Το placebo και ο Σαμάνος

Καμιά φορά αναρωτιέμαι πως οι καταστάσεις καθορίζουν την ανθρώπινη ύπαρξη από το βαθύτερο και μικρότερο κομματάκι που κρύβεται στο ναυάγιο της ψυχής μας μέχρι το εξωτερικό περίβλημα μας που δεσπόζει κάθε πρωί κάτω από τις ακτίνες του ήλιου φορώντας ένα προσωπείο ευτυχίας μέσα από τα πρόζακ, 
τις διαφημίσεις, 
τη μανία καταδίωξης της επιτυχίας και την αυταρέσκεια που έχει στρογγυλοκαθίσει στο κεφάλι μας σαν μπούργκα και κρύβει το σάπιο χαμόγελό μας από τους αγοραστές μας για να μην φανεί ότι το προϊόν είναι σάπιο.
Κι όμως αυτές οι καταστάσεις υπήρχαν πάντα, υπάρχουν σήμερα και θα υπάρχουν και στο μέλλον. 
Τι είναι λοιπόν αυτό που έχει αλλάξει στις μέρες μας και ο άνθρωπος είναι τόσο αδύναμος να τις αντιμετωπίσει αντρίκεια, να σταθεί απέναντί τους να τις χλευάσει να τις προσπεράσει να τις νικήσει και να σταθεί στο φως αποφεύγοντας το σκοτάδι της ίδιας του της ψυχής; 
Μεγάλοι άνθρωποι της ιστορίας κατάφεραν να το πετύχουν, ήρωες ήρθαν και έφυγαν αλλά το όνομά τους έμεινε ανεξίτηλα γραμμένο στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.
Τι μας διαχωρίζει λοιπόν από τους παλιούς homo sapiens; 
Μήπως η ανθρώπινη φυλή έχει αλλάξει, μήπως πρέπει να ονομαστούμε χομο καταναλώτικους κομπιουτεράτους; 
Μήπως είμαστε άλλο είδος; 
Τέτοιες σκέψεις περνάνε από το μυαλό στις 4 το πρωί.
Ίσως πάλι οι άνθρωποι να ήταν πάντα έτσι, ένας ιός που αναπτύσσεται γρήγορα και τρώει τα πάντα στο διάβα του μέχρι να φάει τον ίδιο τον εαυτό του, να καταρρακώσει το μυαλό του, 
τα όνειρα του, 
την ψυχή του μέσα από την τρέλα της κοινωνίας μας με τους απίστευτους ρυθμούς και τις απάνθρωπες συνθήκες.
Και όταν κάποιος δεν μπορεί να ακολουθήσει τους ρυθμούς αυτούς, γιατί προτιμάει να είναι άνθρωπος από τους παλιούς, 

αυτούς που είχαν ψυχή, τότε έρχεται και φωλιάζει στο μυαλό η ιδέα της αποτυχίας μπολιασμένη καλά από την προπαγάνδα των ΜΜΕ και η κατάθλιψη καταλαμβάνει τη θέση της στο μυαλό, στρογγυλοκάθεται και σε κάθε κίνηση σε κάθε ενέργεια βαράει τα τύμπανα του πολέμου τόσο δυνατά που η ίδια η ύπαρξή μας γίνεται ανυπόφορη.
Και όμως τα παλιά χρόνια θα πηγαίναμε στο σαμάνο, 
θα χόρευε γύρω από τη φωτιά, 
θα μας έλεγε ότι η κατάρα του θεού του ελαφιού που μας είχε καταραστεί πέρασε και αυτό ίσως σαν placebo αυτό θα μας έγιανε, θα μας σήκωνε όρθιους και θα προχωρούσαμε. 
Πόσο χαζό πραγματικά είναι; 
Αφού σήμερα γνωρίζουμε πολύ καλά ότι όλη αυτή η κατάσταση οφείλεται στις βιοχημικές αντιδράσεις που παίρνουν μέρος στον εγκέφαλό μας και δεν μας επιτρέπουνε να σκεφτούμε καθαρά. 
Γι αυτό και πάμε στον ψυχίατρο που σαν καλός μηχανικός θα μας δώσει το κατάλληλο φάρμακο για να νεκρώσουμε τα επαναστατικά κύτταρα που το προκαλούν όλο αυτό τον συφερτό των ακατονόμαστο σκέψεων. 
Και όταν και άλλα κύτταρα θα σηκώσουν κεφάλι και θα αρχίσουν και αυτά να διαμαρτύρονται τότε και άλλα φάρμακα θα βγουν και όλα θα κλειστούν σε μικρά κουτιά και θα κλειδαμπαρωθούν στο ντουλάπι του μυαλού μας και θα είμαστε ένα καλογυαλισμένο γρανάζι έτοιμο να χρησιμοποιηθεί στην καλολαδωμένη μηχανή της σύγχρονης κοινωνίας. 
Και τότε σαν φυτά θα μεγαλώσουμε και θα ανθίσουμε σε έναν όμορφο κήπο μπολιασμένοι από την απώλεια της πραγματικής μας ύπαρξης και θα χαμογελάμε αγνοώντας ότι έξω από τον κήπο υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος γεμάτος χρώμα και κίνηση.
Γι αυτό λοιπόν σήμερα τα ξημερώματα αποφάσισα να αποδώσω τα σέβη μου σε όλους εκείνους που αψήφησαν τον φόβο, 
όλους εκείνους τους μποέμ τύπους που γέλασαν με τη ζωή και έμαθαν από αυτή και αφού πεταχτώ μια βόλτα από τον τροπικό του καρκίνου θα ακούσω Floyd και θα κοιμηθώ. 
Ίσως αύριο το φως να με ξυπνήσει καλύτερο.

                   και είναι ένα κείμενο του μαννυ γραμμένο το 2008

                                                                            free-fantasia

επιμέλεια κειμένου:ntina

Η πολυχρωμία της συνείδησης και το ψάρεμα και πιο πίσω κρυμμένος ο Philip Dick

Να έχεις καθαρή συνείδηση μας έλεγαν μια ζωή οι πιο μεγάλοι, οι περισσότεροι τουλάχιστον. Και τι είναι η συνείδησή σου για να είναι καθαρή; 
Ο πάγκος της κουζίνας ή τα τζάμια του αυτοκινήτου σου; 
Γιατί αν είναι κάτι παρόμοιο να πάρω ένα πανί να την καθαρίσω στη στιγμή. 
Όπως έλεγε και ο μεγάλος Philip Dick παραλογισμοί της φαντασίας. 
Αλλά πάλι ο Dick ήταν τρελός. 
Πάμε από την αρχή γιατί μπερδεύτηκα.
Συνείδηση, λέξη σύνθετη από τη λέξη είδηση και το προσθετικό συν. 
Νομίζω δεν είμαι και Μπαμπινιώτης. 
Άρα με τα λίγα ελληνικά που ξέρουμε, σημαίνει πρόσθετη είδηση, πρόσθετη πληροφορία ίσως. 
Και που βρίσκεται; 
Γιατί το Άγιο Πνεύμα έχει να εμφανιστεί 2000 χρόνια. 
Μα στο μυαλό σου χαζέ. 
Είναι οι αποτυπωμένες μνήμες σου από τα βρεφικά σου χρόνια μέχρι σήμερα. 
Μπα και τι είναι αυτό που έχει αποτυπωθεί; 
Γενικές συμπεριφορές, όπως για παράδειγμα ότι είναι καλό να βοηθάς έναν άνθρωπο που έχει ανάγκη. 
Είναι όλες οι ηθικές αξίες που βρίσκονται βαθιά μέσα σου, όπως σου έχουν μάθει από την οικογένειά σου και το σχολείο και….
Στοπ. 
Όταν κάποιος σου λέει να έχεις καθαρή συνείδηση λοιπόν εννοεί να ακολουθείς όλες τις καλές αξίες που έχεις μάθει για να μην έχεις τύψεις...
Αυτό όμως προϋποθέτει ότι όλα όσα σου δίδαξε είναι σωστά και ότι αυτός επίσης ήταν σωστός και ντόμπρος άνθρωπος και ο πατέρας του το ίδιο και αυτού άλλο τόσο μέχρι και τον πρώτο Νεάτερνταλ πρόγονο σου που ήταν ο πρώτος ο οποίος είχε καταργήσει το τράβηγμα των μαλλιών της γυναίκας του. 
Χα -και τότε γιατί η κοινωνία μας είναι έτσι;
Μην βιάζεσαι δικέ μου. 
Μπορεί να στα έμαθαν καλά αλλά εσύ να μην τα εφαρμόζεις όπως πρέπει.. 
Αυτό όμως είναι σαν να ρωτάμε αν έκανε η κότα το αυγό ή το αυγό την κότα. 
Δεν έχει σημασία ποιος έσπασε τον κρίκο στο γενεαλογικό δέντρο του καθενός αλλά ότι το δέντρο έχει γείρει. 
Και η κοινωνία μοιάζει με τον Τιτανικό λίγο πριν βουλιάξει. 
Και για ποια συνείδηση τότε συζητάμε;
"Λάθος κάνεις, υπάρχει συνείδηση" μου είπε ο Τάσος τις προάλλες.
"Ποια συνείδηση ρε Τάσο;"
"Υπάρχει που σου λέω. 
Απλά πρέπει να διαλέξεις χρώμα. 
Η δικιά μου είναι ροζ ας πούμε;"
"Τι ροζ μου τσαμπουνάς τώρα;"
"Ροζ είναι αυτό τον καιρό από τα κατοστάευρα"
"Ντροπή ρε Τάσο. Μιλάμε σοβαρά. 
Το θέμα είναι ότι δεν έχουμε παιδεία. 
Πάνε να την διαλύσουν, δε θα μείνει τίποτα"
"Αγόρι μου πάει καιρός που την έχουν διαλύσει, δεν τους έβλεπες πέρυσι που πήγαιναν όλοι για ψάρεμα;"
"Τι σχέση έχει αυτό τώρα;"
"Δεν είχε μείνει τίποτε άλλο να γαμήσουν" ntns
     ...σημείωση ntinas
Συνείδηση είναι η νοητική δυνατότητα ενός οργανισμού η οποία του επιτρέπει, σε προέκταση των αισθήσεων του, να γνωρίζει και να κατανοεί τον εαυτό του, 
το περιβάλλον του, 
τα γεγονότα και γενικά όσα συμβαίνουν γύρω του και μέσα του και να έχει την αίσθηση της θέσης του και της σημασίας του στον κόσμο καθώς και του αντίκτυπου των πράξεων του. 
Η ενσυνείδητη κατάσταση ως άμεση, ολοφάνερη, θεμελιώδης εμπειρία ζωής αποτέλεσε για τον  René Descartes/Renatus Cartesius τη σταθερή αφετηρία στο έργο του για την ανάπλαση της πραγματικότητας.
Η λέξη συνείδηση προέρχεται από το απαρέμφατο συν-ειδέναι < οίδα = γνωρίζω, (σύν+οιδα) = γνωρίζω καλώς, εξ ιδίας αντιλήψεως που αποδόθηκε και στα λατινικά με την ακριβή εννοιολογική της σημασία, ως conscientia, που σημαίνει γνωρίζω πλήρως. 
Την ίδια λέξη χρησιμοποιεί πρώτος ο Γάλλος φιλόσοφος René Descartes/Renatus Cartesius και λίγο αργότερα ο John Locke στα αγγλικά ως Conscience που μεταγενέστερα μεταβάλλεται σε Concience.
Από την ίδια ρίζα παράγονται οι λέξεις Sence = αίσθηση, 
sense = έννοια, αλλά και Science = επιστήμη που στα ελληνικά σημαίνει "προσήλωση του νου", από το αυτοτελές ρήμα επίσταμαι = γνωρίζω εμπείρως...
Όσον αφορά την ετυμολογία της λέξης συνείδηση και ο Γ. Μπαμπινιώτης εκφράζει την άποψη ότι προέρχεται από το απαρέμφατο συν-ειδ-έναι του ρήματος σύνοιδα = γνωρίζω καλά, ξέρω.,,,
psychologynow.gr
https://free-fantasia.blogspot.com/2008/11/blog-post.html

Μία Στιγμή, Μία Ζωή

Σηκώθηκες, πήγες για δουλειά, κουράστηκες, μπούχτισες, γύρισες το βράδυ στο σπίτι, έφαγες και κοιμήθηκες. 
Το πρωινό έρχεται γρήγορα, οι εικόνες που περιβάλλουν τον ονειρικό σου κόσμο τρέχουν σαν τρελές και καλπάζουν σαν καθαρόαιμα αραβικά σε μία έρημο ψάχνοντας απεγνωσμένα μία όαση.
Σηκώνεσαι κουρασμένος από ένα συνεχόμενο μπιπ που τρυπάει τα μηνίγγια σου, πίνεις καφέ, κάνεις ένα δύο τσιγάρα στο πόδι και πας για δουλειά, κουράζεσαι, μπουχτίζεις, γυρίζεις το βράδυ στο σπίτι, τρως και κοιμάσαι.
Ο Μορφέας δεν είναι καλός απέναντί σου και σε τρέχει στον ύπνο σου. 
Σηκώνεσαι πάλι αναμαλλιασμένος και παρακαλάς τουλάχιστον να μην τρέχεις στον ύπνο σου. Γιατί να μην μπορείς να σταματήσεις να σκέφτεσαι ακόμη και στον ύπνο σου; 
Είναι εύκολο. Αποφασίζεις να πάρεις μία ταινία για το DVD. 
Χαρούμενος πας για δουλειά, 

κουράζεσαι, 

μπουχτίζεις, 

γυρίζεις το βράδυ στο σπίτι, 

τρως, 

ανοίγεις το Home Cinema 7.1 Dolby Surround, που το είχες βρει ευκαιρία σε 64 δόσεις από το πολυκατάστημα της γειτονιάς. 
Η ταινία ξεκινάει αλλά όπως είσαι κουρασμένος δεν βλέπεις το τελείωμα, δεν πειράζει τα περισσότερα είναι ίδια.
Το πρωινό μπιπ από το ξυπνητήρι σε βρίσκει να αναρωτιέσαι πότε σε πήρε ο ύπνος. 
Μια ευφορία περιβάλλει όλο σου το είναι. 
Νίκησες τον Μορφέα. 
Δεν ονειρεύτηκες. 
Μπράβο κέρδισες τα όνειρά σου, είσαι πλέον κενός και μπορείς απερίσπαστος να κάνεις τη δουλειά σου.
Με το χαμόγελο στα χείλη, σταματάς στο περίπτερο για τσιγάρα, πας στη δουλειά, κουράζεσαι, μπουχτίζεις, γυρίζεις το βράδυ στο σπίτι, τρως και καθηλώνεσαι στην τηλεόραση. 
Τρομερή εφεύρεση τελικά.
Ξυπνάς από το μπιπ μποπ του ξυπνητηριού σου. 
Πότε άλλαξες τον ήχο δεν θυμάσαι. 
Αλλά ό άλλος σε είχε κουράσει γιατί ένα μπιπ μποπ είναι πάντα καλύτερο από ένα μπιπ. 
Πας να πλυθείς αλλά κάτι έχει αλλάξει πάνω σου. 
Πολύ πιτυρίδα μάλλον. 
Όχι λάθος. 
Τι είναι αυτό; 
Άσπρες τρίχες. 
Τι στο διάολο; 
Τι ημερομηνία έχουμε; 
Συμβουλεύεσαι το ημερολόγιό σου. 
Πότε πέρασαν τόσα χρόνια; 
Προσπαθείς να τα αθροίσεις αλλά δεν σου βγαίνουν. 
Κάτι έχεις χάσει. 
Μπορεί να σε είχαν απαγάγει εξωγήινοι. 
Ψάχνεις απεγνωσμένα για σημάδια που σου άφησε η απαγωγή αλλά μάταια.
Κάθεσαι κάτω και προσπαθείς να φέρεις εικόνες των προηγούμενων ετών στο νου σου. 
Αλλά δεν μπορείς. 
Έχεις νεκρώσει τα όνειρά σου και τις σκέψεις σου από καιρό. 
Ένα μπιπ ίσως. 
Ναι για το μπιπ είσαι σίγουρος.
Και τότε γίνεται. 
Εκείνη η στιγμή, το κλάσμα του δευτερολέπτου, εκείνο το τοσοδούλικο χρονικό διάστημα στο οποίο κάτι γίνεται και το μυαλό σου ξεκλειδώνεται, το απόρθητο χρηματοκιβώτιο των σκέψεων σου είναι ανοιχτό και μπορείς να δεις εικόνες του εαυτού σου. 
Εικόνες θολές, ασπρόμαυρες, νεκρές. 
Δεν μπορεί κάπου θα βρεις λίγο χρώμα. 
Ανακαλύπτεις μερικές ξεθωριασμένες, κάποιες λίγες στιγμές με φίλους καρδιακούς, με τη γυναίκα σου σε σκηνικά σουρεαλιστικά, στιγμές χαράς, στιγμές ανέμελες, στιγμές μαγικές. Πότε ήταν η τελευταία τέτοια που έζησες; 
Δεν θυμάσαι. 
Ξύνεις το κεφάλι σου νευρικά. 
Κάτι δεν πάει καλά.
Πας βαρύθυμα για δουλειά και σταματάς στο περίπτερο για τσιγάρα 
Ο περιπτεράς έχει αστείο κούρεμα. 
Χαμογελάς. 
Δεν το είχες προσέξει ποτέ. 
Κάτι έχει ξυπνήσει μέσα σου και αρχίζεις να ζεις τις μικρές στιγμές, όσο ασήμαντες και να είναι. 
Κάτι άλλαξε. 
Ποτέ δεν είναι αργά.

το κείμενο έχει γραφτεί τον νοέμβριο του 2008

γιατί η ζωή έχει και άλλα να μας πει - ο νέος άνθρωπος

Μια Μπουρζουαζία που συνεχώς αναπτύσσεται, μία κάστα ανθρώπων που αναδύεται μέσα από την αστική κοινωνία, 

μία κραταιά τάξη που συνθλίβει κάθε τι ανθρώπινο και φυσικό, 

μία μηχανή καταστροφής που ονειρεύεται τσαλαπατώντας τα όνειρα των "απλών", ένα όπλο καταστροφής στα χέρια των σύγχρονων μηχανισμών επιβολής εξουσίας. 
Αυτός είναι ο νέος άνθρωπος, ένα τέρας που ξεπροβάλλει μέσα από τα σύγχρονα μέσα δικτύωσης, μία παραμορφωμένη μορφή ύπαρξης, ένα άψυχο ον χωρίς αισθήματα, ένα καλολαδωμένο γρανάζι, κρύο και παγωμένο, ένα αφύσικο πλάσμα, σκοτεινό και μαύρο.
Ποιοι κυβερνούν; 
Ποιοι αποφασίζουν για τις τύχες του κόσμου; 
Ένα πέπλο καλύπτει όλους αυτούς που κρατούν την τύχη μας στα χέρια τους. 
Δεν χρειάζεται να εμφανιστούν, 
δεν χρειάζεται να εμπνεύσουν ή να κοροϊδέψουν. 
Έχουν τα τέρατά τους. 
Έχουν το νέο άνθρωπο. 
Τους πήρε χρόνια να τον "φτιάξουν", 
να τον εκπαιδεύσουν, 
να τον λαδώσουν, 
να τον τοποθετήσουν στη θέση του. 
Ο νέος άνθρωπος των " social media" είναι το όπλο τους. 
Μια διαστρεβλωμένη μορφή ύπαρξης που δε γνωρίζει την ανθρώπινη επαφή, που νομίζει πως δεν την  χρειάζεται, ένα ον που τρέφεται με "likes", μία καρικατούρα σε ένα θέατρο σκιών με μακάβριο τέλος.
Το αδηφάγο αυτό "ανθρώπινο" ον, μία σύγχρονη ύαινα που περιμένει τη σειρά της για να γευτεί λίγο αίμα, υπάρχει ανάμεσά μας, το βλέπουμε σε όλες τις εκφάνσεις της σύγχρονης ζωής, 
στη δουλειά μας, 
στις σχέσεις μας, 
στη διασκέδασή μας. 
Είναι εκείνο που θα μας ζητήσει να δουλέψουμε με μισθό πείνας, 
είναι εκείνο που θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να αφαιρέσει από μας τα κεκτημένα για να μπορεί να έχει σπίτια, 
κότερα, 
μανικιουρίστες, 
στυλίστες, 
ναρκωτικά και ότι άλλο προβλέπει το κοινωνικό σύστημα που βιώνουμε για μία "καθώς πρέπει" ζωή.
Κάποια από αυτά τα όντα θα μπουν φυλακή, θα κατηγορηθούν, ίσως και να αποκλειστούν από την κοινωνία. 
Δεν έχει σημασία, κάποια άλλα θα έρθουν να πάρουν τη θέση τους. 
Είναι πολλά. 
Και περιμένουν στη γωνία. 
Εξάλλου το σύστημα έχει ανάγκη που και που να δείχνει σημάδια αυτοκάθαρσης, για να ηρεμούν τα πνεύματα. 
Πρέπει να γεννάει ήρωες και ελπίδες. 
Το πιο επικίνδυνο ον στον κόσμο είναι ο "απελπισμένος άνθρωπος". 
Το σύστημα  δεν μας επιτρέπει να είμαστε απελπισμένοι, φοβάται την απελπισία, 
φοβάται τον ύστατο αγώνα για επιβίωση. 
Θα γεννήσει ήρωες, θα γεννήσει ψεύτικη ελπίδα, θα γεννήσει προοπτική. 
Έτσι είναι. 
Και όσο εμείς πιστεύουμε στην "ελπίδα", στην "προοπτική" όλο και θα χάνουμε λίγο από την ανθρωπιά μας, όλο και θα πέφτουμε πιο μέσα στα τάρταρα, 
όλο και πιο πολύ θα σκοτεινιάζουμε, 
θα μεταμορφωνόμαστε σε ένα σύγχρονο gollum χωρίς δικαιώματα, μόνο με δυσβάσταχτες υποχρεώσεις, αλυσοδεμένοι από τα δικά μας ψεύτικα όνειρα.
Αυτοί που δεν αντέχουν θα χαρακτηριστούν τρελοί, θα πάνε σε γιατρούς για να τους συνεφέρουν, θα τους πείσουν ότι το πρόβλημα είναι αυτοί, ότι το πρόβλημα είναι στο μυαλό τους. 
Το σύστημα θα πέσει πάνω τους, θα τους επισκευάσει και μετά θα τους αναδείξει σαν ήρωες που ξεπέρασαν τα προβλήματα της ζωής και θριάμβευσαν. 
Θα γεννήσει νέες "ελπίδες", νέους "ήρωες". 
Ανακύκλωση. 
Το συνώνυμο της επιτυχίας. 
Και τι γίνεται με αυτούς που δε θα τα καταφέρουν; 
Θα πάρουν το χάπι. 
Το χάπι της λήθης,  
της νάρκωσης και της αναισθησίας. 
Και θα ξεχαστούν. 
Μέχρι να πεθάνουν. 
Θα περιφέρονται σαν ζόμπυ μέχρι το τέλος της ζωής τους. 
Και όταν το τέλος έρθει ένας καλογραμμένος επικήδειος θα τους συνοδεύει μέχρι τον άλλο κόσμο.
Εξάλλου ό "άλλος" κόσμος είναι η μεγαλύτερη "ελπίδα". 
Σταθερή αξία στο χρηματιστήριο των αξιών. 
Πουλάει εδώ και χιλιάδες χρόνια. 
Δεν πιστεύω στο Θεό σας. 
Έψαξα μέσα μου και δεν τον βρήκα. 
Είμαι έξω από το μαντρί. 
Με ιντριγκάρουν όμως τα δόγματα. 
Και έχω διαβάσει πολλά τέτοια. 
Και έχω μελετήσει και το δόγμα της αγάπης. 
Υποκριτές όσοι υποστηρίζουν πως πιστεύουν σε αυτό. 
Τι είναι αγάπη; 
Αγάπη είναι να μοιράζεσαι, 
να νοιώθεις τον συνάνθρωπό σου, 
να παλεύεις για αυτόν, 
να μάχεσαι μέχρις εσχάτων. 
Αγάπη δεν είναι η συνάθροιση σαν τα μυρμήγκια κάθε πρωί Κυριακής, 
δεν είναι η εξομολόγηση, 
αγάπη δεν είναι μια τυπική υπόθεση, 
ούτε μια τυπική υποχρέωση, 
αγάπη είναι καθημερινός αγώνας. 
Αγάπη δεν είναι η εξαργύρωση ενός εισιτηρίου για έναν παράδεισο. 
Αγάπη δεν είναι μια εγωιστική παραδεισολαγνεία. 
Αγάπη είναι η ελευθερία, 
η ισότητα, 
το δικαίωμα στη ζωή. 
Και δεν κατακτιέται μόνο με προσευχή.
Αλλά το παιχνίδι είναι στημένο με ευφάνταστο τρόπο. 
Θα μας φέρει αντιμέτωπους με "αδιέξοδα" και μετά θα μας κλείσει το μάτι σαν "μωρή" παρθένα και θα μας υποδείξει τον τρόπο για να υπερπηδήσουμε τα εμπόδιά του. 
Εμπόδια που το ίδιο δημιούργησε, 
ψεύτικες καταστάσεις που φαίνονται τόσο μα τόσο αληθινές. 
Και οι υποδείξεις που θα μας κάνουν έχουν πάντα την ίδια διεστραμμένη φιλοσοφία. Σύγκρουση. 
Σύγκρουση των κοινωνικών στρωμάτων, πόλεμος μεταξύ των απλών ανθρώπων, σφαγή σφαγή σφαγή.... 
Και ο σκοπός είναι ένας και μοναδικός. 
Η εξάλειψη ιδεών και αξιών. 
Αλληλεγγύη, 
συντροφικότητα, 
συμπαράσταση, 
σεβασμός και πάει λέγοντας. 
Το σύστημα θα κάνει τα πάντα για να μην αγαπήσουμε, 
για να απαξιώσουμε και κυρίως να μισήσουμε τους ίδιους τους εαυτούς μας. 
Εξάλλου υπάρχει αντικατάστατο. 
Υπάρχουν και τα "likes".
Υ.Γ. Απαγορεύονται τα "likes" στο παραπάνω κείμενο. 
Αν θέλετε να το προωθήσετε σε φίλο σας, πιείτε ένα καφέ μαζί του, είναι πιο σημαντικό από το ίδιο το κείμενο!!!

                                                                      το κείμενο έχει γραφτεί τον απρίλιο του 2013

Οι μύθοι δεν λένε πάντα την αλήθεια

Ο Ζαμπούντα ήταν κόκκινος, όπως όλοι στη φυλή του έτσι και αλλιώς. 
Οι κεραίες του, μακριές και στητές, ξεπετάγονταν από το κεφάλι και ανιχνεύανε συνεχώς τον αέρα για δονήσεις, για μηνύματα φαγητού. 
Και αυτός περήφανος για αυτές, τις κρατούσε ψηλά για να ξεχωρίζει από τους άλλους. 
Για να είναι διαφορετικός.
Ο Ζαμπούντα ήταν γεννημένος εργάτης. Άνηκε στην εργατική τάξη. 
Η ύπαρξή του ήταν συνυφασμένη με το κουβάλημα τροφής στη φωλιά. 

Κάθε μέρα ξεκινούσε και περπατούσε μαζί με δεκάδες μυρμήγκια πάρα πολλά μέτρα και κουβαλούσε στις πλάτες του πολλές φορές το βάρος του για να τραφεί η φωλιά. 
Να τραφεί η βασίλισσα και τα χιλιάδες στόματα που αριθμούσε η φυλή.
Όμως ο Ζαμπούντα δεν ήθελε να μείνει εργάτης όλη τη ζωή του. 
Ήθελε να γίνει στρατιώτης. 
Να ανέβει βαθμίδα και να μην είναι αναγκασμένος να φορτώνεται βάρη όλη τη ζωή του. 
Να προσέχει τους άλλους, να πολεμάει για τη φυλή, να αποκτήσει δόξα. 
Και ίσως μια μέρα να έφτανε να τεκνοποιήσει τη βασίλισσα. 
Είχε όνειρα ο μικρός κόκκινος εργάτης, αλλά οι μέρες περνούσαν και παρότι ο Ζαμπούντα έβαζε τα δυνατά του κάθε μέρα για να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους, παρέμενε εργάτης. 
Έτσι μια μέρα πήγε στον υπεύθυνο της βάρδιάς του και στάθηκε μπροστά του, όρθωσε το ανάστημα του και είπε:
«Θέλω να γίνω και εγώ στρατιώτης όπως εσύ. 
Βαρέθηκα να κουβαλάω μία ολόκληρη ζωή.»
«Ναι αλλά είσαι εργάτης. 
Δε μπορείς να γίνεις στρατιώτης. 
Είναι η μοίρα σου να κουβαλάς. 
Γι’ αυτό είσαι γεννημένος», του απάντησε ο στρατιώτης.
«Δεν είναι έτσι. 
Έχω κουβαλήσει πολύ περισσότερο φαγητό από όσο θα φάω σε όλη τη ζωή μου. 
Έχω κάνει το χρέος μου. 
Θέλω να σταματήσω.»
«Μην λες αηδίες. 
Αν ζητήσουν όλοι οι εργάτες να σταματήσουν να κουβαλάνε η φυλή θα πεθάνει της πείνας.»
«Όχι δεν είναι έτσι. 
Μπορούμε να αλλάξουμε θέση και να κουβαλάτε οι στρατιώτες. 
Εσείς δεν έχετε χρέος προς τη φυλή;»
Ο στρατιώτης είχε αρχίσει να εκνευρίζεται. 
Η κόκκινη μουσούδα του ήταν έτοιμη να εκραγεί.
«Άκου να δεις. Δεν γίνονται αυτά που λες. 
Οι εργάτες είναι εργάτες και οι στρατιώτες στρατιώτες. 
Αν σταματήσετε να διακινείτε το φαγητό αυτή η κοινωνία θα παραλύσει. 
Στηρίζεται σε σας. 
Να είσαι περήφανος γι’ αυτό που είσαι. 
Φαντάζεσαι πως θα ήταν αν δεν υπήρχατε εσείς να υπηρετείτε πιστά το κοινό καλό;»
«Ωραία αφού είναι τόσο σημαντικό αυτό που κάνουμε γιατί δεν απολαμβάνουμε και εμείς τα προνόμια που έχετε εσείς; 
Και αφού είναι τόσο σημαντικό γιατί δεν το κάνεις εσύ και να πάρω εγώ τη θέση σου στην τεμπελιά; 
Έλα να δοξαστείς εσύ στη θέση μου. 
Εγώ βαρέθηκα τόση πολλή δόξα. 

Δεν θέλω άλλο.»
«Σταμάτα, θα με τρελάνεις. 
Δεν σκέφτεσαι την καλή μας τη βασίλισσα; 
Πως θα τραφεί; 
Αν συνεχίσεις να μιλάς έτσι θα αναγκαστώ να σε τιμωρήσω.»
Ο Ζαμπούντα όμως δεν είχε σκοπό να σταματήσει.
«Στο διάολο και η βασίλισσα. 
Να βγει να μαζέψει το φαγητό της μόνη της.»
Και έτσι ο Ζαμπούντα τιμωρήθηκε σκληρά για τα λόγια και την ανταρσία του. 
Γιατί κανένας από τους εργάτες δεν τον υποστήριξε. 
Και τον έστελναν όλο και σε πιο απομακρυσμένες αποστολές, πολλές φορές μόνο του. 
Αλλά από τύχη ή από κάποιο παιχνίδι της μοίρας γλίτωνε τους κινδύνους. 
Και μια μέρα γνώρισε ένα τζιτζίκι που λιαζόταν κάτω από τον ήλιο.
Το τζιτζίκι τον κοίταξε και χαμογέλασε.
«Έϊ μυρμήγκι τι κάνεις;»
«Κουβαλάω φαγητό για τη φυλή.»
«Πάντα η ίδια ιστορία έτσι; 
Δεν βαρέθηκες;»
«Βαρέθηκα, αλλά τουλάχιστον εγώ θα ζήσω το χειμώνα ενώ εσύ θα πεθάνεις.»
«Αλήθεια πιστεύεις πως αυτή είναι η διαφορά μεταξύ μας; 
Μην πιστεύεις στους μύθους μυρμήγκι, δεν λένε πάντα την αλήθεια. 
Η διαφορά είναι πως εγώ είμαι ελεύθερος να αποφασίσω αν θα ζήσω ή θα πεθάνω, ενώ εσύ δεν είσαι.»
Ο Ζαμπούντα κοντοστάθηκε λίγο και μετά χωρίς να πει τίποτα συνέχισε το δρόμο του. 
Όμως τα λόγια του τζίτζικα βούιζαν κάθε μέρα στα αυτιά του. 
Και έφτασε μία μέρα που η φυλή του δέχτηκε ξαφνικά επίθεση από εισβολείς. 
Ήταν μία μέρα που ο Ζαμπούντα ήταν απομακρυσμένος από όλους και έψαχνε φαγητό. 

Και είδε τους εχθρούς να πλησιάζουν και ενστικτωδώς άρχισε να τρέχει για να ειδοποιήσει τους άλλους. 

Και τότε έφτασε μπροστά σε ένα σταυροδρόμι. 
Ο πρώτος δρόμος οδηγούσε προς τη φωλιά, ο δεύτερος προς τον τζίτζικα. 
Ο ένας προς τη σκλαβιά και την προστασία, ο άλλος προς την ελευθερία και την αβεβαιότητα.
Όμως ο Ζαμπούντα ήταν σίγουρος για την απόφασή, ίσως για πρώτη φορά στη ζωή του. 
Και όπως περπατούσε στον δεύτερο δρόμο σκέφτηκε:
"Οι μύθοι δεν λένε πάντα την αλήθεια."

free-fantasia