Τον έρωτα αξίζει να τον ζεις χωρίς πανοπλίες

Υπάρχει κάποιος που δεν πληγώθηκε ποτέ από έρωτα;
Όλες οι ανθρώπινες ψυχές, ακόμη και οι πιο σκληρές, έχουν ζήσει έστω έναν έρωτα που άφησε τα σημάδια του για καιρό στην καρδιά.
Έναν απαγορευμένο, έναν ανεκπλήρωτο ή έναν έρωτα που έληξε άδοξα.
Όλοι τους καλά κρυμμένοι πίσω από ατσάλινες πανοπλίες που οι άνθρωποι μάθαμε να φοράμε στην προσπάθειά μας να μην πληγωθούμε ξανά.
Και σε ρωτώ… τι αξία έχει ο έρωτας όταν τον ζεις ασφαλίζοντας την καρδιά σου πίσω από μια απροσπέλαστη πανοπλία;

“Και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον. 

Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν… 

Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν από τη στιγμή που βρίσκουν μια θέση στη ζωή των άλλων. 

Και τότε κατάλαβες γιατί οι απελπισμένοι γίνονται οι πιο καλοί επαναστάτες… Και μένουμε ανυπεράσπιστοι ξαφνικά, σαν έναν νικητή μπροστά στον θάνατο ή έναν νικημένον αντίκρυ στην αιωνιότητα” /Τάσος Λειβαδίτης (Απόσπασμα από την Συμφωνία αρ1)

Αυτό είναι λοιπόν στ’ αλήθεια ο έρωτας… ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν ολοκληρωτικά δύο ψυχές, να συναντηθούν οι ματιές τους και μέσα από την συνάντηση αυτή να “γεννήσουν” μαζί το αύριο.
Για τον έρωτα αξίζει να βγαίνεις έξω από κάθε ζώνη ασφαλείας που σε έχεις βολέψει… αξίζει να ταξιδεύεις πέρα από τα γνωστά σου όρια.
Αξίζει να γνωρίζεις ξανά τον εαυτό σου μέσα από τα μάτια του άλλου, να συστήνεσαι στη ζωή από την αρχή.
Για τον έρωτα αξίζει να αποχωρίζεσαι από κάθε πανοπλία και να μένεις με τη ματιά σου καθαρή και ατόφια, έτσι απλά όπως είσαι!
Και ρωτάει το μυαλό με ταραγμένη χροιά: “Κι αν πληγωθώ;”
Ναι, είναι κι αυτό πιθανό, μα τουλάχιστον θα έχεις ζήσει τη διαδρομή!
Να είσαι επιλεκτικός, να μην σπαταλάς την καρδούλα σου από δω κι από κει.
Ούτε να την δωρίζεις σε χέρια που θα την χαραμίσουν!
Αλλά ταυτόχρονα να θυμάσαι πως τον έρωτα αξίζει να τον ζεις χωρίς πανοπλίες!
Μην αρματώνεις την καρδιά σου με συρματοπλέγματα, γιατί η καρδιά εξάλλου δεν αλυσοδένεται όσο κι αν προσπαθήσεις…στέκεται ανυπεράσπιστη μπροστά στον έρωτα.
Δεν ζυγίζει την πιθανότητα μήπως χάσει ή μήπως κερδίσει γιατί γνωρίζει κατά βάθος πως μέσα από την διαδρομή αυτή μεγαλώνει η δύναμή της ακόμη περισσότερο!

πηγή:enallaktikidrasi.com

Ο Έρωτας, η σκιά του και η Κάλλας

Ο έρωτας είναι από μόνος του μια κατάσταση ολοκληρωμένη, εμπερικλείει φως και σκοτάδι ταυτόχρονα και απαιτείται θάρρος από τον ερωτευμένο να βουτήξει και στα δύο προκείμενου να παραμείνει ο έρωτας ζωντανός, ίσως και ο ίδιος...

αρθρογράφος: Αναστασία Γεώργα*
Δηλώνω ευθύς εξαρχής οπαδός και των δύο, και του έρωτα και της Μαρίας Κάλλας!
Τώρα, όσον αφορά τη σκιά του έρωτα, οπαδός δεν είμαι, αναγκαίο κακό θα έλεγα.
Ας το πιάσουμε όμως από την αρχή.
Έρωτας  είναι η λειτουργία της σχέσης ή του συσχετισμού.

Όταν αναφέρομαι στη σχέση δεν εννοώ την τυπική έννοια έχουμε σχέση, αλλά την ουσιαστική, έρχομαι σε επαφή με έναν άνθρωπο που έχω επιλέξει σε όλα τα επίπεδα: σωματικό, συναισθηματικό, πνευματικό.
Ο έρωτας προσδίδει την αίσθηση αναγέννησης, του ιερού, και ξεκάθαρα ενωτικού χαρακτήρα μεταξύ σώματος και πνεύματος.

Υπάρχει όμως ένα όριο, μια στιγμή ίσως, που ο έρωτας περνάει στην απέναντι όχθη και το αναγεννησιακό φως του γίνεται σκιά, το ιερό γίνεται βέβηλο και η ένωση διασπάται.
Συνήθως είμαστε, αν και ερωτευμένοι, παρόντες σε αυτή τη στιγμή, την καταλαβαίνουμε, τη μυριζόμαστε, τη διακρίνουμε ακόμα κι αν αρνούμαστε να εστιάσουμε σε αυτήν.
Και εδώ έρχεται η Κάλλας.

Όταν η υψίφωνος γνώρισε τον Ωνάση αποφάσισε πως θέλει να ζήσει! Παραμέλησε για πρώτη φορά την εξάσκηση της φωνής της, ερμήνευε πλέον σπάνια κι όλα αυτά για να ζήσει τον έρωτα, πράγμα που έκανε κιόλας.
Για πρώτη φορά η Κάλλας κατέβηκε από τη σκηνή για να ανέβει η Μαρία στη ζωή.

Όταν όμως αυτή η σχέση έκανε τον κύκλο της ο Ωνάσης επέστρεψε σε αυτό που πάντα ήταν: δεινός επιχειρηματίας, μεγάλος γυναικάς, ανελέητος γλενζτές.
Και παρόλο που η ιστορία θέλει την Κάλλας να παρέμεινε για πάντα ερωτευμένη με τον Ωνάση, θεωρώ ότι παρέμεινε για πάντα πληγωμένη από εκείνον.
Η καριέρα της έφθινε, η φωνή της έσβηνε και η ζωή της ξεθώριαζε.
Η Κάλλας έζησε μετά τον έρωτα στη σκιά του, δηλαδή στην ανάμνηση του έρωτα και αυτό γιατί δεν κατάφερε να διακρίνει να ενώσει.

Να διακρίνει ότι παρέμενε πιστή στις αναμνήσεις, στο παρελθόν και στ' αλήθεια όχι στο πρόσωπο.
Ο έρωτας παραμένει παρών όσο τροφοδοτείται από νέα ερεθίσματα.
Και να ενώσει τη Μαρία με την Κάλλας, τη σύζυγό με την ερωμένη, τη δική της ιερή, φωτεινή εικόνα, της υψιφώνου με τη θεϊκή φωνή, με τη σκοτεινή της εικόνα, εκείνη που κάπνιζε, ξενυχτούσε και διέσυραν οι εφημερίδες.

Ο έρωτας είναι από μόνος του μια κατάσταση ολοκληρωμένη, εμπερικλείει φως και σκοτάδι ταυτόχρονα και απαιτείται θάρρος από τον ερωτευμένο να βουτήξει και στα δύο προκείμενου να παραμείνει ο έρωτας ζωντανός, ίσως και ο ίδιος...

Η Μαρία Κάλλας πέθανε στις 16 Σεπτεμβρίου 1977, μόλις 2 χρόνια μετά από τον θάνατο του Ωνάση, στα 53 της χρόνια από ανακοπή καρδιάς.
Η ίδια σε μία από τις τελευταίες της συνεντεύξεις χαρακτήρισε αποτυχημένη την προσωπική της ζωή και απολογήθηκε για τη φωνή που χάθηκε.
Σήμερα, 40 χρόνια μετά το θάνατό της, η φωνή της ακόμα μελετάται και η εποχή της ερμηνείας της θεωρείται η ακμή για την παγκόσμια σκηνή της όπερας.

*Αναστασία Γεώργα
Ειδική παιδαγωγός.
Συντονιστής ομάδων δημιουργικής απασχόλησης εφήβων στο φάσμα του αυτισμού. 
Ειδίκευση σε παιδιά με νευρολογική διαταραχή και σε παιδιά με συναισθηματική διαταραχή.
e-psychology.gr