γιατί η ζωή έχει άλλα να μας πει..."τι ξενοδοχείο πεντάστερο και κουραφέξαλα. Χιλιάστερο είχαμε τότε εμείς"

Aπλά πράγματα…
Παλιά, πολύ παλιά, (τον προηγούμενο αιώνα) όταν ήμουν παιδί, τέλος Αυγούστου πήγαινα στη θάλασσα!!
Όχι για πολλές μέρες, ένα δυο σαββατοκύριακα μας έφταναν!
Χαρά που έκανα!!
Ήμουν τυχερή που πήγαινα, κάποιοι άλλοι φίλοι μου δεν ήξεραν πως ήταν η θάλασσα παρά μόνο από φωτογραφίες.
Κανόνιζαν τη μέρα αναχώρησης οι μεγάλοι μιας και τελείωναν με τα ποτίσματα, και εμείς τα μικρά ψάχναμε για τα σωσίβια και τα μαγιό χωμένα στο πατάρι, μιας και κάθε χρόνο τον ίδιο καιρό έβγαιναν στην επιφάνεια τα θαλασσινά αξεσουάρ.
Οι γυναίκες μαγείρευαν φαγητά (διήμερο θα πηγαίναμε, φαγητό για μια βδομάδα είχαμε!) και οι άντρες έψαχναν ψησταριές και κάρβουνα.
Βόλτα στη θάλασσα χωρίς ψήσιμο, δεν έλεγε.
Την ημέρα αναχώρησης όλα ήταν έτοιμα!
Ραντεβού στο σταυροδρόμι από το χάραμα, όλοι μαζί, με τα τσιμπράγκαλά του ο καθένας, περιμένοντας το μεταφορικό μέσο του γείτονα.
Το ΤΡΑΚΤΕΡ! μαζί με την πλατφόρμα παρακαλώ!
Στρώναμε μια βελέντζα κάτω (να μη κοπανιόμαστε από τα γκάπα γκούπα) για να είναι μαλακά και ανεβαίναμε όλοι πάνω στην πλατφόρμα γύρω γύρω και στη μέση η πραμάτεια μας!
Μια ώρα δρόμος σήμερα μέχρι το Βόλο, τον κάναμε 5-6 ώρες!
Φτάναμε το μεσημέρι σχεδόν.
Λίγο πριν την Αγχίαλο έκανε την εμφάνισή της η θαλασσίτσα!
"θάλασσαααα, θάλασσααα" φωνάζαμε εμείς τα μικρά, όρθια πάνω στην πλατφόρμα, και οι μανάδες μας μας τραβολογούσαν από τα χέρια να κάτσουμε στη βελέντζα μη και πέσουμε κάτω στο δρόμο.
Έπεφτε και καμιά ανάστροφη άμα δεν υπακούγαμε στις εντολές τους.
Δεν μας ένοιαζε!
Τρυπώναμε ανάμεσα στα μπράτσα τους που μας είχαν κάνει κεφαλοκλείδωμα και βγάζαμε τα κεφάλια σαν τα χελωνάκια για να δούμε τη θάλασσα που ήταν γεμάτη γαλάζιο νερό!!
Φτάνοντας στην Αγχίαλο, ψάχναμε ένα μέρος να έχει δέντρα, παχύ ίσκιο, να στήσουμε το καραβάνι μας.
Σταματούσε το τρακτέρ και κατέβαινε το γκρουπ μέσα σε φωνές και ουρλιαχτά.
Οι άντρες πηδάγανε από τις παραπέτες της καρότσας, τους ακολουθούσαμε κι εμείς τα μικρά κι ας μας μάλωναν μη σπάσουμε κανένα πόδι κι αντί για μπάνιο μας τρέχουν στο νοσοκομείο.
Οι γυναίκες, πιο συνεσταλμένες, τους έβαζαν καρέκλα να πατήσουν για να κατέβουν.
Μια και δυο εμείς πετούσαμε τα ρούχα, (τα μαγιό τα είχαμε φορεμένα από την ώρα που ξυπνούσαμε το χάραμα για να είμαστε έτοιμοι. Μια φορά κοιμήθηκα με το μαγιό από τη χαρά μου!) και τρέχαμε να πέσουμε στο δροσερό νερό.
Οι γυναίκες έστρωναν τα χαλιά κατάχαμα και οι άντρες έστειναν την τέντα για να μεσημεριάσουμε. 

Σιγά μη μεσημεριάζαμε!!
Το βράδυ βγαίναμε από το νερό κι αυτό γινόταν δέρνοντας.
Άπλωναν τα φαγητά, κεφτεδάκια, πίτες, αβγά, ψωμί, τυρί, ντομάτες, καρπούζια, πεπόνια και ότι άλλο άντεχε εκτός ψυγείου, ενώ οι ψησταριές άναβαν και τα κοψίδια γέμιζαν την παραλία τσίκνα.
Όσοι είχαν καλάμια ψάρευαν και έκαναν διαγωνισμό για το ποιος έπιασε το μεγαλύτερο ψάρι και δώστου κρασί και τσίπουρο, και βίβα και γεια μας, και κανένα τραγούδι ανάμεσα.
Το βράδυ βάζαμε τα στρωσίδια κάτω στη σειρά σε κύκλο για να κοιμηθούμε.
Τι ξενοδοχείο πεντάστερο και κουραφέξαλα.
Χιλιάστερο είχαμε τότε εμείς.
Μετρούσαμε τα αστέρια και είχαμε και τις μανάδες μας να λένε πως θα βγάλουμε μπαστραβίτσες στα δάχτυλα άμα το ξανακάνουμε. 

Μας άλειφαν με ξύδι για να μη μας τσιμπάνε τα κουνούπια και άρχιζαν ιστορίες με φαντάσματα και νεράιδες για να μας φοβίσουν και να κοιμηθούμε.
Εκείνοι γελούσαν και εμείς τρυπώναμε κάτω από τα σεντόνια.
Το κύμα μας νανούριζε και ούτε καταλαβαίναμε πότε ξημέρωνε.
Την επόμενη μέρα από το πρωί μέχρι την ώρα που θα φεύγαμε είμασταν μέσα στην αγκαλιά της θάλασσας και παίζαμε με τα κύματα.
Σαν έφτανε το απόγευμα και βλέπαμε τους γονείς μας να ξεστήνουν και να μαζεύουν τα τσιμπράγκαλα με δάκρυα (άλλα μέσα από τη θάλασσα) τους παρακαλούσαμε να μείνουμε λίιιιιγο ακόμη…
Μας φόρτωναν δαρμένα πάνω στην πλατφόρμα και μας γύριζαν στο χωριό. 

"Του χρόνου πάλι" μας έλεγαν, αλλά ξέραμε πως έλεγαν ψέματα!
Μέχρι να άνοιγαν τα σχολεία θα μας ξαναπήγαιναν άλλη μια φορά…
Συγγραφέας-Σούλα Παπαλάμπρου

Μια παρέα στο Παρίσι, δοκιμάζει την Coca Cola για πρώτη φορά - 1950

Μια παρέα ανθρώπων στο Παρίσι δοκιμάζουν την Coca Cola για πρώτη φορά το 1950

Η Coca-Cola εφευρέθηκε στις 8 Μαΐου του 1886 από τον John Pemberton, αρχικά προοριζόμενη ως φάρμακο. 

Ο John Pemberton ξεκίνησε να ψάχνει στα λιμάνια της Σαβάννα της πολιτείας Τζόρτζια, αναζητώντας το ιδανικό μείγμα φρέσκων συστατικών και μπαχαρικών από όλο τον κόσμο. Τελικά, τον Μάιο του 1886 δημιούργησε στο εργαστήριό του την Coca-Cola.

Όταν το πείραμα ολοκληρώθηκε, το πήγε στο φαρμακείο του Τζέικομπς, που βρισκόταν λίγο παρακάτω. 

Εκεί πρόσθεσαν στο μείγμα ανθρακούχο νερό και το έδωσαν στους πελάτες να το δοκιμάσουν. 

Όλοι συμφώνησαν ότι αυτό το νέο αναψυκτικό, το οποίο στην αρχική μορφή του και ως το 1903 περιείχε και ποσότητα κοκαΐνης,ήταν κάτι το ξεχωριστό. 

Έτσι, το φαρμακείο του Τζέικομπς άρχισε να το πουλά προς πέντε σεντς το ποτήρι.

Ο λογιστής του John Pemberton, Φρανκ Ρόμπινσον, έδωσε στο μείγμα το όνομα Coca-Cola και το έγραψε με τον χαρακτηριστικό γραφικό του χαρακτήρα.

Αυτός είναι ο λογότυπος που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα.

Διαφημιστική καταχώρηση της Coca-Cola από τα τέλη του 19ου αιώνα. Η τιμή της ήταν 5 σεντς.

photo:facebook.com