Μας εκτελούνε με σφαίρες ντούμ-ντούμ σφαίρες ντούμ-ντούμ, κι εμείς ξεπουλιώμαστε στο γιουσουρούμ ταρατατατζούμ για ένα κουστούμ.

...σας εκτελούνε με σφαίρες ντούμ ντούμ

κι εσείς ξεπουλιώσαστε στο γιουσουρούμ,

ταρατατατζούμ για ένα κουστούμ...

Ω εποχή μού θυμίζεις τον Καίσαρα

κι οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν...

Άδειο το βλέμμα σου, κούφιες οι ώρες σας

στα ενυδρεία σε χώσαν ζωή

κι η φαντασία σας έχει χαθεί

την ξεπουλήσατε στο γιουσουρούμ

για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ...

. # για όσους δεν γνωρίζουν το τραγούδι:

Το τραγούδι πρωτοεμφανίστηκε το 1979 στην "Παράνομη Κασέτα Νο 000002" με τίτλο "Είμαι παλιάνθρωπος", τις οποίες ο Άσιμος πουλούσε ο ίδιος στα Εξάρχεια.

O πολύς κόσμος το έμαθε μέσα από τον δίσκο "Μια Παράσταση" (1989), ο οποίος κυκλοφόρησε έναν χρόνο μετά τον θάνατο του Νικόλα!

...και μας αφηγείται ο Νικόλας με τον μοναδικο του τρόπο, πως στο "Γιουσουρούμ" ξεπουλάνε οι άνθρωποι την ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους, την φαντασία και την ελευθερία τους...

...και αφού θυσιάσουν τα ιδανικά τους για μια θέση στο σύστημα, πρέπει να βάλουν και το κοστούμι για να δηλώσουν την κοινωνική τους συμμόρφωση!

...και ρωτάτε - και οι σφαίρες ντούμ ντούμ; ...μαααα...εδώ το πιο ενδιαφέρον στον στίχο δεν είναι οι "σφαίρες" αλλά το "κι εμείς"

Ο Νικόλας προχωράει πιο κάτω και γράφει... κι εμείς ξεπουλιώμαστε!

Αυτό το "κι εμείς" είναι το μεγαλείο του στίχου!

Δεν υπάρχει μόνο θύτης, υπάρχει και η συναίνεση του θύματος!

Ο Άσιμος δανείζεται αυτή την εικόνα για να πει κάτι βαθύτερο

"κι εμείς ξεπουλιώμαστε"

Τα ξεπουλάμε όλα για…

και μας ρίχνει την χαριστική βολή:

"...για ένα κουστούμ"

Όχι για πλούτη.

Όχι για εξουσία.

Για ένα κουστούμι.

...για μια ταυτότητα δανεική...

για την κοινωνική στολή...

για το δικαίωμα να ανήκεις στους "κανονικούς"

...ένας στίχος δυνατός σαν γροθιά...

ένας στίχος όχι μόνο πολιτικός, αλλά και υπαρξιακός!

Ο άνθρωπος πεθαίνει, πριν πεθάνει - όταν αρχίζει να ανταλλάσσει την εσωτερική του αλήθεια με μια εξωτερική αποδοχή!

Οι σφαίρες ντούμ ντούμ είναι όλα εκείνα που κάνουν τους περισσότερους να ξεχνούν ποιοι είναι!

Και το τραγικό δεν είναι ότι υπάρχουν οι σφαίρες ντούμ ντούμ.

Το τραγικό είναι ότι, κάποια στιγμή, οι άνθρωποι σταματάνε να τις αισθάνονται!

οι στίχοι του τραγουδιού:

Ήταν οι πόρτες μου δίχως μπαχτσέδες και μεντεσέδες κρατάνε τη γη γίναν οι φτέρνες μου σαν τροχαλίες και στον κουβά τους αράζεις εσύ αλλάζεις συχνά κάθε τόσο στολή αλλάζεις οσμή, αλλάζεις σασί και η ελπίδα μας έχει θαφτεί σαν τον Ντορή μέσ' στο παχνί. Πάγωσε η ψείρα μου και παραπαίουσα μ' ένα τικ τακ μου ματώνει τ' αυτιά όλα με πρόγραμμα όλα με σχέδιο πρωτοκολλήσανε τον έρωτα και θες να πετύχω με μια μπαταριά χίλια φλουριά, χίλια φλουριά για να σου χαρίσω μαντάτα καλά να 'χεις αγάπη μου λεφτά. Ποντικοφάρμακο για τους μεγάλους και μουρουνόλαδο για τα παιδιά κι έπλεξες σώβρακα για τους φαντάρους και θυσιάστηκες πατριωτικά σου στέλνω μύνημα μ' ένα ταμ ταμ να μαγειρεύεις με βιτάμ κι ήσουνα γόησα κι έκανες μπαμ κι εγώ σε ψάχνω στο χαμάμ. Άδειο το βλέμμα σου, κούφιες οι ώρες μας στα ενυδρεία σε χώσαν ζωή συνηθισμένοι ο καθένας στο ρόλο του κι η φαντασία μας έχει χαθεί την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ. Μία διαδήλωση δέκα μικρόφωνα και τα μεγάφωνα στη διαπασών χιλιάδες δίποδα με μαγνητόφωνα κι έχουν λουστεί με την ίδια λοσιόν ξεπουληθήκαμε στο γιουσουρούμ για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ κι ο εαυτούλης σας πέταξε βζούμ ταρατατατζούμ, ταρατατατζούμ. Ω εποχή μού θυμίζεις τον Καίσαρα κι οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν κι όσο γερνώ μπουσουλώ με τα τέσσερα τα τροχοφόρα με προσπερνούν φεύγω να πάω να βρω στο Μπανκόγκ τον σύντροφό μου τον Κινκ-Κονκ μές στο μυαλό μου βαράνε τα γκόγκ μοιάζω με μπάλα του πινκ-πογκ Μας εκτελούνε με σφαίρες ντούμ-ντούμ σφαίρες ντούμ-ντούμ, σφαίρες ντούμ-ντούμ κι εμείς ξεπουλιώμαστε στο γιουσουρούμ ταρατατατζούμ για ένα κουστούμ.

Το Παλιό Μου Παλτό -Τόσες κρύες στιγμές στη καρδιά μου ζεστές μέσα στο σινεμά και στους δρόμους μετά μου 'μαθε τα ταξίδια να αλητεύω εν ψυχρώ να περνάω καλά και με χάλια καιρό το παλιό μου παλτό

Πώς περάσαν τα χρόνια τι είναι αυτά που φορώ

ποιο σατέν ποιο μετάξι θα με βγάλει χορό

το παλιό μου παλτό το χαρίζω σε 'σένα

να προσέχεις μικρή μου γιατί μοιάζει σ' εμένα

γιατί μοιάζει σε 'μένα

                     

Έχω πέσει και κλαίω στο παλιό μου παλτό

που το είχα ξεχάσει στο πατάρι κλειστό

μες στις τσέπες του είχε ψιχουλάκια από σνακ

και στη φόδρα του θέση για τον δρόμο κονιάκ

Τόσες κρύες στιγμές στη καρδιά μου ζεστές

μέσα στο σινεμά και στους δρόμους μετά

μου 'μαθε τα ταξίδια να αλητεύω εν ψυχρώ

να περνάω καλά και με χάλια καιρό

το παλιό μου παλτό

Κι έσβηνε το τσιγάρο στο υγρό πάνω χώμα

σ' ένα υπόστεγο κάτσαμε και γίναμε λιώμα

και μια νύχτα τρελή σ' ένα άδειο βαγόνι

μείναμε ως το πρωί και έξω έριχνε χιόνι

Πώς περάσαν τα χρόνια τι είναι αυτά που φορώ

ποιο σατέν ποιο μετάξι θα με βγάλει χορό

το παλιό μου παλτό το χαρίζω σε 'σένα

να προσέχεις μικρή μου γιατί μοιάζει σ' εμένα

γιατί μοιάζει σε 'μένα

Κι έσβηνε το τσιγάρο στο υγρό πάνω χώμα

σ' ένα υπόστεγο κάτσαμε και γίναμε λιώμα

το παλιό μου παλτό το χαρίζω σε 'σένα

να προσέχεις μικρή μου γιατί μοιάζεις σ' εμένα

Γκάτσος, Χατζιδάκης,Ρασουλης και Κοιμήσου Περσεφόνη στην αγκαλιά της γης στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μην ξαναβγείς.

«Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα
κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο
τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα
και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.

Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς.

Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες
ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο
τώρα πετάνε αποτσίγαρα οι τουρίστες
και το καινούργιο πάν να δουν διυλιστήριο.

Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς.

Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία
κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα
τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία
άδεια κορμιά σιδερικά παιδιά κι ελάσματα.

Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς».

Πες το με ένα τραγούδι - ''Αν σ' αρνηθώ αγάπη μου''

Τζένη Βάνου

Αν σ' αρνηθώ αγάπη μου Κακό μεγάλο να 'βρω Να μη με θέλει ο ουρανόσ Ήλιο να βλέπω μαύρο Αν σ' αρνηθώ αγάπη μου Να μ' αρνηθούν οι φίλοι Χάδι ποτέ μου να μη δώ Να μη φιλήσω χείλη Αν σ' αρνηθώ φιλώ σταυρό Κι όρκο βαρύ σου κάνω Αν σ' αρνηθώ αγάπη μου Να πέσω να πεθάνω - https://www.youtube.com/watch?v=cg2iIceHnHg

Όταν με άκουσε να τραγουδάω στο σπίτι της μαμάς μου ο δημοσιογράφος Γιώργος Κολοκοτρώνης, με σύστησε στον Μίμη Πλέσσα.
Ο Μίμης μου είπε: ''Αναμφισβήτητα έχεις αξία.''
Μπήκα στην ορχήστρα του.
Την πρώτη φορά που διαγωνιζόταν τραγούδι μου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ο Δημήτρης Χορν, που ήταν μέλος της επιτροπής, ψήφισε ''Τζένη Βάνου''.
Όταν η διευθύντρια του μουσικού προγράμματος τού είπε:
''Τάκη, τραγούδια ψηφίζουμε'', εκείνος απάντησε:
''μα δεν έχετε καταλάβει ακόμα, ότι τα επόμενα πενήντα χρόνια θα μας ''βασανίζει'' με τη φωνή της;''
Το πρώτο μου σουξέ ήταν το ''Αν σ' αρνηθώ αγάπη μου'', το 1963.
Το 1964 ο Γιώργος Μουζάκης μου έγραψε τη ''Σκλάβα'' και το ''Θέλω κοντά σου να μείνω''.
Δεν έκανα κάτι τρανταχτό μέχρι το 1969, που με κάλεσε ο Φίνος.
Ο Νίκος Μαμαγκάκης αργούσε να του παραδώσει τη μουσική για την ταινία ''Η Λεωφόρος του Μίσους'', γιατί η τραγουδίστριά του δε μπορούσε να το ''βγάλει''.
Πάω εγώ, το μαθαίνω, το ηχογραφώ, παίρνω 350 δραχμές και φεύγω.
Ένα μου προσόν ήταν ότι είχα μουσικότητα ενώ δεν ήξερα από μουσική.
Βγαίνει η ταινία και γίνεται χαμός.
Ήμουν τότε στην εταιρεία ''Βεντέτα'' της Πόλυς Πάνου και μου τηλεφωνεί ο άντρας της, ο Στέλιος Πελαγίδης kαι μου λέει:
''Έχουν σπάσει τα τηλέφωνα. Ποιο είναι αυτό το... ''Ο ήλιος βγαίνει μες στα μάτια σου'';
Και του απαντώ:
''Μπας και είναι από την ταινία;''
Είχα ξεχάσει και τα λόγια!
Μου τηλεφωνεί ο Τάκης Λαμπρόπουλος, διευθυντής της Columbia.
''Κορίτσι μου, σε θέλει ο Χατζιδάκις.''
Μόλις το άκουσα, διαλύθηκα.
Ο Μάνος Χατζιδάκις με συγκλόνιζε αλλά ήταν σε μόνιμη αντιπαράθεση με τον Μίμη Πλέσσα.
Του λέω:
''Τάκη, ο Μίμης με έβγαλε. Πώς θα του το κάνω αυτό;''
Πολλά χρόνια αργότερα συνάντησα τον Χατζιδάκι.
Μου είπε:
''Λυπάμαι. Είσαι ανόητη.
Έχασες την ευκαιρία της ζωής σου.
Δε θα σου δώσω ποτέ τραγούδια μου.''
Έμεινα με τη μεγάλη πίκρα ότι δεν τραγούδησα Χατζιδάκι.
Αλλά μπορεί να τα είχα πει, να χαλούσε ο κόσμος, κι εγώ να μην κοιμόμουν το βράδυ.
Παντρεύομαι, κάνω το γιο μου και φεύγουμε οικογενειακώς για την Αμερική.
Κάνω πενταετές συμβόλαιο με ελληνοαμερικανική δισκογραφική εταιρεία,
κι εμφανίζομαι στου ''Μολφέτα'', το καλύτερο ελληνικό μαγαζί της Νέας Υόρκης.
Αλλά, τη ζωή στην Αμερική δεν την άντεχα.
Έμεινα έγκυος στην κόρη μου και είπα: ''Δε γίνεται να μείνω.''
Με το που επέστρεψα, χώρισα με τον άντρα μου κι έμεινα με δυο παιδιά, χωρίς καμιά βοήθεια.
Ήμουν άνεργη και χωρίς εταιρεία.
Με έσωσε ο Τόλης Βοσκόπουλος.
Με βρήκε στην Πανεπιστημίου να κλαίω.
Τραγικές εποχές.
Μου έγραψε το: ''Αγόρι μου, αγόρι μου'' και με επέβαλε στη Minos.
Εκεί χτύπησα φλέβα χρυσού στην κυριολεξία.
Τότε είναι που με τον Πλέσσα κάνω το:
''Σε βλέπω στο ποτήρι μου'', και με τον Τάκη Μουσαφίρη παίρνω χρυσό δίσκο με το ''Τρένο της Ζωής''.
Στη Minos έμεινα μέχρι το 1988, οπότε σταμάτησα να έχω τη δημοτικότητα που είχα.
Άρχισα να εμφανίζομαι σε δεύτερα μαγαζιά, γιατί έπρεπε να βγάλω το μεροκάματο.
Στην αγωνία μου να εξασφαλίσω δουλειά, υπέγραφα με όποιον ερχόταν πρώτος.
Και πάντα με λίγα χρήματα.
Όταν έχεις ανάγκη δεν διαλέγεις.
Αυτό με πίκραινε, τις νύχτες δεν κοιμόμουν αλλά στο τέλος το κατάπια.
Έλεγα μέσα μου: ''Δεν πειράζει. Ξέρεις ποια είσαι.''
Κάθε τραγούδι που είπα, το ένιωθα σαν ένα τρίλεπτο μυθιστόρημα με πρωταγωνίστρια εμένα.
Είπα δύσκολα τραγούδια.
Τραγούδια που ''έκαιγαν'' τις φωνές.
Επειδή η φωνή μου είχε εύρος, πολλοί συνθέτες ήθελαν να παίξουν μαζί της.
Χαίρομαι βέβαια, γιατί άφησα και ορισμένα διαμάντια.
Ο κόσμος με ταύτισε μαζί τους, αν και δεν ήμουν εγώ η δημιουργός τους.
Ήμουν ένα εκτελεστικό όργανο.
Απλώς είχα ψυχή.
Όλη μου η ζωή ήταν ένα δυνατό μελό.
Έχω κάνει πολλά λάθη.
Για λούσα δεν ξόδευα, πάθη με αλκοόλ και χαρτιά δεν είχα, όμως χρήματα δε μάζεψα.
Σεβάστηκα και αγάπησα τον εαυτό μου πάντα ένα σκαλοπάτι πιο κάτω.
Δεν εκτίμησα τη χρυσόσκονη που με έλουσε ο Θεός.
Τζένη Βάνου

πες το με ένα τραγούδι: Terry Papadinas - Mexican blanket

ένα τραγούδι του Terry Papadinas από το soundtrack του ντοκιμαντέρ " T4 Trouble and the self admiration society" του Δημήτρη Αθυρίδη. 

Μια παραγωγή της 2k Film. 

Το άλμπουμ κυκλοφόρησε από την POLYTROPON RECORDS .

ηχογραφήθηκε στο magnanimus studio, Ιούλιος 2007 και Polytropon studio Οκτώβριος 2007. παραγωγή: Δημήτρης Αθυρίδης

                     

Διασκευή του "ήσουνα ξυπόλυτη" του Κώστα Μπέζου- ο τσακατσούκας, 1931, Πέτρος Κυριακός

"Η Τετράς, η ξακουστή του Πειραιώς» το πρώτο επαγγελματικό συγκρότημα «μπουζουκομπαγλαμάδων"

                     

Απόσπασμα από επιθεώρηση σε κείμενα του Γιώργου Καμβύση. Ερμηνεύει ο Πέτρος Κυριακός και άγνωστη γυναίκα. 

Πρόκειται για διασκευή του "ήσουνα ξυπόλυτη" του Κώστα Μπέζου. 

Ηχογραφήθηκε το 1931.  

"Κασόμπρα"= ευτελής, η αγράμματη. 

"Θα σ΄αρχίσω στους γιακάδες" = θα σε ταρακουνήσω. 

Ήσουνα ξυπόλητη/Παξιμαδοκλέφτρα 1930 - Κώστας Μπέζος (Α. Κώστής)

                    

Παναγιώτης Τούντας - Εγώ θέλω πριγκηπέσσα από το Μαρόκο μέσα

Παναγιώτης Τούντας - ο διασημότερος συνθέτης της Σμυρναϊκής Σχολής και ανήκει στην ομάδα των Μικρασιατών μουσικών που μετά την καταστροφή του 1922, διαμόρφωσαν το ρεμπέτικο τραγούδι στην Ελλάδα. 

Ο Παναγιώτης Τούντας γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1886 απο ευκατάστατους γονείς, που του έδωσαν τη δυνατότητα να ασχοληθεί απο μικρός με τη μουσική.

Βιογραφία

Άρχισε από παιδί να παίζει μαντολίνο και στις αρχές του 20ού αιώνα συμμετείχε στην Σμυρνέικη Εστουδιαντίνα του Σιδέρη, που έμεινε γνωστή με το όνομα "τα Πολιτάκια". 

Συμμετείχε σε διάφορα μουσικά σχήματα που έκαναν περιοδείες εκτός Σμύρνης, για την ψυχαγωγία των Ελλήνων της διασποράς και ταξίδεψε στην Αίγυπτο, την Αβυσσηνία, την Ελλάδα και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες με ελληνική παροικία. 

Τα πρώτα χρόνια μετά τη μικρασιατική καταστροφή, έπαιζε σε διάφορα κέντρα σαν μαντολινίστας. 

Το 1924 αναλαμβάνει τη διεύθυνση του ελληνικού παραρτήματος της γερμανικής "ODEON" στην Αθήνα. 

Μέχρι να κατασκευαστεί το εργοστάσιο δίσκων στην Ελλάδα, συνεργάζεται σχεδόν με όλες τις δισκογραφικές εταιρείες και διηύθυνε τις περισσότερες ηχογραφήσεις που γίνονταν στην Ελλάδα. 

Τον ίδιο χρόνο ηχογραφεί τη "Σμυρνιά" με την αθηναϊκή εστουδιαντίνα του Τάσου Μαρίνου και γίνεται ο πρώτος Έλληνας λαϊκός συνθέτης που το όνομά του αναγράφεται σε ετικέτα δίσκου.

Το 1931 αναλαμβάνει καλλιτεχνικός διευθυντής της ελληνικής "ODEON" και της "HIS MASTER’S VOICE" και παραμένει στη θέση αυτή μέχρι το 1940. 

Τα τραγούδια που πέρασε στη δισκογραφία είναι γύρω στα 350 και έχουν ερμηνευτεί από όλους τους προπολεμικούς τραγουδιστές της εποχής, όπως ο Κώστας Ρούκουνας, 

Στελλάκης Περπινιάδης, 

Μαρίκα η Πολίτισσα/Μαρίκα Φραντζεσκοπούλου, 

Κώστας Καρύπης/όταν έκανε καριέρα ερμηνευτή, και πριν πλασαριστεί ως δημιουργός, 

Κώστας Νούρος, 

Ρόζα Εσκενάζυ, 

Ρίτα Αμπατζή, 

Αντώνης Νταλγκάς, 

Ευάγγελος Σωφρονίου, 

Ζαχαρίας Κασιμάτης, 

Γιώργος Βιδάλης, 

Στράτος Παγιουμτζής, 

Δημήτρης Περδικόπουλος, 

Ισμήνη Διατσέντε, 

Νταίζη Σταυροπούλου, 

Νότα Καλλέλη, 

Κάκια Μένδρη Ιωάννα Γεωργακοπούλου. 

Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 η Χαρούλα Αλεξίου, και ο Θέμης Ανδρεάδης επαναφέρουν τα τραγούδια του στο προσκήνιο και μέχρι τις σήμερα ο Γιώργος Νταλάρας, 

η Ελευθερία Αρβανιτάκη, 

η Ελένη Τσαλιγοπούλου, 

ο Αγάθωνας Ιακωβίδης, 

ο Μπάμπης Τσέρτος, 

ο Μπάμπης Γκολές και πολλοί άλλοι εξακολουθούν να τα ερμηνεύουν.

Πέθανε στις 23 Μαΐου του 1942, στην Κατοχή από ρευματισμούς.

Τουτ' οι μπάτσοι που΄ρθαν τώρα, 1928, Γιαννάκης Ιωαννίδης

Η παράδοση της Αθηναϊκής Επιθεώρησης συνεχίστηκε και στην Αμερική και το 1925 ιδρύθηκε στην Νέα Υόρκη η "Οπερέτα Παντοπούλου" με κυριότερο πρωταγωνιστή τον Γιάννη Ιωαννίδη, που καταγόταν απ' τη Σάμο. 

Στις αρχές της δεκαετίας του '30 ο Πέτρος Κυριακός επισκέφτηκε τις ΗΠΑ, όπου συνεργάστηκε με τον Ιωαννίδη και την Παντοπούλου και ηχογράφησε επιθεωρησιακά νούμερα και τραγούδια!..

mpouzoukimpouzouksides.blogspot.com

Πες το με ένα τραγούδι - Τι ν α πεις εσύ για `με με τα τρία ρετιρέ τη ζωή την κυριλέ έχω εγώ αποκλεισμέ

Δημήτρης Κοντογιάννης - Με Κομμέ Τις Συλλαβέ

                       

Με κομέ- τις συλλαβέ-      

Τι ν α πεις εσύ για `με

με κομέ τις συλλαβέ

τη μαγκιά τη μετρημέ

ούτε που καταλαβαί

Τι ν α πεις εσύ για `με

που μεθάω κάθε με

ξενυχτάω κάθε βρά

και γυρνάω σαν το δια

και γυρνάω σαν το δια

Τι ν α πεις εσύ για `με

με τα τρία ρετιρέ

τη ζωή την κυριλέ

έχω εγώ αποκλεισμέ

Τι ν α πεις εσύ για `με

που μεθάω κάθε με

ξενυχτάω κάθε βρά

και γυρνάω σαν το δια

και γυρνάω σαν το δια

Παίρνω ανάποδη στροφή

στο κεφάλι μου η γη

πάω για να σηκωθώ

κάτω βλέπω ουρανό.

Τι ν α πεις εσύ για `με

που μεθάω κάθε με

ξενυχτάω κάθε βρά

και γυρνάω σαν το δια

και γυρνάω σαν το δια

Με κομέ- τις συλλαβέ-       

Δημήτρης Κοντογιάννης 

Νίκος Ρούσσης 

Πες το με ένα τραγούδι - Με τον καιρό να ναι κόντρα, έχει τιμή σαν πετάς να μένεις μόνος.

Για ιδέστε όλοι τον ακροβάτη που τραμπαλίζεται

για ιδέστε όλοι τον ξενομπάτη πως δε ζαλίζεται

Για ιδέστε τον ακροβάτη που κι όταν πέφτει γελά

και ποτέ δε κλαίει, ποτέ δεν κλαίει

Για ιδέστε που χει το ερημοπούλι αίμα στο φτερό

πετά κι ας το βρε θανάτου βόλι, κόντρα στον καιρό

Με τον καιρό να ναι κόντρα, έχει τιμή σαν πετάς

να μένεις μόνος, να μένεις μόνος

Για ιδέστε όλοι δέστε και μένα άλλο δε ζητώ

που `χω στους ώμους φτερά σπασμένα και ακροβατώ

Γύρισε κάτω η μέρα κι ακόμη εσύ να φανείς

μην κλαις πουλί μου, μην κλαις πουλί μου

τους στίχους και τη μουσική έχει γράψει ο Δημήτρης Αποστολάκης

Ντυμένος Άμλετ στη βροχή κοιτάζω μιαν αφίσα- Μάνος Ελευθερίου

Μάνος Ελευθερίου -Όλοι μας περιμένουμε στο Καθαρτήριο ότι κάτι θα συμβεί και ότι θα φτάσουμε κάποια στιγμή στον Παράδεισο.

-Δηλαδή, πώς θα χαρακτηρίζατε την εποχή μας;
Επί χρόνια οι άνθρωποι λένε «τα σκοτεινά χρόνια» και «τα σκοτεινά χρόνια» τα συναντάμε στον Σαίξπηρ, τα συναντάμε στον Μπρεχτ, τα επικαλέστηκε ο Εγγονόπουλος «αυτά τα σακάτικα», πάντοτε έτσι γινόταν και έτσι θα γίνεται: αυτός ο μύλος γυρίζει, ο μύλος ποτέ δεν παθαίνει τίποτα, εμείς είμαστε οι αναλώσιμοι και γινόμαστε λιώμα και ησυχάζουμε.
Υπάρχει, βεβαίως, και η διέξοδος του Καθαρτηρίου.
Και η ελπίδα μας κάποια στιγμή να βρεθούμε στον Παράδεισο.
-Γιατί δεν αντιδρούμε πια σε τίποτα;
Αδιαφορούμε;
Δεν ελπίζουμε;
Αυτό γράφω στο καινούργιο μου μυθιστόρημα.
Γι’ αυτή την απάθεια που μας οδηγεί και σε μια συντηρητικότητα απελπιστική.
-Πώς βλέπετε την επόμενη μέρα μας;
Η πιο απαισιόδοξη και η πιο αισιόδοξη εκδοχή;
Δικά σας εξάλλου «Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα», δικό σας κι αυτό το εξαίσιο «Ποιος τη ζωή μου ποιος την κυνηγά», δικό σας και «Το μέλλον θα ‘ρθει», κύριε Ελευθερίου…
«Το μέλλον θα ‘ρθει σαν την γάγγραινα στη φτέρνα», έτσι λέει παρακάτω.
Θα ανασάνουν πραγματικά μετά από 30 χρόνια οι γενιές.
Οι σημερινοί τριαντάρηδες θα ζήσουν καλά γεράματα.
Εμείς, ας αρκεστούμε στην ευλογία της τέχνης εμείς.
και είναι ο επίλογος συνέντευξης του Μάνου Ελευθερίου στο fractalart και στην Ελένη Γκίκα εδώ όλη η συνέντευξη: fractalart.gr

Παλιές αγάπες αγιασμένες και μικρές
κι άλλες που μείνανε στον κόσμο κολασμένες
σαν καραμέλες μες στο στόμα μας πικρές
μας ταξιδεύουν κάθε βράδυ στοιχειωμένες…

Ο Άμλετ της βροχής
Με πέτσινη ρεπούμπλικα και μαύρη καπαρντίνα
τι παριστάνει ένα παιδί σ’ αυτή την εποχή
Τα είδωλα του σινεμά δεν είναι στην Αθήνα
Παρά μονάχα μες στη γη και πέρα απ’ τη βροχή
Ντυμένος Άμλετ στη βροχή κοιτάζω μιαν αφίσα
Κι ένα χρυσό περίστροφο μια γάμπα που τρυπά
Και λέω πως οι άνθρωποι που όλα τα κερδίσαν
Σαν κούκλες είναι που γελούν μες στις βιτρίνες πια
Κρυστάλλινα τα πόδια σου και κρύσταλλα καπνίζεις
Με χιόνι τα παπούτσια σου και χιόνι το παλτό
Τη στάχτη του τσιγάρου σου, στα χέρια μου αγγίζεις
Μα εγώ μετρώ τι μου ζητάς και πόσα σου χρωστώ
Ντυμένος Άμλετ στη βροχή γυρνώ στην επαρχία
Ζητώ να βρω ποιος μου `δωσε τσιγάρο μια στιγμή
Ποιος άγνωστος με πίστεψε πως θα `ναι επιτυχία
Χωρίς εμένα αν παιχτεί το έργο στη σκηνή
ntina