ο ήλιος εδώ,κάθε πρωί,σηκώνεται...

...συνέχεια...
...Γεια και χαρά σου, Αίγαγρε, που δεν αγαπάς τους κάμπους !
Τι να τους κάνης:
Ο ήλιος εδώ, κάθε πρωί, σηκώνεται ανάμεσα στα κέρατά σου!
Στα μάτια σου λάμπουν οι αστραπές του Ιεχωβά και ο ίμερος ο άσβηστος του Δία, κάθε φορά που σπέρνεις εδώ, στα θηλυκά σου, την ένδοξη και απέθαντη γενιά σου!
Γεια και χαρά σου, Αίγαγρε, που δεν θα πας στους κάμπους!
Γεια και χαρά σου, που πατάς τα νυχοπόδαρά σου στων απορρώγων κορυφών τα πιο υψηλά Ωσαννά!
Είπα και ελάλησα, Αίγαγρε, και αμαρτίαν ουκ έχω.
...και βέβαια ήταν Ανδρέας Εμπειρίκος...
ntina

έχεις εδώ την Λευτεριά...

...συνέχεια...
...ο Αίγαγρος στέκει ακίνητος και οσμίζεται ακόμη τον αέρα. 

Έπειτα, ξαφνικά, υψώνει το κεφάλι του και αφήνει μέγα βέλασμα, που αντηχεί επάνω και πέρα απ’ τα φαράγγια σαν γέλιο λαγαρό, και μονομιάς, με πήδημα γοργό, σαν βέλος θεόρατο ή σαν διάττων, ακόμη πιιο ψηλά πετιέται.
...γεια και χαρά σου, Αίγαγρε! 

Γιατί να σου φαντάξουν τα λόγια του κάμπου και οι φωνές του; 

Γιατί να προτιμήσης του κάμπου τα κατσίκια; 

Έχεις ό,τι χρειάζεσαι εδώ και για βοσκή και για οχείες και κάτι παρά πάνω, κάτι που, μα τον Θεό, δεν ήκμασε ποτέ κάτω στους κάμπους – έχεις εδώ την Λευτεριά!
...συνεχίζεται...
ανδρέας εμπειρίκος...
ntina

...γεια και χαρά σου, Αίγαγρε, που δεν αγαπάς τους κάμπους

Πήδηξε ο αίγαγρος και στάθηκε σε μια ψηλή κορφή. 
Στητός και ρουθουνίζοντας κοιτάζει τον κάμπο και αφουγκράζεται πριν άλλο σκίρτημα σε άλλη κορφή τον πάη. 
Τα μάτια του λάμπουν σαν κρύσταλλα και μοιάζουν με μάτια αετού, ή ανθρώπου που μέγας οίστρος τον κατέχει. 
Το τρίχωμά του είναι στιλπνό και ανάμεσα στα πισινά του πόδια, πίσω και κάτω απ’ το κεντρί του, το μέγα σήμαντρον της απολύτου ορθοδοξίας ταλαντευόμενον σε κάθε σάλεμά του, βαριά και μεγαλόπρεπα κουνιέται.
Κάτω εκτείνεται ο κάμπος με τα λερά μαγνάδια του και τις βαρειές καδένες.
Ο αίγαγρος κοιτάζει και αφουγκράζεται.
Από τον κάμπο ανεβαίνει μία μυριόστομη κραυγή ανθρώπων πνευστιώντων.
«Αίγαγρε! Αίγαγρε!
Έλα σε μας για να χαρής και να μας σώσης».
Ο αίγαγρος κοιτάζει και αφουγκράζεται.
Όμως δεν νοιάζεται καθόλου για όλου του κάτω κόσμου την βοή και την αντάρα.
Στέκει στητός στα πόδια του, και όλο μυρίζει τον αέρα, σηκώνοντας τα χείλη του σαν σε στιγμές οχείας.
«Αίγαγρε! Αίγαγρε! 
Έλα σε μας για να ευφρανθής και να μας σώσης.
Θα σε λατρέψουμε ως Θεό.
Θα κτίσουμε ναούς για σένα. 
Θάσαι ο τράγος ο χρυσός!
Και ακόμη θα σου προσφέρουμε πλούσια ταγή και όλα τα πιο ακριβά μανάρια μας…
Για δες!»
Και λέγοντας οι άνθρωποι του κάμπου έσπρωχναν προς το βουνό ένα κοπάδι από μικρές κατσίκες σπάνιες, από ράτσα.
...συνεχίζεται...
και βέβαια είναι Ανδρέας Εμπειρίκος...και ο Αίγαγρος...
ntina