Ο dr. Stuart Hameroff ισχυρίζεται πως ο εγκέφαλός μας, δημιουργεί συνείδηση.

Ο Dr. Stuart Hameroff ισχυρίζεται ότι ο Εγκέφαλος δημιουργεί τη συνείδηση, αλλά η κβαντική θεωρία του για τη συνείδηση έχει επικριθεί εδώ και τρεις δεκαετίες.
Ωστόσο, νέα στοιχεία υποστηρίζουν τώρα τον ισχυρισμό του.
ΟDr. Stuart Hameroff είναι διακεκριμένος νευροεπιστήμονας και αναισθησιολόγος, γνωστός για το έργο του στην επιστήμη της συνείδησης.
Είναι συνιδρυτής και διευθυντής του Κέντρου Μελετών Συνείδησης στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα και ομότιμος καθηγητής στα Τμήματα Αναισθησιολογίας και Ψυχολογίας.
Η έρευνα του Dr. Hameroff επικεντρώνεται στο ρόλο των μικροσωληνίσκων -πρωτεϊνικών δομών μέσα στα κύτταρα- στη συνείδηση.
Πρότεινε, μαζί με τον Sir Roger Penrose, το μοντέλο Orch OR (Orchestrated Objective Reduction) της συνείδησης τη δεκαετία του 1990.
Η θεωρία αυτή προτείνει ότι η συνείδηση προκύπτει από διαδικασίες κβαντικής υπολογιστικής μέσα στους μικροσωληνίσκους του εγκεφάλου, με επιρροές από τη θεμελιώδη δομή του χωροχρόνου σε κβαντικό επίπεδο.
Σύμφωνα με το μοντέλο αυτό μπορεί να εξηγηθούν φαινόμενα όπως η αντίληψη,
η αυτογνωσία και ενδεχομένως ακόμη και η πνευματικότητα και η μετά θάνατον ζωή, συνδέοντας τη συνείδηση με τη βασική δομή του σύμπαντος.
Εκτός από την επιστημονική του έρευνα, ο Dr. Stuart Hameroff διοργανώνει τη διετή σειρά συνεδρίων Science of Consciousness, η οποία συγκεντρώνει ερευνητές από διάφορους τομείς για να συζητήσουν θεωρίες και ευρήματα σχετικά με τη φύση της συνείδησης.
Συνεχίζει επίσης το κλινικό του έργο ως ασκούμενος αναισθησιολόγος.
Οι θεωρίες του παραμένουν αμφιλεγόμενες στην επιστημονική κοινότητα, αλλά έχουν προκαλέσει μεγάλο ενδιαφέρον για τη διερεύνηση της σχέσης μεταξύ κβαντικής φυσικής και συνείδησης.
Ο Dr. Stuart Hameroff ενδιαφέρεται για το μυστήριο της συνείδησης σχεδόν σε όλη του τη ζωή.
Αντί να μελετήσει την επιστήμη του εγκεφάλου ή την ψυχολογία, ο Dr. Stuart Hameroff άρχισε να ενδιαφέρεται για τα αναισθητικά -φάρμακα που προκαλούν απώλεια συνείδησης- λόγω της σύνδεσής τους με τη συνείδηση.
"Σκέφτηκα τη νευρολογία, την ψυχολογία και τη νευροχειρουργική, αλλά καμία από αυτές δεν φαινόταν να αντιμετωπίζει το πρόβλημα της συνείδησης" λέει ο Dr. Stuart Hameroff, συνταξιούχος καθηγητής αναισθησιολογίας από το Πανεπιστήμιο της Αριζόνα.
Θυμάται όταν πρωτοήρθε στο πανεπιστήμιο και γνώρισε τον πρόεδρο του τμήματος αναισθησιολογίας.
Ο πρόεδρος τότε μου είπε: "Αν θέλετε να καταλάβετε τη συνείδηση, βρείτε πώς λειτουργεί η αναισθησία, γιατί δεν ξέρουμε πώς λειτουργεί"
Ο Dr. Stuart Hameroff προτείνει ότι στον πυρήνα της, η συνείδηση μπορεί να γίνει κατανοητή ως "επίγνωση", την οποία παρομοιάζει με την ύπαρξη μιας "φαινομενικής εμπειρίας" - την υποκειμενική, πρωτοπρόσωπη εμπειρία του κόσμου γύρω μας ή των εσωτερικών μας σκέψεων και συναισθημάτων.
Τονίζει ότι η συνείδηση διακρίνεται από άλλες νοητικές διεργασίες όπως η συμπεριφορά,
η μνήμη και η προσοχή, οι οποίες μπορούν να συμβούν χωρίς συνειδητή επίγνωση.
Η συνείδηση, κατά την άποψή του, είναι η εμπειρία της επίγνωσης κάποιου πράγματος, είτε πρόκειται για τον εξωτερικό κόσμο (όπως το να βλέπεις κάποιον ή να παρατηρείς μια σκηνή) είτε για εσωτερικές καταστάσεις (όπως οι αναμνήσεις, οι σκέψεις ή τα συναισθήματα).
Η έρευνα του Dr. Stuart Hameroff σχετικά με την αναισθησία έδειξε ότι η απώλεια συνείδησης συμβαίνει λόγω αλλαγών στους μικροσωληνίσκους και άρχισε να σκέφτεται ότι αυτές οι δομές μπορεί επίσης να εμπλέκονται στη δημιουργία συνείδησης.
Αντί να επικεντρωθεί στους νευρώνες, ή στα νευρικά κύτταρα του εγκεφάλου, ως τις κύριες μονάδες της συνείδησης, ο Dr. Stuart Hameroff εξέτασε βαθύτερα τους μικροσκοπικούς σωληνίσκους μέσα στους μικροσωληνίσκους.
Αυτή η ιδέα έγινε γρήγορα η εμμονή του.
Οι μικροσωληνίσκοι αποτελούν μέρος του κυτταροσκελετού του κυττάρου, ο οποίος βοηθά το κύτταρο να διατηρεί το σχήμα του και να διαιρείται.
Αποτελούνται από πρωτεΐνες τουμπουλίνης και βρίσκονται σε πολλά κύτταρα του σώματος.
Ο Dr. Stuart Hameroff συγκρίνει το σχήμα των μικροσωληνίσκων με ένα "κοίλο στάχυ καλαμποκιού", με τους πυρήνες να είναι οι πρωτεΐνες α- και β-τουμπουλίνης.
Έμαθε για πρώτη φορά για αυτές τις δομές στην ιατρική σχολή τη δεκαετία του 1970, ανακαλύπτοντας πώς οι μικροσωληνίσκοι βοηθούν στον διπλασιασμό των χρωμοσωμάτων κατά τη διάρκεια της κυτταρικής διαίρεσης.
Εάν οι μικροσωληνίσκοι δεν κάνουν σωστά αυτή τη δουλειά, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε καρκίνο ή άλλα προβλήματα ανάπτυξης.
Ο Dr. Stuart Hameroff γνώριζε ότι τα αναισθητικά επηρεάζουν ορισμένες δομές στον εγκέφαλο, αλλά δεν καταλάβαινε πώς οι μικροσωληνίσκοι θα μπορούσαν να δημιουργήσουν συνείδηση.
"Πώς θα μπορούσε όλη αυτή η επεξεργασία πληροφοριών να εξηγήσει τη συνείδηση;
Πώς θα μπορούσε να εξηγήσει συναισθήματα όπως ο φθόνος,
η απληστία,
ο πόνος,
η αγάπη,
η χαρά ή ακόμη και το πράσινο χρώμα;
Δεν είχα ιδέα" λέει ο Dr. Stuart Hameroff
Αυτό συνέβη μέχρι που έπεσε πάνω σε ένα σημαντικό βιβλίο του βραβευμένου με Νόμπελ Sir Roger Penrose, Ph.D.
Στο βιβλίο του "The Emperor's New Mind/Το νέο μυαλό του αυτοκράτορα" του 1989, ο Penrose πρότεινε ότι η συνείδηση είναι κβαντική και όχι υπολογιστική, όπως είχαν προτείνει πολλές άλλες θεωρίες.
Ωστόσο, ο Roger Penrose δεν είχε μια βιολογική εξήγηση για το πώς τα κβαντικά φαινόμενα στον εγκέφαλο θα μπορούσαν να δημιουργήσουν συνειδητές εμπειρίες.
Ο dr. Stuart Hameroff θυμάται να λέει: "Ακριβώς, Ρότζερ.
Είναι οι αναθεματισμένοι μικροσωληνίσκοι".
Λίγο αργότερα, ο dr. Stuart Hameroff συνεργάστηκε με τον Roger Penrose και εργάστηκαν μαζί σε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες -και συζητημένες- ιδέες στη μελέτη της συνείδησης.
Αυτή έγινε γνωστή ως θεωρία της ενορχηστρωμένης αντικειμενικής αναγωγής (Orchestrated Objective Reduction theory - Orch OR), η οποία ισχυρίζεται ότι οι μικροσωληνίσκοι στους νευρώνες προκαλούν την κατάρρευση της κβαντικής κυματοσυνάρτησης, μια διαδικασία που ονομάζεται ενορχηστρωμένη αντικειμενική αναγωγή*, η οποία οδηγεί στη συνείδηση.
Ο dr. Stuart Hameroff παραδέχεται ότι από τότε που ξεκίνησε η ιδέα στα μέσα της δεκαετίας του '90, πολλοί την έχουν επικρίνει.
Όμως τελευταία, περισσότερες έρευνες δείχνουν ότι οι κβαντικές διεργασίες μπορεί να συμβαίνουν στον εγκέφαλο.
Αν και αυτό δεν αποδεικνύει πλήρως τη θεωρία Orch OR που πρότειναν οι Hameroff και Penrose, κάνει ορισμένους επιστήμονες να επανεξετάσουν την ιδέα ότι η συνείδηση θα μπορούσε να συνδέεται με κβαντικές διεργασίες.
Αν αληθεύει, αυτό θα αποτελούσε μια μεγάλη ανακάλυψη για την κατανόηση της ανθρώπινης συνείδησης και θα σήμαινε ότι η τεχνητή νοημοσύνη που βασίζεται σε υπολογιστές δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι πραγματικά συνειδητή.
Ο dr. Stuart Hameroff έγραψε γρήγορα μια επιστολή στον Roger Penrose, μοιραζόμενος μερικές από τις έρευνές του και προσφέροντάς του να τον επισκεφθεί σε ένα από τα συνέδριά του στην Οξφόρδη της Αγγλίας.
Ο Roger Penrose συμφώνησε και οι δυο τους άρχισαν να μελετούν το μυστήριο της ανθρώπινης συνείδησης.
Ενώ δούλευαν πάνω στην κβαντική θεωρία της συνείδησης, ο Hameroff έφερε επίσης σε επαφή ειδικούς από διαφορετικά πεδία -όπως η φιλοσοφία, η νευροεπιστήμη, η γνωστική επιστήμη, τα μαθηματικά και η φυσική- για να συζητήσουν για τη συνείδηση στο συνέδριο Science of Consciousness Conference που διοργανώνεται κάθε δύο χρόνια.
Το συνέδριο είχε τεράστιο αντίκτυπο από την αρχή.
Το 1994, ο φιλόσοφος David Chalmers εξήγησε ότι η νευροεπιστήμη μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση του τρόπου με τον οποίο ο εγκέφαλος ελέγχει τις φυσικές διεργασίες, αλλά η πραγματική πρόκληση ήταν να καταλάβουμε γιατί οι άνθρωποι και τα άλλα έμβια όντα έχουν υποκειμενικές εμπειρίες.
Περίπου δύο χρόνια μετά την ομιλία του Chalmers σε ένα αμφιθέατρο νοσοκομείου του Tucson, οι Penrose και Hameroff παρουσίασαν την πιθανή απάντησή τους σε αυτή την πρόκληση.
Ωστόσο, η ιδέα τους δεν έτυχε ευρείας αποδοχής.
Τον Απρίλιο του 1996, οι Penrose και Hameroff παρουσίασαν τη θεωρία τους Orchestrated Objective Reduction (Orch OR), προτείνοντας ότι η συνείδηση προκύπτει από κβαντικές διεργασίες στους μικροσωληνίσκους.
Η θεωρία αντιμετώπισε σχεδόν 30 χρόνια κριτικής, με σημαντικές προσωπικότητες όπως ο Stephen Hawking να την απορρίπτουν ως σύνδεση άσχετων μυστηρίων.
Οι επικριτές υποστηρίζουν επίσης ότι το θερμό περιβάλλον του εγκεφάλου είναι ακατάλληλο για κβαντικές διεργασίες.
Ωστόσο, ο dr. Stuart Hameroff υπερασπίζεται τη θεωρία, υποστηρίζοντας ότι υποστηρίζεται από τη φυσική, τη βιολογία και την αναισθησία.
Έτσι τα τελευταία χρόνια, η έρευνα που δείχνει κβαντικά φαινόμενα σε βιολογικά συστήματα, συμπεριλαμβανομένων των μικροσωληνίσκων, έχει δώσει σε πολλούς από τους επικριτές, λόγους να αναθεωρήσουν.
Ο dr. Stuart Hameroff πιστεύει ότι η εστίαση στην τεχνητή νοημοσύνη και τους υπολογιστές έχει στρέψει την προσοχή μακριά από την πραγματική φύση της συνείδησης.
Παρά την κριτική, συνεχίζει να υπερασπίζεται τη θεωρία, διερευνώντας ακόμη και την πιθανότητα ότι η συνείδηση θα μπορούσε να προϋπάρχει της ίδιας της ζωής, μια άποψη που παραδέχεται ότι κλίνει προς την πνευματική σφαίρα.
              Σημείωση:
Η κβαντική διεμπλοκή στους νευρώνες μπορεί στην πραγματικότητα να εξηγήσει τη συνείδηση
Στην πρόσφατα δημοσιευμένη εργασία τους, οι φυσικοί Zefei Liu και Yong-Cong Chen του Πανεπιστημίου της Σαγκάης και ο μηχανικός βιοϊατρικής Ping Ao από το Πανεπιστήμιο Sichuan της Κίνας εξηγούν πώς τα διεμπλεκόμενα φωτόνια που εκπέμπονται από δεσμούς άνθρακα-υδρογόνου στη μόνωση των νευρικών κυττάρων θα μπορούσαν να συγχρονίσουν τη δραστηριότητα στον εγκέφαλο.
Τα ευρήματά τους έρχονται μόλις λίγους μήνες αφότου εντοπίστηκε ένα άλλο κβαντικό φαινόμενο γνωστό ως υπερ-ακτινοβολία σε κυτταρικά πλαίσια, τραβώντας την προσοχή σε μια εξαιρετικά υποθετική θεωρία για τη συνείδηση που ονομάζεται μοντέλο Penrose-Hameroff "ενορχηστρωμένης αντικειμενικής αναγωγής".
Το μοντέλο που προτάθηκε από τον πολύ σεβαστό φυσικό Roger Penrose και τον Αμερικανό αναισθησιολόγο Stuart Hameroff, υποστηρίζει ότι η συνείδηση ​​προέρχεται από το κβαντικό επίπεδο μέσα στους νευρώνες. 

     *Η ενορχηστρωμένη αντικειμενική αναγωγή είναι μια θεωρία που υποστηρίζει ότι η συνείδηση ​​προέρχεται από το κβαντικό επίπεδο μέσα στους νευρώνες.
Ο μηχανισμός θεωρείται ότι είναι μια κβαντική διαδικασία που ονομάζεται αντικειμενική αναγωγή και ενορχηστρώνεται από κυτταρικές δομές που ονομάζονται μικροσωληνίσκοι.
μετάφραση και επιμέλεια κειμένου:ntina

https://hameroff.arizona.edu/https://howandwhys.com/dr-stuart-hameroff-says-brain-creates-consciousness/
https://hameroff.arizona.edu/research-overview/orch-or
https://journals.aps.org/pre/abstract/10.1103/PhysRevE.110.024402

Τέλος στο Βig Bang - Οι επιστήμονες ισχυρίζονται ότι η θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης είναι ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ - καθώς αποκαλύπτουν πώς πραγματικά ξεκίνησε το σύμπαν

Δεν είμαστε ξεχωριστοί, όπως δεν ήταν και η Γη στη γεωκεντρική κοσμοθεωρία που οδήγησε τον Γαλιλαίο (τον αστρονόμο που πρότεινε ότι η Γη περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο τον 16ο και 17ο αιώνα) να τεθεί σε κατ' οίκον περιορισμό.

Δεν γινόμαστε μάρτυρες της γέννησης των πάντων από το τίποτα, αλλά μάλλον της συνέχισης ενός κοσμικού κύκλου - που διαμορφώνεται από τη βαρύτητα, την κβαντομηχανική και τις βαθιές διασυνδέσεις μεταξύ τους.

Μετά από πολλές δεκαετίες επιστήμονες επιχειρούν να αποκαταστήσουν την λογική 
Εδώ και πολλές δεκαετίες οι επιστήμονες ήθελαν να πιστεύουν ότι σύμπαν ξεκίνησε από μια τεράστια έκρηξη γνωστή ως Big Bang.
Για την ακρίβεια πίστευαν ότι από ένα σημείο που περιείχε η μάζα του σύμπαντος ξαφνικά ξεκίνησε μία έκρηξη η οποία και ξεκίνησε την ύπαρξη του χρόνου και του χώρου.
Πριν από την έκρηξη αυτή δεν υπήρχε… τίποτα. 
Ρωτούσαν τους επιστήμονες τι υπήρχε 3 ώρες πριν την Μεγάλη Έκρηξη; 
Τίποτα ήταν η απάντηση και πρόσθεταν πως ούτε οι τρεις ώρες υπήρχαν!
Επρόκειτο για ένα ευφυολόγημα το οποίο όσο και αν δεν θέλουν να το πιστέψουν πολλοί, είχε θρησκευτικό υπόβαθρο και γιατί "Οι λέξεις είναι σαν τα καμάκια, μόλις μπουν μέσα, είναι πολύ δύσκολο να τις βγάλεις", όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο Sir Fred Hoyle*
Τώρα όμως μια ομάδα ερευνητών ισχυρίζεται ότι όλα όσα πιστεύουμε για τη γέννηση του σύμπαντος μπορεί να είναι λάθος.
Σε μια ριζοσπαστική νέα ερευνητική εργασία, ο καθηγητής Enrique Gaztanaga του Πανεπιστημίου του Portsmouth και οι συν-συγγραφείς του πρότειναν μια νέα θεωρία που ονομάζουν Black Hole Universe
Ισχυρίζονται ότι το σύμπαν σχηματίστηκε από μια βαρυτική σύνθλιψη, η οποία σχημάτισε μια τεράστια μαύρη τρύπα που στη συνέχεια αναπήδησε προς τα έξω. 
Ο καθηγητής Enrique Gaztanaga  ισχυρίζεται ότι αυτή η θεωρία μπορεί να εξηγήσει όλα όσα γνωρίζουμε για τη δομή του σύμπαντος χωρίς την ανάγκη για εξωτικά στοιχεία όπως η σκοτεινή ενέργεια.
Είναι σημαντικό ότι η θεωρία προβλέπει επίσης ότι ο χώρος θα πρέπει να είναι ελαφρώς καμπύλος και όχι εντελώς επίπεδος, όπως υποδηλώνει το μοντέλο της Μεγάλης Έκρηξης.
Αυτό είναι κάτι που οι τρέχουσες αποστολές της NASA, όπως η Euclid, μπορεί σύντομα να είναι σε θέση να επιβεβαιώσουν, προσφέροντας ενδεχομένως μια ισχυρή υπόδειξη ότι η θεωρία του Black Hole Universe είναι σωστή.
Ωστόσο, η θεωρία του Black Hole Universe μπορεί επίσης να έχει κάποιες εκπληκτικά παράξενες συνέπειες για τη θέση της ανθρωπότητας στο σύμπαν.
Σύμφωνα με τη θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης, πριν από τη δημιουργία του σύμπαντος όπως το γνωρίζουμε, όλη η ύλη που υπάρχει σήμερα ήταν συγκεντρωμένη σε ένα άπειρα πυκνό σημείο που ονομάζεται μοναδικότητα.
Από αυτό το σημείο, περίπου 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, το σύμπαν εξερράγη προς τα έξω σε μια εξαιρετικά γρήγορη φάση διαστολής γνωστή ως κοσμικός πληθωρισμός.
Το σχήμα που χαράχθηκε στην ύλη καθώς η αρχική έκρηξη ψύχθηκε, σχεδίασε τα μοτίβα που θα γίνονταν αστέρια, γαλαξίες και ακόμη μεγαλύτερες δομές όπως γαλαξιακά υπερσμήνη.
Από τότε, όπως έχουν δείξει παρατηρήσεις από διαστημικά τηλεσκόπια όπως το Hubble, το σύμπαν διαστέλλεται προς τα έξω με σταθερά επιταχυνόμενο ρυθμό.
Αυτό το λεγόμενο τυποποιημένο μοντέλο κοσμολογίας λειτουργεί καλά για να εξηγήσει πολλά μεγάλα ερωτήματα, όπως γιατί οι γαλαξίες βρίσκονται εκεί που βρίσκονται, αλλά ο καθηγητής Enrique Gaztanaga δεν ήταν ικανοποιημένος.
Το πρόβλημα ήταν ότι το καθιερωμένο μοντέλο λειτουργεί καλά μόνο όταν οι επιστήμονες κάνουν κάποιες μεγάλες υποθέσεις σχετικά με το πώς θα μπορούσε να λειτουργεί ο κόσμος.
Για παράδειγμα, για να εξηγήσουν γιατί το σύμπαν εξακολουθεί να επιταχύνεται, οι επιστήμονες αναγκάστηκαν να προσθέσουν στην εικόνα τη μυστηριώδη σκοτεινή ενέργεια - μια δύναμη που πιέζει ενάντια στη βαρύτητα αλλά δεν έχει ποτέ παρατηρηθεί άμεσα.
Έτσι, αντί να εξετάσουν το διαστελλόμενο σύμπαν και να προσπαθήσουν να καταλάβουν από πού προέρχεται, οι ερευνητές εξέτασαν τι συμβαίνει όταν η ύλη καταρρέει στον εαυτό της.
Όταν μεγάλα αστέρια καταρρέουν μέσα στον εαυτό τους, σχηματίζουν μαύρες τρύπες - αντικείμενα τόσο πυκνά που ούτε καν το φως δεν μπορεί να ξεφύγει από τη βαρυτική τους έλξη.
Σύμφωνα με την καθιερωμένη άποψη που προτάθηκε από τον Stephen Hawking και τον Βρετανό φυσικό Roger Penrose, όταν συμβαίνει αυτό, η βαρύτητα συμπιέζει την ύλη σε ένα άπειρα πυκνό σημείο.
Αυτό θα σήμαινε ότι οι μοναδικότητες, όπως αυτή στη θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης, είναι ένα φυσικό και αναπόφευκτο μέρος του σύμπαντος.
Ωστόσο, ορισμένοι επιστήμονες πιστεύουν τώρα ότι οι κανόνες της κβαντικής φυσικής σημαίνουν ότι δεν μπορείς να συνθλίβεις την ύλη για πάντα.
Σύμφωνα με την κβαντική φυσική, δεν μπορείς να προσδιορίσεις ένα κβαντικό σωματίδιο σε ένα μόνο σημείο και δύο σωματίδια δεν μπορούν να καταλάβουν την ίδια ακριβώς θέση.
Αυτό σημαίνει ότι οι μαύρες τρύπες πρέπει να σταματήσουν να καταρρέουν προτού η βαρύτητα συμπιέσει την ύλη σε ένα ενιαίο άπειρα πυκνό σημείο.
Ο ο καθηγητής Enrique Gaztanaga δήλωσε στην MailOnline: Τα άπειρα μπορεί να εμφανίζονται στα μαθηματικά, αλλά δεν έχουν φυσική σημασία. 
Η φύση δεν λειτουργεί με άπειρες μάζες ή άπειρη ακρίβεια
Επομένως, όταν ένα νέφος ύλης όπως το σύμπαν καταρρέει υπό την επίδραση της βαρύτητας, θα συμπιεστεί γύρω από τον εαυτό του μέχρι να σχηματίσει μια μαύρη τρύπα πριν φτάσει σε αυτό το όριο και αναπηδήσει πίσω.
Αυτό που σχηματίζεται από αυτή την αναπήδηση είναι ένα σύμπαν που μοιάζει εντυπωσιακά με το δικό μας, γεγονός που υποδηλώνει ότι αυτός θα μπορούσε να είναι ένας πιθανός τρόπος με τον οποίο ξεκίνησε το σύμπαν μας.
Ο ο καθηγητής Enrique Gaztanaga λέει ότι αυτή η Θεωρία του Σύμπαντος της Μαύρης Τρύπας είναι καλύτερη από τη Μεγάλη Έκρηξη επειδή λύνει ορισμένα σημαντικά ερωτήματα που το μοντέλο της Μεγάλης Έκρηξης αφήνει αναπάντητα
Το πιο σημαντικό είναι ότι αυτή η θεωρία δίνει μια φυσική εξήγηση για τις δύο φάσεις της διαστολής του σύμπαντος: την ταχεία φάση της κοσμικής διαστολής και την μεταγενέστερη επιτάχυνση που παρατηρούμε τώρα.
Σύμφωνα με τις μαθηματικές λύσεις των ερευνητών, και οι δύο αυτές φάσεις προκύπτουν από τη φυσική της ίδιας της αναπήδησης και όχι από άλλους παράγοντες όπως η σκοτεινή ενέργεια.
Ο ο καθηγητής Enrique Gaztanaga λέει: Ο πληθωρισμός είναι απλώς μέρος της ίδιας δυναμικής διαδικασίας - της κατάρρευσης και της ανάκαμψης - επομένως δεν χρειάζεται να προστεθεί ως ξεχωριστός μηχανισμός
Ωστόσο, αυτή η θεωρία έχει κάποιες αρκετά συνέπειες για την κατανόησή μας για το σύμπαν στο σύνολό του.
Σύμφωνα με το Σύμπαν της Μαύρης Τρύπας, ολόκληρο το παρατηρήσιμο σύμπαν βρίσκεται μέσα σε μια μαύρη τρύπα που είναι φωλιασμένη μέσα σε ένα μεγάλο γονικό σύμπαν, το οποίο θα μπορούσε, το ίδιο, να βρίσκεται μέσα σε μια άλλη μαύρη τρύπα.
Ο ο καθηγητής Enrique Gaztanagaλέει: Δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα, αλλά η θεωρία επιτρέπει την ύπαρξη μαύρων τρυπών μέσα σε μαύρες τρύπες - μια ένθετη, πιθανώς ατελείωτη δομή
Η βασική διαπίστωση είναι ότι το σύμπαν μας μπορεί να μην είναι η αρχή των πάντων. 

Δεν είμαστε μοναδικοί, απλώς μέρος ενός μεγαλύτερου συστήματος
Είναι μια συνέχεια της κοπερνίκειας αρχής: Η Γη δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος, ο γαλαξίας μας δεν είναι ο μόνος, και το σύμπαν μας μπορεί να μην είναι ούτε αυτό.
Είναι κρίσιμο να τονιστεί ότι η θεωρία του Σύμπαντος της Μαύρης Τρύπας κάνει προβλέψεις σχετικά με το σχήμα του σύμπαντος, τις οποίες σύντομα θα πρέπει να είμαστε σε θέση να ελέγξουμε.
Οι ερευνητές λένε ότι η "καυτή πατάτα" θα ήταν ότι η δομή του σύμπαντος θα έπρεπε να είναι ελαφρώς καμπύλη.
Αυτό θα σήμαινε ότι οι γωνίες σε ένα γιγάντιο κοσμικό τρίγωνο θα ήταν ελαφρώς μικρότερες από τις 180 μοίρες που θα σχημάτιζαν σε μια επίπεδη επιφάνεια.
Σύντομα, με διαστημικά τηλεσκόπια όπως το Euclid ή την επερχόμενη αποστολή Arrakhis του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος, οι επιστήμονες θα μπορούν να δουν αν αυτό ισχύει, ενδεχομένως ξαναγράφοντας την κατανόησή μας για το σύμπαν.
Η Θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης
Η Θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης είναι ένα κοσμολογικό μοντέλο, μια θεωρία που χρησιμοποιείται για να περιγράψει την αρχή και την εξέλιξη του σύμπαντός μας.
Λέει ότι το σύμπαν ήταν σε πολύ ζεστή και πυκνή κατάσταση πριν αρχίσει να διαστέλλεται πριν από 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια.
Αυτή η θεωρία βασίζεται σε θεμελιώδεις παρατηρήσεις.
Το 1920, το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ (Hubble Space Telescope, HST)  παρατήρησε ότι η απόσταση μεταξύ των γαλαξιών αυξανόταν παντού στο σύμπαν. 
Αυτό σημαίνει ότι οι γαλαξίες έπρεπε να βρίσκονται πιο κοντά ο ένας στον άλλο στο παρελθόν.
Το 1964, οι Wilson και Penzias ανακάλυψαν την κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου, η οποία είναι σαν ένα απολίθωμα ακτινοβολίας που εκπέμπεται κατά την αρχή του σύμπαντος, όταν ήταν ζεστό και πυκνό. 
Η κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου είναι παρατηρήσιμη παντού στο σύμπαν.
Η σύνθεση του σύμπαντος - δηλαδή, ο αριθμός των ατόμων διαφορετικών στοιχείων - είναι σύμφωνη με τη Θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης. 
Μέχρι στιγμής, αυτή η θεωρία είναι η μόνη που μπορεί να εξηγήσει γιατί παρατηρούμε μια αφθονία αρχέγονων στοιχείων στο σύμπαν, 

*όμως ο Fred Hoyle, ήταν ο πρώτος επιστήμονας που επινόησε την ονομασία Big Bang, για να διακωμωδήσει τη θεωρία της Big Bang/Μεγάλης Έκρηξης και που η αυθάδειά του, του κόστισε το βραβείο Νόμπελ 

Ο Sir Fred Hoyle δεν χρησιμοποίησε τον όρο για να περιγράψει μια θεωρία, αλλά για να διακωμωδήσει τη μικρή κοινότητα των κοσμολόγων που πίστευαν ότι το Σύμπαν είχε μια βίαιη αρχή-

Ο Sir Fred Hoyle, γεννήθηκε στις 24 Ιουνίου 1915, Bingley, στο

Yorkshire στην Αγγλία, πρωτοπόρος επιστήμονας, 

μαθηματικός, 

αστρονόμος, 

κοσμολόγος,

συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας και ένας από τους μεγαλύτερους αστροφυσικούς του 20ού αιώνα, περισσότερο γνωστός ως ο κύριος υποστηρικτής και υπερασπιστής της θεωρίας της "σταθερής κατάστασης του σύμπαντος", την αντίπαλη θεωρία της Big Bang, που υποστηρίζει ότι το σύμπαν διαστέλλεται αιωνίως και ότι η ύλη δημιουργείται συνεχώς για να διατηρεί σταθερή τη μέση πυκνότητά της στο διάστημα, έτσι παρέμεινε και παραμένει σταθερό, χωρίς καμία απολύτως αλλαγή στην αιωνιότητα. 

Η ιδέα ήταν ιδιαίτερα λαμπρή - το Σύμπαν είναι ομογενές, το ίδιο δηλαδή σε κάθε σημείο του και ισοτροπικό, φαίνεται δηλαδή το ίδιο από όλες τις κατευθύνσεις, παραμένοντας το ίδιο όλες τις ώρες.

Περισσότερες πληροφορίες για τον Sir Fred Hoyle στο άρθρο μου:Fred Hoyle: ο επιστήμονας που επινόησε την ονομασία Big Bang, για να διακωμωδήσει τη θεωρία της Big Bang/Μεγάλης Έκρηξης

μετάφραση και επιμέλεια κειμένου:ntina - taneatisgaleras

https://www.dailymail.co.uk/sciencetech/article-14778971/Scientists-claim-Big-Bang-WRONG.html

https://theconversation.com/what-if-the-big-bang-wasnt-the-beginning-our-research-suggests-it-may-have-taken-place-inside-a-black-hole-258010

Τελλουριακά ρεύματα και η ιερά γεωγραφία της γης

Η Γεωμετρία λέει ο Σωκράτης στην Πολιτεία του Πλάτωνα, κάνει την ψυχή να αντικρίσει την ουσία των όντων. 
Έλκει την ψυχή προς την αλήθεια και εξυψώνει το βλέμμα προς τα ανώτερα πράγματα. Εξάλλου οι αριθμοί ήταν για τους αρχαίους Έλληνες (και ειδικά τους Πυθαγόρειους) φορείς αλήθειας, που όχι μόνο υπερέβαιναν, αλλά μπορούσαν να καθορίσουν την θνητή μοίρα των ανθρώπων.
Σε μία αντιστοιχία ο Γάλλος συγγραφέας και φιλόσοφος του Διαφωτισμού, Montesquieu, μετά από μία σειρά συλλογισμών περί της συμμετρίας, καταλήγοντας, θα πει πως "η τελείωση μίας ολότητας είναι ο νόμος της φύσης. και η ψυχή που βλέπει αυτή την ολότητα επιθυμεί να μην υπάρχει κανένα ατελές μέρος"
Θα έλεγε κανείς πως μέσα μας εμπεριέχονται όλες οι ποιότητες των σχημάτων και οι ενέργειες τους. 
Μάλιστα πολλοί μελετητές κατέληξαν πως οτιδήποτε υπάρχει στο υλικό σύμπαν ενδέχεται να έχει την ίδια σουρεαλιστική γεωμετρία με τις παράξενες σχηματικές, όπως το καλειδοσκόπιο, εικόνες του Maurits Cornelis Escher.
Αυτό είναι το συμπέρασμα μιας μελέτης από τον διασημότερο επιστήμονα, Stephen Hawking.
Οι αρχαίοι Έλληνες αυτό που σήμερα ονομάζουμε feng shui το λέγανε γεωδαισία. 
Ο περίφημος γεωδαιτικός τριγωνισμός των αρχαίων ελληνικών και όχι μόνο, ιερών χώρων, είναι άλλο ένα θαυμαστό μυστήριο, καθώς η χωροθεσία των ναών και των ιερών τους σχηματίζει νοητούς γεωμετρικούς σχηματισμούς.
Δεν υπάρχει αρχαίος πολιτισμός που να μην έχει ασχοληθεί με αυτό τον τομέα. 
Με τον τομέα που λέει τι; 
Ότι η γη δεν είναι μια πέτρα πάνω στην οποία αναίτια ή συμπτωματικά βρεθήκαμε πάνω και ως πέτρα που είναι δεν έχει σημασία που είσαι, που θα κατοικίσεις και γενικότερα που θα χτιστεί μία πόλη ή ένα ιερός χώρος. 
Άλλωστε, για το λόγο αυτό στην αρχαιότητα συμβουλεύονταν το κοντινότερο μαντείο. 
Η Θήβα χτίσθηκε από τον Κάδμο στο συγκεκριμένο σημείο μετά από την συμβουλή του Μαντείου των Δελφών.
Έχει αποδειχτεί πως γύρω από τη Γη υπάρχει ένα ηλεκτρομαγνητικό πλέγμα, τα κομβικά σημεία του οποίου βρίσκονται σε γεωμετρικές αποστάσεις μεταξύ τους. 
Για όσους έχουν ερευνήσει αυτό το φαινόμενο κατέληξαν πως τα αρχαία ιερά βρίσκονται σε γεωμετρικές αποστάσεις μεταξύ τους, γιατί είναι χτισμένα επάνω σε κομβικά σημεία του ηλεκτρομαγνητικού πλέγματος της Γης. 
Αυτά τα κομβικά σημεία και οι γραμμές ονομάζονται αλλιώς τελλουριακά ρεύματα –κατά μία άποψη από το λατινικό  tellūs, που σημαίνει  "τη γη" δηλώνοντας ένα ηλεκτρικό ρεύμα που κινείται υπόγεια ή μέσω της θάλασσας - και συμπίπτουν με γραμμές όπως: πορείες μεταναστεύσεως πτηνών, 

ζώων και ψαριών, 

κέντρα συγκεντρώσεως ανθρώπινου πληθυσμού, 

σημεία αναδείξεως ιερών χώρων, 

κτισμάτων ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής κλπ.
Αυτές οι αποστάσεις μάλιστα μετρήθηκαν στην Ελλάδα όχι από κάποιον ειδικό ή κάποιο πρόγραμμα της πολιτείας. 
Μετρήθηκαν από έναν στρατιωτικό γιατρό που λεγόταν Θεοφάνης Μανιάς.
Ο Θεοφάνης Μανιάς Ταξίαρχος, πια, του Υγειονομικού Σώματος του Ελληνικού Στρατού, παραιτήθηκε με αίτησή του το 1965, για να ασχοληθεί με την έρευνα ως Διευθυντής του Στρατιωτικού Εργαστηρίου Ερευνών την δεκαετία 1960 και ως Διευθυντής Ινστιτούτου Ερευνών Αρχαιογνωσίας, με το Γεωμετρικό Γεωδαιτικό Τριγωνισμό του αρχαίου Ελληνικού χώρου.
Οι ιεροί χώροι στην αρχαία Ελλάδα: 

ναοί, 

βωμοί, θέατρα κ.α. έχουν μία καταπληκτική συμμετρία στις μεταξύ τους αποστάσεις. 
Άλλοι σχηματίζουν ένα ισοσκελές τρίγωνο, άλλοι έχουν ίσες αποστάσεις μεταξύ τους, άλλοι με κέντρο ένα ιερό, όπως για παράδειγμα των Δελφών, βρίσκονται επάνω σε ομόκεντρους κύκλους, ενώ άλλοι αρχαίοι χώροι δημιουργούν πιο πολύπλοκα συμμετρικά σχήματα.
Είναι πλέον γνωστό ότι η γη τυλίγεται μέσα σε ένα ενεργειακό πλέγμα που δημιουργεί γεωμετρικά σχήματα. 
Αυτή η γνώση δεν είναι καθόλου καινούρια, ο Πλάτωνας υπήρξε ο πρώτος που διατύπωσε τη θεωρία του ενεργειακού πλέγματος της γης, αναφέροντας πως η βασική δομή της γης εξελίσσεται από απλά γεωμετρικά σχήματα σε πιο περίπλοκα. 
Αυτά τα σχήματα είναι γνωστά ως τα Πλατωνικά Στέρεα: ο κύβος, 

το τετράεδρο, 

το οκτάεδρο, 

το δωδεκάεδρο και το εικοσάεδρο. 

Κάθε σχήμα κατά τον Πλάτωνα σχετίζεται με ένα από τα στοιχεία: γη, 

αέρας, 

αιθέρας, 

φωτιά και νερό και κάθε ένα περιπλεκόμενο με το άλλο δημιουργούν ένα ενεργειακό πεδίο γύρω από τη γη, που σύμφωνα με τον Πλάτωνα την κρατά σε ισορροπία.
Εάν βάλουμε ένα διαβήτη έχοντας την ακίδα του στους Δελφούς και σχηματίσουμε ένα κύκλο περνώντας επάνω ακριβώς από την ακρόπολη, η περιφέρεια του κύκλου περνάει από το Άργος και την Ολυμπία, 
Το ίδιο βεβαίως συμβαίνει και σε πολλούς άλλους ιερούς χώρους στην Ελλάδα.
Μάλιστα εάν μετρήσει κανείς την απόσταση Δελφούς - Ακρόπολη - Ολυμπία ή Αθήνα - Πέλλα - Δήλος, έχουμε ένα ισοσκελές τρίγωνο. 
Άρα σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση ο πλανήτης όχι μόνο είναι ζωντανός, όχι μόνο αναπνέει, αλλά έχει και συγκεκριμένα κομβικά σημεία που αυτή η εισπνοή και αυτή η εκπνοή είναι πιο έντονη. 
Αυτό θα μπορούσαμε να πούμε ότι για τους αρχαίους αποτελούσε μία ολιστική αντιμετώπιση του βίου.
Μάλιστα σύμφωνα με έρευνες του Σουηδού, χημικού και βιομήχανου Alfred Bernhard Nobel/1833-1896 το Σαν Ρέμο της Βόρειας Ιταλίας, 

η Δωδώνη, 

οι Δελφοί, 

η Ακρόπολη, 

η Νάξος,όπου σύμφωνα με την μυθολογία ανατράφηκε και μεγάλωσε ο Ζεύς και η Βηθλεέμ της Ιερουσαλήμ βρίσκονται πάνω σε μία ευθεία γραμμή. 
Έχουμε δηλαδή ένα κομπολόι ναών ή ιερών χώρων από διαφορετικές θεότητες, οι οποίοι δεν είναι άσχετοι μεταξύ τους, κάτω από το εργόχειρο υπάρχει μία ύφανση που έχει μία λογική. Άλλωστε γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο πολλές εκκλησίες, κυρίως βυζαντινές, χτίσθηκαν ακριβώς επάνω σε αρχαίους ελληνικούς ναούς με το πρόσχημα της απόδαιμονοποίησής τους. 
Για παράδειγμα τον 6ο μ.Χ. αιώνα ο Παρθενώνας μετατρέπεται σε χριστιανική εκκλησία της Παρθένου Μαρίας, ενώ στα 1456 γίνεται τούρκικο τζαμί.
Οι ιεροί χώροι κατά την αρχαιότητα δεν είχαν όμως μόνο άμεση σχέση μεταξύ τους, αλλά και με το ηλιακό σύστημα ή ακόμη και με τον αντίστοιχο αστερισμό. 
Αν πάτε στο Στόουνχεντς στην Αγγλία, πέραν του ότι ισαπέχει με άλλα πέντε μικρότερα ιερά, στο ηλιοστάσιο του θέρους, την 21 Ιουνίου, ο ήλιος με την Ανατολή περνάει πάνω από το κέντρο της πέτρας της θυσίας του πιο μεγάλου βράχου.
Ενώ αντίστοιχα στην Ακρόπολη την ημέρα που είχανε την γιορτή θεάς Αθηνάς ο ναός ήταν προσανατολισμένος ώστε, από μία τρύπα στην οροφή, η πρώτη ακτίνα του ήλιου που έπεφτε καθρέφτιζε το άγαλμα της θεάς μέσα σ’ ένα τεράστιο κοχύλι με νερό το οποίο είχαν τοποθετημένο μπροστά από το άγαλμα.
Σύμφωνα με την αιγυπτιακή μυθολογία, ο αστερισμός του Ωρίωνα ήταν η ουράνια κατοικία του θεού Όσιρι, ενώ η θέση των τριών άστρων της ζώνης του Ωρίωνα είναι ίδια με εκείνη των τριών πυραμίδων της Γκίζας και μάλιστα κατ’ αναλογία με τη σχετική φωτεινότητά τους. 

Η πιο μικρή πυραμίδα αντιστοιχεί στο πιο αμυδρό άστρο του αστερισμού και σε μικρή απόκλιση από τη νοητή ευθεία που ορίζουν οι δύο μεγαλύτερες πυραμίδες, όπως ακριβώς και το σχετικό άστρο σε σχέση με τα δύο μεγαλύτερα. 
Μέχρι και ο προσανατολισμός των τριών άστρων της ζώνης προς τον γαλαξία, είναι ίδιος με τον προσανατολισμό των πυραμίδων προς τον Νείλο.
Εμείς μάθαμε τόσα άλλα που νομίζουμε ότι είναι σημαντικά, αλλά δεν μπορούμε να δούμε το προφανές, δεν μπορούμε να δούμε ότι ένα μνημείο συνδέεται με την κίνηση του ήλιου. 
Ότι αυτό που κάνει ένα ηλιακό σύστημα ή ένας αστερισμός μπορώ να το συνδέσω με ένα ναό. Κάποτε όμως κάποιοι πριν από μας κατάφεραν να κοιτάξουν τα άστρα.
Μπορεί σήμερα να μάθαμε να χειριζόμαστε πολύπλοκα μέσα για την διευκόλυνση μας, όπως το κινητό, 

το τηλέφωνο, 

το τάμπλετ ή τον υπολογιστή μας, όμως έχουμε ξεχάσει την σπουδαιότερη τέχνη που είναι η σχέση μας με την φύση, η σχέση μας με το όλον.

gnomionline.gr

2024...

-. πρώτον, θυμόμαστε να κοιτάμε τα αστέρια και όχι τα πόδια μας. 
-. δεύτερον, δεν εγκαταλείπουμε ποτέ τη δουλειά,
η δουλειά μας δίνει νόημα και σκοπό και η ζωή είναι άδεια χωρίς αυτήν. 
-. τρίτον, αν είμαστε αρκετά τυχεροί και έχουμε βρει την αγάπη, να θυμόμαστε ότι είναι εκεί και ας μην την αφήσουμε να φύγει μακριά".
- Stephen Hawking

Stephen Hawking: «Δεν είναι αιώνιες φυλακές οι μαύρες τρύπες, είναι πιθανόν να είναι πύλες για άλλα σύμπαντα.

 Ο διάσημος αστροφυσικός παρουσίασε νέα δεδομένα για τις μυστηριώδεις μελανές οπές

Τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν την Δευτέρα στο πανεπιστήμιο Χάρβαρντ όπου ο διάσημος αστροφυσικός Στίβεν Χόκινγκ έδωσε μια διάλεξη για τι άλλο;

Τις μαύρες τρύπες οι οποίες αποτελούν το βασικό ερευνητικό του αντικείμενο εδώ και δεκαετίες.

Ο βρετανός επιστήμονας με τον δικό του πάντοτε ξεχωριστό από κάθε άποψη τρόπο αναφέρθηκε στα όσα γνωρίζουμε σήμερα για τις μελανές οπές αλλά και σε όσα πιστεύει πλέον ο ίδιος για αυτές με βάση τα νέα δεδομένα που έχουν προκύψει από τις παρατηρήσεις και τα ευρήματα των τελευταίων ετών.

Πως είναι και τι κάνουν

«Οι μαύρες τρύπες δεν είναι οι αιώνιες φυλακές που κάποτε πιστεύαμε ότι ήταν.

Η ύλη μπορεί να διαφύγει από μια μαύρη τρύπα και ίσως να καταλήγει σε κάποιο άλλο Σύμπαν.

Αν λοιπόν νιώθεις ότι είσαι μέσα σε μια μαύρη τρύπα μην εγκαταλείψεις την προσπάθεια, υπάρχει δρόμος διαφυγής» ανέφερε ο Χόκινγκ με την μηχανική του φωνή στην κατάμεστη αίθουσα.

«Οι μαύρες τρύπες είναι πιο παράξενες από οτιδήποτε έχουν φανταστεί οι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας αλλά παρά το ότι ο Αϊνστάιν αμφισβητούσε την ύπαρξη τους αυτές είναι πλέον επιστημονικά τεκμηριωμένο ότι υπάρχουν.

Η πρόσφατη ανακάλυψη των βαρυτικών κυμάτων είναι μια στερεή απόδειξη της ύπαρξης τους» ανέφερε ο 74χρονος επιστήμονας που πάσχει από αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση η οποία τον έχει καθηλώσει σε αναπηρική καρέκλα αλλά συνεχίζει να εργάζεται, να δίνει διαλέξεις σε όλο τον κόσμο και να γράφει βιβλία.

«Το μέγεθος μιας μαύρης τρύπας διαφέρει.

Μπορεί να έχει διάμετρο περίπου δύο δισ. χλμ αλλά μπορεί να είναι και πολύ μικρές έχοντας μέγεθος παρόμοιο με εκείνο ενός βουνού.

Είναι πιθανό μάλιστα να καταφέρουν οι ερευνητές στο CERN ή σε άλλο επιταχυντή να καταφέρουν να δημιουργήσουν μια μίνι μαύρη τρύπα» ανέφερε ο Χόκινγκ και είπε χαριτολογώντας ότι «αν τα καταφέρουν φυσικά θα πρέπει να μου απονείμουν το βραβείο Νομπέλ».

Ο Χόκινγκ έχει αναθεωρήσει την αρχική του άποψη ότι οι πληροφορίες της ύλης που πέφτουν μέσα σε μια μαύρη τρύπα καταστρέφονται.

«Είναι σαν να βάζεις φωτιά σε μια εγκυκλοπαίδεια.

Οι πληροφορίες δεν χάνονται αν κρατήσεις τις στάχτες αλλά βέβαια είναι δύσκολο να τις διαβάσεις.

Οι μαύρες τρύπες αποτελούν τους πιο αποδοτικούς σκληρούς δίσκους στο Σύμπαν.

Το πώς καταφέρνουν να αποθηκεύουν τόσο μεγάλο όγκο δεδομένων είναι μεγάλο μυστήριο που προσπαθούμε σκληρά να φωτίσουμε» ανέφερε Χόκινγκ που στο τέλος της ομιλίας του μίλησε για την ανάγκη του ανθρώπινου είδους να βρει κατοικήσιμους κόσμους στο Σύμπαν και να τους αποικήσει γιατί στη Γη δεν μπορούμε να επιβιώσουμε ως είδος για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Είναι πιθανόν να είναι πύλες για άλλα σύμπαντα.

Οι μαύρες τρύπες δεν είναι τελικά τόσο… μαύρες ενώ, παρόλο που εγκλωβίζουν ακόμη και το φως, ενδεχομένως αφήνουν κάποια δίοδο διαφυγής – η οποία μάλιστα πιθανόν να οδηγεί και σε κάποιο άλλο σύμπαν.

Αυτά ήταν τα βασικά σημεία της ομιλίας που έδωσε το απόγευμα της Δευτέρας ο Στίβεν Χόκινγκ στο πανεπιστήμιο Χάρβαρντ.

Ο διάσημος Βρετανός φυσικός βρέθηκε στο αμερικανικό ίδρυμα για να ενισχύσει την πρωτοβουλία ίδρυσης ενός ερευνητικού κέντρου με αντικείμενο τις μαύρες τρύπες.

«Οι μαύρες τρύπες δεν είναι αιώνιες φυλακές, όπως νομίζαμε κάποτε», ανέφερε χαρακτηριστικά στην ομιλία του, σύμφωνα με την εφημερίδα Boston Globe. «Υπάρχει η δυνατότητα διαφυγής, πιθανόν μέσω ενός άλλου σύμπαντος».

Μέσα σε μία περίπου ώρα, ο Χόκινγκ περιέγραψε τα σημαντικότερα ορόσημα για την επιστημονική κατανόηση των μελανών οπών, οι οποίες σχηματίζονται όταν ένας αστέρας μεγάλης μάζας ξεμείνει από «πυρηνικά καύσιμα» και καταρρεύσει υπό την επίδρασης της ίδιας της βαρύτητάς του.

Πρόσθεσε πως χρειάστηκε αρκετά χρόνια για να συμπεράνει πως οι μαύρες τρύπες όντως υπάρχουν και εκπέμπουν ακτινοβολία. «Αν και είναι πιο παράξενες από οτιδήποτε έχουν επινοήσει οι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας, η ύπαρξή τους είναι δεδομένη για την επιστήμη», συμπλήρωσε.

Ο Βρετανός φυσικός αναφέρθηκε επίσης στην πρόσφατη ανίχνευση βαρυτικών κυμάτων από το πείραμα Advanced LIGO στις ΗΠΑ, η οποία εκτός των άλλων ήταν η πρώτη φορά που δύο μαύρες τρύπες «πρόδωσαν» άμεσα την παρουσία τους.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η διάμετρος μίας μαύρης τρύπας μπορεί να αγγίζει και τα 1,6 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα, όσο περίπου η απόσταση του Δία από τη Σελήνη, ή το μέγεθός της να μην ξεπερνά ένα βουνό.

Επίσης, είναι πιθανόν να δημιουργηθούν μικροσκοπικές μαύρες τρύπες από τις συγκρούσεις στον επιταχυντή LHC στο CERN στη Γενεύη.

Χαριτολογώντας συμπλήρωσε πως, σε μία τέτοια περίπτωση, θα κέρδιζε το βραβείο Νόμπελ.

Μία από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις του Βρετανού φυσικού ήταν ότι προέβλεψε θεωρητικά πως οι μαύρες τρύπες εκπέμπουν ακτινοβολία, η οποία έχει ονομαστεί ακτινοβολία Χόκινγκ.

Παράλληλα, έχει αφιερώσει αρκετά χρόνια έρευνας στο «παράδοξο της χαμένης πληροφορίας», ένα γρίφο που εδώ και τέσσερις δεκαετίες κατατρύχει τους επιστήμονες, αφού φέρνει σε αντίθεση τους δύο βασικούς «πυλώνες» της φυσικής – τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας και την Κβαντική φυσική.

Σύμφωνα με τη Γενική Σχετικότητα, καθώς μια μαύρη τρύπα «καταπίνει» για πάντα τα φωτόνια και τα σώματα που θα βρεθούν μέσα στην «εμβέλεια» του πανίσχυρου βαρυτικού της πεδίου, καταστρέφει για πάντα και τις περισσότερες πληροφορίες που είναι κωδικοποιημένες σε αυτά.

Έτσι, από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα, αυτές οι πληροφορίες δεν μπορούν να ανακτηθούν από έναν εξωτερικό παρατηρητή.

Με βάση όμως την Κβαντική φυσική, η πληροφορία δεν μπορεί να εξαφανισθεί και θα πρέπει να διατηρείται πάντοτε.

Αυτή η αντίφαση ονομάστηκε «παράδοξο της χαμένης πληροφορίας» και απασχολεί τους φυσικούς, η οποία αναζητούν μία λύση που θα εναρμόνιζε τις δύο θεωρίες.

Αν και αρχικά ο Χόκινγκ υποστήριζε πως οι πληροφορίες χάνονται για πάντα, στην πορεία διαπίστωσε πως είχε κάνει λάθος.  «Είναι σαν να κάψει κανείς μία εγκυκλοπαίδεια», είπε στην ομιλία του. «Οι πληροφορίες δεν έχουν χαθεί, αφού βρίσκονται στις στάχτες.

Ωστόσο, είναι δύσκολο να ανακτηθούν».

Αυτό σημαίνει πως οι μαύρες τρύπες είναι οι καλύτεροι «σκληροί δίσκοι» στο σύμπαν, όπως είπε χαρακτηριστικά. «Ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια, που προσπαθούμε σκληρά να εξιχνιάσουμε, είναι με ποιον τρόπο μπορούν να αποθηκεύουν τόσο όγκο πληροφοριών», κατέληξε.

πηγές:naftemporiki.gr

tovima.gr

Λαΐνας Θοδωρής

Stephen Hawking-Η φωνής του σε συνδυασμό με τη μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου ταξιδεύει προς μια μαύρη τρύπα 3.500 έτη φωτός μακριά

Ο διάσημος φυσικός Stephen Hawking πέρασε τη ζωή του διδάσκοντας τον κόσμο για το διάστημα, για αυτό και το διάστημα είναι το μόνο μέρος που του ταιριάζει. Εκεί, ανάμεσα στα αστέρια.

Έτσι καθώς οι στάχτες του τοποθετήθηκαν ανάμεσα σε αυτές των Charles Darwin και Sir Isaac Newton στο Αββαείο του Γουέστμινστερ, ένα μάρμαρο με μια από τις πιο γνωστές εξισώσεις του τοποθετήθηκε στην κορυφή του τάφου του και μια ειδική κεραία στην Ισπανία έστελνε τη φωνή του στο διάστημα, προς μια μαύρη τρύπα.

Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν την κεραία Cebreros στην κεντρική Ισπανία για να στείλουν την ηχογράφηση προς την 1Α 0620-00, την πλησιέστερη γνωστή μαύρη τρύπα – περίπου 3.500 έτη φωτός μακρυά από τη Γη. Είναι μια από τις πιο διάσημες μαύρες τρύπες στο σύμπαν,μέρος ενός δυαδικού συστήματος αστεριών.

Η φωνή του Φυσικού σε συνδυασμό με τη μουσική του δικού μας Βαγγέλη Παπαθανασίου, ο οποίος όπως είναι γνωστό έχει δημιουργήσει τα soundtracks πολλών ταινιών όπως των Chariots of Fire και Blade Runner, μεταδίδεται πιά στο διάστημα με τελικό προορισμό τη μαύρη τρύπα 1Α 0620-00.

Ο Mark McCaughrean, ανώτερος σύμβουλος για την επιστήμη και την εξερεύνηση στην Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος, δήλωσε ότι το μουσικό κομμάτι είναι περίπου εξήμισι λεπτά, με τη φωνή του Hawking στη μέση.

Η κόρη του Hawking, Lucy,μεταξύ άλλων είπε πως: “Είναι ένα μήνυμα ειρήνης και ελπίδας, για την ενότητα και την ανάγκη να ζήσουμε με αρμονία όλοι μαζί σε αυτόν τον πλανήτη”.

“Είναι μια πολύτιμη ιστορική στιγμή και είναι τιμή μας που μας ζητήθηκε να το κάνουμε αυτό”, δήλωσε ο McCaughrean. “Ο Stephen Hawking ήταν ένας σημαντικός επιστήμονας και δημόσιο σύμβολο. Όλο αυτό είναι μια ωραία, όμορφη συμβολική χειρονομία”.

Η οικογένεια του Hawking είναι ευγνώμων στο Αββαείο του Westminster και που η φωνή του θα ταξιδέψει στο διάστημα.Σε δήλωσή τους ανέφεραν:
“Είμαστε τόσο ευγνώμονες στο Αββαείο του Westminster για ότι προσέφερε σε μας, αλλά και που προσέφερε στον πατέρα μας ένα τέτοιο διακεκριμένο τελικό τόπο ανάπαυσης”.

Όσο για τη σύζευξη των λέξεων και της μουσικής- “Είναι μια όμορφη και συμβολική χειρονομία που θα συνδέει και θα θυμίζει την παρουσία του πατέρα μας σε αυτόν τον πλανήτη, καθώς και την επιθυμία του να βρεθεί στο διάστημα και να εξερευνήσει το σύμπαν με το μυαλό του”, δήλωσε η κόρη του Stephen Hawking, Lucy Hawking.

Και για να θυμηθούμε-ο  Stephen Hawking τα τελευταία χρόνια εξέφραζε συχνά την πεποίθηση ότι η ανθρώπινη φυλή χρειάζεται να εξερευνήσει το διάστημα για να αποφύγει τους κινδύνους των περιορισμένων πόρων του πλανήτη Γη.

Κείμενο,επιμέλεια:ntina

πηγές πληροφόρησης:
uk.businessinsider.com
edition.cnn.com
eu.usatoday.com

Stephen Hawking, ο άνθρωπος σύμβολο έφυγε από κοντά μας

Stephen Hawking,ο άνθρωπος σύμβολο έφυγε από κοντά μας!!!
Stephen Hawking,έφυγε αφού μας έμαθε να αγαπήσουμε, εμείς οι κοινοί θνητοί, τις φυσικές επιστήμες μέσα από τα διάσημα βιβλία του!!!

Stephen Hawking,το “χρονικό του χρόνου” του το διάβασαμε εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, μπορεί να μην καταλάβαμε πολλά πράγματα, μείναμε όμως εκστατικοί μπροστά στο μεγαλείο της απεραντοσύνης που μας περιβάλλει!!!
Stephen Hawking,προσπάθησε να μας μάθει τα μυστικά του χρόνου…του χρόνου που τον νιώθουμε, μας κυριεύει, μας προβληματίζει, μας αγχώνει,μας εμπνεύει, αλλά δεν τον κατανοούμε!!!
και όπως έχει ειπωθεί από πολύ-πολύ παλιά-όταν δεν τον σκεφτόμαστε, ξέρουμε τι είναι, όταν όμως αρχίζουμε να τον σκεφτόμαστε, o νους μας σκοτεινιάζει, στερεύει!!!
όλα αυτά προσπαθήσαμε να τα κατανοήσουμε μέσα από τα βιβλία του!!!

και όλα αυτά τα χρόνια πάντα διαβάζαμε, ακούγαμε, μαθαίναμε για τον  Stephen Hawking!!!
νομίζαμε ότι θα ήταν πάντα εδώ!!!
πολλοί από εμάς τον είχαμε συνδέσει με την αθανασία!!!
και να που ήρθε η ώρα και αποχώρησε από αυτό τον πλανήτη!!!
και μου έρχονται στο μυαλό τώρα οι στίχοι από κάποιο παλιό τραγουδάκι του Lucio Dalla Ο χρόνος που μετράει -L’ anno que verra-
που μετέφρασε ο Διονύσης Σαββόπουλος:
Μα, αν ο χρόνος ήταν μόνο για μια ώρα, κάτι σαν κομήτης,
πόσο σκληρό γίνεται τώρα καθώς χανόμαστε μαζί της.
Ο χρόνος που μετράει σε λίγο δεν θα είναι εδώ,
θα τον φάω ή θα με φάει, αυτά είχα να σου πω…….
ένα αντίο λοιπόν στον άνθρωπο σύμβολο -στον Stephen Hawking-που στο νου μου θα είναι πάντα συνδεδεμένος με τον χρόνο και την αθανασία!!!
και όπως λέει και ο Lee Smolin στο βιβλίο του “Χρόνος, η αναγέννηση”
“Τίποτα από όσα γνωρίζουμε και αισθανόμαστε δεν φτάνει πιο κοντά στην καρδιά της φύσης από την πραγματικότητα του χρόνου.”

photo:en.wikipedia.org

Αντίο Stephen Hawking!!!
ntina

οι εξωγήινοι προ των πυλών μας λέει ο Michio Kaku

Οι άνθρωποι θα έχουν επαφή με εξωγήινους, το αργότερο έως το 2100, εκτιμά ο γνωστός φυσικός, μελλοντολόγος και συγγραφέας Michio Kaku.
Αλλά δεν είναι βέβαιος αν θα πρόκειται για μια άμεση «στενή» επαφή ή -το πιθανότερο- για μια εξ αποστάσεως επικοινωνία. 

Ούτε δηλώνει σίγουρος αν θα πρόκειται για φιλικούς ή εχθρικούς εξωγήινους ή κάτι ενδιάμεσο (π.χ. αδιάφορους).

Ο διακεκριμένος Αμερικανο-ιάπωνας καθηγητής θεωρητικής φυσικής στο Κολλέγιο City της Νέας Υόρκης-πολλά από τα βιβλία του οποίου έχουν μεταφραστεί και στα ελληνικά- μιλώντας στο Reddit εκτίμησε ότι το πιθανότερο «είναι να κάνουμε επαφή με ένα εξωγήινο πολιτισμό μέσα σε αυτό τον αιώνα, ακούγοντας τις ραδιοεπικοινωνίες τους».
Αλλά, όπως είπε, «το να τους μιλήσουμε, θα είναι δύσκολο, επειδή μπορεί να απέχουν δεκάδες έτη φωτός.
     Έτσι, στο μεταξύ, θα πρέπει να αποκωδικοποιήσουμε τη γλώσσα τους για να καταλάβουμε το επίπεδο της τεχνολογίας τους και τις προθέσεις τους.
Θα είναι άραγε επεκτατικοί και επιθετικοί ή ειρηνικοί;».
Μια άλλη πιθανότητα, όπως ανέφερε, «θα είναι να προσγειωθούν στον κήπο του Λευκού Οίκου και να αναγγείλουν την ύπαρξή τους.
Όμως νομίζω ότι αυτό είναι απίθανο, επειδή θα μοιάζουμε μάλλον με ζώα του δάσους γι’ αυτούς, δηλαδή ανάξια για επικοινωνία μαζί τους».
     Οι προβλέψεις των επιστημόνων διαφέρουν θεαματικά για το πότε η ανθρωπότητα μπορεί να έλθει σε επαφή με εξωγήινους.
Μερικοί υπολογίζουν ότι αυτό θα συμβεί μέσα στα επόμενα 1.500 χρόνια, ενώ άλλοι έως το 2040.
Ορισμένοι -όπως ο βρετανός φυσικομαθηματικός Στίβεν Χόκινκ- προειδοποιούν για τους σοβαρούς κινδύνους που μπορεί να κρύβει μια τέτοια επαφή, καθώς υπάρχει πιθανότητα να οδηγήσει στην ολοκληρωτική εξαφάνιση της ανθρώπινης φυλής ή σε άλλα καθόλου ευχάριστα σενάρια.
     Πιο πιθανή και πιο ακίνδυνη -αλλά όχι τελείως ακίνδυνη- θεωρείται από τους αστροβιολόγους και αστρονόμους η ανακάλυψη εξωγήινων μικροβίων μέσα στις επόμενες δύο έως τρεις δεκαετίες.
Στο νέο βιβλίο του «Το μέλλον της ανθρωπότητας» (Doubleday, 2018), ο Michio Kaku κάνει εικασίες για το πώς θα μπορούσαν να είναι οι εξωγήινοι, βασιζόμενος σε συνεντεύξεις με ειδικούς στην εξωβιολογία.
     Μεταξύ άλλων, θεωρείται πολύ πιθανό ότι θα έχουν στερεοσκοπική όραση για να μπορούν να βλέπουν και να κυνηγούν τη λεία τους, ένα είδος άκρων ή αποφύσεων για να πιάνουν αντικείμενα, καθώς και μια γλώσσα ή μια μορφή επικοινωνίας.
Βέβαια, όλα αυτά μπορεί να σημαίνουν μια τεράστια γκάμα διαφορετικών πραγμάτων: από πλάσματα αρκετά ανθρωπόμορφα έως όντα της -ανατριχιαστικής- επιστημονικής φαντασίας…

Η συνέχεια επί της οθόνης της πραγματικής ζωής.
πηγή του άρθρου:physicsgg.me
amna.gr
photo:google.gr

galatsinews:togalatsi.blogspot.gr

Πως θα αντιμετωπίζαμε την ανακάλυψη εξωγήινης ζωής στο διάστημα;

Θετική η στάση των περισσοτέρων

Δεν είμαστε μόνοι στο σύμπαν - οι περισσότεροι αστροφυσικοί και οι αστρονόμοι είναι σίγουροι γι' αυτό.

Ότι υπάρχει ζωή κάπου στο διάστημα, θεωρείται αρκετά πιθανό, ακόμη και ο διάσημος επιστήμονας Στήβεν Χόκινγκ πιστεύει ότι υπάρχουν εξωγήινοι.
Φυσικά κανείς δεν έχει καμία γνώση σχετικά με το πώς θα μπορούσαν να μοιάζουν αυτές οι μορφές ζωής - ίσως όχι απαραίτητα όπως φαίνονται στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας.

Αλλά για πολύ καιρό οι αστρονόμοι έχουν κάνει πολλά για να οδηγήσουν στην αναζήτηση πλανητών με βιώσιμες συνθήκες στο διάστημα.
Αλλά η ανθρωπότητα έχει μια ερώτηση να θέσει:
Τι θα κάνουμε αν τελικά βρούμε ζωή μακριά από τον πλανήτη Γη;
Πώς θα αντιδράσουν οι άνθρωποι, θα είναι ως επί το πλείστον θετικοί ή αρνητικοί σε ένα τέτοιο μήνυμα;

Φυσικά, ο καθένας πρέπει πρώτα να απαντήσει σε μια τέτοια ερώτηση.
Και θα πρέπει επίσης να εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από τη φύση της μορφής της ζωής αυτής.

Ερευνητές από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα έχουν ασχοληθεί σοβαρά με το θέμα.
Η μελέτη τους, που παρουσιάστηκε στο Ώστιν στο επιστημονικό συνέδριο AAAS, έδειξε σαφώς ότι οι περισσότεροι βλέπουν θετικά την ενδεχόμενη επαφή με ζωή στο διάστημα.

Για την ανάλυσή τους, οι ερευνητές επέλεξαν πέντε άρθρα εφημερίδων σχετικά με διαφορετικές ανακαλύψεις, οι οποίες προκάλεσαν αναταραχή τα τελευταία χρόνια:
Η αμφιλεγόμενη ανακάλυψη υποτιθέμενων απολιθωμένων βακτηριακών ιχνών σε μετεωρίτη του Άρη από το 1996 ή η ανακάλυψη επτά πλανητών που μοιάζουν με τη Γη, πέρυσι.

Τα άρθρα εξετάστηκαν από ερευνητές χρησιμοποιώντας ένα ειδικό λογισμικό που ονομάζεται Linguistic Inquiry and Word Count (LIWC). Το σύστημα, το οποίο δεν υπήρξε εδώ και πολύ καιρό, αναγνωρίζει ποια συναισθήματα που συνδέονται με τις λέξεις, είναι θετικά ή αρνητικά.
Ο υπολογιστής έδωσε ένα σαφές αποτέλεσμα:
Οι συντάκτες των άρθρων, και μέσα μαζικής ενημέρωσης, όπως οι «New York Times» και η «Washington Post», έδειξαν να έχουν ένα σημαντικά υψηλότερο ποσοστό θετικών συναισθημάτων.

Σε ένα δεύτερο μέρος της μελέτης, οι ερευνητές ζήτησαν από περισσότερους από 500 - τυχαία επιλεγμένους - ανθρώπους να γράψουν μερικές προτάσεις για το πώς θα ανταποκρίνονταν στις ειδήσεις ενός υποθετικού μικροβιακού ευρήματος στο διάστημα.
Και πώς, κατά την εκτίμησή τους, όλοι οι άλλοι θα αντιδρούσαν.
Για να γίνει αυτό, έθεσαν στους συμμετέχοντες ορισμένες ερωτήσεις και συμπεριέλαβαν επίσης αυτά τα κείμενα στο λογισμικό ανάλυσης.

Και πάλι, οι θετικές αντιδράσεις ήταν περισσότερες.
«Αυτό θα ήταν πολύ συναρπαστικό - ακόμα κι αν ήταν μόνο μια πρωτόγονη μορφή ζωής», έγραψε ένας συμμετέχων.

Οι ερευνητές έκαναν μια άλλη δοκιμή:
Χώρισαν 500 εθελοντές σε δύο ομάδες και τους ζητήθηκε να γράψουν τις απόψεις τους για το άρθρο σχετικά με τα υποτιθέμενα μικροβιακά απολιθώματα.

Και πάλι οι απαντήσεις για την εξωγήινη ζωή ήταν στην πλειοψηφία τους θετικές.
«Πολλοί φαίνεται να έχουν εντυπωσιαστεί από το γεγονός ότι η ζωή σε έναν πλανήτη διαφορετικό από τη Γη είναι εφικτή», εξηγεί ο επικεφαλής της μελέτης Μαικλ Βαρνουμ.

Γιατί οι άνθρωποι φαίνεται να σκέφτονται θετικά για την εξωγήινη ζωή; «Ίσως μας αρέσει ακριβώς η ιδέα να μην είμαστε μόνοι», λέει ο Βαρνουμ.
πηγή του άρθρου:tovima.gr

galatsinews:togalatsi.blogspot.gr

Διαμάχη κορυφής για το μέλλον της ανθρωπότητας

Ο Ελον Μασκ, ιδρυτής της SpaceX, κρούει τον κώδωνα κινδύνου για την ανεξέλεγκτη εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης - Ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ, δημιουργός του Facebook, υποστηρίζει ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα κάνει πιο εύκολη τη ζωή μας.

Δύο από τους ισχυρότερους επιχειρηματίες στον τομέα της τεχνολογίας, ο Ελον Μασκ, ιδρυτής της εταιρείας SpaceX και επικεφαλής της Tesla Motors, και ο δημιουργός του Facebook, Μαρκ Ζούκερμπεργκ έχουν τελευταία μια μεγάλη διαφωνία για το κατά πόσον η τεχνητή νοημοσύνη θα δώσει τέλος στην ανθρώπινη «φύση».
Ο Μασκ έχει από καιρό εκφράσει τις ανησυχίες του για τις πιθανές καταστροφικές συνέπειες που μπορεί να έχει το μέλλον της τεχνητής νοημοσύνης.
«Συνέχεια κρούω τον κώδωνα του κινδύνου, αλλά μέχρι να υπάρξουν ρομπότ στον δρόμο που θα σκοτώνουν ανθρώπους, οι άνθρωποι δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν», λέει για να λάβει το προηγούμενο καλοκαίρι την απάντηση του Zούκερμπεργκ που τον κατηγορούσε δημοσίως για περιττή κινδυνολογία.
«Nομίζω ότι είναι πραγματικά ανεύθυνη αυτή η στάση», είπε, σχολιάζοντας τη δημόσια θέση του Μασκ, για να λάβει λίγο αργότερα την απάντηση του τελευταίου ο οποίος τον κατηγορούσε με τη σειρά του για «περιορισμένη κατανόηση του θέματος».

Η τόσο έντονη διαφωνία ανάμεσα στους δύο πιο πετυχημένους επιχειρηματίες σε θέματα τεχνολογίας είναι ενδεικτική για το πόσο διχασμένοι είναι για το θέμα οι ειδικοί.

Ο Ζούκερμπεργκ εκφράζει τους αισιόδοξους.
Υπογραμμίζει ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα βελτιώσει τη βασική έρευνα σε τόσους διαφορετικούς τομείς, από τη διάγνωση ασθενειών ώστε να μένουμε υγιείς έως τη βελτίωση των αυτοματοποιημένων αυτοκινήτων για να κυκλοφορούμε με περισσότερη ασφάλεια.
Συγχρόνως, όμως, θα κάνει πιο εύκολη και τη ζωή μας, δίνοντας καθημερινά περισσότερες πληροφορίες για όσα πράγματα μας αρέσουν, έγραψε στον τοίχο της σελίδας του στο Facebook μετά τη διαμάχη με τον Μασκ.

Ο Μασκ, από την πλευρά του, έχει κάνει έκκληση στις εταιρείες που αναπτύσσουν τεχνητή νοημοσύνη να ρίξουν τους ρυθμούς τους έτσι ώστε να είναι σίγουροι ότι δεν θα εφεύρουν κατά λάθος κάτι που δεν θα είναι ασφαλές.
«Το ρίσκο είναι μεγάλο όταν υπάρχει συγκέντρωση εξουσιών.
Αν η τεχνητή νοημοσύνη είναι μία μορφή ακραίας εξουσίας, είναι σωστό να ελέγχεται από μερικούς ανθρώπους στην Google οι οποίοι δεν υπόκεινται σε κανένα έλεγχο;», ρωτάει.

Κούρσα εξοπλισμών
Τον κώδωνα του κινδύνου κρούει εκτός από τον Μασκ και ο γνωστός φυσικός Στίβεν Χόκινγκ, ο οποίος δηλώνει ανήσυχος, σημειώνοντας πως η ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης χωρίς κανένα έλεγχο «μπορεί να καταλήξει να είναι πιο επικίνδυνη και από τα πυρηνικά όπλα».

Σε άρθρο του στη βρετανική Independent ο Χόκινγκ τονίζει πως τα πρόσφατα ορόσημα, όπως η αυτοματοποιημένη οδήγηση, ο υπολογιστής που κερδίζει στο σκάκι, οι ψηφιακοί προσωπικοί βοηθοί Siri κ.λπ. είναι απλώς συμπτώματα μιας κούρσας εξοπλισμών πληροφορικής που τροφοδοτείται από πρωτοφανείς επενδύσεις και βασίζεται σε ένα όλο και πιο ώριμο υπόβαθρο.
«Αυτά τα επιτεύγματα πιθανόν θα ωχριούν σε αυτό που θα γίνει τις επόμενες δεκαετίες» δεν διστάζει να προβλέψει.

«Μπορούμε να φανταστούμε ότι η τεχνολογία αυτή θα ξεπερνά τις χρηματοπιστωτικές αγορές, θα ξεπερνάει επιστήμονες, θα χειραγωγεί ηγέτες και θα αναπτύσσει όπλα που δεν θα μπορούμε να καταλάβουμε», λέει.
Ετσι, ενώ ο βραχυπρόθεσμος αντίκτυπος της τεχνητής νοημοσύνης εξαρτάται από το ποιος θα την ελέγχει, ο μακροπρόθεσμος αντίκτυπος θα βασίζεται στο αν μπορεί να ελεγχθεί.
~~~~~~~~~~~~~~
πηγή του άρθρου:kathimerini.gr

Στίβεν Χόκινγκ: Εάν δεν αλλάξει η σχέση μας με το χρήμα, το ανθρώπινο είδος θα εξαφανιστεί

το άρθρο δημοσιεύτηκε:01/08/16

πηγή του άρθρου:enallaktikos.gr

Tην απαισιοδοξία του για το μέλλον του ανθρώπινου είδους  εκφράζει ο διάσημος Βρετανός φυσικός Στίβεν Χόκινγκ  εάν  η ανθρωπότητα δεν επαναπροσδιορίσει  την αξία του χρήματος και του πλούτου στη σύγχρονη κοινωνία.
Σε άρθρο του που έγραψε με αφορμή το  Brexit, στην εφημερίδα Guardian ο Χόκινγκ προειδοποιεί ότι το ανθρώπινο είδος θα χαθεί, αν συνεχιστεί η προ Brexit στάση των ανθρώπων για τα χρήματα και τον πλούτο.
Καλεί δε, την Μ.Βρετανία μετά την έξοδό της από την Ευρωπαϊκή Ένωση, να αναθεωρήσει την αξία του χρήματος και του πλούτου, ώστε να υπάρξει ελπίδα για το μέλλον.
Μάλιστα εκτιμά, ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος επηρεάστηκε από τον τρόπο με τον οποίο ιεραρχεί η σύγχρονη κοινωνία τα υλικά αγαθά.

Ολόκληρο το άρθρο:

«Έχουν τα χρήματα σημασία;
Μήπως ο πλούτος μας κάνει πιο πλούσιους;
Αυτά μπορεί να φαίνονται κάπως περίεργα ως ερωτήματα για έναν φυσικό, όπως είμαι εγώ, αλλά θα προσπαθήσω να απαντήσω πως σχετίζονται.
Η απόφασή του δημοψηφίσματος της Βρετανίας είναι μια υπενθύμιση ότι όλα συνδέονται μεταξύ τους και ότι, αν θέλουμε να κατανοήσουμε τη θεμελιώδη φύση του σύμπαντος, θα ήταν πολύ ανόητο να αγνοήσουμε το ρόλο που παίζει ο πλούτος και το χρήμα στην κοινωνία μας.

Έχω υποστηρίξει κατά τη διάρκεια της εκστρατείας πριν το δημοψήφισμα πως θα ήταν λάθος για τη Βρετανία να αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Είμαι λυπημένος για το αποτέλεσμα, αλλά αν έχω μάθει ένα μάθημα στη ζωή μου, αυτό είναι να κάνω το καλύτερο με αυτό που έχω.
Τώρα λοιπόν πρέπει να μάθουμε να ζούμε εκτός της ΕΕ, αλλά για να διαχειριστεί με επιτυχία το μέλλον, θα πρέπει να κατανοήσουμε γιατί ο βρετανικός λαός έκανε αυτήν την επιλογή.

Πιστεύω ότι ο πλούτος, ο τρόπος που τον αντιλαμβανόμαστε και ο τρόπος που τον μοιραζόμαστε, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην απόφασή τους.
Όπως δήλωσε και η ίδια η νέα πρωθυπουργός, Τερέζα Μέι, στην πρώτη της ομιλία:
«Πρέπει να μεταρρυθμίσουμε την οικονομία μας κατά τέτοιο τρόπο που θα επιτρέψει σε περισσότερους ανθρώπους να μοιραστούν την ευημερία της χώρας».

Όλοι γνωρίζουμε ότι τα χρήματα είναι σημαντικά. Ένας από τους λόγους που πίστευα ότι θα ήταν λάθος να εγκαταλείψει η Βρετανία την ΕΕ είχε σχέση με τις επιχορηγήσεις/επιδοτήσεις.

Οι Βρετανοί επιστήμονες χρειάζονται όλα αυτά τα χρήματα που λαμβάνουν μέχρι σήμερα, και μία σημαντική πηγή της εν λόγω χρηματοδότησης είναι εδώ και πολλά χρόνια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Χωρίς αυτές τις επιδοτήσεις, πολύ σημαντικό επιστημονικό και ερευνητικό έργο δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί.
Υπάρχουν ήδη άλλωστε κάποια πρότζεκτ Βρετανών επιστημόνων που έχουν παγώσει και θα πρέπει σύντομα η κυβέρνηση μας να αντιμετωπίσει το ζήτημα αυτό.

Τα χρήματα είναι επίσης σημαντικά γιατί είναι απελευθερωτικά για τους ανθρώπους.
Έχω μιλήσει και στο παρελθόν για την ανησυχία μου ότι οι περικοπές των κρατικών δαπανών στη Βρετανία θα μειώσουν ακόμη περισσότερο την υποστήριξη που παρέχεται σε μαθητές με αναπηρία, υποστήριξη καθοριστική και για την δική μου καριέρα.
Στην περίπτωσή μου, φυσικά, τα χρήματα όχι απλώς βοηθήσαν την επαγγελματική σταδιοδρομία μου, αλλά είναι επίσης αυτά που με κράτησαν  κυριολεκτικά ζωντανό.
Γι 'αυτό και θα ήμουν το τελευταίο πρόσωπο που θα επέκρινε τη σημασία του χρήματος.
Ωστόσο, αν και ο πλούτος έχει παίξει ένα σημαντικό, πρακτικό ρόλο στη ζωή μου, έχω μια διαφορετική σχέση με αυτό, απ' ότι έχουν οι περισσότεροι άνθρωποι.

Το να πληρώσω δηλαδή για τη φροντίδα μου ως άνθρωπος με σοβαρή αναπηρία είναι ασφαλώς ζωτικής σημασίας, η απόκτηση όμως μιας περιουσίας δεν είναι.
Δεν ξέρω καν τι θα έκανα αν αποκτούσα ένα άλογο κούρσας, ή μια «Ferrari», ακόμα και αν μπορούσα οικονομικά να τα αντέξω.
Γι 'αυτό και βλέπω τα χρήματα ως διαμεσολαβητή, ως ένα μέσο για έναν σκοπό - είτε πρόκειται για ιδέες, είτε για την υγεία, είτε για την ασφάλεια - αλλά ποτέ ως αυτοσκοπό.

Είναι ενδιαφέρον ότι πολλοί θεωρούσαν αυτήν τη στάση -μέχρι πρόσφατα- ως μια προβλέψιμη εκκεντρικότητα ενός ακαδημαϊκού του Κέμπριτζ, ενώ τώρα όλο και πιο πολλοί την αποδέχονται.
Οι άνθρωποι αρχίζουν να αμφισβητούν την αξία του πλούτου.
Και θέτουν ουσιαστικά ερωτήματα: Είναι η γνώση ή η εμπειρία πιο σημαντικά από τα χρήματα; Μπορεί ο πλούτος να σταθεί εμπόδιο στο δρόμο της εκπλήρωσης; Μπορεί στα αλήθεια να μας ανήκει κάτι, ή είμαστε απλά παροδικοί κάτοχοι;

Αυτά τα ερωτήματα οδηγούν σε μια σημαντική αλλαγή στη συμπεριφορά μας, η οποία με τη σειρά της εμπνέει κάποιες πρωτοποριακές μορφές επιχειρήσεων, καθώς και νέες ιδέες.
Αυτά έχουν ονομαστεί χαρακτηριστικά «Cathedral Projects», ως μια ισοδύναμη, σύγχρονη αναφορά στις μεγάλες, καθολικές εκκλησίες, που κατασκευάστηκαν ως μέρος της προσπάθειας της ανθρωπότητας να γεφυρώσει τον ουρανό με τη γη και να φτάσει στον Θεό.
Αυτές οι ιδέες ξεκίνησαν μέσα από μια γενιά, με την ελπίδα ότι η επόμενη θα αναλάβει τις προκλήσεις που παρουσιάζονται.

Ελπίζω και πιστεύω ότι οι άνθρωποι θα αγκαλιάσουν ακόμη περισσότερο αυτές τις ιδέες στο μέλλον, γιατί βιώνουμε πια ιδιαίτερα επικίνδυνες στιγμές.
Ο πλανήτης μας και η ανθρωπότητα ως είδος, αντιμετωπίζει πολλαπλές προκλήσεις.
Αυτές οι προκλήσεις είναι παγκόσμιες και πολύ σοβαρές - η αλλαγή του κλίματος, η παραγωγή τροφίμων, ο υπερπληθυσμός, ο αποδεκατισμός των άλλων ειδών, οι επιδημικές νόσοι, η μόλυνση των ωκεανών κτλ.

Τέτοια ζητήματα απαιτούν από εμάς να συνεργαστούμε, σε ένα κοινό όραμα και με μια συνεργατική λογική που θα διασφαλίσει ότι η ανθρωπότητα θα επιβιώσει.
Θα πρέπει για αυτό να προσαρμοστούμε, να επανεξετάσουμε, να αναπροσανατολιστούμε και να αλλάξουμε κάποιες από τις θεμελιώδεις παραδοχές μας σχετικά με το τι εννοούμε με τον όρο πλούτο, ιδιοκτησία, «δικό μου» και «δικό σου».
Ακριβώς όπως μαθαίνουμε στα παιδιά να μοιράζονται.

Αν αποτύχουμε, οι δυνάμεις που συνέβαλαν στο Brexit, ο φθόνος και ο απομονωτισμός, όχι μόνο στη Βρετανία αλλά σε όλο τον κόσμο, που τροφοδοτείται από έναν στενόμυαλο ορισμό του πλούτου και από την αποτυχία μας να τον κατανέμουμε πιο δίκαια, τόσο στο εθνικό επίπεδο, όσο και πέραν των εθνικών συνόρων, θα ενισχυθούν.

Αν συμβεί τελικά αυτό, δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος για τη μακροπρόθεσμη προοπτική του είδους μας.
Αλλά μπορούμε και θα τα καταφέρουμε. Οι άνθρωποι είναι ένα ον ατέλειωτα πολυμήχανο, αισιόδοξο και ευπροσάρμοστο. Πρέπει να διευρύνουμε τον ορισμό του πλούτου και να συμπεριλάβουμε σε αυτόν τις γνώσεις, τους φυσικούς πόρους και το ανθρώπινο δυναμικό.

Την ίδια στιγμή πρέπει να μάθουμε να τον μοιραζόμαστε με περισσότερη δικαιοσύνη.
Αν το κάνουμε αυτό, τότε δεν υπάρχει κανένα όριο σε εκείνα που οι άνθρωποι μπορούν να επιτύχουν από κοινού.»
~~~~~~~~~~~~~~~~
photo:pexels.com

Τι είναι η Υπόθεση της Προσομοίωσης που ανατρέπει τα πάντα για όλους μας

Γιατί μία μεγάλη θεωρία συνωμοσίας συζητείται σοβαρά από κορυφαίους επιστήμονες και στοχαστές;

Ήταν το 1956 όταν γεννήθηκε μέσα σε μια μέρα ουσιαστικά αυτό που θα ονομαζόταν τελικά «τεχνητή νοημοσύνη».
Το περιβόητο Dartmouth College διακήρυξε μεγαλόστομα εκείνη τη χρονιά πως «κάθε πτυχή της γνώσης ή κάθε άλλο χαρακτηριστικό της νοημοσύνης μπορεί να αναλυθεί με τέτοια ακρίβεια ώστε να φτιαχτεί μια μηχανή που να μπορεί να την προσομοιώνει».
Σε κείνο το συνέδριο-ορόσημο τέθηκε τόσο το αρχιμήδειο σημείο της τεχνητής νοημοσύνης όσο και τα προγραμματιστικά πρωτόκολλα που θα καθόριζαν μια ολόκληρη γενιά έρευνας.
Είχαν προηγηθεί εξάλλου οι καινοτόμες εξελίξεις του Manchester College ήδη από το 1951, που απέδωσαν ένα πρόγραμμα που μπορούσε να παίξει ντάμα και ένα δεύτερο που τα πήγαινε καταπληκτικά στο σκάκι.
Παρά την αισιοδοξία της επιστήμης και τις ραγδαίες εξελίξεις που περίμενε στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης, η οποία σύντομα θα άγγιζε υποτίθεται την ανθρώπινη ευστροφία, τα πράγματα δεν προχώρησαν όσο γρήγορα υπολόγιζαν κάποιοι.
Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970, διανύαμε ήδη αυτό που ονομάστηκε χαρακτηριστικά «πρώτος χειμώνας της τεχνητής νοημοσύνης».
Φιλόδοξες θεωρίες δηλαδή που προδίδονταν ωστόσο από την ανετοιμότητα των υπολογιστών.
Κάθε χειμώνας ακολουθείται όμως από άνοιξη, κι έτσι -περνώντας κυριολεκτικά από χίλια κύματα- μέχρι το 1997 η κατάσταση είχε αλλάξει δραστικά.
Εκείνη τη χρονιά ο περιβόητος πια Deep Blue της IBM νίκησε τον κορυφαίο σκακιστή Γκάρι Κασπάροφ, όπως θα έκανε σκόνη και το 2016 ο φοβερός Deep Mind της Google τον πρωταθλητή του Go, αλλά και τέσσερις από τους καλύτερους ποκεράδες στην πράσινη τσόχα.
Εκπορευόμενα και χρηματοδοτούμενα από ακαδημαϊκά ιδρύματα, κυβερνήσεις και τον πανταχού παρόντα ιδιωτικό τομέα, τα εμβληματικά αυτά ορόσημα επιτάχυναν την αυτοματοποίηση και τη γνώση των μηχανών σε τρομακτικό βαθμό μέσα σε λίγα χρόνια.
Όλοι πια, από την αγορά της υγείας και τις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες μέχρι τις συγκοινωνίες, τα ταξίδια και τα σπορ, επενδύουν στην τεχνητή νοημοσύνη. Το Facebook, η Google και η Amazon χρησιμοποιούν ήδη εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης για καταναλωτικά αγαθά, την ίδια ώρα που μια σειρά από εργαστήρια και οραματιστές διαγωνίζονται για τις αποτελεσματικότερες τεχνολογίες στον τομέα.
Κανείς πλέον, ή έστω πολύ λίγοι, δεν αμφιβάλλουν πως το μέλλον της ανθρωπότητας θα βασίζεται ουσιωδώς στις έξυπνες μηχανές και η συζήτηση περιστρέφεται αναγκαστικά γύρω από τις ηθικές συνιστώσες ενός τέτοιου μέλλοντος.
Όπως, ας πούμε, οι υπαρξιακές απειλές για τον άνθρωπο και το οντολογικό χάος που μπορεί να γεννήσει μια τέτοια προοπτική.
Μεταξύ των τρομακτικών κινδύνων της σούπερ-νοημοσύνης, όπως αποκαλούν χαρακτηριστικά την επόμενη γενιά της τεχνητής νοημοσύνης, αυτής δηλαδή με τα ανθρωπομορφικά χαρακτηριστικά και συναισθήματα, έχουν προταθεί πολλά και διάφορα.
Όπως το γεγονός ότι μια έξυπνη μηχανή μπορεί κάλλιστα να προκρίνει τον προγραμματιστικό της στόχο πάνω από την ανθρώπινη ανάγκη, διαστρεβλώνοντας την ίδια της τη λειτουργία.
Υπάρχει όμως και ένα σενάριο που συγκεντρώνει ολοένα και περισσότερους θιασώτες, κάτι που μοιάζει σαφώς ανατριχιαστικότερο…
Η Υπόθεση της Προσομοίωσης
Τι γίνεται με κείνο το απαλό αεράκι που κάνει τα μαλλιά μας να ανεμίζουν; Πόσο πραγματικό είναι άραγε;
Ολότελα, θα απαντήσει κάποιος εντελώς διαισθητικά.
Ο αντίκτυπός του πιστοποιείται εξάλλου με τις αισθήσεις μας, οπότε κουβέντα δεν χωρά, σωστά;
Αν όμως, αν, ήταν μέρος μιας προσομοίωσης κοσμικής κλίμακας;
Η πεποίθηση ότι όλο το Σύμπαν -ή ό,τι προσλαμβάνει ο άνθρωπος ως Υπερπέραν τουλάχιστον- και οτιδήποτε ενυπάρχει εντός του μπορεί να είναι μια κάλπικη πραγματικότητα που μας ταΐζει ένας εξωγήινος πολιτισμός ήρθε στη ζωή πριν από μια δεκαετία και κάτι παραπάνω.
Εντάξει, τα φουτουριστικά «Matrix» (1999) και «Inception» (2010)­ τα είδαν όλοι και πυροδότησαν κι αυτά με τη σειρά τους αναρίθμητες θεωρίες συνωμοσίας, αν και δεν ήταν παρά σενάρια γι’ αγρίους που αφορούσαν αποκλειστικά σε ανθρώπους που είχαν προαποφασίσει να πιστέψουν κάτι τέτοιο. Η Υπόθεση της Προσομοίωσης, παρά το μυστικιστικό της άρωμα, δεν είναι κάτι τέτοιο, ή κάτι τόσο εύπεπτο και απλοϊκό τουλάχιστον.
Συζητιέται άλλωστε από τα μεγαλύτερα μυαλά της επιστήμης και της διανόησης, αναγκάζοντάς μας να σταθούμε με σεβασμό απέναντί της.
Και τη δέουσα επιφυλακτικότητα, καμιά αμφιβολία.
Στη φιλοσοφική επιθεώρηση "Philosophical Quarterly", για παράδειγμα, ο καθηγητής φιλοσοφίας της Οξφόρδης, Nick Bostrom, μας λέει πως ό,τι πιστεύουμε πως είναι η πραγματικότητά μας μπορεί κάλλιστα να είναι μια σατανική αναπαράσταση που σχεδιάστηκε από κανέναν άλλο παρά από τους μακρινούς απογόνους μας!
"Μπορεί να είναι μια προγονική προσομοίωση", διακηρύσσει ο ακαδημαϊκός, "μια προσομοίωση που στοχεύει να είναι μια αρκετά ευλογοφανής απόδοση των πραγματικών ιστορικών προγόνων ή κοντινών εκδοχών των ανθρώπων που δημιούργησαν την προσομοίωση".
Αυτά έλεγε ο καθηγητής ήδη από το 2003 και πλέον τρεις φυσικοί από το Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον επεξεργάζονται και ελέγχουν την ιδέα του.
Η πειραματική εμπλοκή και μόνο με την Υπόθεση της Προσομοίωσης της χαρίζει αυτομάτως καθεστώς επιστημονικού ερωτήματος που καλεί σε απάντηση.
"Ρωτάμε απλώς αν είμαστε πράγματι μια προσομοίωση", μας λέει ο θεωρητικός αστροφυσικός Martin Savage του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον, "και τι αποτυπώματα θα είχε κάτι τέτοιο στο Σύμπαν μας;".
Η μελέτη του υποδεικνύει πως θεωρητικά τουλάχιστον, μπολιάζοντας σύγχρονη αστροφυσική, κβαντομηχανική και υπερυπολογιστές, κάτι τέτοιο θα ήταν μπορετό από έναν "μετα-ανθρώπινο πολιτισμό", που θα είχε την τεχνογνωσία να προσομοιώσει ολόκληρο το Διάστημα και ό,τι περιλαμβάνεται εντός του.
Για την ώρα, διατείνεται ο Savage, προσπαθούμε να προσομοιώσουμε ολοένα και μεγαλύτερες φέτες χωροχρόνου αλλά και πιο περίπλοκα αντικείμενα όπως το ανθρώπινο μυαλό.
Και μάλιστα, μας λέει, εκτός κι αν σκοντάψουν σε κάποιο όριο που δεν γνωρίζουν ακόμα, θα τα καταφέρουν κάποια στιγμή να προσομοιώσουν την ίδια την ανθρώπινη εξέλιξη.
Ο κόσμος μας είναι πλέον γεμάτος από ολογραφικές πραγματικότητες, τεχνητές πραγματικότητες και άλλα τέτοια υπέροχα που σκοπό έχουν την ψυχαγωγία ακόμα και την έρευνα, είμαστε λοιπόν εξοικειωμένοι με ένα τέτοιο σενάριο.
Το αναπαράγουμε άλλωστε ως ανθρωπότητα με καταπληκτικά αποτελέσματα.
Ο Bostrom μας λέει πως ακόμα κι αν ζούμε όντως σε ένα προσομοιωμένο Σύμπαν, αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη πως είμαστε "λιγότερο πραγματικοί" από τις βιολογικές οντότητες ενός μη-προσομοιωμένου κόσμου
"Όλα θα παραμείνουν αληθινά", γράφει ο Bostrom στο εμβληματικό πια σήμερα βιβλίο του «Are you living in a computer simulation?» (2003), "αν και το δικό μας κομμάτι της πραγματικότητας θα τυγχάνει να εντοπίζεται μέσα σε έναν (πραγματικό) υπολογιστή"
Ποιος είναι όμως αυτός που έχει στήσει μια τέτοια κολοσσιαία πλεκτάνη σε βάρος μας;
Ένας προωθημένος πολιτισμός που ακολούθησε την εποχή του ανθρώπου, μας λέει ο Bostrom.
Η τεχνολογία που απαιτείται για τη δημιουργία τέτοιων κατακλυσμιαίας κλίμακας προσομοιώσεων είναι τόσο προχωρημένη, μας εξηγεί, ώστε ο πολιτισμός που μπορεί να την παράγει θα την έχει ήδη χρησιμοποιήσει για τη βελτίωση της δικής του νοημοσύνης.
Και τι κίνητρα μπορεί να κρύβονται πίσω από μια τέτοια πλαστή πραγματικότητα για την ανθρωπότητα;
Ο Savage ισχυρίζεται πως μέσα στο τοπίο των παράλληλων Συμπάντων και των διαφορετικών πραγματικοτήτων, κάθε κόσμος κυριαρχείται από τις δικές του δυνάμεις και σταθερές.
Η επιστημοσύνη του ερευνητικού εγχειρήματός του εδράζεται μάλιστα στις υποθέσεις που έχει υποστηρίξει ο αστροφυσικός και η ομάδα του και μένουν να επιβεβαιώσουν ή να καταρρίψουν οι αστρονόμοι του μέλλοντος.
Αν το πλέγμα των κοσμικών ακτινών που υποθέτει ο Savage επιβεβαιωθούν πειραματικά, τότε η Υπόθεση της Προσομοίωσης θα αποκτήσει ακόμα ισχυρότερα ερείσματα στην πραγματικότητα.
Ή την "πραγματικότητα", μιας και περί αυτού ακριβώς πρόκειται!
"Δεν νομίζω πως μπορούμε να αποδείξουμε ότι ζούμε σε μια προσομοίωση", καταλήγει ο Savage, "μπορούμε όμως να βρούμε ενδείξεις συνεπείς με ένα τέτοιο σενάριο"…
Οραματιστές που τάσσονται υπέρ του πλαστού κόσμου
Δεν είναι πάντως μερικά μόνο δυνατά μυαλά που μπορούν να συλλάβουν τέτοιες εξόχως εξώκοσμες έννοιες.
Μια σειρά από τους επαναστατικότερους ανθρώπους του καιρού μας, όπως ο πολυβραβευμένος αστροφυσικός Neil deGrasse Tyson και ο ίδιος ο ιδρυτής της Tesla και της Space X, ο «πολύς» Elon Musk, επιμένουν να την υποστηρίζουν!
Η ιδέα έχει αναπαραχθεί εξάλλου μαζικά στην επιστημονική φαντασία, τα βιντεοπαιχνίδια και το ίδιο το «Matrix» φυσικά, αν και για κάποιους δεν είναι απλώς ένα ψυχαγωγικό σενάριο που κόβει εισιτήρια, αλλά μια νέα υπερπραγματικότητα.
Αν η επιστήμη και η τεχνολογία συνεχίσουν να ωριμάζουν με τέτοιους καταιγιστικούς ρυθμούς, τότε σε κάποιο στάδιο θα είμαστε σε θέση να δημιουργούμε λεπτομερέστατες ηλεκτρονικές προσομοιώσεις μεγάλης κλίμακας. 

Το κάνουμε εξάλλου πανεύκολα σε παιχνίδια ρόλων και το αναπαράγουμε ακόμα πιο εντυπωσιακά στην επικράτεια της τεχνητής πραγματικότητας ή της επαυξημένης ξαδέλφης της.
Πώς θα ξεχωρίζει τότε ο διασυνδεδεμένος ανθρώπινος νους την πραγματική πραγματικότητα από την τεχνητή πραγματικότητα;
Αλλά και το ίδιο το γεγονός ότι διακρίνουμε πια μεταξύ δύο πραγματικοτήτων, μας λένε οι οπαδοί, υποδεικνύει ότι αυτό που θεωρούσαμε ως τώρα ακλόνητη πραγματικότητα απλώς δεν υφίσταται.
Πόση προγραμματιστική δύναμη θα χρειαζόταν όμως για να δημιουργήσουμε μια προσομοίωση που να παραμοιάζει με την πραγματική ζωή;
Όπως έχει υπολογιστεί από την ακαδημαϊκή κοινότητα που συζητά σοβαρά την υπόθεση, ένας υπολογιστής που θα μπορούσε να εκτελέσει 1 εξάκις εκατομμύρια υπολογισμούς το δευτερόλεπτο θα ήταν επαρκής να φτιάξει πλανήτες, ουράνια σώματα και γήινες απεικονίσεις χωρίς κόπο!
Την ίδια ώρα, οι παραδοσιακοί νευροεπιστήμονες έχουν υπολογίσει πως ο ανθρώπινος εγκέφαλος, με βάση τον αριθμό των συνάψεών του, εκτελεί 10-100 τετράκις εκατομμύρια υπολογισμούς το δευτερόλεπτο.
Ξέρουμε πια πως έχουμε κάπου μεταξύ 80-100 δισ. νεύρα και το 2013 μάλιστα ιάπωνες ερευνητές κατάφεραν να προσομοιώσουν ένα ολόκληρο δευτερόλεπτο ανθρώπινης εγκεφαλικής δράσης.
Η επιχείρηση χρειάστηκε βέβαια 40 λεπτά της ώρας, 82.944 επεξεργαστές και έφαγε πάνω από 1 petabyte μνήμης!
Το γεγονός είναι πως κάτι τέτοιο είναι θεωρητικά δυνατό.
Όχι ακόμα, αλλά στο εγγύς μέλλον θα είναι αναμφίβολα μπορετό να φτιάξεις για έναν άνθρωπο μια κατάσταση αυξημένης πραγματικότητας που να μην μπορεί να τη διαχωρίζει από την άλλη την πραγματικότητα που νομίζαμε άλλοτε ακλόνητη.
«Βλέπετε πού πάνε τα πράγματα με την τεχνητή πραγματικότητα [virtual reality] και την επαυξημένη πραγματικότητα [augmented reality]», μας λέει ο Elon Musk, παραθέτοντάς μας το «απλό» πεδίο των videogames και της αλματώδους ανάπτυξής τους τα τελευταία χρόνια.
Πάρτε για παράδειγμα το «No Man's Sky» του 2016, ένα παιχνίδι επιβίωσης στον γαλαξία που γεννά περισσότερους από 18 πεντάκις εκατομμύρια πλανήτες (18.446.744.073.709.551.616, για να είμαστε ακριβείς!) και θα χρειαζόταν κάποιος ακριβώς 584 δισ. χρόνια για να επισκεφτεί καθέναν από δαύτους.
Το γεγονός ότι οι developers του κατάφεραν να προσομοιώσουν το ίδιο το Σύμπαν με τέτοια λεπτομέρεια στην εποχή που ζούμε μοιάζει σενάριο επιστημονικής φαντασίας, μόνο που είναι απτή πραγματικότητα.
Σε περσινό συνέδριο, ο Elon Musk παρατήρησε πως «οι πιθανότητες είναι ένα δισεκατομμύριο προς μία να ζούμε σε μια ακλόνητη πραγματικότητα [μια μη προσομοίωση δηλαδή]»!
Υπαινίχθηκε μάλιστα πως επειδή έχει μιλήσει τόσο διεξοδικά για την Υπόθεση της Προσομοίωσης, το θέμα έχει σχεδόν λογοκριθεί στα πάνελ που συμμετέχει.
Αλλά και το γεγονός ότι όλα πια στον κόσμο φαίνονται να έχουν όρια ή να είναι μετρήσιμα λειτουργεί για κάποιους ως άλλη μια ένδειξη για την πλαστή πραγματικότητα που ζούμε.
Ογκόλιθος εδώ είναι ο Rich Terrile, υπεύθυνος επιστήμονας της NASA στο πρωτοποριακό Jet Propulsion Laboratory, ο οποίος είπε στον «Guardian»: «Ακόμα και τα πράγματα που προσλαμβάνουμε ως συνεχή, όπως ο χρόνος, η ενέργεια, το Διάστημα, όλα έχουν ένα πεπερασμένο όριο στο μέγεθός τους.
Και με βάση αυτό, το Σύμπαν μας είναι ταυτοχρόνως και υπολογίσιμο και πεπερασμένο.
Αυτές οι ποιότητες επιτρέπουν στο Σύμπαν να προσομοιωθεί»…
Τι κι αν ζούμε μέσα σε ένα ψέμα;
Το «New Yorker» αποκάλυψε πέρυσι πως δύο δισεκατομμυριούχοι του κόσμου της τεχνολογίας έχουν χρηματοδοτήσει μυστικά επιστήμονες για να μας βγάλουν από την πλάνη της προσομοιωμένης πραγματικότητας!
Έχουν όντως αποδείξεις πως ζούμε σε ένα ψέμα ή είναι άλλη μια εκκεντρικότητα του πλούτου;
Ο ίδιος ο Neil deGrasse Tyson δίνει πάντως τις πιθανότητες στο 50-50 να είναι η ύπαρξή μας ένα πρόγραμμα στον σκληρό δίσκο κάποιου άλλου.
«Νομίζω πως η πιθανότητα μπορεί να είναι πολύ υψηλή», είπε, υποδεικνύοντας το χάσμα μεταξύ της ανθρώπινης νοημοσύνης και της αντίστοιχης του χιμπαντζή, παρά το γεγονός ότι μοιραζόμαστε περισσότερο από το 98% του ίδιου γενετικού υλικού.
Γιατί να μην υπάρχει εκεί έξω, αναρωτιέται ο κορυφαίος αστροφυσικός, ένα ον με πολύ πιο ανεπτυγμένη νοημοσύνη από τη δική μας;
"Αν αυτό συμβαίνει, τότε είναι εύκολο για μένα να φανταστώ πως τα πάντα στις ζωές μας είναι μια απλή δημιουργία μιας άλλης ύπαρξης για τη διασκέδασή της"
Είναι όμως και το άλλο:
όσα περισσότερα μαθαίνουμε για το Σύμπαν μας, τόσο πιο πρόδηλο γίνεται ότι βασίζεται σε μαθηματικούς νόμους.
Μπορεί λοιπόν ένα τέτοιο κοσμικό περιβάλλον να μην είναι καθόλου φυσικό, παρά να υπακούει στη λειτουργία εκείνου που το έχει σκαρώσει.
"Αν ήμουν χαρακτήρας σε ένα παιχνίδι υπολογιστή, θα ανακάλυπτα κάποια στιγμή πως οι κανόνες μοιάζουν εντελώς άκαμπτοι και μαθηματικοί", είπε ο κοσμολόγος του MIT, Max Tegmark, "ότι αντανακλούν απλώς τον υπολογιστικό κώδικα με τον οποίο έχουν φτιαχτεί"
Αξιώματα της υπολογιστικής επιστήμης τείνουν πια να εμφανίζονται ολοένα και πιο συχνά στην ίδια τη φυσική:
«Στην έρευνά μου, βρήκα αυτό το περίεργο πράγμα», αποκάλυψε ο θεωρητικός φυσικός του Πανεπιστήμιου του Μέριλαντ, James Gates, «οδηγήθηκα σε κώδικες διόρθωσης σφαλμάτων, είναι αυτοί που κάνουν τα προγράμματα περιήγησης στο ίντερνετ να δουλεύουν.
Γιατί λοιπόν εμφανίζονταν και στις εξισώσεις που μελετούσα για τα κουάρκ και τα ηλεκτρόνια και την υπερσυμμετρία;». Γιατί δηλαδή φτιαχτοί ανθρώπινοι αλγόριθμοι ενυπάρχουν στα ίδια τα συστατικά του Σύμπαντος;
Είναι πράγματι η πραγματικότητα μια ψηφιακή αναπαράσταση;
Κάτι που θα έμοιαζε παλιότερα σκανδαλώδης θεωρία συνωμοσίας συγκεντρώνει πια ολοένα και περισσότερους επιστήμονες και στοχαστές στο πλευρό της και τη συζητά τώρα σοβαρά η ακαδημαϊκή κοινότητα, ονόματα όπως και του ίδιου του Stephen Hawking.
Δεν είναι φυσικά η πρώτη φορά που η ανθρωπότητα υποθέτει κάτι τέτοιο.
Ήδη από την πλατωνική αλληγορία του σπηλαίου, ο άνθρωπος ένιωσε πως κάτι περισσότερο υπήρχε από όσα του αποκάλυπταν οι φευγαλέες αισθήσεις του. 

Μόνο που τώρα έχει την εγκυρότητα της επιστήμης και την τεχνολογία αιχμής να το ψάξει.
Και το ψάχνει…~~~~~~~~~~~~~~~~~
πηγή του άρθρου:newsbeast.gr