Θεός θα πει να κυνηγάς θεό στον αδειανόν αγέρα!

η φωτογραφία είναι πολύ cool - μια μέρα εκεί που συνάντησα τη θάλασσα...

 ..και
μονάχα ο Πλανήτης είναι αληθινός...
...γιατί είναι δύσκολο να φανταστείς μια εποχή που η κυρίαρχη πίστη θα είναι εκείνη προς αυτόν τον γαλάζιο κόσμο;
ntina

Πες το με ένα ποίημα - εκεί που συνάντησα τη θάλασσα

μαγεία...
και
Εἰρήνη εἶναι ὅταν...

Εἰρήνη, λοιπόν,
εἶναι ὅ,τι συνέλαβα μὲς ἀπ᾿ τὴν ἔκφραση
καὶ μὲς ἀπ᾿ τὴν κίνηση τῆς ζωῆς. Καὶ Εἰρήνη
εἶναι κάτι βαθύτερο ἀπ᾿ αὐτὸ ποὺ ἐννοοῦμε
ὅταν δὲν γίνεται κάποτε πόλεμος.
Εἰρήνη εἶναι ὅταν τ᾿ ἀνθρώπου ἡ ψυχὴ
γίνεται ἔξω στὸ σύμπαν ἥλιος. Κι ὁ ἥλιος
ψυχὴ μὲς στὸν ἄνθρωπο.

και είναι Νικηφόρος Βρεττάκος
ntina 

η εμμονή μου με τη θάλασσα...

καθρεφτίζεται το σύννεφο.
στην αγκαλιά της.
το μπλε της θαυμάζει.

έχεις εδώ την Λευτεριά...

...συνέχεια...
...ο Αίγαγρος στέκει ακίνητος και οσμίζεται ακόμη τον αέρα. 

Έπειτα, ξαφνικά, υψώνει το κεφάλι του και αφήνει μέγα βέλασμα, που αντηχεί επάνω και πέρα απ’ τα φαράγγια σαν γέλιο λαγαρό, και μονομιάς, με πήδημα γοργό, σαν βέλος θεόρατο ή σαν διάττων, ακόμη πιιο ψηλά πετιέται.
...γεια και χαρά σου, Αίγαγρε! 

Γιατί να σου φαντάξουν τα λόγια του κάμπου και οι φωνές του; 

Γιατί να προτιμήσης του κάμπου τα κατσίκια; 

Έχεις ό,τι χρειάζεσαι εδώ και για βοσκή και για οχείες και κάτι παρά πάνω, κάτι που, μα τον Θεό, δεν ήκμασε ποτέ κάτω στους κάμπους – έχεις εδώ την Λευτεριά!
...συνεχίζεται...
ανδρέας εμπειρίκος...
ntina

στη δύναμη του αέρα

η δύναμη του αέρα
το φούσκωμα των πανιών
το σταθερό πάτημα των ποδιών στη σανίδα
και νιώθεις τη δύναμη στο κορμί σου

         ntina

Εκεί που συνάντησα τη θάλασσα - λίγο πριν πέσει ο ήλιος

Nάναι σα να μας σπρώχνει ένας αέρας μαζί
προς έναν δρόμο φειδωτό που σβει στα χάη,
και σένα του καπέλλου σου βαμμένη φανταιζί
κάποια κορδέλλα του, τρελλά να χαιρετάει.
Kαι νάν’ σαν κάτι να μου λες, κάτι ωραίο κοντά
γι’ άστρα τη ζώνη που πηδάν των νύχτιων φόντων,
κι’ αυτός ο άνεμος τρελλά, –τρελλά να μας σκουντά
όλο προς τη γραμμή των οριζόντων.
Kι’ όλο να λες, να λες, στα θάμβη της νυκτός
για ένα –με γυάλινα πανιά– πλοίο που πάει
όλο βαθειά, όλο βαθειά, όσο που πέφτει εκτός :
όξ’ απ’ τον κύκλο των νερών –στα χάη.
Kι’ όλο να πνέει, να μας ωθεί αυτός ο αέρας μαζί
πέρ’ από τόπους και καιρούς έως ότου –φως μου–
–καθώς τρελλά θα χαιρετάει κείν’ η κορδέλλα η φανταιζί,–
βγούμε απ’ την τρικυμία αυτού του κόσμου…

και είναι...Γιάννης Σκαρίμπας
ntina

Μια προβολή...

ονειρεύεσαι μια σκάλα
ψηλά να σε πάει
στων συννέφων την ομορφιά

Μιά φωτογραφία λίγο πριν χαθούνε οι γραμμές....

Η Σιωπή
Όσο και αν μένουν ανεκτέλεστα τα έργα,
όσο και αν είναι πλήρης η σιγή (η σφύζουσα εν τούτοις)
και
το μηδέν αν διαγράφεται στρογγύλον,
ως άφωνον στόμα ανοικτόν, πάντα, μα πάντα, η σιγή και τα ανεκτέλεστα όλα,
θα περιέχουν έν μέγα μυστήριον γιομάτο,
ένα μυστήριον υπερπλήρες,
χωρίς κενά και δίχως απουσίαν,
έν μέγα μυστήριον (ως το μυστήριον της ζωής εν τάφω)
 - το φανερόν, το τηλαυγές, το πλήρες μυστήριον της υπάρξεως της ζωής, Άλφα-Ωμέγα.
                                                                                                       είναι  Ανδρέας Εμπειρίκος

Μια φωτογραφία για "τα καλοκαίρια" που προσμένουμε

το μπλε του ουρανού...
το μπλε της θάλασσας...
γαλήνη...
η πάπια ξέγνοιαστη στο ρηχό κύμα...
αφημένο στη ζέστη του καλοκαιριού 

το παιδί παρατηρεί.... 
ntina

Στο χρώμα και στη ζωή της θάλασσας...

΄Όταν στα βάθη της νυκτός με περιζώνει
άκρα θαλάσσης, ουρανού και γης ειρήνη,
το πνεύμα οπού στην ταραχή του κόσμου σβήνει
σιγά την μυστικήν ζωή του ανανεώνει.
....................................
http://www.snhell.gr/references/quotes/writer.asp?id=273
ntina

Εκεί που συνάντησα τη θάλασσα και ήταν ένα μολυβένιο πρωί

" Θέλω τις φωτογραφίες μου τυπωμένες
σε ένα γιγάντιο φύλλο εφημερίδας,
που παρασύρεται από τον άνεμο
στους δρόμους της πόλης στις τρεις το πρωί.. " William Klein

Άλλοι κόσμοι - Τα φεγγάρια του Κρόνου και Δία μάχονται για την προσοχή των γήινων όντων

...ποια άραγε ουράνια σώματα είναι πιο πιθανό να φιλοξενούν εξωγήινη ζωή: 

το ομιχλώδες φεγγάρι του Κρόνου Τιτάνας... 
το φεγγάρι Εγκέλαδος που αναβλύζει νερό... 
ή τα παγωμένα φεγγάρια του Δία Γανυμήδης και Ευρώπη, που μπορεί να έχουν υγρούς ωκεανούς κάτω από τον παγωμένο φλοιό τους; 
physics4u.gr
τι όμορφη προοπτική...
ntina

Φωνή απ’ την Θάλασσα

Βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή

φωνή που μπαίνει μες στην καρδιά μας και 

την συγκινεί και την ευφραίνει.    κ.κ

ntina

πες το με ένα ποίημα: όταν ο έρωτας και το όνειρο συμβασιλεύουν

Και η θάλασσα είναι απέραντη, τα πουλιά μυριάδες, οι ψυχές όσες και οι συνδυασμοί που μπορούν να γεννήσουν οι ήχοι και τα λόγια, όταν ο έρωτας και το όνειρο συμβασιλεύουν.

και είναι Οδυσσέας Ελύτης
~~~~~~~~~~~~~~~~~
ntina

H δύναμη της ομορφιάς

...καθώς έχει απορροφήσει το άσκημο, η ομορφιά είναι αρκετά δυνατή για να επεκταθεί μέσω της αντίφασής της!!!

-αισθητική θεωρία και theodor adorno

.................

από τη συλλογή μου "εκεί που συνάντησα τη θάλασσα"

Πες το με ένα ποίημα - Θάλασσα και ουρανός σε ένα αέναο παιχνίδι

Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,

τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι,

ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός.

από τη συλλογή μου "εκεί που συνάντησα τη θάλασσα"

ο στίχος από το "Φωνή απ' την Θάλασσα" του Καβάφη

ntina

Νύχτωσε και δε φάνηκες εσύ...

Ουλαλούμ...

Ήταν σα να σε πρόσμενα Κερά

απόψε που δεν έπνεε έξω ανάσα,

κι έλεγα: Θάρθει απόψε απ' τα νερά

κι από τα δάσα.

Θα 'ρθει, αφού φλερτάρει μου η ψυχή,

αφού σπαρά το μάτι μου σα ψάρι

και θα μυρίζει ήλιο και βροχή

και νιο φεγγάρι...

Και να, το κάθισμά σου σιγυρνώ,

στολνώ τη κάμαρά μας αγριομέντα,

και να, μαζί σου κιόλας αρχινώ

χρυσή κουβέντα:

...Πως -να, θα μείνει ο κόσμος με το "μπα"

που μ' έλεγε τρελό πως είχες γίνει

καπνός και -τάχα - σύγνεφα θαμπά

προς τη Σελήνη...

Νύχτωσε και δε φάνηκες εσύ.

Κίνησα να σε βρω στο δρόμο -ωιμένα-

μα σκούνταφτες (όπου εσκούνταφτα) χρυσή

κι εσύ με μένα.

Τόσο πολύ σ' αγάπησα Κερά,

που άκουγα διπλά τα βήματα μου!

Πάταγα 'γω -στραβός- μεσ' τα νερά;

κι εσύ κοντά μου... 

.....................................................................................

Γιάννης Σκαρίμπας

Γεννήθηκε το 1893 στις 28 Σεπτεμβρίου, στην Αγία Ευθυμία Παρνασσίδος από τον Ευθύμιο Σκαρίμπα και την Ανδρομάχη Σκαρτσίλα. 

Το 1984 πεθαίνει σε ηλικία 91 χρόνων, στις 21 Ιανουαρίου, και κηδεύεται με δημοτική δαπάνη στην αγαπημένη του πόλη, τη Χαλκίδα, στο λόφο του Καράμπαμπα.

Είτε θυμόσοφος, 

είτε οργισμένος, 

είτε είρωνας σαρκαστής ο Γιάννης Σκαρίμπας ήταν η φωνή του καθένας μας. 

Του άγνωστου Έλληνα που δεν είχε ποτέ φωνή, που δεν έμαθε παρά όσα του δίδαξαν και κάποτε το κατάλαβε και εξεγέρθηκε μετρώντας μια-μια τις τύψεις της κυρίαρχης τάξης, της κυρίαρχης ιδεολογίας, της κυρίαρχης «ιστορίας», της κυρίαρχης αρλουλοπολογίας, που ποτέ τους δεν μπόρεσαν να τον κοιτάξουν κατάματα και να τον αντιμετωπίσουν «στα ίσια».

 Στοχαστής μοναδικός και φύση ανήσυχη δεν μπόρεσε ποτέ του να βολευτεί με τη συμβατικότητα. 

Έμεινε απροσκύνητος, μέχρι τα στερνά του και πάντα οπλισμένος με το δραστικό λόγο του που δεν «χάριζε κάστανα» χωρίς ποτέ του να θεωρεί ότι είναι σπουδαίος. 

Γιάννης Σκαρίμπας

γόνος ιστορικής οικογένειας από την Αγία Ευθυμία της Φωκίδας

πατέρας του ο Ευθύμιος Σκαρίμπας απόγονος αγωνιστών της Επανάστασης του 1821

ξεκίνησε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Αίγιο και τις ολοκλήρωσε στην Πάτρα 

ntina

το Ουλαλούμ έχει μελοποιήσει ο νικόλας άσιμος,ένας άλλος θυμόσοφος, 

οργισμένος, 

και είρωνας σαρκαστής, με τον δικό του μοναδικό τρόπο

https://www.youtube.com/watch?v=qNQFSNmuibg

σκέψεις ασύνδετες...

όλοι μιλούν πολύ...

δεν έχουν τίποτα να πούν...

το φώναζε από τότε ο Βιτγκενστάιν...

//Όλα αυτά για τα οποία σήμερα φλυαρούν, τα όρισα στο βιβλίο μου (Tractatus) με το να μείνω σιωπηλός γι'αυτά//