Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εκείνος κι εκείνος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εκείνος κι εκείνος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 2023

“Το αυγό” - Ένα παγκάκι σε κάποιο δρόμο. Νύχτα. Μπαίνουν ο Λουκάς και ο Σόλων.

Εκείνος κι εκείνος ήταν ο τίτλος μιας σατιρικής τηλεοπτικής σειράς, που προβλήθηκε στο ΕΡΤ από τις 19 Ιουνίου 1972 έως τις 9 Φεβρουαρίου 1974.
Πρωταγωνιστές της σειράς ήταν ο Βασίλης Διαμαντόπουλος και ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος.
Η σειρά “Εκείνος και εκείνος” ξαναγυρίστηκε το 1989, με σκηνοθέτη τον Κώστα Κουτσομύτη, διότι η αρχική σειρά δεν είχε διασωθεί, παρά μόνο ένα απόσπασμα από το επεισόδιο “Το αυγό”.
Ένα παγκάκι σε κάποιο δρόμο. Νύχτα. Μπαίνουν ο Λουκάς και ο Σόλων.
ΣΟΛΩΝ: Που πας, Λουκά;
ΛΟΥΚΑΣ: Στο παγκάκι, να καθίσω.
ΣΟΛΩΝ: Πρέπει πρώτα να σκεφτούμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Δεν μπορούμε να σκεφτούμε καθισμένοι;
ΣΟΛΩΝ: Το θέμα επείγει, Λουκά. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε το μέλλον.
ΛΟΥΚΑΣ: Το μέλλον;
ΣΟΛΩΝ: Το μέλλον.
ΛΟΥΚΑΣ: Καλά, για στάσου, θα έχουμε και μέλλον;
            Ο Σόλων βγάζει μια εφημερίδα
ΣΟΛΩΝ: Ξέρεις τι λέει; Η ανθρώπινη ζωή παρατείνεται.
ΛΟΥΚΑΣ: Κι εμείς, Σόλων; Παρατεινόμεθα κι εμείς;
ΣΟΛΩΝ: Αν θεωρηθούμε ότι ανήκουμε στο ανθρώπινο γένος… Κι εμείς…
ΛΟΥΚΑΣ: Δηλαδή;
ΣΟΛΩΝ: Κοίτα. Οι άνθρωποι μέχρι τώρα πέθαιναν κάπου στα εβδομήντα, βία ογδόντα. Τώρα θα πεθαίνουν κάπου στα εκατό.
ΛΟΥΚΑΣ: Μη μου κόβεις τη χολή, Σόλων. Ακόμα άλλα πενήντα χρόνια ζωής; Εγώ, Σόλων, κάνω υπομονή το πολύ άλλα δέκα χρόνια… το πολύ. Αλλά πενήντα; Ποτέ. Δεν αντέχω. Παραιτούμαι.
ΣΟΛΩΝ: Από τι παραιτείσαι;
ΛΟΥΚΑΣ: Όχι, δεν παραιτούμαι, διαμαρτύρομαι. Με ποιο δικαίωμα μου παρατείνουν τη ζωή; Με ρώτησαν αν θέλω;
ΣΟΛΩΝ: Θες δε θες, αυτοί θα την παρατείνουν. Γεγονός… Αλλά κοίτα. Αν όντως έχουμε ακόμα πενήντα χρόνια ζωής, τότε έχουμε και τεράστια περιθώρια.
ΛΟΥΚΑΣ: Για ποιο πράγμα περιθώρια;
ΣΟΛΩΝ: Σε πενήντα χρόνια μπορούμε να γίνουμε ό,τι θέλουμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Ό,τι θέλουμε;
ΣΟΛΩΝ: Τα πάντα!
ΛΟΥΚΑΣ: Περιπτεράδες μπορούμε;
ΣΟΛΩΝ: Βεβαίως.
ΛΟΥΚΑΣ: Να πουλάμε σουβλάκια;
ΣΟΛΩΝ: Και σουβλάκια και ζωγράφοι και σταρ.
ΛΟΥΚΑΣ: Σταρ!
ΣΟΛΩΝ: Μπορούμε να γίνουμε ακόμα και Κολόμβοι. Κάπου θα υπάρχει μία ακόμα Αμερική.
ΛΟΥΚΑΣ: Όχι Κολόμβοι, Σόλων, με πιάνει η θάλασσα.
ΣΟΛΩΝ: Λουκά, μωρό μου, ό,τι θέλουμε μπορούμε να γίνουμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Για κάτσε όμως. Πως θα αρχίσουμε; Πες ότι θέλω να γίνω φιστικάς. Με τι κεφάλαιο; Πως;
ΣΟΛΩΝ: Είσαι αγράμματος. Όλα θέλουν οργάνωση. Πρώτα θα βρούμε το τι και μετά, στην επόμενη σύσκεψη το πως… Τώρα μας λείπει το τι.
ΛΟΥΚΑΣ: Και καλά, ο δικαστής ήθελε να γίνει δικαστής και έγινε. Αλλά ο λούστρος;
ΣΟΛΩΝ: Τι ο λούστρος;
ΛΟΥΚΑΣ: Ο λούστρος, Σόλων, λούστρος ήθελε να γίνει; Τόσο κορόιδο ήταν; Γιατί δε διάλεξε να πάει, ας πούμε, στη λεγεώνα των ξένων και έγινε λούστρος;
ΣΟΛΩΝ: Αυτό σου λέω τόση ώρα. Το παν είναι θέμα οργάνωσης. Αν πάρουμε λάθος απόφαση τώρα…
ΛΟΥΚΑΣ: Ξέρεις τι θα ήταν ωραία; Να ήμασταν φίδια.
ΣΟΛΩΝ: Φίδια; Τι φίδια;
ΛΟΥΚΑΣ: Φίδια. Κανονικά φίδια. Εκατό τοις εκατό φίδια… Οκτώ μήνες ξάπλα. Να τρελαθούμε στον ύπνο.
ΣΟΛΩΝ: Εννοείς τη χειμερία νάρκη;
ΛΟΥΚΑΣ: Ναι, ναι, χειμερία… Οκτώ μήνες ξάπλα, χειμερία, και τους άλλους τέσσερις, τους καλοκαιρινούς θα παραθερίζουμε στα πάρκα… Ούτε νοίκι ούτε ρούχα ούτε…
ΣΟΛΩΝ: Καφέ.
ΛΟΥΚΑΣ: Καφέ;
ΣΟΛΩΝ: Οκτώ μήνες χωρίς καφέ; Αδύνατον.
ΛΟΥΚΑΣ: Αλήθεια, αδύνατον… Είδες; Στο είπα: Δεν μπορούμε να γίνουμε ό,τι θέλουμε.
ΣΟΛΩΝ: Μπορούμε, Λουκά, μωρό μου. Μπορούμε… Αρκεί να μπούμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Που;
ΣΟΛΩΝ: Στο σύστημα, δεν ξέρω, αλλά κάπου πρέπει να μπούμε. Χαρά και εργασία, ωράριο, αλλά κάπου να μπούμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Που;
ΣΟΛΩΝ: Στο σύστημα, στο είπα.
ΛΟΥΚΑΣ: Τι είναι αυτό, ουζάδικο;
ΣΟΛΩΝ: Το σύστημα; Όχι. Αυγό.
ΛΟΥΚΑΣ: Αβγό ή αυγό;
ΣΟΛΩΝ: Αυγό. Μην γίνεσαι χυδαίος.
ΛΟΥΚΑΣ: Αυγό;
ΣΟΛΩΝ: Αυγό, ναι, αυγό, με ζάλισες… Όταν μπεις εκεί μέσα… πάει, τα ‘χεις όλα.
ΛΟΥΚΑΣ: Καλά. Και θα μας χωράει;
ΣΟΛΩΝ: Μέχρι να μπεις είναι το ζόρι. Μετά δεν το καταλαβαίνεις καν ότι είσαι μέσα.
ΛΟΥΚΑΣ: Κατάλαβα.... Θα χωράμε και οι δύο στο αυγό, Σόλων;
ΣΟΛΩΝ: Οι δυο; Όχι, ο καθένας θα έχει το δικό του… Και πάψε να σκέφτεσαι σαν υπανάπτυκτος.
ΛΟΥΚΑΣ: Μόνος δηλαδή; Μόνος… Όχι, Σόλων, όχι μόνος, δε γίνεται αυτό, Σόλων, δεν αντέχεται η ζωή μόνος, σε παρακαλώ, Σόλων, όχι.
ΣΟΛΩΝ: Θες να μην μπούμε; Αυτό προτείνεις;
ΛΟΥΚΑΣ: Να μην μπούμε.
ΣΟΛΩΝ: Να μείνουμε έξω;
ΛΟΥΚΑΣ: Έξω.
ΣΟΛΩΝ: Καλά, έξω… Όσο ελπίζουμε, όσο αντέχουμε, όσο μπορούμε… Έξω…
...αυτά έγραφε τότε ο κώστας μουρσελάς και οι δύο αξεπέραστοι ηθοποιοί μας, ο Βασίλης Διαμαντόπουλος και ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος, το ερμήνευσαν ανεπανάληπτα...

για να θυμηθούν οι παλιοί και να μάθουν οι νεότεροι

Εκείνος κι εκείνος ήταν ο τίτλος μιας σατιρικής τηλεοπτικής σειράς, που προβλήθηκε στο ΕΙΡΤ από τις 19 Ιουνίου 1972 έως τις 9 Φεβρουαρίου 1974.

Το σενάριο ήταν του Κώστα Μουρσελά, ενώ πέρασαν τρεις σκηνοθέτες και δύο τηλεσκηνοθέτες από τη σειρά. Η σειρά ήταν σατυρική, σε μορφή βίντεο, και ολοκληρώθηκε σε δύο κύκλους με 103 δεκαπεντάλεπτα επεισόδια.

Ημέρα προβολής ήταν στον πρώτο κύκλο η Δευτέρα και στον δεύτερο το Σάββατο.

Πρωταγωνιστές της σειράς ήταν ο Βασίλης Διαμαντόπουλος και ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος.

Ο Λουκάς (Βασίλης Διαμαντόπουλος) και ο Σόλων (Γιώργος Μιχαλακόπουλος) είναι δύο απλοί άνθρωποι, που σατιρίζουν τα κακώς κείμενα της κοινωνίας και προσπαθούν με σχόλια, απόψεις, συζητήσεις να κατανοήσουν τον παραλογισμό και τον προβληματισμό της σημερινής κοινωνίας.

Είναι σαν δύο κλασικοί «Ρωμιοί», που προσπαθούν να καταλάβουν την κοινωνία των τελευταίων χρόνων της Χούντας.

Ηθοποιοί: Βασίλης Διαμαντόπουλος (Λουκάς), Γιώργος Μιχαλακόπουλος (Σόλων), Νίκος Κούρος, Ελπίδα Μαζαράκη, Βάντα Καρακατσάνη, Στέλιος Λιονάκης, Δημήτρης Μπικηρόπουλος, Βασίλης Τσιβιλίκας, Άννα Κυριακού, Τζούλια Αργυροπούλου.
Σενάριο: Κώστας Μουρσελάς
Σκηνοθεσία: Κωστής Ζώης (15 επεισόδια), Βασίλης Διαμαντόπουλος (43 επεισόδια), Φώτης Λαζαρίδης (45 επεισόδια)
Τηλεσκηνοθεσία: Βασίλης Βλαχοδημητρόπουλος (52 επεισόδια), Μιχάλης Παπανικολάου (51 επεισόδια)
Παραγωγός: Νίκος Νικολαρέας
Εταιρεία παραγωγής: Τομή (78 επεισόδια), T.V.-R.C. (25 επεισόδια)
Μουσική: Κωστής Ζώης
Σκηνικά: Μανώλης Μαριδάκις
Φωτογραφία: Γιώργος Μακρινός
Μουσική τίτλων: “Baba O’ Riley” του ροκ συγκροτήματος “The Who” του 1971.

Η σειρά “Εκείνος και εκείνος” ξαναγυρίστηκε το 1989, με σκηνοθέτη τον Κώστα Κουτσομύτη, διότι η αρχική σειρά δεν είχε διασωθεί, παρά μόνο ένα απόσπασμα από το επεισόδιο “Το αυγό”.

Δεκατρία από τα σενάρια του Κώστα Μουρσελά ξαναμεταφέρθηκαν από την ΕΤ2, στην τηλεόραση με το αρχικό δίδυμο (Βασίλης Διαμαντόπουλος και Γιώργος Μιχαλακόπουλος), αλλά με άλλους συμπρωταγωνιστές (Μαρί Κωνσταντάτου, Τάσος Κωστής, Σταμάτης Τζελέπης, Τίμος Περλέγκας, Δημήτρης Κατσιμάνης, Χρήστος Κόκκινος και Τσιμάρας Τζανάτος) και σκηνογράφο (Μικές Καραπιπέρης). Το πρώτο επεισόδιο προβλήθηκε στις 9 Μαρτίου 1989 με ημέρα προβολής Πέμπτη. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 13 ημίωρα επεισόδια.

Το ριμέικ ήταν αξιόλογο, αλλά πάντως όχι τόσο επίκαιρο όσο το αρχικό έργο. Επαναπροβλήθηκε από την ΕΤ2 το 1990, το 1991, το 1992 και το 1999. Επίσης, το ριμέικ είναι το μόνο που διασώζεται.

Λίστα επεισοδίων του ριμέικ
1. Στάση λεωφορείου
2. Το αυγό
3-4. Ταυτότητα
5. Ο τροχός
6. Μια δουλειά αλλιώτικη από τις άλλες
7. Η σφραγίδα
8. Τα δόντια
9. Ελένη
10-11. Ο θαυμαστός κύριος Κλήμης
12-13. Συζήτηση περί παραλόγου

Η αρχική σειρά δεν λογοκρίθηκε από τη δικτατορία, γιατί όλα μέσα στο σίριαλ ήταν υπαινιγμοί και τίποτα δεν λεγόταν ευθέως. Κατά συνέπεια, οι δικτάτορες δεν μπορούσαν να εντοπίσουν την παρωδία.
Το ριμέικ κυκλοφόρησε σε 10 DVD από τη Ραδιοτηλεόραση τον Αύγουστο του 2008.
Ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος ως Σόλων, ξεχώριζε από τα γυαλιά του.

το άρθρο είχα αναρτήσει τον μάρτιο του 2022 - https://taneatisgaleras.blogspot.com/2022/03/blog-post_56.html

Τετάρτη 2 Μαρτίου 2022

“Το αυγό” - Ένα παγκάκι σε κάποιο δρόμο. Νύχτα. Μπαίνουν ο Λουκάς και ο Σόλων.

Εκείνος κι εκείνος ήταν ο τίτλος μιας σατιρικής τηλεοπτικής σειράς, που προβλήθηκε στο ΕΡΤ από τις 19 Ιουνίου 1972 έως τις 9 Φεβρουαρίου 1974.
Πρωταγωνιστές της σειράς ήταν ο Βασίλης Διαμαντόπουλος και ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος.
Η σειρά “Εκείνος και εκείνος” ξαναγυρίστηκε το 1989, με σκηνοθέτη τον Κώστα Κουτσομύτη, διότι η αρχική σειρά δεν είχε διασωθεί, παρά μόνο ένα απόσπασμα από το επεισόδιο “Το αυγό”.

Ένα παγκάκι σε κάποιο δρόμο. Νύχτα. Μπαίνουν ο Λουκάς και ο Σόλων.

ΣΟΛΩΝ: Που πας, Λουκά;
ΛΟΥΚΑΣ: Στο παγκάκι, να καθίσω.
ΣΟΛΩΝ: Πρέπει πρώτα να σκεφτούμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Δεν μπορούμε να σκεφτούμε καθισμένοι;
ΣΟΛΩΝ: Το θέμα επείγει, Λουκά. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε το μέλλον.
ΛΟΥΚΑΣ: Το μέλλον;
ΣΟΛΩΝ: Το μέλλον.
ΛΟΥΚΑΣ: Καλά, για στάσου, θα έχουμε και μέλλον;
       Ο Σόλων βγάζει μια εφημερίδα.
ΣΟΛΩΝ: Ξέρεις τι λέει; Η ανθρώπινη ζωή παρατείνεται.
ΛΟΥΚΑΣ: Κι εμείς, Σόλων; Παρατεινόμεθα κι εμείς;
ΣΟΛΩΝ: Αν θεωρηθούμε ότι ανήκουμε στο ανθρώπινο γένος… Κι εμείς…
ΛΟΥΚΑΣ: Δηλαδή;
ΣΟΛΩΝ: Κοίτα. Οι άνθρωποι μέχρι τώρα πέθαιναν κάπου στα εβδομήντα, βία ογδόντα. Τώρα θα πεθαίνουν κάπου στα εκατό.
ΛΟΥΚΑΣ: Μη μου κόβεις τη χολή, Σόλων. Ακόμα άλλα πενήντα χρόνια ζωής; Εγώ, Σόλων, κάνω υπομονή το πολύ άλλα δέκα χρόνια… το πολύ. Αλλά πενήντα; Ποτέ. Δεν αντέχω. Παραιτούμαι.
ΣΟΛΩΝ: Από τι παραιτείσαι;
ΛΟΥΚΑΣ: Όχι, δεν παραιτούμαι, διαμαρτύρομαι. Με ποιο δικαίωμα μου παρατείνουν τη ζωή; Με ρώτησαν αν θέλω;
ΣΟΛΩΝ: Θες δε θες, αυτοί θα την παρατείνουν. Γεγονός… Αλλά κοίτα. Αν όντως έχουμε ακόμα πενήντα χρόνια ζωής, τότε έχουμε και τεράστια περιθώρια.
ΛΟΥΚΑΣ: Για ποιο πράγμα περιθώρια;
ΣΟΛΩΝ: Σε πενήντα χρόνια μπορούμε να γίνουμε ό,τι θέλουμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Ό,τι θέλουμε;
ΣΟΛΩΝ: Τα πάντα!
ΛΟΥΚΑΣ: Περιπτεράδες μπορούμε;
ΣΟΛΩΝ: Βεβαίως.
ΛΟΥΚΑΣ: Να πουλάμε σουβλάκια;
ΣΟΛΩΝ: Και σουβλάκια και ζωγράφοι και σταρ.
ΛΟΥΚΑΣ: Σταρ!
ΣΟΛΩΝ: Μπορούμε να γίνουμε ακόμα και Κολόμβοι. Κάπου θα υπάρχει μία ακόμα Αμερική.
ΛΟΥΚΑΣ: Όχι Κολόμβοι, Σόλων, με πιάνει η θάλασσα.
ΣΟΛΩΝ: Λουκά, μωρό μου, ό,τι θέλουμε μπορούμε να γίνουμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Για κάτσε όμως. Πως θα αρχίσουμε; Πες ότι θέλω να γίνω φιστικάς. Με τι κεφάλαιο; Πως;
ΣΟΛΩΝ: Είσαι αγράμματος. Όλα θέλουν οργάνωση. Πρώτα θα βρούμε το τι και μετά, στην επόμενη σύσκεψη το πως… Τώρα μας λείπει το τι.
ΛΟΥΚΑΣ: Και καλά, ο δικαστής ήθελε να γίνει δικαστής και έγινε. Αλλά ο λούστρος;
ΣΟΛΩΝ: Τι ο λούστρος;
ΛΟΥΚΑΣ: Ο λούστρος, Σόλων, λούστρος ήθελε να γίνει; Τόσο κορόιδο ήταν; Γιατί δε διάλεξε να πάει, ας πούμε, στη λεγεώνα των ξένων και έγινε λούστρος;
ΣΟΛΩΝ: Αυτό σου λέω τόση ώρα. Το παν είναι θέμα οργάνωσης. Αν πάρουμε λάθος απόφαση τώρα…
ΛΟΥΚΑΣ: Ξέρεις τι θα ήταν ωραία; Να ήμασταν φίδια.
ΣΟΛΩΝ: Φίδια; Τι φίδια;
ΛΟΥΚΑΣ: Φίδια. Κανονικά φίδια. Εκατό τοις εκατό φίδια… Οκτώ μήνες ξάπλα. Να τρελαθούμε στον ύπνο.
ΣΟΛΩΝ: Εννοείς τη χειμερία νάρκη;
ΛΟΥΚΑΣ: Ναι, ναι, χειμερία… Οκτώ μήνες ξάπλα, χειμερία, και τους άλλους τέσσερις, τους καλοκαιρινούς θα παραθερίζουμε στα πάρκα… Ούτε νοίκι ούτε ρούχα ούτε…
ΣΟΛΩΝ: Καφέ.
ΛΟΥΚΑΣ: Καφέ;
ΣΟΛΩΝ: Οκτώ μήνες χωρίς καφέ; Αδύνατον.
ΛΟΥΚΑΣ: Αλήθεια, αδύνατον… Είδες; Στο είπα: Δεν μπορούμε να γίνουμε ό,τι θέλουμε.
ΣΟΛΩΝ: Μπορούμε, Λουκά, μωρό μου. Μπορούμε… Αρκεί να μπούμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Που;
ΣΟΛΩΝ: Στο σύστημα, δεν ξέρω, αλλά κάπου πρέπει να μπούμε. Χαρά και εργασία, ωράριο, αλλά κάπου να μπούμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Που;
ΣΟΛΩΝ: Στο σύστημα, στο είπα.
ΛΟΥΚΑΣ: Τι είναι αυτό, ουζάδικο;
ΣΟΛΩΝ: Το σύστημα; Όχι. Αυγό.
ΛΟΥΚΑΣ: Αβγό ή αυγό;
ΣΟΛΩΝ: Αυγό. Μην γίνεσαι χυδαίος.
ΛΟΥΚΑΣ: Αυγό;
ΣΟΛΩΝ: Αυγό, ναι, αυγό, με ζάλισες… Όταν μπεις εκεί μέσα… πάει, τα ‘χεις όλα.
ΛΟΥΚΑΣ: Καλά. Και θα μας χωράει;
ΣΟΛΩΝ: Μέχρι να μπεις είναι το ζόρι. Μετά δεν το καταλαβαίνεις καν ότι είσαι μέσα.
ΛΟΥΚΑΣ: Κατάλαβα.... Θα χωράμε και οι δύο στο αυγό, Σόλων;
ΣΟΛΩΝ: Οι δυο; Όχι, ο καθένας θα έχει το δικό του… Και πάψε να σκέφτεσαι σαν υπανάπτυκτος.
ΛΟΥΚΑΣ: Μόνος δηλαδή; Μόνος… Όχι, Σόλων, όχι μόνος, δε γίνεται αυτό, Σόλων, δεν αντέχεται η ζωή μόνος, σε παρακαλώ, Σόλων, όχι.
ΣΟΛΩΝ: Θες να μην μπούμε; Αυτό προτείνεις;
ΛΟΥΚΑΣ: Να μην μπούμε.
ΣΟΛΩΝ: Να μείνουμε έξω;
ΛΟΥΚΑΣ: Έξω.
ΣΟΛΩΝ: Καλά, έξω… Όσο ελπίζουμε, όσο αντέχουμε, όσο μπορούμε… Έξω…
...αυτά έγραφε τότε ο κώστας μουρσελάς και οι δύο αξεπέραστοι ηθοποιοί μας, ο Βασίλης Διαμαντόπουλος και ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος, το ερμήνευσαν ανεπανάληπτα...

για να θυμηθούν οι παλιοί και να μάθουν οι νεότεροι

Εκείνος κι εκείνος ήταν ο τίτλος μιας σατιρικής τηλεοπτικής σειράς, που προβλήθηκε στο ΕΙΡΤ από τις 19 Ιουνίου 1972 έως τις 9 Φεβρουαρίου 1974.
Το σενάριο ήταν του Κώστα Μουρσελά, ενώ πέρασαν τρεις σκηνοθέτες και δύο τηλεσκηνοθέτες από τη σειρά.
Η σειρά ήταν σατυρική, σε μορφή βίντεο, και ολοκληρώθηκε σε δύο κύκλους με 103 δεκαπεντάλεπτα επεισόδια.
Ημέρα προβολής ήταν στον πρώτο κύκλο η Δευτέρα και στον δεύτερο το Σάββατο.
Πρωταγωνιστές της σειράς ήταν ο Βασίλης Διαμαντόπουλος και ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος.
Ο Λουκάς/Βασίλης Διαμαντόπουλος και ο Σόλων/Γιώργος Μιχαλακόπουλος είναι δύο απλοί άνθρωποι, που σατιρίζουν τα κακώς κείμενα της κοινωνίας και προσπαθούν με σχόλια, απόψεις, συζητήσεις να κατανοήσουν τον παραλογισμό και τον προβληματισμό της σημερινής κοινωνίας.
Είναι σαν δύο κλασικοί "Ρωμιοί", που προσπαθούν να καταλάβουν την κοινωνία των τελευταίων χρόνων της Χούντας.
Ηθοποιοί: Βασίλης Διαμαντόπουλος/Λουκάς, 
Γιώργος Μιχαλακόπουλος/Σόλων, 
Νίκος Κούρος, 
Ελπίδα Μαζαράκη, 
Βάντα Καρακατσάνη, 
Στέλιος Λιονάκης, 
Δημήτρης Μπικηρόπουλος, 
Βασίλης Τσιβιλίκας, 
Άννα Κυριακού, 
Τζούλια Αργυροπούλου.
Σενάριο: Κώστας Μουρσελάς
Σκηνοθεσία: Κωστής Ζώης (15 επεισόδια), Βασίλης Διαμαντόπουλος (43 επεισόδια), Φώτης Λαζαρίδης (45 επεισόδια)
Τηλεσκηνοθεσία: Βασίλης Βλαχοδημητρόπουλος (52 επεισόδια), Μιχάλης Παπανικολάου (51 επεισόδια)
Παραγωγός: Νίκος Νικολαρέας
Εταιρεία παραγωγής: Τομή (78 επεισόδια), T.V.-R.C. (25 επεισόδια)
Μουσική: Κωστής Ζώης
Σκηνικά: Μανώλης Μαριδάκις
Φωτογραφία: Γιώργος Μακρινός
Μουσική τίτλων: “Baba O’ Riley” του ροκ συγκροτήματος “The Who” του 1971.
Η σειρά “Εκείνος και εκείνος” ξαναγυρίστηκε το 1989, με σκηνοθέτη τον Κώστα Κουτσομύτη, διότι η αρχική σειρά δεν είχε διασωθεί, παρά μόνο ένα απόσπασμα από το επεισόδιο “Το αυγό”.
Δεκατρία από τα σενάρια του Κώστα Μουρσελά ξαναμεταφέρθηκαν από την ΕΤ2, στην τηλεόραση με το αρχικό δίδυμο, Βασίλης Διαμαντόπουλος και Γιώργος Μιχαλακόπουλος, αλλά με άλλους συμπρωταγωνιστές, Μαρί Κωνσταντάτου,
Τάσος Κωστής,
Σταμάτης Τζελέπης,
Τίμος Περλέγκας,
Δημήτρης Κατσιμάνης,
Χρήστος Κόκκινος και Τσιμάρας Τζανάτος και σκηνογράφο, Μικές Καραπιπέρης.
Το πρώτο επεισόδιο προβλήθηκε στις 9 Μαρτίου 1989 με ημέρα προβολής Πέμπτη. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 13 ημίωρα επεισόδια.
Το ριμέικ ήταν αξιόλογο, αλλά πάντως όχι τόσο επίκαιρο όσο το αρχικό έργο. Επαναπροβλήθηκε από την ΕΤ2 το 1990, το 1991, το 1992 και το 1999. Επίσης, το ριμέικ είναι το μόνο που διασώζεται.
Λίστα επεισοδίων του ριμέικ
1. Στάση λεωφορείου
2. Το αυγό
3-4. Ταυτότητα
5. Ο τροχός
6. Μια δουλειά αλλιώτικη από τις άλλες
7. Η σφραγίδα
8. Τα δόντια
9. Ελένη
10-11. Ο θαυμαστός κύριος Κλήμης
12-13. Συζήτηση περί παραλόγου
Η αρχική σειρά δεν λογοκρίθηκε από τη δικτατορία, γιατί όλα μέσα στο σίριαλ ήταν υπαινιγμοί και τίποτα δεν λεγόταν ευθέως.
Κατά συνέπεια, οι δικτάτορες δεν μπορούσαν να εντοπίσουν την παρωδία.
Το ριμέικ κυκλοφόρησε σε 10 DVD από τη Ραδιοτηλεόραση τον Αύγουστο του 2008.
Ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος ως Σόλων, ξεχώριζε από τα γυαλιά του.

Σάββατο 4 Νοεμβρίου 2017

Το αυγό

εκείνος κι εκείνος
(Ένα παγκάκι σε κάποιο δρόμο. Νύχτα. Μπαίνουν ο Λουκάς και ο Σόλων.)

ΣΟΛΩΝ: Που πας, Λουκά;
ΛΟΥΚΑΣ: Στο παγκάκι, να καθίσω.
ΣΟΛΩΝ: Πρέπει πρώτα να σκεφτούμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Δεν μπορούμε να σκεφτούμε καθισμένοι;
ΣΟΛΩΝ: Το θέμα επείγει, Λουκά. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε το μέλλον.
ΛΟΥΚΑΣ: Το μέλλον;
ΣΟΛΩΝ: Το μέλλον.
ΛΟΥΚΑΣ: Καλά, για στάσου, θα έχουμε και μέλλον;

(Ο Σόλων βγάζει μια εφημερίδα).

ΣΟΛΩΝ: Ξέρεις τι λέει; Η ανθρώπινη ζωή παρατείνεται.
ΛΟΥΚΑΣ: Κι εμείς, Σόλων; Παρατεινόμεθα κι εμείς;
ΣΟΛΩΝ: Αν θεωρηθούμε ότι ανήκουμε στο ανθρώπινο γένος… Κι εμείς…
ΛΟΥΚΑΣ: Δηλαδή;
ΣΟΛΩΝ: Κοίτα. Οι άνθρωποι μέχρι τώρα πέθαιναν κάπου στα εβδομήντα, βία ογδόντα. Τώρα θα πεθαίνουν κάπου στα εκατό.
ΛΟΥΚΑΣ: Μη μου κόβεις τη χολή, Σόλων. Ακόμα άλλα πενήντα χρόνια ζωής; Εγώ, Σόλων, κάνω υπομονή το πολύ άλλα δέκα χρόνια… το πολύ. Αλλά πενήντα; Ποτέ. Δεν αντέχω. Παραιτούμαι.
ΣΟΛΩΝ: Από τι παραιτείσαι;
ΛΟΥΚΑΣ: Όχι, δεν παραιτούμαι, διαμαρτύρομαι. Με ποιο δικαίωμα μου παρατείνουν τη ζωή; Με ρώτησαν αν θέλω;

ΣΟΛΩΝ: Θες δε θες, αυτοί θα την παρατείνουν. Γεγονός… Αλλά κοίτα. Αν όντως έχουμε ακόμα πενήντα χρόνια ζωής, τότε έχουμε και τεράστια περιθώρια.
ΛΟΥΚΑΣ: Για ποιο πράγμα περιθώρια;
ΣΟΛΩΝ: Σε πενήντα χρόνια μπορούμε να γίνουμε ό,τι θέλουμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Ό,τι θέλουμε;
ΣΟΛΩΝ: Τα πάντα!
ΛΟΥΚΑΣ: Περιπτεράδες μπορούμε;
ΣΟΛΩΝ: Βεβαίως.
ΛΟΥΚΑΣ: Να πουλάμε σουβλάκια;
ΣΟΛΩΝ: Και σουβλάκια και ζωγράφοι και σταρ.
ΛΟΥΚΑΣ: Σταρ!
ΣΟΛΩΝ: Μπορούμε να γίνουμε ακόμα και Κολόμβοι. Κάπου θα υπάρχει μία ακόμα Αμερική.
ΛΟΥΚΑΣ: Όχι Κολόμβοι, Σόλων, με πιάνει η θάλασσα.

ΣΟΛΩΝ: Λουκά, μωρό μου, ό,τι θέλουμε μπορούμε να γίνουμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Για κάτσε όμως. Πως θα αρχίσουμε; Πες ότι θέλω να γίνω φιστικάς. Με τι κεφάλαιο; Πως;
ΣΟΛΩΝ: Είσαι αγράμματος. Όλα θέλουν οργάνωση. Πρώτα θα βρούμε το τι και μετά, στην επόμενη σύσκεψη το πως… Τώρα μας λείπει το τι.

ΛΟΥΚΑΣ: Και καλά, ο δικαστής ήθελε να γίνει δικαστής και έγινε. Αλλά ο λούστρος;
ΣΟΛΩΝ: Τι ο λούστρος;
ΛΟΥΚΑΣ: Ο λούστρος, Σόλων, λούστρος ήθελε να γίνει; Τόσο κορόιδο ήταν; Γιατί δε διάλεξε να πάει, ας πούμε, στη λεγεώνα των ξένων και έγινε λούστρος;
ΣΟΛΩΝ: Αυτό σου λέω τόση ώρα. Το παν είναι θέμα οργάνωσης. Αν πάρουμε λάθος απόφαση τώρα…

ΛΟΥΚΑΣ: Ξέρεις τι θα ήταν ωραία; Να ήμασταν φίδια.
ΣΟΛΩΝ: Φίδια; Τι φίδια;
ΛΟΥΚΑΣ: Φίδια. Κανονικά φίδια. Εκατό τοις εκατό φίδια… Οκτώ μήνες ξάπλα. Να τρελαθούμε στον ύπνο.
ΣΟΛΩΝ: Εννοείς τη χειμερία νάρκη;
ΛΟΥΚΑΣ: Ναι, ναι, χειμερία… Οκτώ μήνες ξάπλα, χειμερία, και τους άλλους τέσσερις, τους καλοκαιρινούς θα παραθερίζουμε στα πάρκα… Ούτε νοίκι ούτε ρούχα ούτε…
ΣΟΛΩΝ: Καφέ.
ΛΟΥΚΑΣ: Καφέ;
ΣΟΛΩΝ: Οκτώ μήνες χωρίς καφέ; Αδύνατον.
ΛΟΥΚΑΣ: Αλήθεια, αδύνατον… Είδες; Στο είπα: Δεν μπορούμε να γίνουμε ό,τι θέλουμε.

Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2015

Ο Σόλων δεν έχει τίποτα να πει στους άστεγους

Ο μεγάλος ηθοποιός Γιώργος Μιχαλακόπουλος, επέστρεψε στο Εθνικό μετά από 17 χρόνια
Αειθαλής.
«Δάσκαλος επί σκηνής αλλά και μακριά της», όπως ακούσαμε από συμπρωταγωνιστές του στο Εθνικό Θέατρο.
Ο 76χρονος Γιώργος Μιχαλακόπουλος, κοντά μισό αιώνα στο θέατρο, πρωταγωνιστεί στο έργο του Ρόμπερτ Μπολτ «Ενας άνθρωπος για όλες τις εποχές», στον ρόλο του Τόμας Μορ. Πάντα συνεπής.
Δηλαδή, πιστός στην υψηλή αισθητική του ρόλου, στην υποβλητική παρουσία του, στην ιδιότητά του ως ταξιδευτή με όχημα τον θησαυρό του υποκριτικού ταλέντου του.
Επανήλθε στο Εθνικό μετά από 17 χρόνια. «Kαι ευτύχησα να επανέλθω με πολύ καλό θίασο…
Απόδειξη είναι το ασφυκτικά γεμάτο θέατρο σε έργο δύσκολο, βαθιά πολιτικό, που δεν προσφέρεται για απλή διασκέδαση…
Αναφέρεται στο ήθος της εξουσίας.
Λες και το ξέραμε…» μας λέει.
Ναι, δίπλα μου θεατές μονολογούσαν όταν ο «βαρκάρης» Δημήτρης Πιατάς είπε «όσοι καθορίζουν τις τιμές για τα ναύλα δεν έχουν πιάσει κουπί στα χέρια τους». Κοινώς «πώς να καταλάβουν τον κόσμο οι περισσότεροι πολιτικοί, αφού δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους…».
«Κι έχουν δίκιο.
Αλήθεια είναι.
Και μετά εγώ, ο Τόμας Μορ, λέω, “όταν ένας δημόσιος λειτουργός θυσιάζει την προσωπική συνείδηση στον βωμό του συμφέροντος, οδηγεί τη χώρα του στο χάος”. Σχόλιο και για την πορεία της Ελλάδας τού σήμερα…».
• Πώς καθορίζεται η επικοινωνιακή αύρα ηθοποιού-θεατή;
Ξέρω απόλυτα τι σκέπτονται οι θεατές για κάθε παράστασή μου την ώρα που τη βλέπουν.
Υπάρχει ένα περίεργο ρευστό μεταξύ σκηνής και πλατείας, ένας διάλογος ηθοποιών και κοινού.
Καταλαβαίνεις τα πάντα από την ηχηρή σιωπή του κοινού.
Στην τωρινή παράσταση η επικοινωνία είναι πλήρης και στο τέλος το χειροκρότημα είναι έκρηξη της πλατείας.
• Κυρίως όταν με τον Γιώργο Μοσχίδη υποκλίνεστε ο ένας στον άλλο και γύρω σας οι υπόλοιποι ηθοποιοί σάς χειροκροτούν.
Υγεία, αποδοχή, αλληλοσεβασμός… (σ.σ.: τα μάτια του υγραίνουν…).
Περπατήσαμε μαζί στον διάδρομο του Εθνικού με τις προτομές μορφών από το παρελθόν.
Ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος στάθηκε μπροστά στην προτομή του Αιμίλιου Βεάκη. «Εδώ είναι ο κορυφαίος ηθοποιός όλων των εποχών. Ενας ολόκληρος κόσμος ήταν ο Βεάκης, με ζηλευτή συνύπαρξη ταλέντου και προσωπικότητας».
• Ποιος ήταν ο ούριος άνεμος και ποια τα μεγαλύτερα εμπόδια της προσωπικής πορείας;
Η ανατροφή από το σπίτι μου, τα γράμματα που μ’ έμαθε ο δάσκαλός μου και το ταμπούρι της οικογένειάς μου.
Εκλεινε η πόρτα το σπιτιού και ένιωθα ασφαλής.
Εμπόδια ήταν και είναι τα χυδαία, αγοραία πρόσωπα της κοινωνίας, που υπάρχουν σε όλες τις εποχές.
Οι βελτιώσεις στην ανατροφή μπορούν να γίνουν πρώτα από την οικογένεια, το σχολείο και μετά από την τέχνη…
• Υπάρχουν πολλά υποσχόμενοι νέοι ηθοποιοί;
Ναι, υπάρχουν.
Ταλαντούχοι, με περισσότερα προσόντα από εμάς τους παλιότερους.
Βγαίνουν από τη σχολή και ξέρουν μουσική, χορό, ξένες γλώσσες.
Το ερώτημα είναι αν θα αντέξουν στη λάσπη της εποχής μας.
Κι εμείς παλιότερα συναντήσαμε λάσπη, αγοραίο κινηματογράφο, χυδαίο θέατρο, αλλά ευτυχήσαμε να έχουμε δύο μεγάλες ακαδημίες, του Κουν και του Ροντήρη. Αυτό το δίπολο κράτησε όλο το οικοδόμημα στα πόδια του.
• Μεγάλωσα με τον «Σόλωνα και τον Λουκά» στο «Εκείνος κι Εκείνος»… Τι λένε οι δυο τους στους επίσης άστεγους περιηγητές της εποχής μας;
Να μην μπούνε μέσα στο… αυγό, στο κοινωνικό αυγό.
Κι ας έχει μέσα του πολυτέλειες, ανέσεις, γιατί έχει μεγαλύτερη μοναξιά από τη δική τους.
Ο Σόλων και ο Λουκάς τού χθες, όμως, δεν έχουν να πουν τίποτα στους σύγχρονους άστεγους, γιατί επέλεξαν από θέση να είναι περιηγητές και άστεγοι. Οι σημερινοί αναγκάζονται από τη σκληρή πραγματικότητα…
Αλλά, σε κάθε περίπτωση, τότε αλλά και περισσότερο σήμερα που βασιλεύει η μοναξιά, υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη να πιάσουμε ο ένας το χέρι του άλλου. Βλέπω την τάση να ακουμπήσει ο ένας το χέρι του άλλου και χαίρομαι.
Πρόκειται για την ευεργετική ιδιότητα της σημερινής, συχνά ασφυκτικής, πίεσης…
• «Η εξουσία χειρίζεται τους θεσμούς κατά βούληση, άρα όποιος μπαίνει στην εξουσία οφείλει να κάνει συνεχείς παραχωρήσεις» είχατε δηλώσει άλλοτε.
Nαι, γιατί η εξουσία από τη φύση της είναι υπερφίαλη και δεν μπαίνει στην ουσία των προβλημάτων που έχει η σχέση της με τον πολίτη.
Εχει και θετικά χαρακτηριστικά, αλλά το ζητούμενο είναι αν και πόσο αυτός που την ασκεί διαθέτει την παιδεία, τη συγκρότηση και τη διάθεση να σκύψει για να ακούσει και την πολιτική βούληση να παράγει έργο…
• Η νέα κυβερνητική αρχή τι σας εκπέμπει;
Στις πρώτες μέρες της λαμβάνω αίσθηση αξιοπρέπειας.
Ο κόσμος την άκουσε να λέει τα «όχι» που περίμενε να ακούσει…
Κι έστω κι αν αυτά τα «όχι» έχουν ρευστότητα, ο κόσμος έχει ανακτήσει το θάρρος του, χωρίς βέβαια να πετάει στα σύννεφα γιατί, δικαιολογημένα, είναι και δύσπιστος.
Απομένει να δούμε πού θα μας οδηγήσει η νέα πραγματικότητα…
• Γιατί δεν βλέπουμε ποτέ σε ανάλογες περιόδους κοινωνικής έντασης παρέμβαση ανθρώπων του πνεύματος, άρα και της τέχνης;
Η θέλησή σου να δεις παρέμβαση ομάδας καλλιτεχνών, γενικότερα πνευματικών ανθρώπων, σε μέρες κοινωνικής έντασης όπως οι τωρινές, είναι φαντασίωση.
Ο μουσικός, ο ζωγράφος, ο ηθοποιός, όλοι οι καλλιτέχνες, έχουμε τις δικές μας… στρούγκες.
Είμαστε εγκλωβισμένοι ιδεολογικά στους μικρόκοσμους που υπηρετούμε και δεν είναι εύκολη η ομαδικότητα που απαιτούν οι παρεμβάσεις…
Αλλά, ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι αυτό θα συμβεί στον ιδεατό κόσμο που επιθυμείς, η εξουσία, όπως συνηθίζει, δεν πρόκειται να μας λάβει υπόψη της…
~~~~~~~~~~~~~