Το ζην ηδέως κατά τον Επίκουρο

Το ζην ηδέως, κατά τον Επίκουρο, σημαίνει φιλία, απουσία του πόνου και φόβου. 

Για να είναι κανείς ευτυχισμένος και να αποφύγει το άγχος, πρέπει να δεχθεί τέσσερις αλήθειες. 

Αυτή είναι η περίφημη Επικούρεια Τετραφάρμακος:               

Ἄφοβον ὁ θεός,ἀνύποπτον ὁ θάνατος,καὶ τἀγαθόν μὲν εὔκτητον τὸ δὲ δεινόν εὐεκκαρτέρητον/Ο θεός δεν εμπνέει φόβο, ο θάνατος δε φέρνει ταραχή, το αγαθό αποκτιέται εύκολα και το κακό υποφέρεται εύκολα

Ο φιλόσοφος σε ηλικία 34 ετών, αγόρασε μια έκταση ανάμεσα στην Αθήνα και τον Πειραιά, όπου στέγασε τη φιλοσοφική του σχολή – τον γνωστό Κήπο του Επίκουρου. Δίδαξε για 35 χρόνια ακολουθώντας ήσυχη και λιτή ζωή. 
Περιστοιχίζονταν από άνδρες, γυναίκες, εταίρες και δούλους, που μετείχαν ισάξια στον επικούρειο Κήπο. 
Είναι ευρέως γνωστό πως η σχολή του είχε για διευθυντή του έναν δούλο, ενώ στη  διαθήκη του απελευθέρωνε και τυπικά τους δούλους του.            
 Η σχολή του υπήρξε φτωχή, σε αντίθεση με άλλες, όπως η ακαδημία του Πλάτωνα, οι οποίες διέθεταν άφθονα οικονομικά μέσα και την υποστήριξη ισχυρών αντρών. 
Όσο γνωρίζουμε, ο Επίκουρος δεν εισέπραττε τακτικά δίδακτρα από τους μαθητές του. 
Φίλοι και οπαδοί πρόσφεραν κάποια ποσά στον Κήπο και ο ίδιος ο δάσκαλος διέθεσε την περιουσία του για την αγορά και τη συντήρηση του. 
Ο Κήπος διαφέρει από τις άλλες φιλοσοφικές σχολές των Αθηνών (Ακαδημία, Λύκειο και Στοά), γιατί δεν αποτελεί κέντρο διεξαγωγής επιστημονικών ερευνών, αλλά πόλο έλξης προσώπων σχεδόν κάθε ηλικίας και προέλευσης που ζουν μια αυστηρά οργανωμένη ζωή ως μέλη μιας κοινότητας. 
Για πέντε περίπου αιώνες, οι Επικούρειοι φιλόσοφοι ασχολούνται με τη λογική, τη φυσική και, ιδιαίτερα, με την ηθική και θέτουν ως σκοπό της φιλοσοφίας την αταραξία, που οδηγεί τον άνθρωπο σε ηρεμία και ψυχική γαλήνη, δηλαδή στην απελευθέρωση της ψυχής από τις κάθε είδους φροντίδες, τους φόβους και τα πάθη.
Η αξία της γνώσης στους Επικούρειους μετριέται με κριτήριο τη χρησιμότητά της για την ευδαιμονία των ανθρώπων. 
Ο Επίκουρος θεωρεί ότι την ευτυχία, τη μακαριότητα, την έχει μέσα του ο άνθρωπος, φτάνει να παραμερίσει όσα τον ενοχλούν και του κάνουν κόλαση τη ζωή. 
Όταν λείψει κάθε φροντίδα, λύπη ή χαρά, κάθε ταραχή, στην ουδέτερη κατάσταση της αταραξίας, η ευτυχία αναβλύζει από μέσα του. 
Από το έργο του σώζονται μόνο τρεις επιστολές και μια συλλογή με σαράντα γνωμικά ή αξιώματα με τίτλο «Κύριαι δόξαι», που μας παραδίδει ο Διογένης Λαέρτιος, καθώς και μια συλλογή 81 ηθικών αφορισμών με τίτλο «Eπικούρου προσφώνησις». 
Από τις επιστολές του η πρώτη (Πρὸς Ηρόδοτον) συνοψίζει τη φυσική του φιλοσοφία, η δεύτερη (Πρὸς Πυθοκλέα) παρουσιάζει τις σχετικές με αστρονομικά και "μετεωρολογικά" θέματα απόψεις του, ενώ η τρίτη, η οποία απευθύνεται σ᾽ έναν άγνωστο φίλο του που ονομάζεται Μενοικεύς, συνοψίζει την ηθική του φιλοσοφία που είναι πολύ σημαντική.
 Ως ύψιστο αγαθό θεωρεί ο Επίκουρος στην Επιστολή προς Μενοικέα την "ηδονή", με την οποία δεν εννοεί όμως τις επιμέρους απολαύσεις, αλλά την κατάσταση της ευδαιμονίας που πηγάζει από την ἀταραξία της ψυχής, όταν αυτή έχει απελευθερωθεί από κάθε πόνο και κάθε φόβο: 
"Όταν λοιπόν υποστηρίζουμε ότι ο τελικός σκοπός είναι η ηδονή, δεν εννοούμε τις ηδονές των ασώτων κι αυτές που συνίστανται στην αισθησιακή απόλαυση, όπως ορισμένοι νομίζουν [...], αλλά εννοούμε το να μην έχει κανείς σωματικό πόνο και ταραχή ψυχική". 
Για να το επιτύχει αυτό κανείς, πρέπει να αρκείται στις αναγκαίες απολαύσεις, που ικανοποιούνται εύκολα (οι μη αναγκαίες, λέει ο Επίκουρος, δεν αυξάνουν την ηδονή), και να απέχει από τη δραστήρια κοινωνική και πολιτική ζωή. 
Ο άνθρωπος που θέλει να έχει ψυχική γαλήνη δεν πρέπει να κάνει πολλά, ούτε στην ιδιωτική του ούτε στη δημόσια ζωή, ούτε να επιδιώκει πράγματα που ξεπερνούν τις φυσικές του δυνάμεις.
Στην Επιστολή προς Μενοικέα, γράφει επίσης ότι «Να συνηθίζεις στην ιδέα ότι ο θάνατος είναι ένα τίποτα για μας. 

Γιατί κάθε καλό και κάθε κακό γίνεται αντιληπτό μόνο με τις αισθήσεις, και ο θάνατος είναι η στέρηση της αίσθησης. 

Έτσι, το να γνωρίζουμε ότι ο θάνατος δε σημαίνει τίποτα, μας δίνει τη δυνατότητα να απολαμβάνουμε τη θνητή ζωή μας, όχι γιατί προσθέτει άπειρα χρόνια σ’ αυτήν, αλλά επειδή μας απελευθερώνει από τον πόθο της αθανασίας. 
Γιατί τίποτα κατά τη διάρκεια της ζωής δεν είναι φοβερό, για όποιον έχει πραγματικά συνειδητοποιήσει ότι τίποτα το φοβερό δεν υπάρχει στο να μη ζεις. 
Είναι, επομένως, ανόητος αυτός που λέει ότι φοβάται το θάνατο, όχι επειδή θα υποφέρει όταν έρθει ο θάνατος, αλλά επειδή υποφέρει με το δεδομένο ότι θα έρθει. 
Γιατί κάτι που δε μας ενοχλεί όταν είναι παρόν, δεν υπάρχει λόγος να μας βασανίζει όσο το περιμένουμε. 
Το πιο φρικτό λοιπόν από τα κακά, ο θάνατος, είναι ένα τίποτα για μας, ακριβώς επειδή, όταν εμείς υπάρχουμε, δεν υπάρχει ο θάνατος, κι όταν έρθει ο θάνατος, τότε δεν υπάρχουμε εμείς. 
Ούτε για τους ζωντανούς, λοιπόν, έχει σημασία ο θάνατος ούτε για τους πεθαμένους, αφού για τους πρώτους δεν υπάρχει, ενώ οι πεθαμένοι δεν αποτελούν πια οντότητες. 
Παρ’ όλα αυτά, οι πολλοί άλλοτε κάνουν τα πάντα για να αποφύγουν το θάνατο, σαν να είναι το μεγαλύτερο κακό, και άλλοτε τον επιθυμούν για να απαλλαγούν από τα βάσανα της ζωής. 
Ο σοφός, όμως, ούτε το να ζει αρνείται ούτε το να μη ζει φοβάται».
Ο Επίκουρος πιστεύει πως οι θεοί δεν φροντίζουν για τον κόσμο, ούτε ανακατεύονται στις υποθέσεις των ανθρώπων: 
"Ούτε επιτρέπεται να φορτώνουμε στους θεούς τέτοιες φροντίδες, αν δεν θέλουμε να χαλάσουμε την μακαριότητά τους... Ανενόχλητοι κι αμέριμνοι μακριά από τη γη κι από τα δικά μας τα μαλλιοτραβήγματα χαίρονται την απόλυτη γαλήνη και ευτυχία. 
Αν οι θεοί πρόσεχαν και εκτελούσαν όσα ζητούν οι άνθρωποι στις προσευχές τους, οι κάτοικοι της γης θα χάνονταν... επειδή όλοι παρακαλούν για το κακό  των άλλων". 
Επειδή όμως ζουν σε πλήρη μακαριότητα, ο Επίκουρος πιστεύει πως οι άνθρωποι πρέπει να τους μιμούνται. 
Πρέπει να μιμούνται την θεϊκή μακαριότητά τους. 
Από αυτή την οπτική οι θεοί λειτουργούν ως μια κανονιστική αρχή, σχεδόν καντιανού τύπου.
Η σύγκρουση του Επίκουρου με την εξουσία συμπυκνώνεται στο "Λάθε Βιώσας" . 
Αυτό το "Λάθε Βιώσας" που σημαίνει να ζεις στην αφάνεια, ή να περνάς την ζωή σου απαρατήρητος. 
Δεν έχουμε να κάνουμε ωστόσο με μία αδιαφορία προς τα κοινά. 
Δηλώνει τη στάση του να ζεις παράμερα και απαρατήρητα από την βουή του εκφυλισμένου πλήθους μιας πολιτείας-μιας πόλης/κράτος σε παρακμή. 
Οδηγείται στην εξεγερμένη υποκειμενικότητα, όπως τον παρουσίασε ο Μαρξ στην διδακτορική του διατριβή, και μας το αναλύει ο Αλέξανδρος Χρύσης στο βιβλίο του «Ο Μαρξ της εξέγερσης στον κήπο του Επίκουρου»: 
«το εξεγερμένο υποκείμενο ακολουθεί τα βήματα του Προμηθέα, στοχεύοντας στην Επικούρεια αταραξία». 
Ο Επίκουρος για τον νεαρό Κ. Μαρξ είναι έκφραση της αυτοσύνειδης πορείας άρνησης και χειραφέτησης στο επίπεδο της ατομικότητας από τα δεσμά της αντικειμενικής πραγματικότητας. 
Η Επικούρεια φιλοσοφία ήταν ένας δρόμος συλλογικής εξόδου από τα δεσμά των ελληνιστικών αυτοκρατοριών και των φόβων που προκαλούσε η θρησκεία και η εξουσία της εποχής του. 
Από αυτή την οπτική ήταν μια διαρκής και αδιάκοπη επαναστατική διαδικασία. 
Ο Επίκουρος ξεκινά από το επίπεδο ενός ατόμου απελευθερωμένου από τους πάσης φύσεως φόβους, ενός ατόμου που παρεκκλίνει από τις νόρμες, τις εξουσίες, ενός ατόμου ελευθέρου και αυτόνομου από τις αναγκαιότητες. 
Δεν μένει εκεί όμως. 
Αυτό το απελευθερωμένο άτομο βρίσκει τους όμοιούς του, κτίζοντας κοινότητες φιλίας, μια στρατευμένη κοινότητα φίλων και συντρόφων που αλλάζουν τον εαυτό τους, τον μικρόκοσμο τους, για να αλλάξουν στην συνέχεια άρδην τον κόσμο. 
Είναι κοινότητες αντίστασης στο εκφυλισμό, την παρακμή και τον φόβο.
πηγή:artinews.gr

Ένα ψέμα που το έλεγαν Αλήθεια

Συντάχθηκε απο τον/την Epicurus2day  

Σάββατο, 29 Νοέμβριος 2008 00:00

Μετά από εβδομαδιαίο ταξίδι στη Νέα Υόρκη, "υποψιασμένος", μετά από όλα όσα έχουν συμβεί στον κόσμο, από την τελευταία μου επίσκεψη εκεί, δεν έχω παρά να καταθέσω μια απλή παρατήρηση:
ταξί με πιστωτική κάρτα, τηλέφωνο με πιστωτική κάρτα, πρόστιμο τροχαίας με πιστωτική κάρτα (!)...
Ένας πιστωτικός κόσμος που δεν είναι να απορείς πως έφτασε ως εδώ και από την άλλη, ένα μουσείο τραπεζικής τέχνης και ιστορίας.
Η πόλη καυχιέται για τον JP Morgan και τον Rockefeller, ο ένας έχει μια πλατεία όπου δεσπόζει το Rockefeller Center (και όπου για να αγοράσεις "εισιτήριο" για να δεις τα "εκθέματα" και την άποψη της πόλης από τον υψηλότερο όροφο, ΔΕΝ δέχονται μετρητά αλλά μόνο πιστωτικές καρτες) - ο άλλος ένα "μουσείο" όπου προβάλλονται οι "φιλανθρωπίες" και τα έργα του.
Και βέβαια ο πλούτος και η δύναμη τους.
Ειδικά ο JP Morgan έχει συλλέξει ανεκτίμητους θησαυρούς της παγκόσμιας τέχνης.
Σε ένα πρόσφατο άρθρο του, για την ομώνυμη τράπεζα που ελέγχει το 85% της αγοράς παραγώγων παγκόσμια, o Jim Willie, εκδότης ενός από τα πιο ενδιαφέροντα newsletters, του Hat Trick, περιγράφει την δράση του "τέρατος" όπως την χαρακτηρίζει, της JP Morgan.
Tο άρθρο αυτό όποιος ενδιαφέρεται ας το διαβάσει εδώ.
Προειδοποιώ, όμως, ότι θέλει αρκετή δόση ευθυκρισίας για να μπορέσει κάποιος να ακολουθήσει τον αρθρογράφο.
Όποιος έχει συνηθίσει να διαβάζει τους... Χαμαιλέοντες του ελληνικού και παγκόσμιου τύπου, ας μην κάνει τον κόπο.
Αυτοί οι άνθρωποι, οι ειδησεογράφοι και ειδησεολόγοι, αυτοί που πρέπει να αξιολογούν και να μεταφέρουν την είδηση στους πληροφοριοδέκτες, εμάς, έχουν χάσει "frames", όπως συνηθίζουν να λένε οι μοντέρ.
Έχουν χάσει ή ξεχάσει ή παραχαράξει κάποια πολύ σπουδαία κομμάτια της πρόσφατης ιστορίας. Θα αναφερθώ σε 2 από αυτά εν συντομία, για να καταλήξω στο προκείμενο.
Tο πρώτο αφορά το περίφημο money supply στο οποίο τόσες φορές έχουμε αναφερθεί από εδώ. Τον μέγιστο παραλογισμό, το κράτος να εκχωρεί σε ιδιώτες (τραπεζίτες) την εξουσία του, να τυπώνει και να κυκλοφορεί το χρήμα, από τους οποίους μετά δανείζεται με τόκο και σε αντάλλαγμα τους δίνει ομόλογα ή έντοκα γραμμάτια.
Το κράτος, θεωρείται πιστοληπτικά αξιόπιστο γιατί από πίσω του υπάρχουν οι φορολογούμενοι.
Είναι προφανές, ότι όσο δημοκρατική ή δημοκρατικοφανής και να είναι η κοινωνία της Δύσης, στην συγκεκριμένη περίπτωση, ΔΕΝ υπάρχει, απλά, άλλη εξήγηση από αυτή: οι οικονομικά ισχυροί (οι ισχυρότεροι) έχουν την μέγιστη εξουσία, στον κόσμο αυτό.
Την παροχή του χρήματος.
Το κράτος είναι διακοσμητικό.
Πρέπει ο καθένας να καταλάβει και να αντιληφθεί πλήρως αυτό το πολύ απλό γεγονός.
Είναι ό,τι πιο σημαντικό συμβαίνει γύρω μας, σε επίπεδο εξουσίας.
Είναι το κλειδί που ξεκλειδώνει τα πάντα.
Από το πόσο δουλεύουμε, πόσο φορολογούμαστε, γιατί υπάρχουν κοινωνικές ανισότητες, διαφθορά, διαπλοκή.
Στις 17/10 στο φόρουμ του tradenews, σε ένα σχόλιο που είχα κάνει, ανέφερα τα εξής:
"Το σύστημα της Federal Reserve δεν έχει λόγο ύπαρξης. Τον ρόλο της μπορεί να τον έχει το κράτος. Ένας Αμερικανός Πρόεδρος, κάποτε, ετοιμάστηκε να αγνοήσει αυτό το σύστημα σκεπτόμενος το απλό: "γιατί να δανείζομαι ως κράτος χρήματα με τόκο και να μην τα τυπώνω εγώ ως κράτος, άτοκα; γιατί να μην καθορίζω το Money Flow;".
Προχώρησε και παραπέρα.
ΠΡΑΓΜΑΤΙ τύπωσε κρατικό χρήμα και ετοιμάστηκε να το θέσει σε κυκλοφορία. Ioύνιο μήνα υπέγραψε ένα Διάταγμα, το με αριθμό 11110.
Αυτό του επέτρεπε να τυπώνει και να κυκλοφορεί ως κράτος χρήματα.
Τύπωσε μάλιστα, όπως λένε και περί τα $4,292,893,825 (ακριβώς).
Πέντε μήνες αργότερα, το Νοέμβριο, δολοφονήθηκε.
Ήταν το 1963 και ο Πρόεδρος λεγόταν John Kennedy.
Το Διάταγμα του ποτέ δεν εφαρμόστηκε (αν και ισχύει ακόμα και σήμερα) και τα χρήματα που είχαν τυπωθεί καταστράφηκαν. Έκτοτε το Έλλειμα και το Χρέος των ΗΠΑ εκτινάχθηκαν. "
http://www.john-f-kennedy.net/executiveorder11110.htm
Ένα άλλο διάταγμα, είναι το 12631 επί Reagan. Με αυτό δημιουργήθηκε η περιβόητη ομάδα Working Group on Financial Markets - "Ομάδα Εργασίας επί των Χρηματαγορών".
Αυτή η "ομάδα", της οποίας η δράση, οι αρμοδιότητες, οι σκοποί, η στελέχωση τυλίχτηκαν σε δύο (2) σελίδες χαρτί, η οποία τάχαμου θα ελέγχει την κυκλοφορία στις αγορές και η οποία ιδρύθηκε με αφορμή το μίνι-κραχ του 1987, είναι ουσιαστικά ένα Διοικητήριο, με κεφάλαια απευθείας από την Κεντρική κυβέρνηση, τα οποία φυσικά πουθενά δεν φαίνονται, ούτε ελέγχονται, ούτε και κάποιος γνωρίζει πως και ποιοι τα διαχειρίζονται, με τα οποία "ρυθμίζονται"- σύμφωνα με άδηλα συμφέροντα (ποιων;) - οι αγορές. Την επιτροπή, απαρτίζουν, ο Πρόεδρος της Αμερικάνικης Κεφαλαιαγοράς, ο Πρόεδρος της FED, o Πρόεδρος της Επιτροπής Παραγώγων και φυσικά, εσχάτως, το στέλεχος της Goldman Sachs για 32 χρόνια (από το 1974) Henry Paulson, ως προϊστάμενος της ομάδας. O υπουργός Οικονομικών δηλαδή (για 2 χρόνια). Αυτός που ο συντηρητικός American Spectator είχε κατηγορήσει νωρίς (το 2006) ότι μετατρέπει το υπουργείο οικονομικών σε Goldman Sachs South. 32 χρόνια είναι αυτά, νερό δεν γίνεται το αίμα...
Η ομάδα ονομάζεται κατά τας γραφάς, "plunge protection team" ή PPT το οποίο μεθερμηνευόμενον είναι "ομάδα προστασίας από την κατάρρευση".
Αυτή η ομάδα, τέκνο της Αμερικάνικης διοίκησης και προϊόν των μεγαλύτερων Αμερικάνικων τραπεζών, με οικονομική δύναμη που ξεπερνάει κράτη ολόκληρα, κεφάλαια απροσδιόριστα, ανεξέλεγκτη, επεμβαίνει κατά το δοκούν στις αγορές. Πως προκύπτει ότι επεμβαίνει;
α. Στις 17/9/2001. μια εβδομάδα μετά τα γεγονότα της 11/9 ο αντ' αυτού του Προέδρου Κλίντον, Τζορτζ Στεφανόπουλος (τον οποίο οι αφελείς συνέλληνες θεωρούσαν "δικό μας" όπως και τον Δουκάκη παλιότερα), δηλώνει στην πρωινή εκπομπή του ABC "Good Morning America" :
"...ίσως το πιο σημαντικό που υπάρχει (είναι ότι) η Fed δημιούργησε το 1989 αυτό που ονομάζεται "Plunge Protection Team", η οποία είναι, η Federal Reserve, μεγάλες τράπεζες, αντιπρόσωποι του χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης και άλλων χρηματιστηρίων και οι οποίοι συναντώνται ανεπισήμως έως τώρα έχοντας συνάψει μια ανεπίσημη συμφωνία με τις μεγαλύτερες τράπεζες, να αρχίζουν να αγοράζουν μετοχές εάν εμφανιστεί κάποιο πρόβλημα"
"Στο παρελθόν είχαν δράσει πιο επίσημα. Δεν ξέρω αν θυμάστε, το 1998, υπήρξε μια κρίση ονομαζόμενη "Long Term Capital crisis". Ήταν (το LTC) ένας μεγάλος trader νομισμάτων και υπήρξε μια παγκόσμια νομισματική κρίση. Τότε όλοι, υπό την εποπτεία της Fed, όλες οι τράπεζες, συνενώθηκαν όταν άρχισε αυτό (το LTC) να καταρρέει και στήριξαν τις αγορές συναλλάγματος.Και έχουν (αντίστοιχα) σχέδια, αν τα χρηματιστήρια αρχίζουν να πέφτουν"
β. Προ Greenspan, o Πρόεδρος της FED Robert Heller,είχε ο ίδιος προτείνει την δημιουργία μιας ομάδας που θα αγόραζε μετοχές σε αντίστοιχες περιπτώσεις.

γ. Δύο άρθρα, στην washington post και τη new york post σε ανύποπτο χρόνο περιγράφουν ΑΚΡΙΒΩΣ την λειτουργία της "ομάδας".
δ. Μόλις πρόσφατα, η ομάδα έβγαλε και ανακοινωθέν. Ήταν στις 6/10/2008...
Πρόσφατα επίσης, ένας τρελός συνωμότης (όπως άλλωστε χαρακτηρίζονται όσοι λένε ή ψάχνουν την αλήθεια τη σήμερον ημέρα), εμφανίστηκε στο cnbc και είπε πως "ξέρετε, τα ράλι των τελευταίων λεπτών στις 24/10 και τις 10/10 στον S&P δεν εξηγούνται - ή μάλλον εξηγούνται, επρόκειτο για Buying της PPT (κάποιοι τα λένε και PPT Rallies)."

Αξίζει να δείτε το βίντεο για το πως όλοι του την πέφτουν, τον διακόπτουν, τον γελοιοποιούν και τον ειρωνεύονται ("δημοσιογράφοι", έτσι;). Μάλιστα η συμπαρουσιάστρια της εκπομπής σπεύδει να μας πει ότι "η εκπομπή δεν τα υιοθετεί αυτά" ενώ ο παρουσιαστής ότι "στείλε μου ένα mail με στοιχεία, το έχω ακουστάαυτά, αλλά δε νομίζω...". Είναι λέει "θεωρίες συνωμοσίας του internet". O δε εκπρόσωπος της Bank of America στο πάνελ λέει ότι είναι "ηλιθιότητα" (silly). Μετά πίνει λίγο νεράκι από ένα μπουκάλι να ηρεμήσει...

Πιστεύει κανείς ότι θα ξαναβγεί ποτέ αυτός ο άνθρωπος στον αέρα;
Για αυτά τα Rallies όμως έχουν και άλλοι "απορίες", στο Bloomberg.
Και για την ύπαρξη και την αδιαφάνεια της ομάδας ρώτησε σε προεκλογικό debate τον McCain ο Ron Paul, άλλος ένας τρελός και συνωμότης.

Θαυμάστε διαύγεια και εντιμότητα στην απάντηση του πολιτικού ανδρός. Αξίζει. Ήταν ο ένας από τους 2 υποψήφιους προέδρους του κόσμου.
Εν πάση περιπτώσει η PPT δυστυχώς υπάρχει και εάν θέλετε να εντρυφήσετε περισσότερο διαβάστε την ακόλουθη μελέτη 41 σελίδων. Ό,τι πιο εμπεριστατωμένο...
TheVisibleHand.pdf

Παρεμπιπτόντως: Με τι ασχολείται ο Τζωρτζ Στεφανόπουλος σήμερα; Είναι παρουσιαστής εκπομπής στο ABC...

Φαντάζομαι κάποιοι από εσάς να σκέφτονται: Είναι δυνατόν να συμβαίνουν αυτά τα ανήκουστα; Τα αδιανόητα; Τα οδυνηρά; Στις ΗΠΑ; Το λίκνο της δημοκρατίας;

Αγαπητοί φίλοι, αν η σκέψη σας ταξιδεύει καλοπροαίρετα κάπου εκεί ή κάπως έτσι δεν σας κακίζω. Διότι όπως πολλοί δεν θα ξέρατε τα όσα είπε ο Pinter στην βράβευση του με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας ή δεν θα τα είχατε ακούσει, (9/11 το βίντεο στον Επίκουρο) άλλοι τόσοι δεν θα γνωρίζετε ότι το 2007, βραβεύτηκε με το βραβείο Πούλιτζερ, ο δημοσιογράφος Charlie Savage, για σχετική αρθρογραφία του όπου αποκάλυπτε ότι:

ο Πρόεδρος Bush έχει παραβιάσει - παρερμηνεύσει - παρακάμψει, όχι 1, όχι 2 αλλά 75ο νόμους που έχει ψηφίσει το Κογκρέσο εκδίδοντας τα λεγόμενα signing statements, δηλαδή σα να λέμε "ερμηνευτικές εγκυκλίους" με εντελώς αντίθετο πολλές φορές περιεχόμενο από το ψηφισθέν νομοθέτημα...!

Αν αυτό δεν είναι δικτατορία, τότε ποιο είναι;

Ή μάλλον όχι: είναι κάτι πολύ χειρότερο. Είναι έλεγχος, αυταρχισμός, παρεμβατισμός, κατάχρηση εξουσίας και πολλά αλλά χαρακτηριστικά απολυταρχικών καθεστώτων στην ιστορία, αλλά με μία σατανική διαφορά: Το κοινό, οι πολίτες, οι λαοί, οι κοινωνίες - όπως θέλετε πείτε τα, πιστεύουν το ΕΝΤΕΛΩΣ αντίθετο.

Ότι τάχα ζουν δημοκρατικά, ελεύθερα, με σεβασμό και αξιοπρέπεια στα θεμελιώδη δικαιώματα τους.

Αυτή είναι η εποχή μας. Η εποχή των κοιμώμενων αγελάδων και των λύκων που ντύθηκαν αρνάκια.

Ο αξιόλογος *τρελός - συνωμότης μην ξεχνιόμαστε* Michael Bolser του Le Metropole Cafe" το 'πε καλά για τον Dow Jonew.

"Ο DOW είναι μια πεθαμένη μπανανία, μια δικτατορία σε πλήρη στρατιωτική ένδυση, η οποία έχει τοποθετηθεί στο παράθυρο του κάστρου, κουνώντας με έναν μηχανικό μοχλό το χέρι του πτώματος, το οποίο χαιρετάει το πλήθος στην Wall Street"

Ο Bolster, παλεύει χρόνια ο κακομοίρης να ενημερώσει για την χειραγώγηση στην αγορά του χρυσού, όπου είχαμε αναφερθεί παλιότερα. Μια αγορά που θυμίζω, είναι σε Bear Market αν και ο χρυσός παραδοσιακά είναι hedge μέταλλο και εν γένει αξία, αξία προστασίας πάει να πει (και εν τέλει αξία πραγματική, όχι χάρτινη) και αφετέρου - αν πιστέψουμε στο ότι η χείρα του Adam Smith που ρυθμίζει τις αγορές με βάση την προσφορά και την ζήτηση υπάρχει (γελάστε, δεν είναι κακό) τότε - ας ξέρουμε ότι η παγκόσμια παραγωγή χρυσού είναι μικρότερη από την παγκόσμια ζήτηση ή στην καλύτερη περίπτωση ίση, εδώ και πολλά χρόνια.

Πάω όμως και στο προκείμενο για να κλείσω τη σημερινή παράθεση.

Tο τελευταίο BusinessWeek μας ενημερώνει ότι οι subprime-λύκοι είναι πίσω.

Στο κύριο άρθρο, ο συντάκτης αναλυτικά αναφέρει το νέο μεγάλο κόλπο:
Αφού πλέον δεν μπορούμε να δανείζουμε όπου - όπου, η κυβέρνηση παρέχει την δυνατότητα δανεισμού σε "χαμηλής πιστωτικής διαβάθμισης" νοικοκυριά, παρέχοντας η ίδια εγγύηση για τα δάνεια που λαμβάνουν. Ω του θαύματος, από 1 στα 25 το 2007, τα δάνεια αυτά πλέον αποτελούν το 1 στα 4 νέα δάνεια. Οι διαδικασίες είναι αδιαφανείς και ο οργανισμός μέσω του οποίου παρέχονται οι εγγυήσεις (ο Federal Housing Administration) είναι σε αδυναμία λόγω έλλειψης μέσων και προσωπικού να ελέγξει τα δάνεια αυτά. Αποτέλεσμα να γίνεται ό,τι και πριν. Δάνεια αέρα με εγγύηση τίνος; Το Δημοσίου άρα των φορολογουμένων.
Έχουμε φτάσει στο σημείο εγώ να εγγυώμαι το δάνειο του δίπλα για να ζήσει μια τράπεζα και τα κερδοσκοπικά πιράνχας που έχουν το θράσος να κάνουν και κριτική ή πολιτική (βλ. πχ τους Αράπογλου και τους Βγενό της δικιάς μας χώρας).

Αλλά το ζουμί είναι αλλού. Ο συντάκτης μας αναφέρει το εξής ωραίο παραμυθάκι. Η Goldman Sachs αγοράζει με τα λεφτά του Bailout ένα πακέτο "τοξικών δανείων" από την Equity One αντί $0.63/1. Δηλαδή στο 63% της αξίας τους. Στη συνέχεια μετατρέπει τα δάνεια αυτά σε δάνεια εγγύησης υπό την FHA (πώς τα μετατρέπει; lol που λέγαμε στα chats κάποτε). Άρα η τράπεζα έχει εγγυημένο το σύνολο της αξίας των δανείων, το 100%.

Αυτόματα η τράπεζα έχει ένα 40% σχεδόν κέρδος. Με τα λεφτά των φορολογούμενων έκανε την "μπάζα". Με τις διασυνδέσεις της την "μετατροπή". Και με τα λεφτά των φορολογούμενων (ως εγγύηση πλέον) τσέπωσε τα "κέρδη". Αυτές είναι δουλειές φίλοι μου. Αυτό είναι κράτος. Όχι σαν κάτι άλλα, σαν την Ελλάδα, που δεν αφήνουν ένα σαν τον Ανδρέα να αγοράσει 2-3 τράπεζες, να τον δούμε αύριο και στην Βουλή, να ασκεί κοινωνική πολιτική. Και με υπουργό τύπου έναν σαν τον Μαυρίδη, φυσικά.

Και με πολίτες - χαχόλους - κλακαδόρους σαν κι εμένα, εσένα, όλους. Να χειροκροτούμε σαν αγελάδες τους λύκους της αρεσκείας μας ο καθένας. Και να αισθανόμαστεΣΠΟΥΔΑΙΟΙ.

Προσωπικά, η υπερηφάνεια μου, ως πολίτη του κόσμου τούτου έχει στερέψει.

Ίσως αυτός να είναι ένας καλός οιωνός.
Από την στιγμή που πιο κάτω δεν πάει, προσωπικά αποφάσισα να πάω σιγά-σιγά στον αφρό.

Ελπίζω να συμβαίνει και αλλού. Εξάλλου μόνιμος ύπνος είναι αυτός του τεθνεώτος...

υγ. η ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΟΔΗΓΙΑ (άρα η εναρμονισμένη και κατευθηντήρια νομοθεσία για ολόκληρη την Ευρώπη) ορίζει:

"... ως χειραγώγηση της αγοράς νοούνται:

α) οι συναλλαγές ή οι εντολές για τη διενέργεια συναλλαγών:
— µε τις οποίες δίνονται ψευδείς ή παραπλανητικές ενδείξεις για τη ζήτηση, την προσφορά ή την τιµή μίας μετοχής ή οποιουδήποτε άλλου χρηματοπιστωτικού μέσου, ή
— µε τις οποίες διαµορφώνεται, από ένα ή περισσότερα πρόσωπα που ενεργούν από κοινού, η τιµή μίας μετοχής ή ενός άλλου χρηµατοπιστωτικού µέσου σε µη κανονικό ή τεχνητό επίπεδο,
β) οι συναλλαγές ή οι εντολές για τη διενέργεια συναλλαγών µε τις οποίες χρησιµοποιούνται παραπλανητικές µεθοδεύσεις ή κάθε άλλη παραπλάνηση ή τέχνασµα,
γ) η διάδοση µέσω των µέσων µαζικής ενηµέρωσης, περιλαµβανοµένου του διαδικτύου, ή µε οιοδήποτε άλλο µέσο, πληροφοριών οι οποίες δίνουν ψευδείς ήπαραπλανητικές ενδείξεις σχετικά µε τα χρηµατοπιστωτικά µέσα."
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Καλά κρασιά.
~~~~~~~~~~~~~~~
epicurus2day.gr

Οι άνθρωποι που δαγκώνουν το χέρι που τους ταΐζει, συνήθως γλείφουν τη μπότα που τους κλωτσάει.

Συντάχθηκε απο τον/την Epicurus2day   

δημοσιεύτηκε:Κυριακή, 12 Ιούλιος 2015 21:30

www.epicurus2day.gr

Ε κακομοίρη άνθρωπε, μπορείς να μετακινήσεις βουνά, να κάμεις θάματα, κι εσύ να βουλιάζεις στην κοπριά, στην τεμπελιά και στην απιστία! Θεό έχεις μέσα σου, Θεό κουβαλάς και δεν το ξέρεις - το μαθαίνεις μονάχα την ώρα που πεθαίνεις, μα 'ναι πολύ αργά.

Νίκος Καζαντζάκης

Επί έτη το epicurus2day.gr ουρλιάζει ότι η συστημική κρίση - που οδηγεί σε αποπληθωριστικό σπιράλ, εκτίναξη του Povery Index, συγκέντρωση εξουσίας και δύναμης στα χέρια των τρελών, δυστυχία και απόγνωση - δικαιολογείται από την απλή έως και απλουστευτική ανάγνωση κάποιων δεικτών της Βίβλου της House of cardsοικονομικής δυσλεξίας, οι οποίοι καταδεικνύουν τα αίτια αυτής της απάνθρωπης λεηλασίας των πιο θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Δείχνουν χωρίς ακροβατικά, τους πρωταίτιους. Δείχνουν τα θύματα και δείχνουν το σχέδιο. Και το πιο σημαντικό, δείχνουν το πρόβλημα. Τίποτα από όλα αυτα δεν προβάλλεται ούτε συζητιέται. Εντούτοις τα συμπτώματα είναι παρόντα και ευαπόδεικτα, αν όχι εξώφθαλμα αυταπόδεικτα.

Η προσέγγιση της Ελληνικής κρίσης, δεν μπορεί να είναι άλλη από την προσέγγιση-πυξιδα, που επί έτη προτάσσουμε, για την κατανόηση των όσων συμβαίνουν και την εκτίμηση όσων μέλλουν να συμβούν. Τα τελευταία 8 χρόνια, όπως κατ' επανάληψη γράφουμε, γιγαντώθηκε μια ήδη τεράστια φούσκα ιδιωτικού, πρωτίστως χρέους, τραπεζοκεντρικού έως τα νύχια. Μεταξύ 2007 και 2008, το χρηματοπιστωτικό σύστημα, με πάγια μερικά τρις, στα οποία συνυπολογίζουν τις καταθέσεις μας (δηλ. τις θεωρούν ενεργητικό/"περιουσία" τους) αλλά και τα δάνεια τους (τα οποία είναι εξορισμού αμφίβολα κεφάλαια) βρέθηκε να έχει μοχλεύσει (δηλ. τζογάρει) τα κεφάλαια του αυτά του δεκάδες φορές, στην αρχή του "βάζω 1 κερδίζω 100". Διότι γι αυτούς η έννοια του χάνω 100 έχοντας 1 είναι εξωκοσμική, αδιανόητη, τρομοκρατική. Δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί.

Εντούτοις, αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, μεταξύ 2007 - 2014, είναι πολύ απλο αλλά και πολύ αισχρό. Οι πτωχευμένες τράπεζες της Οικουμένης (εκτός λχ, αν κάποιος θεωρεί ότι μια τράπεζα με χρέος 70 και κεφάλαιο 1, όπως λχ η Deutsche Bank το 2008 είναι υγιής) μεταφέρουν τα σάπια χαρτοφυλάκια τους, στα οποία συνωστίζονται τρις ομολόγων - μαϊμού, δανείων - σουρωτήρι, τιτλοποιημένων σκουπιδιών μηδενικής αξίας, στα κράτη, δηλ. στους φορολογούμενους.  Κοινωνικοποιούν έτσι τις ζημιές τους για τις οποίες ουδέποτε λογοδοτούν ούτε οι εταιρείες τους, ούτε τα πρόσωπα. Η έκθεση της McKinsey (Φεβ 2015) θα έπρεπε να είναι σημαία κάθε πολιτικού πάνω στον πλανήτη, κάθε ιδεολόγου που μάχεται κατά της μονεταριστικής χούντας, κάθε απλού ανθρώπου που θέλει να δει τα παιδιά του να ζουν και όχι να πολεμούν πάνω στις στάχτες που θα αφήσει ο καζινοκαπιταλισμός. Η ΜcKinsey απλά επιβεβαιώνει δε, την δική μας προσέγγιση προ 4ετών, όπου αναφέραμε ότι ο δείκτης χρέους προς ΑΕΠ είναι μια εικονική πραγματικότητα, αφού χρέος δεν είναι μόνο το δημόσιο, είναι και το ιδιωτικό, είναι και το εταιρικό και συνεπώς, συναθροίζοντας το σύνολο του χρέους ή το Gross External Debt, πολύ απλά καταλήγουμε σε μια απέραντη παγκόσμια Banana Republic, όπου ένας Θεός - μηχανή κουνάει το χέρι του χαιρετώντας τις αγέλες κοιμισμένων σε στρώματα από πιστωτικές κάρτες και lifestyle χαπάκια.

Με βάση αυτήν την έκθεση βλέπουμε ότι την τελευταία 7ετία που Αμερικανοί και Ευρωπαίοι "πολιτικοί - κλόουν", χρηματοδοτούμενοι από τα γεράκια της απληστίας, δήθεν δίνουν λύσεις στο οικονομικά και κοινωνικά παράλυτο καθεστώς της υπερχρέωσης, σε αυτά τα 7 μόλις χρόνια λοιπόν, δημιουργήθηκε (κρατηθείτε) νέο (τραπεζικό, κρατικό, εταιρικό, ιδιωτικό) χρέος ύψους $57 τρις. Δηλαδή: Σε 7 χρόνια "κρίσης χρέους", το παγκόσμιο χρέος αυξήθηκε κατά 100% του ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΑΕΠ. Το παγκόσμιο χρέος το οποίο ΗΔΗ από το 2007 ήταν στα $142 τρις. Το 2007 δεν χρειαζόταν καμία Lehman Brothers για να καταλάβουμε ότι είμαστε ξοφλημένοι. Το χρέος ανήρχετο σε ποσοστό 269% του ΑΕΠ τότε. Είναι μαγικό πως το 110% χρέος προς ΑΕΠ της Ελλάδας το 2008, ποσού 262 δις και δια μαγείας 292 δις το 2009, έγινε κακόγουστο και αιματηρό σίριαλ 6ετίας την ώρα που ένα άλλο χρέος 142 τρις δολαρίων και ποσοστού 269% του παγκόσμιου ΑΕΠ κυριολεκτικά εξαφανίστηκε από τις οθόνες του παγκόσμιου πολιτικοεκδοτικού θιάσου. Είναι ηλίθιο. Και ακόμα πιο τραγικό είναι το γεγονός ότι σε αυτα τα 7 χρόνια, το παγκόσμιο χρέος συνολικά ανήλθε σε $200 τρις, αυξημένο κατά άλλες 20 μονάδες σε σχέση με το παγκόσμιο ΑΕΠ του 2007, πλέον στο 286%, 100 και πλέον μονάδες ανώτερο της αντίστοιχης Ελληνικής αναλογίας που το ΔΝΤ διακηρύσσει ως ΜΗ ΒΙΩΣΙΜΟ. Ελπίζω να καταλαβαίνετε τι διαβάζετε.  Επειδή δεν είναι δυνατόν το ΔΝΤ να αγνοεί αυτή την μαύρη τρύπα που ρουφάει όλον τον πλανήτη, είναι σαφές ότι "αυτοί" δεν είναι "αυτοί" που νομίζουμε.

Η υποκρισία είναι τα λύτρα που πληρώνει η αμαρτία στην αρετή, είπε εύστοχα κάποιος. Πού πήγε λοιπόν αυτό το χρέος, από πού έρχεται, ποιος το δημιούργησε και ποιος το ανέλαβε; Πρώτον: οι κυβερνήσεις, αφού μας είπαν ότι αυτοί που σκάνε είναι "πολύ μεγάλοι για να καταρρεύσουν" (too big to fail) gvt2ps debtάρχισαν με μια σειρά από "επιβεβλημένα" προγράμματα διάσωσης, φανερά αλλά και μπασταρδεμένα, κεκαλυμμένα, αποσιωπημένα, βουβά, να επωμίζονται το χρέος της τραπεζικής φούσκας. Στις ΗΠΑ, το δημόσιο χρέος (έργο του πολύ κ. Geitner), αυξήθηκε κατά 35% από την έναρξη της "κρίσης" και το ιδιωτικο μειώθηκε κατά 25%, ένα συνολικό spread (ψαλίδα) 60%! Ακόμη χειρότερα, στο Ηνωμένο Βασίλειο το χρέος της γεν. κυβέρνησης (ή κεντρικής διοίκησης) αυξήθηκε κατά 50% και το ιδιωτικό μειώθηκε 42%, spread 92%! Ενώ στην Ευρωζώνη, το government debt αυξήθηκε 35% την ώρα που το ιδιωτικό μειώθηκε μόλις 6%, δηλ. spread 41%. Το αίμα της Ελλάδας και των Ελλήνων και ο ιδρώτας των Ισπανών και των Πορτογάλων και Ιρλανδών, δεν φάνηκε να έχει ιδιαίτερη επίπτωση στο καρουσέλ των τρελών της Ευρώπης, όπου η αλαζονεία περισσεύει, αφού κανείς δεν θεωρεί ότι τα 30 τρις δανείων της Ευρωζώνης είναι πρόβλημα. και έτσι, πατώντας επί πτωμάτων, οι Ευρωπαϊκές Τράπεζες συνέχισαν το business as usual. Παρότι δε το 80% των χωρών έχουν υψηλότερο χρέος από το 2007, η φούσκα των στεγαστικών δανείων αυξήθηκε συνολικά κατά 50%. Κοροϊδευόμαστε αγρίως.

Προσοχή, όμως, πολύ προσοχή, διότι εδώ συμβαίνει και κάτι άλλο: Το χρέος-μαμούθ των ανεπτυγμένων χωρών, φορτώνεται μεθοδικά στο χρέος των αναπτυσσόμενων. Τα χειμαζόμενα 6/7 του πλανήτη φορτώνονται δηλαδή, εμμέσως πλην σαφώς, τα θαλασσοδάνεια της Χολιγουντιανης πλαστικής πιστωτικής ευημερίας των "ανεπτυγμένων"  whitecollars με την καθοδήγηση του Αγίου Τραπεζιστάν. Όταν μιλάμε για ανεπτυγμένες χώρες μιλάμε για εναν πληθυσμό κάτω του 1 δις ανθρώπων. Τα άλλα 5 δις περίπου Debt Adv2Developingείναι "αναπτυσσόμενοι" και ως επι το πλείστον πάμπτωχοι. Οι αναπτυσσόμενες χώρες κατείχαν το 2007 το 22% (ή κάπου 8 τρις) του χρέους των κυβερνήσεων παγκόσμια. Σε 7 μόλις χρόνια "διασώσεων" κατέχουν σχεδόν το μισό (47%), πάνω από 23 τρις χρέους.
Οι αναπτυσσόμενες χώρες αύξησαν κατά 300% το χρέος τους υπερδιπλασιάζοντας το μερίδιο  τους, την ώρα που οι ανεπτυγμένες χώρες το μείωσαν κατά το 1/3.
Έτσι, είναι παραπάνω από σαφές ότι το σχέδιο είναι το ξεφόρτωμα από τα "ανεπτυγμένα" κράτη όλης της κτηνωδίας χρέους του Τραπεζιστάν, από το 1971 και μετά, στην χαβούζα των ανήμπορων, φτωχοποιημένων υπολοίπων, κάπου 140 χωρών και δις ψυχών. Το τέλος του σχεδίου προφανώς επιφυλάσσει ανταλλαγή χρέους με εθνικη κυριαρχία, δηλαδή στυγνή χούντα και την περίφημη "παγκόσμια διακυβέρνηση". Το τέλος του σχεδίου επιφυλάσσει πολιτικές ενώσεις χρέους και Κεντρικές Τράπεζες που θα δανείζουν το τραπεζικό σύμπαν, ως το κέντρο του. Όπου τα πράγματα θα γίνονται με ένα κουμπί, χωρίς παρεμβολή των πολιτικών και βεβαίως των "ψηφοφόρων". Δημιουργείται δηλαδή, πράγματι, μπροστά στα μάτια μας, "η νέα τάξη πραγμάτων", χωρίς όπλα, χωρίς απώλειες, χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς τίμημα για τους τρελούς σε ποταμό δακρύων.

Την ώρα που το πτωχευμένο Αμερικανικό Δημόσιο που έφτασε 2 φορές σε σταση πληρωμών τα τελευταία χρόνια αυξάνει το χρέος του με ταχύτητα ρεκόρ, πάνω από $1 τρις ετησίως, οι τράπεζες έχουν 6πλασιάσει τα κεφάλαια τους (assets) δια σωρείας χαριστικών πράξεων "διάσωσης". Είναι χαρακτηριστικό το διάγραμμα από την Fed St Louis, που δείχνει ότι κυριολεκτικά σε μία νύχτα, ελέω Lehman, με το περίφημο πρόγραμμα "Tarp" (και όποιος κατάλαβε), οι Αμερικάνικες τράπεζες 3πλασιάσαν τα assets τους, από $800 δις (που βρίσκονταν επί έτη) σε $2,4 τρις. Έκτοτε, οι περιουσιακές εκχωρήσεις προς το άπατο τραπεζικό βαρέλι κρατικής περιουσίας και "βοήθειας" έχουν φτάσει τα assets αυτά στα $4,8 τρις, όπως είπαμε, 6 φορές πάνω σε 6 χρόνια.

Παγκόσμια, κι ενώ την 7ετία 2000-2007 οι τράπεζες ήταν πρωταθλήτριες στην δημιουργία χρέους, με ετήσια αύξηση νέου χρέους 9,5% και οι κυβερνήσεις ουραγοί (υπερχρέωση την οποία πατρόναραν προφανώς σκοπίμως η FED και η ΕΚΤ και η οποία σκόρπιζε bonus και μερίσματα στους πιστούς στρατιώτες), την 7ετία 2007-2014 οι κυβερνήσεις είναι αυτές πλέον που αυξάνουν το χρέος τους κατά 9,5% περίπου ετησίως. Οι  κυβερνήσεις είναι πια οι πρωταθλήτριες δημιουργίας νέου χρέους και ουραγοί οι τράπεζες (2,9% ετησίως) αφού βεβαίως, ο ένας ξεφορτώνει στον άλλο. Οι ρόλοι αντιστράφηκαν, μόνο που το νέο χρέος αυτό δεν είναι επιλογή. Είναι ένα εκβιαστικό, ψυχρό, κυνικό ξεφόρτωμα. Η Ελλάδα, η Ισπανία, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, δεν είναι ακριβώς οι προβληματικές χώρες. Είναι οι αμνοί που διατάχθηκαν να οδηγηθούν στο σφαγείο.Είναι οι πρωταθλητές σε ΝΕΑ χρέη (όχι παλιά), σε αυτό το πρόγραμμα μαζικής κοινωνικής εξόντωσης και εξαθλίωσης, "το τέλος του Ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου".

Στήθηκε δε τεράστιο Τοτέμ για να αποθεώνουν οι ειδωλολάτρες, το μνημείο "των αγορών". Η τύχη και η επιτυχία μιας χώρας κρίνεται από τις αγορές, από το αν δανείζεται απο τις αγορές, αν πέφτουν ή ανεβαίνουν οι αγορές. Λογικό, $25 τρις (όσο το μισό σχεδόν παγκόσμιο ΑΕΠ) είναι οι θέσεις στο Ευρώ και άλλα $62 τρις οι θέσεις στο δολάριο (click στο εικονίδιοBIS euro.dol derivatives). Σύνολο, $87 τρις Σε 2 νομίσματα παίζεται περίπου το 130% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Είναι βέβαιο ότι αυτοί οι κεντρικοί τραπεζίτες, είναι άγιοι που δεν μυρώσανε ακόμη, ας προσκυνήσουμε. $74 τρις είναι μόνο τα λεφτά που τζογάρουν τα funds παγκόσμια, κάπου 115% του παγκόσμιου ΑΕΠ με κέρδη $102 δις ετησιως φτάνοντας τις αποδόσεις - ρεκόρ του 2007. Εδώ ζούμε.

Τα τελευταία 8 χρόνια, ακυρώνοντας εντελώς τις φανφάρες περί χωρών που τήρησαν το πρόγραμμα-Σόιμπλε δήθεν και "βγήκαν στις αγορές" (τόσο ηλίθιοι είναι όσοι παπαγαλίζουν τους ηλίθιους), η Ιρλανδία και gdp changeη Πορτογαλία, αύξησαν τα χρέη τους η μεν Ιρλανδία κατά 172% (φτάνοντας στο ασύλληπτο 390% του ΑΕΠ) και η Πορτογαλία κατά 100% του ΑΕΠ, φτάνοντας σε συνολικό χρέος 358% του ΑΕΠ... Η δε Ισπανία κατά 72%, φτάνοντας το συνολικό χρέος στο 313% του ΑΕΠ. Η Ολλανδία του κ. Ντάισελμπλουμ βρίσκεται ΠΑΝΩ από την Ελλάδα στο 325% του ΑΕΠ. Μαζί Ιταλία, Δανία, Σουηδία, Γαλλία, Ην. Βασίλειο,Νορβηγία, Φινλανδία. Έτσι εξηγείται και ο ρόλος κάποιων καλόπαιδων. Στην Ελλάδα, την ίδια στιγμή, ο financial sector έμεινε στάσιμος. Σύμφωνα με τους Κινέζους, οι αυτοκράτορες που πλησιάζουν στο τέλος τους, εκδίδουν αναρίθμητους νόμους.Εδώ. αυτοί που έφτασαν τον κόσμο στην άβυσσο δεν θα παραδοθούν ποτέ. ¨Οταν το δέντρο ξεραθεί το νερό δεν ωφελεί. Αυτοί όμως έχουν την ψευδαίσθηση του ανίκητου. Ο Ντράγκι είπε ξεκάθαρα το 2012 ότι το Ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο τελείωσε, αλλά κανείς δεν συγκινήθηκε. Διότι κανείς από τα ΜΜΕ δεν μας διέταξε να συγκινηθούμε, να οργιστούμε Έτσι είπε ο υπάλληλος, έτσι γίνεται. Διότι γίνεται, αυτό γίνεται. Η Ελλάδα έχει εισαγάγει τις μεγαλύτερες (μακράν) "διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις" από οποιαδήποτε άλλη χώρα. Η Ελληνική κρίση μπορεί να αποτυπωθεί πανεύκολα σε 2-3 διαγράμματα που τα εξηγούν όλα.

Αρχικά, η ΤΤΕ, η οποία επί 80 χρόνια κρατούσε στάση ουδετερότητας και μάλλον ισορροπημένο ισολογισμό, GR TTE bal sheetβρίσκεται από το 2009 και σε ολόκληρη την θητεία Προβόπουλου απίστευτα εκτεθειμένη, αφού σε αυτό το διάστημα αυξάνει τον Ισολογισμό της από 30 περίπου δις σε 200! Ποιος όλα αυτά; Μια ιδιωτική εταιρεία που όχι μόνο νομοθετεί αλλά ελέγχει υποτίθεται αποκλειστικά, το Τραπεζικό σύστημα, το εποπτεύει, διαχειριζόμενη τα συναλλαγματικά μας αποθέματα. Και το χειρότερο μια τράπεζα με κεφάλαιο 111 εκατομμύρια ευρώ!
Αυτή η "Κεντρική Τράπεζα" ανέλαβε μέρος του αβάσταχτου τραπεζικού χρέους ως μεσάζων εθνικής παράδοσης και μόχλευσε τα (ανύπαρκτα) κεφάλαια της κατά 1468 φορές σήμερα (με ισολογισμό 163 δις), αφού το "ασφαλές και υγιές" τραπεζικό σύστημα έλαβε από τα (παράνομα) κεφάλαια του Target2 του κ..Ντράγκι (όπως σημειώσαμε στην προηγούμενη ανάρτηση), 100 ολόκληρα δις τα οποία η ΤτΕ χρωστάει (μάλλον στην Γερμανική ΚΤ που έχει διαθεσει τα συντριπτικά περισσότερα) με εγγύηση του Ελλ. Δημοσίου. Πόσο χειρότερα; Και όλα αυτά τα πουλάνε ως "κρατική κρίση χρέους".
Ποιος λοιπόν κάνει το "deleveraging", την απομόχλευση, το ξεφόρτωμα χρέους, στις τελειωμένες Ελλ. Τράπεζες;

Μα εμείς φυσικά. Οι Ελλ. Τράπεζες έχουν ξεφορτώσει από τους Ισολογισμούς τους πανω από 150 δις από το 2010. Τι GR Banks Balance sheetακριβώς, δεν ξέρουμε. Σίγουρα όμως και ένα μέρος(;) από τα 140 δις Ελλ. ομολόγων που τους ξεφόρτωσαν οι Γαλλικές και Γερμανικές τράπεζες το 2010-2011.

Δηλ. η Ελλάδα, περίμενε να αγοράσουν οι Ελλ. Τράπεζες ποτάμια δις από τους ξένους (βλ. τα παρατεταμένα "όχι στην αναδιάρθρωση χρέους" του πολιτικοεκδοτικού και τραπεζικού κατεστημένου) τα οποία αυτές φόρτωναν στην ΤτΕ και αυτή στους καταθέτες/φορολογούμενους, με μεσολαβητη την απαστράπτουσα ΕΚΤ και τον πολυδιαφημιζόμενο Super Mario Draghi, ο οποίος και καλά βρέχει χρήμα - μόνο που το χρήμα βρέχει μόνο στις τράπεζες και είναι όλο δικό μας. Τόσο απλά. ΑΥΤΟ ακριβως το ξεφόρτωμα της λασπουριάς και της βλέννας, συμβαίνει ΤΩΡΑ, γι' αυτό όλος αυτός ο θόρυβος. Ήλθε η ώρα το κράτος μας και οι καταθέτες να πληρώσουν με "μια αφορμή", την τραπεζική σαπίλα αξίας 110 δις, όσο το αμαρτωλό Target2 και κάτι άλλα ψιλά. Τότε η ΤτΕ θα επανέλθει σε "φυσιολογικό" GR interbank rateΙσολογισμό και οι Ελλ. τράπεζες (που μόνο Ελληνικές δεν θα είναι) θα ξεκινήσουν από την αρχή το παιχνίδι του φαύλου που προσποιείται τον Σωτήρα. Το παιχνίδι του διαβόλου, το παιχνίδι της πιστωτικής επέκτασης, με μια κοινωνία ξεθεωμένη, υπόδουλη και άφραγκη - ό,τι καλύτερο για μια νέα καζινοκαπιταλιστική "ανάπτυξη". Αλλά βέβαια το Ελλ. τραπεζικό σύστημα, εκτός από τα ποτάμια μερισμάτων, bonus, ενδοομιλικών συναλλαγών, αυξήσεων μετοχικού κεφαλαίου και εξαγορών, κλπ απόλαυσε τον μηδενισμό των διατραπεζικών επιτοκίων, δηλ. χρήμα μηδενικού κόστους. Από 12% στην αρχή του Ευρώ, στο 0, σήμερα ή μάλλον από την αρχή της "κρίσης".

Αυτό το διαβολοπαίχνιδο, όμως, μας έφερε εδώ. Και το off στην Ελλ. οικονομία πατήθηκε πολύ πριν, από αυτούς που το προκάλεσαν, τις Τράπεζες. Η πιστωτική επέκταση (η χορήγηση νέων δανείων) άρχισε να μειώνεται στην Ελλάδα από το 2006 και οριστικά από το 2009. Παρόλαυτά μέχρι και το τέλος του 2011 οι Ελλ. Τράπεζες δάνειζαν παραπάνω από την προηγούμενη χρονιά. Αποδεικνύεται στην πράξη ότι η περιέλευση μιας πιστωτικής οικονομίας σε καθεστώς Depression, με πλήρη αποσύνθεση της κοινωνικής δραστηριότητας, προαλείφεται όταν οι Τράπεζες σταματούν να δανείζουν περισσότερο από μια μόλις χρονιά (την προηγούμενη) ενώ, η αποσάθρωση επέρχεται όταν οι Τράπεζες ξεκινούν να δανείζουν λιγότερο απ' ό,τι προηγουμένως. Η Ελλάδα συνιστά κορυφαία απόδειξη ότι το σύστημα αυτό κατακρεουργεί τα πάντα, όταν δεν μπορεί να δανείσει παραπάνω (πολύ- πολύ πριν μειώσει τον δανεισμό, μείωση που ισοδυναμεί με Θάνατο).

Απο 'κει και πέρα, πολλά έχουμε πει και για τον δείκτη Μ3 που μετρά το χρήμα σε κυκλοφορία. Ο παρακάτω Greece2EuroArea M3πίνακας απλά λέει ότι η μείωση του χρήματος σε κυκλοφορία (όπου νέο χρήμα είναι μόνο τα δάνεια) υπήρξε ακαριαία και συνέβη το 2009 στην Ελλάδα. Είναι πολύ απλό συνεπώς, όταν ζεις στον καζινοκαπιταλισμό να απαντήσεις που αρχίζουν και πότε τελειώνουν οι κρίσεις. Όταν τα δάνεια λιγοστεύουν, όταν η φούσκα σκάει, όταν το χρήμα λιγοστεύει, όταν ο αποπληθωρισμός συμβεί δεν υπάρχει καμία σωτηρία για μια οικονομία/κοινωνία/κράτος/λαό που ταΐζεται από τους γύπες του μονεταρισμού. Απολύτως καμία. Το δε "τέλος", έχει μόνο μία λύση: το νέο δανεισμό, τα νέα χρέη, που απλώς προοιωνίζουν ένα νέο Ζάλλογγο, έναν νέο Καιάδα, που "κάποια στιγμή" θα έλθει ακόμα πιο βίαια από την προηγούμενη.

Ας μην έχετε καμία αμφιβολία. Επιβαλλεται πραξικόπημα και όπως τόσες δεκάδες φορές στο παρελθόν, ζητείται υποταγή. Ας μην έχετε αμφιβολία ότι επίκειται νέο οικονομικό Pearl Harbor προκειμένου να περάσει η Τραπεζική και Πολιτική Ενοποίηση. Η επίθεση στο Τραπεζικό σύστημα γίνεται από την ίδια την Κεντρική Τράπεζα η οποία θεωρητικά είναι "lender of last resort". Επιχειρείται να αγιοποιηθεί ο νέος μηχανισμός υποδούλωσης, ο ESM (δείτε το video  και περισσότερα στην ανάρτηση μας του 2012 "Τα παραμύθια της Ευρωζώνης και οι επικίνδυνοι (Έλληνες) πολιτικοί"). Να ολοκληρωθεί η μεγαλύτερη μετατροπή χρέους από τραπεζικό σε φορολογικό, στην ιστορία. Να επιβληθεί εσαεί το deregulation των καζινοαγορών με σχεδόν αυτόματη κοινωνικοποίηση των ζημιών του καζίνο. Να καταργηθει η έννοια του κρατους υπέρ του λεγόμενου "φονταμενταλισμού". Και άλλα πολλά. Με μια λέξη έρχεται γενικευμένος αποπληθωρισμός και εκχωρήσεις. Χωρίς το φόβο του διαβόλου, δεν υπάρχει η ανάγκη του Θεού, άλλωστε.

Η Άννα Φρανκ, Γερμανίδα Εβραιοπούλα, θύμα των Ναζί, έγραφε ότι "Αυτοί που έχουν θάρρος και πίστη δεν θα πάνε ποτέ χαμένοι.". Όταν οι αριθμοί χρεοκοπούν οι άνθρωποι θα πρέπει να παύσουν να υποδουλώνονται, τελεία και παύλα.