατσικίσιο, μισό-μισό...

Βάζω, λοιπόν, το γάλα σε μια κατσαρόλα πάνω στη φωτιά για να πάρει βράση...

...και μέχρι να γίνει αυτό διαλύω σε ένα ποτήρι νερό 1 κουταλιά του γλυκού ξινό...
 ...και 1 1/2 κουταλάκι του γλυκού αλάτι χοντρό,

μέτρια αλατισμένο...

εσείς μπορείτε να βάλετε περισσότερο...
 ...το ανακατεύω ώστε να διαλυθούν καλά...
 ...και μόλις το γάλα αρχίσει να φουσκώνει...

 ...ρίχνω το διάλυμα...
...και το ανακατώνω μέχρι να δω να κόβεται το γάλα, οπότε σβήνω τη φωτιά...

 ...και ρίχνω στην κατσαρόλα δύο ποτήρια νερό...

 ...κατόπιν σε ύφασμα τσαντίλα...

 ...δεμένο από τις δύο μεριές...

...ρίχνω το κομμένο τυρί...

...και σηκώνοντας την τσαντίλα το στραγγίζω(δεν χρειάζεται απαραίτητα να κρεμάσετε την τσαντίλα γιατί το τυρόγαλο δεν είναι παχύ όπως από τα τυριά με το άβραστο γάλα...

...αμέσως μετά στρίβω καλά το πάνω μέρος της τσαντίλας και ...

...καπακώνω το τυρί με ένα ταψάκι...
...κι από επάνω βάζω ένα πολύ βαρύ αντικείμενο..
...μετά από 1-2 ώρες περίπου ανοίγω την τσαντίλα, το τυρί είναι συμπαγές...
...το βάζω σε σχάρα με ένα ταψάκι ή πιάτο από κάτω, πρέπει να παίρνει αέρα από όλες τις μεριές...
...και το αλατίζω...
...από τις δύο μεριές με χοντρό αλάτι, την ποσότητα τη ρυθμίζετε ανάλογα με το πόσο αλατισμένο το τρώτε...
...το σκεπάζω με σίτα ώστε να παίρνει αέρα σε μέρος σκιερό, μέσα στην κουζίνα και περιμένω υπομονετικά, γυρίζοντας το από καιρό σε καιρό, μέχρι να...κιτρινίσει...
...την επόμενη μέρα το κασέρι έχει ήδη κιτρινίσει λίγο...
...και την επόμενη, δεύτερη μέρα ακόμη περισσότερο...
...και την τρίτη μέρα το κασέρι είναι έτοιμο... 
Μπορείτε να το συντηρήσετε στην κατάψυξη ή κερώνοντάς το, να επαναλάβω πως το κέρωμα πρέπει να είναι καλό χωρίς κενά)...

Χρησιμοποιήστε το κατά βούληση...

Σας εύχομαι...καλή επιτυχία!!

Και μια παραλλαγή:
Σήμερα επισκέφθηκα πρώτη φορά την τόσο χρήσιμη και καλαίσθητη ιστοσελίδα σας, και η υπέροχη συντροφιά σας με ώθησε - μάλλον με είλκυσε ώστε να αναφέρω κάποιες πληροφορίες από τη δική μου εμπειρία σχετικά με την παρασκευή σπιτικού τυριού.
Η μητέρα μου το έφτιαχνε με πυτιά. 
Όταν έμεινα μακριά από το σπίτι, και δεν είχα πυτιά για να παρασκευάσω τυρί, η μητέρα μου μου είπε ότι μπορώ να χρησιμοποιήσω ξύδι ή λεμόνι. 
Πολλά χρόνια τώρα παρασκευάζω τυρί με αυτόν τον τρόπο – δυστυχώς όταν έχω χρόνο.
Χρησιμοποιώ γάλα βιολογικό και μόλις αρχίσει να βράζει και πριν φουσκώσει, σύμφωνα με τις υποδείξεις της μητέρας μου, ρίχνω μέσα το ξύδι, προτιμώ το άσπρο αλλά το σκούρο μου φαίνεται ότι είναι πιο αποτελεσματικό ή το λεμόνι. 
Μετά από μερικά δευτερόλεπτα σβήνω τη φωτιά. 
Το γάλα κόβει αμέσως. 
Το μαζεύω σε λευκό τουλουπάνι, λεπτό βαμβακερό ύφασμα από το οποίο φτιάχνουμε και καλοκαιρινές κουρτίνες, 
το στρίβω και το σφίγγω απαλά στο πάνω μέρος και το ακουμπάω σε πλαστικό σουρωτήρι. Καθώς φεύγει ο ορός, έτσι νομίζω ότι ονομάζεται το υγρό που τρέχει από το τουλουπάνι, σφίγγω απαλά το τουλουπάνι όλο και περισσότερο, ώσπου μένει ένα μικρό - σχεδόν στρογγυλό τυρί. 
Τότε το αλατίζω ελαφρώς γύρω– γύρω και το αφήνω δύο με τρεις ημέρες σε ευάερο μέρος να πάρει κίτρινο χρώμα. 
Πολλές φορές όμως δεν το αλατίζω καθόλου. 
Το διατηρώ τρεις με τέσσερις ημέρες στο ψυγείο. 
Όσο περισσότερο προχωρά το κίτρινο στο εσωτερικό, τόσο πιο σκληρό γίνεται το τυρί γιατί ξεραίνεται. 
Η μητέρα μου το στράγγιζε σε καλαθάκια φτιαγμένα από κλαδί που τα κρεμούσε σε εξωτερικό χώρο, και μετά από δύο ημέρες το έκοβε σε κομμάτια περίπου τέσσερα επί τέσσερα εκατοστά και τα διατηρούσε σε αλατισμένο νερό. 
Η αλμύρα του νερού, άρμη, ήταν τόση όσο να επιπλέει ένα αυγό και το πάνω μέρος του να μένει ακάλυπτο όσο ένα ευρώ, παλιά όσο μία δραχμή. 
Με αυτό τον τρόπο το τυρί μπορεί να διατηρηθεί αρκετά. 
Το δικό μας το καταναλώναμε το πολύ σε ένα μήνα. 
Ίσως κρατά και περισσότερο.
Σήμερα που καταγράφω τη συνταγή, συνειδητοποίησα ότι βάζω εμπειρικά την ποσότητα λεμονιού ή ξυδιού στο γάλα. 
Βάζω περίπου τον χυμό από ένα μικρό λεμόνι ή τέσσερις κουταλιές σούπας ξύδι ή και λίγο περισσότερο – μπορείτε να κάνετε τις δικές σας δοκιμές, για τρία λίτρα γάλα. 
Το έχω φτιάξει με γάλα αγελάδας, προβάτου, κατσίκας ξεχωριστά ή ανακατωμένα, πλήρες ή ελαφρύ. 
Ήταν πάντα επιτυχημένο και το κάθε τυρί ανάλογα με το συνδυασμό είχε διαφορετική φυσιογνωμία. 
Φίλοι που χρησιμοποίησαν τη συνταγή μου είπαν ότι ήταν υπέροχο με βρώσιμα αρωματικά φυτά που έβαλαν μέσα. 
Εμένα μου αρέσει ραντισμένο με λίγες σταγόνες ελαιόλαδο και πασπαλισμένο με τριμμένο θυμάρι ή ρίγανη.
Το υγρό που μένει το έχω χρησιμοποιήσει για την παρασκευή κέικ και ήταν πολύ νόστιμο.
Να είστε καλά.

read more: vasanakia

Επειδή μου αρέσουν και τα εκλεκτά εδέσματα - Τυρί φτιαγμένο χωρίς πυτιά, με λεμόνι ή ξινό

Στην ακόλουθη συνταγή βλέπουμε πως μπορούμε να φτιάξουμε σπιτικό φρέσκο τυρί, εύγευστο, που μοιάζει με ανθότυρο, πολύ εύκολα και γρήγορα.

Τα υλικά μας δύο.

Γάλα και χυμό λεμονιού.

                   

επιπλέον πληροφορίες:

https://faghta-giagias.blogspot.com/2012/06/blog-post.html

https://www.ftiaxno.gr/2007/07/blog-post_03.html

https://peliti.gr/kaseri-me-lemoni-peliti/

Βασιλόπιτα με αμύγδαλο, τζίντζερ και εσπεριδοειδή με έντονα αρώματα

Το χαρακτηριστικό αυτής της βασιλόπιτας είναι τα έντονα αρώματα από λεμόνι και μανταρίνι και τα κομματάκια από ζαχαρωμένο τζίντζερ, που της δίνουν μια πιπεράτη, αιχμηρή και ταυτόχρονα γιορτινή αίσθηση. 
Μπορούμε να τη διακοσμήσουμε με τον κλασικό τρόπο, δηλαδή με άχνη, σχηματίζοντας το 2023 αλλά αν θέλουμε κάτι διαφορετικό ή αν θέλουμε να σερβίρουμε τη βασιλόπιτα ως κέικ, απλώνουμε στην επιφάνεια την κρέμα τυριού που προτείνουμε.
20′ προετοιμασία
1 ώρα ψήσιμο
30′ αναμονή
Σύνολο: 1 ώρα και 50′

Υλικά
Μερίδες: 12
Για τη βασιλόπιτα
250 γρ. αμύγδαλα λευκά, αλεσμένα σε σκόνη, ή έτοιμη αμυγδαλόσκονη – θα τη βρούμε και ως "αλεύρι αμυγδάλου"
250 γρ. βούτυρο αγελάδας, σε κομμάτια + λίγο για τη φόρμα
220 γρ. ζάχαρη άχνη
200 γρ. τζίντζερ ζαχαρωμένο, σε μικρούς κύβους
 6 μικρά αυγά
250 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις + λίγο για τη φόρμα
1 κουτ. γλυκού μπέικιν πάουντερ
40 γρ. limoncello
100 γρ. φρεσκοστυμμένος χυμός μανταρινιού
ξύσμα από 1 μανταρίνι
ξύσμα από 1 λεμόνι
Για την επικάλυψη
65 γρ. βούτυρο αγελάδας
100 γρ. ζάχαρη άχνη
110 γρ. τυρί κρέμα
1 κουτ. γλυκού ξύσμα λεμονιού
1 κουτ. γλυκού ξύσμα πορτοκαλιού
Διαδικασία
Για να φτιάξουμε βασιλόπιτα με αμύγδαλο, τζίντζερ και εσπεριδοειδή, αρχικά βάζουμε, στον κάδο του μίξερ, τη σκόνη αμυγδάλου, το βούτυρο, την άχνη και τα ξύσματα και χτυπάμε με το φτερό σε δυνατή ταχύτητα μέχρι να ασπρίσει και να αφρατέψει καλά το μείγμα - περίπου 10 λεπτά.
Προσθέτουμε το τζίντζερ, το limoncello και τον χυμό μανταρινιού και συνεχίζουμε το ανακάτεμα μέχρι να ενσωματωθούν.
Ρίχνουμε ένα ένα τα αυγά, χτυπώντας καλά μετά από κάθε προσθήκη.
Σταματάμε το χτύπημα.
Κοσκινίζουμε το αλεύρι και το baking powder και τα ενσωματώνουμε στο μείγμα σε δύο-τρεις δόσεις, ανακατεύοντας με μια σπάτουλα σιλικόνης.
Βουτυρώνουμε και αλευρώνουμε μια φόρμα διαμέτρου 26 εκ. και αδειάζουμε το μείγμα.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180°C, στον αέρα, για περίπου 60 λεπτά - ο χρόνος ψησίματος μπορεί να διαφέρει ανάλογα με τον φούρνο.
Αφήνουμε τη βασιλόπιτα να κρυώσει και την ξεφορμάρουμε.
Επικάλυψη
Χτυπάμε το βούτυρο με την άχνη στο μίξερ, με το φτερό, για αρκετή ώρα μέχρι να γίνει μια λευκή, αφράτη κρέμα.
Προσθέτουμε το τυρί κρέμα και τα ξύσματα.
Χτυπάμε λίγο ακόμα και αφήνουμε για λίγο στο ψυγείο μέχρι να σφίξει.
Έπειτα, απλώνουμε την κρέμα πάνω στη βασιλόπιτα με αμύγδαλο, τζίντζερ και εσπεριδοειδή.

Η συνταγή είναι του Μπάμπη Ζιντίλη, ο οποίος είναι ζαχαροπλάστης, ιδιοκτήτης του ζαχαροπλαστείου Souit στο Παλαιό Φάληρο και πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Γαστρονόμος, τεύχος 189 και την είδα εδώ

Διατροφή με αρκετό ψευδάργυρο αποτρέπει την πνευμονία… και όχι μόνο. Που βρίσκουμε τον ψευδάργυρο;

Ερευνητές του Πανεπιστημίου της Μελβούρνης βρήκαν ότι χαμηλή πρόσληψη ψευδαργύρου (zinc) στη διατροφή τριπλασιάζει τον κίνδυνο μόλυνσης από πνευμονιόκοκκο (στρεπτόκοκκος της πνευμονίας). 
Όπως φάνηκε στην έρευνα, ο ψευδάργυρος κινητοποιείται στις περιοχές που υπάρχει μόλυνση και βοηθά το ανοσοποιητικό να σκοτώσει τον πνευμονιόκοκκο.
Σύμφωνα με την έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό PLOS Pathogens, τα πειραματόζωα με τη χαμηλότερη πρόσληψη ψευδαργύρου στη διατροφή τους υπέκυψαν στην μόλυνση τρεις φορές ταχύτερα επειδή το ανοσοποιητικό τους σύστημα δεν είχε αρκετό ψευδάργυρο για να σκοτώσει τα βακτήρια.

Γιατί έχουμε ανεπάρκεια ψευδαργύρου

Η ανεπάρκεια ψευδαργύρου είναι ένα σύνηθες πρόβλημα σε πολλούς ανθρώπους και μπορεί να κρατήσει μέσα σε μια οικογένεια για αρκετές γενιές. Σύμφωνα με δημοσιευμένα στοιχεία το ένα τρίτο του πληθυσμού της Γης έχει ανεπάρκεια ψευδαργύρου η οποία σχετίζεται με αυξημένη ευπάθεια στις μολύνσεις. Ανεπάρκεια ψευδαργύρου έχει συνδεθεί, μεταξύ άλλων, με καθυστερημένη ανάπτυξη και νανισμό στα παιδιά, καρκίνο, αυτοάνοσα νοσήματα, διαβήτη, κατάθλιψη, δερματικά προβλήματα, ανορεξία, υπογονιμότητα ιδιαίτερα στους άνδρες.

Αίτια της ανεπάρκειας ψευδαργύρου περιλαμβάνουν:

• Περιβαλλοντική μόλυνση
• Χημικές ουσίες στην τροφή, στα καθαριστικά, στα ρούχα μας κλπ
• Γεωργικές πρακτικές που αποστερούν το έδαφος από ψευδάργυρο (μονοκαλλιέργειες, λιπάσματα με ανταγωνιστικά μέταλλα),
• Γαστρεντερικά προβλήματα που μειώνουν την απορρόφηση ψευδαργύρου από τις τροφές, όπως σπαστική κολίτιδα, ελκώδης κολίτιδα, Crohn’s disease, κοιλιοκάκη (Coeliac)
• Φυτοφάρμακα (π.χ. glyphosate) που συμπλέκονται με τον ψευδάργυρο και τον απενεργοποιούν
• Φάρμακα (αντιόξινα, ACE inhibitors, διουρητικά κλπ)
• Υπερκατανάλωση αλκοόλ
• Αυστηρά χορτοφαγικές δίαιτες (veganism)
• Υπερβολικές ποσότητες δημητριακών με ίνες (ολικής) στην διατροφή που έχουν phytic acids και μπλοκάρουν την απορρόφηση του ψευδαργύρου

Προηγούμενες έρευνες έδειξαν ότι συμπληρώματα ψευδαργύρου μπορεί να τριπλασιάσουν τον ρυθμό ανάρρωσης από το κοινό κρυολόγημα και να καθυστερήσουν την ανάπτυξη των καρκινικών κυττάρων.

Που βρίσκουμε τον ψευδάργυρο στη διατροφή

Οι καλύτερες πηγές ψευδαργύρου είναι οι ζωικές τροφές (ψηλή βιοδιαθεσιμότητα). Από τις φυτικές τροφές ο ψευδάργυρος δεν απορροφάται καλά από τον οργανισμό (χαμηλή βιοδιαθεσιμότητα)

Ψηλή βιοδιαθεσιμότητα ψευδαργύρου

• Μοσχάρι
• Αρνί
• Κοτόπουλο
• Συκώτι από ζώα που μεγαλώνουν με χορτάρι (grass-fed),
• Θαλασσινά και όστρακα
• Χταπόδι
• Τυρί, κεφίρ και γιαούρτι (ζωντανό)

Χαμηλή βιοδιαθεσιμότητα ψευδαργύρου

• ‘Όσπρια
• Αμύγδαλα
• Σησάμι και ταχίνι (σπιτική)
• Μαύρη σοκολάτα
• Κολοκυθόσπορος. Φουσκώστε τους σπόρους μέχρι να βλαστήσουν (φύτρα) σας δίνουν πιο εύκολα απορροφήσιμο ψευδάργυρο

Συμπτώματα για να καταλάβετε αν έχετε ανεπάρκεια ψευδαργύρου
Μείωση όσφρησης, γεύσης και ακοής, ανορεξία, απώλεια μαλλιών, κυκλοθυμία, κατάθλιψη, συχνές μολύνσεις και λοιμώξεις, αλλεργίες, καθυστερημένη σωματική και πνευματική ανάπτυξη στα παιδιά, υπερκινητικότητα, αυτισμός, υπογονιμότητα και μειωμένο βάρος του εμβρύου, επιλόχειος κατάθλιψη, δερματικά προβλήματα (ακμή, εκζέματα, κλπ), προβλήματα όρασης

drkiliari.com

Πώς φτιάχνεται και πώς μαγειρεύεται ο χιώτικος τραχανάς

Πώς φτιάχνεται και πώς μαγειρεύεται ο χιώτικος τραχανάς;
Με τραχανοχόρταρο ένα αταξινόμητο αρωματικό βότανο της γης της Χίου
Θα δώσω την ακριβή συνταγή και να πω δυο λόγια για τον χιώτικο τραχανά, που διαφέρει ριζικά απο τις υπόλοιπες περιοχές, λόγω της ύπαρξης ενός ευλογημένου από την χιακή γη βοτάνου, του τραχανοχόρταρου ή τραχανόχορτου, ενος αταξινόμητου ουσιαστικά αρωματικού βοτάνου, που βγαίνει σε πολύ συγκεκριμένα μέρη και χωράφια τους καλοκαιρινούς μήνες στην Χίο.
Προσωπική μου άποψη είναι ότι είναι ενα φυσικό υβρίδιο, που δημιούργησαν τα έντομα και οι μέλισσες με την φυσική επικονίαση. 

Η Χίος, λοιπόν, καλλιεργούσε κατα κόρον γλυκάνισο, λόγω της αδυναμίας των Χιωτών στην πόσιν του ούζου.
Η γεύση του τραχανόχορτου φέρνει σε κάτι απο γλυκάνισο, θυμάρι και ρίγανη, οπότε κάπως έτσι δημιουργήθηκε το τραχανόχορτο. 
Είναι γεγονός επίσης οτι φύεται σε συγκεκριμένα χωράφια. 
Προφανώς αυτά που φύτευαν παλαιότερα γλυκάνισο. 

Άλλωστε υπαρχει μια ομοιότητα στα φύλλα των δύο φυτών.
Αναφέρω κάποιες απο τις περιοχές που έβγαινε το χόρτο:
- Η πρώτη ειναι σε 2-3 χωράφια στον Κομητά, μια περιοχή μεταξυ Μέσα, και πιό κοντά προς την Έξω Διδύμα.
Κατοπιν, έμαθα άλλες δύο περιοχές:
- Τα κεραμεία των Θυμιανών, και
- ένα χωράφι κοντά στην θάλασσα στη Βοκαριά των Νενήτων.
Αυτο το βότανο λοιπόν κάνει την διαφορά στον χιώτικο τραχανά. 

Όλη η Ελλάδα φτιάχνει τραχανά με βασικά συστατικά το σιταρένιο αλεύρι, 

το γάλα, ή το γιαούρτι, και σε κάποια μέρη αυγά.
Θα σας δώσω τον τρόπο παρασκευής που έφτιαχνε σπίτι η μητέρα μας: 
Μαζεύαμε το τραχανόχορτο, ενα μέτριο δεμάτι, μια αγκάλη που λέμε στην Χίο. 
Απ’ αυτό, η μητέρα διάλεγε τα τρυφερά κλωνάρια του χόρτου, γύρω στα 1,5 -2 κιλά, 

τα οποία τα έβραζε μαζι με μπόλικα κρεμμύδια, μερικούς κόκκους μπαχάρι και αλάτι σε μια μεγάλη κατσαρόλα με 10 λιτρα νερο περίπου. 
Σούρωνε το ζουμί που έμενε μετα απο καλό βρασιμο (4-5 λιτρα περίπου) και το ανακάτευε με 5 κιλα γιαούρτι στραγγιστό, το οποίο έμενε γύρω στις 20 ώρες έξω απο το ψυγειο, 

να ξινίσει λίγο, και στο υδαρές αυτό μείγμα έβαζε λίγο προζύμι και το ζύμωνε με αλεύρι σιταρένιο ολικης άλεσης (γύρω στα 10 κιλά επαιρνε αυτη η ποσοτητα). 
Μεχρι να γίνει το μείγμα έφτιαχνε ενα σφιχτό ζυμάρι το οποίο έκοβε και άπλωνε να ξεραθεί, για να ακολουθήσει το κουραστικό τρίψιμο.
Η συνταγή τωρα για τέσσερα πιάτα:
Τσιγαρίζουμε ένα μεγάλο κρεμμύδι ξερό ψιλοκομμένο σ’ ενα κατάλληλο σκεύος με λίγο λάδι. 
Μόλις μαραθεί ρίχνουμε μια κούπα 200 ml τραχανά να γυαλίσει ίσα-ίσα και κατόπιν προσθέτουμε 5 κούπες ζεστό νερο απο βραστήρα. 
Με αυτή την αναλογία νερού βγάζουμε μια κανονική σούπα. 
Αν το θελουμε πιο σουπέ βάζουμε έξι κουπες νερό και για πιό σφιχτό τέσσερις. 
Αν θέλετε προσθέτετε τομάτα. 

Ξέχασα να πω οτι στο τσιγάρισμα προσθέτουμε κύβους {ζάρια} απο κάποιο σκληρό τυρί, τύπου κεφαλογραβιέρα, ή κάποιο τοπικό τυρί, τύπου μαστέλο. 
Ο χρόνος παρασκευής είναι 10 λεπτάκια.
Αν θελετε, προσθέστε αυγουλάκια μέσα στην σούπα (ποσέ), που κάνουν το φαγητό πιο νόστιμο και πιο πλήρες. 
Τα προσθέτετε στο σκεύος στα 5,5-6 λεπτά του χρόνου σε χαμηλή φωτιά μη διαλυθούν αν τα θέλετε μελάτα και λιγο νωρίτερα για πιο σφιχτά.

-Του Μακάριου Αβδελιώδη, arxeion-politismou.gr

Διατροφή -Ποια η σχέση της με το ανοσοποιητικό μας σύστημα

Διατροφή -Η σχέση διατροφής και ανοσοποιητικού συστήματος είναι από τα επιστημονικά πεδία που συγκεντρώνουν τεράστιο ενδιαφέρον

Υπάρχουν τροφές που τονώνουν την αμυντική μας λειτουργία;
Βοηθά η βιταμίνη C στο κοινό κρυολόγημα;
Ποιος ο ρόλος των προβιοτικών;
Είναι τα ερωτήματα που μας απασχολούν καθώς ο χειμώνας έχει μπει για τα καλά.
Η σχέση διατροφής και ανοσοποιητικού συστήματος είναι από τα επιστημονικά πεδία που συγκεντρώνουν τεράστιο ενδιαφέρον, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, εξηγεί ο Διαιτολόγος – Διατροφολόγος Δρ Αναστάσιος Παπαλαζάρου.
Ο ρόλος του εντέρου
Είναι γνωστό ότι το ανοσοποιητικό μας σύστημα αποτελεί τη φυσική ασπίδα, κατά της επιθετικής κι επικίνδυνης δράσης των μικροβίων. Η δράση του ξεκινά από το έντερο, όπου όσο κι αν μας φαίνεται περίεργο, συγκεντρώνει περίπου το 60% της συνολικής ανοσολογικής προστασίας του οργανισμού.
Η προστατευτική του δράση οφείλεται κατά κύριο λόγο στην παρουσία ευεργετικών μικροοργανισμών (προβιοτικών) που δρουν ανοσοκατασταλτικά.
Διάφορες έρευνες έχουν αναδείξει την αξία τροφών πλούσιων σε προβιοτικούς μικροοργανισμούς, όπως το κεφίρ, το γιαούρτι και το τυρί, στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού μηχανισμού του οργανισμού μας.
Η βιταμίνη Α, η χολίνη και τα λιπαρά βραχέας αλύσου (SCFAs) έχουν επίσης συσχετιστεί με την ενδυνάμωση των επιθηλιακών κυττάρων, ενισχύοντας έτσι την προστατευτική δράση του γαστρεντερικού συστήματος,
Η δράση των κυττάρων του αίματος
Όμως, το αμυντικό μας σύστημα δεν περιορίζεται μόνο στο έντερο.
Στο αίμα, υπάρχουν δύο βασικές ομάδες κυτάρρων που «μάχονται» τους επικίνδυνους μικροοργανισμούς που έχουν διεισδύσει, είτε με άμεση «επίθεση» (λεμφοκύτταρα ή Τ – κύταρρα), είτε έμμεσα (αντισώματα).
Παράλληλα, υπάρχουν κι άλλες κατηγορίες ανοσοκατασταλτικών κυττάρων, όπως τα μακροφάγα και τα ουδετερόφυλλα κύτταρα, με εξειδικευμένες δράσεις στην καταστροφή και απομάκρυνση του «εισβολέα».
Όπως γίνεται κατανοητό το σώμα μας διαθέτει ένα ολόκληρο στρατό, με εξειδικευμένους πολεμιστές, ώστε να αντιμετωπίσει τέτοιου είδους καταστάσεις.
Μπορεί όμως η διατροφή να βελτιώσει τον πληθυσμό και την αποτελεσματικότητα του αμυντικού μας μηχανισμού;
Βιταμίνη C.
Πρόκειται για τη βιταμίνη που έχει συσχετίσει όσο κανένα άλλο συστατικό με το κρυολόγημα.
Δρα σίγουρα προληπτικά ενισχύοντας τη δράση των φαγοκυττάρων και των λεμφοκυττάρων, ενώ διάφορες μελέτες έχουν δείξει ότι μπορεί να μειώσει τη διάρκεια και την ένταση των συμπτωμάτων της ίωσης. Καλές πηγές είναι τα πορτοκάλια, το ρόδι, το μπρόκολο, το ακτινίδιο.
Ω-3 λιπαρα οξέα.
Η κατηγορία αυτή των λιπαρών έχει συσχετισθεί με την καλή λειτουργία του καρδιοαγγειακού μας συστήματος. Ωστόσο, διάφορες μελέτες έχουν δείξει ότι εμφανίζουν ισχυρή αντιφλεγμονώδη δράση και ενισχύουν παράλληλα το ανοσοποιητικό σύστημα.
Προτιμείστε λιπαρά ψάρια όπως σαρδέλα, σκουμπρί, σολωμό και φρέσκο τόνο.
Βιταμίνες συμπλέγματος Β.
Έλλειψη βιταμινών Β1, Β2 και Β12 έχουν συσχετισθεί με μειωμένη δράση λεμφοκυττάρων και φαγοκυττάρων, ενώ έλλειψη Β5 φαίνεται να οδηγεί σε μειωμένα επίπεδα αντισωμάτων στο αίμα. Δημητριακά ολικής άλεσης, φρούτα, λαχανικά και ξηροί καρποί (κυρίως αμύγδαλα και φιστίκια) είναι σε γενικές γραμμές καλές πηγές.
Βιταμίνες Α και Ε.
Αποτελούν δύο κατά βάση αντιοξειδωτικές βιταμίνες προάγοντας γενικότερα την καλή υγεία του οργανισμού. Έλλειψη των βιταμινών αυτών οδηγεί σε μειωμένη δράση των αντισωμάτων και λεμφοκυτάρρων. Καλές πηγές Βιταμίνης Α είναι τα καρότα, συκώτι, αυγά, γάλα, ενώ βιταμίνης Ε το ελαιόλαδο και ξηροί καρποί.
Μέταλλα.
Σίδηρος, σελήνιο και ψευδάργυρος είναι μεταξύ των μετάλλων που συμβάλλουν στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού μας συστήματος. Ο σίδηρος ενισχύει τη δράση των αντισωμάτων, ενώ ο ψευδάργυρος και το σελήνιο φαίνεται να διεγείρουν τη δράση διαφόρων ανοσοκατασταλτικών κυττάρων. Τα βρίσκουμε σε κόκκινο κρέας, όσπρια, θαλασσινά, μανιτάρια.
Tips στο καθημερινό διαιτολόγιο
-Προσθέστε στην πράσινη σαλάτα σας (μαρούλι, σπανάκι, ρόκα κα) μια χούφτα κουκουνάρι και μια χούφτα κορινθιακή σταφίδα. Μαζί με το ελαιόλαδο και το λεμόνι της σαλάτας σας, θωρακίζετε τον οργανισμό σας με τις αντιοξειδωτικές βιταμίνες C, A και Ε.
-Βάλτε τις πίτες στην καθημερινή σας διατροφή. Ακόμα κι αν δεν ανοίγετε φύλλο, πάρτε έτοιμο φύλλο ζύμης και στη γέμιση χρησιμοποιείστε τυρί, λαχανικά και άγρια χόρτα της ελληνικής γης (μάραθο, καυκαλήθρα, τσουκνίδα κ.α.) που είναι πλούσια σε αντιοξειδωτικά συστατικά. Οι πίτες αποτελούν έναν «έξυπνο» τρόπο να «κρύψετε» τρόφιμα που δεν πολυαρέσουν ή δεν πολυτρώτε εσείς ή/και το παιδί σας.
-Προτιμήστε smoothies ως σνακ.-Προσθέστε στο μπλέντερ ½ ρόδι, γιαούρτι χαμηλών λιπαρών, 2 ακτινίδια, και 2 καρύδια και θα έχετε ένα εξαιρετικά τονωτικό γεύμα.-   erroso

Αυτάρκεια - Φτιάχνω τυρί φέτα και μυζήθρα

 

Πως φτιάχνω σπιτική φέτα

Η σωστή αναλογία γάλατος για την παρασκευή φέτας είναι 70% πρόβειο με 30% γιδίσιο γάλα.
Αφού αγοράσουμε ή βρούμε γάλα από κάποιον γνωστό μας, κατά προτίμηση πρόβειο ή γιδίσιο είμαστε έτοιμοι να αρχίσουμε τη διαδικασία παρασκευής τυριού φέτας. Εννοείτε ότι το γάλα είναι φρέσκο, ακόμα ζεστό από το άρμεγμα ή παγωμένο από την προηγούμενη μέρα. Με πρόβειο γάλα επειδή έχει περισσότερα λιπαρά θα φτιάξουμε περισσότερο τυρί αλλά θα γίνει πιο μαλακό. To γιδίσιο γάλα δίνει λιγότερο τυρί και γίνεται πιο σκληρό.

Ξεκινώντας πρέπει πρώτα να σουρώσουμε το γάλα μας με ένα ύφασμα π.χ. μέσα από ένα μαξιλάρι για να είμαστε σίγουροι ότι δεν έχει ξένα σώματα (τρίχες ή μαυράδια).
Μετά πρέπει να το παστεριώσουμε, για να σκοτώσουμε τυχών μικροοργανισμούς ή μικρόβια. Βάζουμε λοιπόν το γάλα στο καζάνι μας και το ζεσταίνουμε μέχρι τους 65 βαθμούς Κελσίου για δέκα λεπτά (θερμοκρασία αποστείρωσης).

Αν δεν είμαστε βέβαιοι για την προέλευση του γάλατος καλύτερα θα ήταν να το παστεριώσουμε στους 90 βαθμούς Κελσίου αλλά αυτό θα μας πάρει περισσότερο χρόνο για να το ζεστάνουμε και να το κρυώσουμε.
Οι παλιοί βοσκοί που έφτιαχναν δικό τους τυρί και ήξεραν ότι τα ζώα τους δεν είναι άρρωστα και το γάλα τους ήταν της ημέρας, το έπηζαν κατευθείαν χωρίς παστερίωση. Για την όλη διαδικασία πρέπει για να είμαστε σίγουροι για την θερμοκρασία και να έχουμε ένα μαγειρικό αδιάβροχο θερμόμετρο.

Αφού φτάσουμε τους 65 βαθμούς Κελσίου, κρατάμε λίγα κιλά αποστειρωμένο γάλα για την διαδικασία της μυζήθρας αργότερα, κλείνουμε την φωτιά και περιμένουμε να κρυώσει το γάλα μέχρι τους 35 βαθμούς Κελσίου. Πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί σε αυτό ώστε να μην είναι ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο.

Είμαστε πλέον έτοιμοι για να ρίξουμε την μαγιά μας την οποία έχουμε αραιώσει και ανακατέψει σε ένα κυπελλάκι με νερό. Εννοείται ότι μαγιά έχουμε αγοράσει έτοιμη και προσέχουμε την αναλογία σύμφωνα με τα κιλά γάλατος που έχουμε. Βέβαια αν είμαστε μερακλήδες μπορούμε να έχουμε δική μας φυσική πυτιά.

Η φυσική πυτιά γίνεται από ένα μικρό αρνάκι ή κατσικάκι που βυζαίνει ακόμα και δεν έχει φάει ακόμη χορτάρι. Παίρνουμε το στομάχι του που είναι γεμάτο γάλα, ρίχνουμε μέσα αλάτι, του δένουμε κόμπο τον οισοφάγο και την αρχή του λεπτού εντέρου και το κρεμάμε στον ήλιο μέχρι που να ξεραθεί. Κάποιοι χρησιμοποιούν μισή-μισή μαγιά για πιο πικάντικη γεύση.

Πως φτιάχνω φέτα-Παρασκευή τυριού φέτας

Ρίχνουμε λοιπόν την διαλυμένη μαγιά μας μέσα στο γάλα μας που όπως είπαμε είναι στους 35 βαθμούς Κελσίου.

Ανακατεύουμε μετά το γάλα μας για να πάει παντού η μαγιά μας και μετά περιμένουμε γύρω στα 45 λεπτά για να πήξει. Προσοχή δεν ανακατεύουμε ξανά μέχρι να πήξει το γάλα μας. Η (φέτα) δηλαδή το φρέσκο τυρί μας είναι αρχίζει να φτιάχνεται.

 

Μετά βάζουμε το τυρί μας σε ειδικά δοχεία που υπάρχουν για να στραγγίξει. Αν δεν έχουμε το βάζουμε σε κλασικά σουρωτήρια με μικρές τρύπες.

Όταν κρυώσει μπορούμε να αρχίσουμε να αλατίζουμε με μια μικρή ποσότητα αλατιού. Η διαδικασία αλατίσματος της φέτας πρέπει να συνεχιστεί γύρω στις 5 με 7 ημέρες μετά ώσπου το τυρί μας να στραγγίξει καλά και να σκληρύνει.

Τέλος αποθηκεύουμε τη φέτα σε καθαρά δοχεία (βαρέλι ή τενεκέ) και προσθέσουμε νερό με διαλυμένο αλάτι (άλμη) μέχρι να σκεπαστεί το τυρί μας, για να διατηρηθεί και να ωριμάσει.

Παρασκευή άλμης για την φέτα
Το ξαναζεσταίνουμε αυτή τη φορά και στους 60 βαθμούς ρίχνουμε λίγα κιλά αποστειρωμένο γάλα που έχουμε κρατήσει από πριν και συνεχίζουμε το ζέσταμα μέχρι τους 80 βαθμούς Κελσίου και ταυτόχρονα σουρώνουμε με σουρωτήρι το τυρί που ανεβαίνει στην επιφάνεια και το βάζουμε σε τσαντίλα να στραγγίσει. 
Για να διατηρήσουμε την φέτα θα χρειαστούμε να φτιάξουμε άλμη. Η άλμη για φέτα φτιάχνεται με αναλογία 7% αλατιού και το υπόλοιπο νερό. 
Για άρωμα μπορούμε να προσθέσουμε μερικά κλωναράκια θρούμπι ή δεντρολίβανο. 
Η θερμοκρασία αποθήκευσης πρέπει να είναι δροσερή και σταθερή. 
Η φυσιολογική διαδικασία ωρίμανσης κρατάει περίπου 3 μήνες αλλά αν βιαζόμαστε μπορούμε να το καταναλώσουμε νωρίτερα. Εξάλλου και το φρέσκο τυρί είναι απολαυστικότατο.

Παρασκευή ανθότυρου και μυζήθρας
Το γάλα που στράγγισε από την παραγωγή του τυριού μας (κοινώς τυρόγαλα) μπορούσε να το χρησιμοποιήσουμε για να φτιάξουμε και μυζήθρα.
Το ξαναζεσταίνουμε αυτή τη φορά και στους 60 βαθμούς ρίχνουμε λίγα κιλά αποστειρωμένο γάλα που έχουμε κρατήσει από πριν και συνεχίζουμε το ζέσταμα μέχρι τους 80 βαθμούς Κελσίου και ταυτόχρονα σουρώνουμε με σουρωτήρι το τυρί που ανεβαίνει στην επιφάνεια και το βάζουμε σε τσαντίλα να στραγγίσει. 

Αυτό είναι το ανθότυρο και θα γίνει η ξερή μυζήθρα μας, αφού πρώτα αλατιστεί και ξεραθεί.

Την μυζήθρα που θέλουμε για ξερή την αλατίζουμε και την τοποθετούμε σε σκιερό αλλά καλά αεριζόμενο προστατευμένο μέρος με ένα τούλι, μέχρι να στραγγίσει και να μην βγάζει άλλα υγρά. 
Οι καλοκαιρινές θερμοκρασίες είναι ιδανικές για να έχουμε το αποτέλεσμα που θέλουμε αρκετά γρήγορα. Ανάλογα με τον όγκο που έχουμε δώσει στις μυζήθρες μας και την θερμοκρασία της εποχής, το διάστημα ξήρανσης ποικίλει από 2-4 εβδομάδες.

https://www.ftiaxno.gr/2008/01/blog-post.html