Ο Philip K. Dick, το Matrix και η προσομοίωση του κόσμου μας

Ήταν πριν 22 χρόνια που η ταινία Matrix βγήκε στις αίθουσες. 
Ένας άντρας εμφανίστηκε και είπε: "Η ζωή που ζούμε είναι μια προσομοίωση"
Όλοι τον κοίταξαν σαν να ήταν τρελός. 
Αλλά κάποιοι τον πήραν στα σοβαρά. 
Και λέγεται πως κατάσχεσαν τα αρχεία του!
Σήμερα, ο Elon Musk και οι κβαντικοί φυσικοί λένε ότι ίσως είχε δίκιο. 
Αυτή είναι η ανησυχητική ιστορία του Philip K. Dick, του άνδρα που ήθελε να μας πει κάτι το διαφορετικό!
Ήταν το 1977. 
Ο Philip K. Dick ανέβηκε στη σκηνή. 
Όλοι περίμεναν να μιλήσει για το νέο του μυθιστόρημα. 
Αλλά, με παγωμένη φωνή, έριξε τη βόμβα: ζούμε σε μια προγραμματισμένη πραγματικότητα. 

Το μόνο στοιχείο είναι τα déjà vu και τα σφάλματα του συστήματος που εμφανίζονται όταν αλλάζουν οι μεταβλητές. 

               Déjà vu και “glitches”
-. στο Matrix:
Το déjà vu είναι ένδειξη ότι η προσομοίωση άλλαξε 
-. στον Dick:
Υπάρχουν συνεχώς

# σπασίματα της πραγματικότητας 
# αντικείμενα που αλλάζουν 
# μνήμες που δεν ταιριάζουν 
Αυτό είναι το καθαρά Dick-ικό μοτίβο

    και...
Η αίθουσα έμεινε σιωπηλή. 
Οι επιστήμονες γέλασαν αμήχανα.
Όλα ξεκίνησαν το 1974, με μια διανομέας που έφτασε στην πόρτα του. 
Η γυναίκα φορούσε στο λαιμό της ένα μενταγιόν με το σύμβολο του ψαριού. 
Τη στιγμή που ο Philip K. Dick κοίταξε αυτό το μενταγιόν, υπέστη ένα είδος πνευματικής κατάρρευσης. 
Αργότερα το περιέγραψε ως μια ροζ ακτίνα λέιζερ. 
Ξαφνικά, ο εγκέφαλός του γέμισε με γνώσεις γλωσσών που δεν γνώριζε και κβαντικής φυσικής. 
Αυτό το ονόμασε Anamnesis!
Ο Philip K. Dick άρχισε να γράφει ότι ο κόσμος ήταν μια ψεύτικη κατασκευή, μιά παραβολή! 
Σύμφωνα με τον ίδιο, οι κυβερνήσεις προκαλούσαν ψεύτικους πολέμους και η τεχνολογία υποδούλωνε τα μυαλά του κόσμου!
Αυτό που έγραφε τράβηξε την προσοχή!
Και είχε κατά καιρούς επαφές και ελέγχους από αρχές ασφαλείας, κυρίως λόγω επιστολών και δηλώσεών του την ταραγμένη περίοδο την δεκαετία του 1970!
Λέγεται πως έκλεψαν τα χειρόγραφά του. 
Λέγεται πως πίστευαν ότι είχε επαφές με ανώτερες δυνάμεις, ειδικά μετά από εμπειρίες του 1974 (το περίφημο “2-3-74” γεγονός) το οποίο και τροφοδότησε τις μεταγενέστερες εικασίες!
Το “2-3-74” είναι η συντομογραφία που χρησιμοποιείται για ένα σύνολο εμπειριών που ισχυρίστηκε ο Philip K. Dick ότι είχε τον Φεβρουάριο–Μάρτιο του 1974. 
Είναι από τα πιο διάσημα και ένα από τα πιο τεκμηριωμένα και συζητημένα γεγονότα της ζωής του Philip K. Dick

Ας δούμε ακριβώς τι είναι αλήθεια και πώς εξελίχθηκε η ιστορία:

Το γεγονός (Φεβρουάριος 1974)

Στα τέλη Φεβρουαρίου του 1974, ο Philip K. Dick είχε αφαιρέσει τα οδοντικά φάρμακά του και βρισκόταν σε μεγάλο πόνο. 

Μια νεαρή γυναίκα (που στα γραπτά του ονομάζει "Sheri") ήρθε στην πόρτα του για να παραδώσει μια παραγγελία αναπληρωματικών φαρμάκων (Darvon).

Η γυναίκα αυτή φορούσε ένα μενταγιόν. 

Δεν ήταν απλά ένα "ψάρι", αλλά το σύμβολο του Vesica Piscis (δύο κύκλοι που τέμνονται, σχηματίζοντας έναν μυτερό elliptικό χώρο που μοιάζει με ψάρι), το οποίο στην παλαιοχριστιανική τέχνη συμβόλιζε τον Ιχθύ και τον Χριστό.

Η "Κατάρρευση" (ή η Έκσταση;)

Όταν ο Philip K. Dick κοίταξε το μενταγιόν, αντί να υποστεί μια κλασική πνευματική κατάρρευση (π.χ. πανικός ή κατάθλιψη), υπέστη αυτό που περιέγραψε ως ένα ξέσπασμα θεϊκού φωτός. 

Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι μια "ροζ ακτίνα φωτός" βγήκε από το μενταγιόν και τον χτύπησε στο μάτι - είδε ένα ροζ φως ή “ροζ ακτίνα” (pink beam/light).

Αυτή η εμπειρία τον ξύπνησε από αυτό που ονόμαζε "την ανάμνηση" (anamnesis).

Για τους επόμενους δύο μήνες (Μάρτιος και Απρίλιος του 1974), ο Philip K. Dick βίωσε μια σειρά από υπερρεαλιστικές, μυστικιστικές εμπειρίες:

Είχε παραισθήσεις (έβλεπε αρχαίoους Ρωμαίους στρατιώτες στον δρόμο, επιστημονικά σύμβολα στον ουρανό).

Είχε την αίσθηση ότι ο κόσμος είχε αλλάξει, ότι ζούσε σε ένα είδος "μαύρου σιδήρου" φυλακής που τώρα έσπαγε - ένιωσε ότι έλαβε πληροφορίες/γνώσεις που δεν μπορούσε να εξηγήσει λογικά.

-. είχε έντονες εμπειρίες που ερμήνευσε ως επαφή με μια "ανώτερη νοημοσύνη" που αποκαλούσε συχνά “Vast Active Living Intelligence System” (VALIS).
Άρχισε να πιστεύει ότι υπήρχε ένα είδος υπερβατικής ή πληροφοριακής πραγματικότητας πίσω από τον κόσμο.

         Γιατί έγινε τόσο “μύθος”
Το “2-3-74” έγινε διάσημο γιατί:
-. ο ίδιος το ενσωμάτωσε σε έργα του, όπως στο μυθιστόρημα VALIS,
τα θέματα του Dick (πραγματικότητα vs. ψευδαίσθηση) ταιριάζουν πολύ με τέτοιες αφηγήσεις
και γιατί ο ίδιος έγραψε εκτενώς γι’ αυτό σε σημειώσεις και επιστολές.
Και συμπεραίνουμε πως αυτό το γεγονός είναι κυρίως ένα βιωματικό  επεισόδιο, που όμως επηρέασε βαθιά τη λογοτεχνία του και τροφοδότησε πολλές ερμηνείες.
      Και γιατί τόσος ντόρος για έναν συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας;
Διότι οι υποθέσεις του Philip K. Dick έγιναν η επιστήμη του σήμερα.

Ο Philip K. Dick ήταν ο "προφήτης" της εικονικής πραγματικότητας και της αμφισβήτησης της ύπαρξης. 

Στην περίφημη ομιλία του στο Μετς το 1977, σε ένα συνέδριο επιστημονικής φαντασίας στη Γαλλία, είχε δηλώσει:

"Ζούμε σε μια υπολογιστικά προγραμματισμένη πραγματικότητα και η μόνη ένδειξη που έχουμε γι' αυτό είναι όταν αλλάζει κάποια μεταβλητή και συμβαίνει μια μεταβολή στον κόσμο μας."

Στα έργα του, όπως το Ubik ή το A Scanner Darkly, η ψευδαίσθηση δεν είναι μόνο ένα εξωτερικό σκηνικό, όπως το Matrix, αλλά συχνά πηγάζει από τη φθορά του μυαλού, τα ναρκωτικά ή την υποκειμενική αντίληψη. 

Για τον Dick, η "φυλακή" είναι όντως εσωτερική.

Μια από τις πιο διάσημες ατάκες του είναι:

"Πραγματικότητα είναι αυτό που, όταν σταματάς να το πιστεύεις, δεν εξαφανίζεται." 

    Ας έρθουμε στο σήμερα. 

Γιατί το σύμπαν ακολουθεί τόσο αυστηρούς μαθηματικούς κανόνες; 

Μήπως επειδή είναι γραμμένο σε κώδικα;

Αυτή τη στιγμή, η "Υπόθεση της Προσομοίωσης" βρίσκεται στο μεταίχμιο μεταξύ θεωρητικής φυσικής και φιλοσοφίας, επειδή μας λείπουν τα εργαλεία για να "κοιτάξουμε έξω από το κουτί".

Όμως, ο Elon Musk, ο οποίος είναι ο πιο διάσημος υποστηρικτής αυτής της ιδέας, έχει δηλώσει πως η πιθανότητα να ζούμε στην "πραγματική πραγματικότητα" είναι μία στο δισεκατομμύριο, αλλά και άλλοι επιστήμονες παίρνουν την ιδέα στα σοβαρά, μελετώντας τρεις συγκεκριμένους επιστημονικούς πυλώνες 

1. Η Κβαντοποίηση του Χώρου και του Χρόνου

Στη φυσική, υπάρχει το μήκος Planck 

Είναι η μικρότερη δυνατή μονάδα μήκους. 

Κάτω από αυτό το όριο, οι έννοιες της γεωμετρίας και του χώρου καταρρέουν. 

Για πολλούς επιστήμονες υπολογιστών, αυτό μοιάζει τρομακτικά με το pixel μιας οθόνης ή τη διακριτή μονάδα μνήμης ενός υπολογιστή. 

Αν ο κόσμος ήταν "αναλογικός" και συνεχής, δεν θα έπρεπε να έχει ελάχιστη μονάδα μέτρησης.

2. Το "Rendering" της Πραγματικότητας

Στα σύγχρονα video games, ο υπολογιστής δεν σχεδιάζει (render) ολόκληρο τον κόσμο ταυτόχρονα, αλλά μόνο το μέρος που κοιτάζει ο παίκτης, για να εξοικονομήσει πόρους.

Στην κβαντομηχανική, έχουμε το φαινόμενο της κατάρρευσης της κυματοσυνάρτησης: ένα σωματίδιο δεν έχει συγκεκριμένη θέση μέχρι τη στιγμή που θα το παρατηρήσουμε. 

Αυτή η "οικονομία" του σύμπαντος —να ορίζει την κατάσταση της ύλης μόνο όταν υπάρχει αλληλεπίδραση— θυμίζει έντονα προγραμματιστική βελτιστοποίηση.

3. Διορθωτικοί Κώδικες (Error-Correcting Codes)

Ο θεωρητικός φυσικός James Gates Jr. ανακάλυψε κάτι εκπληκτικό ενώ μελετούσε τις εξισώσεις της θεωρίας των υπερχορδών (που προσπαθεί να εξηγήσει τα πάντα στο σύμπαν). 

Βρήκε μαθηματικές δομές που είναι πανομοιότυπες με τους αυτοδιορθωτικούς κώδικες που χρησιμοποιούν οι browsers (όπως αυτός που χρησιμοποιείς τώρα) για να διορθώνουν τα σφάλματα στη μεταφορά δεδομένων.

"Πώς είναι δυνατόν κώδικας που χρησιμοποιούμε για να λειτουργεί το internet να βρίσκεται κρυμμένος στις εξισώσεις της θεωρητικής φυσικής;" αναρωτήθηκε ο Gates.

           Το πρόβλημα της επιβεβαίωσης
Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι ότι αν η προσομοίωση είναι "τέλεια", οι νόμοι της φυσικής που μελετάμε είναι απλώς οι κανόνες του λογισμικού. 
Είναι σαν να προσπαθεί ένας χαρακτήρας μέσα στο Super Mario να καταλάβει ότι τρέχει σε έναν επεξεργαστή χρησιμοποιώντας μόνο τα τούβλα και τα μανιτάρια που έχει γύρω του.
Αν ποτέ επιβεβαιωθεί, πιθανότατα θα γίνει μέσω κάποιου στατιστικού σφάλματος (glitch) στη μικροκλίμακα ή μέσω της ανακάλυψης ότι το σύμπαν έχει ένα πεπερασμένο όριο στην υπολογιστική του ισχύ.
 - . και τι πιστεύουμε; -  αν αποδεικνυόταν αύριο επιστημονικά, ότι ζούμε σε προσομοίωση, αυτό θα άλλαζε τον τρόπο που ζούμε την καθημερινότητά μας ή θα το αποδεχόμασταν απλώς ως έναν ακόμα νόμο της φύσης και θα συνεχίζαμε να τρώμε και να πίνουμε αμέριμνοι;

                   ιδού η απορία μου!

                              κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

Μια διαφορετική άποψη για την ζωή και το matrix

Εκείνος πού ψάχνει και αναζητά την αλήθεια θεωρεί αυτονόητο ότι το σύμπαν είναι μια ολογραφική- εικονική πραγματικότητα κατασκευασμένη από έναν κατώτερο, φρενοβλαβή θεό.
Από την αρχή της δημιουργίας του το σύμπαν κατασκευάστηκε σαν φυλακή, σαν ενεργειακή φάρμα πού απομυζά την ζωτική ενέργεια κάθε παγιδευμένου θεϊκού σπινθήρα.
Άρα πόσο πιθανό είναι το ίδιο το σύμπαν να προσφέρει την ενέργεια και την λυτρωτική γνώση πού χρειάζεται το πνεύμα για απελευθερωθεί και να αναρριχηθεί προς την πηγή προέλευσης του;
Καμία.

Μόνο η πηγή θα την προσφέρει.

Δεν αμφιβάλλω ότι συντελείται ένα θεϊκό σχέδιο.

Όχι όμως έτσι όπως θέλουν να μας το παρουσιάσουν.

Τρέμουν στην ιδέα ότι όλοι οι αιχμάλωτοι θεϊκοί σπινθήρες θα απελευθερωθούν από τα δεσμά της ψευδοδημιουργίας και θα επανενωθούν με την πηγή.

Κάτι τέτοιο θα σημάνει τον θάνατο του Μάτριξ, συνεπώς και τον δικό τους.

Αυτό είναι το αρχικό θεϊκό σχέδιο, δεν έχει να κάνει με εξέλιξη, το άπειρο δεν χρειάζεται να βιώσει μια ολογραφική ψευδαίσθηση για να εξελιχθεί ούτε να επιστρέφει κάθε λίγο και λιγάκι στις υλικές διαστάσεις για να παίρνει ‘’μαθήματα’’ ξεπληρώνοντας έτσι το καρμικό του χρέος.

Το κάρμα είναι αποκλειστικό εφεύρημα τους Μάτριξ ώστε να κρατά την συνείδηση υποδουλωμένη στον τροχό της μετενσάρκωσης (Σαμσάρα).

Τόσο απλά.

Μην παίρνεις στα σοβαρά όλους εκείνους του δήθεν διαφωτισμένους γκουρού ή ‘’αναληφθέντες’’ δασκάλους, γιατί υπηρετούν το Μάτριξ, εξαπατώντας τους θεϊκούς σπινθήρες, που όντας παιδιά του θεού λαχταράνε να επιστρέψουν στην πηγή.

Το ζητούμενο δεν είναι να εξελιχθούμε αλλά να αφυπνισθούμε και να θυμηθούμε επιτέλους ποιοι πραγματικά είμαστε.

Η γνώση είναι ανάμνηση από τον κόσμο των ιδεών (πνευματικό βασίλειο).

Αυτή η γνώση βρίσκεται βαθιά εντός μας .

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=212329925525497&id=1615085099

dr. Eleni Tsoukali: Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αλλάξουμε το άσχημο μάτριξ που ζούμε από το να αλλάξουμε τις σκέψεις μας.

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αλλάξουμε το άσχημο μάτριξ που ζούμε από το να αλλάξουμε τις σκέψεις μας. 

Μη μου πείτε τις αντιρρήσεις σας, γνωρίζω πόσο δύσκολο είναι αυτό που λέω. 

Όμως ό,τι ζούμε είναι φτιαγμένο από τις σκέψεις τις δικές μας και τη φαντασία μας... 
Γύρω μας υπάρχουν μόνον "πληροφορίες"  (bits) τις οποίες οι αισθήσεις και ο εγκέφαλός μας μετατρέπουν σε εικόνες, 

γεύσεις, 

ήχους, 

μυρωδιές, ανάλογα με το τι θεωρούμε εμείς σημαντικό... 
Η "πραγματικότητά μας" είναι ένα μάτριξ φτιαγμένο από  εμάς γι εμάς... 

Για την πνευματική μας εξέλιξη. 

Βρισκόμαστε σε συνεχή "πνευματική εκπαίδευση" στον υλικό μας κόσμο και αν δεν το καταλάβουμε αυτό, τίποτα δεν θα μπορέσουμε να αλλάξουμε, δυστυχώς γύρω μας. 
Όσοι προτρέπουν κάθε φορά σε "ξεσήκωμα", 

"φωνές" 

"αντίδραση" εξυπηρετούν το σύστημα, δίχως ίσως οι ίδιοι να το γνωρίζουν. 

Αυτούς δηλαδή που εκμεταλλεύονται το μάτριξ.
Ξέρω πως θα αντιδράσουν οι περισσότεροι σε αυτά που λέω, γι αυτό και προτιμάω να μην μιλάω πια συχνά σε φιλοσοφικό επίπεδο, και να δίνω περισσότερο ιατρικές συμβουλές. 
Κάποιες φορές όμως μου είναι δύσκολο να σωπάσω, βλέποντας πόσο λανθασμένα αντιδρούμε ελπίζοντας σε ένα αποτέλεσμα διαφορετικό από αυτό που εμείς οι ίδιοι με τις σκέψεις μας δημιουργούμε... 

Είναι ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΤΟ ΜΑΤΡΙΞ... ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ... 
Είμαστε οι δημιουργοί της ζωής μας για να εξελιχθούμε πνευματικά. Και δυστυχώς, με χαρές και ευτυχία δεν οδηγούμαστε σε αυτή τη εξέλιξη. 

Μας απορροφά η ύλη...
Μόνο μέσα από τις δυσκολίες εξελισσόμαστε και γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι.

από το χρονολόγια της dr. Ελένης Τσουκαλή - https://www.facebook.com/eleni.tsoukali.3/posts/pfbid0T7iRApdS61PKy2ivf3fGMD91LHFoLg4zZaNyqsfGZ3pZqCm9p3spVFKBJEx3QDYPl

Φυσικός δημιουργεί αλγόριθμο τεχνητής νοημοσύνης που μπορεί να αποδείξει ότι η πραγματικότητα είναι προσομοίωση

Ένας επιστήμονας επινόησε έναν αλγόριθμο υπολογιστή που μπορεί να οδηγήσει σε μετασχηματιστικές ανακαλύψεις στον τομέα της ενέργειας και του οποίου η ύπαρξη αυξάνει την πιθανότητα η πραγματικότητά μας να είναι στην πραγματικότητα μια προσομοίωση.
Ο αλγόριθμος δημιουργήθηκε από τον φυσικό Hong Qin, από το Εργαστήριο Φυσικής Πλάσματος του Princeton Plasma Physics Laboratory (PPPL) του Υπουργείου Ενέργειας των ΗΠΑ (DOE).
Ο φυσικός του Princeton University, Hong Qin, δημιούργησε έναν αλγόριθμο που μπορεί να προβλέψει φυσικά γεγονότα, και ίσως μπορεί να αποδείξει και την υπόθεση του ότι ζούμε σε μια προσομοίωση.
Ο αλγόριθμος χρησιμοποιεί μια διαδικασία τεχνητής νοημοσύνης που ονομάζεται μηχανική μάθηση, η οποία βελτιώνει τις γνώσεις της με αυτοματοποιημένο τρόπο, μέσω της εμπειρίας.
Ο Qin ανέπτυξε αυτόν τον αλγόριθμο για να προβλέψει τις τροχιές των πλανητών στο ηλιακό σύστημα, εκπαιδεύοντάς τον σε δεδομένα από τις τροχιές του Ερμή,
της Αφροδίτης,
της Γης,
του Άρη,
της Δήμητρας και του Δία.
Τα δεδομένα αυτά είναι "παρόμοια με αυτά που κληρονόμησε ο Kepler από τον Tycho Brahe το 1601", γράφει ο Qin στη νεοδημοσιευμένη εργασία του για το θέμα.
Από αυτά τα δεδομένα, ένας "εξυπηρετικός αλγόριθμος" μπορεί να προβλέψει σωστά άλλες πλανητικές τροχιές στο ηλιακό σύστημα, συμπεριλαμβανομένων των παραβολικών και υπερβολικών τροχιών διαφυγής.
Το αξιοσημείωτο είναι ότι μπορεί να το κάνει αυτό χωρίς να χρειάζεται να ενημερωθεί για τους νόμους του Νεύτωνα για την κίνηση και την παγκόσμια βαρύτητα.
Μπορεί να καταλάβει μόνος του αυτούς τους νόμους από τους αριθμούς.
Ο Qin προσαρμόζει τώρα τον αλγόριθμο για να προβλέψει και να ελέγξει ακόμη και άλλες συμπεριφορές, με επίκαιρη εστίαση στα σωματίδια πλάσματος στις εγκαταστάσεις που κατασκευάζονται για τη συλλογή ενέργειας, μέσα από μία τεχνητή διαδικασία που αναπαράγει την ίδια ενέργεια που τροφοδοτεί τον ήλιο και τα αστέρια.
Μαζί με τον Eric Palmerduca, μεταπτυχιακό φοιτητή στο PPPL, ο Qin χρησιμοποιεί την τεχνική του "για να μάθει έναν αποτελεσματικό αλγόριθμο διατήρησης της δομής με μακροπρόθεσμη σταθερότητα για την προσομοίωση της δυναμικής του γυροκέντρου σε μαγνητικά πλάσματα σύντηξης", όπως ανέφερε αναλυτικά.
Σχεδιάζει επίσης να αξιοποιήσει τον αλγόριθμο για τη μελέτη της κβαντικής φυσικής.
Ο Qin εξήγησε την ασυνήθιστη προσέγγιση του έργου του:
"Συνήθως στη φυσική, κάνεις παρατηρήσεις, δημιουργείς μια θεωρία με βάση αυτές τις παρατηρήσεις και στη συνέχεια χρησιμοποιείς αυτή τη θεωρία για να προβλέψεις νέες παρατηρήσεις.
Αυτό που κάνω εγώ είναι να αντικαθιστώ αυτή τη διαδικασία με ένα είδος μαύρου κουτιού που μπορεί να παράγει ακριβείς προβλέψεις χωρίς να χρησιμοποιεί μια παραδοσιακή θεωρία ή νόμο.
Ουσιαστικά, παρέκαμψα όλα τα θεμελιώδη συστατικά της φυσικής.
Πηγαίνω απευθείας από δεδομένα σε δεδομένα (...)
Δεν υπάρχει κανένας νόμος της φυσικής στη μέση".
Ο Qin εμπνεύστηκε εν μέρει από το έργο του Σουηδού φιλοσόφου Nick Bostrom, του οποίου η εργασία του 2003 υποστήριξε ότι ο κόσμος στον οποίο ζούμε μπορεί να είναι μια τεχνητή προσομοίωση.

Αυτό που πιστεύει ο Qin ότι πέτυχε με τον αλγόριθμό του είναι να παρέχει ένα λειτουργικό παράδειγμα μιας υποκείμενης τεχνολογίας που θα μπορούσε να υποστηρίξει την προσομοίωση στο φιλοσοφικό επιχείρημα του Bostrom.

Σε μια ανταλλαγή email με το Big Think, ο Qin σημείωσε:

"Ο Nick Bostrom, είναι ένας από τους καλύτερους επιστήμονες που έχουν την ικανότητα να υποστηρίζουν το επιχείρημά του: Ποιος είναι ο αλγόριθμος που τρέχει στον φορητό υπολογιστή του Σύμπαντος;

Αν υπάρχει ένας τέτοιος αλγόριθμος, θα υποστήριζα ότι θα πρέπει να είναι ένας απλός αλγόριθμος που ορίζεται στο διακριτό χωροχρονικό πλέγμα.

Η πολυπλοκότητα και ο πλούτος του Σύμπαντος προέρχονται από το τεράστιο μέγεθος της μνήμης και την ισχύ της CPU του φορητού υπολογιστή, αλλά ο ίδιος ο αλγόριθμος θα μπορούσε να είναι απλός".

Βεβαίως, η ύπαρξη ενός αλγορίθμου που αντλεί από δεδομένα σημαντικές προβλέψεις φυσικών γεγονότων δεν σημαίνει ακόμη ότι εμείς οι ίδιοι έχουμε τις δυνατότητες να προσομοιώσουμε την ύπαρξή μας, την πραγματικότητά μας.

Ο Qin πιστεύει ότι πιθανότατα απέχουμε "πολλές γενιές" από το να είμαστε σε θέση να πραγματοποιήσουμε τέτοια κατορθώματα.

Η εργασία του Hong Qin για το θέμα στο Scientific Reports.

bigthink.com

επιμέλεια κειμένου:ntina

Ψηφιακή ηρωίνη: Πώς οι οθόνες μεταμορφώνουν τα παιδιά μας σε ψυχωτικούς τοξικομανείς

     Η Σούζαν αγόρασε στον 6χρονο γιο της ένα iPad όταν πήγαινε πρώτη Δημοτικού «Σκέφτηκα -Γιατί να μην δοκιμάσει;», μου είπε κατά τη διάρκεια μια συνεδρίας μας.
Το σχολείο του Τζον είχε αρχίσει να χρησιμοποιεί τις συσκευές σε όλο και μικρότερες τάξεις, ο δάσκαλος τεχνολογίας εκθείαζε τα εκπαιδευτικά τους οφέλη, οπότε η Σούζαν θέλησε να κάνει ότι ήταν καλύτερο για το ξανθό της αγοράκι που λάτρευε να διαβάζει και να παίζει μπέιζμπολ.
Αρχικά άφηνε τον Τζον να παίζει διάφορα εκπαιδευτικά παιχνίδια στο iPad του.
Ώσπου ο μικρός ανακάλυψε το Minecraft, το οποιο ο δάσκαλος τεχνολογίας χαρακτήρισε «ηλεκτρονικό Lego».
Θυμόταν πόσο λάτρευε η ίδια ως παιδί να χτίζει και να παίζει με τα τουβλάκια της, οπότε άφησε το γιο της να παίζει Minecraft το απόγευμα.
Στην αρχή η Σούζαν ήταν αρκετά ευχαριστημένη.
Ο Τζον έμοιαζε να απασχολείται με δημιουργικό παιχνίδι καθώς εξερευνούσε τον κόσμο του ηλεκτρονικού παιχνιδιού.
Παρατήρησε μεν οτι το παιχνίδι δεν ήταν ακριβώς όπως τα Lego που θυμόταν -στα παιδικά της χρόνια δεν χρειαζόταν να… σκοτώσει ζώα και να βρει σπάνια στοιχεία για να επιβιώσει και να πάει στο επόμενο επίπεδο.
Αλλά ο Τζον έμοιαζε να χαίρεται πολύ, ενώ το σχολείο του είχε μέχρι και όμιλο Minecraft, οπότε πόσο ασχημο μπορεί να ήταν;
Παρ’ ολ’ αυτα, η Σούζαν δεν μπορούσε να αρνηθεί πως έβλεπε αλλαγές στον Τζον.
Είχε αρχίσει να απορροφάται όλο και περισσότερο από το παιχνίδι του, είχε χάσει το ενδιαφέρον του για το μπέιζμπολ και το διάβασμα βιβλίων και αρνούταν να βοηθήσει στις δουλειές του σπιτιού.
Μερικά πρωινά ξυπνούσε και της έλεγε οτι εβλεπε τετράγωνα στα όνειρά του.
Αν και αυτό την απασχολούσε, πίστευε πως ο γιος της μπορεί απλά να είχε ζωηρή φαντασία.
Καθώς η συμπεριφορά του συνέχιζε να χειροτερεύει, προσπάθησε να του πάρει το παιχνίδι, αλλά ο Τζον άρχισε να έχει κρίσεις θυμού.
Οι εκρήξεις του ήταν τόσο άσχημες που ενέδιδε, προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό της ξανά και ξανά ότι «είναι εκπαιδευτικό».
Τότε μια νύχτα συνειδητοποίησε πως κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά.
“Μπήκα στο δωμάτιο του για να τον ελέγξω.
Υποτίθεται πως θα κοιμόταν…
Και τρόμαξα τόσο!”
Tον βρήκε να κάθεται στο κρεβάτι του και να κοιτάζει με τεράστια μάτια στο κενό, ενώ το φωτεινό του iPad βρισκόταν δίπλα του. Έμοιαζε να είναι σε έκσταση.
Μέσα στον πανικό της, η Σουζαν χρειάστηκε να τον ταρακουνήσει πολλές φορές για να συνέλθει.
Δεν μπορούσε να καταλάβει πως το κάποτε υγιές, χαρούμενο αγοράκι της είχε εθιστεί τόσο στο παιχνίδι που είχε μεταλλαχτεί σε έναν κατατονικό, ναρκωμένο άνθρωπο.
Αυτός είναι και ο λόγος που οι γονείς που είναι περισσότερο προσεκτικοί με την τεχνολογία είναι οι σχεδιαστές τεχνολογίας και οι μηχανικοί.
Ο Steve Jobs ήταν γνωστός για το πόσο λίγη τεχνολογία επέτρεπε στα παιδιά του.
Στελέχη και μηχανικοί της Silicon Valley στέλνουν τα παιδιά τους σε σχολεία που δεν χρησιμοποιούν τεχνολογία.
Οι ιδρυτές της Google Sergey Brin και Larry Page πήγαν σε μοντεσσοριανά σχολείο, όπως και ο δημιουργός του Αmazon Jeff Bezos και ο δημιουργός της Wikipedia Jimmy Wales.
Πολλοί γονείς καταλαβαίνουν ότι οι φωτεινές οθόνες έχουν αρνητική επιρροή στα παιδιά.
Βλέπουμε τις επιθετικές εκρήξεις θυμού όταν παίρνουμε τις συσκευές μακριά, καθώς και την ελλιπή ικανότητα συγκέντρωσης όταν τα παιδιά παύουν να δέχονται αδιάκοπα ερεθίσματα από τις συσκευές τους.
Ακόμα χειρότερα: βλέπουμε παιδιά που βαριούνται, που είναι απαθή, αδιάφορα και βαρετά όταν δεν έχουν μια συσκευή στα χέρια τους.
Αλλά είναι ακόμα χειρότερο απ’ ότι πιστεύουμε.
Τώρα ξέρουμε πως όλα αυτά τα iPads, τα κινητά, τα Xboxes ειναι μια μορφή ψηφιακού ναρκωτικού.
Πρόσφατη έρευνα δείχνει ότι μπορούν να επηρεάσουν το μπροστινό μέρος του εγκεφάλου με τον ίδιο τρόπο που το επηρεάζει η κοκαίνη. Η τεχνολογία είναι τόσο υπερδιεγερτική που ανεβάζει τα επίπεδα ντοπαμίνης όσο τα ανεβάζει το σεξ.
Αυτό το εθιστικό αποτέλεσμα είναι ο λόγος που ο Dr. Peter Whybrow, διευθυντής του τμήματος νευροεπιστήμης στο UCLA αποκαλεί τις οθόνες «ηλεκτρονική κοκαΐνη», ενώ Κινέζοι ερευνητές «ηλεκτρονική ηρωίνη».
Ο Dr. Andrew Doan, επικεφαλής του τμήματος έρευνας πάνω στους εθισμούς για το πεντάγωνο και το αμερικάνικο ναυτικό αποκαλεί τα βιντεοπαιχνίδια και την τεχνολογία οθόνης «ψηφιακά ναρκωτικά»
Σωστά καταλάβατε: το μυαλό του παιδιού σας καθώς παίζει Minecraft μοιάζει με έναν εγκέφαλο υπο την επήρεια ναρκωτικών.
Για αυτό και είναι δύσκολο να ξεκολλήσουμε τα παιδιά από τις οθόνες τους και τα βρίσκουμε ιδιαίτερα ευερέθιστα όταν διακόπτεται ο χρόνος τους μπροστά στην οθόνη.
Εκατοντάδες πια κλινικές μελέτες δείχνουν ότι οι οθόνες αυξάνουν την κατάθλιψη, το άγχος και την επιθετικότητα και μπορούν να οδηγήσουν σε ψυχωσικά επεισόδια κατά τα οποία ο παίκτης χάνει την επαφή με την πραγματικότητα.
Στην κλινική μου μελέτη με πάνω από 1000 εφήβους τα τελευταία 15 χρόνια, βρήκα το παλιό ρητό «Μια ουγκιά πρόληψης αξίζει όσο μια λίβρα θεραπείας» να ταιριάζει απόλυτα όταν μιλάμε για εθισμό στην τεχνολογία.
Μόλις το παιδί περάσει τη διαχωριστική γραμμή του αληθινού τεχνολογικού εθισμού, η θεραπεία μπορεί να είναι πολύ δύσκολη.
Για την ακρίβεια, βρήκα πολύ ευκολότερο να θεραπεύσω χρήστες ηρωίνης και κρυσταλλικής μεθαμφεταμίνης, παρά χαμένους στο μάτριξ video gamers ή εθισμένους στα social media και το Facebook.
Σύμφωνα με ανακοίνωση του 2013 της αμερικάνικης ακαδημίας παιδιάτρων, τα παιδιά ηλικίας 8-10 ετών ξοδεύουν 8 ώρες τη μέρα σε διάφορα ψηφιακά μέσα, ενώ οι έφηβοι περνούν 11 ώρες μπροστά σε οθόνες. 1 στα 3 παιδιά χρησιμοποιεί τάμπλετς ή κινητά πριν καν μιλήσουν.
Σύμφωνα με το βιβλίο “Internet Addiction” της Dr. Kimberly Young, 18% των χρηστών του internet στη φάση του κολεγίου υποφέρουν από τεχνολογικό εθισμό στις ΗΠΑ.
Μόλις ένας άνθρωπος περάσει στον ολοκληρωτικό εθισμό οποιουδήποτε τύπου, πρέπει πρώτα να αποτοξινωθεί ώστε να μπορέσει στη συνέχεια η οποιαδήποτε θεραπεία να έχει αποτέλεσμα.
Με την τεχνολογία αυτό σημαίνει ολοκληρωτική αποχή από τα ψηφιακά μέσα: όχι υπολογιστές, όχι κινητά, όχι tablets.
Σε προχωρημένα στάδια απαγορεύεται ακόμα και η τηλεόραση.
Η συνήθης περίοδος αποχής είναι από 4 εως 6 βδομάδες, αυτός είναι ο χρόνος που χρειάζεται για ένα υπερδιεργεμένο νευρικό σύστημα να κάνει «επανεκκίνηση».
Αλλά αυτό δεν είναι εύκολο στην τωρινή μας κοινωνία όπου οι οθόνες βρίσκονται παντού.
Ένα άτομο μπορεί να ζήσει χωρίς ναρκωτικά ή αλκοόλ.
Με τον τεχνολογικό εθισμό όμως είναι αδύνατο, υπάρχουν παντού ψηφιακοί πειρασμοί.
Οπότε πώς προστατεύουμε τα παιδιά μας από το να ξεπεράσουν το όριο;
Δεν είναι εύκολο.
Το κλειδί είναι να αποτρέψεις το 4χρονο, 5χρονο ή 8χρονο σου από το να κολλήσει σε οθόνες.
Αυτό σημαίνει Lego αντί για Minecraft, βιβλία αντί για iPads, φύση και άθληση αντί για τηλεόραση.
Αν χρειαστεί, ζητήστε από το σχολείο του παιδιού σας να μην του δώσει τάμπλετ μέχρι να γινει 10 ετών (άλλοι συστήνουν 12)
Nα κάνετε ειλικρινείς συζητήσεις με το παιδί σας σχετικά με το γιατί του περιορίζετε την πρόσβασή του σε οθόνες.
Να τρώτε φαγητό με τα παιδιά σας χωρίς ηλεκτρονικές συσκευές στο τραπέζι -ακριβώς όπως ο Steve Jobs είχε δείπνα με τα παιδιά του χωρίς τεχνολογία.
Μην πέφτετε θύματα του «Ο γονιός είναι αφηρημένος», καθώς όπως ξέρουμε τα παιδιά κάνουν ότι βλέπουν.
Όταν μιλάω στα 9χρονα δίδυμα αγόρια μου, τους εξηγώ με ειλικρίνεια το γιατί δεν θέλουμε να έχουν ταμπλετ ή να παίζουν βιντεοπαιχνίδια.
Τους εξηγώ πως κάποια παιδιά παίζουν τόσο πολύ με τις συσκευές τους που δυσκολεύονται να σταματήσουν ή να κοντρολάρουν το πόσο θα παίξουν.
Τα έχω βοηθήσει να καταλάβουν ότι αν μπλέξουν με οθόνες και παιχνίδια όπως κάποιοι άλλοι φιλοι τους, θα επηρεαστούν άλλα κομμάτια της ζωής τους: μπορεί να μην θέλουν πια να παίζουν μπέιζμπολ, να μην διαβάζουν συχνά βιβλία, να χάσουν το ενδιαφέρον τους στην επιστήμη και τη φύση και να κόψουν τη σχέση τους με τους αληθινούς τους φίλους.
Το εντυπωσιακό είναι ότι δεν χρειάζεται ιδιαίτερος κόπος να πειστούν, καθώς έχουν δει από πρώτο χέρι τις αλλαγές στη ζωή κάποιων φίλων τους εξαιτίας της προσκόλλησης τους σε μια οθόνη.
Οι ψυχολόγοι καταλαβαίνουν πως η υγιής ανάπτυξη των παιδιών περιλαμβάνει επικοινωνία, δημιουργικό φανταστικό παιχνίδι και επαφή με τον αληθινό, φυσικό κόσμο.
Δυστυχώς ο εθιστικός κόσμος της οθόνης θαμπώνει και εμποδίζει αυτές τις διαδικασίες υγιούς ανάπτυξης.
Ξέρουμε επίσης ότι τα παιδιά είναι πιο επιρρεπή σε εθισμούς όταν νιώθουν μόνα, αποξενωμένα και βαριούνται.
Για αυτό πρέπει να βοηθάμε τα παιδιά να συνδέονται με αληθινές εμπειρίες ζωής και αληθινούς δεσμούς και σχέσεις.
Το παιδί που ασχολείται με δημιουργικές δραστηριότητες και επικοινωνεί με την οικογένειά του έχει λιγότερες πιθανότητες να ξεφύγει στον ψηφιακό κόσμο φαντασίας.
Αλλά ακόμα και ένα παιδί που λαμβάνει όλη την αγάπη και την υποστήριξη του κόσμου, κινδυνεύει να πέσει στο Μάτριξ, μόλις έρθει σε επαφή με τις οθόνες και νιώσει την επίδρασή τους.
Άλλωστε, 1 στους 10 ανθρώπους έχουν από τη φύση τους έντονες τάσεις εθισμού.
Στο τέλος, η Σούζαν πήρε το τάμπλετ από το γιο της, όμως η θεραπεία ήταν μια ανηφόρα με πολλές λακούβες και οπισθοχωρήσεις Τέσσερα χρόνια αργότερα, με πολλή υποστήριξη, ο Τζον ειναι πολυ καλυτερα.
Χρησιμοποιεί έναν υπολογιστή γραφείου και έχει βρει κάποια ισορροπία στη ζωή του: παίζει σε ομάδα και έχει αρκετούς φίλους στο σχολείο.
Αλλά η μητέρα του είναι ακόμα σε επιφυλακή ως προς τη χρήση τεχνολογίας από μεριάς του, γιατί όπως κάθε εθισμός μπορεί κανείς εύκολα να ξαναυποκύψει σε κάποια στιγμή αδυναμίας.
Το να προσέχει πως έχει υγιείς δραστηριότητες, ότι απουσιάζει ο υπολογιστής από το δωμάτιό του και το βραδινό φαγητό δεν συνοδεύεται από οποιαδήποτε μορφή τεχνολογίας είναι όλα κομμάτι της λύσης του προβλήματος.

enallaktikos.gr
Dr. Nicholas Kardaras

Μήπως ζούμε ήδη μέσα στο Matrix και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι;

Παναγιώτης Μαρκίδης

Όταν σχεδόν τα πάντα γύρω μας παράγουν δεδομένα, το Internet of Things εξελίσσεται στην πλατφόρμα των μεγάλων ευκαιριών.

ναζητώντας νέες επαγγελματικές ευκαιρίες, ειδικά αν κινείσαι ήδη στον χώρο της τεχνολογίας, πιθανότατα θα γνωρίζεις ότι το Internet of Things (ΙοΤ) είναι σήμερα ίσως ο πιο γρήγορα και πολλά υποσχόμενος τομέας, όπου βρίσκουν εφαρμογή οι πιο ισχυρές τάσεις εξέλιξης του ψηφιακού σύμπαντος: από τη συλλογή και την ανάλυση δεδομένων μέχρι την υλοποίηση εφαρμογών τεχνητής νοημοσύνης.
Ας δούμε τον κόσμο γύρω μας ως ένα χώρο όπου σχεδόν το κάθε τι παράγει συνεχώς δεδομένα (η φάση θυμίζει λίγο το Matrix, αλλά προς τα εκεί πηγαίνει το πράμα).
Μέχρι σήμερα πολλά από αυτά τα ψηφιακά δεδομένα παραμένουν αναξιοποίητα.
Για παράδειγμα, κάποιος στην Πολωνία έδωσε λύση σε ένα από τα βασικά προβλήματα ασφάλειας του προσωπικού στα εργοτάξια, όταν σκέφτηκε να βάλει αισθητήρες εντοπισμού θέσης στα προστατευτικά κράνη που φορούν οι εργαζόμενοι εκεί (και όχι για να βλέπει μόνο αν λουφάρουν).
Έτσι, όταν ένα μεγάλο όχημα – ένας γερανός, ένα φορτηγό ή ό,τι άλλο – κινείται, ο οδηγός του είναι σε θέση να γνωρίζει αν στην πορεία του υπάρχει κάποιος άνθρωπος, ακόμα και όταν δεν έχει καλή ορατότητα.
(κεντρική φωτογραφία: AP Images / Jared Lazarus)
"Η διασύνδεση των μηχανών δεν είναι κάτι εντελώς νέο.
Για παράδειγμα, τα συστήματα τηλεματικής στα μέσα μεταφοράς λειτουργούν εδώ και χρόνια, οπότε είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε την ακριβή θέση ενός λεωφορείου και το πότε θα φτάσει στην επόμενη στάση.
Όμως σήμερα, με τη χρήση διαφορετικών αισθητήρων, μπορούμε να συλλέγουμε περισσότερα δεδομένα για την λειτουργία ενός οχήματος και να δημιουργούμε εφαρμογές που διευκολύνουν την αποτελεσματικότερη διαχείριση ενός στόλου οχημάτων", εξηγεί ο Mark Torr της Microsoft, ο οποίος είναι ειδικός στο θέμα.

Θεωρεί αναγκαίο τον διαχωρισμό του Internet of Things σε δύο τομείς: Ο ένας αφορά στις υπηρεσίες και τις συσκευές που απευθύνονται στους καταναλωτές, όπως ένα smartwatch με αισθητήρες που πιάνουν τον καρδιακό ρυθμό και μετρούν πόσα βήματα κάνουμε και προς τα πού κινούμαστε.
Αυτό το κομμάτι έχει για την ώρα τη μεγαλύτερη επίδραση στην καθημερινότητά μας, αφού θεωρητικά κάθε διασυνδεδεμένη συσκευή είναι μέρος του Internet of Things.
Πολλές IoT εφαρμογές, ή τουλάχιστον αυτές που είναι περισσότερο ορατές στον καθένα, απευθύνονται στον τελικό χρήστη-καταναλωτή.
Ο δεύτερος τομέας του IoT είναι αυτός των B2B (σ.σ. Business-to-Business) εφαρμογών, οι οποίες έρχονται να βελτιώσουν ή ακόμα και να αλλάξουν διάφορα μοντέλα λειτουργίας των επιχειρήσεων.
"Ίσως δεν γίνονται αντιληπτές από τους περισσότερους, αν και τελικά σκοπός τους είναι η βελτίωση διαδικασιών και η παροχή εξελιγμένων υπηρεσιών προς τον τελικό χρήστη, αλλά εκεί εντοπίζονται σήμερα οι πραγματικές ευκαιρίες. Εκεί είναι το χρήμα θα λέγαμε πολύ απλά. Οι μελέτες λένε ότι 70% των κεφαλαίων που θα επενδυθούν τα επόμενα χρόνια στο Internet of Things θα είναι στην κατεύθυνση των B2B εφαρμογών",
τονίζει ο ίδιος.
Φυσικά, υπάρχουν και πεδία εξάπλωσης του Internet of Things όπου ο διαχωρισμός μεταξύ B2C (σ.σ. Business-to-Consumer) και Β2Β εφαρμογών είναι δύσκολος, αφού τα όρια συγχέονται. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι τα αυτοδηγούμενα οχήματα.
Πολλά από τα συστήματα ενός τέτοιου αυτοκινήτου, όπως οι κάμερες για τη διατήρηση της απόστασης από το προπορευόμενο όχημα και την έγκαιρη ακινητοποίησή του όταν χρειάζεται, απευθύνονται στον τελικό χρήστη-καταναλωτή που είναι ο οδηγός.
Παράλληλα, η συλλογή δεδομένων και η παρακολούθηση της λειτουργίας του κινητήρα και των άλλων συστημάτων, ως έξτρα παρεχόμενη υπηρεσία από τον κατασκευαστή, δίνει τη δυνατότητα ανάπτυξης προγνωστικών μοντέλων, βάσει των οποίων μια πιθανή βλάβη προβλέπεται έγκαιρα.
Μια τέτοια υπηρεσία θα έχει επίπτωση και στον τομέα της ασφάλισης των αυτοκινήτων, αφού πλέον ο κατασκευαστής θα μπορεί να γνωρίζει και να πιστοποιεί την κατάσταση στην οποία βρίσκεται το κάθε αυτοκίνητο.
Άρα, ένα καλά συντηρημένο και κατά συνέπεια πιο ασφαλές όχημα να έχει έκπτωση στα ασφάλιστρα.
Η μείωση του κόστους των αισθητήρων ευνοεί την ανάπτυξη του Internet of Things. Παράλληλα, το όλο και χαμηλότερο κόστος μεταφοράς, επεξεργασίας και αποθήκευσης των δεδομένων που ασταμάτητα συλλέγονται εξελίσσει το IoT σε ένα πεδίο μεγάλων επιχειρηματικών ευκαιριών.
Βεβαίως, η συλλογή δεδομένων δεν αποτελεί καινοτομία, όμως για πρώτη φορά έχουμε τη δυνατότητα γρήγορης και συνεχούς μετάδοσης τους.
Οπότε είναι στο χέρι μας να ανακαλύψουμε νέους τρόπους αξιοποίησής τους.
Στον τομέα της βιομηχανικής παραγωγής οι ευκαιρίες φαίνεται να είναι μεγάλες, αφού η διασύνδεση των μηχανών και η συλλογή δεδομένων μετασχηματίζει το μοντέλο λειτουργίας, οπότε φτάνουμε να αναφερόμαστε στην τέταρτη βιομηχανική επανάσταση και τη σύγκλιση μεταξύ της φυσικής και της ψηφιακής πραγματικότητας.

"Πιστεύω ότι πολύ γρήγορα θα έχουμε αισθητήρες συλλογής δεδομένων σχεδόν παντού και αυτό θα μας επιτρέψει να αναπτύξουμε νέες υπηρεσίες βασισμένες σε συστήματα τεχνητής νοημοσύνης.
Για τις επόμενες γενιές τo Internet of Things θα είναι ότι ήταν το Internet για τη δική μας γενιά.
Επί της ουσίας κανείς δεν θα ασχολείται με το αν μια συσκευή ή ένα αντικείμενο είναι διασυνδεδεμένο, αφού η διασύνδεση θα είναι καθολική και απλά ο χρήστης θα αξιοποιεί την όποια υπηρεσία.
Ήδη, όταν αναφερόμαστε σε υποδομές έξυπνης πόλης, μας απασχολεί η αποδοτικότερη ενεργειακή διαχείριση και πως θα αξιοποιήσουμε τα δεδομένα που συλλέγουμε για να εξοικονομήσουμε φυσικούς πόρους.
Αλλά και στο επίπεδο του οικιακού καταναλωτή, οι υπηρεσίες που μπορεί προσφέρει ένας πάροχος ηλεκτρικής ενέργειας αρχίζουν να αποτελούν κριτήριο επιλογής", παρατηρεί ο Mark Torr.
Παραδέχεται πως η ανάλυση των χρήσιμων δεδομένων δεν θα λύσει όλο μας τα προβλήματα, αφού πάντα θα μεσολαβεί ο ανθρώπινος παράγοντας και η αντιμετώπισή τους θα είναι θέμα μια γενικότερης κουλτούρας.
Όμως, όπως τονίζει, στο μέλλον οι κοινωνίες θα καθοδηγούνται, θα λειτουργούν και θα λαμβάνουν περισσότερες αποφάσεις βασισμένες στην επεξεργασία των δεδομένων και τα στοιχεία που θα προκύπτουν από αυτή τη διαδικασία.

Ο Mark Torr θα είναι μεταξύ των ομιλητών του φετινού Microsoft Summit, το οποίο θα πραγματοποιηθεί στις 9 Μαΐου στον Ελληνικό Κόσμο.
το διάβασα στο:oneman.gr