Η σχέση κλασικής μουσικής και νευροεπιστήμης δεν είναι απλά ένας ρομαντικός μύθος τύπου "βάλε Μότσαρτ να γίνεις ιδιοφυΐα"

Είναι ένα πεδίο σκληρής έρευνας, γεμάτο λεπτές αποχρώσεις, όπου ο εγκέφαλος αντιμετωπίζεται όχι σαν παθητικός δέκτης ήχων, αλλά σαν όργανο που αναδιαμορφώνεται από την εμπειρία.
Στα παιδιά, ο εγκέφαλος βρίσκεται σε φάση υψηλής νευροπλαστικότητας, δηλαδή έχει αυξημένη ικανότητα να αλλάζει τη δομή και τη λειτουργία του.
Η έκθεση στην κλασική μουσική, ιδίως η ενεργή ενασχόληση, όπως η εκμάθηση οργάνου, ενεργοποιεί ταυτόχρονα περιοχές που σχετίζονται με την ακοή, 

την κίνηση, 

τη μνήμη και τη συναισθηματική επεξεργασία.

Με απλά λόγια, ο εγκέφαλος "δουλεύει ολόκληρος"
Μελέτες δείχνουν ενίσχυση της εκτελεστικής λειτουργίας, δηλαδή της ικανότητας για συγκέντρωση, σχεδιασμό και αυτοέλεγχο.
Όχι επειδή η μουσική είναι μαγική, αλλά επειδή είναι σύνθετη, απαιτητική και χρονικά δομημένη.
Στους ενήλικες, η εικόνα αλλάζει αλλά δεν εξαφανίζεται.
Η νευροπλαστικότητα μειώνεται, όμως δεν μηδενίζεται.
Η ακρόαση κλασικής μουσικής ενεργοποιεί δίκτυα που σχετίζονται με την πρόβλεψη και την προσδοκία.
Ο εγκέφαλος προσπαθεί συνεχώς να μαντέψει "τι έρχεται μετά"
Όταν ο συνθέτης επιβεβαιώνει ή διαψεύδει αυτές τις προσδοκίες, ενεργοποιούνται μηχανισμοί ανταμοιβής, όπως η απελευθέρωση ντοπαμίνης.
Εδώ γεννιέται η απόλαυση, όχι από την απλότητα, αλλά από την ισορροπία μεταξύ τάξης και έκπληξης.
Ένα κρίσιμο σημείο είναι η συναισθηματική ρύθμιση.
Η κλασική μουσική, λόγω της μεγάλης χρονικής της κλίμακας, εκπαιδεύει τον εγκέφαλο στην υπομονή και στη συναισθηματική διαδρομή.
Δεν προσφέρει άμεση κορύφωση· απαιτεί παραμονή.
Αυτό έχει μετρήσιμα αποτελέσματα στη μείωση του στρες, 

στην καλύτερη διαχείριση άγχους και στη βαθύτερη ενσυναίσθηση, τόσο σε παιδιά όσο και σε ενήλικες.
Παράλληλα, η νευροεπιστήμη βάζει φρένο στις υπερβολές.
Δεν υπάρχει "καθολική" επίδραση της κλασικής μουσικής.
Το πλαίσιο, η πολιτισμική οικειότητα και η προσωπική εμπειρία παίζουν τεράστιο ρόλο.
Η μουσική δεν λειτουργεί σαν φάρμακο ίδιας δοσολογίας για όλους.
Λειτουργεί σαν διάλογος, όσο πιο ενεργά συμμετέχει ο ακροατής, τόσο βαθύτερη η νευρωνική εμπλοκή.
Συμπερασματικά, η κλασική μουσική δεν "κάνει τον εγκέφαλο εξυπνότερο" με απλοϊκό τρόπο. Τον κάνει πιο συνδεδεμένο, πιο ανθεκτικό και πιο ικανό να αντέχει την πολυπλοκότητα.
Και αυτό, σε έναν κόσμο γρήγορων ερεθισμάτων και επιφανειακής προσοχής, ίσως είναι το πιο νευροεπιστημονικά ριζοσπαστικό της επίτευγμα!

     Σημείωση ntinas: το άρθρο διάβασα στο χρονολόγιο του Fotios Katsiroubas

και θα το βρείτε στον σύνδεσμο:https://www.facebook.com/groups/tritoprogramma/permalink/10166523716812646

όπου στα σχόλια υπάρχουν και πολλές άλλες αξιόλογες πληροφορίες για το θέμα.

η εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου επί τουλάχιστον τρία χρόνια ενισχύει τις γνωστικές λειτουργίες των παιδιών

η εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου κάνει τα παιδιά εξυπνότερα;
ναι λένε έρευνες που δημοσιεύονται κατά καιρούς σε επιστημονικά περιοδικά όπως η έρευνα που είχε δημοσιευτεί το 2008 στο PLoS ONE...

η έρευνα είχε εκπονηθεί από τους ερευνητές Marie Forgeard,

Andrea Norton και Gottfried Schlaug από τα τμήματα νευρολογίας των Beth Israel Deaconess Medical Center και Harvard Medical School και Ellen Winner του τμήματος ψυχολογίας του Boston College και συνεχίζεται μέχρι οι ερευνητές να έχουν σαφή εικόνα της σχέσης "εκμάθηση μουσικών οργάνων- γνωστικές ικανότητες και λειτουργίες των παιδιών"

οι μέχρι τώρα έρευνες έχουν δείξει ότι:

τα παιδιά που μαθαίνουν ένα μουσικό όργανο για πάνω από τρία χρόνια υπερτερούν των παιδιών που δεν παίρνουν μουσική παιδεία :

1) σε τρεις τομείς της γνώσης που δεν έχουν σχέση με τη μουσική όπως:

α) στα μαθηματικά-αποτελεσματική χρήση των αριθμών και κατανόησή τους....

β) στη χωροταξική νοημοσύνη- η ικανότητα αίσθησης και αντίληψης του χώρου με ακρίβεια....

γ) στη γλωσσική νοημοσύνη-γραπτός και προφορικός λόγος

και

2) σε δύο τομείς που συνδέονται στενά με τη μουσική όπως:

α) στις ακουστικές δυνατότητες και ικανότητες

β) στην επιδεξιότητα στις κινήσεις του σώματος

ακόμη επισημαίνεται πως τα παιδιά που λαμβάνουν μουσική εκπαίδευση και κατάρτιση δεν βελτιώνουν μόνο τις δεξιότητές τους αλλά και τη γενική τους διανοητική ικανότητα...

τα παιδιά που παίρνουν μαθήματα μουσικών οργάνων-κιθάρας,

βιολιού,

πιάνου κ.α-βρίσκονται πολύ μπροστά σε μια σειρά νοητικών ικανοτήτων από τους συνομηλίκους τους που ποτέ δεν έχουν πάρει μαθήματα μουσικής...

τα αποτελέσματα επίσης έδειξαν τη συσχέτιση των μαθημάτων εκμάθησης μουσικών οργάνων με την κλίμακα της IQ εκμάθησης των παιδιών...

σε μιά πειραματική μελέτη ο Dr. Glenn Schellenberg έδειξε ότι μιά ομάδα παιδιών που έλαβαν μαθήματα μουσικής για 36 εβδομάδες είχαν σημαντικά μεγαλύτερη αύξηση στην κλίμακα της IQ εκμάθησης από τα παιδιά που δεν έλαβαν αυτά τα μαθήματα τα δε γνωστικά οφέλη -υποστήριξε-είναι μακράς διαρκείας συνοδεύουν, δηλαδή τα παιδιά και στη μετέπειτα ενήλικη ζωή τους...

εν κατακλείδι ο Dr. Glenn Schellenberg υποστήριξε ότι τα μαθήματα μουσικής λειτουργούν και ως συμπληρωματική εκπαίδευση ενισχύοντας την απόδοση στα υπόλοιπα μαθήματα,

την εστίαση της προσοχής,

την αποστήθιση,

τη λεκτική ικανότητα,

τις ακουστικές δυνατότητες,

την προοδευτική εκμάθηση των τεχνικών δεξιοτήτων!

           ...εμείς ας ακούσουμε μιά σπάνια εκτέλεση:
δυό μεγάλοι κιθαρίστες
John Williams και Julian Bream παίζουν...
                        

κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

Πως ένα παγοθραυστικό κατάφερε να οδηγήσει τις φάλαινες σε ασφαλές σημείο του ωκεανού παίζοντάς τους κλασσική μουσική!!

                     Η κλασική μουσική είναι πλανητική μουσική

Το Moskva ήταν το μεγαλύτερο και πιο ισχυρό παγοθραυστικό κατά τον χρόνο παράδοσής του. 
Κέρδισε τη διεθνή προσοχή το 1985 όταν παρέσυρε περίπου 2000 belugas παγιδευμένες στον πάγο πίσω στην ανοιχτή θάλασσα παίζοντας κλασική μουσική. 
Ναι, ναι, σωστά διαβάσατε -παίζοντας κλασική μουσική!!!
Τον Δεκέμβριο του 1984, ένας κυνηγός εντόπισε ένα κοπάδι από έως και 3.000 φάλαινες beluga  στα παγωμένα παράκτια ύδατα της χερσονήσου  Chukchi 
Ενώ στην αρχή ήταν χαρούμενοι - αφού οι belugas  είναι θρεπτικές και περιζήτητες, ο κυνηγός και η ομάδα του παρατήρησαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. 
Ο καιρός είχε δημιουργήσει μικρούς θαλάσσιους θύλακες όπου εγκλωβίστηκαν οι φάλαινες, οι οποίοι περιβάλλονταν από παχύ, αδιάβατο πάγο πάχους έως και 4 μέτρων,
Χωρίς πρόσβαση σε μεγαλύτερες περιοχές του ωκεανού, οι φάλαινες είχαν δυσκολία στην αναπνοή και κινδύνευαν να πεθάνουν.
Η διάσχιση της εκτεταμένης παγωμένης περιοχής με μία ανάσα ήταν αδύνατη και έτσι οι φάλαινες έμειναν στις μικρούς θύλακες αναπνοής τους, περιμένοντας ένα θαύμα που θα έσπαγε τον πάγο και θα τις απελευθέρωνε.
Όταν οι ντόπιοι άκουσαν για τις φάλαινες, ήρθαν γρήγορα να βοηθήσουν, ταΐζοντάς τες με κατεψυγμένα ψάρια και σκάβοντας τον πάγο για να εξασφαλίσουν ότι οι φάλαινες είχαν αρκετό χώρο για να αναπνεύσουν. 
Αλλά ο χειμώνας είναι σκληρός στη βορειοανατολική Ρωσία και οι φάλαινες θα πέθαιναν σύντομα κάτω από το παχύ στρώμα πάγου. 
Έτσι στις αρχές Φεβρουαρίου του 1985, οι αρχές κάλεσαν τη Moskva να ανοίξει ένα κανάλι μέσα από το παγόβουνο και να απελευθερώσει τις παγιδευμένες belugas
Το Moskva έτρεχε κόντρα στον χρόνο και την πτώση της θερμοκρασίας για να φτάσει στις φάλαινες πριν ξεμείνουν από λίμνες αναπνοής ή πεθάνουν από την πείνα. 
Κατά την άφιξη στο σημείο, ο πάγος ήταν τόσο παχύς που ο καπετάνιος ματαίωσε την αποστολή. 
Ωστόσο, αφού άρχισαν να χάνονται φάλαινες, το Moskva ετοίμασε ένα ειδικά ενισχυμένο κύτος για το  σπάσιμο του πάγου, το οποίο βούτηξε στον πάγο για να τις διασώσει. 
Ενώ το παγοθραυστικό εργαζόταν για να ανοίξει ένα κανάλι για να διαφύγουν οι φάλαινες, ελικόπτερα έριχναν φρέσκα ψάρια πάνω από τις αναπνευστικές τους τρύπες για να τις ταΐσουν. 
Μετά από μερικές ημέρες, το Moskva και το πλήρωμά του έφτασαν τελικά στις φάλαινες. Ωστόσο, οι  belugas ήταν αδύναμες και φοβόντουσαν το γιγαντιαίο πλοίο μήκους 400 ποδιών και τις προπέλες του. 
Και ποιος ξέρει πώς να μιλήσει στις  belugas?
- έτσι το Moskva άνοιξε σιγά σιγά μεγαλύτερες πισίνες για να αναπνέουν τα ζώα, να τρέφονται, να ξεκουράζονται και να χαλαρώνουν λίγο. 
Ωστόσο, εξακολουθούσαν να αρνούνται να ακολουθήσουν το πλοίο στο κανάλι πίσω στον ανοιχτό ωκεανό. 
Αυτό που συνέβη στη συνέχεια ακούγεται εξωπραγματικό ...
Η μουσική είναι η παγκόσμια γλώσσα
Ένα άτομο στο σκάφος υπενθύμισε ότι τα θαλάσσια θηλαστικά αντιδρούν στη μουσική. 
Και έτσι η μουσική άρχισε να αναβλύζει από το πάνω κατάστρωμα. 
Το πλήρωμα έπαιζε όλα τα είδη μουσικής, από ποπ μέχρι κλασική μουσική. 
Μετά από πολλαπλά πειράματα, τα εγκλωβισμένα belugas άρχισαν να αντιδρούν στην κλασική μουσική και πλησίασαν το παγοθραυστικό. 
Χρησιμοποιώντας την κλασική μουσική, το Moskva οδήγησε αργά το κοπάδι πίσω στην ανοιχτή θάλασσα. 
Ο καπετάνιος Kovalenko ανέφερε μέσω ασυρμάτου στο αρχηγείο του: 
"Η τακτική μας είναι η εξής: 
Υποχωρούμε, στη συνέχεια προχωράμε ξανά μέσα στον πάγο, κάνουμε ένα πέρασμα και περιμένουμε. 
Αυτό το επαναλαμβάνουμε αρκετές φορές. 
Οι  belugas αρχίζουν να "καταλαβαίνουν" τις προθέσεις μας και ακολουθούν το παγοθραυστικό. 
Έτσι κινούμαστε χιλιόμετρο προς χιλιόμετρο"
Η επιχείρηση διήρκεσε εβδομάδες, αλλά μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου του 1985 υπολογίζεται ότι 2000 φάλαινες έφτασαν στον ωκεανό. 
Η επιχείρηση Beluga κόστισε στη Ρωσία περίπου 80.000 δολάρια, περίπου 200.000 δολάρια σημερινά!!!

 ... Η επιχείρηση Breakthrough ήταν μια αμερικανο-σοβιετική προσπάθεια απελευθέρωσης τριών γκρίζων φαλαινών από τον πάγο στη θάλασσα Beaufort κοντά στο Point Barrow στην πολιτεία της Αλάσκας των ΗΠΑ το 1988. 

Η δυσχερής θέση των φαλαινών προκάλεσε την προσοχή των μέσων ενημέρωσης που οδήγησε στη συνεργασία πολλών κυβερνήσεων και οργανισμών για την απελευθέρωσή τους. Η νεότερη φάλαινα πέθανε κατά τη διάρκεια της προσπάθειας και είναι άγνωστο αν οι υπόλοιπες δύο φάλαινες επέζησαν τελικά.

μετάφραση και επιμέλεια κειμένου:ntina

https://whalescientists.com/russian-ship-entrapped-belugas/

- wikipedia

Anthony Hopkins, André Rieu και And The Waltz Goes On

από το χρονολόγιο του Θανάσης Πολυζόπουλος :https://www.facebook.com/thanasis.asmodeus.5/posts/pfbid02fRiED6BKH5CHaKGQGjQUjF1LXrtCsoNrVvPva4QC5LYzziWgw2mGhZwL2zYJYJgJl

"Ξέρω ότι έχω λιγότερο χρόνο να ζήσω από ό,τι νόμιζα πως έχω.

Νιώθω σαν ένα παιδί που του έχει δοθεί ένα κουτί σοκολάτες. 

Του αρέσει να τις τρώει και όταν βλέπει ότι δεν έχουν μείνει πολλές, αρχίζει να τις τρώει με μια ιδιαίτερη βουλιμία.

Δεν έχω χρόνο για ανούσιες συζητήσεις περί σωστού και λάθους, κανέναν δεν θα αλλάξω, τίποτα δεν θα αλλάξει. 

Και δεν έχω καμία επιθυμία να διαφωνώ με ανόητους που δεν ενεργούν ανάλογα με την ηλικία τους. 

Ούτε και υπάρχει χρόνος για να πολεμήσω με το γκρι. 

Δεν πηγαίνω σε συναντήσεις όπου τα εγώ είναι φουσκωμένα και δεν αντέχω τους χειραγωγούς.

Απεχθάνομαι τους ζηλόφθονους ανθρώπους που προσπαθούν να συκοφαντήσουν εκείνους που είναι πιο ικανοί και να αρπάξουν τις θέσεις, τα ταλέντα και τα επιτεύγματά τους.

Έχω πολύ λίγο χρόνο για να ψάξω τίτλους, η ψυχή μου βιάζεται.

Υπάρχουν πολύ λίγες καραμέλες που έχουν απομείνει στο κουτί.

Ενδιαφέρομαι για τους ανθρώπους που γελούν με τα λάθη τους αυτούς που πετυχαίνουν, που καταλαβαίνουν το λειτούργημά τους και δεν κρύβονται από την ευθύνη. 

Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και θέλει να είναι στο πλευρό της αλήθειας, της δικαιοσύνης. 

Γι' αυτό είναι η ζωή.

Θέλω να περιβάλλω τον εαυτό μου με ανθρώπους που ξέρουν πώς να αγγίζουν τις καρδιές των άλλων. 

Που μέσα από τα χτυπήματα της μοίρας, ξέρουν πώς να σηκωθούν και να διατηρήσουν την απαλότητα της ψυχής.

Ναι, βιάζομαι, βιάζομαι να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να δώσει. 

Θα φάω όλα τα γλυκά που μου έχουν απομείνει, θα έχουν καλύτερη γεύση από αυτά που έχω ήδη φάει.

Στόχος μου είναι να φτάσω στο τέλος σε αρμονία με τον εαυτό μου, τους αγαπημένους μου και τη συνείδησή μου.

Νόμιζα ότι είχα δύο ζωές, αλλά αποδείχθηκε ότι ήταν μόνο μία και θέλω να την ζήσω με αξιοπρέπεια". - Anthony Hopkins

Ο Anthony Hopkins στη ροή του χρόνου:

"Πεθαίνουμε από την υπερβολική σκέψη. 

Σιγά σιγά σκοτώνουμε τους εαυτούς μας με το να σκεφτόμαστε τα πάντα. Σκέψου. 

Σκέψου. 

Σκέψου. 

Ποτέ δεν μπορείς να εμπιστευτείς το ανθρώπινο μυαλό έτσι κι αλλιώς. 

Είναι παγίδα θανάτου. ”

Anthony Hopkins

Η ιστορία του μουσικού άλμπουμ And the Waltz Goes On 

Το And the Waltz Goes On είναι ένα  άλμπουμ του Ολλανδού βιολιστή André Rieu στο οποίο συμμετέχει η σοπράνο του από την πόλη Christchurch, Hayley Westenra στο τελευταίο κομμάτι, "Dreaming of New Zealand"

Το άλμπουμ κυκλοφόρησε παγκοσμίως στις 31 Οκτωβρίου 2011. 

Παρουσιάζει βαλς από όλο τον κόσμο, μεταξύ των οποίων ένα "Valse Triste/θλιμμένο βαλς"  από τη Φινλανδία, ένα μικροσκοπικό βαλς "La petite Valse" από τη Γαλλία, ένα δημοφιλές βαλς που ξεκίνησε τη ζωή του στη Γερμανία.

Στο επίκεντρο του άλμπουμ βρίσκεται ένα βαλς που συνέθεσε ο Ουαλός ηθοποιός Anthony Hopkins. 

Το βαλς, που ονομάζεται "And the Waltz Goes On/Και το βαλς συνεχίζεται", συνετέθηκε από τον Anthony Hopkins το 1964.

Θαυμάστρια του Ολλανδού βιολιστή, η σύζυγος του Anthony Hopkins, έστειλε το βαλς του στον  André Rieu για να το εξετάσει.

Εμπνευσμένος από το εκπληκτικό τοπίο της Νέας Ζηλανδίας και τη στάση "η ζωή πρέπει να συνεχιστεί" του λαού της απέναντι στις πρόσφατες φυσικές καταστροφές, ο André Rieu συνέθεσε ένα ονειρικό βαλς μαζί με τον πρώτο βιολιστή του, Frank Steijns,  με τίτλο "Dreaming of New Zealand". 

Το άλμπουμ περιλαμβάνει τόσο μια ορχηστρική έκδοση όσο και μια με αγγλικούς και Māori στίχους.

Το άλμπουμ έφτασε στο νούμερο ένα των επίσημων UK Classical Charts, καθώς και στο Classic FM chart, μετά την κυκλοφορία του στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Στις 2 Οκτωβρίου 2012, το άλμπουμ πήρε την τιμή του "Classic FM Album Of The Year in association with MasterCard" από τα Classic Brit Awards 2012.

Στο βίντεο, ο André Rieu παρουσιάζει τον συγκινημένο Anthony Hopkins στο ακροατήριο και αφηγείται την ιστορία. 

Ακολουθεί μία εκπληκτική εκτέλεση του "And the waltz Goes on"

                         

Δημήτρης Μητρόπουλος: O μαέστρος που μάγευε όλη τη Γη

Ο Δημήτρης Μητρόπουλος, ένας από τους μεγαλύτερους μαέστρους της ιστορίας, άγγιζε τον Θεό με το έργο του.

«Να σου ειπώ τη μαύρη αλήθεια, αν αφαιρέσεις το ότι έχω μία καλή ορχήστρα στα χέρια μου, ως ζωή εδώ μου είναι απολύτως αφόρητη, και αν μείνω κάμποσο καιρό, έστω και ασχολούμενος, θα πάθω από μαρασμό. 

Παρ’ όλο μου τον θαυμασμό που έχω στον τόπο αυτό, δεν μπορώ να πω πως κατόρθωσα να συνδεθώ ψυχικά και αυτό μου κάνει τη ζωή μου αφόρητα μονήρη. Διερωτώμαι μόνο αν αξίζει τον κόπο να υποφέρω τόσο στη ζωή μου για να έχω μερικές καλές εκτελέσεις στην ορχήστρα… 

Έχω τόσα χρόνια στο εξωτερικό και έκανα ό,τι μπορούσα για να προοδεύσω στην τέχνη μου και νομίζω πως έφθασα σε ένα αρκετά καλό σημείο ωριμότητας, ακόμη και φήμης. 

Πρέπει λοιπόν γι’ αυτό να καταδικασθώ να πεθάνω και να μαραζώσω μακριά από τον τόπο μου; 

Εάν το μέλλον μου είναι να φθάσω να είμαι επικεφαλής της Συμφωνικής της Βοστώνης ή της Φιλαρμονικής της Νέας Υόρκης, όταν φθάσω εκεί, αν φθάσω, δεν θα έχει πια μείνει σταλαματιά αίμα στις φλέβες μου».

Από το βιβλίο «Δημήτρης Μητρόπουλος. 

Η αλληλογραφία του με την Καίτη Κατσογιάννη». Εκδόσεις Ίκαρος, 1966. 

Διαβάζουμε ότι ο συνθέτης Δημήτρης Μητρόπουλος ήταν βέβαιος από μικρός ότι θα γίνει κάποια ημέρα μοναχός. 

Για την ακρίβεια, αυτό που ήθελε, ήταν να γίνει ιεραπόστολος. 

Αυτό ήταν το ιδανικό του. Τελικά για κάποιο περίεργο λόγο, τον κέρδισε η μουσική (απόσπασμα από συνέντευξή του στον σταθμό NDR Hamburg το 1959).

Έκανε πρόβα χωρίς παρτιτούρα. Γιατί; Γιατί κάθε νότα ήταν στο κεφάλι του. Μια μουσική ιδιοφυΐα εις τους αιώνες των αιώνων!

Σύμφωνα όμως με τη φίλη του Καίτη Κατσογιάννη, ο συνθέτης υπήρξε περισσότερο χριστιανός παρά καθ’ αυτό θρησκευόμενος, ουδέποτε φυσικά είχε σκεφθεί να γίνει καλόγηρος, όπως το είπαν! 

Είναι και αυτό ένας από τους μύθους που γεννήθηκαν στην Αμερική και που ποτέ δεν έκανε τον κόπο να διαψεύσει. Σπάνια άνθρωπος προσπάθησε όσον αυτός να κάνει πράξη ζωής τη διδασκαλία του Χριστού, ιδιαίτερα την αγάπη του πλησίον. 

Ο Δημήτρης Μητρόπουλος θαύμαζε τον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης και πίστευε ότι αυτός χάραξε τον δρόμο της ζωής του.

Ο Δημήτρης Μητρόπουλος γεννήθηκε το 1896 στην Αθήνα, σε μία ιερατική οικογένεια. 

Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών με καθηγητές στο πιάνο τον πιανίστα Λούντβιχ Βάσενχοβεν και τον Βέλγο συνθέτη και βιολονίστα Αρμάνδο Μαρσίκ στα ανώτερα θεωρητικά και στη σύνθεση. 

Αργότερα έκανε ιδιαίτερα μαθήματα επάνω στη σύνθεση με τον σπουδαίο συνθέτη Πολ Ζιλσόν, ενώ ο Φερούτσιο Μπουζόνι τον επηρέασε σημαντικά στην καλλιτεχνική εξέλιξή του.

Ήταν συνθέτης και πιανίστας. 

Κυρίως όμως ήταν Διευθυντής Ορχήστρας. 

Ξεκίνησε την εντυπωσιακή σταδιοδρομία του στην Κρατική Όπερα του Βερολίνου ως βοηθός μαέστρου (1921-1924).  Από το 1924 έως το 1925 διευθύνει την Ορχήστρα του Ελληνικού Ωδείου και για μία διετία -μέχρι το 1927- την ορχήστρα του Συλλόγου Συναυλιών. 

Κατόπιν, διευθύνει την ορχήστρα του Ωδείου Αθηνών μέχρι το  1939, που εγκαθίσταται μόνιμα πλέον στην Αμερική.

Toν Φεβρουάριο του 1930 κάνει την πρώτη του εμφάνιση και συμμετέχει ως σολίστ στο 3ο Κονσέρτο για πιάνο του Σεργκέι Προκόφιεφ. 

Περιοδεύει δίνοντας κονσέρτα στο Παρίσι και στο Λονδίνο, στην Ιταλία, στη Γαλλία, στο Βέλγιο, στην Πολωνία και στη Ρωσία.

Εμφανίζεται κατόπιν πρόσκλησης του Σερζ Κουσεβίτσκι με την Ορχήστρα της Βοστώνης το 1936. Η επιτυχία είναι τεράστια. 

Τον επόμενο χρόνο χρήζεται επικεφαλής της Συμφωνικής Ορχήστρας της Μινεάπολης. 

Έχει ανοιχτά τα αυτιά του στα νέα μουσικά ρεύματα και δίνει χώρο σε νεότερους και ερασιτέχνες. Παραμένει για 12 χρόνια -από το 1938- μόνιμος διευθυντής της Συμφωνικής Ορχήστρας της Μινεάπολης. 

Η πόλη γνωρίζει πρωτοφανή άνθηση και αποκτά, σιγά σιγά, το πιο μουσικόφιλο κοινό σε όλη την Αμερική, σύμφωνα με τη βιογραφία του αρχιμαέστρου.

Ο Δημήτρης Μητρόπουλος γίνεται Αμερικανός υπήκοος το 1946. 

Το 1949 και μέχρι το 1957 αναλαμβάνει τη διεύθυνση της Φιλαρμονικής της Νέας Υόρκης. 

Κάπου εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. 

Όσο παρέμεινε σε αυτή τη θέση, φίλοι και εχθροί ενώθηκαν εναντίον του με πίστη. 

Λίγο η «σεμνά» εκπεφρασμένη ομοφυλοφιλία του, λίγο ο ταπεινός χαρακτήρας του και το «αντιπολεμικό» και ήρεμο ταμπεραμέντο του, βοήθησαν ώστε να γίνει η τέλεια επίθεση σε έναν ευγενή αντίπαλο, μέχρι την εξόντωσή του.

Ο Δημήτρης Μητρόπουλος είχε πάθος με τη μουσική! 

Ήταν ιδιοφυής και νεωτεριστής και ταπεινός και μοναχικός. 

Συνδύαζε μοναδικά τη θρησκευτική πίστη και την πνευματικότητα με έναν γήινο ρεαλισμό! 

Είχε εκπληκτική μνήμη και μπορούσε να διευθύνει την ορχήστρα χωρίς παρτιτούρα. 

Ήταν αγαπητός στα μέλη της ορχήστρας του. 

Στήριζε τους συνεργάτες του. 

Ήταν μορφωμένος. 

Ήταν έμφυτα ευγενής. 

Ήξερε ποιος ήταν και μπορούσε να συγχωρεί και να είναι επιεικής με τους εχθρούς του.  

Το ταλέντο του στην απομνημόνευση των έργων δεν ήταν αποτέλεσμα μιας φωτογραφικής μνήμης αλλά μάλλον η τρανή απόδειξη πως ο μαέστρος είχε την πολύτιμη ικανότητα της αντίληψης και της κατανόησης ενός έργου, πετυχαίνοντας έτσι να του προσδώσει περισσότερη ελευθερία και να πάρει το ρίσκο μιας διαφορετικής εκτέλεσής του.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης, ο Δημήτρης Μητρόπουλος έδωσε πολλές συναυλίες στην Αμερική, την Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική.

Ο Δημήτρης Μητρόπουλος «αισθανόταν» τη μουσική, που κυλούσε στις φλέβες του. 

Είχε αυτή την τύχη… να συνομιλεί με τις νότες και να μπορεί να μεταδίδει την ευτυχία που αισθανόταν και στο ακροατήριό του. 

Γι’ αυτό και ο κόσμος τον αγάπησε. 

Γιατί ήταν αληθινός. 

Και ο ίδιος και ο έρωτάς του με τη μουσική.

Με τη φράση του «Ούτε ο Χριστός ούτε η Ενάτη Συμφωνία (του Μπετόβεν) κατόρθωσαν να κάνουν την ανθρωπότητα καλύτερη» δείχνει τον θαυμασμό του για τα θεία και τη μουσική, τα εξομοιώνει ουσιαστικά, και απορεί με την αδυναμία και την τραχιά φύση του ανθρώπου, που τον εμποδίζει να γίνει καλύτερος μετά τη «γνωριμία» του με αυτά. 

Είτε ακουστικά είτε πνευματικά.

Ο Δημήτρης Μητρόπουλος έχει τιμηθεί με το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών και είναι επίτιμος εταίρος της Ακαδημίας Αθηνών. Υπήρξε Αξιωματικός της Λεγεώνας της Τιμής, Διδάκτωρ των Καλών Τεχνών του Syracuse University, Διδάκτωρ της Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, Διδάκτωρ της Μουσικής του Πανεπιστημίου του Σικάγο. 

Έχει λάβει πολλά τιμητικά διπλώματα, μετάλλια και διακρίσεις.

Όταν έφυγε από τη ζωή αυτή το 1960, σε μία πρόβα έργου του Μάλερ, στη σκάλα του Μιλάνου, ίσως και να ένιωσε ευτυχισμένος! 

Τόσο γιατί ήταν επάνω στο πόντιουμ όσο και για το ότι η πρόβα ήταν επάνω στο τρίτο κονσέρτο του συνθέτη που θαύμαζε.

Τον πρόδωσε η καρδιά του, όπως και πολλοί… απλοί αλλά και «σύνθετοι» άνθρωποι που πέρασαν από τη ζωή του.

Από τη Μία Κόλλια

impactalk.gr

Dmitri Shostakovich-και Jazz Suite, Waltz No. 2

 

Ώρα για μουσική- ο Dmitri Shostakovich,ένας από τους κορυφαίους συνθέτες του 20ου αιώνα,μας έχει αφήσει ανεπανάληπτα έργα φορτωμένα με λυρισμό, ασυμβατότητα, ρομαντισμό.
ο Dmitri Shostakovich από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την Πολωνία, ενώ η μητέρα του, Σοφία Κοκούλινα, απώτερης ελληνικής καταγωγής, ήταν πιανίστρια και σπούδαζε στο Ωδείο της Αγίας Πετρούπολης, όπου και γνώρισε τον Ντμίτρι Μπολεσλάβοβιτς, με τον οποίο παντρεύτηκε το 1903. 
Το ζευγάρι απέκτησε συνολικά τρία παιδιά και ο Ντμίτρι (που τον αποκαλούσαν Μίτια) ήταν το δεύτερο στη σειρά.
Η wikipedia μας μεταφέρει τα εξής για τη μητέρα του Dmitri Shostakovich:
Το Κοκούλιν προέρχεται από την ελληνική λέξη κακόβουλος.
Οι πρόγονοι της μητέρας του Σοστακόβιτς ήρθαν τον 14ο αιώνα στη Ρωσία από την Ελλάδα μαζί με μια ομάδα μοναχών που είχαν αναλάβει να επιβλέψουν τη μετάφραση ιερών βιβλίων από τα ελληνικά στα ρώσικα.
Η ομάδα αυτή των Ελλήνων έπεσε σε δυσμένεια το 1525 επειδή επέκρινε τη διαφθορά που επικρατούσε στη ρώσικη εκκλησία.
Ο τσάρος τους εξόρισε στη Σιβηρία ως «κακούς συμβούλους», εξ ου και το αρχικό οικογενειακό όνομα, το οποίο σταδιακά εκρωσίστηκε σε Κακούλιν.
Στα φοιτητικά του χρόνια ο Shostakovich είχε ήδη αποκτήσει θρυλική φήμη για τις δυνατότητες του στην πρίμα βίστα , την καταπληκτική του μνήμη και την ικανότητά του να αφομοιώνει τη μουσική με την ταχύτητα αστραπής.

Και λίγα λόγια για την προσωπικότητα και το χαρακτήρα του μεγάλου συνθέτη:

Dmitri Shostakovich 
Η Elizabeth Wilson στο βιβλίο της Shostakovich: A Life Remembered μας δίνει πολλά στοιχεία για την καθημερινότητα του συνθέτη και για τις ιδιαιτερότητές του,μέσα από αφηγήσεις συγγενών και φίλων του.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο βιβλίο ο  Dmitri Shostakovich ήταν “ευπαθής, με τα νεύρα του πάντα σε εγρήγορση”,
”το γεγονός ότι ήταν πιο ευάλωτος και δεκτικός από άλλους ανθρώπους είναι αναμφίβολα ένα σημαντικό χαρακτηριστικό της ιδιοφυΐας του”,”όταν ήταν καλοδιάθετος, ο αθλητισμός ήταν η βασική του ψυχαγωγία, αν και προτιμούσε να είναι θεατής ή κριτής από το να παίζει-ήταν διαιτητής ποδοσφαίρου-“,”απολάμβανε να παίζει χαρτιά, κυρίως πασιέντζα”.
Σε πολλούς τομείς κατατρυχόταν από εμμονές: σύμφωνα με την κόρη του ήταν “μανιακός με την καθαριότητα”,”συντόνιζε όλα τα ρολόγια στο διαμέρισμα”,”συχνά έστελνε κάρτες στον εαυτό του για να ελέγχει πόσο καλά λειτουργούσε η ταχυδρομική υπηρεσία”
Η μουσική του Σοστακόβιτς αποκαλύπτει την επίδραση των συνθετών που θαύμαζε: τον Μπαχ, τον Μπετόβεν, τον Μάλερ και τον Μπεργκ. Από τους Ρώσους συνθέτες, εκτιμούσε κυρίως τους Μουσόργκσκυ, Προκόφιεφ και Στραβίνσκι.
κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

Κροκόδειλος-τι συμβαίνει στον εγκέφαλό του όταν ακούει κλασσική μουσική;

Κροκόδειλος, αλήθεια τι συμβαίνει στον εγκέφαλο ενός κροκοδείλου όταν ακούει περίπλοκους ήχους;
Μια διεθνής ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τον Δρ Felix Ströckens και τον Mehdi Behroozi από το Τμήμα Βιοψυχολογίας στο Ruhr-Universität Bochum (RUB) έδωσε την απάντηση στο ερώτημα αυτό.
Σε πρώτο πλάνο, οι ερευνητές χρησιμοποιώντας μια ειδικά κατασκευασμένη μαγνητική τομογραφία μπόρεσαν να προσδιορίσουν πως τα πολύπλοκα ερεθίσματα προκάλεσαν πρότυπα ενεργοποίησης στον εγκέφαλο του κροκοδείλου – μια βαθιά γνώση της εξέλιξης. Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Proceedings of the Royal Society Β: Biological Sciences στις 25 Απριλίου 2018.
Σύνδεση με τους δεινόσαυρους
Οι κροκοδείλοι συγκαταλέγονται στα πιο αρχαία είδη των σπονδυλωτών και ελάχιστα έχουν αλλάξει τα τελευταία 200 εκατομμύρια χρόνια. Κατά συνέπεια, αποτελούν σήμερα μια σύνδεση μεταξύ δεινοσαύρων και διαφόρων ειδών πουλιών. “Οι αναλύσεις των εγκεφάλων των κροκοδείλων παρέχουν βαθιά γνώση της εξέλιξης του νευρικού συστήματος στα θηλαστικά και μπορεί να μας βοηθήσουν να καταλάβουμε πότε σχηματίσθηκαν ορισμένες δομές και συμπεριφορές του εγκεφάλου που σχετίζονται με αυτές”, εξηγεί ο Felix Ströckens.
Ξεπερνώντας τα τεχνικά εμπόδια
Ο στόχος που επιδιώχθηκε από την ομάδα ερευνητών του Ιράν, της Νότιας Αφρικής, της Γαλλίας και της Γερμανίας ήταν να μελετήσει τους κροκόδειλους του Νείλου και να διαπιστώσει τον τρόπο επεξεργασίας των αισθητηριακών πληροφοριών στον εγκέφαλό τους. Για το σκοπό αυτό, χρησιμοποίησαν τη λειτουργική μαγνητική τομογραφία (fMRI) – μια μέθοδο που χρησιμοποιείται συνήθως στην κλινική διάγνωση και την έρευνα, αλλά η οποία δεν έχει ακόμη χρησιμοποιηθεί για τη μελέτη ενός ψυχρόαιμου ερπετού. “Στο πρώτο βήμα, έπρεπε να ξεπεράσουμε ορισμένα τεχνικά εμπόδια”, λέει το μέλος της ερευνητικής ομάδας Mehdi Behroozi. “Για παράδειγμα, έπρεπε να προσαρμόσουμε τον σαρωτή στη φυσιολογία του κροκοδείλου, η οποία διαφέρει από αυτή των θηλαστικών σε διάφορες πτυχές.”
Εξαιρετική ομοιότητα των μοτίβων
Στη συνέχεια, οι ερευνητές εξέθεσαν τα ζώα σε διάφορα οπτικά και ακουστικά ερεθίσματα, συμπεριλαμβανομένης της κλασικής μουσικής με έργα του Johann Sebastian Bach. Ταυτόχρονα, μέτρησαν την εγκεφαλική δραστηριότητα των ζώων. Τα αποτελέσματα έχουν δείξει ότι ενεργοποιούνται επιπλέον περιοχές του εγκεφάλου κατά την έκθεση σε σύνθετα ερεθίσματα όπως η κλασσική μουσική – σε αντίθεση με την έκθεση σε απλούς ήχους. Τα πρότυπα επεξεργασίας μοιάζουν έντονα με τα μοτίβα που εντοπίζονται σε θηλαστικά και πτηνά σε παρόμοιες μελέτες.
Τα πρότυπα επεξεργασίας διαμορφώθηκαν σε πρώιμο στάδιο
Κατά συνέπεια, οι ερευνητές υποθέτουν ότι οι κεντρικοί νευρωνικοί μηχανισμοί επεξεργασίας των αισθητήριων ερεθισμών που σχηματίστηκαν σε πρώιμο εξελικτικό στάδιο μπορούν να αναχθούν στην ίδια προέλευση σε όλα τα σπονδυλωτά.
Με την επιτυχή ανάπτυξη της fMRI για την εξέταση ενός ερπετού για πρώτη φορά παγκοσμίως, οι ερευνητές, επιπλέον, απέδειξαν ότι η μέθοδος δουλεύει για ποικιλόθερμους οργανισμούς.
Αυτή η μη επεμβατική τεχνολογία μπορεί έτσι να χρησιμοποιηθεί για πολλά άλλα είδη που δεν έχουν ακόμη μελετηθεί σε βάθος..
Και γιατί κλασσική μουσική; Οι ερευνητές απάντησαν
Mehdi Behroozi: Η κλασσική μουσική αποτελείται από ένα πολύπλοκο μείγμα από πολυάριθμες συχνότητες.
Ο στόχος ήταν να ανακαλυφθούν σε ποιες περιοχές του εγκεφάλου διεκπεραιώνονται απλά και περίπλοκα ερεθίσματα και αν αυτά είναι συγκρίσιμα με τα θηλαστικά και τα πτηνά.
Χρειαζόμασταν ένα περίπλοκο ακουστικό ερέθισμα το οποίο είναι όσο το δυνατόν πιο άγνωστο στο ζώο, ώστε να μην προκαλέσει ανεπιθύμητη, ίσως ακόμη και επιθετική του αντίδραση.
Δεδομένου ότι οι κροκόδειλοι δεν είχαν ποτέ ακούσει κλασσική μουσική και αυτό το είδος μουσικής γοητείας έχει χρησιμοποιηθεί στα πουλιά στο παρελθόν, αυτό το ερέθισμα φάνηκε να μας ταιριάζει.
Και επισημαίνει o Felix Ströckens:Η μελέτη των κροκοδείλων επιτρέπει την επισκόπηση της εξελικτικής ιστορίας των πτηνών.

Κείμενα-παρουσίαση:ntina
πηγές και αναφορές:
news.rub.de
www.sciencedaily.com

Επιστήμονες απέδειξαν ότι η κλασική μουσική κατοικεί έναν ξεχωριστό χώρο, απρόσιτο από τον άνθρωπο

"Ένα μουσικό έργο είναι μια μυστηριώδης οντότητα της οποίας η ουσία ξεφεύγει εντελώς από τις αισθήσεις μας"

Φυσικοί που συνδέονται με το CERN δημοσίευσαν μια έρευνα πριν κάποιους μήνες, αποκαλύπτοντας ότι η κλασική μουσική υπάρχει σε ένα πεδίο της πραγματικότητας εντελώς απομακρυσμένο από τον τετραδιάστατο χωροχρόνο που κατοικεί ο άνθρωπος.
Οι επιστήμονες έκαναν μια έρευνα ρουτίνας για πεμπτοδιαστασιακή δραστηριότητα χρησιμοποιώντας τον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων, τον τεράστιο επιταχυντή σωματιδίων που έγινε πασίγνωστος με την απόδειξη της ύπαρξης του Σωματιδίου Χιγκς, όταν έπεσαν πάνω σε ολόκληρο το corpus της Δυτικής Κλασικής μουσικής, από τις ψαλμωδίες του 9ου αιώνα μέχρι τον Nico Muhly, Αμερικανός συνθέτης και ενορχηστρωτής σύγχρονης κλασικής μουσικής.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση τα αναρίθμητα έργα που φτιάχνουν αυτό το σώμα ρεπερτορίων υπάρχουν σε ένα συνεχές που εδρεύει πέρα από τα όρια της ανθρώπινης αντίληψης.
"Η κλασική μουσική υπερβαίνει τόσο τη γραμμική, την προς τα εμπρός ροή του χρόνου, όσο και τον ευκλείδειο χώρο που έχουμε συνηθίσει να αντιλαμβανόμαστε", δήλωσε ο Rolf-Dieter Heuer, γενικός διευθυντής του CERN.

"Ένα μουσικό έργο αποτελεί μια μυστηριώδη οντότητα που η ουσία της διαφεύγει εντελώς από τις αισθήσεις μας."

Οι φυσικοί ισχυρίζονται ότι κάθε συναυλία ή ηχογράφηση κομματιών κλασικής μουσικής αποτελεί ένα είδος ηχητικού ολογράμματος που προβάλλεται στην καθημερινή μας πραγματικότητα μέσα από το πραγματικό μουσικό έργο, που δονείται αέναα σε ένα αιθέριο μέσον που αιωρείται μέσα μας και γύρω μας κάθε στιγμή.
"Σκεφτείτε την 5η Συμφωνία του Μπετόβεν. 

Βεβαίως, μπορεί να έχετε δει την παρτιτούρα ή να έχετε ακούσει την μία ή την άλλη ορχήστρα να την παίζουν. 

Αλλά την έχετε ποτέ συναντήσει στην καθαρή της μορφή;", ρωτάει ο Heuer. 

"Όταν φεύγετε από ένα μουσείο γνωρίζετε ότι οι πίνακες βρίσκονται ακόμα εκεί. 

Αλλά που πηγαίνει η Πέμπτη του Μπετόβεν όταν δεν είστε τριγύρω; 

Τώρα γνωρίζουμε."
Παρότι οι επιστήμονες έχουν μετρήσει την πυκνότητα και το φορτίο της κλασικής μουσικής και έχουν εντοπίσει τη θέση της στο σύμπαν, ο ρόλος της σε αυτό δεν έχει εξηγηθεί ακόμα.
Κάποιοι αστροφυσικοί υποθέτουν ότι ο κλασικός Κανόνας μπορεί να είναι αυτό που αποκαλούμε "σκοτεινή ύλη", που θεωρείται ότι αποτελεί το 95% όλης της ύλης στο σύμπαν.
Άλλοι δεν είναι και τόσο σίγουροι.
"Η κλασική μουσική υπάρχει σε μια διάσταση απροσπέλαστη από τα ανθρώπινα όντα, έτσι μπορεί ποτέ να μην την αντιληφθούμε πλήρως", δήλωσε ο θεωρητικός φυσικός Leonard Susskind από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.
"Είναι πολύ ενδιαφέρον που η επιστήμη απέδειξε επιτέλους ότι η κλασική μουσική κατοικεί έναν ανεξάρτητο, αυτόνομο χώρο, αποκομμένο από την επίγεια εμπειρία μας", συνέχισε, "αλλά το ερώτημα παραμένει:  "Αλλά το ερώτημα παραμένει, τι δουλειά έχει η κλασική μουσική στο σύμπαν μας;"

Η άποψη αυτή του Leonard Susskind βασίζεται στην Ολογραφική Αρχή, σύμφωνα με την οποία ο τρισδιάστατος κόσμος της συνηθισμένης μας εμπειρίας - το σύμπαν το γεμάτο με γαλαξίες, 

αστέρια, 

πλανήτες, 

σπίτια, 

ογκόλιθους και ανθρώπους - είναι ένα ολόγραμμα, μια εικόνα της πραγματικότητας κωδικοποιημένη σε μια μακρινή δισδιάστατη επιφάνεια. 

Αυτός ο νέος νόμος της φυσικής, γνωστός ως Ολογραφική Αρχή, βεβαιώνει ότι τα πάντα μέσα σε μια περιοχή του χώρου μπορούν να περιγραφούν από κομμάτια πληροφοριών που περιορίζονται στο όριο!

κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina/thalia - https://botanologia.gr/epistimones-ischyrizontai-oti-i-klasiki-moysiki-katoikei-enan-xechoristo-choro-aprosito-ston-anthropo/

https://en.wikipedia.org/wiki/Leonard_Susskind

https://www.goodreads.com/author/quotes/30080.Leonard_Susskind
healthnbeautyarticles.blogspot.gr
notanothermusichistorycliche.blogspot.gr