Martin Armstrong: Οι δυτικές κυβερνήσεις χρειάζονται πόλεμο επειδή τα χρέη τους δεν είναι πλέον βιώσιμα

Συνέντευξη με τον Martin Armstrong από τον Piero Messina για το SouthFront
Ο Martin Armstrong είναι ένας από τους πιο σημαντικούς οικονομολόγους της εποχής μας. Κάποιος τον αποκάλεσε "Forecaster/αυτός που προβλέπει, ο προφήτης", επειδή αυτός ήταν ο τίτλος της βιογραφικής ταινίας που συνέβαλε στο να γίνουν γνωστές οι δραστηριότητές του σε όλο τον κόσμο.
Αυτές του Martin Armstrong δεν είναι απλώς "προβλέψεις", καθώς οι προβληματισμοί του βασίζονται στη συλλογή ακριβών μαθηματικών τύπων και αναλυτικών ικανοτήτων. 
Του πήραμε συνέντευξη για να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε το σημερινό γεωπολιτικό πλαίσιο. 
Από την κρίση των δυτικών δημοκρατιών έως τη γέννηση του μετώπου των BRICS, για να καταλήξει σε βαθιές σκέψεις σχετικά με τον κίνδυνο μιας στρατιωτικής σύγκρουσης σε παγκόσμια κλίμακα, ο Armstrong ερμηνεύει τα δεδομένα σε πραγματικό χρόνο χάρη στο διαχρονικό "όραμά" του και σε μια προσπάθεια έρευνας και ανάλυσης δεκαετιών . 
Το έργο του Armstrong μας επιτρέπει να συνδέσουμε τη γνώση του παρελθόντος με κρίσιμους παράγοντες της παρούσας εποχής. 
Για όλους αυτούς τους λόγους, οι αναλύσεις του Armstrong είναι πολύτιμες για την κατανόηση του παρόντος και τον προσανατολισμό μας προς ένα μέλλον που φαίνεται γεμάτο άγνωστους κινδύνους και παγίδες.
-Ο Fukuyama υποστήριξε το τέλος της ιστορίας. 
Ο  Huntington μίλησε για σύγκρουση πολιτισμών. 

Είναι δυνατόν να φανταστούμε έναν τρίτο τρόπο;
Η μεγαλύτερη απειλή μας είναι ο συγκεντρωτικός έλεγχος- αυτό είναι που καταδίκασε τον κομμουνισμό. 
Συμφωνώ με τον Huntington ότι η σύγκρουση των πολιτισμών θα βασιστεί στις κουλτούρες και τη θρησκεία κυρίως λόγω της συγκεντρωτικής προσπάθειας να επιβληθεί μια ενιαία κουλτούρα.
-Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, το γεωπολιτικό μοντέλο αναφοράς ήταν ο μονοπολικός κόσμος, βασισμένος στη δυτική πρωτοκαθεδρία. 
Σε ποιους πολιτιστικούς, στρατιωτικούς και οικονομικούς πυλώνες βασίζεται η Συναίνεση της Ουάσιγκτον; 
Είναι αληθινή ελευθερία;
Οι στρατιωτικοί και οικονομικοί πυλώνες που κυριαρχούν σήμερα στην Ουάσιγκτον δεν έχουν καμία σχέση με την ελευθερία. 
Έχουν να κάνουν με ανθρώπους που δεν ήταν πρόθυμοι να αποδεχτούν την κατάρρευση του κομμουνισμού. 
Όπου ο εχθρός μετατράπηκε από τον κομμουνισμό σε εθνοτικό ρατσισμό.
-Με τη γέννηση των BRICS, είναι δυνατόν να μιλήσουμε για μια πολυπολική επιλογή; Ποια είναι τα όρια που βλέπετε σε αυτή τη γεωπολιτική διάσταση;
Η γέννηση των BRICS προκλήθηκε από αυτούς τους ανθρώπους που αποκαλούμε νεοσυντηρητικούς, οι οποίοι επιδίδονταν σε εθνοτικό ρατσισμό και στοχοποίησαν τη Ρωσία απομακρύνοντάς την από την παγκόσμια οικονομία στο πλαίσιο του SWIFT. 
Αυτό αφύπνισε πολλούς στον κόσμο, συνειδητοποιώντας ότι το δολάριο ήταν πλέον όπλο και δεν ήταν πλέον αποκλειστικά ένα νομισματικό μέσο. 
Τα έθνη άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι αν δεν συμμορφώνονταν με τις εντολές της Ουάσινγκτον, τότε θα μπορούσαν και αυτά να απομακρυνθούν από το SWIFT. 
Έτσι διέλυσαν την παγκόσμια οικονομία βάζοντας τέλος στην παγκοσμιοποίηση.
-Η ανάλυση και οι μελέτες σας φαίνεται να αποκαλύπτουν αρκετά κρίσιμα ζητήματα σχετικά με τη σταθερότητα του λεγόμενου δυτικού συστήματος. 
Υπάρχει μια βαθιά κρίση των δημοκρατικών συστημάτων, υπάρχει μεγάλη δυσπιστία προς την κυρίαρχη πληροφόρηση και πάνω απ 'όλα υπάρχουν «πράκτορες» εκτός των θεσμών (ένα παράδειγμα πάνω απ 'όλα είναι η δραστηριότητα του George Soros) που φαίνεται να επηρεάζουν τις επιλογές των κυβερνήσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Δυτική Ευρώπη. 
Τι θα μπορούσε να συμβεί στο άμεσο μέλλον και τα επόμενα χρόνια;
Έχει προπαγανδιστεί ότι ζούμε σε μια δημοκρατία. 

Ζούμε σε δημοκρατίες, στις οποίες ο λαός εκπροσωπείται και δεν έχει δικαίωμα ψήφου για κρίσιμα ζητήματα. 

Οι δημοκρατίες ιστορικά είναι οι πιο διεφθαρμένες μορφές διακυβέρνησης σε σύγκριση με μια μοναρχία ή μια δικτατορία που δεν μπορούν να δωροδοκηθούν. 

Σε μια δημοκρατία, όλοι οι αντιπρόσωποι που δεν έχουν όρια θητείας είναι προς πώληση στον υψηλότερο πλειοδότη. 

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την κατάρρευση της εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση τόσο στην Ευρώπη όσο και στις ΗΠΑ, η οποία έχει πέσει κάτω από το 30% - το χαμηλότερο ποσοστό από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Εξωτερικοί παράγοντες, όπως ο George Soros, 

ο Bill Gates, 

το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, προωθούν προσωπικές ατζέντες, γεγονός που έχει υπονομεύσει περαιτέρω την εμπιστοσύνη στα συστήματά μας. 

Η κυβέρνηση είναι αυτή που αποφασίζει αν θα πάμε σε πόλεμο ή όχι. 

Ο λαός δεν ερωτάται ποτέ.

-Τώρα, σας καλούμε να κάνετε κάποιες σκέψεις σχετικά με τη γεωοικονομική διάσταση. Το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα βασίζεται στο χρέος των κυρίαρχων κρατών. 
Είναι αυτή μια βιώσιμη κατάσταση; 
Ποιος θα πληρώσει τελικά τον λογαριασμό;
Η κρίση δημόσιου χρέους που αντιμετωπίζουμε έχει εμφανιστεί συχνά σε όλη την ιστορία. 

Δεν είναι βιώσιμο επειδή οι κυβερνήσεις ενεργούν προς το δικό τους συμφέρον και πάντα θα επεκτείνουν το χρέος για να διατηρήσουν την εξουσία. 
Ιστορικά, αυτά τα συστήματα καταρρέουν όταν εκδίδουν νέο χρέος για να εξοφλήσουν το παλιό και κανείς δεν είναι εκεί για να αγοράσει το νέο χρέος. 
Μόλις δεν μπορούν πλέον να συνεχίσουν να δανείζονται νέα χρήματα, τότε αναπόφευκτα, καταρρέουν.
-Το μοντέλο πρόβλεψης βασίζεται σε ακριβείς υπολογισμούς. 
Οι κύκλοι της ιστορίας και της οικονομίας φαίνεται έτσι να κυνηγούν ο ένας τον άλλον κατά τη διάρκεια της ιστορίας. 
Αν δεν κάνω λάθος, συγκρίνατε το σημερινό πλαίσιο με την κρίση και τη διάλυση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. 
Είναι σωστό;
Η ιστορία επαναλαμβάνεται γιατί η ανθρώπινη φύση δεν αλλάζει ποτέ. 
Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είναι μόνο ένα παράδειγμα από την ιστορία της επιτυχίας και των αποτυχιών της. 
Διήρκεσε περισσότερο από οποιονδήποτε, επειδή δεν επέβαλε πολιτιστικούς κανονισμούς. 
Οι χριστιανοί τους αποκαλούσαν ειδωλολάτρες επειδή είχαν τόσους πολλούς Θεούς. 
Αυτό ήταν το προϊόν της πολιτικής τους για τη θρησκευτική ελευθερία. 
Η Αθήνα είχε την Αθηνά, η Βόρεια Ευρώπη είχε τον Thor, οπότε δεν προσπάθησαν να αλλάξουν τον πολιτισμό των εδαφών που κατέκτησαν. 
Δημιούργησαν μια κοινή αγορά όπου κάποιος στη Βρετανία θα μπορούσε να πουλήσει προϊόντα σε κάποιον στη Ρώμη. Έτσι, η ελευθερία της θρησκείας, η χαμηλή φορολογία, η ελευθερία μετακίνησης και μια κοινή αγορά συνδυάστηκαν για να δημιουργήσουν την Pax Romana.
-Είναι ακόμα δυνατό να αποφευχθεί μια μεγάλης κλίμακας παγκόσμια σύγκρουση;
Είναι απίθανο να μπορέσουμε να αποφύγουμε τον παγκόσμιο πόλεμο. 
Οι κυβερνήσεις χρειάζονται τον πόλεμο επειδή τα χρέη τους δεν είναι πλέον βιώσιμα. 
Θα χρησιμοποιήσουν τον πόλεμο ως δικαιολογία για χρεοκοπίες – όπως συνέβη με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. 
Θα δημιουργήσουν το Bretton Woods II με το ψηφιακό νόμισμα του ΔΝΤ ως αποθεματικό.
-Ο Πάπας Φραγκίσκος μιλάει εδώ και χρόνια για έναν αποσπασματικό Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. 
Κατά την άποψή σας, μπορούν να μοιραστούν αυτά που ισχυρίζεται ο Άγιος Πατέρας; Ποια είναι τα κύρια όπλα αυτού του πιθανού Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου;
Πιστεύω ότι έχουμε έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο που θα ξεκινήσει αποσπασματικά με τη Μέση Ανατολή, το Ιράν εναντίον του Ισραήλ, την Ευρώπη εναντίον της Ρωσίας, τη Βόρεια Κορέα εναντίον της Ιαπωνίας και της Νότιας Κορέας, την Κίνα εναντίον της Ταϊβάν. 
Αλλά τελικά θα συγχωνευθούν.
-Έχετε υποστηρίξει ότι ο πραγματικός πλούτος ενός κράτους είναι οι άνθρωποί του; 
Γιατί τα ξεχάσαμε όλα αυτά; 
Πάνω απ 'όλα, για ποιον είναι βολικό;
Ο πλούτος κάθε έθνους είναι ο λαός του. 
Αυτό έχει αποδειχθεί με την άνοδο της Γερμανίας και της Ιαπωνίας μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. 
Αυτή είναι η ουσία του "Αόρατου Χεριού" του Adam Smith
Αλλά οι κυβερνώντες προτιμούν τον Μαρξ, γιατί υποστηρίζει ότι το κράτος έχει τη δύναμη να χειραγωγεί τον λαό. 
Έτσι, οι κυβερνήσεις το έχουν ξεχάσει και απορρίπτουν τον Adam Smith επειδή ο Μαρξ τους παρέχει περισσότερη δύναμη.
-Είναι σωστός ο ισχυρισμός ότι η ανάλυσή σας επιτυγχάνει να καλύψει τη διασταύρωση της γεωπολιτικής, των παγκόσμιων αγορών και της οικονομικής εμπιστοσύνης; Μπορείτε να μας εξηγήσετε με απλό τρόπο πώς λειτουργεί το προγνωστικό σας μοντέλο Σωκράτης; 
Παρεμπιπτόντως, γιατί το ονομάσατε ακριβώς όπως ο Έλληνας φιλόσοφος;
Ονόμασα το μοντέλο του υπολογιστή μου με το όνομα του Σωκράτη επειδή το μαντείο των Δελφών είχε πει ότι ήταν ο πιο έξυπνος άνθρωπος στην Ελλάδα. 
Προσπάθησε να αποδείξει ότι ο χρησμός έκανε λάθος και η διαδικασία απέδειξε ότι ήταν σωστός.
Δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο επειδή γνώριζε πάρα πολλά. 
Ο υπολογιστής μου, μου έχει διδάξει πολλά στη γεωπολιτική, είχαμε μια μεγάλη τράπεζα στο Λίβανο τη δεκαετία του 1980 και με ρώτησαν αν θα μπορούσα να δημιουργήσω ένα μοντέλο για τη λιβανέζικη λίρα. 
Έβαλα τα δεδομένα στον υπολογιστή και βγήκε και είπε ότι η χώρα τους θα κατέρρεε σε 8 ημέρες. 
Νόμιζα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τα δεδομένα. 
Όταν το είπα στον πελάτη, με ρώτησαν ποιο νόμισμα θα ήταν καλύτερο και είπα το ελβετικό φράγκο. 
Οκτώ ημέρες αργότερα άρχισε ο εμφύλιος πόλεμος. 
Προφανώς είδαν οι ίδιοι την κίνηση του χρήματος και ήρθαν σε μένα για το χρονοδιάγραμμα. 
Το ίδιο συνέβη και με έναν πελάτη στη Σαουδική Αραβία που ήταν μεγάλος μεταφορέας
Μου τηλεφώνησε και με ρώτησε τι θα έκανε ο χρυσός αύριο, επειδή το Ιράν επρόκειτο να αρχίσει να επιτίθεται στη ναυτιλία στον Κόλπο. 
Έτσι, για άλλη μια φορά, υπήρχαν προηγμένες πληροφορίες για τον πόλεμο. 
Μέχρι το 1998, κατάλαβα πώς ο υπολογιστής προέβλεπε τέτοια γεγονότα. 
Προειδοποίησα τον Ιούνιο στο συνέδριό μας στο Λονδίνο ότι η Ρωσία επρόκειτο να καταρρεύσει. 
Οι Financial Times του Λονδίνου είχαν τρυπώσει στο πίσω μέρος της αίθουσας και ανέφεραν αυτή την πρόβλεψη στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας τους στις 27 Ιουνίου 1998. 
6 εβδομάδες αργότερα θα επέλθει η συναλλαγματική κρίση στη Ρωσία.-(Η ρωσική συναλλαγματική κρίση του 1998 άρθρο του Εμμανουήλ Προκάκης)
-Τα απρόβλεπτα γεγονότα, όπως η τρομοκρατική επίθεση στη Μόσχα, θεωρούνται επίσης μεταξύ των παραμέτρων του προγνωστικού σας μοντέλου; 
Ένα γεγονός τύπου "μαύρου κύκνου" μπορεί να αλλάξει την πορεία της ιστορίας και των γεωπολιτικών σχέσεων;
Ναι, είδαμε τις ροές κεφαλαίων να μετατοπίζονται μια μέρα νωρίτερα, έως και μια εβδομάδα νωρίτερα στην περίπτωση της επίθεσης στο Ισραήλ. 
Οι αμυντικές μετοχές άρχισαν να αυξάνονται ακόμη και με την 11η Σεπτεμβρίου η κυβέρνηση χρησιμοποίησε το μοντέλο μας για να εξετάσει ποιος αγόρασε μετοχές στις αεροπορικές εταιρείες τις προηγούμενες ημέρες. 
Κάποιος πάντα ξέρει πότε θα γίνουν τέτοιου είδους γεγονότα. 
Και μετακινούν τα χρήματά τους είτε για να κερδίσουν είτε για να αποφύγουν μια απώλεια. 
Ο υπολογιστής παρακολουθεί τα πάντα. 
Δεν μπορεί να μου πει ποιο άτομο το έχει κάνει. 
Μόνο ότι η κίνηση πρόκειται να πραγματοποιηθεί.

 μετάφραση και επιμέλεια κειμένου ntina, από την ιστοσελίδα:
https://southfront.press/martin-armstrong-west-governments-need-war-because-their-debts-are-no-longer-sustainable/

Ilias Michalas: τα βήματα που γίνονται στο ψηφιακό οικοσύστημα δεν λέγονται πλέον …βήματα, αλλά “άλματα”.

από το χρονολόγιο του Ilia Michala - https://www.facebook.com/ilias.michalas/posts/pfbid02FDXEug7TGKTA7W3N5Kwz2WjJU4t2SmcppcC5XKPz7bV1EYWW6YRteafgcLejc9Qfl
(το άρθρο γράφτηκε - όπως θα δείτε αν είστε παρατηρητικοί, στις 18 Αυγούστου 2023)  
Λοιπόν…
Θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω κάποια πράγματα που οι περισσότεροι δεν ξέρετε ή δεν πιστεύετε ότι θα γίνουν, αλλά τελικά ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ.
Και φυσικά όχι γιατί το λέω εγώ και κάποιοι άλλοι “περίεργοι”. 
Θα γίνουν γιατί ΑΛΛΑΞΑΜΕ ΕΠΟΧΗ!!!
Πάμε ένα ένα αν και όπως θα δείτε, στο τέλος όλα συνδέονται μεταξύ τους.
Θα μιλήσουμε για
-. ψηφιακή ταυτότητα
-. ψηφιακό νόμισμα
-. βασικό εγγυημένο εισόδημα (UBI)
-. τεχνητή νοημοσύνη (AI)
Έχω γράψει και πει δεκάδες φορές, ότι η τεχνολογία και η εξέλιξη της δεν είναι όπως την γνωρίζαμε ως ταχύτητα ανάπτυξης, λίγα χρόνια πριν.
Για λόγους που δεν χρειάζεται να αναλυθούν, τα βήματα που γίνονται στο ψηφιακό οικοσύστημα δεν λέγονται πλέον …βήματα, αλλά “άλματα”.
Ένα κυρίαρχο ζητούμενο για την μετάβαση σε έναν ψηφιακό κόσμο, είναι το ΠΟΙΟΙ θα τον διαχειρίζονται.
Αν με έναν μαγικό τρόπο κατέβαιναν άγγελοι από τον ουρανό για να διαχειριστούν αυτόν τον ολοκαίνουργιο και ανεξερεύνητο  κόσμο, δεν θα έγραφα τίποτα εναντίον του ψηφιακού νομίσματος, 
της ταυτότητας, 
της τεχνητής νοημοσύνης και του βασικού εγγυημένου εισοδήματος.
Δυστυχώς άγγελοι δεν φαίνονται στον ορίζοντα, οπότε θα δούμε τις συνέπειες αν αφήσουμε ανεξέλεγκτη την δύναμη σε μια χούφτα ανθρώπους που όλοι ξέρουμε ως το 2-3% της παγκόσμιας οικονομικής ελιτ.
Θα ξεκινήσω με την τεχνητή νοημοσύνη και την σχέση της με το βασικό εγγυημένο εισόδημα/UBI.
Η τεχνητή νοημοσύνη είναι βέβαιο ότι θα ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΙ πάρα πολλά επαγγέλματα. 
Κινδυνεύουν τουλάχιστον τα μισά από όσα δεν χρειάζονται χειρωνακτική εργασία.
Το universal basic income/παγκόσμιο εγγυημένο εισόδημα, είναι αναπόφευκτο στην νέα εποχή, αφού δισεκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη θα αντικατασταθούν ως “επαγγελματικό προσωπικό” από την εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης που μάλλον δεν μπορούμε καν να φανταστούμε ως που μπορεί να φτάσει…
Με δυο λόγια, οι στρατιές ανέργων λόγω της τεχνητής νοημοσύνης θα αποκτήσουν το ψηφιακό τους πορτοφόλι και οι κυβερνήσεις - κεντρικές τράπεζες, θα τους τα τροφοδοτούν με ψηφιακά ευρώ, δολάρια, κ.ο.κ με την μορφή ελεγχόμενων δαπανών. 
Τα κάθε είδους pass που ήδη ξέρουμε είναι η “προπόνηση”.
Μια λεπτομέρεια που δεν είναι λεπτομέρεια, σε όλα τα παραπάνω, είναι η εμφάνιση του ψηφιακού νομίσματος.
Όπως είπα και πιο πάνω, όλα συνδέονται μεταξύ τους.
Κατ΄αρχήν για όσους θα πουν “ε ωραία θα καθόμαστε και θα μας πληρώνουν”, θα τους συστήσω να μην διαβάσουν παρακάτω.
Όλα όσα περιγράφω, είναι μια “υπό όρους ζωή” και όσοι δεν το διακρίνουν απλά είναι καταδικασμένοι να την ζήσουν.
Ολίγον “ανατρεπτικά” να βάλουμε στην κουβέντα και τις ψηφιακές ταυτότητες.
Όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο ή παράδοξο, οι ψηφιακές ταυτότητες δεν είναι η “φυλακή” και ο “υπέρ πάντων αγώνας”.
Ο απόλυτος έλεγχος από μέρους τους και η “κόκκινη γραμμή” από μέρους μας, είναι το ψηφιακό πορτοφόλι!!!
Τα προσωπικά μας δεδομένα, ο γεωεντοπισμός και άλλα “καλούδια” που θα συνοδεύουν την νέα ψηφιακή ταυτότητα, είναι “άχρηστα” στο “σύστημα”, αν δεν ελέγχουν το πορτοφόλι μας.
Να συνυπολογίσουμε επίσης, ότι η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού έχει ΗΔΗ δώσει πρόσβαση μέσω των γνωστών applications σχεδόν σε όλα τα προσωπικά δεδομένα του.
Το ότι θα δημιουργηθούν “μπλοκ αντίστασης” για τις ψηφιακές ταυτότητες το θεωρώ δεδομένο και …σύντομο. 
Φοβάμαι ότι  η διαίρεση της κοινωνίας για τις ταυτότητες θα λοιδορηθεί ως συνήθως από τα media και θα κάνει κακό στην τελική ανθρώπινη μάχη για ελευθερία που έρχεται με τα ψηφιακά πορτοφόλια.
Θα επαναλάβω μονότονα ότι όλα όσα περιγράφω δεν είναι σενάρια που μου κατέβηκαν στο κεφάλι και είπα να κάτσω και να τα γράψω…
Είναι το ήδη ανακοινωμένο μέλλον που μας περιμένει στα επόμενα πολύ λίγα χρόνια.
Και επειδή σας μαύρισα προφανώς την διάθεση, να τελειώσω με κάτι ευχάριστο.
Όλα όσα διαβάσατε και όλα όσα μπορεί να έχουν στο άρρωστο κεφάλι τους κάποιοι κουραδοκέφαλοι του Χάρβαρντ και του Γιέηλ που θεωρούν τις ζωές μας πινακάκια και διαγράμματα, έχουν ένα ΙΣΧΥΡΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ και ένα ΘΕΟΣΤΑΛΤΟ τεχνολογικό εργαλείο (blockchain), που ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ σε ομάδες ανθρώπων να δημιουργούν το δικό τους ΕΞΩΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΧΡΗΜΑ.
Ελπίζω να καταλάβατε από που βγήκε το γνωμικό “όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, ο Θεός γελάει”...

Κάρτα ελευθερίας, ψηφιακά νομίσματα και τεχνητή νοημοσύνη

από το χρονολόγιο του Emmanouil Tsizek
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid02XnFBBV5FVFM9DGtPyyjzc1jwKNei1mUodbk1Sag2mbkhxzizyACwiugwfsaUFmZcl&id=100086710646857

Η έννοια λοιπόν ενός εγγυημένου καθολικού εισοδήματος σε καμία περίπτωση δεν αφορά κάποια ελεημοσύνη που θα μας παρέχει το κράτος επειδή εμείς τεμπελιάζουμε και άλλοι εργάζονται.

Εμείς παράγουμε την πρώτη ύλη, στην οποία βασίζεται η τεχνητή νοημοσύνη που επιτρέπει στον σύγχρονο καπιταλισμό να παράγει περισσότερο 

πλούτο από ό,τι ποτέ ξανά στην ανθρώπινη ιστορία. 

Και μέχρι σήμερα, τα δεδομένα αυτά υφαρπάζονται, 

χωρίς να έχουμε κανένα απολύτως μερίδιο από την υπεραξία που παράγει η αξιοποίησή τους.

Τα επιδόματα και οι προπληρωμένες κάρτες μέσω app «ψηφιακού πορτοφολιού» στα "smartphone" (η τεχνολογία πίσω από την «κάρτα ελευθερίας» για τους νέους) είναι μια απλή προθέρμανση για το «Καθολικό Βασικό Εισόδημα» (Universal Basic Income) που θα δίνεται σε κάθε πολίτη σε μερικά χρόνια, όταν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα βγάλει στην κυκλοφορία το ψηφιακό ευρώ τεχνολογίας Blockchain.

Το ψηφιακό ευρώ δεν θα είναι αποκεντρωμένο ψηφιακό νόμισμα, ούτε θα έχει την ανωνυμία του bitcoin. 
Το ακριβώς αντίθετο. 
Θα ελέγχεται πλήρως από την εκάστοτε κεντρική τράπεζα (ECB, Fed, κ.λπ.) η οποία θα γνωρίζει όλα τα στοιχεία κάθε μας συναλλαγής και θα μπορεί ανά πάσα στιγμή να μας επιβάλλει ατομικά "capital controls" αν η οικονομική διαχείριση που κάνουμε ή και η ευρύτερη πολιτική και κοινωνική μας δράση δεν συνάδει με τις εντολές του διευθυντηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Οι πολίτες πρέπει πρώτα να εξοικειωθούν με την πλήρη άρση της ιδιωτικότητάς τους, την παραχώρηση όλων των βιομετρικών και ψυχομετρικών τους δεδομένων στο κράτος και τις τράπεζες, καθώς και με τη συνεχή παρακολούθηση κάθε οικονομικής και φυσικής τους κίνησης από την κυβέρνηση, προκειμένουν το πρόγραμμα του Καθολικού Βασικού Εισοδήματος να μπορέσει να λειτουργήσει μαζικά.
Έτσι, έχουμε τώρα ένα "grooming" της γενιάς Ζ από την ελληνική κυβέρνηση, προκειμένου η γενιά αυτή να μην αντιδράει στα μελλοντικά μέτρα παρακολούθησης και καταστολής, αλλά να εξοικειωθεί τόσο με το τεχνολογικό, όσο και με το ηθικό κομμάτι αυτής της τεράστιας αλλαγής (με το πρόσχημα της «βιοηθικής»). 
Άλλα φημολογούμενα χαρακτηριστικά του Καθολικού Βασικού Εισοδήματος, για την αποδοχή των οποίων η κυβέρνηση σύντομα πιθανώς θα προσπαθήσει να μας εκπαιδεύσει είναι:
- Τα αρνητικά επιτόκια καταθέσεων. 
Το ψηφιακό χρήμα που θα δίνεται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στο μέλλον, ενδέχεται να εξαφανίζεται σταδιακά όσο μένει στον λογαριασμό μας. 
Έτσι, θα πρέπει να ξοδεύεται όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και για αυτό τον σκοπό να ενθαρρύνεται από τα ΜΜΕ μια φρενήρης υπερκατανάλωση και να επιβραβεύονται «τα πιο γρήγορα μπιστόλια».
- Η ποινικοποίηση της ατομικής ιδιοκτησίας. 
Παράλληλα με τα αντικίνητρα για την αποταμίευση, θα καταστεί ολοένα και δυσκολότερο ένας πολίτης να έχει στην ιδιοκτησία του κινητή ή ακίνητη περιουσία. 
Το νομοθετικό και φορολογικό πλαίσιο που διαμορφώνεται (με παράδειγμα τον νέο πτωχευτικό κώδικα) θα ευνοεί τη μεταφορά της μικρής και μεσαίας ιδιοκτησίας από τα χέρια των πολιτών στις τράπεζες, το κράτος και τα funds.
- Η ενοικίαση όλων των βασικών αγαθών από τις μεγάλες πολυεθνικές. 
Σπίτια, αυτοκίνητα, είδη τεχνολογίας, εκπαίδευση, όλα σταδιακά θα νοικιάζονται από πολυεθνικές με τη μορφή υπηρεσιών στους πολίτες - ενίοτε θα δανείζονται ως επιβράβευση στους «καλούς» πολίτες, με αντάλλαγμα τα προσωπικά τους δεδομένα και την υπακοή τους στα μέτρα της κυβέρνησης.
- Η εξάρτηση μας από την τεχνητή νοημοσύνη, για τη διαχείριση και τη λειτουργία όλων των βασικών δραστηριοτήτων της καθημερινότητάς μας. 
Από το να ψωνίσουμε από το μπακάλικο της γειτονιάς μας, μέχρι να φάμε σε ένα εστιατόριο ή να χρησιμοποιήσουμε ένα μεταφορικό μέσο, θα πρέπει σε όλα αυτά να μάθουμε να εμπιστευόμαστε την τύχη μας σε προγράμματα τεχνητής νοημοσύνης που θα έχουν αντικαταστήσει την ανθρώπινη εργασία.
- Η καθημερινή αξιολόγησή μας ως πολίτες από κυβερνήσεις, τράπεζες και πολυεθνικές, με βάση τη βαθμολογία των οποίων θα πας παρέχονται ή θα μας αφαιρούνται «προνόμια» και "bonus", τα οποία στην γλώσσα των επόμενων ετών θα αντικαταστήσουν τις δημοκρατικές ελευθερίες και τις βασικές έννοιες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως τις γνωρίσαμε ως τώρα στον δυτικό κόσμο.
Κάποιος μπορεί να ρωτήσει: ποιος θα δουλεύει για να παίρνουν ολοι επίδομα? 
Από ποιον θα παράγονται τα φρουτα, τα λαχανικά, ποιος θα παράξει αυτοκίνητα, ποιος θα φτιάχνει δρόμους;
Μέχρι το τέλος αυτής της δεκαετίας προβλέπεται ότι το 50% των θέσεων εργασίας παγκοσμίως θα καταργηθεί, επειδή την ανθρώπινη εργασία θα αντικαταστήσουν τα ρομπότ και η τεχνητή νοημοσύνη. 

Αυτό περιλαμβάνει π.χ. και τη γεωργία, την αυτοκινητοβιομηχανία και την οδοποιία.
Η παραγωγικότητα για τις μεγάλες επιχειρήσεις θα αυξηθεί εκθετικά, οι βιομήχανοι θα ελαχιστοποιήσουν τα κόστη τους και θα μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους σε αδιανόητα ιστορικά ύψη. 
Ταυτόχρονα, δισεκατομμύρια άνθρωποι θα μείνουν χωρίς δουλειά - και το χειρότερο, χωρίς αντικείμενο δουλειάς, μιας και χιλιάδες κλάδοι εργασίας θα καταργηθούν οριστικά.
Το πιο σημαντικό: η τεχνητή νοημοσύνη που θα καταστήσει τη νέα αυτή βιομηχανική επανάσταση εφικτή, λειτουργεί, μαθαίνει και βελτιστοποιείται καθημερινά χάρη στα προσωπικά δεδομένα μας - δεδομένα που εμείς παράγουμε κατά την χρήση του διαδικτύου και των έξυπνων συσκευών (οι οποίες σύντομα θα περιλαμβάνουν αυτοκίνητα, σπίτια και πόλεις ολόκληρες).
Τα δεδομένα μας (ειδικά τα βιομετρικά και ψυχομετρικά μας στοιχεία) είναι σήμερα η ακριβότερη πρώτη ύλη στον κόσμο, για αυτό και αποκαλούνται «το νέο πετρέλαιο». 
Η έννοια λοιπόν ενός εγγυημένου καθολικού εισοδήματος σε καμία περίπτωση δεν αφορά κάποια ελεημοσύνη που θα μας παρέχει το κράτος επειδή εμείς τεμπελιάζουμε και άλλοι εργάζονται.
Εμείς παράγουμε την πρώτη ύλη, στην οποία βασίζεται η τεχνητή νοημοσύνη που επιτρέπει στον σύγχρονο καπιταλισμό να παράγει περισσότερο πλούτο από ό,τι ποτέ ξανά στην ανθρώπινη ιστορία. 
Και μέχρι σήμερα, τα δεδομένα αυτά υφαρπάζονται, χωρίς να έχουμε κανένα απολύτως μερίδιο από την υπεραξία που παράγει η αξιοποίησή τους.
Ο πλούτος του σύγχρονου τεχνολογικού κεφαλαίου τσεπώνεται αποκλειστικά από τους τιτάνες όπως ο Elon Musk και ο Jeff Bezos, οι οποίοι αυξήσαν κατά τρισεκατομμύρια δολάρια την περιουσία τους κατά τη διάρκεια της πανδημίας. 
Συνεπώς, για τον σύγχρονο καπιταλισμό το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα είναι αφενός κάτι που οφείλεται δικαίως σε κάθε πολίτη (ψίχουλα και πάλι, σε σχέση με τα κέρδη που παράγονται εξαιτίας μας), αφετέρου είναι μια πολιτική επιλογή για να αποφευχθούν εξεγέρσεις και κοινωνικές αναταραχές λόγω των δισεκατομμυρίων ανέργων που θα προκύψουν εντός της δεκαετίας.
Αλλά ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις. 
Ακόμα και το χρήμα αυτό που θα δίνεται ως καθολικό εισόδημα, δεν θα είναι χρήμα. 
Θα είναι η πεμπτουσία του καπιταλισμού της παρακολούθησης: ένα ψηφιακό νόμισμα, που θα δημιουργούν εκ του μηδενός οι κεντρικές τράπεζες και θα κατατίθεται στα ψηφιακά πορτοφόλια των πολιτών με αντάλλαγμα όλα τους τα προσωπικά δεδομένα. 

Και δεν μιλάμε εδώ μόνο για δεδομένα που, μέχρι και σήμερα τουλάχιστον, δίνουμε συναινετικά.
Μιλάμε για το πλήρες ψυχολογικό και σωματικό μας προφίλ, την πλήρη ποσοτικοποίηση της ανθρώπινης ύπαρξης - που θα οδηγήσει στη μοντελοποίηση της προσωπικότητάς μας και συνεπώς στην πρόβλεψη, τον έλεγχο και την χειραγώγηση της συμπεριφοράς μας. 
Η λήψη του εισοδήματος αυτού συνεπώς θα συνοδευτεί με την εξαγορά της συναίνεσής μας για την απώλεια κάθε ιατρικού απορρήτου, όλων των προσωπικών δεδομένων, καθώς φυσικά και των δημοκρατικών και εργασιακών μας δικαιωμάτων.
Συνεπώς αυτό που επιχειρείται εδώ, δεν είναι κάποια πραγματική χειραφέτηση της ανθρωπότητας, 

αλλά η μετατροπή μας σε σκλάβους εντός ενός σύγχρονου νεοφεουδαρχικού καθεστώτος, από τη στιγμή που - λαμβάνοντας το καθολικό αυτό εισόδημα - δεν θα έχουμε πλέον κυριότητα στο σώμα μας και στην ψυχή μας την ίδια, 

αλλά θα παραχωρούμε συναινετικά τα δικαιώματα ιδιοκτησίας της οντότητάς μας 

σε μια κεντρική τράπεζα και μέσω αυτής, 

στις κυβερνήσεις και τις πολυεθνικές εταιρείες.
Το ψηφιακό εθνικό νόμισμα θα πρέπει να το ξοδέψουμε αμέσως σε συγκεκριμένες υπηρεσίες πολυεθνικών που πιθανώς να μας υποδεικνύονται με αυστηρότητα - με τον ίδιο τρόπο που μπορεί να έχουμε ρήτρες αν το ξοδεύουμε σε άλλες υπηρεσίες ή αγαθά που δεν εγκρίνει η κυβέρνηση. 
Αυτό ουσιαστικά θα σημάνει το τέλος τόσο της δημοκρατικής, όσο και της οικονομικής ελευθερίας των πολιτών.
Ωστόσο, η τεχνολογία δεν έχει πρόσιμο, εμείς της το προσδίδουμε. 
Το Blockchain, η τεχνητή νοημοσύνη, τα κρυπτονομίσματα, οι 3D εκτυπωτές, η εκτεταμένη πραγματικότητα, οι κβαντικοί υπολογιστές, είναι όλες εφευρέσεις που μπορούν όντως να φέρουν την χειραφέτηση του ανθρώπου, εάν η κοινωνία τις χρησιμοποιήσει για το συλλογικό καλό. 
Ο κίνδυνος που υπάρχει εδώ είναι στη διαχείριση που γίνεται από τη μεριά κυβερνήσεων και εταιρειών κολοσσών, που μας αποκλείουν από τον διάλογο και μας φέρνουν προ τετελεσμένων, με Psy-Ops και αδιαφανείς και δικτατορικές διαδικασίες - στην προσπάθεια των πλουσιότερων ανθρώπων του πλανήτη να γίνουν πλουσιότατοι. 
Όπως έχει συμβεί πολλές φορές στην ανθρώπινη ιστορία: 

"This ends when we say no". 
Ο τεχνοφοβικός «άγριος» του "Brave New World" που ζει εξόριστος, είναι ένα σκιάχτρο που τοποθετεί στο φαντασιακό της κοινωνιάς ο σύγχρονος κεφαλαιοκράτης για να σκιάζει τους τολμηρούς. 
Εμείς μπορούμε να υιοθετήσουμε τις νέες τεχνολογίες, έχουμε χρέος μάλιστα να μορφωθούμε και να εξελίξουμε τις δυνατότητές μας, αλλά με σκοπό το καλό της κοινωνίας, την αποκέντρωση της εξουσίας, την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής από τον ίδιο τον λαό για την παραγωγή και τη δίκαιη διανομή πλούτου, καθώς και την προσωπική μας αυτοπραγμάτωση. 
Να μην ξεχνάμε άλλωστε, ότι η δυστοπία του Huxley διαφέρει από τη δυστοπία του Orwell στο ότι προϋποθέτει τη συναίνεση των ίδιων των πολιτών για να λειτουργήσει. 
Όσο αδιανόητο και να μας φαίνεται, έχουμε και θα έχουμε την επιλογή να μην συναινέσουμε, να αντισταθούμε και να πρωτοτυπήσουμε, χαράζοντας έναν δικό μας, πιο βιώσιμο και πιο ανθρώπινο δρόμο.
_________________
Το κείμενο αυτό γράφτηκε την 1η Ιουλίου 2021, με αφορμή την κυκλοφορία του Freedom Pass από την ελληνική κυβέρνηση.
***
« Κάρτα Ελευθερίας | Freedom Pass: Εμβολιάσου και  Pass
Οι νέοι 18-25 ετών, που έχουν ήδη κάνει ή θα κάνουν την 1η δόση του εμβολίου, αποκτούν το #freedom_pass, μια προπληρωμένη κάρτα αξίας €150 για χρήση σε τουριστικές και πολιτιστικές δραστηριότητες.
Η διαδικασία θα είναι εξαιρετικά απλή και θα δημιουργείται με το ΑΜΚΑ κάθε πολίτη. 
Η κάρτα θα είναι έτοιμη στα μέσα του Ιουλίου.
Κλείστε το ραντεβού σας, εμβολιαστείτε και απολαύστε την Ελευθερία με ασφάλεια.

Η ψηφιακή ζωή μας ως Αβαταρ

Αναμφίβολα, το οξύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες του νέου ψηφιακού γαλαξία είναι η περιφρούρηση της όποιας "ιδιωτικής ζωής" ή "προσωπικής αυτονομίας" έχει απομείνει στην εποχή του Διαδικτύου.

Γιατί, όπως θα δούμε, το σενάριο της ψηφιακής μας ζωής αλλάζει διαρκώς και ταχύτατα πιάνοντάς μας στον ύπνο, κυρίως όσον αφορά την απώλεια της ιδιωτικότητας (privacy).

Πράγματι, ουδείς αμφισβητεί σήμερα οτι η ψηφιακή μας ταυτότητα και το διαδικτυακό μας προφίλ, ό,τι συνήθως συνοψίζουμε με τη μαγική λέξη "Αβαταρ", συγκροτούν τη διαρκώς επιτηρούμενη διαδικτυακή μας ζωή.

Μέσω του Ιντερνετ, η νεωτερική ουτοπία για μια ελεύθερη και ισότιμη επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων -ανεξαρτήτως φύλου, φυλής και κοινωνικής τάξης- φαίνεται πως έχει υλοποιηθεί, τουλάχιστον ψηφιακά.

Δυστυχώς όμως, όπως μας αποκαλύπτουν πολλές μελέτες, αλλά και οι καθημερινές διαδικτυακές εμπειρίες μας, δεν είναι όλα ρόδινα στον νέο διαδικτυακό παράδεισο. Και οι επισκέπτες των μέσων ψηφιακής δικτύωσης εκτίθενται καθημερινά σε κάθε άλλο παρά... «εικονικούς» κινδύνους.

το άρθρο του Σπύρου Μανουσέλη 

δημοσιεύτηκε στην efsyn.gr στις 02.09.2017

Διερευνώντας τη σκοτεινή πλευρά του διαδικτυακού παραδείσου

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 15 χρόνων έχει αυξηθεί εντυπωσιακά η χρήση του Διαδικτύου ως προνομιακού τόπου για τις εξ αποστάσεως ανθρώπινες διασυνδέσεις, τις επαγγελματικές ή χρηματικές συναλλαγές μας, αλλά και για την έκφραση ή τη δημοσιοποίηση των, συνήθως, ανομολόγητων ψυχολογικών ή κοινωνικών απωθημένων μας.

Υπό μία ακριβή έννοια, λοιπόν, η υπολογιστική και η διαδικτυακή τεχνολογία είναι η υλοποίηση (έστω και εικονικά!) της ανάγκης ή, μάλλον, του ονείρου της ανθρωπότητας να υπάρχει και να επικοινωνεί πέρα από τους φυσικούς χωροχρονικούς περιορισμούς.

Η επινόηση των νέων υπολογιστικών επικοινωνιακών μηχανών και πιο πρόσφατα, η μαζική χρήση του Διαδικτύου κατέστησαν εφικτή την άμεση πρόσβαση σε ποικίλες μορφές πληροφορίας. 

Γεγονός που με τη σειρά του επέφερε ριζικές αλλαγές στον τρόπο που ζουν, σκέφτονται και διασυνδέονται μεταξύ τους οι άνθρωποι σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Δικαίως λοιπόν οι υπολογιστές, τα κινητά τηλέφωνα και ο Παγκόσμιος Ιστός που σχηματίζεται από τις μεταξύ τους διασυνδέσεις, θεωρούνται τα πιο ανατρεπτικά επιτεύγματα όχι μόνο της σύγχρονης τεχνοεπιστήμης αλλά, ευρύτερα, του δυτικού πολιτισμού.

Ωστόσο, σχεδόν από την πρώτη στιγμή, τις νέες δυνατότητες ελεύθερης πρόσβασης των ανθρώπων στο Διαδίκτυο συνοδεύουν, σαν σκιές, οι εξίσου πρωτόγνωρες διαδικτυακές καταχρήσεις: σωρεία παραβατικών συμπεριφορών και εγκλημάτων, που εκδηλώνονται μαζικά χάρη στην «ανωνυμία» των κακόβουλων χρηστών.

Το νέο επισφαλές ψηφιακό περιβάλλον

Οποτε μπαίνουμε στον Παγκόσμιο Ιστό, όποτε παίρνουμε μαζί το κινητό μας τηλέφωνο, όποτε επισκεπτόμαστε μια ιστοσελίδα, όποτε αγοράζουμε οτιδήποτε διαδικτυακά χρησιμοποιώντας την πιστωτική μας κάρτα, όποτε στέλνουμε ένα πολύ προσωπικό ή «βρόμικο» μήνυμα, όλες αυτές οι διαδικτυακές μας ενέργειες καταγράφονται αυτομάτως και αναλύονται λεπτομερώς από ειδικές ανιχνευτικές μηχανές.

Η καθημερινή μας πλοήγηση στο Διαδίκτυο δεν είναι ποτέ ένας ξέγνοιαστος ή αθώος περίπατος, αφού αφήνει ένα ανεξίτηλο ίχνος όλων των ενεργειών μας -οικονομικών συναλλαγών και αγορών, γνωστικών, πολιτικών ή σεξουαλικών προτιμήσεων, επικοινωνιακών επαφών κ.ά.-, ένα ψηφιακό ίχνος της προσωπικότητάς μας και των ιδιαίτερων προτιμήσεων ή επιλογών μας, που επειδή αποτυπώνονται για πάντα στο Διαδίκτυο μπορούν σχετικά εύκολα -και παρά τη θέλησή μας!- να εντοπιστούν, να ανακληθούν και να χρησιμοποιηθούν για εντελώς διαφορετικούς ή και εχθρικούς προς το συμφέρον μας λόγους.

Μελετώντας λεπτομερώς και αναλύοντας στατιστικά, επί σειρά ετών, τη συμπεριφορά των χρηστών του Διαδικτύου ο Alan Westin, καθηγητής στο Columbia University της Νέας Υόρκης και ο πιο επιφανής ερευνητής της ιδιωτικότητας στις διαδικτυακές επαφές, κατέληξε στο να διακρίνει τρεις βασικές κατηγορίες ή «ανθρωποτύπους» χρηστών στις ΗΠΑ:

Οι «θεμελιωτιστές» είναι πολύ προσεκτικοί στην παραχώρηση ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων και εξαιρετικά δύσπιστοι στις διαδικτυακές επαφές τους.

Οι «πραγματιστές» είναι επίσης ευαίσθητοι σε ζητήματα ιδιωτικών πληροφοριών, αλλά παραχωρούν ευκολότερα προσωπικά δεδομένα όταν κρίνουν ότι υπάρχει ένας καλός λόγος για να το κάνουν ή κάποιο ιδιαίτερα ικανοποιητικό αντάλλαγμα.

Τέλος, υπάρχουν και οι «αδιάφοροι», οι οποίοι με περισσή ευκολία δίνουν προσωπικά δεδομένα, αδιαφορώντας ή, συχνότερα, αγνοώντας τις αρνητικές, ενδεχομένως, συνέπειες.

Το ενδιαφέρον είναι ότι πιο πρόσφατες στατιστικές έρευνες, τόσο στις ΗΠΑ όσο και αλλού (κυρίως σε Ευρώπη, Ιαπωνία και Κίνα), έδειξαν ότι αυτές οι τρεις κατηγορίες χρηστών εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμη και σήμερα, όμως έχουν αλλάξει σημαντικά τα ποσοστά όσων κατατάσσονται σε κάποια από αυτές τις κατηγορίες.

Για παράδειγμα, οι έρευνες του Humphrey Taylor έδειξαν ότι στις ΗΠΑ ο αριθμός των «αδιάφορων» μειώθηκε αισθητά από 22% στο 10%, ενώ και οι «πραγματιστές» μειώθηκαν επίσης από 64% σε 54%, όσο για τους δύσπιστους «θεμελιωτιστές» ο αριθμός τους τείνει να αυξάνεται σταθερά!

Η «ιδιωτικότητα», ένα διαδικτυακό παράδοξο

Αν, παρά τις υποκειμενικές και εθνικές διαφοροποιήσεις, θα έπρεπε να εξαγάγουμε έναν γενικό κανόνα για τη συμπεριφορά των περισσότερων επισκεπτών του Διαδικτύου, αυτός θα ήταν: Ως προς την ασφάλεια των διαδικτυακών επαφών μας, οι περισσότεροι τείνουμε να υποτιμάμε τα μελλοντικά πλεονεκτήματα μιας επιφυλακτικής στάσης, σε σχέση με τα άμεσα πλεονεκτήματα που αποκομίζουμε από την παραχώρηση κάποιων προσωπικών δεδομένων.

Μπορεί να ακούγεται ως παράδοξο, όμως την ίδια στιγμή που σχεδόν οι πάντες προαγγέλλουν ή θρηνούν υποκριτικά για το τέλος της «ιδιωτικής ζωής» των ανθρώπων εξαιτίας των νέων μέσων κοινωνικής δικτύωσης, δισεκατομμύρια άνθρωποι καταφεύγουν σ’ αυτά ακριβώς τα ψηφιακά μέσα για να δημιουργήσουν έναν προσωπικό ιστότοπο, μια εναλλακτική -όπως πιστεύουν- ψηφιακή ζωή.

Το φαινομενικό παράδοξο, ωστόσο, εξηγείται ικανοποιητικά μόλις αναλογιστεί κανείς ότι, στις πιο ανεπτυγμένες οικονομικά και τεχνολογικά κοινωνίες, η επιβολή της «κοινωνίας του θεάματος» βασίζεται στη σύγχυση του εικονικού με το πραγματικό. 

Σύγχυση που, με τη σειρά της, ενισχύει τη βιοπολιτική της διάζευξης της ιδιωτικής από τη δημόσια ζωή των ανθρώπων.

"Η σημερινή κρίση της ιδιωτικότητας είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένη με την αποδυνάμωση και τη φθορά όλων ανεξαιρέτως των ανθρώπινων δεσμών", όπως πολύ εύστοχα επισημαίνει ο μεγάλος κοινωνιολόγος Zygmunt Bauman στο βιβλίο του "Παράπλευρες Απώλειες" (ελλ. μετάφραση «Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου», κεφάλαιο 6) .

Και ως ιδιαίτερα οξυδερκής αναλυτής των νέων διαδικτυακών σχέσεων ο Bauman δεν παραλείπει να τονίσει στο ίδιο κείμενο: 

"Η υποκατάσταση των παλιάς κοπής κοινοτήτων από τα διαδικτυακά δίκτυα καλωσορίστηκε από πολλούς ως μεγάλο άλμα προς τα μπρος... 

Κι όμως τα ίδια χαρακτηριστικά των διαδικτύων που τα κάνουν επιθυμητά απαιτούν ένα πολύ υψηλό τίμημα... που πληρώνεται με το νόμισμα της ασφάλειας"

Ενα διαφορετικό, αλλά εξίσου παράδοξο φαινόμενο, έχει να κάνει με το αναπάντητο, μέχρι σήμερα, ερώτημα: Αν είναι το Διαδίκτυο που κάνει τους ανθρώπους τόσο ναρκισσιστές και εγωκεντρικούς ή, αντίθετα, είναι ο ναρκισσισμός και η εγωπάθειά μας που μας κάνουν να παραδιδόμαστε, αμαχητί και αδιαπραγμάτευτα, στη γοητεία της δήθεν νέας διαδικτυακής ζωής μας.

Ο κοινωνικός έλεγχος της τεχνολογίας είναι μάταιος;

Τα ερωτήματα και οι σοβαρές ανησυχίες που εύλογα προκύπτουν από τις πολυάριθμες και, μέχρι σήμερα, αδιαφανείς εφαρμογές της ψηφιακής τεχνολογίας δεν θα έπρεπε να εκλαμβάνονται ως τεχνοφοβικές ή σκοταδιστικές αντιδράσεις όσων επιθυμούν (μάταια) να γυρίσουμε πίσω τον τροχό της Ιστορίας και, ως διά μαγείας, να επιστρέψουμε στη δήθεν πολύ πιο αθώα «προδικτυακή εποχή».

Εξάλλου, σήμερα σχεδόν οι πάντες αναγνωρίζουν ότι το Διαδίκτυο αποτελεί όχι μόνο μια "νέα πραγματικότητα" αλλά και ένα πολύτιμο εργαλείο για την επιβίωση του είδους μας στις ακραίες -κοινωνικές, οικολογικές και πολυπολιτισμικές- συνθήκες ζωής της παγκοσμιοποιημένης ανθρωπότητας.

Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι η κατάργηση ή η καταστροφή του Διαδικτύου, αλλά το να αποφασίσουμε συνειδητά και από κοινού σχετικά με τα επιθυμητά όρια των ατομικών και συλλογικών εφαρμογών του.

Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι, λόγω των ταχύτατων εξελίξεων σ’ αυτόν τον τεχνολογικό τομέα, οι όποιες συνειδητές αποφάσεις μας και οι νομικές ρυθμίσεις που τις συνοδεύουν είναι πολύ πιθανό να αποδειχτούν άκαιρες, ξεπερασμένες ή αναποτελεσματικές μόλις διατυπωθούν.

Πράγματι, οι ρυθμοί εμφάνισης νέων διαδικτυακών συστημάτων και τεχνολογιών είναι τέτοιοι ώστε καθιστούν ξεπερασμένη και πρακτικά ανεφάρμοστη κάθε προσπάθεια ελέγχου ή κοινωνικής διαχείρισης των εφαρμογών τους!

Παρ’ όλα αυτά, οι προσπάθειες ελέγχου και κοινωνικής αυτορύθμισης -και όχι βέβαια καταστολής!- αυτών των τεχνολογικών εξελίξεων δεν είναι διόλου μάταιες ή περιττές.

Αντίθετα με την ηττοπαθή προπαγάνδα των εταιρειών, μόνο όταν οι επαρκώς ενημερωμένοι πολίτες αποφασίζουν και ελέγχουν τις εφαρμογές της νέας πληροφορικής τεχνολογίας μπορούν να αναδείξουν τις ανεπάρκειές της ή τις αόρατες, μέχρι τότε, δυνατότητές της.

Τις εναλλακτικές δηλαδή τεχνολογικές δυνατότητες και εφαρμογές που ενδεχομένως παραβλέφθηκαν ή υποβαθμίστηκαν σκοπίμως από τα κοντόφθαλμα συμφέροντα των διεθνών εταιρειών. 

Οι οποίες, ως γνωστόν, αποφασίζουν με κριτήριο, πρωτίστως, το κέρδος και, δευτερευόντως, τη χρησιμότητα των εφαρμογων και των μελλοντικών κατευθύνσεων της ψηφιακής τεχνολογίας.

Η βιοπολιτική της διαδικτυακής κατασκοπείας και τρομοκρατίας

Πολύ πρόσφατα, η διεθνής κοινή γνώμη συγκλονίστηκε από την είδηση ότι ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Ντόναλντ Τραμπ, επιχείρησε -ευτυχώς ανεπιτυχώς- να εξαναγκάσει έναν γνωστό πάροχο υπηρεσιών του Διαδικτύου στις ΗΠΑ να του παραδώσει τα προσωπικά δεδομένα 1,3 εκατ. χρηστών από όλο τον κόσμο, οι οποίοι, κατά καιρούς, είχαν επισκεφτεί μια ιστοσελίδα που του ασκούσε δριμύτατη κριτική.

Οπως ανέκαθεν συνέβαινε με κάθε πραγματικά ρηξικέλευθη και επαναστατική τεχνολογία, έτσι και η σκοτεινή πλευρά του Διαδικτύου αντανακλά και αναπαράγει το «σκότος» τόσο των δημιουργών και των διαχειριστών της όσο και της κοινωνίας που την υιοθετεί.

Ετσι, εκτός από την αποσάθρωση των παραδοσιακών ανθρώπινων σχέσεων, εξίσου ανησυχητικές πρέπει να θεωρούνται και οι αλλαγές που τα τελευταία χρόνια έχουν επιφέρει οι τεχνολογικές καινοτομίες στην ανάδυση του "κυβερνοεγκλήματος".

Αν και νομοτυπικά παράνομη, η πλανητική δράση των χάκερ αναδεικνύεται πλέον σε κυρίαρχη στρατηγική στον αθέμιτο ανταγωνισμό μεταξύ των εταιρειών και στον ακήρυχτο πόλεμο μεταξύ των εθνών.

Οι μέχρι πρόσφατα περιθωριακοί και ρομαντικοί «πειρατές του Διαδικτύου», οι χάκερ, έχουν πλέον μεταλλαχθεί σε πραγματικούς επαγγελματίες του ψηφιακού εγκλήματος.

Από μοναχικοί παραβάτες και ανιδιοτελείς δολιοφθορείς των διαδικτυακών «στεγανών» και των ψηφιακών εμποδίων που υψώνουν οι μεγάλες εταιρείες και τα κράτη-έθνη έχουν μετατραπεί σε καλοπληρωμένους υπαλλήλους του οργανωμένου εγκλήματος.

Μια νέα παγκόσμια οικονομική τάξη εγκαθιδρύεται

 Η άλλοτε "συνωμοσιολογία" εν ονόματι Great Reset αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά...

Η πιο κρίσιμη εβδομάδα του αιώνα μας; Ως το «Bretton Woods» της Εποχής μας χαρακτηρίσαν οι ΗΠΑ τις συναντήσεις ΔΝΤ-Παγκόσμιας Τράπεζας-G20. Κλιματική αλλαγή, ανθρώπινα δικαιώματα και Παγκόσμιος Ελάχιστος Φορολογικός Συντελεστής Εταιρειών στο 21%. Η άλλοτε “συνωμοσιολογία” εν ονόματι Great Reset αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά…

Γράφει ο Γιάννης Τσιρογιάννης (για την εφημερίδα Axia News)

Φράσεις όπως «παγκόσμια οικονομική τάξη», «νέο Bretton Woods» καθώς και το -πιο διάσημο πλέον- «Great Reset» (που άλλοτε θεωρούνταν συνωμοσιολογία) ακούστηκαν μεταξύ άλλων στις κρίσιμες συνεδριάσεις των διεθνών οικονομικών οργανισμών που ολοκληρώθηκαν το περασμένο σ/κ.

Η Τζάνετ Γιέλεν, πρώην επικεφαλής της Fed και νυν υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, χαρακτήρισε -και όχι τυχαία- τις συνεδριάσεις ως τις πιο σημαντικές μετά τη Διάσκεψη του Bretton Woods το 1944, τη συνάντηση που επαναπροσδιόρισε το διεθνές νομισματικό σύστημα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και δημιούργησε μια νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων.

Υπενθυμίζεται ότι στην τότε Διάσκεψη πήραν μέρος 730 αντιπρόσωποι από 44 συμμαχικές χώρες του κόσμου, συμπεριλαμβανομένης και της Σοβιετικής Ένωσης, με πρωτοβουλία του τότε Αμερικανού προέδρου Φραγκλίνου Ρούζβελτ και με στόχο την αναρρύθμιση της διεθνούς Νομισματικής και Οικονομικής τάξης.

Υπογράφηκαν συμφωνίες και συστάθηκε η Παγκόσμια Τράπεζα αλλά και το ΔΝΤ, ενώ δημιουργήθηκε το Σύστημα Σταθερών Συναλλαγματικών Ισοτιμιών του Μπρέτον Γουντς που αφορούσε τις διεθνείς εμπορικές και χρηματοοικονομικές σχέσεις. Στην ουσία δημιουργήθηκε η βάση για την ισοτιμία χρυσού-δολαρίου, ώστε παγκόσμιο νόμισμα να θεωρείται το δολάριο, το πετρέλαιο να κάνει συναλλαγές μόνο με το αμερικανικό νόμισμα.

Με λίγα λόγια, διαμορφώθηκε η οικονομία (και κατ’ επέκταση) ο πλανήτης όπου ζούμε μέχρι σήμερα. Και τώρα έρχεται η Γιέλεν να πει πως ζούμε μια «νέα στιγμή Bretton Woods». ΤΟΣΟ σημαντικές λοιπόν είναι αυτές οι συνεδριάσεις. Καλό θα ήταν όλοι να ρίξουμε μια ματιά… Για το μέλλον μας πρόκειται.

Η εβδομάδα αυτή υπήρξε μία από τις σημαντικότερες όχι απλώς του έτους, αλλά ίσως του αιώνα μας. Μπορεί να ήταν κομμουνιστής και να αποτελεί οξύμωρο να τον αναφέρουμε σε μια τόσο… καπιταλιστική συνάντηση των παγκόσμιων οικονομικών φορέων (αν και το σύστημα πλέον ξεφεύγει από τον καπιταλισμό και “φέρνε”ι περισσότερο σε σοσιαλιστικού τύπου κινεζικό μόρφωμα, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση), ωστόσο τα λόγια αυτά του Λένιν θα είναι πάντα διαχρονικά:

“Υπάρχουν δεκαετίες όπου δε συμβαίνει τίποτα. Και υπάρχουν εβδομάδες όπου συμβαίνουν δεκαετίες.”

Αυτήν την εβδομάδα λοιπόν συνέβησαν δεκαετίες… Κι ας αγνοεί παντελώς τις εξελίξεις η συντριπτική πλειοψηφία του πλανήτη. Γι’ αυτό είμαστε άλλωστε εμείς εδώ.

Πίσω στη Γιέλεν λοιπόν, η ΥΠΟΙΚ τόνισε πως «πρέπει να τα πάμε καλύτερα», απευθυνόμενη σε ένα παγκόσμιο ακροατήριο στο Chicago Council on Global Affairs. «Αν και ήταν διαφορετική εποχή (σ.σ. 1944), αισθάνομαι το τεράστιο βάρος που αντιμετώπισαν – την πίεση να ενώσουν τις δυνάμεις τους μετά από μια παγκόσμια καταστροφή για την οικοδόμηση ενός ανθεκτικού και διασυνδεδεμένου συστήματος με στόχο την προώθηση της ειρήνης και της ευημερίας σε ολόκληρο τον κόσμο. Η τρέχουσα συγκυρία μας δεν είναι λιγότερο σημαντική – αυτό που θα κάνουμε τους επόμενους μήνες και χρόνια θα έχει βαθιές επιπτώσεις στην πορεία της χώρας μας και στην παγκόσμια οικονομική τάξη».

Ανθρώπινα δικαιώματα και ποικιλομορφία στο επίκεντρο

Μια διαφορά μεταξύ των συναντήσεων, σημείωσε, θα είναι η αυξημένη ποικιλομορφία. «Ο νέος, μετα-κόβιντ κόσμος θα περιλαμβάνει τώρα τις φωνές των γυναικών καθώς και ποικιλόμορφους εκπροσώπους από όλες τις γωνιές του πλανήτη. Η Διάσκεψη του Bretton Woods δημιούργησε μια οικονομία στην οποία, ενώ αγκαλιάσαμε το εμπόριο ως κινητήρια δύναμη ανάπτυξης, αγνοήσαμε αυτούς που δεν επωφελήθηκαν. Η κυβέρνηση Μπάιντεν θα δώσει προτεραιότητα στα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των ανθρώπων – γυναικών και κοριτσιών, ατόμων LGBTQ+ και ανθρώπων κάθε φυλής, εθνικής καταγωγής και θρησκείας – για να διασφαλιστεί ότι τα δικαιώματα αυτά προστατεύονται στο εσωτερικό και στο εξωτερικό».

Ενιαίο Ελάχιστο Φόρο 21% ζητούν οι ΗΠΑ

Και πάμε στο ζουμί τώρα. Η Γιέλεν ζήτησε επίσης έναν παγκόσμιο ελάχιστο συντελεστή φόρου εταιρειών, που συμπίπτει με τα σχέδια του Προέδρου Μπάιντεν να αυξήσει τον εταιρικό συντελεστή των ΗΠΑ στο 28% από 21%, προκειμένου να χρηματοδοτήσει το σχέδιο $2 τρις. υποδομών «Build Back Better». Στόχος είναι μια παγκόσμια συμφωνία για έναν ελάχιστο συντελεστή που θα μείωνε τα κίνητρα για τις εταιρείες να μετεγκατασταθούν υπεράκτια για να κυνηγήσουν χαμηλότερους φόρους. Ο μέσος εταιρικός συντελεστής στο G7 είναι επί του παρόντος 24%.

Την περασμένη εβδομάδα αναλύσαμε το μεγαλεπήβολο σχέδιο Μπάιντεν, που υποτίθεται θα πληρώσουν οι αυξημένοι φόροι. Εξηγήσαμε πως στην πραγματικότητα, ο λόγος ύπαρξης του σχεδίου δεν ήταν παρά μια αφορμή για επιβολή υψηλότερης φορολογίας. Διότι $2 τρις. πλέον είναι αστείο ποσό, πόσο μάλλον για να «ξαναχτιστεί η Αμερική». Μέσα σε ένα χρόνο η Fed είχε τυπώσει «τζάμπα» κιόλας, χωρίς να ζητήσει φόρους, δεκάδες περισσότερα τρισεκατομμύρια. Μην κοροϊδευόμαστε λοιπόν, όλο αυτό ήταν προοίμιο εγκαθίδρυσης νέου οικονομικού μοντέλου στις ΗΠΑ, το οποίο από ό,τι φαίνεται θα εφαρμοσθεί (όπως πάντα) παγκοσμίως.

Αυτός ήταν και ο λόγος του άρθρου της περασμένης εβδομάδας. Πολλοί συχνά αναρωτιούνται «και τι μας νοιάζει εμάς ρε αδερφέ τι γίνεται στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, εδώ εμείς καιγόμαστε». Ο λόγος που καιγόμαστε είναι ακριβώς διότι συνήθως δε μας νοιάζει τι συμβαίνει εκεί απέναντι. Αν ανοίγαμε περισσότερο τα μάτια μας, θα είμασταν και πιο κατάλληλα προετοιμασμένοι.

Συμφωνούν οι G20 στον Ελάχιστο Φόρο

Δεν πέρασε λοιπόν ούτε εβδομάδα και επιβεβαιωνόμαστε πανηγυρικά, αφού είναι ξεκάθαρο πως η χρονική στιγμή ανακοίνωσης του σχεδίου Μπάιντεν και της αύξησης του εταιρικού φόρου στο 28% με παράλληλη επιβολή ελαχίστου συντελεστή στο 21%, ήταν εξαιρετικά επιλεγμένη προκειμένου να συμπέσει με τις κρίσιμες συνεδριάσεις Παγκόσμιας Τράπεζας-ΔΝΤ-G20. Ο λόγος; Μα φυσικά να υιοθετήσουν το νέο οικονομικό μοντέλο και οι υπόλοιπες χώρες της Δύσης. Όπερ και εγένετο.

«Το ΔΝΤ επιθυμεί την υιοθέτηση ενός ελάχιστου παγκόσμιου συντελεστή φόρου εισοδήματος ως μέσου άρσης του ανταγωνισμού μεταξύ των κρατών για τη μείωση των φορολογικών συντελεστών για τα επιχειρηματικά κέρδη», δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου ο διευθυντής δημοσιονομικής πολιτικής του ΔΝΤ, Vitor Gaspar. «Και αυτό είναι κάτι που είναι σημαντικό προκειμένου να διασφαλιστεί ότι οι κυβερνήσεις διαθέτουν τους πόρους που απαιτούνται για ανταποκριθούν στις διάφορες προτεραιότητες όσον αφορά τις δημοσιονομικές δαπάνες που πρέπει να πραγματοποιήσουν».

Ο Paolo Mauro, αναπληρωτής διευθυντής του ΔΝΤ, δήλωσε ότι δημιουργεί μια ευκαιρία για τις πλουσιότερες χώρες να αναστρέψουν τη μείωση των δημοσίων εσόδων υιοθετώντας μια «επιβάρυνση» φόρου COVID-19 για πλούσιους ιδιώτες και εταιρείες.

Aύξηση των αποθεματικών του ΔΝΤ κατά $650 δις, κλιματική αλλαγή, εμπόριο

Την ίδια ώρα, αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης επιχειρούν να επιταχύνουν την σύναψη μια παγκόσμιας συμφωνίας για την εναρμόνιση της εταιρικής φορολόγησης και να επιβάλουν κυρίως στους «γίγαντες του Διαδικτύου» έως τα τέλη Ιουνίου, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα των ΗΠΑ για την έναρξη ενός σχετικού διαλόγου.

Η Gopinath επισήμανε ότι οι τρέχουσες ανισότητες στους εθνικούς φορολογικούς συντελεστές είχαν προκαλέσει τη διασυνοριακή μετακίνηση ενός σημαντικού ποσού εταιρικών κερδών με στόχο τη φοροαποφυγή, με αποτέλεσμα να μειώνεται η φορολογική βάση στην οποία οι κυβερνήσεις θα μπορούσαν να αντλήσουν έσοδα με στόχο τη χρηματοδότηση των αναγκαίων οικονομικών και κοινωνικών δαπανών.

Παράλληλα συζητήθηκε η αύξηση των αποθεματικών του ΔΝΤ κατά $650 δις. ο προστατευτισμός στο εμπόριο και η κλιματική αλλαγή. Η αύξηση των αποθεματικών του ΔΝΤ, ή των SDR, θα ενισχύσει τη ρευστότητα για όλα τα κράτη μέλη, χωρίς να αυξάνει το βάρος χρέους των περίπου 30 χωρών που ήδη βιώνουν ή πρόκειται να βρεθούν αντιμέτωπες με δυσκολίες σε ό,τι αφορά την αποπληρωμή του χρέους τους, δήλωσαν αξιωματούχοι οικονομικής πολιτικής και οικονομολόγοι.

ΔΝΤ: Σε καλό δρόμο φέτος…

Επιλεκτικές με τα μέτρα τόνωσης που θα πρέπει να εφαρμόσουν, θα πρέπει να είναι οι κυβερνήσεις και οι κεντρικές τράπεζες προκειμένου να αποφευχθεί να τεθεί σε κίνδυνο η παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη μεσοπρόθεσμα, σύμφωνα με ανώτατο αξιωματούχο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, με μια υπερφόρτωση χρέους και χρηματοοικονομικές ευπάθειες που προσδιορίζονται ως πιθανοί κίνδυνοι για ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Το ΔΝΤ, αναφέρθηκε στις ΗΠΑ για την λήψη έκτακτων κινήτρων για την παρακολούθηση της παγκόσμιας οικονομικής ανάκαμψης εν μέσω κορωνοϊού, αλλά προειδοποίησε για το αν τα μέτρα αυτά δύναται να προκαλέσουν μεγαλύτερη μακροπρόθεσμη ζημιά στην παγκόσμια οικονομία.

Το ΔΝΤ ανέφερε επίσης ότι η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται σε καλό δρόμο για να αναπτυχθεί κατά 6% φέτος, αναβαθμίζοντας τις προβλέψεις του για δεύτερη φορά σε τρεις μήνες. Αυτό συμβαίνει μετά από εκτιμήσεις για συρρίκνωση 3,3% το 2020 και τη χειρότερη παγκόσμια ύφεση μετά τον Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο. Η διευθύνουσα Σύμβουλος του ΔΝΤ Kristalina Georgieva, δήλωσε ότι οι εμβολιασμοί και τα μέτρα οικονομικής τόνωσης σηματοδοτούν τις θετικές προοπτικές, ειδικά στις ΗΠΑ.

…αλλά υπερβολικό το χρέος

Σε ότι αφορά την πολιτική των τραπεζών και τον κίνδυνο από τα υπερβολικά μέτρα ο Geoffrey Okamoto δήλωσε ότι «η διατήρηση της νομισματικής πολιτικής για πολύ καιρό μπορεί να βλάψει τον χρηματοπιστωτικό τομέα». Υπογραμμίζει, μια μεγάλη απόκλιση μεταξύ μικρού αριθμού προηγμένων οικονομιών και οικονομιών αναδυόμενων αγορών, με τις χώρες με χαμηλά εισοδήματα να κινδυνεύουν να υποχωρήσουν περισσότερο κατά τη διάρκεια μιας ανάκαμψης πολλαπλών ταχυτήτων, τονίζοντας ότι «η δυνατότητα δανεισμού δεν σημαίνει ότι υπάρχει περιθώριο δανεισμού απεριόριστων χρηματικών ποσών για οποιονδήποτε σκοπό».

Κλείνοντας, ο Okamoto είπε ότι «θέλουμε ο κόσμος να ξοδεύει με σύνεση τόσο για να ξεπεραστεί η πανδημία όσο και για να γίνουν οι κατάλληλες επενδύσεις για να βρεθούν σε πορεία ανάπτυξης που θα οδηγήσει στην έξοδο από την κρίση», ενώ υπενθύμισε ότι η διόγκωση του χρέους και οι οικονομικές ευπάθειες θα μπορούσαν να προκαλέσουν κινδύνους για την ανάπτυξη μεσοπρόθεσμα.

Το Μεγάλο Οικονομικό… πείραμα

Κλείνοντας θα ήθελα να αφήσω ένα προσωπικό σχόλιο πάνω σε όλα αυτά τα ανατρεπτικά αλλά και συναρπαστικά οικονομικά (και όχι μόνο) γεγονότα που ζούμε. «Καταραμένοι όσοι ζουν σε συναρπαστικές εποχές» έχουν πει οι Κινέζοι. Το σχόλιο αυτή τη φορά δεν αφορά οικονομική ανάλυση των όσων αποφασίζουν για εμάς οι ρυθμιστές της τύχης των λαών του πλανήτη. Η Γιέλεν δεν το χαρακτήρισε τυχαία ως νέο «Bretton Woods» όλο αυτό.

Πράγματι, και παρόλο που ο περισσότερος κόσμος δεν το έχει συνειδητοποιήσει ή αγνοεί πλήρως (και έτσι το προτιμούν και «εκείνοι», οι ρυθμιστές, άλλωστε), ζούμε τις πιο κρίσιμες ημέρες, της πιο ανατρεπτικής χρονιάς του αιώνα μας, που θα καθορίσει τη μετέπειτα πορεία της ανθρωπότητας. Το πώς θα εξελιχθεί αυτό το οικονομικό «πείραμα» είμαι μη αρμόδιος να το απαντήσω, ακριβώς διότι πρόκειται περί πρωτοφανούς πειράματος. Έχω κατά καιρούς εκφράσει τις απόψεις μου για τις καταστροφικές πιθανές συνέπειες του νέου αγαπημένου τρίπτυχου «τύπωμα-πληθωρισμός-φορολογία» των κεντρικών τραπεζών, ωστόσο δε θα σχολιάσω οικονομικά εδώ.

Όταν το Great Reset θεωρούνταν συνωμοσιολογία…

Σκοπός αυτής της παρέμβασης είναι να αποκαταστήσω τη φήμη και μια αδικία σε βάρος πολλών φωνών που χλευάστηκαν και περιθωριοποιήθηκαν με τον πιο αισχρό τρόπο τα τελευταία χρόνια.

Από απλούς ανθρώπους μέχρι διεθνούς φήμης οικονομολόγους και δημοσιογράφους, οι οποίοι στιγματίστηκαν από τα μίντια κι από ένα σύστημα που σκοπίμως και με προκλητικό τρόπο εξαφανίζει φωνές και λόγια μέχρι να είναι έτοιμες οι συνθήκες το ίδιο σύστημα να χρησιμοποιήσει τα ίδια ακριβώς λόγια, χωρίς φυσικά να κουνιέται φύλλο σε αυτήν την περίπτωση.

Αναφέρομαι στον όρο «Great Reset», ο οποίος πολλάκις αναφέρθηκε διά στόματος Γιέλεν, αποτελεί το σλόγκαν της καμπάνιας του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ περί «ανάγκης αλλαγής της κοινωνίας μας ελέω κόβιντ», και γενικότερα πλέον χρησιμοποιείται φυσιολογικά (και όχι ως λέξη-ταμπού) από τα διεθνή ΜΜΕ.

Πριν μερικά χρόνια ωστόσο, όταν πολλοί διορατικοί οικονομολόγοι, δημοσιογράφοι-ερευνητές και κάθε λογής άνθρωποι μιλούσαν για την «Μεγάλη Επανεκκίνηση» που ζυμώνεται από τους διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς, χαρακτηρίζονταν εσφαλμένα και αισχρά ως συνωμοσιολόγοι, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις καριέρες τους. Αυτό είναι μάλιστα κάτι που συνέβαινε μέχρι και πριν μερικούς μήνες, κι ενώ ο όρος είχε ήδη «επισημοποιηθεί»! Χαρακτηριστική είναι μια εικόνα που κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο, που παρουσιάζει πλάι-πλάι στο Google δύο αποτελέσματα της αναζήτησης «Great Reset», και τα δύο άρθρα ίδιας ημερομηνίας.

Το ένα, από τους New York Times με τίτλο «Η αβάσιμη συνωμοσιολογία περί Great Reset κερδίζει πάλι έδαφος» και το δεύτερο, από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ με τίτλο «Great Reset: Χτίζοντας ανθεκτικότητα ενάντια στα μελλοντικά παγκόσμια ρίσκα».

Ποτέ δεν έκρυψαν τα σχέδιά τους

Κι επειδή κανείς δε θα ζητήσει συγγνώμη από αυτούς τους ανθρώπους, αφήνω αυτό το σχόλιο ως ελάχιστο φόρο τιμής σε όσους ορθώνουν τη φωνή τους και ερευνούν-ενημερώνουν τον κόσμο για όσα θετικά ή αρνητικά «ζυμώνονται» διαρκώς από τους ρυθμιστές των ζωών μας. Διότι οι δήθεν αυτοί συνωμοσιολόγοι δεν έκαναν τίποτα παραπάνω από το να δημοσιεύουν-αναλύουν λόγια των οικονομικών οργανισμών. Και περί αυτού ακριβώς πρόκειται και τούτο το σχόλιο.

Σπάνια (ίσως και ποτέ) οι ρυθμιστές μας αποκρύπτουν ή λένε ψέματα όσον αφορά σχέδια και αλλαγές που ετοιμάζουν. Στην πραγματικότητα όλα πάντοτε βρίσκονται «κρυμμένα» σε κοινή θέα. Το κλειδί είναι ο πότε επιλέγουν να τα ανακοινώσουν στο ευρύ κοινό, με την έννοια «βροντοφωνάξουν». Διότι ο χρόνος κάνει όλη τη διαφορά. Ο χρόνος που μπορεί να δώσει στον απλό κόσμο τη δυνατότητα προετοιμασίας ή ακόμη και κερδοσκοπίας από μια πρότερη γνώση.

Οδηγός επιβίωσης σε ανατρεπτικές εποχές

Κάποιος που μελετά και αντιλαμβάνεται το πώς θα είναι η παγκόσμια οικονομία μετά το Great Reset, μπορεί να ποντάρει σε εκατοντάδες «άλογα» που θα τρέξουν γρήγορα σε ένα τέτοιο σύστημα (από μετοχές και μέταλλα μέχρι κρυπτονομίσματα).

Τα μίντια λοιπόν παίζουν το ρόλο της «υποβάθμισης» μιας τέτοιας είδησης (ή ακόμη και χαρακτηρισμό της ως συνωμοσιολογία) έως ότου οι συνθήκες να είναι ώριμες προκειμένου να τη δεχτούν οι μάζες, προς αποφυγήν πανικού κλπ. Αυτό συνδυάζεται άψογα με την έμφυτη τάση των ανθρώπων να απορρίπτουν ως συνωμοσιολογία οτιδήποτε δεν κατανοούν επαρκώς, απόρροια εν μέρει της ανασφάλειας και ψευδούς αίσθησης πως τίποτα δεν αλλάζει, και όλα θα συνεχίσουν να πηγαίνουν «καλά», με τον ίδιο τρόπο που πήγαιναν πάντοτε.

Όμως τα πάντα αλλάζουν, κι ας μη μας αρέσει. Γεννηθήκαμε με χάρτινο χρήμα, θα πεθάνουμε με ψηφιακό. Κάποιες γενιές μάλιστα τυγχάνει να βιώνουν ακόμη πιο ανατρεπτικές ή και βίαιες αλλαγές όπως είναι ένας Παγκόσμιος Πόλεμος ή η εγκαθίδρυση μιας νέας παγκόσμιας οικονομικής τάξης, στην περίπτωσή μας. Δεν έχει νόημα όμως ούτε να το αρνούμαστε, ούτε να το φοβόμαστε (όσο δυστοπικό κι αν μας φαίνεται). Το σοφότερο που έχουμε να κάνουμε είναι να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά και να πληροφορούμαστε. Με ανοιχτό μυαλό και αντίληψη, η προετοιμασία έναντι όσων έρχονται θα μας δώσει συγκριτικό πλεονέκτημα και καλύτερες πιθανότητες επιβίωσης.

πηγή: https://radar.gr/article/97369/mia-nea-pagkosmia-oikonomiki-taksi-egkathidryetai?fbclid=IwAR19SjplUtCaKBXgwsX4myCutU1c6oYU5FKo8oXRVqEy0OSXNcnVPQr3DTU

XRP: Η επανάσταση στις συναλλαγές

Διαστημικές ταχύτητες 5G, αποικίες στον Άρη, κι όμως το χρήμα ακόμη… σέρνεται. 
Ένα «φιλοτραπεζικό» κρυπτονόμισμα τα βάζει με τη SWIFT και διεκδικεί το μεγάλο βραβείο: την αγορά του χρήματος.
Γράφει ο Γιάννης Τσιρογιάννης
Ο βασικότερος λόγος που τα κρυπτονομίσματα δυσκολεύονται να εδραιωθούν στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα είναι επειδή στην πραγματικότητα… δεν το θέλουν. 
Ένα κρυπτονόμισμα, όπως π.χ. το Bitcoin, είναι εκ φύσεως αντι-συστημικό και δεν έχει διάθεση αλλά ούτε και μπορεί να συμβιώσει με την καθεστηκυία τάξη του χάρτινου προπάτορά του – του δολαρίου. 

Δεν ταιριάζουν τα χνότα τους. 
Ο όρος “ανατρεπτική τεχνολογία” χρησιμοποιείται κυριολεκτικά και όχι κατ’ ευφημισμόν. 
Το blockchain δεν είναι εδώ για να διορθώσει το (λειτουργικό μεν, ελαττωματικό δε) ισχύον οικονομικό σύστημα – είναι εδώ για να το ανατρέψει.
Κι αυτό όχι γιατί το νεαρό αντιδραστικό Bitcoin κάνει την επανάστασή του στο παλιό κατεστημένο, αλλά επειδή πράγματι δεν υπάρχει άλλη επιλογή. 
Αν η ανατροπή φαντάζει εξωφρενικά δύσκολη, η συμβιβαστική συμβίωση είναι ακόμη πιο απίθανη, αλλά και ανούσια. 
Σε έναν κόσμο που κομμάτι-κομμάτι ψηφιοποιείται, τα κρυπτονομίσματα αποτελούν τη ψηφιακή εξέλιξη του χρήματος, εφάμιλλη αυτής που έφερε στις αλογο-κρατούμενες μεταφορές το αυτοκίνητο. 
Οι άμαξες κι οι αλογατάρηδες ήταν οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού, όμως το αυτοκίνητο γύρισε ανάποδα το ταμπλό κι έθεσε νέους κανόνες. 
Το να χαλιναγωγούνται τα κρυπτονομίσματα και να καθορίζονται από αρχές μια άλλης εποχής είναι σαν το μηχανοκίνητο όχημα να σέρνεται από τα άλογα, αντί να οδηγεί – είναι άτοπο και πρακτικά αδύνατο.
Η περίπτωση του Bitcoin είναι “do or die”. Είτε εκθρονίζει το βασιλιά των μετρητών σκοτώνοντας τον, είτε οπισθοχωρεί για πάντα στο σκοτεινό περιθώριο, να χρησιμοποιείται ως ανταλλακτικό μέσο σε τελειωμένες οικονομίες και χώρες με απαξιωμένα νομίσματα (όπως Βενεζουέλα) ή σε σκιώδεις συναλλαγές εγκληματικών οργανώσεων. 
Στην πραγματικότητα ο σκοπός του Bitcoin ανέκαθεν ήταν να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη. 
Οποιαδήποτε ιστορία περί παράλληλων νομισμάτων δεν είναι παρά ένας Δούρειος Ίππος, μια τακτική εισχώρησης στο σύστημα προκειμένου αυτό να ανατραπεί εκ των έσω. 
Ακούγεται τρομαχτικό ή απίθανο; 

Δεν (θα) είναι καν η πρώτη φορά που συμβαίνει στην ιστορία του χρήματος. 

Ο κανόνας του χρυσού εγκαταλείφθηκε χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. 
Οι Αμερικανοί τύπωσαν το πρώτο χάρτινο δολάριο με την υπόσχεση αυτό να αντιστοιχεί σε συγκεκριμένης ποσότητας χρυσό, μια υπόσχεση που στη συνέχεια αθέτησαν, μεταβαίνοντας έτσι -ύπουλα- στην εποχή του χάρτινου χρήματος. 
Αντίστοιχα η μετάβαση στη ψηφιακή εποχή θα συμβεί το ίδιο ανεπαίσθητα, και ίσως ο κόσμος που έβλεπε ως αδιανότητα τα κρυπτονομίσματα, να βρεθεί στην ίδια θέση με τους καβαλάρηδες που στη θέα του πρώτου αυτοκινήτου αναφώνησαν πως είναι βαρύ, αργό και δεν υπάρχει δρόμος να το οδηγήσει κανείς…
Και αν μέχρι τώρα είχατε ως δεδομένο ότι τα ψηφιακά νομίσματα δε συμφέρουν τους ισχυρούς του πλανήτη, σκεφθείτε το ξανά. 
Το ίδιο το οικονομικό σύστημα στρώνει το έδαφος στη νέα εποχή, περιορίζοντας όλο και περισσότερο τη χρήση μετρητών, ενώ τελευταία παγκόσμιοι οργανισμοί όπως το ΔΝΤ εκθειάζουν τα πλεονεκτήματα των κρυπτονομισμάτων. 
Ίσως να μην απέχουμε πολύ από την ανεπαίσθητη αυτή μεταστροφή του κλίματος που θα μετατρέψει τα ψηφιακά νομίσματα από “εργαλεία εγκληματικών οργανώσεων” σε “επανάσταση των συναλλαγών”. 

Πριν καλά-καλά το καταλάβουμε άλλωστε, το Ίντερνετ από όργανο διακίνησης παιδικής πορνογραφίας έγινε βασικό κομμάτι της ζωής μας. 
Πόσο ρεαλιστικό όμως είναι κάτι αντίστοιχο και για τα κρυπτονομίσματα; Κάποιες εφευρέσεις είναι πολύ μπροστά από την εποχή τους. 
Ακόμη κι αν το Bitcoin (ή κάποιο άλλο crypto) είναι η εξέλιξη του χρήματος, αυτό δε θα σημαίνει τίποτα αν οι συνθήκες δεν είναι αρκετά ώριμες.
Πράγματι ο πλανήτης δεν είναι ακόμη έτοιμος. 
Τα κρυπτονομίσματα παραείναι “αναρχικά” για να εφαρμοσθούν στο ισχύον σύστημα. Το Bitcoin απαρνείται την  τράπεζα, όχι για λόγους ιδεολογίας, αλλά γιατί πολύ απλά δεν τη χρειάζεται, και στο ψηφιακό σύμπαν οτιδήποτε μη αποδοτικό αφαιρείται για χάριν βελτιστοποίησης (κι ας είναι δυστοπικό για κάποιους). 
Η εμπιστοσύνη (πάνω στην οποία βασίζεται η έννοια του χρήματος) αντλείται από το ίδιο το blockchain, και δεν απαιτείται ύπαρξη του μεσάζοντα χρηματοπιστωτικού ιδρύματος. 
Είναι ένα νόμισμα από το λαό, για το λαό, χωρίς τρίτους. 
Πόσο εφαρμόσιμο είναι όμως κάτι τέτοιο στα τωρινά δεδομένα; 
Αυτός είναι κι ο λόγος που πολλοί παρομοιάζουν το Bitcoin με τον κομμουνισμό – όμορφο στη θεωρία, άσχημο όπου έχει εφαρμοσθεί μέχρι τώρα στην πράξη!
Ίσως αυτό που χρειάζεται είναι μια “γέφυρα”. 
Ένα πιο “συστημικό” κρυπτονόμισμα που φέρει αν όχι όλα, τα περισσότερα πλεονεκτήματα των ψηφιακών νομισμάτων, και ταυτόχρονα μιλά τη γλώσσα του σημερινού χρηματοπιστωτικού συστήματος, ούτως ώστε να επιτρέψει μια πιο ομαλή μετάβαση στην αμιγώς ψηφιακή εποχή του χρήματος. 
Μια τέτοια γέφυρα αποτελεί το XRP, ένα πολλά υποσχόμενο κρυπτονόμισμα, όχι μόνο για τη χρηστική, αλλά και την επενδυτική αξία της επαναστατικής αυτής τεχνολογίας.
Πίσω από τον πολύπλοκο κώδικά του κρύβεται η μαθηματική διάνοια David Schwartz και η εταιρεία Ripple. 
Το XRP (X – διότι δεν εκδίδεται από χώρα, και RP – Ripple) εκτός από όλα τα πλεονεκτήματα που μοιράζεται με τα άλλα κρυπτονομίσματα, είναι ευέλικτο, ταχύτατο και σχεδόν μηδενικού κόστους συναλλαγής. 
Αυτό που το κάνει όμως να ξεχωρίζει είναι πως επιλύει ένα υπαρκτό και σοβαρό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι τράπεζες – αυτό των συναλλαγών. 
Ζούμε στην εποχή των smartphone, ιπτάμενων ταξί, τηλεπικοινωνιών 5G, ακόμη και (σύντομα) αποικιών στον Άρη, και όμως οι συναλλαγές βρίσκονται στη… Λίθινη Εποχή. 
Ο κόσμος κινείται με διαστημικές ταχύτητες, και το χρήμα… με το κάρο. 
Τα δε κόστη είναι το λιγότερο παράλογα – γι’ αυτό άλλωστε και πρωταγωνιστούν στην επικαιρότητα οι εξωφρενικές κρατήσεις των ΑΤΜ. 
Στην πραγματικότητα δεν ευθύνονται οι τράπεζες για τις χρεώσεις (που μετακυλούν στον καταναλωτή), αλλά η πεπαλαιωμένη τεχνολογία που διαχειρίζεται τις συναλλαγές.
Win-win για τράπεζες αλλά και καταναλωτές
Μέσω της επίλυσης αυτού του προβλήματος και της βελτιστοποίησης των συναλλαγών, το XRP μπορεί να φέρει τη μεγαλύτερη οικονομική επανάσταση του αιώνα, εκτοξεύοντας εμπόριο και μπίζνες παγκοσμίως. 
Σε αντίθεση με το Bitcoin που αφαιρεί τον παράγοντα της τράπεζας από την εξίσωση, το XRP αποτελεί win-win κατάσταση τόσο για το χρηματοπιστωτικό ίδρυμα όσο για τον καταναλωτή, καθώς εξοικονομείται χρόνος και χρήμα σε κάθε συναλλαγή. 
Όντας «φιλο-τραπεζικό» όμως δε μετατρέπεται σε «εχθρό» ή ανταγωνιστή των υπόλοιπων κρυπτονομισμάτων. 
Ίσα ίσα, το XRP στοχεύει ως συναγωνιστής τους να αποτελέσει τη γέφυρα που θα «παντρέψει» αρμονικά τα ανατρεπτικά αυτά χρηματοοικονομικά assets με το οικονομικό σύστημα, να αποτελέσει μια παγκόσμια οικονομική σταθερά (εξ ου και το μόττο του «XRP the standard»).
Για να συμβεί όμως αυτό θα πρέπει πρώτα να εισχωρήσει στο τραπεζικό σύστημα, προκειμένου να βελτιώσει τις ατέλειές του. 
Ενός τραπεζικού συστήματος που από το 1970 δεν ασχολήθηκε ποτέ να εξελίξει το σύστημα συναλλαγών του, το οποίο χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα, το SWIFT. 
Το SWIFT (Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication) είναι ουσιαστικά ένα chat μεταξύ των τραπεζών του πλανήτη, ένα σύστημα επικοινωνίας μέσω του οποίου ανταλλάζουν μηνύματα και πιστώσεις, χωρίς να μεταφέρουν πραγματικό χρήμα. Χρησιμοποιείται τόσο στις εγχώριες όσο και στις διασυνοριακές συναλλαγές.
Αν είστε ένας μετανάστης στις ΗΠΑ και θέλετε να στείλετε 1000 δολάρια πίσω στην Ελλάδα, το σύστημα SWIFT χρησιμοποιείτε. 
Όμως αυτή η μεταφορά απαιτεί τρεις εργάσιμες ημέρες στην καλύτερη (αν μεσολαβεί και σ/κ μπορεί να φτάσει τις επτά). 
Είναι κυριολεκτικά πιο γρήγορο να βάλεις τα χρήματα σε μια βαλίτσα και να ταξιδέψεις με το αεροπλάνο στην άλλη μεριά της Γης, παρά να πατήσεις ένα κουμπί και να περιμένεις να σταλθούν! 
Παράλληλα κρατείται σημαντική προμήθεια, ενώ δεν αποκλείονται και τα λάθη, τα οποία μάλιστα συμβαίνουν σε ποσοστό 6%, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ίδιας της SWIFT. Τα κρυπτονομίσματα μηδενίζουν χρόνους, αποστάσεις, κόστη και περιθώρια ανθρώπινου λάθους.
Τo ΧRP τα βάζει με ένα ξεπερασμένο σύστημα που κοντεύει να κλείσει τα 50 του χρόνια. 
Αυτό είναι το πλεονέκτημα αλλά και το μειονέκτημα του. 
Από τη μία μισός αιώνας δικτύωσης είναι δύσκολο να «ξεριζωθεί», από μια τεχνολογία αιχμής που μοιάζει με το e-mail κόντρα στο ταχυδρομείο. 
Αυτό ακριβώς τροφοδοτεί τη ραδγαία αναπτυσσόμενη Ripple, που από μικροσκοπική εταιρεία της Silicon Valley ξεπέρασε κατά πολύ σε μέγεθος την Uber, κλείνοντας ήδη συμφωνίες με πάνω από 200 χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, όπως SBI Holdings, Santander, American Express, Moneygram κ.α.
Πως λειτουργεί
Ουσιαστικά το XRP αντί να αντικαθιστά το δολάριο και ευρώ στις τσέπες μας, δρα ως «μεσάζοντας». 
Έστω ότι θέλεις ως μετανάστης στις ΗΠΑ να στείλεις 1.000 δολάρια στην Ελλάδα. 
Μια τράπεζα που χρησιμοποιεί το XRP, μετατρέπει επιτόπου τα 1.000 δολάρια σου σε XRP, τα στέλνει μέσω xRapid (ο ψηφιακός δίαυλος της Ripple – το αντίστοιχο SWIFT) στην ελληνική τράπεζα η οποία με τη σειρά της τα μετατρέπει επιτόπου σε 1.000 ευρώ.
Προϋπόθεση αποτελεί φυσικά οι συμβαλλόμενες τράπεζες να χρησιμοποιούν το XRP/xRapid. Έστω πως βρισκόμαστε στην εποχή όπου κυριαρχούν οι άμαξες. 
Μόλις έχει εφευρεθεί το αυτοκίνητο… 
Όμως δεν υπάρχουν ακόμη ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι. 
Αν το XRP είναι για τις τράπεζες το «αυτοκίνητο», τότε το xRapid είναι το «οδικό δίκτυο». 
Φανταστείτε πως θα είναι ο κόσμος εάν το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα δικτυωθεί κατά αυτόν τον τρόπο μέσω xRapid/XRP προκειμένου να αναβαθμίσει το υπάρχον δίκτυο της SWIFT, το οποίο με χρόνο συναλλαγής 1 εώς 7 ημέρες μοιάζει με… άλογο, σε σύγκριση με το XRP που «τρέχει» σα Ferrari !
Μέσα σε λιγότερο από 4 δευτερόλεπτα το χρήμα μέσω XRP ταξιδεύει οπουδήποτε στον κόσμο, και είναι άμεσα διαθέσιμο στο λογαριασμό σου (μπορείς να το «τραβήξεις» επιτόπου από ΑΤΜ ευρώ ή XRP), 24 ώρες το 24ωρο, οποιαδήποτε μέρα, εργάσιμη ή όχι, με σχεδόν μηδενική προμήθεια (κάτι λιγότερο από 0,004$).
Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, της προσφυγικής κρίσης και των ολοένα εξελισσόμενων μεταφορών που ενώνουν κάθε γωνιά του πλανήτη, οι διασυνοριακές συναλλαγές αποτελούν τεράστιο κομμάτι της καθημερινότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος. 
Η ιδεά και μόνο είναι ασύλληπτη, οι προοπτικές και εφαρμογές σε εμπόριο/μπίζνες δε απεριόριστες!
Γιατί να μη φτιάξουν οι τράπεζες δικό τους «XRP», ίσως ρωτήσει κάποιος. Γιατί να πάρουν της Ripple; Η απάντηση είναι ανταγωνιστικότητα. 
Μια τράπεζα που εξοπλίζεται τώρα με αυτήν την τεχνολογία γίνεται αυτομάτως ασύγκριτα πιο ανταγωνιστική σε σχέση με τις υπόλοιπες. 
Άλλωστε προς το παρόν δεν την ενδιαφέρει ολόκληρος ο πλανήτης να χρησιμοποιεί XRP, αρκεί η ίδια, και οι δικές της τράπεζες ανά τον κόσμο να το χρησιμοποιούν. 
Την ίδια στιγμή, οι τράπεζες που χρησιμοποιούν ήδη XRP αναφέρουν πως εξοικονομούν από 40% έως και 70% σε έξοδα!
Καλά όλα αυτά, εγώ που κερδίζω;
Ένας από τους κύριους λόγους που πολλοί καταπιάνονται με τα κρυπτονομίσματα, είναι πως όντας ανατρεπτική τεχνολογία με μεγάλες προοπτικές, διαθέτει (εκτός από χρηστική) μεγάλη επενδυτική αξία, καθώς βρισκόμαστε ακόμη σε βρεφικό στάδιο. 
Ένα ερώτημα που εγείρουν επομένως τα παραπάνω είναι το εξής: 
Τι αντίκτυπο θα έχουν όλα αυτά στην τιμή του XRP (και στην τσέπη του επίδοξου επενδυτή);
Αν και είναι ουσιαστικά αδύνατον να υπολογίσει κανείς τα ακριβή νούμερα πίσω από μια ενδεχόμενη επικράτηση του XRP στον κόσμο των παγκοσμίων συναλλαγών, μπορούν να γίνουν εκτιμήσεις. 
Το XRP διεκδικεί μερίδιο (αν όχι ολόκληρη) της αγοράς συναλλαγών που διαχειρίζεται η SWIFT, το χρήμα δηλαδή που διακινείται καθημερινά παγκοσμίως και που ανέρχεται σε 5,5 τρις. δολάρια. 
Ο συνολικός αριθμός των XRP είναι 100 δις., εκ των οποίων γύρω στα 50 δις. βρίσκονται σε κυκλοφορία (τα υπόλοιπα είναι κλειδωμένα προς το παρόν στο λεγόμενο escrow – περισσότερα σε μελλοντικό άρθρο). Έτσι 5,5 τρις. / 50 δις. = 110 δολ. ανά XRP ή αλλιώς 100 ευρώ. 
Με άλλα λόγια στο αισιόδοξο (αλλά εφικτό) σενάριο που η Ripple αναλάβει την αγορά συναλλαγών έναντι της SWIFT, η τιμή του XRP από 0,25€ που είναι σήμερα, θα φτάσει περίπου τα 100€. 
Πρόκειται για απόδοση της τάξεως του 400, δηλαδή αν κάποιος πόνταρε 100 ευρώ σήμερα θα είχε μέγιστο κέρδος 40.000€. 
Αν η απόδοση αυτή σας φαίνεται απίθανη, σημειώνεται πως τη χρονιά του 2017 το XRP έκλεισε με απόδοση 360 φορές πάνω, κατακτώντας άνετα την πρωτιά σε ποσοστό κέρδους, με το Bitcoin να έρχεται 14ο.
Υπάρχουν πολλοί που παραλληλίζουν την πορεία της Ripple με αυτήν των Amazon, Google, E-Bay στην εποχή της τεχνολογικής φούσκας, όταν και χιλιάδες ιντερνετικές εταιρείες-φούσκες ξεπηδούσαν καθημερινά (όπως συμβαίνει τώρα με τα κρυπτονομίσματα που είναι χιλιάδες, σχεδόν 2.000 διαφορετικά), οδηγούμενες μετά όλες μαζί στην κατάρρευση, πλην ελαχίστων που άξιζαν και ξεχώρισαν…
Όταν έσκασε η τεχνολογική φούσκα, και παρότι εταιρείες όπως η Amazon έφτασαν να χάνουν εώς και το 95% της αξίας του (όπως περίπου συνέβη με τα κρυπτονομίσματα όταν το Bitcoin κατέρρευσε από το υψηλό των 20.000 δολαρίων έως και τα 6.000 δολάρια), δεν το έβαλαν κάτω. 
Συνέχισαν σιωπηλά, στο παρασκήνιο, να χτίζουν κάτι που δεν έκαναν οι υπόλοιπες εταιρείες-φούσκες: τα θεμελιώδη τους. 
Χρειάστηκε να περάσουν χρόνια προτού αναγνωριστεί η αληθινή αξία τους και εξελιχθούν στους κολοσσούς που κυριαρχούν στον πλανήτη σήμερα. 
Φυσικά όποιος είχε επενδύσει σε αυτές τότε είναι το λιγότερο εκατομμυριούχος σήμερα…
Όσοι ασχολούνται σοβαρά με επενδύσεις κατανοούν την αξία των θεμελιωδών. Και λέμε «σοβαρά», διότι αντικειμενικά ο μέσος επενδυτής κρυπτονομισμάτων αυτή τη στιγμή είναι για… γέλια, καθώς κοιτάζει εντυπωσιακά διαγράμματα και αγνοεί θεμελιώδη, οικονομικά αποτελέσματα, βιώσιμη ανάπτυξη. 
Η Ripple δε χάνει καθόλου χρόνο να απαντά σε ερωτήσεις τύπου “πότε θα ανέβει το XRP;” κλπ. 
Ωσάν άλλη Google που προσπέρασε τον προπάτορά της Alta Vista έχει επικεντρωθεί σε ένα και μόνο πράγμα: 
Χτίζει το προϊόν της, με το 2019 να αποτελεί χρονιά-ρεκόρ σε deals με τράπεζες.
Όλα καταλήγουν στο λεγόμενο use case, δηλαδή τη χρηστική αξία. 
Το XRP είναι ένα από τα λίγα κρυπτονομίσματα με ρεαλιστική εφαρμογή στην οικονομία, κάτι παραπάνω από μια επένδυση. 
Στο επόμενο μεγάλο ράλι ενδεχομένως όλα τα crypto θα ακολουθήσουν ανοδικά το Bitcoin. 
Στο φινάλε όμως, όταν γίνει ταμείο, ελάχιστα θα είναι αυτά που θα απορροφηθούν και θα επιβιώσουν στην παγκόσμια οικονομία, παρά μόνο όσα προσφέρουν λύσεις σε πραγματικά προβλήματα και αναβαθμίζουν τις ζωές των ανθρώπων.
https://taneatisgaleras.blogspot.com/

Κρυπτονομίσματα και Bitcoin - Μια σύντομη ανάλυση για «αρχάριους»

To 2017, είναι μια χρονιά, που αρκετοί από εμάς ακούσαμε ή μάθαμε για το ‘’bitcoin’’.
Τι είναι ακριβώς και τι κρύβεται πίσω από αυτό;
Παρακάτω θα γίνει μια σύντομη-εισαγωγική ανάλυση για να κατανοήσουμε όλοι περί τίνος πρόκειται.

Το bitcoin, ανήκει σε μια κατηγορία που ονομάζεται ‘’κρυπτονόμισμα’’ (cryptocurrency).
Το κρυπτονόμισμα, είναι ένα ψηφιακό ή εικονικό περιουσιακό στοιχείο, το οποίο λειτουργεί ως μέσο συναλλαγών, όπως δηλαδή ένα οποιοδήποτε νόμισμα. Δηλαδή, τείνει να πάρει την μορφή χρήματος.
Το βασικό όμως στοιχείο ενός κρυπτονομίσματος, είναι ότι στηρίζεται στις αρχές της κρυπτογραφίας (cryptography), μιας μεθόδου που δεν επιτρέπει σε τρίτα πρόσωπα να έχουν πρόσβαση στην πληροφορία.

Σε σχέση με τη βασική δομή ενός κρυπτονομίσματος, αυτό που προκαλεί τεράστιο ενδιαφέρον, είναι ότι δεν υπάρχει κάποια κεντρική αρχή να το ελέγχει. Στα κυρίαρχα νομίσματα που γνωρίζουμε μέχρι στιγμής, όπως το δολάριο και το ευρώ, υπάρχουν κεντρικές αρχές όπως π.χ. η κεντρική τράπεζα, η κυβέρνηση κλπ. που καθορίζουν και ελέγχουν το νόμισμα.
Έτσι, το κρυπτονόμισμα, φαίνεται να λειτουργεί ως ένα αποκεντρωμένο σύστημα δίχως τη χειραγώγηση και τον έλεγχο των κεντρικών αρχών.
Ωστόσο, παρόλο που δεν υπάρχει κάποια κεντρική αρχή να εκδίδει το κρυπτονόμισμα, αυτοί που στην ουσία το εκδίδουν , είναι οι λεγόμενοι ‘’miners’’ και με απλά λόγια πρόκειται για άτομα ( ο καθένας μπορεί να το επιχειρήσει) που χρησιμοποιούν την τεχνολογία των υπολογιστών για να εκδώσουν κάποια ‘’εικονική’’ ποσότητα κρυπτονομισμάτων (επειδή η ακριβής ανάλυση της κρυπτογραφίας και της έννοιας του ‘’mining’’ μπορεί να δυσκολέψει την κατανόηση του άρθρου, θα αναλυθεί σε επόμενα άρθρα).
Πέρα από τους miners, κάποια άλλα κρυπτονομίσματα απλά χρησιμοποιούν εναλλακτική τεχνολογία και γνωστοποιούν εξαρχής τη συνολική ποσότητα των κρυπτονομισμάτων που διαθέτουν στην αγορά.

Με βάση τα παραπάνω, μπορούμε να αναφέρουμε συνοπτικά, μερικά βασικά στοιχεία ενός κρυπτονομίσματος.

1) Απουσία κεντρικής αρχής
2) Ανωνυμία συναλλαγών και χρήση δίχως προσωπικά στοιχεία
3) Μικρό κόστος συναλλαγών χωρίς δέσμευση ποσού
4) Αποστολή κρυπτονομίσματος δίχως περιορισμό τόπου και χρόνου
5) Το απόθεμα των κρυπτονομισμάτων είναι γνωστό σε όλους και οποισδήποτε μπορεί να συμμετέχει στην έκδοσή του
6) Χρήση της τεχνολογίας για την απλούστευση και βελτίωση

Όπως παρατηρούμε, το κρυπτονόμισμα έχει αρκετά στοιχεία του χρήματος και υπάρχουν ήδη επιχειρήσεις και ηλεκτρονικά καταστήματα που το δέχονται σαν χρήμα για τις αγορές.
Όμως, η πορεία μέχρι τώρα, μας δείχνει ότι το κρυπτονόμισμα έχει μορφή περιουσιακού στοιχείου με κερδοσκοπικό χαρακτήρα.

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν πάνω από 1000 διαφορετικά κρυπτονομίσματα. Μερικά από τα πιο γνωστά, που ακούμε πιο συχνά, είναι το bitcoin, το ethereum, το ripple, το litecoin και πολλά άλλα.

Ενδεικτικά, ας πάρουμε το παράδειγμα του bitcoin.
Πρόκειται για το πρώτο πετυχημένο κρυπτονόμισμα που παρουσιάστηκε από το 2009.
Το 2014 και το 2015, μπορούσε να το αγοράσει κάποιος κατά μέσο όρο, σε τιμή κάτω από 500 δολάρια.
Το 2016, άρχιζε να παρουσιάζει μια ανοδική πορεία και στις αρχές του 2017, άρχισε να ξεπερνάει τα 1000 δολάρια.
Από το καλοκαίρι του 2017, η τιμή αρχικά διπλασιάστηκε, ξεπερνώντας τα 2000 δολάρια, ενώ φτάνοντας το Σεπτέμβρη του 2017, το 1 bitcoin άξιζε κοντά 5000 δολάρια.
Ωστόσο, το επόμενο και τελευταίο τρίμηνο του 2017, φαίνεται να είναι το αποκορύφωμα του bitcoin, καθώς στα μέσα Δεκεμβρίου, η τιμή του ξεπέρασε οριακά τα 20.000 δολάρια στιγμιαία.
Ύστερα από αυτήν την τρομερή άνοδο, άρχισε να μειώνεται, ακολουθώντας μια σταθερή πορεία στα 13.000-13.500 δολάρια.
Έτσι, όποιος είχε αγοράσει bitcoin το διάστημα 2014-2015, τώρα θα μπορούσε να τα πουλήσει σε τιμή περίπου 40 φορές υψηλότερη.

Με βάση τα παραπάνω αλλά και από αρκετές μαρτυρίες διεθνώς, τα κρυπτονομίσματα λειτουργούν μέχρι στιγμής κερδοσκοπικά.
Άλλες απόψεις, θεωρούν ότι τα κρυπτονομίσματα στηρίζουν τις παράνομες δραστηριότητες και τη φοροδιαφυγή εξαιτίας της ανωνυμίας και της απουσίας της κεντρικής αρχής ελέγχου.
Το μόνο σίγουρο που μπορούμε να συμπεράνουμε μέχρι στιγμής, είναι ότι πρόκειται για περιουσιακά στοιχεία που είναι αρκετά ευμετάβλητα, έτσι ώστε να αντικαταστήσουν το ‘’παραδοσιακό χρήμα’’.
Ωστόσο, η τεχνολογία και η καινοτομία που κρύβεται από πίσω, έχουν αρκετό ενδιαφέρον.
Το 2018, θα είναι μια χρονιά που θα μας δείξει ενδεχομένως ποια θα είναι η πορεία των κρυπτονομισμάτων και αν ήρθαν για να μείνουν.
πηγή άρθρου:huffingtonpost.gr

Ελβετία-Νταβός: Το bitcoin δεν είναι μια επένδυση που θα συνιστούσαμε δηλώνει ο πρόεδρος της UBS

 bitcoin

Η UBS πιστεύει ότι το bitcoin είναι μια κερδοσκοπική επένδυση και δεν συμβουλεύει τους πελάτες της να επενδύουν στο ψηφιακό νόμισμα, δήλωσε σήμερα ο πρόεδρος της τράπεζας στο δίκτυο CNBC.

Μιλώντας στο περιθώριο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός, ο πρόεδρος της UBS Άξελ Βέμπερ δήλωσε ότι η τράπεζα κάνει μια σαφή διάκριση μεταξύ των θεσμικών επενδυτών και των ιδιωτών επενδυτών σε ό,τι αφορά το bitcoin.

«Πράγματι κάνουμε αυτό τον διαχωρισμό, υπάρχουν θεσμικοί πελάτες και εάν θέλουν να επενδύσουν (στο bitcoin) — είναι ενήλικες, εννοώ ότι γνωρίζουν τι κάνουν, έχουν την ικανότητα να αξιολογήσουν τον κίνδυνο – και εάν μας ζητήσουν να τους βοηθήσουμε να μπουν σε αυτές τις αγορές, χρειάζεται να τους δούμε με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι τους ιδιώτες πελάτες», δήλωσε ο Βέμπερ στο CNBC.

«Οι ιδιώτες πελάτες, που δεν καταλαβαίνουν πλήρως αυτά τα προϊόντα θα πρέπει να προστατεύονται από το να επενδύουν σε αυτά προϊόντα, διότι εάν υπάρχει ένας ιδιώτης πελάτης που θα επηρεαστεί στο μέλλον, το ερώτημα θα είναι και πάλι ποια ήταν η τράπεζα που τους πούλησε αυτά τα προϊόντα και οι τράπεζες θα κατηγορηθούν και πάλι για ό,τι έγινε», δήλωσε.

Ο Βέμπερ προειδοποίησε ότι «σαφώς με το bitcoin, πρόκειται για κερδοσκοπική επένδυση, δεν το χαρακτηρίζω νόμισμα και οι ιδιώτες επενδυτές δεν έχουν τη δυνατότητα να αναλάβουν το ρίσκο ή τη γνώση να επενδύσουν σε αυτό».
Αν και η UBS επιτρέπει σε θεσμικούς επενδυτές να κάνουν συναλλαγές σε bitcoin, ο Βέμπερ ξεκαθάρισε ότι «δεν είναι μια επένδυση την οποία θα συνιστούσαμε».
πηγή του άρθρου:kathimerini.gr
photo:google.gr

Τελικός στόχος: Ένα παγκόσμιο βασικό επίδομα/UBI και όλα θα εφαρμόζονται αυτοματοποιημένα, από ένα ψυχρό αλγόριθμο*

Göbeki Tepe, Anatolia
Εικόνα από Teomancimit, Wikimedia Commons

Η «σύγχρονη» σχέση μεταξύ ανθρώπου και Εργασίας αρχίζει με τη Νεολιθική Επανάσταση, όταν η γεωργία και η κτηνοτροφία συμπίπτουν με την εγκαθίδρυση μόνιμων οικισμών.

29.11.2017 - London UK - Silvia Swinden
     Η «σύγχρονη» σχέση μεταξύ ανθρώπου και Εργασίας αρχίζει με τη Νεολιθική Επανάσταση, όταν η γεωργία και η κτηνοτροφία συμπίπτουν με την εγκαθίδρυση μόνιμων οικισμών.
Η αρχή αυτής της διαδικασίας σε διάφορες περιοχές έχει χρονολογηθεί από το 10.000 έως το 8.000 π.Χ. στην Εύφορη Ημισέληνο.
Η μετάβαση από τον κυνηγό-συλλέκτη στον γεωργό  ήταν αρχικά επιζήμια για την υγεία του πληθυσμού, γεγονός που οφείλεται στη μείωση της ποικιλομορφίας των τροφών αλλά και στην αύξηση της σκληρότερης εργασίας που απαιτείται για τη διατήρηση ενός σταθερού εφοδιασμού των αναπτυσσόμενων πλέον οικισμών.
Πρόσφατες αναλύσεις επισημαίνουν ότι η γεωργία προκάλεσε βαθιές κοινωνικές διαιρέσεις και, ειδικότερα, ενίσχυσε την ανισότητα μεταξύ των φύλων. Wikipedia
     Ένας ενδιαφέρων αρχαιολογικός χώρος που αντιστοιχεί σε αυτήν την εποχή στο Göbeki Tepe ανασκάφηκε το 1994 από τον αρχαιολόγο Klaus Schmidt, ο οποίος φαίνεται να αμφισβητεί ορισμένες από τις υποθέσεις που έγιναν σχετικά με τη χρονολόγηση αυτής της διαδικασίας.
Αν και θεωρήθηκε παραδοσιακά ότι η οργανωμένη θρησκεία ακολούθησε τη νεολιθική επανάσταση και την εγκαθίδρυση μόνιμων οικισμών, εκείνοι που συγκεντρώθηκαν στο Göbeki Tepe για κάποιες τελετουργίες ήταν στην πραγματικότητα κυνηγοί-συλλέκτες που έφεραν μαζί τους τρόφιμα από άλλες περιοχές.
Ωστόσο, καθώς ο χώρος εξελίχθηκε και οι επισκέπτες άρχισαν να εγκαθίστανται, η ανάγκη τροφοδοσίας τους φαίνεται να ήταν ένας παράγοντας που συντέλεσε στην ανάπτυξη της εξημέρωσης των φυτών.
Με άλλα λόγια, κάποιοι άνθρωποι αναγκάστηκαν να αναλάβουν τη σκληρή Δουλειά.
Όπως λέει ο ανασκαφέας Klaus Schmidt: «Πρώτα ήρθε ο ναός, μετά η πόλη».
Wikipedia.
Θα έπρεπε να έχει προσθέσει: και μαζί μ’ αυτήν, η Δουλειά.
     Ο χώρος φαίνεται να έχει εμπνεύσει πλήθος ιστοριών από εκείνους που ψάχνουν να βρουν κάποια αρχαιολογική απόδειξη της Βίβλου, που είδαν ίσως εδώ το μυθικό Κήπο της Εδέμ.
Αλλά υπάρχει μια πιο ενδιαφέρουσα ερμηνεία: ότι το βάρος της αγροτικής επανάστασης με τις συνέπειές της, την κακή υγεία και τη σκληρή δουλειά, έγιναν μέσα στα χρόνια η ανάμνηση μιας «στιγμής», όπου αλληγορικά ο άνθρωπος  εκδιώχθηκε από τον Παράδεισο και έπρεπε να κερδίσει το ψωμί του «με τον ιδρώτα του προσώπου του».
     Ενώ η Δουλειά θεωρήθηκε κατάρα από τους αρχαίους πολιτισμούς, η προτεσταντική εργατικότητα και η θεώρηση της οκνηρίας ως θανάσιμης αμαρτίας δημιούργησαν έναν πολιτισμό βασισμένο στο σύγχρονο δόγμα ότι η δουλειά είναι το νόημα της ζωής και το καθήκον κάθε ανθρώπου.
Προκαλεί τρόμο η σκέψη ότι τα ρομπότ στο μέλλον θα αντικαταστήσουν τον άνθρωπο.
Αλλά εδώ πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ άσκοπης, εξουθενωτικής, χειρωνακτικής και επαναλαμβανόμενης εργασίας, που είναι πιο πιθανό να αντικατασταθεί από την αυτοματοποίηση, και της δημιουργικής, προσανατολισμένης στην έρευνα και συναισθηματικά ικανοποιητικής εργασίας, η οποία μπορεί να γίνει πιο ελαφριά με την αυτοματοποίηση αλλά σίγουρα δε θα αντικατασταθεί από αυτήν.
     Αν προσθέσουμε ότι ο ελεύθερος χρόνος που θα δημιουργηθεί από τη μείωση της εργάσιμης εβδομάδας  θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για ψυχαγωγία, μάθηση και κοινωνικές δραστηριότητες, το μέλλον γίνεται πιο φωτεινό.
Ο φόβος που δημιουργείται από το σενάριο της αυτοματοποίησης βασίζεται στην τρέχουσα τάση συγκέντρωσης πλούτου και πόρων σε όλο και λιγότερα χέρια. Έτσι, κάποιος υποθέτει ότι η αυτοματοποίηση θα επιτρέψει στους πλούσιους να γίνουν αστρονομικά πλουσιότεροι, ενώ οι εργαζόμενοι μαζικά άνεργοι.

Καθολικό Βασικό Εισόδημα (ΚΒΕ)

Ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης της κατάρρευσης των κοινωνικών δομών που επιφέρει η αυτοματοποίηση είναι να διασφαλιστεί ότι όλος ο πληθυσμός έχει αρκετά χρήματα για να καλύψει τις ανάγκες ενός λογικού τρόπου ζωής.
Όχι μόνο τις «βασικές» ανάγκες αλλά και εκείνες που επιτρέπουν την πλήρη συμμετοχή στην κοινωνική ζωή.
Τα πειράματα στο ΚΒΕ δείχνουν ότι σε καμία περίπτωση οι άνθρωποι δεν γίνονται «αδρανείς», αντίθετα εμπλέκονται με ενθουσιασμό στις δημιουργικές απαρχολήσεις που τους εμπνέουν.
Αντί να «εργάζονται» για ένα μισθό, οι άνθρωποι συμμετέχουν, εμπλέκονται, εξελίσσονται και μαθαίνουν.
     Όπως και οι αρνητικές επιπτώσεις της Νεολιθικής Επανάστασης, από τις οποίες χρειάστηκαν χιλιάδες χρόνια για να ανακάμψουν οι άνθρωποι, η «Ανθρωπόκαινη Επανάσταση» με την οποία βρισκόμαστε αντιμέτωποι, διατρέχει τον κίνδυνο να έχει αρνητικές συνέπειες, αν οι αξίες στις οποίες θα βασιστεί είναι η συνέχεια του απανθρωπισμού που βιώνουμε σήμερα.
Θα πρέπει συνεπώς να μετατραπεί σε μια «Ανθρωπιστική Επανάσταση», στην οποία το Ανθρώπινο Ον γίνεται η κεντρική αξία, στη θέση του χρήματος και της εξουσίας και όπου η αλληλεγγύη στη θέση του ατομικισμού και η συνεργασία στη θέση του ανταγωνισμού αποτελούν τη βάση για νέες μορφές σχέσης και παραγωγής.
Η Δουλειά δεν μπορεί να είναι το νόημα της ανθρώπινης ζωής, καθώς κάθε άτομο πρέπει να έχει την ελευθερία να εξερευνήσει το νόημα της δικής του ύπαρξης.
     Και έτσι επιστρέφουμε στα κινητήρια άλματα που το ανθρώπινο ον κάνει κατά τη διάρκεια της εξελικτικής του πορείας.
Αν μια πνευματική αναζήτηση υπήρξε ο πρόδρομος μερικών από τις πιο δραστικές αλλαγές, ίσως είναι και πάλι απαραίτητο να βρεθεί στο βάθος της ανθρώπινης συνείδησης η σπίθα της νέας κατάστασης ύπαρξης.
Αυτό είναι το κλειδί για να επιλέξουμε το δρόμο που ανοίγει το μέλλον για όλη την ανθρωπότητα και όχι μόνο για μια μικρή ισχυρή μειοψηφία.
Η δυνατότητα να εφαρμόζουμε πολιτικές όπως το ΚΒΕ και η ανάκτηση των Κοινών θα είναι η αντανάκλαση (και ένας επαγωγέας σε μόνιμη ανατροφοδότηση) των υπαρξιακών αλλαγών που θα επιτρέψουν στους ανθρώπους να εξέλθουν από τη σημερινή τους εξαθλίωση.
Δεν θα είναι η «επιστροφή» σε ένα μυθικό Παράδεισο, αλλά η δημιουργία μιας κοινωνίας βασισμένης σε μια εικόνα που πάντα μας καλούσε από το μέλλον.
pressenza.com

το άρθρο αυτό είχε γραφτεί το 29.11.17 στην pressenza για να χρυσώσει το χάπι και να προλειάνει, κατά την άποψή μου, το έδαφος για το επερχόμενο Universal basic income (UBI) και ερχόμαστε στο σήμερα και ας δούμε τι γράφει ο πάντα εύστοχος Γιάννης Τσιρογιάννης στο radar

Έρχεται το παγκόσμιο ψηφιακό "διαβατήριο"

Κι όταν κοιτάς πολλή ώρα μέσα σε μια άβυσσο, κοιτάει και η άβυσσος μέσα σε σένα…

https://radar.gr/article/erchetai-to-pagkosmio-psifiako-diavatirio

“X” και “WorldCoin”: Δύο καθοριστικά τεχνολογικά γεγονότα της δεκαετίας. 

Η βιομετρική ταυτοποίηση είναι ένα ακόμη βήμα προς την απόλυτη ψηφιακή τεχνοκρατια, το UBI και την… κινεζοποίηση της Δύσης. 

Πως θα μοιάζει η κοινωνία μας σε λίγα χρόνια;

............

Τελικός στόχος: Ένα παγκόσμιο βασικό επίδομα (Universal Basic Income)

     Όμως η «τεχνο-τρομοκρατία» είναι το μικρότερο κακό στην όλη ιστορία. 

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι αυτός που περιγράψαμε στην αρχή του άρθρου, και αφορά την πρόοδο της ανθρωπότητας. 

Αν μπει κανείς στο site του World ID, θα διαβάσει μεταξύ άλλων πως στόχος είναι «μια ρεαλιστική λύση προκειμένου να ξεχωρίζεται ο άνθρωπος από το ρομπότ» (διότι προφανώς προβλέπεται η ΑΙ να φτάνει σε σημείο μη διάκρισης από τον άνθρωπο). 

Ήδη κυκλοφορούν βίντεο που δείχνουν πολιτικούς και διάσημους να λένε και να κάνουν πράγματα, που δεν έκαναν ποτέ. 

Όλα φτιαχτά σαν αληθινά, μέσω ΑΙ.

     Φυσικά στο site αναφέρουν και το γνωστο ευαγγέλιο "για την ασφάλεια των δεδομένων μας" (κάτι μου θυμίζει αυτό), ενώ τονίζουν πως η ψηφιακή ταυτοποίησή μας θα βελτιστοποιήσει τη "δημοκρατική εκλογική διαδικασία". 

Να φανταστώ όπως γίνεται στην Κίνα, όπου ψηφίζουν μέσω WeChat, και δε γίνεται ποτέ… λάθος, διότι όλοι φροντίζουν να ψηφίσουν το… σωστό. 

Διότι είπαμε τι γίνεται αν κάνεις "λάθος" και αφαιρεθούν πόντοι… 

Μόνο εγώ βλέπω πόσο επικίνδυνο είναι ένα τέτοιο σύστημα…;

     Είναι που είναι ελαττωματική δηλαδή η δημοκρατία μας, θα απογίνει τώρα. 

Είναι το αντίστοιχο "δεν έχεις τίποταν αν φοβάσαι, αν δεν έχεις τίποτα να κρύψεις"

     Όμως τα προσπερνώ ΟΛΑ αυτά, τα δέχομαι (δε μπορώ να κάνω κι αλλιώς) και στέκομαι σε μία μόνο φράση-κλειδί που συνοψίζει τον βασικό λόγο για τον οποίο γίνονται όλα αυτά. 

Την έλευση του Καθολικού Επιδόματος (UBI). 

Όλα μπορώ να τα καταπιώ, αλλά όχι αυτό. 

Όπως δηλώνει χαρακτηριστικά η OpenAI: "(…)eventually show a potential path to AI-funded UBI"

Δηλαδή στο φινάλε το ψηφιακό διαβατήριο (ταυτότητα-πορτοφόλι) θα μας οδηγήσει μέσω ΑΙ σε ένα Παγκόσμιο Εισόδημα.

    Κι αυτή είναι η αλήθεια. 

Διότι όσο η αυτοματοποίηση θα εξαφανίζει θέσεις απασχόλησης (και για κάθε 10 που εξαφανίζει, θα δημιουργεί μόλις 1, αυτή του προγραμματιστή – και δε μπορούμε να γίνουμε όλοι προγραμαμτιστές), τόσο θα μεγαλώνει η "τρύπα" των ανειδίκευτων ή ανήμπορων πλέον να απορροφηθούν από την αγορά. 

Και για όλους αυτούς θα πρέπει να υπάρξει "αποζημίωση", ήτοι ένα Βασικό Επίδομα (σαν αυτά που ήδη παίρνουμε, και τα οποία φυσικά μας προετοιμάζουν για αυτήν την κανονικότητα). 

Και για όσους χαίρονται που θα πληρώνονται "να κάθονται", τους έχω άσχημα νέα.

Αφενός διότι το επίδομα αυτό μετά βίας θα καλύπτει βασικές ανάγκες. Αφετέρου, και κυριότερον, διότι το UBI αποτελεί την επιτομή της σοσιαλιστικής (αποτυχημένης) δυστοπίας. 

Αν η οικονομία έχει ένα Διάβολο, αυτός είναι το Επίδομα.

     Δε μπορεί να υπάρξει κοινωνία με UBI, όχι μόνο διότι είναι μαθηματικά αδύνατον, καθώς αποτελεί δημόσιο χρήμα, άρα πάλι δικά μας λεφτά, λεφτά που τυπώνονται από πληθωριστικό αέρα, και όχι πραγματική αξία παραγωγής.

     Δε μπορεί να υπάρξει κοινωνία με UBI, κυρίως διότι η ψευδής "ασφάλεια" ενός Βασικού Επιδόματος σκοτώνει τη βασική κινητήριος δύναμη της ανθρωπότητας: το φόβου του θανάτου. 

Το φόβου να μη μπορείς να παρέχεις για εσένα και την οικογένειά σου. 

Το "μαξιλάρι" ενός επιδόματος σκοτώνει το πολυμήχανο ένστικτο επιβίωσης, και άρα τα γρανάζια που μας ωθούν σε μεγαλεία.

     Ένα Καθολικό Επίδομα θα μπορούσε μόνο να λειτουργήσει φαινομενικά, το πρώτο διάστημα, καθότι θα "πατούσε" στις πλάτες του καπιταλισμού. 

Μόλις η κοινωνία θα κατανάλωνε το "λίπος" της, και δεν εννοώ μόνο τις περιουσίες της, αλλά το ανθρώπινο κεφάλαιο, τις ιδέες μας (που γεννιούνται καλύτερα μόνο μέσα από τη δίψα και την πάλη για ζωή), τότε το σύστημα θα κατέρρεε. 

Είναι μία κόλαση που πολύ φοβάμαι πως θα ζήσουμε.

     Διότι, όπως έχουμε αναλύσει στο παρελθόν, δε μπορεί να υπάρξει UBI χωρίς ΑΙ, και δε μπορεί να υπάρξει AI δίχως UBI. 

Ένα παγκόσμιο βασικό επίδομα είναι μοιραία συνέπεια της 4ης βιομηχανικής επανάστασης. 

Και εφόσον η ΑΙ είναι ήδη εδώ, να είστε σίγουροι πως θα έρθει και το UBI (είναι ήδη εδώ, προς το παρόν με τη μορφή υπο-επιδομάτων, fuel pass κλπ). 

Είναι κάτι που έχουν παραδεχθεί όλοι οι πρωτεργάτες της 4ης βιομ. επανάστασης, όπως ο Elon Musk. 

Το UBI είναι αναπόφευκτο. 

Το «Χ» και η «World ID» είναι το πρώτο βήμα.

...Και για όλους αυτούς θα πρέπει να υπάρξει «αποζημίωση», ήτοι ένα Βασικό Επίδομα (σαν αυτά που ήδη παίρνουμε, και τα οποία φυσικά μας προετοιμάζουν για αυτήν την κανονικότητα). 

Και για όσους χαίρονται που θα πληρώνονται «να κάθονται», τους έχω άσχημα νέα.

Αφενός διότι το επίδομα αυτό μετά βίας θα καλύπτει βασικές ανάγκες. Αφετέρου, και κυριότερον, διότι το UBI αποτελεί την επιτομή της σοσιαλιστικής (αποτυχημένης) δυστοπίας. 

Αν η οικονομία έχει ένα Διάβολο, αυτός είναι το Επίδομα...

    -. για τη συνέχεια του άρθρου: https://radar.gr/article/erchetai-to-pagkosmio-psifiako-diavatirio

...και βέβαια ας ξαναδούμε την "Utopia". H κοινωνία που οι πολίτες αστυνομεύονται μεταξύ τους με τα κινητά τηλέφωνα - πόσο κοντά ή πόσο μακρυά είμαστε;

*Γιάννης Τσιρογιάννης