Ο αλητάγγελος που υποδύθηκε τον ηθοποιό

από το χρονολόγιο του Dionysios Skliris  https://www.facebook.com/dionysios.skliris/posts/pfbid0gASVLThMxSrbENtb5kyFHqt942MFG5cMryCBQj1mVSrHBZRAVV4HdDScmLoSwEpFl
O αποχαιρετισμός μου στον Αλέν Ντελόν που φιλοξενήθηκε στο "Βήμα της Κυριακής"
Ο αλητάγγελος που υποδύθηκε τον ηθοποιό
Ο Αλέν Ντελόν είχε δηλώσει για τον αντίζηλο Μπελμοντό: «Είναι υποκριτής (commédien) εγώ είμαι αυθεντικός δράστης (acteur). Δεν παίζω τίποτα που να μην το ζω». 
Σήμερα ο Ντελόν φαντάζει απομεινάρι μιας άλλης εποχής, όπου η ομορφιά αρκούσε για να συγχωρέσει κανείς τα πάντα, ακόμη και τον ματσισμό, την έλλειψη πολιτικής ορθότητας, τη μισάνθρωπη εκδοχή της φιλοζωίας. 
Κι όμως, αυτός ο άντρας παλαιάς κοπής ενσάρκωσε πρόωρα τη μεταμοντέρνα συνθήκη: Χωρίς να φοιτήσει ποτέ σε δραματική σχολή, βίωσε το σινεμά ως δυναμική πραγμάτωση της ταυτότητάς του, ως εγχείρημα αυτογνωσίας ενός ψυχικά τραυματισμένου ανθρώπου, ως επιτέλεση σχέσεων υιότητας και πατρότητας, από τις οποίες δεν έλειπε ο ερωτισμός, ως μια συνέχιση με άλλα μέσα της στράτευσης και του τυχοδιωκτισμού της νιότης του. 
Ο Ντελόν δεν μπορούσε να αναπαραστήσει έναν κόσμο διαφορετικό από τον δικό του. Δεν έπαιζε ρόλους• προσπαθούσε να ακεραιώσει τον θρυμματισμένο εαυτό του, δημιουργώντας το «προϊόν Αλέν Ντελόν», πολύ πριν από την εποχή μας, όπου καλούμαστε να γίνουμε «μάνατζερ του εαυτού μας» μέσα από την ψηφιακή αυτοσκηνοθεσία. 
Ο Ντελόν βίωσε τραυματικά τον χωρισμό των γονιών του. 
Μεγάλωσε με τις φυλακές ως «αυλή» της θετής οικογένειας. 
Η μητέρα του τού χάρισε ομορφιά, αλλά όχι αγάπη. (Σε μεγάλη ηλικία, τεκνοθέτησε τον εγγονό της, που δεν είχε αναγνωρίσει ο γιος της, σαν για να αναπληρώσει την εγκατάλειψη του ίδιου, τραυματίζοντάς τον διπλά). 
Ενώ ο δεύτερος σύζυγός της τον προόριζε για μια καριέρα αλλαντοπώλη, δραπέτευσε, κατατασσόμενος στο ναυτικό στην Ινδοκίνα. 
Έζησε ζωή αλήτικη πέριξ της πλατείας Πιγκάλ και στη Μονμάρτη. 
Γυναίκες μεγαλύτερες είδαν σε αυτόν το «άγαλμα» που είχε διακρίνει ο Σωκράτης στον Αλκιβιάδη. 
Ένα κάλλος ψυχρό, αλλά και εύπλαστο στην κατεύθυνση μιας μελλοντικής εκτόξευσης. 
Η ηθοποιός Μπριζίτ Ομπέρ διέκρινε στο αγγελικό του πρόσωπο έναν σταρ του σινεμά. Χωρίς να έχει καμία μόρφωση, ο Ντελόν αποφάσισε να υποκριθεί τον υποκριτή, να πάρει από το σινεμά ό,τι δεν του έδωσε ο πόλεμος και το περιθώριο. 
Η αριστοκρατική Ρόμι Σνάιντερ ένιωσε μια ιλιγγιώδη έλξη για τον αλητάγγελο, που διάλεξε για συμπρωταγωνιστή της. 
Όμως ο Ντελόν καθιερώθηκε ως Ρίπλεϊ, ήτοι ως αριβίστας που διαπράττει σφετερισμό ταυτότητας, σε μια αντιμετώπιση των εκκρεμοτήτων της υιότητας.
Την πατρική μορφή τη βρήκε στον Ζορζ Μπομ, που καθοδήγησε μαεστρικά την καριέρα του και στον Λουκίνο Βισκόντι που τον ανέδειξε στη βιβλική τραγωδία "Ο Ρόκο και τα Αδέλφια του". 
Ο "Γατόπαρδος" θίγει την ιστορική πρόοδο που υπηρετούν τα αδίστακτα νιάτα. 
Ο γηραιός Βισκόντι κινηματογράφησε τον Ντελόν ως συνδυασμό θηλυκής στιλπνότητας και αρρενωπής θανάσιμης βίας, προοικονομώντας τον κατοπινό "Θάνατο στη Βενετία". Μετέδωσε στον Ντελόν απαιτήσεις μόρφωσης και αισθητικής, αλλά απέτυχε να τον καταστήσει ηθοποιό θεάτρου. 
Ο Ντελόν δεν μπορούσε παρά να παίξει τον εαυτό του και επιθυμούσε διακαώς πλην ανανταπόκριτα τον ρόλο του Ξένου (Καμύ), που εξέφραζε το οικογενειακό και πολιτικό του δράμα. Έκτοτε, έγινε «παραγωγός» του εαυτού του ως συγκεκριμένου προϊόντος. 
Η δυνατότητά του να κινείται στον υπόκοσμο της Γαλλικής Ριβιέρας και στο «swinging London», εκφράζοντας την γκωλική γαλλική υπερηφάνεια σε εποχή απο-αποικιοποίησης, δημιούργησαν ένα κοινό που τον πίστεψε ως σύμπτωση ζωής και τέχνης.
Από την πρόσφατη απομόνωσή του ως απογοητευμένου ερημίτη τον έβγαλε το ενδιαφέρον για την Ουκρανία, για την οποία θα στρατευόταν, αν ήταν νεώτερος, ξαναπιάνοντας το νήμα της παλιάς ζωής του στρατιώτη. 
Ο Ζελένσκι δήλωσε τον θαυμασμό του κατά μία ενδιαφέρουσα αντιστροφή όπου ο ηθοποιός που ανέλαβε πολιτική ισχύ απέτισε τιμή στον άνθρωπο της δράσης που υποδύθηκε τον ηθοποιό. 
Σε μια ώριμη συνέντευξη ο Ντελόν απάντησε ότι θα ήθελε μετά τον θάνατο να του προσφέρει ο Θεός αυτό που στερήθηκε σε όλη τη ζωή του: Τη μητέρα και τον πατέρα του μαζί. 
Τη στιγμή του θανάτου του προκαλεί πάθη εξίσου ισχυρά με της ζωής του: Οι επικριτές τού προσάπτουν το ότι ένας άνθρωπος τόσο λατρεμένος είχε ανικανότητα για χαρά, αφήνοντας εκκρεμή μια διερώτηση για το τι σημαίνει η ομορφιά, αν της λείπει η αγάπη.

Ο Alain Delon πέθανε, Κοιμηθείτε εν ειρήνη, Παριζιάνοι. Όλα είναι ήσυχα.

Αυτό που έκανε τον Alain Delon τόσο δημοφιλή δεν ήταν μόνο το ό,τι ήταν η προσωποποίηση της αρρενωπότητας και η εκπάγλου καλλονής, εκθαμβωτική εμφάνιση του, αυτά ήταν καταλυτικά στοιχεία, αλλά, η  αινιγματική του φύση που από τη μια νόμιζες πως μπορούσες να τον "μάθεις"

να τον "εξερευνήσεις" και από την άλλη σου προκαλούσε ένα δέος που η θέα του και μόνο σε άφηνε άφωνο και αμήχανο μπροστά του. 
Στις ταινίες του, που γύρισε με τον πνευματικό πατέρα του νέου κύματος του γαλλικού σινεμά 
Jean-Pierre Melville, είναι το " αγγελικό πρόσωπο" που η ζωή που υποδύεται υπονομεύει την θεϊκή αύρα σε ένα κόσμο διαφθοράς,

βίας,

αμοραλισμού και ανηθικότητας!
Η παρουσία του, βαθύτατα γοητευτική και μυστηριώδη, δεν ξέρεις πότε ποιες είναι οι πραγματικές του προθέσεις, ούτε ποια είναι η ταυτότητά του. 
Η πραγματική του ζωή δεν διέφερε και πολύ, καθώς, πολύ συχνά ο Alain Delon βρέθηκε στο επίκεντρο σκοτεινών υποθέσεων με δολοφονίες και επαφές με τη μαφία, αλλά και για τη μεγάλη του λατρεία για τα όπλα. 
Ο Alain Delon γεννήθηκε σε μια μικροαστική οικογένεια που ζούσε σε ένα μεσαίο παρισινό προάστιο και από 4 ετών τοποθετήθηκε σε ανάδοχη οικογένεια επειδή οι δικοί του χώρισαν. 
Κάποια στιγμή τον κάνουν υπάλληλο κρεοπωλείου, αλλά τους ξέφυγε. 

Στα μέσα της δεκαετίας του '50 εργάστηκε σε διάφορες περίεργες δουλειές, όπως σερβιτόρος, πωλητής και αχθοφόρος στην αγορά Les Halles.

Γενικά δεν ήταν και ιδιαίτερα πειθαρχημένος αφού στα 20 του βρίσκεται στη φυλακή για διάφορα μικρο-αδικήματα. 

Έτσι στα 17 του κατατάχθηκε στο στρατό ως μισθοφόρος και συμμετείχε για τρία χρόνια στις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Ινδοκίνα, τότε γαλλική αποικία -  από τα 4 χρόνια στον πόλεμο, πέρασε τους 11 μήνες στη φυλακή!
Μετά γυρίζει άνεργος στο Παρίσι και δοκιμάζει την τύχη του στο σινεμά και…. εγένετο ο Alain Delon που ερωτεύτηκε τη Romy Schneider!
Από τότε η κάμερα παραμένει γοητευμένη σε αυτό το πρόσωπο, αλλά και σε ό,τι βρίσκεται πίσω απ' αυτό, στις σκέψεις και στα συναισθήματά του. 
Και ναι, μόνο ένας άνθρωπος που έζησε μια ζωή τόσο πολυτάραχη όσο αυτός θα μπορούσε να δώσει τις ερμηνείες που μας άφησε.
Και πολλές φορές, βλέποντας και ξαναβλέποντας τις ταινίες του αναρωτήθηκα μήπως ο χαρακτήρας των ταινιών του ήταν η αποτύπωση του ίδιου του εαυτού του που ενώ απέπνεε μια ασύγκριτη σαγήνη αυτή στο βάθος ήταν επικίνδυνη και ερεβώδης!
Και γιατί ερεβώδης;
Μα γιατί είχε εμπλακεί σε σκοτεινές και ερεβώδεις καταστάσεις - πολύ εύκολο να τις βρει όποιος κάνει μια απλή έρευνα στις μηχανές αναζήτησης - τις οποίες ξεπέρασε και συνέχισε απρόσκοπτος την καριέρα του. 
Και ναι, αυτός ο εμβληματικός ηθοποιός, ο γίγαντας του παγκόσμιου κινηματογράφου μας χάρισε ερμηνείες που είναι αμφίβολο αν θα μπορέσουν να ξαναυπάρξουν στο μέλλον. 
‘Έπαιξε στο Γατόπαρδο/Il Gattopardo - 1963, το αριστούργημα
του Λουκίνο Βισκόντι/Luchino Visconti, όπου και η κορύφωση της καριέρας του!

Στο "Il Gattopardo" ο Alain Delon μας χάρισε μια αξεπέραστη ερμηνεία - όπου με την ορμή του και τη γοητεία του, θα αναδείξει τη σκοτεινή πλευρά της νέας εποχής!

Πριν τον “Γατόπαρδο”, ο Alain Delon είχε πρωταγωνιστήσει και σε άλλο ένα εμβληματικό φιλμ του Λουκίνο Βισκόντι/Luchino Visconti, με τοποθέτηση αυτή τη φορά πλήρως διαφορετική, Ο Ρόκο και τ’Αδέρφια του/Rocco e i suoi fratelli‎‎ -1960
Μια φτωχή οικογένεια πέντε γιων μετακομίζει στο Μιλάνο σε αναζήτηση ευκαιριών. 
Ο Alain Delon υποδύεται τον αφοσιωμένο και καλόψυχο Ρόκο, έναν μειλίχιο, σχετικά παθητικό χαρακτήρα, ο οποίος δέχεται τις μεγαλύτερες θυσίες για να σώσει τον αδερφό του Σάιμον, δουλεύει σε καθαριστήριο ρούχων αλλά τελικά γίνεται μποξέρ για να υποστηρίξει την οικογένειά του.

Και ερχόμαστε στο 1976 όπου ο Losey ο 3ος συναντά τον Alain Delon και εγένετο ο Mr. Klein!
Mr. Klein, του Joseph Walton Losey III το 1976, και εδώ ο Alain Delon δίνει  ρεσιτάλ ερμηνείας!
Εδώ ο Alain Delon ξεδιπλώνει την πιο μεστή και ώριμη ερμηνεία της καριέρας του, η άκοπη άνεση και η διακριτική αγύρτικη σπιρτάδα παραχωρούν τη σκυτάλη σε παγωμένα βλέμματα και εκφράσεις όπου αποκρυσταλλώνεται η νευρικότητα, 
η ταραχή, 
η περισυλλογή και η απόγνωση - ο Alain Delon δεν υπήρξε ποτέ καλύτερος!
Εδώ βλέπουμε ένα καιροσκόπος επιχειρηματίας που εκμεταλλεύεται τον ανθρώπινο πόνο των Εβραίων του Βισύ για να τους σώσει από τον αφανισμό απαιτεί τεράστια ανταλλάγματα. 
Μέχρι τη στιγμή που ένας άλλος κύριος Mr. Klein, Εβραίος στη καταγωγή, εμφανίζεται για να θέσει σε κίνδυνο την ίδια του τη ζωή - να γίνει θύμα του αντισημιτισμού σε ένα καφκικό κόσμο από σκοτεινά και ανώνυμα κέντρα που επιβουλεύονται την ανθρώπινη ύπαρξη και κυρίως σηματοδοτεί μια εναγώνια αναζήτηση της ταυτότητας. 
Βαθιά εμπνευσμένος από τις θεματικές του Κάφκα περί αναζήτησης ταυτότητας μέσα σε ένα αδιέξοδο, ο Losey  απλώνει περίτεχνα στην οθόνη το παράλογο μυστήριο, στο οποίο μπλέκεται ο κεντρικός ήρωας, αρχικά ως μια ακολουθία μικρών συμπτώσεων ή ενοχλήσεων, που δε λένε να φύγουν, σταδιακά εξελισσόμενη σε έναν προσωπικό εφιάλτη. 
Ποιος είναι ο κύριος Mr. Klein, πραγματικά; 
Υπάρχει ένας σωσίας που τον υπονομεύει; 
Ποιος ήταν ο Alain Delon τελικά; 

Ποιος ήταν ο Alain Delon που τον ερωτεύτηκαν οι ομορφότερες γυναίκες - ο μοναχικός καβαλάρης ο περιτυλιγμένος  με γυναίκες;

Ποιος από όλους toyw χαρακτήρας που υποδύθηκε ήταν ο αληθινός ο Alain Delon;
Ποιος κρυβόταν πίσω από αυτά τα εξαίσια,

υπέροχα και συνάμα ψυχρά μάτια;

Ποιος κρυβόταν πίσω από αυτό το τεράστιο εγώ; 

Ήταν ο Alain Delon ένα θεσπέσιο,

θεϊκό και υπέροχο όνειρο ή ένα 
αίνιγμα, από αυτά που μόνο ο εικοστός αιώνας γέννησε;
Μάλλον γιατί...

ο Alain Delon,

ο Luchino Visconti,

ο Joseph Losey III,

η Romy Schneider,

ο Dirk Bogarde,

ο Cary Grant δεν ζούνε πια εδώ-

δεν υπάρχουν πια και δεν νομίζω ότι θα ξανά - υπάρξουν!

... και ο επίλογος από το Death of a Rotten Man  όπου παρακολουθούμε να αποσυναρμολογούνται τα ωμά πολιτικά παιχνίδια που παίζονται στα ανώτερα κλιμάκια της κοινωνίας και αποκαλύπτεται μια υψηλή κοινωνία που ηλεκτρίζεται από ανομολόγητες σχέσεις και παρίες που μετατρέπονται σε σκλάβους της ίδιας τους της εξουσιαστικής κατάστασης. 

Είναι μαριονέτες από τη στιγμή που συναντάμε τον Tomski, έναν δυσοίωνο χαρακτήρα στον οποίο ο Klaus Kinski προσδίδει με ταλέντο τα χαρακτηριστικά του και ο οποίος ξεπερνά όλους τους άλλους με την τρομακτική του επισκόπηση, εξηγώντας μια κατάσταση που δεν έχει καμία άλλη λογική εκτός από εκείνη που την οδηγεί πλέον αυτόματα και απάνθρωπα. 

Σε τελική ανάλυση, δεν είναι τόσο οι άνθρωποι που έχουν σημασία όσο ένα διεστραμμένο σύστημα που πρέπει να διατηρηθεί ως έχει. 

Ένα σύστημα που σαφώς κινδυνεύει ελάχιστα από την ενδεχόμενη αποκάλυψη των σελίδων του τετραδίου του περιπλανώμενου σημειωματάριου. 

Στα τρία τέταρτα αυτού του παιχνιδιού θανάτου και παρασκηνιακών τακτικών, η αλήθεια τελικά αποκαλύπτεται. 

Ό,τι κι αν συμβεί, ό,τι κι αν γίνει με την υπόθεση Serrano, τίποτα δεν θα αλλάξει ποτέ, όπως εύστοχα το θέτει ο ηθοποιός Alain Delon σε έναν επικήδειο λόγο, τον επιτάφιο της όλης υπόθεσης:

"Αν ο επιθεωρητής Pernais είναι ειλικρινής, θα παραιτηθεί. 

Και θα πάει για ψάρεμα σολομού. 

Αν είναι ανέντιμος, μπορεί να γίνει αρχηγός της αστυνομίας. 

Κάποιοι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι του λαού θα έχουν ένα μικρό κυνήγι άγριας χήνας. 

Στο διπλό, να είστε σίγουροι. 

Όταν επιστρέψουν, θα έχουν ξαναφορέσει τις ρεπουμπλικανικές μάσκες μάσκες τους, όπως οι γριές πόρνες τα οπίσθιά τους. 

Όχι, οι μόνοι που θα υποφέρουν πραγματικά είναι οι σολομοί. 

Κοιμηθείτε εν ειρήνη, Παριζιάνοι. 

Όλα είναι ήσυχα.

                                               κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

taneatisgaleras

https://www.dvdclassik.com/critique/mort-d-un-pourri-lautner

https://www.imdb.com/title/tt0076410/reviews

https://www.lefigaro.fr/cinema/alain-delon-la-legende-du-cinema-est-mort-20240818

cogito,ergo sum

 ...τελικά τι είναι το ''ο Λόγος περί Μεθόδου'';
ένα από τα κλασικότερα κείμενα της φιλοσοφίας,
είναι η μέθοδος με την οποία ο Καρτέσιος απέβλεπε στη σύλληψη της επιστημονικής αλήθειας, με την ορθή καθοδήγηση της λογικής και την αναζήτηση της αλήθειας στις επιστήμες!
αμφισβητεί το σύνολο των παραδοσιακών γνώσεων, 
τις εντυπώσεις των αισθημάτων μέχρι να φτάσει σε ένα πράγμα που δεν μπορεί να αμφισβητήσει, την ύπαρξη του σκεπτόμενου εαυτού του άρα: cogito, ergo sum, σκέφτομαι, άρα υπάρχω!

... θα μου πείτε, τι δουλειά έχει ο Alain Delon‎‎ με τον René Descartes...μα...

είναι και οι δύο Γάλλοι!!!

φωτογραφία του Henri Dauman
ntina

Alain Delon: Θα φύγω από αυτόν τον κόσμο χωρίς λύπη

Ένας από τους διασημότερους γάλλους ηθοποιούς, ο Alain Delon, δηλώνει ότι θα φύγει "από αυτόν τον κόσμο χωρίς να νιώθει λύπη" σε μια συνέντευξη-απολογισμό που δημοσιεύεται σήμερα σε ειδικό τεύχος του Paris Match που είναι αφιερωμένο στα 60 χρόνια της καριέρας του.
"Η ζωή δεν μου δίνει πια τίποτε σπουδαίο. Γνώρισα και είδα τα πάντα. Αλλά το σημαντικότερο, απεχθάνομαι αυτή την εποχή, τη σιχαίνομαι", εξηγεί ο 82χρονος ηθοποιός στο τέλος της συνέντευξης αυτής που έχει τίτλο: "Εγώ, ο Delon: η συνέντευξη της ζωής του".
"Υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι που απεχθάνομαι. Όλα είναι κίβδηλα, στρεβλά. Δεν υπάρχει πια σεβασμός, ούτε λόγος που να τηρείται, μόνο στα λεφτά δίνεται αξία. Ακούω που μιλούν για εγκλήματα μέρα μεσημέρι. Ξέρω ότι θα φύγω από αυτόν τον κόσμο χωρίς να μετανιώνω για τίποτα", δηλώνει ο Alain Delon, αφού έχει μιλήσει για την καριέρα του, τη δύσκολη σχέση με την οικογένειά του, τις γυναίκες που αγάπησε, τους φίλους που έχασε.
"Σχεδόν όλοι έφυγαν" υπογραμμίζει ο μυθικός πρωταγωνιστής του "Γατόπαρδου" (1963) του Λουκίνο Βισκόντι με την Κλαούντια Καρντινάλε και τον Μπαρτ Λάνκαστερ. 

Ο Alain Delon θρήνησε πριν από μερικούς μήνες τον θάνατο της αγαπημένης του Μιρέιγ Νταρκ με την οποία ήταν ζευγάρι τη δεκαετία του 1970.
Όταν ρωτήθηκε για το αν υπάρχει μια γυναίκα στη ζωή του σήμερα, ο ηθοποιός απαντά ότι "δεν την έχει βρει". "Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν υποψήφιες. Υπάρχουν δέκα, αλλά επί του παρόντος καμιά δεν μου ταιριάζει για το τέλος της ζωής μου… Θα μπορούσα να παντρευτώ μια γυναίκα αν ήταν έτοιμη να με συντροφεύσει μέχρι το τέλος", εξηγεί.
Ο Alain Delon διευκρινίζει ακόμη ότι τα γυρίσματα της "τελευταίας ταινίας του" σε σκηνοθεσία του Πατρίς Λεκόντ "καθυστέρησαν". 

Η ταινία –που θα είναι η 91η του ηθοποιού– αφηγείται μια «ιστορία αγάπης» μεταξύ των πρωταγωνιστών της, του Alain Delon και της Ζιλιέτ Μπινός. 

Επίσης, ο ηθοποιός είπε ότι "θα ήθελε να ανεβεί ξανά στο σανίδι μια τελευταία φορά".
Η τελευταία μεγάλου μήκους ταινία με τον Αλέν Ντελόν στο ρόλο του Ιουλίου Καίσαρα ήταν το 2008 με τον «Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες» των Φρεντερίκ Φορεστιέ και Τομά Λανγκμάν. Στο θέατρο, ο ηθοποιός έπαιξε τελευταία το 2011 και το 2013.

tovima.gr

Γιατί η ζωή έχει και άλλα να μας πει - Alain Delon , ο διάβολος με το αγγελικό πρόσωπο

Ο άντρας που αγαπούσε τις γυναίκες, ο διάβολος με το αγγελικό πρόσωπο, αποσύρεται οριστικά.
«Ένα τρομερό παιδί είναι ένα παιδί τρομερά δυστυχισμένο» Alain Delon 

H ζωή του Alain Delon , από όταν γεννήθηκε, ήταν ένα μακροβούτι στο απόλυτο σκοτάδι και ποτέ ξανά δεν υπήρξε ούτε στιγμή προβλέψιμη ή εύκολη.
Γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου του 1935 και όπως εξομολογήθηκε ο ίδιος σε κάποια συνέντευξη η παιδική του ηλικία ήταν τραγική και μετά συνέβη κάτι μαγικό: ήρθε ο κινηματογράφος στη ζωή του.
Γνήσιος σκορπιός, γεννημένος για τα δύσκολα, άλλωστε αυτά έρχονται σε εκείνους που μπορούν να τα αντέξουν, τα συναισθήματά  σε όλη του τη ζωή είχαν μεγάλο βάθος, αλλά και οι πληγές του άφηναν ανεξίτηλα σημάδια.
Όπως ακριβώς και το ζηλευτό, διαπεραστικό του βλέμμα για το οποίο έγινε αντικείμενο πόθου και οι γυναίκες παραμιλούσαν στην εποχή του.
Αλλά όπως ο σκορπιός ζει μόνος του, βγαίνει  από τη φωλιά του μόνο όταν είναι να κυνηγήσει το θήραμά του και δεν αλλάζει τον τόπο που μένει μέχρι να πεθάνει, έτσι και ο Ντελόν στα 81 του χρόνια είναι απόλυτα μοναχικός, ζει απομονωμένος στο σπίτι του στην πόλη Λουαρέ, εκατό χιλιόμετρα από το Παρίσι, με παρέα τα σκυλιά του, αποφεύγει τον Τύπο, είναι αμετακίνητος στις θέσεις του, πράγμα για το οποίο έχει κατηγορηθεί πολύ, και αποφάσισε να βγει από το καβούκι, στο οποίο αποσύρθηκε με δική του επιλογή, για έναν και μόνο λόγο: σκέφτηκε πως «χρωστά»  ένα ξεχωριστό  επίλογο στην πλούσια καριέρα του, για πάνω από 5 δεκαετίες, με μια υπέροχη ταινία και ένα υπέροχο θεατρικό, όπως ανακοίνωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) , ίσως διαισθανόμενος  ότι πλησιάζει το δικό του «τέλος»…(;)
Ό,τι και να έπεται για τον Ντελόν, το βέβαιο είναι πως είναι από εκείνες τις ψυχές που δεν ξεχνιούνται,αλλά και δεν ξεχνάνε, με μια βαριά αλλά σημαίνουσα αποστολή, απ’ όπου περνάει τα ίχνη του να μην σβήνονται…
Μπορεί να απογοήτευσε τις γυναίκες που τον λάτρεψαν , με πολλές από αυτές να χάνονται πρόωρα, μπορεί να τα έκανε θάλασσα και να βρίσκεται σε διαμάχη με τα παιδιά που απέκτησε από διαφορετικές γυναίκες,δηλώνοντας πως έχει αποτύχει ως πατέρας,μπορεί να μην αποτινάξει ποτέ από πάνω του τη ρετσινιά του κακού, να του κόλλησαν ταμπέλες (φασίστα, ομοφοβικού κτλ) μπορεί και να είναι παρεξηγημένος, μπορεί και όχι, ποτέ όμως δεν απογοήτευσε το κοινό του. 

Ένα τρομερό παιδί στην οθόνη αλλά τρομερά δυστυχισμένο παιδί μέσα του, όπως παραδέχθηκε ο ίδιος για τον εαυτό του,  θέλοντας ίσως να δικαιολογήσει τις αδυναμίες του χαρακτήρα του που πλήγωσαν ανεπανόρθωτα πολλούς σημαντικούς ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή του.
Με την ευκαιρία, λοιπόν, της τελετής προς τιμήν του στο Διεθνές Φεστιβάλ Αστυνομικών Ταινιών στη Λιέγη του Βελγίου, δήλωσε ότι ετοιμάζεται να γυρίσει μια τελευταία ταινία για να κλείσει τον κύκλο όχι της ζωής αλλά της καριέρας του.
Οργανώνοντας κάποια στιγμή στη ζωή του αγώνες πυγμαχίας, είδε ανθρώπους που λυπούνταν που έδωσαν μια παραπάνω περιττή μάχη, τονίζοντας ότι εκείνος δεν θέλει να παίξει αυτό το ρόλο, του ηττημένου από απλή ματαιοδοξία να μην εγκαταλείπει.
Έτσι, τον ερχόμενο χειμώνα ο Ντελόν θα έχει γυρίσματα, για τελευταία φορά, με σκηνοθέτη τον Πατρίς Λεκόντ, συγγραφέα του βιβλίου «Encyclopédie Delon» (2016), με τον οποίο εδώ και καιρό συζητούσαν να συνεργαστούν.
Το σενάριο είναι σχεδόν έτοιμο.
Πρόκειται για μια όμορφη ιστορία αγάπης με συμπρωταγωνίστριά του, για πρώτη φορά στην καριέρα του,την υπέροχη Ζιλιέτ Μπινός.
Εκείνος θα υποδύεται σχεδόν τον εαυτό του, έναν άνδρα της ηλικίας του, ιδιότροπο και ευέξαπτο που όμως πριν φύγει θα έχει ανακαλύψει τον έρωτα…όπως και ο Ντελόν,άλλωστε, αν έμαθε κάτι στη ζωή του, αν γνώρισε κάτι σημαντικό, είναι ο έρωτας γυναικών που τον λάτρεψαν, και που λάτρεψε και εκείνος, με σταθμό την Ρόμι Σνάιντερ, κατά δική του παραδοχή, δυστυχώς πολύ αργά.
«Η ταινία θα προβληθεί το 2018.
Όλα είναι δυνατά, ακόμη και το φεστιβάλ των Καννών.
Για την τελευταία μου ταινία, θα ήθελα να επιστρέψω (στις Κάννες) και να πω αντίο».
Μετά την τελευταία αυτή ταινία, θα τελειώσω την καριέρα μου με ένα υπέροχο θεατρικό έργο γραμμένο για μένα, το “Le Crépuscule d’un fauve” (σε ελεύθερη απόδοση: 

Το λυκόφως ενός θηρίου) της Ζαν Φοντέν», ανακοίνωσε επίσης ο Ντελόν που θα υποδυθεί πάνω στο σανίδι έναν αστυνομικό διευθυντή στο Παρίσι, που τραυματίζεται από σφαίρα την ώρα του καθήκοντος και αναγκάζεται να σταματήσει από το επάγγελμά του.
Ο Ντελόν μεγάλωσε σε θετή οικογένεια, όταν στην ηλικία των 4, οι γονείς του χώρισαν με επώδυνο τρόπο.
Τον πατέρα του ειδικά μέχρι και σήμερα αρνείται να τον συγχωρήσει.
Ίσως σε αυτό το βαθύ παιδικό τραύμα να οφείλεται ψυχαναλυτικά η πολυτάραχη ερωτική του ζωή με πολλούς τραγικούς σταθμούς.
Το πεπρωμένο του ένα κουβάρι από την αρχή που ξετυλίχθηκε για να δώσει στον κόσμο ένα αρχετυπικό σύμβολο του Αρσενικού που μπορεί να είναι  «ταυτόχρονα δαίμονας και άγγελος […]
Στο πρόσωπό του ενσαρκώνονται, με μοναδικό τρόπο το κακό και το καλό, η αγγελική ομορφιά και η σκληρότητα του μοναχικού λύκου» έγραφε ο Μιχάλης Δημόπουλος στην έκδοση Alain Delon που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1998, με αφορμή το αφιέρωμα που διοργάνωσε τότε το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Τον αποκάλεσαν ανδρική Μπριζίτ Μπαρντό, με την οποία γύρισε δύο ταινίες. 

Μπριζίτ Μπαρντό και Αλέν Ντελόν συναντήθηκαν το 1958 στο Studio Harcourt στο Παρίσι για μια συνεδρία με το φωτογράφο Sam Levin, κατά τη διάρκεια μιας σειράς από τα πιο όμορφα φιλιά στον κόσμο!
Το 1958 ήταν και η χρονιά που γνώρισε την Μέριλιν της Ευρώπης, την Σνάιντερ  στα γυρίσματα της ταινίας «Κριστίν».
Η σχέση τους διήρκησε ως το 1963.
Δεν την παντρεύτηκε ποτέ.
Το μετάνιωσε και μέχρι και σήμερα δεν συγχωρεί τον εαυτό του για αυτή του την επιλογή.Δεν αποποιείται την ευθύνη του.
Έχει κάνει τον απολογισμό του.
Αμέτρητες γυναίκες πέρασαν από τη ζωή του αλλά φαίνεται πως η μόνη που δεν βγήκε ποτέ από την καρδιά και το μυαλό του είναι εκείνη.
«Δεν μπορώ να δω την ταινία ‘Πισίνα’. Με πονάει πολύ»
Μολονότι εκείνος ήταν που την εγκατέλειψε μ’ ένα σύντομο μήνυμα «είμαι στο Μεξικό με τη Ναταλί» με το οποίο υπέγραψε κυριολεκτικά την διαθήκή της.
Ανατρέχοντας στα παιδικά του χρόνια και τα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσης, στα 14 του ο Ντελόν εγκατέλειψε το σχολείο για να δουλέψει προσωρινά στο χασάπικο του πατριού του.
Στα 17 υπηρέτησε στο  Γαλλικό ναυτικό  με πολλές ποινές και στα 1953-54 υπηρέτησε στην Ινδοκίνα στον πρώτο Πόλεμο στο Βιετνάμ.
Φαίνεται ο Ντελόν γεννήθηκε για να παίζει τον ρόλο του «κακού».
Το 1956 επέστρεψε στη Γαλλία σε άθλια οικονομική κατάσταση με αποτέλεσμα να κάνει ότι δουλειά έβρισκε, από σερβιτόρος μέχρι μεταφορέας ή πωλητής.
Την εποχή εκείνη γνωρίστηκε με την ηθοποιό Brigitte Auber, χάρη στην οποία έκανε το ποδαρικό του στο φεστιβάλ Καννών, όπου εκεί  θα ξεκινούσε και η μεγάλη του καριέρα, γοητεύοντας πολλούς σημαντικούς ανθρώπους του χώρου, που ανήκε πριν καν βρεθεί εκεί.
Εκείνο το ταξίδι ήταν καθοριστικό.
Εκείνη τη χρονιά ο Ντελόν ξαναγεννήθηκε…
Είχε πάντα στόφα σταρ στο πετσί του με όλες τις ιδιοτροπίες που συνεπάγεται.
Αν και με τις Κάννες και το πιο διάσημο και γκλαμ φεστιβάλ του κόσμου ο Alain Delon  έχει μια σχέση αγάπης και μίσους, εκεί είναι που θριάμβευσε, και λατρεύτηκε από τον φακό των paparazzi, ειδικά όταν συνοδευόταν από την Ρόμι Σνάιντερ τα φλας άστραφταν.
Για χρόνια ήταν στα μαχαίρια με τις Κάννες που δεν τον είχαν καλέσει στην επέτειο για τα 50 χρόνια του θεσμού, όμως το 2013 ο ηθοποιός ήταν ένα από τα τιμώμενα πρόσωπα του 66ου κινηματογραφικού φεστιβάλ με αφορμή την προβολή μιας διασκευής της ταινίας “Γυμνοί στον ήλιο” του Ρενέ Κλεμάν.
Σε αφιέρωμα της η “Le Figaro” υπέθετε πως η ταινία «Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες», στην οποία ο Ντελόν υποδύθηκε τον Καίσαρα, θα ήταν και η τελευταία δουλειά του ηθοποιού.
Όμως ο Ντελόν επέστρεψε δριμύτερος για ένα εντυπωσιακό φινάλε. Δεν του αξίζει άλλωστε τίποτε λιγότερο.
Ξεκίνησε ως Γάλλος Τζέιμς Ντιν, συνέχισε ως Γάλλος Μάρλον Μπράντο, έγινε ο Γάλλος Κλιντ Ίστγουντ αλλά θα φύγει ως ο Γάλλος Alain Delon !
Για τα 80στά του γενέθλια η Μπριζίτ Μπαρντό έστειλε δημόσια μια επιστολή στον Αλέν όπου μεταξύ άλλων σημείωνε:
 “Xρόνια πολλά, Αλέν μου. Σ ‘αγαπώ 80 φορές. Είσαι το ζωντανό σύμβολο της Γαλλίας. Εσύ είσαι ο δικέφαλος αετός, του Ying και του Yang”.
«Ο τελευταίος Σαμουράι του γαλλικού κινηματογράφου», όπως τον αποκαλεί στο αφιέρωμα για εκείνον η εφημερίδα «Le Figaro» δικαιώνει τον τίτλο.
Οι σαμουράι προτιμούν τον αξιοπρεπή θάνατο από την ατίμωση της ήττας και ένας σωστός σαμουράι « αποφασίζει για την πορεία της συμπεριφοράς χωρίς αμφιταλαντεύσεις, πεθαίνει όταν πρέπει να πεθάνει και χτυπά όταν πρέπει να χτυπήσει».
Έτσι και ο Alain Delon .
Η ιστορία τιμά αυτούς που έζησαν με τιμή.
nostimonimar.gr