Λίγα λόγια για την ανανέωση των κυττάρων μας με μίτωση

άρθρο της Marias Georgiadou

Υπάρχουν περίπου 40-100 τρισεκατομμύρια κύτταρα στο μέσο ενήλικο σώμα, με τη μεγάλη πλειοψηφία τους να είναι περίπου τα 25-30 τρισεκατομμύρια ερυθροκύτταρα.
Οι βασικές κατηγορίες κυττάρων είναι 3, τα σωματικά κύτταρα (με περίπου 200 διαφορετικά, εξειδικευμένα είδη), τα βλαστοκύτταρα (stem cells) και τα γεννητικά κύτταρα ή germ cells (αυτά μέσω της μείωσης, δημιουργούν τους γαμέτες που έχουν 23 μονά χρωματοσώματα, δηλαδή το ωάριο ή το σπερματοζωάριο).
Όλα τα διαφορετικά κύτταρα του σώματος, παρ’ όλο που έχουν διαφορετικές λειτουργίες και χαρακτηριστικά (όπως το μέγεθος, το σχήμα κλπ.), προέρχονται από το ένα- αρχικό, πρώτο κύτταρο του σώματος, το γονιμοποιημένο ωάριο (λέγεται ζυγωτό), έτσι ΟΛΑ τα κύτταρα μας έχουν ακριβώς το ίδιο, αρχικό DNA (με 23 ζεύγη χρωματοσωμάτων).
              Η ανανέωση των κυττάρων 
Σχεδόν όλα τα κύτταρα στο σώμα μας ανανεώνονται συνεχώς (γιατί γερνούν και πεθαίνουν), είτε μέσω διαιρέσεων τους (μίτωση) είτε από τα σωματικά βλαστοκύτταρα, ανάλογα με τον ιστό που βρίσκονται και ανάλογα με τις συνθήκες.
Στις κυτταρικές διαιρέσεις μεταφέρεται ακριβώς το ίδιο, αρχικό, γονιδιακό υλικό (DNA) από τη μια γενιά κυττάρων στις επόμενες γενιές.
Όσα κύτταρα διαιρούνται έχουν διάφορες φάσεις στη ζωή τους (κυτταρικός κύκλος), που είναι η ανάπτυξη (φάση G1 και G2), ο διπλασιασμός του DNA (φάση S) με 92 χρωμoσώματα και τελικά η διαίρεση τους σε δύο πανομοιότυπα κύτταρα (μίτωση) με τα φυσιολογικά 46 χρωμoσώματα.
Τα κύτταρα που βρίσκονται εκτός του κυτταρικού κύκλου (εκτός διαιρέσεων) και εκτελούν κανονικά τις λειτουργίες τους χαρακτηρίζονται ότι είναι σε φάση G “0”. Αυτή συνδέεται με τη φάση G1 του κυτταρικού κύκλου.
Σε φάση G “0” βρίσκονται όσα κύτταρα δεν διαιρούνται ποτέ (είναι τελικώς διαφοροποιημένα όπως π.χ. τα νευρικά και τα μυϊκά κύτταρα) και κύτταρα (όπως ορισμένα ηπατοκύτταρα) που περιμένουν τα κατάλληλα ερεθίσματα για να ξαναμπούν στον κυτταρικό κύκλο (στη φάση G1).
Επίσης σε φάση G “0”βρίσκονται και τα κύτταρα που έχουν τελειώσει με τις διαιρέσεις τους και δεν ξαναδιαιρούνται λόγω γήρανσης.
Υπ’ όψιν ότι κάθε φορά που τα κύτταρα διαιρούνται, οι προστατευτικές άκρες των χρωματοσωμάτων, που λέγονται τελομερή, καταστρέφονται μερικώς για να μην καταστραφεί το χρήσιμο DNA (έτσι δημιουργηθήκαμε).
Οπότε κάποια στιγμή, μετά από περίπου 40- 70 διαιρέσεις, μικραίνουν τόσο πολύ τα τελομερή, που το κύτταρο σταματά να διαιρείται (μπαίνει σε φάση G 0), ώστε να μην καταστραφεί το χρήσιμο DNA του χρωματοσώματος.
Όμως το ανώτερο όριο των κυτταρικών διαιρέσεων δεν ισχύει για όλα τα κύτταρα.
Μερικά ενήλικα κύτταρα δημιουργώντας το ένζυμο τελομεράση (αυτή αυξάνει το μήκος των τελομερών), μπορούν να διαιρούνται πολύ περισσότερες φορές.
Αυτά είναι κυρίως τα βλαστοκύτταρα και τα αντρικά γεννητικά κύτταρα 
Ατυχώς όμως, το ίδιο κάνουν και τα καρκινικά κύτταρα.
Πολύ σπάνια, μερικά κύτταρα (περίπου 1 στις 1.000.000 διαιρέσεις κυττάρων) καταφέρνουν να ξεφύγουν από τη γήρανση και το θάνατο, με σταθεροποίηση του μήκους των τελομερών τους στο ελάχιστο δυνατό, οπότε μπορούν να πολλαπλασιάζονται διαρκώς και ανεξέλεγκτα (“αθάνατα” – καρκινικά κύτταρα).
Έτσι το ενήλικο σώμα διατηρείται για πολλά χρόνια ζωντανό, χάρη στην ανανέωση των κυττάρων των ιστών.
Υπολογίζεται ότι ο μέσος όρος ηλικίας των κυττάρων του σώματος μας είναι 7-10 ετών και οι κυτταρικές διαιρέσεις συμβαίνουν περίπου 40-70 φορές στη διάρκεια της ζωής του ενήλικου ανθρώπου.
Όμως ελάχιστα είδη κυττάρων εξακολουθούν να υπάρχουν χωρίς ανανέωση, από τη γέννηση ως το θάνατο τους (άρα έχουν την ηλικία του οργανισμού) και σ’ αυτά περιλαμβάνονται τα κύτταρα του φλοιού του εγκεφάλου, 
τα κύτταρα του φακού του ματιού, 
τα ανώριμα ωάρια (με 23 ζεύγη χρωματοσωμάτων), 
τα κύτταρα δ του παγκρέατος κλπ.
Μερικά παραδείγματα χρόνου ζωής των κυττάρων:
-Η παρεγκεφαλίδα δεν ανανεώνεται ποτέ.
-Τα ερυθρά αιμοσφαίρια ζουν περίπου 120 ημέρες. 
Αυτά μεταφέρουν οξυγόνο σε όλους τους ζώντες ιστούς και επίσης μεταφέρουν τα άχρηστα συστατικά από αυτά. 
Φθείρονται κάθε τέσσερις μήνες, και το συκώτι απομακρύνει το υπόλοιπο του σιδήρου που είναι απαραίτητο για τα υγιή ερυθρά κύτταρα του αίματος και το υπόλοιπο κύτταρο καταστρέφεται στο σπλήνα. 
Λόγω τραυματισμού και της εμμήνου ρύσεως, ο οργανισμός μερικές φορές χάνει περισσότερο αίμα.
Τα αιμοπετάλια ζουν 10 μέρες,
τα ηπατοκύτταρα περίπου 1 χρόνο,
Τα λιποκύτταρα 8 χρόνια,
τα καρδιακά μυοκύτταρα ανανεώνονται με ρυθμό 1% σε νεαρή ηλικία και 0.45% σε μεγάλη ηλικία κάθε χρόνο κλπ.
Τα αιμοποιητικά βλαστοκύτταρα ζουν περίπου 2 μήνες και ανανεώνονται και αυτά μέσω διαίρεσης τους.
-Τα κύτταρα της επιδερμίδας αντικαθίστανται κάθε 14-30 μέρες περίπου. 
Το δέρμα παρέχει εξωτερική προστασία. 
Παρά αυτή τη συνεχή ανανέωση, αποκτούμε ρυτίδες καθώς γερνάμε. 
Αυτό συμβαίνει γιατί το δέρμα χάνει κολλαγόνο - και ελαστίνη - με την ηλικία.
-Τα νύχια μας είναι κατασκευασμένα από μια σκληρή πρωτεΐνη που ονομάζεται κερατίνη. 
Τα νύχια αυξάνονται κατά 4 χιλιοστά κάθε μήνα. 
Τα νύχια των ποδιών χρειάζονται δέκα μήνες για να αυξηθούν, αλλά των χεριών μόνο έξι μήνες. 
Αυτό μπορεί να συμβαίνει επειδή έχουν καλύτερη αιμάτωση και συνεπώς, καλύτερη κυκλοφορία. 

Τα νύχια των νεότερων ανθρώπων και των ανδρών μεγαλώνουν πιο γρήγορα, επίσης, επειδή έχουν καλύτερη κυκλοφορία. 
Περιέργως, το μικρό νύχι μεγαλώνει πολύ πιο αργά από ό, τι τα άλλα νύχια, αν και δεν είναι σαφές για ποιο λόγο.
-Οι τρίχες των μαλλιών, γενικά, μεγαλώνουν ένα εκατοστό κάθε μήνα. 
Κάθε μεμονωμένη τρίχα διαρκεί μέχρι και έξι χρόνια στις γυναίκες και τρία έτη σε άνδρες. 
Τα φρύδια και οι βλεφαρίδες ανανεώνονται κάθε έξι έως οκτώ εβδομάδες, αλλά η κατ ' επανάληψη αφαίρεση των φρυδιών αραιώνει τις τρίχες.
-Στον εγκεφαλικό φλοιό τα κύτταρα δεν ανανεώνονται ποτέ. 
Αυτός είναι και ο βασικός λόγος γιατί η άνοια και οι κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις είναι ανίατες. Υπάρχουν, όμως, δύο περιοχές του εγκεφάλου που κάνουν αναγέννηση, ο οσφρητικός βολβός για την αίσθηση της όσφρησης, και ο ιππόκαμπος, που είναι μια περιοχή για τη μάθηση.
-Το εσωτερικό των οφθαλμικών φακών δεν ανανεώνεται ποτέ. 
Το μόνο μέρος που ανανεώνεται διαρκώς στα μάτια είναι ο κερατοειδής.
-Οι μύες έχουν διάρκεια ζωής γύρω στα 15 χρόνια.
-Η ηλικία των οστών φτάνει περίπου στα 10 χρόνια. 
Το παλαιό οστό διασπάται από κύτταρα που ονομάζονται οστεοκλάστες και αντικαθίστανται από τα κύτταρα των οστών που ονομάζονται οστεοβλάστες. 
Στη μέση ηλικία αυτή η διαδικασία ανανέωσης επιβραδύνεται, έτσι ώστε τα οστά μας τείνουν να γίνουν πιο λεπτά και εμφανίζεται η οστεοπόρωση.
-Οι γευστικοί κάλυκες έχουν ηλικία μόλις 10 ημέρες. 
Ωστόσο, σε λοιμώξεις ή σε κάπνισμα, επηρεάζεται η ανανέωσή τους.
-Το ήπαρ ανανεώνεται μέσα σε 300-500 ημέρες. 
Το ήπαρ μπορεί να αναγεννηθεί χάρη στην πλούσια παροχή αίματός του. 
Τα κύτταρα του ήπατος έχουν μόνο μια διάρκεια ζωής περίπου 150 ημερών. 
Ωστόσο, σε βαρείς πότες τα κύτταρα του παρεγχύματος του ήπατος μπορεί να αντικατασταθούν από ουλώδη ιστό, μια κατάσταση γνωστή ως κίρρωση και η βλάβη είναι μόνιμη και μερικές φορές θανατηφόρα.
-Τα κύτταρα στην εσωτερική επιφάνεια του γαστρεντερικού σωλήνα ανανεώνονται κάθε 5 ημέρες. 
Τα έντερά μας είναι επενδεδυμένα με λάχνες που αυξάνουν την επιφάνεια και απορροφούνται τα θρεπτικά συστατικά. 
Μπορούν να αντικαθίσταται κάθε δύο με τρεις ημέρες, επειδή είναι συνεχώς εκτεθειμένα σε χημικές ουσίες. 
Το υπόλοιπο του εντέρου αυτο-προστατεύεται με ένα στρώμα βλέννας, και τα κύτταρα αυτά αυτο-ανανεώνονται κάθε τρεις έως πέντε ημέρες.
-Τα κύτταρα στους πνεύμονες ανανεώνονται συνεχώς. 
Οι πνεύμονες περιέχουν διαφορετικά κύτταρα που ανανεώνονται με διαφορετικούς ρυθμούς. Οι κυψελίδες που χρειάζονται για την ανταλλαγή οξυγόνου και αερίων έχουν μια σταθερή περίοδο αναγέννησης που διαρκεί περίπου ένα χρόνο. 
Εν τω μεταξύ, τα κύτταρα στην επιφάνεια του πνεύμονα ανανεώνονται κάθε δύο ή τρεις εβδομάδες.
-Πάντως μυστήριο παραμένει το κατά πόσο ανανεώνονται τα καρδιακά κύτταρα, γιατί μόνο το 30% των κυττάρων που βρίσκονται στην καρδιά είναι κύτταρα του ιστού του μυοκαρδίου και πρέπει να απομονωθούν αυτά τα κύτταρα από άλλα πολλά, όπως των αιμοφόρων αγγείων κι αυτό είναι πολύ δύσκολο. 
Μέχρι πρόσφατα εθεωρείτο η καρδιά δεν μπορεί να ανανεωθεί. 
Ωστόσο, μια μελέτη στο New York Medical College διαπίστωσε ότι είναι πραγματικά γεμάτη με βλαστικά κύτταρα που ανανεώνονται συνεχώς - τουλάχιστον τρεις ή τέσσερις φορές στη διάρκεια της ζωής μας.
-Τα σπερματοζωάρια ζουν τρεις ημέρες...
Έτσι, οι ιστοί – τα όργανα (π.χ. κεντρικό νευρικό σύστημα, ήπαρ, πάγκρεας κλπ.) του ενήλικου σώματος αποτελούνται από ένα “μωσαϊκό“ κυττάρων με διάφορες ηλικίες
                 Τα βλαστοκύτταρα 
Τα σωματικά ή βλαστοκύτταρα των ενηλίκων (Adult stem cells) είναι τα αδιαφοροποίητα κύτταρα που βρίσκονται σε διάφορους ιστούς και όργανα (ακόμη και στον εγκέφαλο και στην καρδιά) και έχουν αποστολή να διατηρούν το σώμα μας νέο. 
Τα βλαστοκύτταρα των ενηλίκων παραμένουν στον ιστό σε κατάσταση ηρεμίας/ετοιμότητας (όπου διαιρούνται αραιά) και όταν κάποια στιγμή χρειαστούν (σε πάθηση ή τραυματισμό κυττάρων ή λόγω γήρανσης και θανάτου των κυττάρων), αρχίζουν να διαιρούνται γρήγορα. Έτσι ανανεώνονται τα γερασμένα- ετοιμοθάνατα κύτταρα (π.χ. του αίματος, του εντέρου, του δέρματος κλπ.) και επίσης αντικαθίστανται τα τραυματισμένα/κατεστραμμένα κύτταρα (π.χ. μυϊκά κύτταρα).
Τα βλαστοκύτταρα των ενηλίκων διαιρούνται σχεδόν “απεριόριστα”, όμως και αυτά τελικά γερνούν και πεθαίνουν λόγω συσσώρευσης βλαβών στο DNA τους από τις συνεχείς διαιρέσεις, οπότε και αυτός ο μηχανισμός συμμετέχει στη γήρανση του σώματος. 
Τα βλαστοκύτταρα των ενηλίκων βρίσκονται σχεδόν σε όλους τους ιστούς και ιδίως στους ιστούς που τα κύτταρα τους ανανεώνονται γρήγορα, π.χ. στο μυελό των οστών, στο δέρμα, στο παχύ έντερο. 
Τα βλαστοκύτταρα των ενηλίκων είναι κυρίως τα αιμοποιητικά (δημιουργούν όλα τα κύτταρα του αίματος), τα μεσεγχυματικά [δημιουργούν κύτταρα των οστών, 
των χόνδρων, 
των συνδέσμων, 
των τενόντων, 
των μυών (στους μυς τα βλαστοκύτταρα λέγονται κύτταρα δορυφόροι ή satellite cells), 
τα λιποκύτταρα, 
τα ηπατοκύτταρα κλπ.]. 
Άλλα βλαστοκύτταρα των ενηλίκων είναι τα νευρικά του εγκεφάλου (δημιουργούν τα νευρικά κύτταρα και τα αστροκύτταρα και ολιγοδεντροκύταρα), τα επιθηλιακά (δημιουργούν κύτταρα του πεπτικού συστήματος), 
τα δερματικά (δημιουργούν τα κερατινοκύτταρα που δημιουργούν την επιδερμίδα και τα τριχοθυλάκια που δημιουργούν τις τρίχες), 
τα εντερικά, 
τα οσφρητικά, 
των όρχεων κλπ.

από το χρονολόγιο: https://www.facebook.com/groups/sharescienceposts/posts/5709764359044099/
πηγή : Πανεπιστημιακά Βιβλία Βιολογίας

Οι ειδικοί έχουν ανακαλύψει μια μυστηριώδη "τρίτη κατάσταση" μεταξύ ζωής και θανάτου.

Διευρύνοντας τα όρια της ζωής, του θανάτου και της ιατρικής!

Η ζωή και ο θάνατος θεωρούνται παραδοσιακά αντίθετα. 

Όμως η εμφάνιση νέων 

πολυκύτταρων οργανισμών μορφών ζωής από τα κύτταρα ενός νεκρού οργανισμού εισάγει μια "τρίτη κατάσταση" που βρίσκεται πέρα από τα παραδοσιακά όρια της ζωής και του θανάτου.

Οι ειδικοί έχουν ανακαλύψει μια μυστηριώδη "τρίτη κατάσταση" μεταξύ ζωής και θανάτου.
Και ορισμένοι επιστήμονες λένε ότι αυτό δείχνει ότι οι ίδιες οι παραινέσεις μας είναι συνειδητές οντότητες. 
Οι ερευνητές ανακάλυψαν πρόσφατα ένα νέο συναρπαστικό βιολογικό φαινόμενο, όπου τα κύτταρα συνεχίζουν να λειτουργούν με απροσδόκητους τρόπους ακόμη και μετά το θάνατο ενός οργανισμού. 
Υπό τις κατάλληλες συνθήκες - όπως η έκθεση σε θρεπτικά συστατικά, οξυγόνο και βιοηλεκτρισμό - ορισμένα κύτταρα μπορούν να αναδιοργανωθούν και να μετασχηματιστούν σε νέες πολυκύτταρες δομές με νέες λειτουργίες. 
Και αντί να κλείσουν αμέσως, ορισμένα κύτταρα επιμένουν, επιδιορθώνονται μόνα τους, ακόμη και προσαρμόζονται, προκαλώντας την κατανόησή μας για τη βιολογική συνείδηση.
Η ικανότητα των κυττάρων να επιμένουν και να ανταποκρίνονται μετά το θάνατο θα μπορούσε να αναδιαμορφώσει την αντίληψή μας για τη συνείδηση σε μικροσκοπικό επίπεδο. 

Ορισμένοι επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτή η ανθεκτικότητα υποδηλώνει μια βαθύτερη, πιο θεμελιώδη μορφή βιολογικής νοημοσύνης, ανεξάρτητη από τους παραδοσιακούς ορισμούς της ζωής και του θανάτου.
Θα μπορούσε αυτή η "τρίτη κατάσταση" να σημαίνει ότι τμήματα του εαυτού μας παραμένουν ζωντανά πολύ καιρό μετά το θάνατό μας; 
Οι επιπτώσεις είναι τόσο βαθιές όσο και μυστηριώδεις, προσφέροντας μια νέα προοπτική για τα όρια της ύπαρξης.

Η "τρίτη κατάσταση" υποδηλώνει ότι ο θάνατος του οργανισμού μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στον τρόπο με τον οποίο η ζωή μετασχηματίζεται με την πάροδο του χρόνου.

μετάφραση και επιμέλεια κειμένου:ntina

περισσότερες πληροφορίες για τα νεκρά κύτταρα που συνεχίζουν να ζουν:
https://wyss.harvard.edu/news/team-builds-first-living-robots-that-can-reproduce/
περισσότερες πληροφορίες για τα κύτταρα που έχουν συνείδηση:
https://theconversation.com/biobots-arise-from-the-cells-of-dead-organisms-pushing-the-boundaries-of-life-death-and-medicine-238176

-. https://www.facebook.com/ScienceNaturePage

Γηρατειά και DNA

 Γηρατειά και DNA

                    από την γιατρό dr Ελένη Τσουκαλή

Όλες οι πληροφορίες για τη ζωή μας είναι γραμμένες στο DNA μας, όπως πολλές φορές σας έχω πει. Κατά τη δική μου ταπεινή άποψη το DNA μας είναι η έδρα αυτού που λέμε «πνεύμα» ή «ανώτερος εαυτός» γιατί σ΄ αυτό κρύβεται όλη η ευφυία που κάνει αυτό το σώμα λειτουργικό, δηλαδή «ζωντανό». 

Γι αυτό και θεωρώ πολύ επικίνδυνη την προσπάθεια που γίνεται στην εποχή μας από την επιστήμη να επέμβει με διάφορους τρόπους σε αυτό…

Αυτή η ευφυία βρίσκεται μέσα σε κάθε κύτταρό μας και δίνει τις οδηγίες της λειτουργίας του, ανάλογα με τις συνθήκες που υπάρχουν γύρω από αυτό.

Το DNA μας, αυτή η μακριά αλυσίδα χημικών μορίων που πολλές φορές έχετε δει σε φωτογραφίες,

όταν το κύτταρο πρόκειται να διπλασιαστεί ώστε να δημιουργηθεί ένα καινούργιο κύτταρο, τυλίγεται σφιχτά και δημιουργεί μέσα στον πυρήνα του κυττάρου αυτά τα σχήματος Χ μόρια που ονομάζουμε χρωμοσώματα. 

Και αυτά τα χρωμοσώματα χωρίζονται στη μέση κατά την διαδικασία του διπλασιασμού του κυττάρου και κάθε τους μισό πηγαίνει σε ένα από τα δύο κύτταρα, ώστε η γενετική πληροφορία να μεταφερθεί και στο καινούργιο κύτταρο.

Αυτά τα χρωμοσώματα όμως, προκειμένου να προστατευθεί το τυλιγμένο DNA καθώς μοιράζεται στα δύο σε κάθε διαίρεση του κυττάρου, στις άκρες τους έχουν ένα σχηματισμό που μοιάζει με το σιδεράκι που έχουν στο τέλος τους τα κορδόνια των παπουτσιών μας για να τα προστατεύει από το ξέφτισμα. Αυτοί οι προστατευτικοί σχηματισμοί στο τέλος των χρωμοσωμάτων λέγονται «τελομερή».  

Η κατάσταση των τελομερών δείχνει την πραγματική μας βιολογική ηλικία και υπάρχουν μηχανήματα με τα οποία μπορεί αυτή να μετρηθεί. 

Γιατί με τη πάροδο των χρόνων, αυτά τα τελομερή μικραίνουν όλο και περισσότερο, η προστατευτική τους δράση μειώνεται οδηγώντας σε απώλεια DNA. 

Η απώλεια DNA σημαίνει απώλεια πληροφοριών για τη λειτουργία του κυττάρου, πράγμα που οδηγεί σε δυσλειτουργικά κύτταρα, δηλαδή σε ασθένειες.

Αυτός είναι ο λόγος που όσο γερνάμε γινόμαστε πιο ευάλωτοι στις ασθένειες.

Πρόσφατα ερευνητές παρατήρησαν πως η ευφυία του DNA, όταν τα κύτταρα διαιρεθούν πολλές φορές με τη πάροδο του χρόνου και τα τελομερή τους μειωθούν αρκετά, προκειμένου να μην οδηγηθούν αυτά σε ασθένειες (καρκίνος  κλπ) τα κάνει να μένουν σε μία κατάσταση «ζόμπι». 

Δηλαδή παύουν να είναι λειτουργικά και να πολλαπλασιάζονται. 

Αυτά τα μη λειτουργικά κύτταρα καθώς είναι ανθεκτικά στον θάνατο (αφού σταματάει ο πολλαπλασιασμός τους και η βλάβη του DNA τους) αθροίζονται με τον καιρό. 

Αυτή η συγκέντρωση, από όσα γνωρίζουμε μέχρι σήμερα, έχει το καλό ότι οδηγεί και άλλα κύτταρα σε παρόμοια κατάσταση αποτρέποντας τη δημιουργία δυσλειτουργικών κυττάρων όπως είναι τα καρκινικά, αλλά ταυτόχρονα ευθύνονται τα ίδια και για τη δημιουργία ασθενειών μέσα από βλάβη που προκαλούν στη λειτουργία του ανοσοποιητικού και τη δημιουργία φλεγμονής…

Όπως βλέπετε είμαστε ακόμη στην αρχή της κατανόησης της ευφυίας του DNA μας. 

Είναι αδιανόητο λοιπόν με τόσο λίγες γνώσεις που έχουμε γι αυτό να προσπαθούμε να το επηρεάσουμε με κάθε είδους «εμβόλια» και θεραπείες.

Με αγάπη

Γηρατειά, DNA και κατάθλιψη...

Σε προηγούμενη ανάρτηση σας μίλησα για τη σχέση που υπάρχει μεταξύ της γήρανσης του οργανισμού μας και του DNA μας. 

Σας εξήγησα τον ρόλο των «τελομερών» στα χρωμοσώματα και πώς το δικό τους μήκος συνδέεται με την βιολογική μας ηλικία.

Είναι φυσικό, όπως καταλαβαίνετε, οι ερευνητές να προσπαθούν να εξηγήσουν τους λόγους που οδηγούν στην μείωση του μήκους των τελομερών όσο γερνάμε. 

Και βέβαια ένας από τους παράγοντες που περισσότερο μελετάται είναι η αντίδραση του στρες, αφού είναι γνωστό πως αυτή κρύβεται πίσω από τις περισσότερες διαταραχές της λειτουργίας του οργανισμού.

Τα μέχρι τώρα αποτελέσματα των ερευνών είναι πολύ ενδιαφέροντα. 

Ο ρόλος της αντίδρασης του στρες φαίνεται, όπως ήταν αναμενόμενο, να είναι σημαντικός τόσο σε έρευνες που ασχολούνται με το «στρες» από πλευράς ψυχολογίας, όσο και σε άλλες που ασχολούνται με το στρες από πλευράς βιολογίας, μετρώντας την κύρια ορμόνη του στρες την κορτιζόλη.

Το ενδιαφέρον είναι πως η αρνητική επίδραση του στρες στα τελομερή μας ξεκινάει πριν ακόμη γεννηθούμε, όσο μεγαλώνουμε μέσα στη κοιλιά της μητέρας μας, όπως δείχνουν οι έρευνες… 

Οι τιμές κορτιζόλης των εγκύων γυναικών φαίνεται να επηρεάζουν ανάλογα με το φύλο τα τελομερή των παιδιών που αυτές γεννούν, διαπίστωσαν ερευνητές…

Το ενδιαφέρον είναι πως διαπιστώθηκε, ότι άτομα που πάσχουν από κατάθλιψη παρουσιάζουν μικρότερα τελομερή, χωρίς αυτό να έχει προς το παρόν αιτιολογηθεί, ωστόσο τόσο η βαριά κατάθλιψη όσο και τα μικρά τελομερή έχουν συνδεθεί σε ανεξάρτητες έρευνες με έντονη αντίδραση στρες... 

Αλλά παρ΄ ότι έχουν γίνει αυτές οι διαπιστώσεις, δεν έχει ακόμη κάποια μελέτη ασχοληθεί με τη σύνδεση του μήκους των τελομερών και το ύψος της αντίδρασης του στρες των ατόμων που παρουσίασαν στη συνέχεια βαριά κατάθλιψη. 

Ωστόσο σε έρευνα του 2015 έχει διαπιστωθεί πως οι κόρες καταθλιπτικών μητέρων έχουν μικρότερα τελομερή από κόρες μητέρων που δεν είχαν παρουσιάσει ποτέ κατάθλιψη, ενώ τα μικρότερα αυτά τελομερή των παιδιών συνδέονται με μεγαλύτερη αντίδραση παραγωγής κορτιζόλης στα στρες... 

Στρες, εγκυμοσύνη, κατάθλιψη και τελομερή, φαίνεται να βρίσκονται σε κάποια στενή συσχέτιση, η οποία μένει να ξεκαθαριστεί στις έρευνες. 

Ειδικά το θέμα της κατάθλιψης θα το συζητήσουμε περισσότερο σε μία επόμενη ανάρτηση.

Πριν ακόμη γεννηθούμε μπαίνουν οι βάσεις της υγείας και της μακροημέρευσής μας δηλαδή. 

Πολλές φορές σας έχω μιλήσει για τη σπουδαιότητα εκπαίδευσης των παιδιών στα σχολεία στο τόσο σοβαρό θέμα της γονικής συμμετοχής στην υγεία. 

Ένα από τα σπουδαιότερα μαθήματα που θα έπρεπε να διδάσκονται τα παιδιά είναι η ευθύνη που θα έχουν σαν γονείς όταν φτάσει η ώρα να τεκνοποιήσουν καθώς και η μεγάλη σημασία της αντίδρασης του στρες στη υγεία και τη ζωή.

Θα συνεχίσω να το λέω και να το φωνάζω, πως τα μαθήματα αυτά πρέπει να μπουν στα σχολεία από νωρίς, κι ας γνωρίζω καλά πως κανείς από όσους βρίσκονται σε κέντρα εξουσίας δεν πρόκειται να μου δώσει σημασία, αφού η δύναμη της εξουσίας είναι οι φοβισμένοι και αδύναμοι πολίτες…

Ο καθένας μας κάνει το έργο για το οποίο έχει έρθει σ΄ αυτή τη ζωή, όμως. 

Και το δικό μου είναι η ενημέρωσή σας για όσα η επιστήμη ανακαλύπτει σχετικά με την υγεία και τη μακροημέρευσή μας. Θα συνεχίσω λοιπόν…

Με αγάπη

Επιστήμονες ανακαλύπτουν ουσία που εμποδίζει το σχηματισμό μετάστασης

Επιστήμονες ανακάλυψαν αναστολείς με την ικανότητα να διασπούν τις ομάδες κυκλοφορούντων νεοπλασματικών κυττάρων.
Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο και το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Βασιλείας στην Ελβετία ανακάλυψαν μια ουσία που εμποδίζει το σχηματισμό μετάστασης ή την αναπαραγωγή ενός όγκου.
Σύμφωνα με ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στη διαδικτυακή πύλη Phys.org, τα αποτελέσματα βγήκαν αφού οι ερευνητές έκαναν δοκιμές σε 2.486 συστατικά εγκεκριμένα από τη Διεύθυνση Τροφίμων και Φαρμάκων των Ηνωμένων Πολιτειών, που συνταγογραφούνται για μια σειρά διαφορετικών ενδείξεων.
Η μελέτη των επιστημόνων βασίστηκε στην αναζήτηση μιας ουσίας που θα εμπόδιζε την εξέλιξη της μετάστασης και η πρώτη φάση κατέληξε με την ανακάλυψη αναστολέων με την απροσδόκητη ικανότητα να διασπούν τις ομάδες των κυκλοφορούντων νεοπλασματικών κυττάρων (ΚΝΚ) που προέρχονται από τον ασθενή.
Τα ΚΝΚ είναι καρκινικά κύτταρα που εγκαταλείπουν ένα πρωτογενή όγκο και εισέρχονται στην κυκλοφορία του αίματος, στην πορεία τους προς τη δημιουργία μετάστασης εξ αποστάσεως.
Νέα προσέγγιση
Ο Nicola Aceto, από το Τμήμα Βιοϊατρικής του Πανεπιστημίου της Βασιλείας και βασικός υπεύθυνος της έρευνας υπογράμμισε ότι η πρόθεση ήταν να δράσουν με διαφορετικό τρόπο από τις συνηθισμένες προσεγγίσεις, κατά το ότι έψαχναν να εντοπίσουν φάρμακα που δε σκοτώνουν τα καρκινικά κύτταρα, παρά απλά τα διασπούν.
Οι ειδικοί ανακάλυψαν ότι ο σχηματισμός ομάδων ΚΝΚ οδηγεί σε επιγενετικές αλλαγές-κλειδί που διευκολύνουν την ανάπτυξη μετάστασης.
Αυτοί οι μετασχηματισμοί τούς επιτρέπουν να μιμηθούν ορισμένες ιδιότητες των μητρικών εμβρυονικών κυττάρων, συμπεριλαμβανομένης της ικανότητάς τους να πολλαπλασιάζονται και να διατηρούν την ικανότητα σχηματισμού ιστών.
Η μελέτη επιπλέον απέδειξε ότι αυτές οι επιγενετικές αλλαγές είναι πλήρως αναστρέψιμες μέσω της διάσπασης των ομάδων των ΚΝΚ.
Η φιλόδοξη προσέγγιση δε θα ήταν δυνατή χωρίς τη συνεργασία των πιο διακεκριμένων γιατρών, μοριακών βιολόγων και βιολόγων γενετικής.
Αξιοποίησαν εξίσου τη στήριξη από πρωτοποριακές τεχνολογικές πλατφόρμες και η μεθοδολογία βρίσκεται ακριβώς στη διασύνδεση ανάμεσα σε αυτές τις διαφορετικές επιστήμες, πρόσθεσε ο επιστήμων.
Ο Aceto δήλωσε ότι ήδη εργάζονται για το επόμενο βήμα , που είναι να πραγματοποιήσουν μια κλινική δοκιμή με ασθενείς που υποφέρουν από καρκίνο του μαστού.
Τι είναι η μετάσταση;
Η διαδικασία σύμφωνα με τη διαδικτυακή πύλη Sanitas προκαλείται όταν δημιουργείται ένας όγκος σε οποιοδήποτε μέρος του οργανισμού, τον οποίο ονομάζουμε πρωτογενή όγκο, και αυτός αγγειώνεται δημιουργώντας τα δικά του αιμοφόρα αγγεία με στόχο να τρέφεται για να μπορέσει με αυτό τον τρόπο να επιβιώσει και επιπλέον να συνεχίσει να μεγαλώνει.
Φαινόμενο που είναι γνωστό ως αγγειογένεση και που διευκολύνει τα πιο ανταγωνιστικά καρκινικά κύτταρα να περάσουν στην κυκλοφορία του αίματος και να ταξιδέψουν μέσω του αίματος και των λεμφαγγείων προς το υπόλοιπο σώμα.
Αν αυτά τα κύτταρα είναι ικανά να διαπεράσουν τα τριχοειδή αγγεία που μεταφέρουν το αίμα σε άλλα όργανα, τότε εγκαθίστανται σε αυτά και , αν εξελίσσονται και προσαρμόζονται σ΄ αυτό το καινούργιο μέσο, αρχίζουν να αναπαράγονται και να δημιουργούν ένα καινούργιο όγκο (δευτερογενής όγκος) .
Κι έτσι εμφανίζεται η μετάσταση, την οποία επίσης ορίζουν οι ογκολόγοι ως διασπειρόμενη ασθένεια, ασθένεια εξ αποστάσεως ή δευτερογενή ασθένεια.
Η ύπαρξη ή όχι μετάστασης έχει σημαντικές κλινικές επιπτώσεις.
Η πιο σημαντική αναφέρεται στην πρόγνωση και στις δυνατότητες ίασης. Αν δεν υπάρχει μετάσταση υπάρχει η επιλογή της αφαίρεσης του όγκου με χειρουργική επέμβαση και υπάρχουν ξεκάθαρες δυνατότητες θεραπείας, συμπληρώνοντας σε πολλές περιπτώσεις αυτή την αγωγή με χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία.
Σε αντίθετη περίπτωση το χειρουργείο δε θα αποτελέσει θεραπευτική επιλογή και η αγωγή θα επικεντρωθεί στη χρήση χημειοθεραπείας και ακτινοθεραπείας : θα είναι παρηγορητικού χαρακτήρα και θα τείνει να ανακουφίσει τα πιθανά συμπτώματα, να βελτιώσει την ποιότητα ζωής και να αυξήσει το χρόνο επιβίωσης.
Επεξήγηση όρων σχεδιαγράμματος
Πρωτογενής όγκος
Ο καρκίνος διασπείρεται σε άλλα μέρη του σώματος
Μετάσταση στον πνεύμονα
Μετάσταση στον εγκέφαλο
Καρκινικά κύτταρα στο αίμα
Καρκινικά κύτταρα στο σύστημα λεμφαγγείων
Μεταστατικός όγκος

Πηγή του άρθρου:www.pressenza.com
Μετάφραση από τα ισπανικά για την ελληνική Pressenza: Μαρία Κολιάκου.
 Μπορείτε να βρείτε το αρχικό άρθρο στην ιστοσελίδα  εδώ

Μαθαίνω – Tο στρες είναι η 4η αιτία για να πάθετε Διαβήτη

Η νόσος του Σακχαρώδη Διαβήτη έχει πάρει την μορφή επιδημίας.
Ακόμα και αδύνατοι άνθρωποι που ασκούνται και τρώνε σχετικά υγιεινά παρουσιάζουν διαβήτη.
Γιατί λοιπόν ξαφνικά μια μέρα το σώμα μας αποφασίζει και δεν παράγει όση ινσουλίνη χρειαζόμαστε;
Ή γιατί ξαφνικά η ινσουλίνη που παράγουμε δεν έχει «δύναμη» να κάνει την δουλειά της;
Μεταξύ των αιτιών, διαβάζουμε σε επιστημονικά έντυπα, είναι και το οξειδωτικό στρες.
Οι έρευνες είναι τετοιες που σε αφήνουν να πιστέψεις ότι το οξειδωτικό στρες φτάνει να παίζει μεγαλύτερο ρόλο στις ασθένειες από ότι η διατροφή και η άσκηση. 
Μήπως έχει έρθει η στιγμή να βάλουμε ένα τεράστιο στοπ σε ότι «μας χαλάει την ζαχαρένια» κυριολεκτικά;
Όλοι μας γνωρίζουμε ότι παρά πολύ συχνά η καθημερινότητα μας, είναι τόσο ζόρικη που αυτόματα ο οργανισμός μας βρίσκεται σε κατάσταση στρες. 
Ο περισσότερος κόσμος δεν θα νοιώσει κάποια αλλαγή στο σώμα του όταν βρισκεται σε αυτήν την κατάσταση.
Οι διαβητικοί όμως που αναγκάζονται να κάνουν συχνές μετρήσεις του ζαχάρου, πολλές φορές διαπιστώνουν ότι ενώ η διατροφή τους είναι προσεγμένη, όταν βιώνουν έντονο στρες, οι τιμές τους μπορεί να είναι ανεβασμένες. 
Αντιλαμβανόμαστε έτσι ότι το στρες είναι ένας ύπουλος εχθρός που ακόμη και στους μη πάσχοντες μπορεί να οδηγήσει στην εμφάνιση κάποιου αυτοάνοσου νοσήματος. 
Για να κατανοήσουμε καλύτερα τα παραπάνω θα εξετάσουμε τι είναι αυτό που προκαλεί το διαβήτη.
Μία αιτία που οδηγεί σε Διαβήτη τύπου 1, είναι η καταστροφή των κυττάρων που εκκρίνουν την ινσουλίνη από αντισώματα. 
Σε αυτήν την περίπτωση ο διαβητικός μπορεί να έχει μια μικρή έκκριση ινσουλίνης, για αρκετό καιρό, δεν έχει όμως τη δυνατότητα να ρυθμίσει το σάκχαρό του χωρίς την εξωγενή χορήγηση ινσουλίνης.
Μία άλλη αιτία είναι η καταστροφή των κυττάρων, λόγω μεγάλης διάρκειας του Διαβήτη.
Τα πολλά χρόνια Διαβήτη οδηγούν σε μείωση του αριθμού των κυττάρων αυτών, μέχρι του σημείου που έκκριση της ινσουλίνης δεν είναι αρκετή.
Ο τρίτος λόγος είναι να καταστραφούν τα κύτταρα από μια παγκρεατίτιδα, ή από ένα χειρουργείο στο πάγκρεας, και ο τέταρτος, είναι να καταστραφούν τα κύτταρα λόγω οξειδωτικού στρες. Αυτό συμβαίνει όταν οι τιμές του σακχάρου είναι πολύ υψηλές. 
Τα κύτταρα απορροφούν τις μεγάλες ποσότητες του σακχάρου, του οποίου η καύση προκαλεί τοξικές ουσίες.
Αποτέλεσμα είναι να αναπτύσσεται οξειδωτικό στρες και να πεθαίνει το κύτταρο.
Τι είναι όμως το οξειδωτικό στρες;
Όταν το οξυγόνο εισέρχεται στον οργανισμό, χρησιμοποιείται σε ποσοστό περίπου 95% για την παραγωγή ενέργειας.
Το υπόλοιπο προκαλεί τη δημιουργία των ελεύθερων ριζών, δηλαδή ασταθών ενεργών μορίων τα οποία παράγονται στον οργανισμό είτε κατά τη διάσπαση της τροφής είτε από την επίδραση εξωγενών παραγόντων, όπως είναι το κάπνισμα, το νέφος, η υπεριώδης ακτινοβολία κ.ά.
Ενώ οι ελεύθερες ρίζες είναι απαραίτητες για τον οργανισμό, αφού αποτελούν μέρος του ανοσοποιητικού συστήματος, όταν ο αριθμός τους αυξηθεί μετατρέπονται σε επικίνδυνα μόρια, διότι είναι ικανά να προκαλέσουν βλάβες στον πυρήνα ή στις μεμβράνες των κυττάρων.
“Ας φανταστούμε ότι είναι μικρές χημικές βόμβες οι οποίες όπου πέσουν δημιουργούν βλάβες.” Γράφει η Μαρία Κανάκη σε άρθρο της στην Εφημερίδα των Συντακτών.
Αυτή η μεγάλη αύξηση των ελευθέρων ριζών χαρακτηρίζεται ως οξειδωτικό στρες.
Το οξειδωτικό στρες μπορεί να προκαλέσει πληθώρα χρόνιων νοσημάτων όπως καρδιαγγειακά νοσήματα, σακχαρώδης διαβήτης, καρκίνος, καταρράκτης κ.ά., αλλά και πρόωρη γήρανση.
Ο οργανισμός μας μπορεί να επιστρατεύσει διάφορους αμυντικούς μηχανισμούς κατά του οξειδωτικού στρες: ενδογενείς, όπως διάφορα ένζυμα και πρωτεΐνες, και εξωγενείς, όπως είναι τα αντιοξειδωτικά που προσλαμβάνουμε από τη διατροφή.
Τα αντιοξειδωτικά είναι μικροθρεπτικά συστατικά που αδρανοποιούν τις ελεύθερες ρίζες και έτσι αναστέλλουν την καταστρεπτική δράση τους.
Πιο γνωστά αντιοξειδωτικά είναι οι βιταμίνες C και E, η βήτα καροτίνη, ο ψευδάργυρος, το λυκοπένιο, τα φλαβονοειδή, οι φαινόλες και το σελήνιο.
Αν και είναι σημαντικό να περιορίζεται, η δράση των ελευθέρων ριζών δεν πρέπει να εξαλείφεται πλήρως, καθώς έχει παρατηρηθεί ότι συμμετέχουν και σε φυσιολογικές διαδικασίες.
Ενώ στο παρελθόν ήταν δύσκολο να μετρηθεί το οξειδωτικό στρες, υπάρχει πλέον μια φωτομετρική εξέταση, η οποία όμως είναι αρκετά ακριβή, γίνεται σε εξειδικευμένα κέντρα και δεν καλύπτεται από τα ασφαλιστικά ταμεία.
Ο καλύτερος τρόπος να προστατευτείτε, ή και να αντιμετωπίσετε το οξειδωτικό στρες, είναι η υγιεινή και ισορροπημένη διατροφή, η άσκηση και η επαρκής ενυδάτωση του οργανισμού.

glykouli.gr

Καρδιακά νοσήματα : Μπορεί η φωτοσύνθεση να βοηθήσει τις καρδιές με προβλήματα;

Καρδιακά νοσήματα : Επιστήμονες εξερευνούν τη χρήση φωτοσύνθεσης για να βοηθήσουν καρδιές με προβλήματα,χρησιμοποιούν το φως αντί της ροής του αίματος

Στο συνεχές κυνήγι για την ανακάλυψη καλύτερων θεραπειών για τα καρδιακά νοσήματα, την κορυφαία αιτία θανάτου παγκοσμίως, νέα έρευνα από το Stanford δίνει πολλά υποσχόμενα αποτελέσματα χρησιμοποιώντας μια ασυνήθιστη στρατηγική: φωτοσυνθετικά βακτήρια και φως.
Ο ερευνητές, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Science Advances, βρήκαν ότι εκχύνοντας ένα τύπο βακτηρίου στην καρδιά αναισθητοποιημένων αρουραίων με καρδιακό νόσημα, και μετά χρησιμοποιώντας φως για να πυροδοτήσουν φωτοσύνθεση, μπόρεσαν να αυξήσουν την ροή οξυγόνου και να βελτιώσουν την καρδιακή λειτουργία.

Χρησιμοποιώντας το φως αντί της ροής του αίματος ως πηγής ενέργειας, η φωτοσυνθετική θεραπεία αυξάνει την οξυγόνωση του ιστού, διατηρεί το μεταβολισμό του μυοκαρδίου και παράγει σταθερές βελτιώσεις στην καρδιακή λειτουργία κατά τη διάρκεια και μετά την επαγωγή της ισχαιμίας.

«Η ομορφιά της μεθόδου είναι ότι είναι ένα ανακυκλωμένο σύστημα», είπε ο Joseph Woo, της έδρας Καρδιοθωρακικής χειρουργικής στο Stanford και κύριος συγγραφέας της μελέτης. «Βάζεις τα βακτήρια, αυτά χρησιμοποιούν διοξείδιο του άνθρακα και με την ενέργεια από το φως, σχηματίζουν οξυγόνο». Η γέννηση αυτής της κάπως αδιανόητης ιδέας προήλθε από επιστήμονες που ψάχνουν για νέους τρόπους να παρέχουν οξυγόνο στην καρδιά όταν η ροή αίματος περιορίζεται, είπε ο Woo.
Αυτή η κατάσταση, γνωστή ως καρδιακή ισχαιμία, πολύ συχνά προκαλείται από νόσο της στεφανιαίας αρτηρίας.

“Θεωρούμε ότι υπάρχει μια ενδιαφέρουσα σχέση στη φύση”, είπε. “Στη φύση, οι άνθρωποι εκπνέουν διοξείδιο του άνθρακα και τα φυτά το μετατρέπουν πίσω σε οξυγόνο. Κατά τη διάρκεια της καρδιακής προσβολής, ο μυς ακόμη προσπαθεί να αντλήσει. Υπάρχει διοξείδιο του άνθρακα αλλά όχι οξυγόνο. Αναρωτιόμασταν αν υπήρχε κάποιος τρόπος να χρησιμοποιήσουμε κύτταρα φυτών και μετά να τα βάλουμε στα καρδιακά κύτταρα για να παραγάγουν οξυγόνο από διοξείδιο του άνθρακα”.

Οι ερευνητές πρώτα προσπάθησαν να αλέσουν σπανάκι και λάχανο και να συνδυάσουν το καθένα με καρδιακά κύτταρα σε ένα σκεύος, αλλά οι χλωροπλάστες – τα φωτοσυνθετικά όργανα – από αυτά τα φυτά δεν ήταν αρκετά σταθερά για να επιβιώσουν έξω από το φυτικό κύτταρο.
“Έτσι συνεχίσαμε να ψάχνουμε”, είπε ο Woo.
Στη συνέχεια δοκίμασαν φωτοσυνθετικά βακτήρια, που αναφέρονται ως κυανοβακτήρια ή κυανο-πράσινα άλγη, καθώς είχαν πιο σκληρή δομή απαραίτητη για να ζει στο νερό.
Επανέλαβαν τα ίδια τεστ για να δουν αν αυτά τα φωτοσυνθετικά βακτήρια είχαν την ικανότητα να επιβιώνουν με καρδιακά κύτταρα σε ένα σκεύος.
“Ήταν μια μικρή χίμαιρα”, είπε ο Woo.
“Αλλά λειτούργησε πραγματικά καλά”.

Ο επόμενος κύκλος των πειραμάτων εμπεριείχε έκχυση κυανοβακτηρίων σε πάλλουσες καρδιές αναισθητοποιημένων αρουραίων με καρδιακή ισχαιμία. Μετά συγκρίνονταν η καρδιακή λειτουργία των αρουραίων των οποίων οι καρδιές εκτέθηκαν στο φως (για λιγότερο από 20 λεπτά) με αυτούς που κρατήθηκαν στο σκοτάδι.
“Η ομάδα που έλαβε τα βακτήρια μαζί με φως είχε περισσότερο οξυγόνο και η καρδιά λειτουργούσε καλύτερα”, είπε ο Woo και συμπλήρωσε:
“Τα βακτήρια διασκορπίστηκαν μέσα σε 24 ώρες, όμως η βελτιωμένη καρδιακή λειτουργία συνεχίστηκε για τουλάχιστον τέσσερις εβδομάδες”

Τα ευρήματα είναι ακόμη προκαταρτικά.
Οι ερευνητές σχεδιάζουν να ερευνήσουν πώς να εφαρμόσουν αυτή την ιδέα στους ανθρώπους και πώς να βάλουν μια πηγή φωτός στην ανθρώπινη καρδιά. Εξετάζουν επίσης τη δυνατότητα της χρήσης τεχνητών χλωροπλαστών για να εξαλείψουν την ανάγκη για βακτήρια.

πηγή: egno.gr
 Stanford Medicine
Περισσότερα στη δημοσίευση: An innovative biologic system for photon-powered myocardium in the ischemic heart. Science Advances.

Νευροδιαβιβαστές : Οι χημικοί αγγελιοφόροι του εγκεφάλου

Οι νευροδιαβιβαστές ταξιδεύουν μέσω των συνάψεων, μεταφέροντας σήματα σε άλλα κύτταρα.
Πιστεύεται ότι ο εγκέφαλος περιέχει αρκετές εκατοντάδες διαφορετικούς τύπους νευροδιαβιβαστών, που ενεργούν ως χημικοί αγγελιοφόροι μεταξύ των διαφόρων νευρώνων του εγκεφάλου.

Tα νευρικά κύτταρα συνδέονται το ένα με το άλλο με συνάψεις .
Όταν το φορτίο φθάνει σε μια σύναψη, μπορεί να πυροδοτήσει την απελευθέρωση μικροσκοπικών εκρήξεων χημικών που ονομάζονται νευροδιαβιβαστές.
Σήματα από διαμορφωμένες μνήμες και σκέψεις κινούνται μέσα σε νευρικά κύτταρα σαν μικρό ηλεκτρικό φορτίο. Οι νευροδιαβιβαστές απελευθερώνονται από ένα κύτταρο στο χώρο μεταξύ αυτού και του αμέσως επόμενου κυττάρου. Αυτό το δεύτερο κύτταρο έχει υποδοχείς (θέσεις) που μπορούν να προσλάβουν αυτές τις χημικές ουσίες (νευροδιαβιβαστές) και να ανταποκριθούν.
Οι νευροδιαβιβαστές ταξιδεύουν μέσω των συνάψεων, μεταφέροντας σήματα σε άλλα κύτταρα.
Πιστεύεται ότι ο εγκέφαλος περιέχει αρκετές εκατοντάδες διαφορετικούς τύπους νευροδιαβιβαστών, που ενεργούν ως χημικοί αγγελιοφόροι μεταξύ των διαφόρων νευρώνων του εγκεφάλου.
Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι για την ταξινόμηση των νευροδιαβιβαστών.
Ένας τρόπος είναι η κατανομή τους σε αμινοξέα , πεπτίδια και μονοαμίνες.
Αμινοξέα: Γλουταμινικό , ασπαρτικό , D-σερίνη , γ-αμινοβουτυρικό οξύ (GABA), γλυκίνη
Μονοαμίνες και άλλες βιογενείς αμίνες : Ντοπαμίνη (DA), νορεπινεφρίνη ΝΕ, νοραδρεναλίνη NA, επινεφρίνη (αδρεναλίνη), η ισταμίνη , η σεροτονίνη (SE, 5-HT), η μελατονίνη
Άλλοι: ακετυλοχολίνη (ACh), αδενοσίνη , το μονοξείδιο του αζώτου , κ.λπ.
Οι Νευροδιαβιβαστές μπορούν να επηρεάσουν:
τη διάθεση,
την όρεξη,
το άγχος,
τον ύπνο,
τον καρδιακό ρυθμό,
τη θερμοκρασία,
την επιθετικότητα,
το φόβο,
τη συμπεριφορά,
την ενέργεια,
την ευφορία,
τη χαλάρωση,
την ευδαιμονία,
την καλή μνήμη και πολλά άλλα ψυχολογικά και σωματικά γεγονότα
Θα ασχοληθούμε με δύο σημαντικούς νευροδιαβιβαστές την ντοπαμίνη και την σεροτονίνη
Ντοπαμίνη
Η ντοπαμίνη είναι ρυθμιστικός νευροδιαβιβαστής του ΚΝΣ, ανήκει στην ομάδα των κατεχολαμινών, συμμετέχει σε πολλές λειτουργίες του εγκεφάλου με σημαντικό ρόλο , στη συμπεριφορά και γνωστική λειτουργία, στην εκούσια κίνηση, στα κίνητρα και την ανταμοιβή, στην αναστολή της παραγωγής προλακτίνης (γαλουχία), τον ύπνο, τη διάθεση, την προσοχή, τη συγκέντρωση και τη μάθηση.
Ντοπαμινεργικοί νευρώνες (δηλαδή, οι νευρώνες στους οποίους ο κύριος νευροδιαβιβαστής είναι ντοπαμίνη) υπάρχουν κυρίως στην κοιλιακή περιοχή της καλύπτρας (VTA) του μεσεγκεφάλου, στη συμπαγή μοίρα της μέλαινας ουσίας, καθώς και τον τοξοειδή πυρήνα του υποθαλάμου.
Η βασική βλάβη στη νόσο Parkinson είναι η απώλεια συγκεκριμένων νευρώνων σε μία περιοχή του εγκεφάλου που λέγεται μέλαινα ουσία και βρίσκεται στο μεσεγκέφαλο.
Η ντοπαμίνη που παράγεται από αυτούς τους νευρώνες μεταφέρεται με τις απολήξεις τους σε μία άλλη περιοχή του εγκεφάλου, που ονομάζεται ραβδωτό σώμα και συνδέεται εκεί με τους υποδοχείς της.
Η μέλαινα ουσία και το ραβδωτό σώμα απαρτίζουν μέρος ενός συστήματος που ονομάζεται Βασικά Γάγγλια, και έχει ως βασικό ρόλο την ρύθμιση της κινητικότητας, έτσι ώστε αυτή να γίνεται με πιο αυτοματοποιημένο τρόπο.
Με την απώλεια των νευρώνων της μέλαινας ουσίας και των νευρικών τους απολήξεων, δημιουργείται έλλειμμα μεταβίβασης του σήματος μέσω ντοπαμίνης, με αποτέλεσμα την κινητική δυσλειτουργία.
Σεροτονίνη το μόριο της καλής διάθεσης και ευτυχίας
Η σεροτονίνη είναι η χημική ουσία που ηρεμεί το σώμα μας που μας χαρίζει ευθυκρισία, την δυνατότητα να διαχωρίζουμε το φανταστικό απ’το πραγματικό, το λάθος από το σωστό, το να συμπαθούμε ή ν’αντιπαθούμε, να αγαπάμε η μισούμε τους ανθρώπους βάσει της εικόνας που αυτοί μας δίνουν.
Ανήκει και αυτή στην οικογένεια των μονοαμίνων και συγκεκριμένα των ινδολαμίνων.
Σημαντικές ποσότητες σεροτονίνης ανευρίσκονται στο ανώτερο εγκεφαλικό στέλεχος και ιδιαίτερα στη γέφυρα και τον προμήκη μυελό.
Η σεροτονίνη ευθύνεται για την ηρεμία, τη χαλάρωση και την ευδαιμονία.
Ενδεχόμενη ανισορροπία μπορεί να οδηγήσει σε προβλήματα συμπεριφοράς, όπως υπερδραστηριότητα ή βία.
Η έλλειψή της προκαλεί νευρώσεις σαν τους ιδεοψυχαναγκασμούς(OCD), κατάθλιψη, διαταραχές του ύπνου, μειωμένη κριτική ικανότητα.
Φάρμακα που επηρεάζουν τα επίπεδα σεροτονίνης είναι το LSD το οποίο προκαλεί παραισθήσεις, τα SSRIs που είναι εκλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης της σεροτονίνης και το Ecstacy που καταστρέφει τις λεπτές απολήξεις της σεροτονίνης.
Η σεροτονίνη προέρχεται από τα το αμινοξύ τρυπτοφάνη.
Η τρυπτοφάνη αρχικά μετατρέπεται σε 5-υδροξυτρυπτοφάνη και αυτή με τη σειρά της αποκαρβοξυλιώνεται σε σεροτονίνη.
Η ντοπαμίνη προέρχεται από τα το αμινοξύ τυροσίνη που μετατρέπεται σταδιακά σε L-Dopa, ντοπαμίνη και νοραδρεναλίνη.
Αιτίες για ανισορροπία των νευροδιαβιβαστών
– Κακή διατροφή π.χ. διατροφή χαμηλή σε πρωτεΐνες και ακόρεστα λιπαρά και υψηλή σε σάκχαρα και κορεσμένα λίπη
– Υπερβολική χρήση αλκοόλ ή χρήση ναρκωτικών
– Ανεπάρκεια θρεπτικών ουσιών
– Ορισμένα φάρμακα
– Χρόνια σωματική και συναισθηματική πίεση
– Ιατρικές καταστάσεις, όπως ο διαβήτης, θυρεοειδοπάθειες , καρδιαγγειακές παθήσεις.
– Περιοριστικές δίαιτες
– Γενετικές καταστάσεις
– Μεταβολικές διαταραχές
– Τοξικότητα μετάλλων
– Πεπτικά προβλήματα
– Αλλεργίες
– Χημικά & ευαισθησίες σε τρόφιμα
– Υψηλό stress ή ψυχολογικά τραύματα
– Η έλλειψη ύπνου
– Ιοί και λοιμώξεις
– Η έλλειψη ή η υπερβολική άσκηση
– Ορμονικές διαταραχές
– Ελλείψεις σε απαραίτητα λιπαρά οξέα
– Υπερβολικά καθιστικός τρόπος ζωής
Ο καλλίτερος τρόπος για ενδυνάμωση του συστήματος των νευροδιαβιβαστών είναι η ξεκούραση,
ο καλός ύπνος, και η παραδοσιακή Μεσογειακή Διατροφή που μπορεί να περιγραφεί με τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:
Άφθονες φυτικές ίνες (φρούτα, λαχανικά, ψωμί/δημητριακά ολικής άλεσης, πατάτες, όσπρια, καρποί).
Ελάχιστα επεξεργασμένα προϊόντα,
Γαλακτοκομικά προϊόντα καθημερινά σε μικρές έως μέτριες ποσότητες,
Ψάρια και πουλερικά σε μέτριες ποσότητες,
Κόκκινο κρέας σε μικρές ποσότητες,
Ελαιόλαδο ως κύρια πηγή λιπαρών που περιέχουν πολυακόρεστα λιπαρά οξέα.
Συμπληρωματικό μέρος της Μεσογειακής Διατροφής είναι η τακτική άσκηση (αθλητισμός, γυμναστική ή οποιασδήποτε μορφής κίνηση).
H Καφεΐνη λειτουργεί ως διεγερτικό του κεντρικού νευρικού συστήματος, αυξάνοντας τα επίπεδα της ντοπαμίνης.
Σε μικρές ποσότητες, βελτιώνει τις πνευματικές ικανότητες, γιατί προκαλεί εγρήγορση και ελαττώνει το αίσθημα κόπωσης.
Η υπερβολική κατανάλωσή της, όμως, ενοχοποιείται για εκδηλώσεις νευρικότητας, άγχους και αϋπνίας
Η νικοτίνη συνδέεται στους νικοτινικούς χολινεργικούς υποδοχείς που υπάρχουν κυρίως στο φλοιό, το θάλαμο, στην κοιλιακή περιοχή της καλύπτρας και στο επιχείλιο σύστημα.
Η διέγερση των υποδοχέων αυτών προκαλεί απελευθέρωση μιας ποικιλίας νευροδιαβιβαστών, μεταξύ των οποίων:
ακετυλχολίνη,
νορεπινεφρίνη,
ντοπαμίνη,
σεροτονίνη και β-ενδορφίνη.
Επίσης, έκκριση ορμονών όπως: προλακτίνη, αυξητική ορμόνη, ACTH.
Η απελευθερούμενη ακετυλχολίνη δρα στους ντοπαμινεργικούς νευρώνες της μεσοεπιχείλιας ντοπαμινεργικής οδού και προκαλεί την απελευθέρωση ντοπαμίνης στους μετασυναπτικούς D2 υποδοχείς του επιχείλιου συστήματος.
Η ντοπαμινεργική αυτή δράση αποτελεί την κοινή τελική οδό διά της οποίας προκαλείται ευχαρίστηση από τη χρήση όλων των ψυχοτρόπων εθιστικών ουσιών (αλκοόλ, οπιοειδή, κοκαΐνη, ινδική κάνναβις κ.α.).
Το αλκοόλ συνδέεται άμεσα με τους υποδοχείς της ακετυλοχολίνης, της σεροτονίνης, GABA, καθώς και τους υποδοχείς NMDA για το γλουταμινικό οξύ.
Το αλκοόλ βοηθά επίσης στην αύξηση της απελευθέρωσης της ντοπαμίνης, με μια διαδικασία που δεν είναι ακόμη πλήρως κατανοητή, αλλά που φαίνεται να περιλαμβάνει περιορισμό της δραστηριότητας του ενζύμου που διασπά τη ντοπαμίνη.

πηγή:eliaskanellopoulos.wordpress.com

Πώς οι σκέψεις μας αλλάζουν τον εγκέφαλο, τα κύτταρα και τα γονίδιά μας

Κάθε λεπτό της ημέρας, το σώμα μας αντιδρά σωματικά, κυριολεκτικά αλλάζει, ως απάντηση στις σκέψεις που περνούν από το μυαλό μας.

Στοιχεία δείχνουν ότι οι ανθρώπινες σκέψεις και οι προθέσεις, αποτελούν ένα πραγματικά φυσικό "κάτι" με εκπληκτική δύναμη να αλλάξει τον κόσμο μας.
Κάθε λεπτό της ημέρας, το σώμα μας αντιδρά με φυσικό τρόπο και αλλάζει κυριολεκτικά, ως απάντηση στις σκέψεις που επεξεργάζεστε στο μυαλό μας.

Έχει αποδειχθεί ξανά και ξανά ότι οι σκέψεις προκαλούν το μυαλό να απελευθερώσει νευροδιαβιβαστές, οι οποίοι είναι χημικοί αγγελιοφόροι που τους επιτρέπεται να επικοινωνούν με τα μέρη του οργανισμού και του νευρικού σας συστήματος.
Οι νευροδιαβιβαστές ελέγχουν σχεδόν όλες τις λειτουργίες του σώματός μας, από τις ορμόνες μέχρι την πέψη, μέχρι την αίσθηση χαράς, της λύπης ή του άγχους.
Μελέτες έχουν δείξει ότι οι σκέψεις από μόνες τους, μπορούν να βελτιώσουν την όραση, τη φυσική κατάσταση και τη δύναμη.
Το φαινόμενο placebo, όπως παρατηρείται στη "ψεύτικη" χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής, για παράδειγμα, λειτουργεί λόγω της δύναμης της σκέψης.

Έχει αποδειχθεί ότι οι προσδοκίες και οι διδαχθέντες συλλογισμοί αλλάζουν τη χημεία και τα κυκλώματα του εγκεφάλου μας, γεγονός που οδηγεί σε πραγματικά φυσιολογικά και γνωστικά αποτελέσματα, όπως λιγότερη κόπωση, 

χαμηλότερη αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος, 

αυξημένα επίπεδα ορμονών και μειωμένο άγχος.
"Ένας σημαντικός όγκος ερευνών που διερευνούν τη φύση της συνείδησης, οι οποίες διεξάγονται για περισσότερα από τριάντα χρόνια σε επιστημονικά ιδρύματα υψηλού κύρους σε όλο τον κόσμο, δείχνει ότι οι σκέψεις είναι ικανές να επηρεάσουν τα πάντα, από τις απλούστερες μηχανές μέχρι τα πιο πολύπλοκα έμβια όντα.  

Τα στοιχεία αυτά υποδηλώνουν ότι οι ανθρώπινες σκέψεις και προθέσεις είναι ένα πραγματικό φυσικό "κάτι" με εκπληκτική δύναμη που μπορεί να αλλάζει τον κόσμο μας. 

Κάθε σκέψη μας είναι απτή ενέργεια με τη δύναμη να μεταμορφώνει. 

Μια σκέψη δεν είναι μόνο ένα πράγμα- μια σκέψη είναι ένα πράγμα που επηρεάζει άλλα πράγματα"
Οι σκέψεις μας σμιλεύουν τον εγκέφαλό μας
Κάθε σκέψη που κάνουμε προκαλεί νευροχημικές αλλαγές, κάποιες προσωρινές και κάποιες μόνιμες.
Για παράδειγμα, όταν οι άνθρωποι είναι συνειδητά ευγνώμονες, λαμβάνουν ένα κύμα επιβράβευσης από τους νευροδιαβιβαστές, όπως η ντοπαμίνη και βιώνουν ένα γενικό συναγερμό και μία τόνωση του μυαλού, που κατά πάσα πιθανότητα συσχετίζεται περισσότερο με την νορεπινεφρίνη.
Μια μελέτη, μόλις παρουσίασε σε φοιτητές που ανέφεραν ότι ήταν βαθιά ερωτευμένοι, φωτογραφίες του/της συντρόφου τους, έδειξε ότι το μυαλό τους έγινε πιο ενεργό στον κερκοφόρο πυρήνα, ένα κέντρο ανταμοιβής, δίνοντάς τους αυτή την αίσθηση λιποθυμίας από τον έρωτα.
Όταν σταμάτησαν να κοιτάζουν τις φωτογραφίες, τα κέντρα ανταμοιβής τους, αποενεργοποιήθηκαν.
Ό,τι ρέει μέσα στο μυαλό σας, το σμιλεύει επίσης με μόνιμο τρόπο.

Σκεφτείτε το μυαλό μας ως την κίνηση των πληροφοριών μέσω του νευρικού σας συστήματος, το οποίο σε φυσικό επίπεδο είναι όλα τα ηλεκτρικά σήματα που τρέχουν μπρος-πίσω, τα περισσότερα από τα οποία συμβαίνουν κάτω από τη συνειδητή μας επίγνωση.

 Καθώς μια σκέψη ταξιδεύει μέσα στον εγκέφαλό μας, οι νευρώνες πυροδοτούνται μαζί με ξεχωριστούς τρόπους ανάλογα με τις συγκεκριμένες πληροφορίες που διαχειρίζονται, και αυτά τα μοτίβα νευρικής δραστηριότητας αλλάζουν στην πραγματικότητα τη νευρωνική μας δομή.

Οι πολυσύχναστες περιοχές του εγκεφάλου μας αρχίζουν να δημιουργούν νέες συνδέσεις μεταξύ τους και οι υπάρχουσες συνάψεις, οι συνδέσεις μεταξύ των νευρώνων, που βιώνουν μεγαλύτερη δραστηριότητα γίνονται ισχυρότερες, όλο και πιο ευαίσθητες και αρχίζουν να δημιουργούν περισσότερους υποδοχείς. Δημιουργούνται επίσης νέες συνάψεις.

Γιατί άλλαξε ο εγκέφαλος των οδηγών ταξί του Λονδίνου.

Ένα παράδειγμα είναι οι γνωστές μελέτες για τους οδηγούς ταξί του Λονδίνου, οι οποίες έδειξαν ότι όσο περισσότερο καιρό οδηγούσε κάποιος ταξί, τόσο μεγαλύτερος ήταν ο ιππόκαμπος του, ένα τμήμα του εγκεφάλου που εμπλέκεται στην οπτικοχωρική μνήμη. 

Ο εγκέφαλός τους κυριολεκτικά επεκτάθηκε για να φιλοξενήσει τις γνωστικές απαιτήσεις της πλοήγησης στο κουβάρι των δρόμων του Λονδίνου. 

Η έρευνα έχει επίσης αποδείξει τα πολυάριθμα οφέλη του διαλογισμού για τον εγκέφαλό μας και έχει δείξει ότι ο διαλογισμός προκαλεί μετρήσιμες αλλαγές, από την αλλαγή του όγκου της φαιάς ουσίας έως τη μείωση της δραστηριότητας στα κέντρα "εγώ του εγκεφάλου και την ενίσχυση της συνδεσιμότητας μεταξύ των περιοχών του εγκεφάλου.

Οι σκέψεις προγραμματίζουν τα κύτταρά σας

Οι σκέψεις σας προγραμματίζουν τα κύτταρά σας

Μια σκέψη είναι ένα ηλεκτροχημικό γεγονός που λαμβάνει χώρα στα νευρικά μας κύτταρα και παράγει έναν καταρράκτη φυσιολογικών αλλαγών. 

Υπάρχουν χιλιάδες και χιλιάδες υποδοχείς σε κάθε κύτταρο του σώματός μας. 

Κάθε υποδοχέας είναι ειδικός για ένα πεπτίδιο ή πρωτεΐνη. 

Όταν έχουμε συναισθήματα θυμού, 

θλίψης, 

ενοχής, 

ενθουσιασμού, 

ευτυχίας ή νευρικότητας, κάθε ξεχωριστό συναίσθημα απελευθερώνει το δικό του καταιγισμό νευροπεπτιδίων. 

Αυτά τα πεπτίδια διαπερνούν το σώμα και συνδέονται με αυτούς τους υποδοχείς που αλλάζουν τη δομή κάθε κυττάρου στο σύνολό του. 

Εκεί που αυτό αποκτά ενδιαφέρον είναι όταν τα κύτταρα πραγματικά διαιρούνται. 

Εάν ένα κύτταρο έχει εκτεθεί σε ένα συγκεκριμένο πεπτίδιο περισσότερο από άλλα, το νέο κύτταρο που θα παραχθεί μέσω της διαίρεσής του θα έχει περισσότερο από τον υποδοχέα που ταιριάζει με το συγκεκριμένο πεπτίδιο. 

Ομοίως, το κύτταρο θα έχει επίσης λιγότερους υποδοχείς για πεπτίδια στα οποία το μητρικό/αδελφικό του κύτταρο δεν εκτέθηκε τόσο συχνά.

Έτσι, αν έχουμε βομβαρδίσει τα κύτταρά μας με πεπτίδια από αρνητικές σκέψεις, κυριολεκτικά προγραμματίζουμε τα κύτταρά μας να λαμβάνουν περισσότερα από τα ίδια αρνητικά πεπτίδια στο μέλλον. 

Αυτό που είναι ακόμη χειρότερο είναι ότι μειώνετε τον αριθμό των υποδοχέων των θετικών πεπτιδίων στα κύτταρα, κάνοντας τον εαυτό μας πιο επιρρεπή προς την αρνητικότητα.

Κάθε κύτταρο στο σώμα μας αντικαθίσταται περίπου κάθε δύο μήνες. 

Έτσι, τα καλά νέα είναι ότι μπορούμε να επαναπρογραμματίσουμε τα απαισιόδοξα κύτταρά μας ώστε να γίνουν πιο αισιόδοξα υιοθετώντας πρακτικές θετικής σκέψης, όπως η ενσυνειδητότητα και η ευγνωμοσύνη, για μόνιμα αποτελέσματα.

Οι σκέψεις μας ενεργοποιούν τα γονίδιά μας
Μιλάμε στα γονίδιάμας με κάθε σκέψη που κάνουμε!

Ο ταχέως αναπτυσσόμενος τομέας της επιγενετικής αποδεικνύει ότι αυτό που είμαστε είναι το προϊόν των πραγμάτων που μας συμβαίνουν στη ζωή μας, τα οποία αλλάζουν τον τρόπο λειτουργίας των γονιδίων μας. 

Τα γονίδια στην πραγματικότητα ενεργοποιούνται ή απενεργοποιούνται ανάλογα με τις εμπειρίες της ζωής μας και τα γονίδια και ο τρόπος ζωής μας σχηματίζουν έναν βρόχο ανατροφοδότησης. 

Η ζωή μας δεν αλλάζει τα γονίδια με τα οποία γεννηθήκαμε. 

Αυτό που αλλάζει είναι η γενετική μας δραστηριότητα, δηλαδή οι εκατοντάδες πρωτεΐνες, τα ένζυμα και άλλες χημικές ουσίες που ρυθμίζουν τα κύτταρά σας.

Μόνο περίπου το  5% των γονιδιακών μεταλλάξεων θεωρείται ότι είναι η άμεση αιτία των προβλημάτων υγείας. 

Αυτό αφήνει το 95% των γονιδίων που συνδέονται με διαταραχές, να λειτουργούν ως παράγοντες επιρροής, οι οποίοι μπορούν να επηρεαστούν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ανάλογα με τους παράγοντες της ζωής. 

Φυσικά, πολλοί από αυτούς είναι πέρα από τον έλεγχό μας, όπως τα γεγονότα της παιδικής ηλικίας, αλλά ορισμένοι είναι εντελώς υπό τον έλεγχό μας, όπως η διατροφή, 

η άσκηση, 

η διαχείριση του στρες και οι συναισθηματικές καταστάσεις. 

Οι δύο τελευταίοι παράγοντες εξαρτώνται άμεσα από τις σκέψεις σας.

Η βιολογία σας δεν χρειάζεται να είναι το πεπρωμένο μας

Η βιολογία μας δεν ορίζει το πεπρωμένο μας και δεν ελεγχόμαστε από τη γενετική μας σύνθεση. 

Αντίθετα, η γενετική μας δραστηριότητα καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τις σκέψεις, 

τις στάσεις και τις αντιλήψεις μας. 

Η επιγενετική αποδεικνύει ότι οι αντιλήψεις και οι σκέψεις μας ελέγχουν τη βιολογία μας, γεγονός που μας τοποθετεί στη θέση του οδηγού. 

Αλλάζοντας τις σκέψεις μας, μπορούμε να επηρεάσουμε και να διαμορφώσουμε τις δικές μας γενετικές ενδείξεις.

Έχουμε την επιλογή να καθορίσουμε τι εισροές λαμβάνουν τα γονίδιά μας. 

Όσο πιο θετική είναι η είσοδος, τόσο πιο θετική είναι η έξοδος των γονιδίων μας. 

Η επιγενετική επιτρέπει στις επιλογές του τρόπου ζωής να ανιχνεύονται άμεσα στο γενετικό επίπεδο και αποδεικνύει ότι η σύνδεση νου-σώματος είναι αναντίρρητη. Ταυτόχρονα, η έρευνα στην επιγενετική τονίζει επίσης πόσο σημαντικές είναι οι θετικές πρακτικές ψυχικής αυτοφροντίδας, επειδή επηρεάζουν άμεσα τη σωματική μας υγεία.

Ο διαλογισμός και η ενσυνειδητότητα μας φέρνουν σε επαφή με την πηγή του συστήματος νου-σώματος, δίνοντας στις σκέψεις μας άμεση πρόσβαση στην ευεργετική γενετική δραστηριότητα, η οποία επηρεάζει επίσης το πόσο καλά λειτουργούν τα κύτταρά μας, μέσω της γενετικής δραστηριότητας στο εσωτερικό των κυττάρων.

Χρησιμοποιούμε τις σκέψεις μας για εμάς

Έχουμε πολύ μεγαλύτερη δύναμη από ό,τι πιστεύαμε ποτέ και μπορούμε να επηρεάζουμε τη φυσική και τη νοητική μας πραγματικότητα. 

Η νοοτροπία μας αναγνωρίζεται από το σώμα μας - μέχρι το γενετικό επίπεδο, και όσο περισσότερο βελτιώνουμε τις νοητικές μας συνήθειες, τόσο πιο ευεργετική ανταπόκριση θα έχουμε από το σώμα μας. 

Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τι συνέβη στο παρελθόν, το οποίο διαμόρφωσε τον εγκέφαλο που έχουμε σήμερα, προγραμμάτισε τα κύτταρά μας και προκάλεσε την ενεργοποίηση συγκεκριμένων γονιδίων.

Ωστόσο, έχουμε τη δύναμη αυτή τη στιγμή και στο μέλλον να επιλέξουμε την οπτική μας και τη συμπεριφορά μας, που θα αλλάξουν τον εγκέφαλό μας, 

τα κύτταρά μας και τα γονίδιά μας.

μετάφραση και επιμέλεια κειμένου:ntina

thebestbrainpossible.com

Τι είναι η κορτιζόλη και ποιος ο ρόλος της στον οργανισμό μας

Η κορτιζόλη, είναι μία στεροειδής ορμόνη, που παράγεται από τη χοληστερόλη στα επινεφρίδια. 
Φυσιολογικά απελευθερώνεται σε απόκριση σε γεγονότα και καταστάσεις όπως το πρωινό ξύπνημα, η άσκηση και το άγχος. 
Η κορτιζόλη έχει πολλούς ρόλους στο σώμα και παίζει κύριο ρόλο στη διατήρηση της ομοιόστασης.
Η κορτιζόλη μαζί με την επινεφρίνη, είναι γνωστό ότι εμπλέκεται στο μηχανισμό πάλης ή φυγής και προσωρινά αυξάνει την παραγωγή ενέργειας, ώστε να μπορέσουμε να προστατευτούμε από απειλητικές καταστάσεις.
Επιδράσεις κορτιζόλης στο σώμα
- Ανισορροπία στα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα και διαβήτης
Σε συνθήκες στρες, η κορτιζόλη απελευθερώνει γλυκόζη από τις αποθήκες πρωτεϊνών και μέσω της γλυκονεογένεσης στο ήπαρ. 
Αυτή η ενέργεια βοηθά να ανταποκριθεί το σώμα στο μηχανισμό πάλης ή φυγής. 
Τα αυξημένα επίπεδα κορτιζόλης για μεγάλο χρονικό διάστημα μπορεί να οδηγήσουν σε αυξημένα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα.
Θεωρητικά, αυτό ο μηχανισμός αυξάνει τον κίνδυνο για διαβήτη τύπου 2, αν και η κύρια αιτία του παραμένει άγνωστη. 
Η κύρια λειτουργία της κορτιζόλης είναι να αποτρέψει την επίδραση της ινσουλίνης, καθιστώντας τα κύτταρα ανθεκτικά στην ινσουλίνη, το σώμα παραμένει σε μια κατάσταση αντίστασης στην ινσουλίνη όταν τα επίπεδα της κορτιζόλης είναι αυξημένα για πολύ. 
Με τον καιρό, το πάγκρεας δυσκολεύεται μα ανταποκριθεί στις υψηλές απαιτήσεις για ινσουλίνη, τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα παραμένουν υψηλά, τα κύτταρα δεν παίρνουν την γλυκόζη που χρειάζονται και αυτός ο κύκλος συνεχίζεται.
- Αύξηση βάρους και παχυσαρκία
Τα αυξημένα επίπεδα της κορτιζόλης μπορεί να οδηγήσουν σε αύξηση του σωματικού βάρους. 
Αυτό μπορεί να συμβεί μέσω της αποθήκευσης του λίπους. 
Η κορτιζόλη μπορεί να πάρει τα αποθηκευμένα τριγλυκερίδια και να τα μεταφέρει στα σπλαχνικά λιπώδη κύτταρα (αυτά που βρίσκονται κάτω από τους μύες, βαθιά στην κοιλιά). 
Η κορτιζόλη επίσης βοηθά στην ωρίμανση των λιποκυττάρων σε ώριμα λιπώδη κύτταρα. Η βιοχημική διαδικασία σε κυτταρικό επίπεδο έχει να κάνει με το ένζυμο 11-υδροξυστεροειδή αφυδρογονάση που μετατρέπει την κορτιζόνη σε κορτιζόλη στα λιποκύτταρα. 
Όσο πιο υψηλά είναι τα επίπεδα αυτού του ενζύμου στα σπλαχνικά λιπώδη κύτταρα τόσο περισσότερη κορτιζόλη παράγεται σε επίπεδο ιστού. 
Επίσης τα σπλαχνικά λιπώδη κύτταρα έχουν περισσότερους υποδοχείς κορτιζόλης από ότι το υποδόριο λίπος.
Ένας άλλος τρόπος με τον οποίο η κορτιζόλη εμπλέκεται στη  αύξηση βάρους είναι η σύνδεση ινσουλίνης και γλυκόζης στο αίμα. 
Τα σταθερά υψηλά επίπεδα γλυκόζης στο αίμα μαζί με  την αντοχή στην ινσουλίνη οδηγούν τα κύτταρα να θέλουν περισσότερη γλυκόζη. 
Αυτά τα κύτταρα χρειάζονται ενέργεια και για να το κάνουν αυτό στέλνουν μηνύματα πείνας στον εγκέφαλο. 
Αυτό οδηγεί στην υπερβολική κατανάλωση φαγητού. 
Και φυσικά, η γλυκόζη που δεν χρησιμοποιείται τελικά αποθηκεύεται στο σώμα με τη μορφή λίπους.
Μια ακόμη επίδραση της κορτιζόλης στην όρεξη είναι η λαχτάρα για τροφές με πολλές θερμίδες. 
Οι μελέτες έχουν δείξει μια άμεση σύνδεση ανάμεσα στα επίπεδα της κορτιζόλης και στην πρόσληψη θερμίδων στις γυναίκες. 
Η κορτιζόλη επηρεάζει άμεσα την όρεξη και τη λιγούρα καθώς συνδέεται σε υποδοχείς του ιππόκαμπου στον εγκέφαλο. 
Η κορτιζόλη επηρεάζει έμμεσα την όρεξη ρυθμίζοντας άλλες ορμόνες και την απόκριση στο στρες.
- Ανοσοποιητικό σύστημα
Η κορτιζόλη λειτουργεί ώστε να μειώσει τη φλεγμονή στο σώμα αλλά με τον καιρό αυτή η προσπάθεια μπορεί να καταστείλει το ανοσοποιητικό σύστημα. 
Η χρόνια φλεγμονή, που προκαλείται από τον τρόπο ζωής όπως η ανθυγιεινή διατροφή και το άγχος, βοηθά στη διατήρηση των αυξημένων επιπέδων της κορτιζόλης, και αυτό έχει κόστος για το ανοσοποιητικό σύστημα. 
Το ανοσοποιητικό σύστημα που ανταποκρίνεται στην ανεπιθύμητη φλεγμονή μπορεί να οδηγήσει σε χιλιάδες προβλήματα όπως η ευαισθησία στο κρυολόγημα, αυξημένο κίνδυνο καρκίνου, τάση για τροφικές αλλεργίες, αυξημένο κίνδυνο για προβλήματα του γαστρεντερικού (επειδή το υγιές γαστρεντερικό εξαρτάται από το υγιές ανοσοποιητικό) και αυξημένο κίνδυνο για αυτοάνοσα νοσήματα.
- Προβλήματα του γαστρεντερικού
Η κορτιζόλη ενεργοποιεί το συμπαθητικό νευρικό σύστημα, προκαλώντας φυσιολογικές αλλαγές. 
Το παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα πρέπει να κατασταλεί , γιατί τα δύο συστήματα δεν μπορούν να δρουν ταυτόχρονα. 
Το παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα ενεργοποιείται στη διάρκεια του φαγητού, και αυτό είναι πολύ σημαντικό επειδή το σώμα μπορεί να χρησιμοποιήσει καλύτερα την ενέργεια, τα ένζυμα και τις ορμόνες που ρυθμίζουν την πέψη και την απορρόφηση.
Σε περιπτώσεις έντονου άγχους που τα επίπεδα της κορτιζόλης είναι αυξημένα , όταν καταναλώνετε τροφή, η πέψη και η απορρόφηση επηρεάζονται, εμφανίζεται δυσπεψία και ο βλεννογόνος του στομάχου ερεθίζεται και εμφανίζει φλεγμονή. 
Τα έλκη στο στομάχι εμφανίζονται συχνά σε περιόδους άγχους και πολλοί άνθρωποι με σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου και κολίτιδα αναφέρουν βελτίωση των συμπτωμάτων τους όταν μπορούν να διαχειρίζονται αποτελεσματικά το στρες. 
Η φλεγμονή στο βλεννογόνο του στομάχου οδηγεί σε αυξημένη παραγωγή κορτιζόλης,  ο κύκλος συνεχίζεται και το σώμα επιβαρύνεται.
- Νοσήματα του καρδιαγγειακού
Η κορτιζόλη πιέζει τα αιμοφόρα αγγεία και αυξάνει την αρτηριακή πίεση για να ενισχύσει την μεταφορά του οξυγόνου στο αίμα. 
Αυτό βοηθά το μηχανισμό πάλης ή φυγής αλλά όχι για πολύ. 
Με τον καιρό, αυτή η πίεση στα αγγεία και η υψηλή αρτηριακή πίεση οδηγεί σε βλάβη των αγγείων και στη συσσώρευση πλακών.
- Προβλήματα γονιμότητας
Τα αυξημένα επίπεδα κορτιζόλης που σχετίζονται με το χρόνιο άγχος μπορούν να οδηγήσουν σε στυτική δυσλειτουργία ή να παρεμβαίνουν στη φυσιολογική ωορηξία και στην έμμηνο ρύση. 
Τα ανδρογόνα παράγονται από τους ίδιους αδένες με την κορτιζόλη και την επινεφρίνη, για αυτό η αυξημένη παραγωγή κορτιζόλης μπορεί να εμποδίζει την βέλτιστη παραγωγή των ανδρογόνων.

- Άλλα προβλήματα
Το χρόνιο άγχος και τα αυξημένα επίπεδα κορτιζόλης συνδέονται με την αϋπνία, το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης, τις παθήσεις του θυρεοειδή, την άνοια, την κατάθλιψη και άλλες καταστάσεις.
- Αξιολόγηση των επιπέδων της κορτιζόλης
Η αξιολόγηση της λειτουργίας των επινεφριδίων είναι μια αξιόπιστη μέτρηση για τα επίπεδα της κορτιζόλης. 
Ωστόσο, σημαντικό ρόλο παίζουν παράγοντες όπως η ηλικία, το φύλο, το στάδιο της εμμήνου ρύσεως, η εγκυμοσύνη, ο θηλασμός, το κάπνισμα, οι φαρμακευτικές αγωγές, τα προβλήματα υγείας, η καφεΐνη , η κατανάλωση αλκοόλ, η διατροφή και οι εξετάσεις για άλλες ορμόνες.

Η εξέταση των επιπέδων της κορτιζόλης στο αίμα είναι μια άλλη επιλογή αλλά δίνει λιγότερες πληροφορίες και μπορεί να προκαλέσει άγχος στον ασθενή με αποτέλεσμα να αυξηθούν τα επίπεδα της κορτιζόλης και έχει μικρότερη ευαισθησία.
- Διαχείριση άγχους
Υπάρχουν πολλοί τρόποι που μπορούν να σας βοηθήσουν να αντιμετωπίσετε αποτελεσματικά το άγχος όπως ο ποιοτικός και επαρκής ύπνος, ο βελονισμός, οι τεχνικές χαλάρωσης και η ψυχοθεραπεία.
- Αντιφλεγμονώδης διατροφή
Η φλεγμονή μπορεί να προκαλέσει αύξηση στα επίπεδα της κορτιζόλης. 
Αν μπορέσετε να μειώσετε φυσιολογικά τη φλεγμονή στο σώμα και να ελαχιστοποιήσετε το στρες , τότε θα μειωθούν και τα επίπεδα της κορτιζόλης. 
Οι βιοχημικές αντιδράσεις που εμπλέκονται στη φλεγμονή είναι πολύπλοκες αλλά η διατροφή και ο τρόπος ζωής μπορεί να κάνουν τεράστια διαφορά.
Όπως κάθε διατροφή που σχεδιάζεται για την αντιμετώπιση μιας κατάστασης, δεν υπάρχει μια τέλεια αντιφλεγμονώδη διατροφή. 
Ωστόσο, βασιζόμενοι στις ιδιότητες των τροφών και στις κλινικές μελέτες, μπορείτε να ακολουθήσετε μια διατροφή με αντιφλεγμονώδη δράση. 
Η αύξηση των αντιφλεγμονωδών τροφών και η μείωση των προφλεγμονωδών τροφών είναι ένα μεγάλο βήμα για τον έλεγχο της φλεγμονής. 
Η διατροφή για τον έλεγχο της φλεγμονής βοηθά στη σωστή λειτουργία των επινεφριδίων.
Ο τρόπος ζωής παίζει κύριο ρόλο στη φλεγμονή. 
Παρακάτω ακολουθούν παράγοντες που επηρεάζουν σημαντικά τη φλεγμονή:

• γλυκαιμικός δείκτης

• κορεσμένα και trans λιπαρά οξέα

• καφεΐνη

• αλκοόλ

• ανεπαρκή πρόσληψη μικροθρεπτικών συστατικών και αντιοξειδωτικών

• διατροφή φτωχή σε φυτικές ίνες

• καθιστικός τρόπος ζωής

• παχυσαρκία

Για να ελαχιστοποιήσετε τη φλεγμονή μπορείτε να ακολουθήσετε τα εξής:

• κατανάλωση τροφών με χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη

• περιορισμό των trans και των κορεσμένων λιπαρών

• περιορισμό της καφεΐνης

• περιορισμό του αλκοόλ

• αύξηση της κατανάλωσης φυτικών τροφών για να ενισχύσετε την πρόσληψη φυτικών ινών, αντιοξειδωτικών και φυτοθρεπτικών συστατικών όπως τα φρούτα, τα λαχανικά, οι τροφές ολικής άλεσης, οι ξηροί καρποί, οι σπόροι

• κατανάλωση τροφών με ωμέγα-3 λιπαρά οξέα

• τακτική άσκηση

• προβιοτικά

Όλα τα παραπάνω είναι γενικές συμβουλές , για αυτό κάθε άτομο πρέπει να λαμβάνει υπόψη του την κατάστασή του, τις προτιμήσεις και τους στόχους του.
- Τροφές που μειώνουν την κορτιζόλη
Η κύρια τροφή που αυξάνει τα επίπεδα της κορτιζόλης είναι η ζάχαρη. 
Η μείωση της πρόσληψης της ζάχαρης μπορεί να είναι ένα σημαντικό βήμα για την καλύτερη σωματική και ψυχική σας υγεία.
Οι υψηλές δόσεις καφεΐνης αυξάνουν την κορτιζόλη. 
Αν ο καφές σας κάνει να νιώθετε νευρικοί και ανήσυχοι, τότε προσπαθήστε να περιορίσετε την ποσότητα της καφεΐνης που καταναλώνετε.
Επίσης, η αφυδάτωση αυξάνει την κορτιζόλη. 
Βεβαιωθείτε ότι καταναλώνετε αρκετό νερό καθημερινά, ειδικά αν νιώθετε ότι διψάτε.
Καταναλώστε τροφές όπως τα φρούτα και τα λαχανικά, και όχι μόνο θα μειώσετε τα επίπεδα της κορτιζόλης αλλά θα βοηθήσετε την υγεία σας συνολικά.
Μπορείτε να μειώσετε τα επίπεδα της κορτιζόλης με τσάι και μαύρη σοκολάτα.
- Αλλαγές στον τρόπο ζωής για την μείωση της κορτιζόλης
Η διατροφή δεν είναι το μόνο που μπορείτε να κάνετε για να μειώσετε τα επίπεδα της κορτιζόλης.
Ο διαλογισμός και η ενσυνειδητότητα είναι δύο τεχνικές που βοηθούν στην  ηρεμία και στη μείωση του άγχους, με αποτέλεσμα να μειώνονται τα επίπεδα της κορτιζόλης.
Βάλτε την άσκηση στη ζωή σας, χωρίς να το παρακάνετε. 
Ενώ η έντονη άσκηση αυξάνει την κορτιζόλη προσωρινά, μπορεί να συμβάλλει στην μείωση των επιπέδων της.
Κοιμηθείτε καλά. 
Ο επαρκής και ποιοτικός ύπνος είναι ζωτικής σημασίας. 
Ο ύπνος μειώνει τα επίπεδα της κορτιζόλης και επίσης βελτιώνει την συνολική μας υγεία με πολλούς τρόπους.
Χαλαρώστε και διασκεδάστε. 
Κάντε πράγματα που σας δίνουν χαρά και σας ηρεμούν. 
Κάντε ένα μασάζ, ακούστε μουσική , απολαύστε ένα μπάνιο και αυτά συμβάλλουν στην μείωση της κορτιζόλης.
Να είστε κοινωνικοί. 
Η απομόνωση και η μοναξιά αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης πολλών νοσημάτων. 
Οι υγιείς σχέσεις και ο χρόνος με τους αγαπημένους σας είναι πολύ σημαντικά.
Η κορτιζόλη είναι μια ορμόνη πολύ σημαντική για πολλές λειτουργίες. 
Η κατανόηση της δράσης της αποτελεί στοιχείο κλειδί για τη λειτουργία του ανοσοποιητικού και την αντιμετώπιση του στρες, της κόπωσης, και άλλων νοσημάτων.

Μπορείτε να μειώσετε τα επίπεδα της κορτιζόλης
Η υγιεινή διατροφή και οι αλλαγές στον τρόπο ζωής είναι εξαιρετικά σημαντικά όπλα για την μείωση του ΑΓΧΟΥΣ, την ελαχιστοποίηση της φλεγμονής και την μείωση του κινδύνου για χρόνια νοσήματα. 
Η κορτιζόλη εμπλέκεται σε πολλές βιοχημικές αντιδράσεις, στο μηχανισμό του ΑΓΧΟΥΣ, στη φλεγμονή και επηρεάζει σημαντικά την υγεία μας. 

https://www.therapia.gr/kortizoli/

https://taneatisgaleras.blogspot.com/