Πώς δημιουργείται το άγχος

Το άγχος, προέρχεται από την βίωση πολλών μαζί φόβων που δεν μπορούμε να τους αναγνωρίσουμε έναν-έναν ξεχωριστά. 
Ένας Αμερικανός νευρολόγος (έχω ξεχάσει το όνομά του) είχε πει κάποτε, πως αν τον φόβο τον παρομοιάσουμε με ένα κομμάτι βούτυρο, το άγχος είναι αυτό το βούτυρο κομμένο σε κομματάκια… 
Ακριβώς επειδή το βούτυρο, καθώς το κόβουμε, λιώνει ελαφρά και τα κομματάκια του δεν είναι εύκολο να τα πάρει κάποιος ξεχωριστά.
Αυτό το ενοχλητικό συναίσθημα, που τόσο πολλούς ταλαιπωρεί στην εποχή μας και οδηγεί σε νοσήματα και πανικούς, λόγω της συνεχούς αντίδρασης του στρες που προκαλεί στον οργανισμό, δημιουργείται κυρίως όταν κάνουμε σκέψεις για το άτομό μας. 
Όσο προσπαθούμε με τη λογική μας να ερμηνεύσουμε καταστάσεις ή συμπεριφορές που μας απασχολούν, ή με υποθέσεις προσπαθούμε να βρούμε λύσεις σε προβλήματά μας, ένα σύστημα κυττάρων του εγκεφάλου μας που λέγεται DMN (Default Mode Network) τραβάει συνεχώς μνήμες σχετικές, από το υποσυνείδητό μας προκειμένου να βοηθήσει το άλλο σύστημα κυττάρων του εγκεφάλου μας, τον γνωστικό εγκέφαλο, να κάνει λογικές σκέψεις με βάση το ένστικτο της αυτοσυντήρισής μας. 
Και όπως πολλές φορές σας έχω πει, οι καταχωρημένες στο υποσυνείδητό μας μνήμες είναι κυρίως φοβικές, γιατί αυτές προσπαθεί ο οργανισμός μας να αποφύγει να ξαναζήσει.
Η λογική μας, δηλαδή, στηρίζεται στις φοβικές μνήμες του υποσυνειδήτου μας…
Όσο την χρησιμοποιούμε για σκέψεις και υποθέσεις που αφορούν το άτομό μας, τόσο περισσότερο άγχος δημιουργούμε μέσα μας…
Η λογική θα έπρεπε να μας χρησιμεύει στο να λύνουμε προβλήματα που έχουν σχέση με την εργασία και τους στόχους μας και όχι να τη χρησιμοποιούμε για υποθέσεις και ερμηνείες προσωπικών συμβάντων. 
Όταν ο νους είναι συγκεντρωμένος πολύ σε κάτι που δημιουργούμε, το σύστημα DMN δεν λειτουργεί, αφήνοντας τον εγκέφαλο ήσυχο από φόβους να ανακαλύπτει λύσεις και ιδέες. 
Αυτό είναι το κλειδί της υγείας και της ευδαιμονίας. 
Οι δημιουργικές σκέψεις… 
Αυτές είναι απαλλαγμένες από φόβους και βοηθούν τον οργανισμό να είναι γερός. 
Αυτές επίσης οδηγούν στην εξέλιξή μας.
Αναμασώντας τις ταλαιπωρίες μας δεν κερδίζουμε τίποτα. 
Αντίθετα χάνουμε χρόνια ζωής και χαράς. 
Το παρελθόν, αφού τώρα είμαστε μακριά του, δεν θα πρέπει να το αφήνουμε να μας καταστρέφει το παρόν μας. 
Με τη προσοχή μας στραμμένη στο παρόν και σε δημιουργικές καταστάσεις αποφεύγουμε το άγχος και τις καταστροφικές του συνέπειες στον οργανισμό μας.
Δεν πρέπει να βλέπουμε το μέλλον σαν πιθανή επανάληψη του παρελθόντος, γιατί τότε θα είναι τέτοιο... 
Θα είναι ο τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς μας που το δημιουργεί...
Πρέπει να ατενίζουμε το μέλλον με θάρρος και πίστη πως θα μας οδηγήσει εκεί που εμείς επιθυμούμε. 
Με το νου στους στόχους μας και τη δημιουργία, θα απαλλαγούμε από τους φόβους μας και θα οδηγηθούμε σε κάτι νέο και πολύ καλύτερο. 
Με αγάπη
...από την γιατρό dr. Ελένη Τσουκαλή: https://lenahealth.blogspot.com/2020/03/blog-post.html

Επιτυχία στόχων

-. # Το υποσυνείδητό μας είναι γεμάτο από εικόνες και εμπειρίες που αποκτήσαμε παρακολουθώντας από μικρά παιδιά τους άλλους γύρω μας. 
Μέχρι την ηλικία των 8 περίπου ετών, ο εγκέφαλος των παιδιών, όπως έχουμε πολλές φορές πει, λειτουργεί στις συχνότητες της ύπνωσης (κύματα θήτα και άλφα, στο ηλεκτροεγκεφαλογράφημα). 
Γι αυτό και τα μικρά παιδιά ρουφούν σαν σφουγγάρια τις αντιδράσεις όλων όσων βρίσκονται στο περιβάλλον τους. 
Ο λόγος είναι προφανής. 
Πρέπει τα μικρά παιδιά να μάθουν από τους μεγαλύτερους πώς να αντιμετωπίζουν τη ζωή…
Ωστόσο αυτές οι γνώσεις, δεν είναι πάντα οι καλύτερες… 
Και σαν ενήλικες, πολλές φορές, συνειδητοποιούμε πως εμείς θα κάναμε τα πράγματα καλύτερα. 
Μόνο που τελικά δεν το κάνουμε και με απόγνωση πολλές φορές βλέπουμε να
επαναλαμβάνουμε στη δική μας ζωή συμπεριφορές των γονέων ή άλλων συγγενών μας που στην ουσία θεωρούμε λανθασμένες.
Και τότε καταλήγουμε με απογοήτευση να πιστεύουμε στην κληρονομικότητα και πως οι συμπεριφορές αυτές «είναι στο DNA μας»…
Δεν είναι έτσι όμως. 
Είναι στο χέρι μας να αλλάξουμε αυτές τις συμπεριφορές, αν δεν μας αρέσουν και να πάρουμε στα χέρια μας τη ζωή μας. 
Το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε γι αυτό είναι να μάθουμε να επαναφέρουμε συχνά το νου μας στο παρόν και να μην τον αφήνουμε να χάνεται σε άσκοπες συνεχείς σκέψεις.
Όταν ζούμε στο παρόν και παρατηρούμε όσα συμβαίνουν γύρω μας με προσοχή, η τωρινή λογική μας οδηγεί τις αντιδράσεις μας σε οτιδήποτε μας συμβαίνει. 
Συμπεριφερόμαστε, δηλαδή, σύμφωνα με την τωρινή λογική μας. 
Αν όμως αφήνουμε το νου μας να παρασύρεται συνεχώς από διάφορες σκέψεις, τον έλεγχο των αντιδράσεών μας παίρνει το υποσυνείδητό μας, αφού η λογική μας είναι απασχολημένη. Και τότε, οι αντιδράσεις μας είναι παρόμοιες με αυτές των ατόμων που επηρέασαν την παιδική μας ηλικία, όσο και αν δεν το επιθυμούμε. 
Χάνουμε, δηλαδή, τον έλεγχο της ζωής μας.
Γι αυτό είναι πολύ σημαντική άσκηση για τη ζωή μας η επαναφορά της προσοχής μας στο παρόν, όσο πιο συχνά μπορούμε. 
Η παρακολούθηση για λίγο της αναπνοής μας ή των χτύπων της καρδιάς μας είναι από τις πιο εύκολες ασκήσεις που μπορεί να κάνει κάποιος γι αυτό τον σκοπό. 
Όπου και αν βρισκόμαστε, είναι πολύ εύκολο να στρέψουμε για λίγο την προσοχή μας σε μία από αυτές τις λειτουργίες του οργανισμού μας, για να σταματήσουμε με τον τρόπο αυτό τη φλυαρία του νου μας και να πάρουμε τον έλεγχό του στα χέρια μας. 
Όσο πιο συχνά, ασκούμαστε σε αυτό, τόσο καλύτερο έλεγχο της ζωής μας θα έχουμε.
Αυτό είναι ουσιαστικά μέρος του γνωστού «mindfulness” που διδάσκεται στα πανεπιστήμια του εξωτερικού για βελτίωση της υγείας και της ζωής.
Στις σχέσεις μας με τους άλλους, πολύ σημαντικό ρόλο παίζει η εστίαση της προσοχής μας στα λόγια και τις εκφράσεις του προσώπου και του σώματος του άλλου που έχουμε απέναντί μας. 
Αν παρατηρούμε αυτά με προσοχή, βρισκόμαστε στο παρόν και οι αντιδράσεις μας θα είναι σύμφωνες με την τωρινή λογική μας. 
Αν όμως καθώς ο άλλος μιλάει ή φωνάζει αφήνουμε σκέψεις και μνήμες να μας κατακλύζουν, η συμπεριφορά μας δεν θα είναι αυτή που θα θέλαμε. 
Το υποσυνείδητό μας θα οδηγεί τα λόγια και τις πράξεις μας και θα έχουμε χάσει τον έλεγχο των αντιδράσεών μας, πράγμα που μπορεί να βλάψει τις σχέσεις μας, παρ' ότι δεν επιθυμούμε κάτι τέτοιο.
Χρειάζεται να μάθουμε να ασκούμαστε συχνά στην επαναφορά της λειτουργίας του νου μας στο παρόν, αν θέλουμε να ζήσουμε τη ζωή που επιθυμούμε.....
-. # Πόσο πιστευτό μπορεί να είναι σε κάποιον που υποφέρει πως είναι ο ίδιος η αιτία της ταλαιπωρίας του; 
Μάλλον απίστευτο…
Και όμως. 
Είμαστε οι δημιουργοί της ζωής μας, όσο και αν δεν το καταλαβαίνουμε. 
Η ζωή έχει κυματισμούς που μοιάζουν με την καταγραφή του ηλεκτροκαρδιογραφήματός μας. Στην ύλη υπάρχει δυαδικότητα. 
Δεν γίνεται να είναι όλα πάντα καλά, ούτε πάντα άσχημα στη ζωή μας. 
Η στασιμότητα είναι θάνατος, όπως η ισοηλεκτρική γραμμή στο καρδιογράφημα…
Ο άνθρωπος με την ελεύθερη βούλησή του, δημιουργεί συνεχώς νέες καταστάσεις στη ζωή του. 
Οι δημιουργίες του τον οδηγούν πότε σε προβλήματα, προκειμένου να εξελιχθεί ψάχνοντας για νέες λύσεις και απαντήσεις και πότε σε χαρές, προκειμένου να ισορροπεί ο οργανισμός του και να μην καταστρέφεται από την συνεχή έκκριση των ορμονών του στρες. 
Έτσι παραμένει γερός και εξελίσσεται…
Το κακό είναι, όμως, πως τις καταστάσεις στη ζωή του τις δημιουργεί ασυνείδητα ο άνθρωπος, γιατί κανείς δεν τον έχει προετοιμάσει εγκαίρως γι αυτό. 
Και όταν ο άνθρωπος δημιουργεί ασυνείδητα, δημιουργεί καταστάσεις που μοιάζουν με το
νεανικό του παρελθόν, γιατί αυτές τις εμπειρίες έχει καταγράψει στη μνήμη του, μαθαίνοντας να ζει σύμφωνα με όσα έβλεπε να κάνουν οι μεγαλύτεροι γύρω του… 
Αυτές οι καταγραφές υπάρχουν στο υποσυνείδητό του και από αυτό το υποσυνείδητο ελέγχονται τα λόγια και οι πράξεις του, όταν ο άνθρωπος λειτουργεί ασυνείδητα.
Όποιος, λοιπόν, έχει ζήσει πολύ καλά παιδικά και νεανικά χρόνια, έχει πολύ περισσότερες ευκαιρίες να γίνει ευτυχισμένος  στη ζωή του κάνοντας καλές επιλογές στα λόγια και τις συμπεριφορές του, ενώ όποιος έχει παιδευτεί ζώντας άσχημες καταστάσεις στα πρώτα του χρόνια, συνήθως οδηγείται σε πολλές ταλαιπωρίες και οδηγείται νωρίς και σε ασθένειες. 
Οι κανόνες έχουν πάντα εξαιρέσεις, βέβαια, αλλά αυτό συμβαίνει συνήθως.
Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε όλοι είναι, πως μέσα μας έχουμε την δύναμη να ζήσουμε τη ζωή που επιθυμούμε και  να δημιουργήσουμε ότι επιθυμούμε. Η δύναμη αυτή κρύβεται μέσα σε κάθε άνθρωπο. 
Προκειμένου όμως να την ανακαλύψει αυτός, πρέπει πρώτα απ’ όλα να πιστέψει σε αυτή και μετά να ασχοληθεί με τρόπους που θα τον βοηθήσουν να την νιώσει και να την ελευθερώσει.  Πάρα πάνω σας μίλησα για την συχνή επαναφορά του νου στο παρόν/mindfulness που βοηθάει πολύ σ' αυτό.  
Τώρα θα σας δώσω πιο κάτω μερικούς ακόμη απλούς τρόπους. 
Είναι απλοί, αλλά χρειάζεται απόφαση, επιμονή και υπομονή, εφαρμόζοντάς τους, προκειμένου να συνειδητοποιήσετε την δύναμή σας και να αρχίσετε να πετυχαίνετε τους στόχους σας.
-. Να σκέφτεστε συχνά μέσα στην ημέρα σας όποια καλά έχετε στη ζωή σας και να λέτε με τη ψυχή σας «ευχαριστώ» γι αυτά, στη φύση, τον Θεό, ή όπου πιστεύει ο καθένας.
-. Να έρχεστε συχνά  σε επαφή με τη φύση και να παρατηρείτε τη μαγεία που κρύβει μέσα της, παρατηρώντας λεπτομέρειες στα λουλούδια, τα φύλλα, σε κάθε ζωντανό οργανισμό που συναντάτε.
-. Να χαμογελάτε συχνά, ακόμη και χωρίς αιτία
-. Να έχετε ένα κατοικίδιο και να βρίσκεστε σε συχνή επαφή μαζί του (χάδια κ.λπ)
-. Όταν έχετε να αντιμετωπίσετε ένα πρόβλημα, αντί να το σκέφτεστε συνέχεια με αγωνία και άγχος, κάντε κάτι άλλο όσο πιο συχνά μπορείτε. 
Βάλτε να ακούσετε μία χαλαρωτική μουσική, κάντε μερικές χαλαρωτικές αναπνοές  και ονειρευτείτε με τα μάτια ανοιχτά ή κλειστά, το πρόβλημά σας λυμένο με τον τρόπο που επιθυμείτε. 
Ονειρευτείτε το με πίστη στη δύναμή σας πως μπορεί να το πετύχει αυτό για εσάς, όσο δύσκολο και αν σας φαίνεται λογικά. 
Κάντε τις αναπνοές τις χαλαρωτικές και το ονείρεμα αυτό, και το βράδυ, όταν πέφτετε στο κρεβάτι σας, πριν κοιμηθείτε.
Μη ξεχνάτε πως στις γραφές αναφέρεται ότι ο Ιησούς έλεγε σε όσους θεράπευε "η πίστη σου σε έσωσε"…
΄άρθρα της γιατρού dr. Ελένης Τσουκαλή
1. https://lenahealth.blogspot.com/2019/09/blog-post_12.html
2. https://lenahealth.blogspot.com/2019/09/blog-post_23.html
3. https://lenahealth.blogspot.com/2014/03/53.html

Τι ονομάζουμε ψυχή;

Όταν λέμε "ψυχή" τι ακριβώς εννοούμε;
Στην Βικιπαίδεια καταγράφεται πως "ο όρος σημαίνει "ψυχρή πνοή", δηλαδή είναι αυτή η ύστατη ένδειξη ζωής στο σώμα που γίνεται αισθητή με την αναπνοή. 
Ενώ, σε φιλοσοφικές, θρησκευτικές και μυθολογικές παραδόσεις «ψυχή» είναι η άυλη ουσία ενός ζωντανού όντος".
Η άποψη η δική μου, καθαρά λογική, είναι πως με τον όρο αυτό δηλώνουμε τα συναισθήματα και τις σκέψεις μας. 
Η έκφραση "πονάει η ψυχή μου να σε βλέπω να υποφέρεις" δηλώνει ακριβώς τα συναισθήματα και τις σκέψεις που μου προκαλεί η ταλαιπωρία κάποιου άλλου.
Δεν ξέρω τι είναι για την μεταφυσική, τη θρησκεία και τη φιλοσοφία η ψυχή,
όταν όμως μιλάμε οι άνθρωποι γι αυτήν, εννοούμε τα συναισθήματα και τις σκέψεις μας. Αποτελεί αυτή δηλαδή ένα ενεργειακό κομμάτι μας που καθοδηγεί και επηρεάζει το υλικό μας σώμα, μέσα από τις ορμόνες που παράγονται και κυκλοφορούν εξ αιτίας της επίδρασής που έχει στον εγκέφαλο και τη καρδιά μας.
Το ονομάζω ενεργειακό κομμάτι, γιατί δεν έχει υλική υπόσταση, απ΄ όσο μέχρι τώρα γνωρίζουμε. 
Τα συναισθήματά μας συνδέονται με την παραγωγή στο σώμα κάποιων μικρών ορμονών (τα ονομαζόμενα νευροπεπτίδια) αλλά δεν έχει αποδειχθεί αν η κότα κάνει το αυγό ή το αυγό την κότα… 
Αν, δηλαδή, η παραγωγή αυτών των ορμονών δημιουργεί τα συναισθήματα ή αν τα συναισθήματα γίνονται αιτία να παραχθούν αυτές οι μικρές ορμόνες.
Ούτε για τις σκέψεις μας έχει βρεθεί απόδειξη ότι αυτές παράγονται στα κύτταρα του εγκεφάλου. 
Το ότι έχει καταγραφεί πως κάποια από αυτά διεγείρονται καθώς σκεπτόμαστε, δεν σημαίνει πως η διέγερσή τους είναι αυτή που δημιουργεί τη σκέψη. 
Μπορεί απλά τα νευρικά μας κύτταρα να διεγείρονται, λειτουργώντας σαν αντένες, επειδή προσλαμβάνουν και καταγράφουν κάποια σκέψη...
Δεν ξέρω αν κάποια στιγμή η επιστήμη θα μπορέσει να απαντήσει με βεβαιότητα σε αυτά τα ερωτήματα. 
Ο λόγος που αναφέρομαι εγώ σε αυτά είναι γιατί στην επαφή μου με ανθρώπους που παιδεύονται από αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα και οδηγούνται εξ αιτίας τους σε νοσήματα, διαπιστώνω συνεχώς, πως ούτε η λογική (διάφορες ψυχολογικές μέθοδοι) ούτε τα φάρμακα (αντικαταθλιπτικά και ηρεμιστικά) είναι ικανά να τους απαλλάξουν από τα συναισθήματα και τις σκέψεις που τους παιδεύουν. 
Βοηθούν, αλλά δεν θεραπεύουν…
Είναι αυτός ένας λόγος που με κάνει να πιστεύω πως αυτό το κομμάτι μας που ονομάζουμε ψυχή, είναι καθαρά ενεργειακό, δεν παράγεται μέσα στον εγκέφαλο, απλά προσλαμβάνει εκείνος τα μηνύματά της και τα μεταφέρει στον υπόλοιπο οργανισμό. 
Δεν μπορεί η ιατρική επιστήμη να παραβλέπει τον ψυχικό κόσμο του ανθρώπου (σκέψεις και συναισθήματα) που επηρεάζει άμεσα την υγεία του και να αντιμετωπίζει τα διάφορα νοσήματα μόνον φαρμακευτικά. 
Είναι αυτός ένας λόγος που με κάνει να πιστεύω επίσης, πως στην ιατρική πρέπει να προστεθεί οπωσδήποτε μάθημα που να εξηγεί την ενεργειακή φύση του ανθρώπου καθώς και μάθημα σωστής διαχείρισης του στρες, μια που όλα τα αρνητικά που κρύβει η ψυχή μας (συναισθήματα και σκέψεις) λειτουργούν σαν ερεθίσματα έναρξης της αντίδρασης του στρες στον εγκέφαλο και οι ορμόνες και φλεγμονώδεις ουσίες που παράγονται κατ΄ αυτή την αντίδραση, αν παραμείνουν για πολύ στο σώμα, αλλάζουν τη λειτουργία των γονιδίων και βλάπτουν όλα τα συστήματα του οργανισμού, οδηγώντας σε ασθένειες.
Θα εισακουστώ κάποτε άραγε;
Με αγάπη - dr. Ελένη Τσουκαλή - https://lenahealth.blogspot.com/2019/05/blog-post_26.html

Πόσο αληθινή είναι η διαίσθησή μας;

Γεια σας φίλες και φίλοι μου
Το Ινστιτούτο Heartmath στην Αμερική, μέσα από πειράματα που έχει κάνει, δημοσίευσε το 2004 μία μελέτη (Electrophysiological Evidence of Intuition. 
McCraty, Atkinson and Bradley) σύμφωνα με την οποία αποδείχθηκε η ύπαρξη διαίσθησης.
Αυτή η ασυνείδητη πρόσληψη πληροφορίας γίνεται αισθητή από μικρές αλλαγές στα συναισθήματα και από διάφορες μετρήσιμες φυσιολογικές αλλαγές που γίνονται μέσα στο σώμα, όπως αναφέρεται στην μελέτη.
Σύμφωνα πάντα με την μελέτη αυτή (που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Alternative andComplementary Medicine), το κέντρο της διαισθητικής ικανότητας είναι η καρδιά, της οποίας ο βαθμός ευφυΐας μόλις έχει αρχίσει να γίνεται κατανοητός από την επιστημονική κοινότητα.
Σας έχω ξαναμιλήσει για το νευρικό σύστημα που ανακαλύφθηκε εδώ και μία περίπου δεκαετία πως υπάρχει στη καρδιά. 
Φαίνεται πως αυτός ο μικρός εγκέφαλος που παράγει όλες τις ορμόνες και ουσίες που παράγονται και στον εγκέφαλο που βρίσκεται μέσα στο κρανίο μας, έχει την ικανότητα να θυμάται και να διαισθάνεται. 
Οι πληροφορίες που αυτός στέλνει στον εγκέφαλο του κρανίου μας ανά λεπτό, είναι πολύ περισσότερες  όπως έχει διαπιστωθεί ερευνητικά, από αυτές που ο εγκέφαλος του κρανίου στέλνει  σε εκείνον.
Αυτό δείχνει πως πιθανότατα η καρδιά προσλαμβάνει τα ερεθίσματα από το περιβάλλον, τα στέλνει προς επεξεργασία στον εγκέφαλο του κρανίου και εκείνος με τη σειρά του στέλνει σήμα προς τα διάφορα όργανα συντονίζοντας τις απαραίτητες ενέργειες του οργανισμού.
Προφανώς τα ερεθίσματα αυτά που η καρδιά προσλαμβάνει, είναι εκείνα που δεν είναι ακόμη σε θέση να αντιληφθεί με τις πέντε αισθήσεις μας ο κρανιακός μας εγκέφαλος, γιατί δεν έχουν ακόμη πάρει την υλική τους μορφή μέσα στο μάτριξ της πραγματικότητάς μας.
Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Heartmath, η ικανότητα αυτή της καρδιάς να προσλαμβάνει πληροφορίες πριν αυτές υλοποιηθούν, μπορεί να ενισχυθεί με την χαλάρωση και την διαχείριση των συναισθημάτων που οδηγεί τον οργανισμό σε ενεργειακή εναρμόνιση (coherence).
Όσο πιο αρμονικά λειτουργεί ο οργανισμός μας, τόσο πιο ανοιχτή είναι η καρδιά μας στην διαίσθηση και την πρόσληψη πληροφοριών από το σύμπαν που μας περιβάλλει, οδηγώντας μας σε καλύτερες και σωστότερες αποφάσεις για τη ζωή μας.
Η ενεργειακή εναρμόνιση για την οποία τόσο συχνά σας μιλάω σε αυτή την ιστοσελίδα δεν βοηθάει δηλαδή μόνον την υγεία μας, προστατεύοντάς μας από τις καταστροφικές συνέπειες της αντίδρασης του στρες, αλλά βοηθάει πολύ και τη ζωή μας γενικότερα.
     Με αγάπη
από την ιστοσελίδα της dr. Ελένης Τσουκαλή
https://lenahealth.blogspot.com/2013/10/42_25.html
Η δύναμη της πρόθεσης
https://lenahealth.blogspot.com/2017/03/blog-post_9.html

Η τέταρτη φάση του νερού !

dr. Ελένη Τσουκαλή * https://lenahealth.blogspot.com/2017/03/blog-post_20.html
Γεια σας φίλες και φίλοι μου
Τα τελευταία επιστημονικά νέα για την τέταρτη φάση του νερού, είναι άκρως ενδιαφέροντα. 
Ο Dr Gerald Pollack καθηγητής της βιο-τεχνολογίας στο πανεπιστήμιο της Washington έχει ανακαλύψει, πως το νερό, εκτός από τις τρεις γνωστές του φάσεις υγρό, 
στερεό/πάγος  και αέριο/υδρατμός, βρίσκεται στη φύση και σε μία τέταρτη μορφή, που θυμίζει ζελέ.
Αυτό συμβαίνει, κατά τον καθηγητή, όταν το νερό έρχεται σε επαφή με κάποια υδρόφιλη επιφάνεια. 
Στη περίπτωση αυτή δημιουργείται σε επαφή με την υδρόφιλη επιφάνεια ένα λεπτό στρώμα διαφορετικής υφής νερού, το οποίο είναι φορτισμένο αρνητικά και το οποίο απωθεί το υπόλοιπο νερό- φορτισμένο θετικά, μακριά από την υδρόφιλη επιφάνεια. 
Δημιουργείται, δηλαδή, ένα είδος μπαταρίας. (εικ.1)

Αυτό το στρώμα νερού διαφορετικής υφής από τις μέχρι τώρα γνωστές, δημιουργείται με την βοήθεια της ενέργειας του φωτός, δηλαδή, με την απορρόφηση ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας. 
Όσο πιο πολλή η ακτινοβολία, τόσο φαρδύτερη η επιφάνεια της τέταρτης φάσης του νερού.
Παρ΄ότι αυτό είχε ήδη προταθεί, εδώ και εκατό χρόνια, από έναν άλλο επιστήμονα τον Sir William Hardy και αργότερα αρκετοί επιστήμονες διατύπωσαν την άποψη πως υπάρχουν ενδείξεις ύπαρξης κάποιας άλλης φάσης του νερού, είναι αρκετοί αυτοί που θεώρησαν αρχικά πως οι ανακαλύψεις του dr. Pollack δεν είχαν κάποιο πραγματικό ενδιαφέρον.
Το έχω, μάλιστα, σημειώσει και εγώ αυτό στο τελευταίο  μου βιβλίο.
Ωστόσο, τα πράγματα γρήγορα άλλαξαν και η θεωρεία αυτή γίνεται αποδεκτή πια. 
Εξηγεί μάλιστα αυτή πολύ καλά τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν κάποια πράγματα στην ανθρώπινη βιολογία αλλά και στα φυτά. 
Όπως, η κίνηση του νερού από τις ρίζες στα κλωνάρια και τα φύλλα πανύψηλων δέντρων, ή η κυκλοφορία του αίματος στα πολύ στενά περιφερικά τριχοειδή αγγεία, εκεί όπου με δυσκολία περνάει ένα μόνον ερυθρό αιμοσφαίριο.
Γιατί, όπως διαπίστωσε ο dr. Pollack, όταν ένας σωλήνας υδροφιλικός βυθίζεται μέσα σε νερό, (λόγω της τέταρτης φάσης του νερού και του αρνητικού της φορτίου) δημιουργείται μέσα στον σωλήνα συνεχής ροή μορίων νερού (εικ.2).

Ξέραμε μέχρι τώρα, πως κάθε μόριο στο σώμα μας είναι τυλιγμένο σαν κρεμμύδι σε πολλαπλά στρώματα νερού, με διαφορετικές ιδιότητες το καθένα.  
Δεν είχε, όμως, εξηγηθεί το πώς αυτά τα διαφορετικά στρώματα νερού μπορούν και στέκονται γύρω από τα μόρια και ποιος είναι ο ρόλος τους. 
Με την ανακάλυψη του dr. Pollack, η εξήγηση είναι φανερή, και κάνει τα πράγματα πολύ ενδιαφέροντα, αφού, ούτε λίγο ούτε πολύ, μας λέει, πως κάθε μόριό μας καλύπτεται από μια μπαταρία που φορτίζεται από το φως, και βοηθάει στην καλή του λειτουργία!!!
Μαγικός ο κόσμος του κορμιού μας!!! Και όσο προχωράει η επιστήμη, γίνεται ακόμη πιο μαγικός…
Με αγάπη - ελένη τσουκαλή
http://www.greenmedinfo.com/blog/can-humans-photosynthesize-1

dr.Ελένη Τσουκαλή - Οι 3 εγκέφαλοί μας

dr.Ελένη Τσουκαλή-Σύμβουλος διαχείρισης στρες: Μικρό βίντεο που εξηγεί τον ρόλο των τριών εγκεφάλων που υπάρχουν στο σώμα μας, σύμφωνα με τις επιστημονικές έρευνες. 

Περισσότερα άρθρα και πληροφορίες σχετικές στην ιστοσελίδα μου www.lenahealth.blogspot.com

                   

Το σώμα μας μιλάει

...από τη γιατρό dr. Ελένη Τσουκαλή

Γεια σας φίλες και φίλοι μου
Το θέμα της αναγνώρισης και διαχείρισης των συναισθημάτων (συναισθηματική νοημοσύνη) είναι ίσως το σοβαρότερο θέμα στη ζωή μας, γιατί από αυτήν εξαρτάται η υγεία και η ζωή μας ολόκληρη, όπως πολλές φορές έχουμε πει τόσο σε αυτήν εδώ την ιστοσελίδα όσο και σε βίντεο στο κανάλι μου στο youtbe.
Θα έπρεπε να υπάρχει μάθημα ειδικό στα σχολεία από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Μάθημα συναισθηματικής νοημοσύνης. 
Θα άλλαζε αυτό τον κόσμο μας προς το καλύτερο.
Η συναισθηματική νοημοσύνη
είναι η βάση της διαχείρισης του στρες. 
Γιατί όσο "σωστά" (άσκηση, διατροφή, γείωση κ.λπ.) κι αν ζει κάποιος, αν τα συναισθήματά του τον ταλαιπωρούν η ανθεκτικότητά του απέναντι στο στρες θα είναι μικρή και θα οδηγηθεί σε νοσήματα και ταλαιπωρίες στη ζωή του. 
Το σώμα μας μιλάει και μας βοηθάει πολύ σ΄ αυτό. 
Πρέπει να μάθουμε να το ακούμε.
Νιώθουμε ευφορία; 
Σημαίνει πως απολαμβάνουμε κάποιο θετικό συναίσθημα.
Νιώθουμε δυσφορία; 
Σημαίνει πως κάποιο αρνητικό συναίσθημα μας παιδεύει λιγότερο ή περισσότερο, ανάλογα με τον βαθμό δυσφορίας μας.
Συνήθως η διάρκεια της ευφορίας είναι απλά στιγμές ή το πολύ-πολύ κάποιες ώρες ή ημέρες, ενώ της δυσφορίας ατέλειωτες ώρες, ημέρες ή χρόνια…
Το να αποφασίσουμε να αρχίσουμε να παρατηρούμε τι ακριβώς νιώθουμε, είναι το πρώτο βήμα για την βελτίωση της υγείας και της ζωής μας, αφού και τα δύο έχουν άμεση σχέση με τα συναισθήματά μας. 
Γιατί επηρεάζουν αυτά, μέσα από την επίδραση που έχουν στο γονίδιά μας (βελτιωτική ή καταστροφική της λειτουργία τους), τα κύτταρά μας και μέσω την κυττάρων του εγκεφάλου μας και τον τρόπο που χειριζόμαστε τις σκέψεις και τελικά τις αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή μας…
Το επόμενο βήμα είναι να δώσουμε ένα όνομα στο συναίσθημά μας. 
Να το αναγνωρίσουμε. 
Οι ψυχολόγοι λένε πως αυτό μειώνει μέχρι και κατά 50% την επίδραση που το συναίσθημα αυτό έχει επάνω μας, όπως έχουμε ξαναπεί.
Είναι πραγματικά μεγάλη υπόθεση να μπορούμε να ονομάσουμε το συναίσθημά μας όταν αυτό μας δημιουργεί δυσφορία. 
Πολλές φορές μάλιστα τη δυσφορία την θεωρούμε ευφορία, παρ΄ ότι καταλαβαίνουμε βαθιά μέσα μας πως αυτό που νιώθουμε μας «τρώει» την υγεία και τη χαρά της ζωής. 
Είναι πολύ δύσκολο να παραδεχθούμε πως νιώθουμε αρνητικά συναισθήματα όπως ζήλεια, κακία, άρνηση, φόβο κ.λπ. 
Συνήθως αποδίδουμε αυτό που νιώθουμε σε εξωγενείς καταστάσεις ή συμπεριφορές δικαιολογώντας απόλυτα τον εαυτό μας. 

Και αυτό είναι το μεγάλο λάθος…
Ζούμε στην ύλη και ως υλικά όντα είναι αδύνατον να αποφύγουμε την δυαδικότητα (καλό- κακό). 
Τα αρνητικά συναισθήματα είναι κομμάτι της φύσης μας της υλικής, και πρέπει να τα αποδεχόμαστε, να τα αναγνωρίζουμε και να τα εκφράζουμε με τρόπους που δεν θα βλάπτουν εμάς ούτε άλλους. 
Το να τα αρνούμαστε και να τα καταπιέζουμε δεν ωφελεί σε τίποτα γιατί αυτά θα βρουν τρόπο να εκφραστούν μέσα από το σώμα μας. 
Και τότε η αντιμετώπισή τους θα είναι δυσκολότερη.
Η συχνή παρατήρηση του εαυτού και η διαπίστωση και αποδοχή των αρνητικών συναισθημάτων μας είναι τα πρώτα βασικά βήματα για την βελτίωση της υγείας και της ζωής μας.
Ο ρόλος της παρατήρησης
Το πρώτο βήμα για καλή υγεία και ζωή είναι  η παρατήρηση.
Πρέπει να γίνουμε συνειδητοί παρατηρητές των πράξεων, αντιδράσεων και συναισθημάτων μας. 
Πρέπει ουδέτερα και αποστασιοποιημένα να μάθουμε να παρατηρούμε το υλικό μας σώμα. Πώς κινείται, πώς εκφράζεται, πώς νιώθει…
Μπορούμε, και λίγο πολύ το ξέρουμε οι περισσότεροι αυτό, αλλά κάνουμε πως δεν το καταλαβαίνουμε, ιδιαίτερα όταν δεν μας αρέσει αυτό που αισθανόμαστε.
Η παρατήρηση όμως, η αποστασιοποιημένη,
δίχως κριτική παρατήρηση του εαυτού, 

αλλά και των άλλων, 

όπως και των πραγμάτων που μας περιτριγυρίζουν, οδηγεί τον νου σε χαλάρωση, σταματάει τις άσκοπες σκέψεις και αυξάνει τη διαίσθηση και τις ικανότητές μας, γιατί αφήνει ελεύθερη την επικοινωνία μας με την πνευματική μας φύση.
Όσον αφορά τον εαυτό, η συνεχής παρατήρηση τόσο των αντιδράσεων του υλικού σώματος όσο και των συναισθημάτων μας, είναι ικανή σιγά-σιγά να μας απαλλάξει από παλιές πεποιθήσεις που επηρεάζουν  την καλή υγεία και ζωή, δημιουργώντας εμπόδια, τριβές και δυσκολίες.
Σας έχω μιλήσει αναλυτικά για το μέρος αυτό του εγκεφάλου μας που ονομάζεται RAS σε παλαιότερα άρθρα μου. 
Αν τα διαβάσετε με προσοχή θα καταλάβετε το πώς η παρατήρηση μπορεί να βοηθήσει την υγεία και τη ζωή μας. 
Παρατηρώντας τα πράγματα γύρω μας όπως και όσα συμβαίνουν στο ίδιο μας το σώμα, δίνουμε στο RAS μας το μήνυμα ότι τα θεωρούμε σημαντικά και αυτό κάνει το RAS  να  επιτρέπει την είσοδο αυτών των ερεθισμάτων στον εγκέφαλό μας, πράγμα που μέχρι τότε είχε αποκλείσει, θεωρώντας τα ερεθίσματα αυτά γνωστά... 
Έτσι απολαμβάνουμε σιγά-σιγά όλο και περισσότερο τη ζωή και κατανοούμε όλο και περισσότερο τον εαυτό μας. 
Όσο πιεστικό κι αν είναι το πρόγραμμα εργασίας σας, ή η ζωή σας γενικότερα, το να προσπαθείτε να παρατηρείτε αποστασιοποιημένα τον εαυτό σας, τους άλλους και τα πράγματα γύρω σας, δεν χρειάζεται χρόνο. 
Χρειάζεται μόνον απόφαση να προσπαθήσετε να το εφαρμόσετε. 
Εύχομαι ολόψυχα να το αποφασίσετε.
Με αγάπη

1. https://lenahealth.blogspot.com/2023/11/blog-post.html#more

2. https://lenahealth.blogspot.com/2023/11/blog-post_5.html#more

Το θέατρο της ζωής

1. Το θέατρο της ζωής

Σκεφτήκατε ποτέ πως μπορεί η ζωή μας να μην είναι παρά μία θεατρική παράσταση καλά στημένη από εμάς τους ίδιους προκειμένου να κατανοήσουμε την
"Αλήθεια"  μας και την ενότητα με την "Πηγή" μας;
Σκεφτήκατε ποτέ πως τα πρόσωπα που έχετε γύρω σας και ταλαιπωρούνται για τον ένα ή άλλο λόγο ή σας ταλαιπωρούν με τον ένα ή άλλο τρόπο παίζουν ρόλους που εσείς τους έχετε αναθέσει προκειμένου να κατανοήσετε τα πιο πάνω;
Μία τέτοια αναλαμπή σκέψης… είχα πριν λίγες ημέρες, που αφορούσε τη σχέση μου με το παιδί μου  και για άλλη μια φορά συνειδητοποίησα το μεγαλείο αυτού του τόσο πολύπλοκου θαύματος που ονομάζουμε «ζωή»…
Όσο πιο πολύ το συνειδητοποιεί κάποιος, τόσο μεγαλύτερη η ευθύνη που αισθάνεται για τον «εαυτό» και τους γύρω του.
Επιλέγουμε τους ρόλους των ατόμων που συναναστρεφόμαστε… 
Μα φυσικά, έχουν κάνει και εκείνοι τις αντίστοιχες επιλογές τους. 
Δεν γίνεται τίποτα χωρίς την ατομική βούληση… 
Οι ρόλοι συμφωνούνται, γι αυτό και παίζονται τόσο φυσικά. 
Ο καθένας μέσα από αυτή την διασύνδεση βιώνει το δικό του μάθημα και παίρνει αυτό που χρειάζεται για να προχωρήσει σε κάποιο επόμενο επίπεδο επίγνωσης… 
Ταλαίπωροι και ταλαιπωρούμενοι δεν είναι παρά ρόλοι που επιλέγουμε για την πνευματική μας πρόοδο !
Η κατανόηση των πιο πάνω, λύνει τα μάγια…  τελειώνουν οι ταλαιπωρίες και αρχίζουν τα θαύματα…
Τι δύναμη και τούτη η ανθρώπινη, χάρη στην ανάπτυξη του νου!!! 
Με την κατανόηση και την ανάληψη της ευθύνης για ότι μας συμβαίνει και μόνον, μπορούμε οι  άνθρωποι να βιώσουμε «θαύματα»!!! 
Να λύσουμε τα δεσμά όσων κρατάμε γύρω μας και παιδεύουμε ή μας παιδεύουν με τον ένα τρόπο ή τον άλλο και να κινηθούμε όλοι προς ένα άλλο παράλληλο σύμπαν, όπου μια ζωή διαφορετική θα μας περιμένει με άλλους ρόλους και άλλη εκπαίδευση…
Θεέ μου πόσο μαγικός είναι ο δρόμος που οδηγεί στην αγκαλιά σου !!!
2. Ποιος αποφασίζει;
Η αντίδραση του στρες, δημιουργείται όποτε νιώθει κάποια απειλή ο οργανισμός και οδηγεί σε παραγωγή ουσιών, που τον δυναμώνουν για να είναι έτοιμος αυτός να παλέψει με τον εχθρό που τον απειλεί ή να τρέξει μακριά του για να σωθεί (αντίδραση "μάχης ή φυγής"). 
Το έχουμε πει πολλές φορές αυτό. 
Δεν ξεχωρίζει τις απειλές ο οργανισμός μας σε πραγματικές ή όχι. Ότι ο νους θεωρεί απειλή, οδηγεί τον οργανισμό σε αυτή την αντίδραση.
Κατά την αντίδραση αυτή του στρες, στον σώμα μας παράγονται εκτός από τις
γνωστές ορμόνες αδρεναλίνη και κορτιζόνη, και άλλες χημικές ουσίες που προάγουν την φλεγμονή στον οργανισμό.  
Ο λόγος είναι πως ο οργανισμός ετοιμάζεται με αυτόν τον τρόπο να αντιμετωπίσει κάποιο πιθανό τραυματισμό στη μάχη του με τον εχθρό και γι αυτό προετοιμάζει τα λευκά του αιμοσφαίρια να είναι πιο επιθετικά, ώστε το τραύμα να έχει καλή εξέλιξη και τα πιθανά μικρόβια που θα το επιμόλυναν να κατατροπωθούν από αυτά.
Όλοι ξέρουμε πως σε ένα τραυματισμό, το μέρος που τραυματίσθηκε, κοκκινίζει, πρήζεται, πονάει και γίνεται πιο ζεστό. 
Όλα αυτά οφείλονται στα ενεργοποιημένα λευκά αιμοσφαίρια που έρχονται στη περιοχή για να αντιμετωπίσουν πιθανά μικρόβια που θα εισβάλουν στο τραύμα.
Όταν, όμως, το στρες γίνεται χρόνιο, αυτή η συνεχής διέγερση των λευκών αιμοσφαιρίων οδηγεί σε χρόνια φλεγμονή το σώμα, με επιπτώσεις στην υγεία του (μεταβολικό σύνδρομο, αυτοάνοσα νοσήματα κ.λπ).
Είναι σοφά φτιαγμένος ο οργανισμός μας, αλλά όπως δείχνουν τα πράγματα, μάλλον με εκπληκτικό κομπιούτερ μοιάζει …
Γιατί το σώμα μας δεν μπορεί να ξεχωρίσει έναν φανταστικό από ένα πραγματικό εχθρό. Και, δυστυχώς, βλέπει εχθρούς παντού, σε κάθε τι που δεν γνωρίζει, σαν τον Δον Κιχώτη… Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης είναι, βλέπετε, πολύ ισχυρό!
Ο νους, μέσα στο καλά προστατευμένο κρανίο μας είναι εκπληκτικός με όλες τις δυνατότητες που του δίνουν αυτές οι απίστευτες σε αριθμό και πολυπλοκότητα διασυνδέσεις των νευρικών μας κυττάρων... 
Οι επιστημονικές έρευνες όμως, του αφαιρούν όλο και περισσότερο, με τον καιρό, τα πρωτεία από την διακυβέρνηση του οργανισμού μας και τα δίνουν στην "συνείδηση"... 

Το πού κατοικεί αυτή, δυστυχώς, δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί από την επιστήμη. 
Αυτή, όμως, από το κρυφό της άντρο, παρατηρεί και αποφασίζει… 
Αποφασίζει και δίνει εντολή στην αμυγδαλή, τον μικρό αυτό αδένα στη μέση του κρανίου μας (ένας σε κάθε ημισφαίριο), που είναι υπεύθυνος για την εκτίμηση των πραγμάτων σε εχθρικά ή μη, να στείλει το κατάλληλο μήνυμα σε ένα άλλο μέρος του εγκεφάλου απ΄ όπου  θα ξεκινήσει η  έκκριση των διαφόρων ορμονών.  
Θεωρούσαμε έως τώρα πως η αμυγδαλή είναι αυτή που αποφασίζει αν το ερέθισμα θα θεωρηθεί εχθρικό ή όχι. 
Πιστεύαμε  πως μέσα στον εγκέφαλό μας παίρνονται οι αποφάσεις... 
Απ΄ότι φαίνεται, όμως,  δεν συμβαίνει αυτό. 
Και η αμυγδαλή εντολές εκτελεί, όπως έδειξαν πρόσφατες έρευνες… 
Ερευνητές ανακοίνωσαν ότι διαπίστωσαν πειραματικά, πως αυτή έχει δύο είδη νευρικών κυττάρων. 
Κάποια που μεταφέρουν την εντολή «εχθρός» στο κατάλληλο τμήμα του εγκεφάλου προκειμένου να αρχίσει η αντίδραση του στρες και κάποια άλλα που μεταφέρουν την εντολή «ανταμοιβή», δηλαδή το αίσθημα της ευχαρίστησης…
Ποιος αποφασίζει ποιο είδος κυττάρων της αμυγδαλής θα ερεθιστεί από το συμβάν (πραγματικό ή φανταστικό) και θα οδηγήσει τον εγκέφαλο στην αντίδραση του στρες ή στο ευχάριστο αίσθημα της ανταμοιβής;
Αν με τον όρο «νους» εννοούμε όλες τις πολύπλοκες διεργασίες του εγκεφάλου μας, που έχουμε ανακαλύψει και συνεχίζουμε να ανακαλύπτουμε ακόμη, ποιος κατευθύνει, τελικά, αυτόν τον νου; 
Η συνείδηση; 
Πού βρίσκεται, επιτέλους, αυτή; 
Μήπως κρύβεται μέσα στην καρδιά μας; 
Ή μήπως οι χτύποι αυτής της τελευταίας είναι τα σήματα "μορς" με τα οποία η συνείδησή μας, που βρίσκεται έξω από το υλικό μας σώμα, επικοινωνεί μαζί μας και δεν το έχουμε ακόμη καταλάβει; 
Μήπως η καρδιά μας είναι και αυτή ένα όργανο το οποίο η συνείδησή μας χρησιμοποιεί για να επικοινωνήσει με το υλικό μας σώμα;
Δεν ξέρω εσείς, αλλά εγώ προσωπικά (για την ώρα, πάντα...) έχω καταλήξει. 
Πιστεύω πως η καρδιά είναι το όργανο με το οποίο η συνείδησή μας μεταφέρει στο σώμα μας το αίσθημα της αγάπης (πνεύμα) και ο εγκέφαλος (νους) το όργανο με το οποίο εκείνη μεταφέρει στο σώμα μας το αίσθημα του φόβου και της ανταμοιβής (ύλη). 
Η συνείδηση, επομένως, όπου και αν βρίσκεται αυτή, χρησιμοποιεί και τα δύο όργανα για να μιλήσει στο σώμα. 
Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο που το όργανο εκφοράς του λόγου (οι φωνητικές χορδές μας) βρίσκεται τοποθετημένο ανάμεσα στα δύο αυτά όργανα... 
Μήπως για να ισορροπεί καλά ανάμεσά τους;
Το ουσιαστικό, λοιπόν, ερώτημα, κατά την άποψή μου, δεν είναι το ποια είναι η έδρα της συνείδησής αλλά το αν είναι η συνείδηση αυτή που αποφασίζει σε ποιο από τα δυο όργανα θα δώσει τον λόγο ή αν ακολουθεί και η ίδια οδηγίες κάποιας άλλης μεγαλύτερης Αρχής...
Σε αυτό το ερώτημα δεν έχω ακόμη επιλέξει απάντηση. 
Μήπως μπορεί κάποιος να βοηθήσει;
-. 3 Νους και καρδιά
Σε πρoηγούμενο σεμινάριο που έκανα στην Αθήνα  για την ενεργειακή φύση του οργανισμού, ακολούθησε την επόμενη ημέρα μια μεγάλη συζήτηση για τη  δυσκολία που συναντάει ο άνθρωπος να αποκτήσει ενεργειακή αρμονία, απαραίτητη για την καλή υγεία και ζωή, γι αυτό σκέφτηκα να το συζητήσω και μαζί σας σήμερα.
Ξέροντας τώρα με βεβαιότητα (έχει πια διατυπωθεί ξεκάθαρα από την νεότερη φυσική) πως το σώμα μας το υλικό δεν
είναι τίποτ΄άλλο παρά συμπυκνωμένη ενέργεια, γίνεται πολύ φανερό πως προκειμένου αυτό να λειτουργεί καλά μέσα σε ένα ενεργειακό σύμπαν θα πρέπει η συνολική του ενέργεια να είναι αρμονική. 
Τέτοια δηλαδή, που να επιτρέπει την καλή και συντονισμένη λειτουργία του οργανισμού ώστε να είναι ο άνθρωπος υγιής, όπως και την ομαλή και συντονισμένη με τα όνειρά του λειτουργία του ανθρώπου μέσα στο ενεργειακό σύμπαν που τον περιβάλλει, ώστε να ζει αυτός μια όμορφη και δημιουργική ζωή που βοηθάει στην εξέλιξή του.
Η ενεργειακή κατάσταση του οργανισμού εξαρτάται από  όσα το σώμα προσλαμβάνει μέσω των αισθήσεών του (τροφή, ήχους, εικόνες κ.λπ) αλλά κυρίως από το πώς τα ερμηνεύει ο νους όλα αυτά και τι συναισθήματα δημιουργεί αυτή η ερμηνεία.
Γνωρίζουμε τώρα, πως τα εξωτερικά ερεθίσματα επιδρούν άμεσα και ερμηνεύονται από τον εγκέφαλο της καρδιάς μας (χωρίς την μεσολάβηση των αισθήσεών μας), ταχύτερα  (κατά 0,7 sec) απ΄ότι συμβαίνει  με τον εγκέφαλο που κατασκηνώνει στο κρανίο μας και η πληροφορία αυτή μεταφέρεται στη συνέχεια από την καρδιά σε εκείνον. 
Αναρωτιέμαι λοιπόν, μήπως αυτό που λέμε "νου" κατασκηνώνει τελικά στη καρδιά μας… 
Μήπως η ερμηνεία και η αξιολόγηση  των ερεθισμάτων γίνεται στον εγκέφαλο της καρδιάς μας και είναι αυτός που κατευθύνει στη συνέχεια τα ερεθίσματα που φθάνουν από τις αισθήσεις μας στην αμυγδαλή, (τον μικρό αυτόν αδένα του εγκεφάλου για το οποίο σας έχω μιλήσει αρκετές φορές) να ακολουθήσουν σε αυτήν τον έναν από τους δύο δρόμους που τα οδηγούν  στα κέντρα του εγκεφάλου. 
Τον δρόμο προς το κέντρο του στρες, ή τον δρόμο προς το κέντρο της ανταμοιβής σε αυτόν.
Μετά την πρόσφατη, σχετικά, ανακάλυψη από τους ερευνητές της ύπαρξης αυτών των δύο νευρικών δρόμων στις αμυγδαλές του εγκεφάλου, νομίζω πως η πιο πάνω απορία μου θα πρέπει να είναι ο επόμενος ερευνητικός τους στόχος και εύχομαι σύντομα να έχουμε κάποιες σχετικές πληροφορίες.
Το να τα κατανοήσει κάποιος αυτά δεν είναι πολύ δύσκολο, αν του εξηγηθούν με απλότητα και σαφήνεια. 
Η επόμενη κίνηση είναι η δύσκολη… Η εφαρμογή…
Η ερμηνεία και αντιμετώπιση των καταστάσεων, που αντιμετωπίζει κάποιος στη ζωή, με κάποιον θετικό τρόπο, έτσι ώστε να μην διαταράσσεται η ενεργειακή κατάσταση του οργανισμού του λόγω μεγάλης διάρκειας αντίδρασης στρες, δεν είναι εύκολη υπόθεση.  
Δεν το έχουμε διδαχθεί, δυστυχώς, αυτό από την παιδική μας ηλικία, όπως θα έπρεπε. Η συναισθηματική νοημοσύνη είναι, όμως, κάτι που διδάσκεται στις μέρες μας και βοηθάει πολύ σε αυτή τη κατεύθυνση, γι αυτό και πρέπει ο καθένας να ασχοληθεί  με αυτήν, εάν θέλει να απολαύσει υγεία και χαρά στη ζωή του.
-. 4 Ζωή με οδηγό την καρδιά μας
Έχετε προσέξει πως ότι και να κάνει κάποιος, ότι και να πει, θα υπάρχουν πάντα κάποιοι που θα το εγκρίνουν και θα το επικροτούν και κάποιοι που θα το κατακρίνουν και θα το διακωμωδούν;
Δεν υπάρχει καμιά πιθανότητα να γίνει αποδεκτός κάποιος από όλους, όσο σωστά και αν μιλάει, όσο σωστά και αν σκέφτεται. 
Πάντα θα υπάρχουν γι αυτόν επικριτές και εχθροί…
Γι αυτό και δεν πρέπει να μας απασχολεί η γνώμη των άλλων. 
Στις αποφάσεις μας πρέπει να ακούμε πάντα την δική μας καρδιά, γιατί αυτή έχει για εμάς τις πληροφορίες για το «σωστό» δρόμο. 
Σωστό για εμάς,
που δεν είναι απαραίτητο να ταιριάζει με τα «σωστά» των όσων έχουμε τριγύρω μας και μας επηρεάζουν. 
Αυτό είναι, ίσως, το μεγαλύτερο πρόβλημα. 
Οι δικοί μας άνθρωποι. 
Αυτοί που αγαπάμε, σεβόμαστε, ή που έχουμε απλά μάθει να τους υπακούμε από  παιδιά.
Όμως κάθε άνθρωπος έχει ένα διαφορετικό δρόμο να διανύσει μέχρι τον θάνατό του. Έναν δρόμο μοναδικό φτιαγμένο από τις δικές του πληροφορίες και την δική του αντίδραση σε αυτές. 
Όσο και αν αγαπάμε ή εμπιστευόμαστε άλλους, η γνώμη τους δεν παύει να προέρχεται από τις δικές τους εμπειρίες και αντιλήψεις. 
Αυτή η γνώμη είναι καλό να οδηγεί τα δικά τους βήματα στη ζωή και όχι τα δικά μας, όσο και αν την σεβόμαστε. 
Για τη δική μας ζωή ο καλύτερος οδηγός είναι η καρδιά μας. 
Το αίσθημα που εκείνη μας δίνει, αίσθημα δυσαρέσκειας ή ευχαρίστησης για κάθε σκέψη και απόφασή μας, είναι αυτό που πρέπει να επηρεάζει τις πράξεις μας.
Πρέπει να φροντίζουμε να είναι, όσο πιο συχνά γίνεται, ικανοποιημένη η καρδιά μας. Να μας δίνει ένα αίσθημα ευχαρίστησης. 
Αυτός είναι ο οδηγός μιας καλής ζωής. 
Το αν οι πράξεις μας στην πορεία αποδειχθούν σωστές ή λανθασμένες, αυτά είναι τα μαθήματα με τα οποία θα προχωράμε και θα εξελισσόμαστε στο δρόμο της ζωής. 
Δεν υπάρχει «λάθος» αν αυτό μας έχει διδάξει κάτι. Είναι απλά μία εμπειρία. 
Εμπειρίες αρνητικές και θετικές είναι τα μαθήματα με τα οποία εκπαιδευόμαστε, ωριμάζουμε και  εξελισσόμαστε όλοι προς ένα πνευματικότερο εαυτό. 
Σημασία έχει να ζούμε πάντα σύμφωνα με τα αισθήματα της καρδιάς μας. 
Να αποφεύγουμε ότι την κάνει να νιώθει δυσαρέσκεια και να φροντίζουμε οι σκέψεις και οι πράξεις μας να την κάνουν να νιώθει χαρά.
Μη σας απασχολεί λοιπόν η γνώμη των άλλων φίλες και φίλοι μου. 
Πάντα κάποιοι θα σας χλευάζουν ή θα σας μισούν και κάποιοι άλλοι θα σας αγαπούν και θα σας θαυμάζουν. 
Δεν πρέπει να επιτρέπετε στις γνώμες των άλλων να επηρεάζουν την δική σας ενέργεια, γιατί με αυτήν πορεύεστε στη ζωή. 
Η συνολική ενέργειά σας οδηγεί τα βήματά σας μέσα στο ενεργειακό μας σύμπαν και εξαρτάται απόλυτα αυτή από τα αισθήματα της καρδιάς σας, σύμφωνα με την νέα βιολογία. 
Φροντίστε λοιπόν να νιώθετε καλά στη καρδιά σας με ότι σκέφτεστε και κάνετε, αν επιθυμείτε μία καλή ζωή και αφήστε τους άλλους να σκέφτονται για εσάς ότι θέλουν... 

Είναι δικό τους πρόβλημα... 
-. 5 Περί ψυχής
Μου ζητήθηκε από έναν φίλο να πω την άποψή μου για το θέμα της ψυχής. 
Και μια που βρήκα λίγο χρόνο σήμερα σκέφτηκα να το κάνω.
Έχω πολλές φορές στο παρελθόν εκφράσει τις απόψεις μου για τη ζωή, και όλα τα σχετικά με αυτή. 
Κάποιες φορές σας την έχω περιγράψει σαν μία θεατρική παράσταση. 
Όπως στην  ανάρτηση που μπορείτε να δείτε κάνοντας κλικ εδώ.
Όσο τα χρόνια περνούν όμως και παρατηρώ τα όσα συμβαίνουν τόσο σε μένα όσο και στους γύρω μου, τόσο οι απόψεις μου αλλάζουν λίγο-λίγο και κάνουν όλο και πιο ξεκάθαρα τα πράγματα στα μάτια μου. 
Ή μήπως πιο μπερδεμένα;;;
Όπως και να’ χει η σημερινή μου άποψη για τη ζωή και το ρόλο μας ως άνθρωποι σε τούτον τον πλανήτη είναι η εξής:
Είμαστε μαριονέτες! 
Το όμορφα ή άσχημα ντυμένο υλικό μας σώμα δεν είναι παρά η κούκλα που κινεί η ψυχή μας (πνεύμα, ανώτερος εαυτός κ.λπ) με αόρατα νήματα. 
Η ψυχή μας είναι κατά την άποψή μου ο χειριστής της κούκλας. 
Άλλος όμως είναι ο σκηνοθέτης όπως και ο συγγραφέας του έργου από τον οποίο παίρνει εκείνη τις εντολές…
Η κούκλα είναι μία πολύ εξελιγμένης τεχνολογίας κατασκευή, που χάρη σε ένα κομπιούτερ που κρύβει στο κεφάλι της μπορεί να παίρνει αποφάσεις για τις κινήσεις της (ελεύθερη βούληση)…
Σκεφθείτε όμως τι γίνεται όταν αυτές οι κινήσεις δεν είναι σύμφωνες με τις προσπάθειες κίνησής της από τον χειριστή, ο οποίος προσπαθεί να την κάνει να παίξει τον ρόλο της παράστασης που έχει αποφασιστεί από τον συγγραφέα και  τον σκηνοθέτη…
Οι κινήσεις αυτές κάνουν τη κούκλα να παιδεύεται, να κινείται γύρω από τον εαυτό της, μπερδεύοντας τα νήματα που την κρατούν δεμένη με τη ψυχή της και να μην παίζει σωστά τον ρόλο που της έχει ανατεθεί σύμφωνα με τις ικανότητες με τις οποίες την έχει προικίσει φτιάχνοντάς την ο συγγραφέας του έργου.
Με τον τρόπο αυτό, όχι μόνον η συγκεκριμένη κούκλα ζει μια δύσκολη ζωή δίχως πραγματική ικανοποίηση αλλά και όλο το έργο καθυστερεί να αναπτυχθεί, δυστυχώς…
Τι πρέπει κάθε κούκλα να κάνει λοιπόν για να βοηθήσει τον εαυτό της αλλά και όλους όσους συμμετέχουν στο έργο που παίζεται στον πλανήτη; 
Μα να μάθει να επικοινωνεί με τον χειριστή της! 
Και ο σωστότερος τρόπος επικοινωνίας με αυτόν είναι μέσω της καρδιάς της. 
Αυτή νιώθει καλά όταν η επικοινωνία είναι ανοιχτή και δεν νιώθει καλά όταν η επικοινωνία είναι κλειστή, πράγμα που σημαίνει, πως σε αυτή τη περίπτωση ο εγκέφαλός οδηγεί την κούκλα σε λάθος δρόμο…
Το έχουν πει πολλοί και το έχω επαναλάβει κι εγώ, πως το καλύτερο GPS στη ζωή είναι η καρδιά μας. 
Και μέχρι τώρα δίδασκα πως αυτό σημαίνει βιολογικά (μη ξεχνάτε πως είμαι γιατρός και η σκέψη μου περάνει πάντα μέσα από τη βιολογία) ότι όταν έχουμε θετικά συναισθήματα (νιώθουμε καλά) η συνολική ενέργεια του οργανισμού μας είναι συνεκτική (αρμονική- coherent) γιατί επηρεάζεται αυτή από τη λειτουργία της καρδιάς μας, πράγμα που οδηγεί σε καλή υγεία, όπως σας ανέφερα και στην τελευταία ανάρτηση της μικρής σειράς με θέμα την Συναισθηματική νοημοσύνη.
Σήμερα πάω το θέμα αυτό ένα βήμα παρακάτω. 
Η καρδιά μας είναι πράγματι το καλύτερο GPS  για την καθοδήγησή μας προς την υγεία, η οποία επιτυγχάνεται μέσα από την σωστή σύνδεση με τη ψυχή μας.
Προκειμένου να μπορεί κάποιος να οδηγείται από τη καρδιά του, όμως, πρέπει να ασκηθεί στη σιωπή. 
Αυτή, χαλαρώνοντας τον εγκέφαλό μας, βοηθάει να αφουγκραζόμαστε καλύτερα τη καρδιά μας. 
Με αγάπη

1. https://lenahealth.blogspot.com/2017/02/blog-post_19.html
2. https://lenahealth.blogspot.com/2017/02/blog-post_20.html
3. https://lenahealth.blogspot.com/2018/01/blog-post_8.html
4. https://lenahealth.blogspot.com/2020/02/blog-post_11.html
5. https://lenahealth.blogspot.com/2021/12/blog-post_20.html

Βλαβερές κατηγορίες σκέψεων - Την τεράστια δύναμη που κρύβει κάθε άνθρωπος μέσα του, χάρη στην ικανότητα που έχει να μπορεί να σκέφτεται και επομένως να μπορεί να κατανοήσει την αλήθεια και την ικανότητα που έχει να δημιουργεί γύρω του την επιθυμητή υλική πραγματικότητα, δεν είναι πρόθυμος κανείς να του την εξηγήσει, όπως θα έπρεπε, από την παιδική ακόμη ηλικία.

από τη γιατρό dr. Ελένη Τσουκαλή
Γεια σας φίλες και φίλοι μου
Υπάρχουν δύο κατηγορίες σκέψης που χαλάνε τον κόσμο γύρω μας :
Α) Δεν αξίζω, δεν μπορώ, δεν είμαι ικανός γι αυτό….
Β) Θέλω να βοηθάω τους ταλαιπωρημένους, να θεραπεύω τους πάσχοντες…
Ίσως να φαίνεται σε πολλούς παράξενο το να χαλάει τον κόσμο γύρω μας μια σκέψη όπως αυτή η δεύτερη πιο πάνω, πιστεύω όμως πως μετά  την ολοκληρωμένη ανάγνωση του άρθρου μάλλον θα συμφωνήσουν μαζί μου…
Επανέρχομαι, για άλλη μια φορά, με αυτή μου την ανάρτηση, στο θέμα της εικονικής πραγματικότητας στην οποία ζούμε, γιατί το θεωρώ πολύ σημαντικό, ιδιαίτερα στην εποχή μας, με τα τόσα αρνητικά που συμβαίνουν στον τόπο μας.
Πρέπει να καταλάβουμε όλοι τον σημαντικό ρόλο που παίζουμε εμείς οι ίδιοι στην
πραγματικότητα που δημιουργείται γύρω μας, γιατί μόνον τότε υπάρχει ελπίδα να αλλάξει και να βελτιωθεί η ζωή μας. 

Και επειδή το θέμα είναι αρκετά μεγάλο, θα το χωρίσω σε συνέχειες για να μη σας κουράσω.
Αρχίζω λοιπόν με την πρώτη συνέχεια :
1ο Η «υλική» πραγματικότητα στην οποία ζούμε, δεν είναι παρά μια εικονική πραγματικότητα φτιαγμένη από τις πέντε αισθήσεις μας και τον εγκέφαλό μας. 
Οι αισθήσεις μας προσλαμβάνουν κάποια (όχι όλα!) από τα σήματα, ηλεκτρομαγνητικά και άλλα, που φτάνουν σε αυτές, από τα περιβάλλον και τα στέλνουν στον εγκέφαλο. 
Αυτός με τη σειρά του επειδή είναι περιορισμένων δυνατοτήτων κομπιούτερ και μπορεί να διαχειριστεί μόνον 2.000 σήματα το δευτερόλεπτο, όπως λένε οι σχετικές έρευνες, πετάει τα περισσότερα από τα δισεκατομμύρια σήματα που φτάνουν σε αυτόν και κρατάει μόνον τις 2.000 που μπορεί να διαχειριστεί, κάθε δευτερόλεπτο. 
Με αυτά τα 2.000 σήματα/δευτερόλεπτο φτιάχνει τον κόσμο μέσα στον οποίο εμείς πιστεύουμε πως ζούμε.
Είναι, λοιπόν, δικό μας, κατάδικό μας,  κατασκεύασμα αυτός ο κόσμος και όσο δεν το καταλαβαίνουμε αυτό, τόσο δυσκολότερη γίνεται η αλλαγή του, παρά τις όποιες καλές προθέσεις μας.
2ο Η επιλογή των 2.000 σημάτων με τα οποία ο εγκέφαλός μας φτιάχνει την "πραγματικότητα" στην οποία ζούμε, γίνεται με βάση το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και το βαθμό σημαντικότητας που έχουν τα διάφορα ερεθίσματα για τον καθένα μας.
Ότι σήμα έχει σχέση με την εξασφάλιση της ζωής μας, δηλαδή, περνάει στον εγκέφαλο, καθώς και ότι εμείς θεωρούμε πολύ σημαντικό.
Αυτό το τελευταίο οι περισσότεροι το έχουν διαπιστώσει, όπως παρατηρώ στις κουβέντες που κάνουμε στις ομάδες χαλάρωσης του Ινστιτούτου, αλλά δεν του έχουν δώσει την πρέπουσα σημασία. Π.χ. κάποια μάρκα αυτοκινήτου που μας αρέσει πολύ και επιλέξαμε να αγοράσουμε κάποια στιγμή, την βλέπουμε πολύ πιο συχνά στον δρόμο μας, απ΄ ότι άλλες μάρκες που μας είναι αδιάφορες…
Στην ουσία αυτό σημαίνει πως τα σημαντικά για εμάς πράγματα φτιάχνουν την πραγματικότητα στην οποία ζούμε. 
Χρειάζεται προσοχή λοιπόν, ως προς το τι θεωρούμε σημαντικό ! 
Αν σημαντικές θεωρούμε τις "ατυχίες" μας, ή τις άσχημες καταστάσεις της ζωής μας, σήματα σχετικά με αυτές θα προσλαμβάνει και θα αναλύει συνεχώς ο εγκέφαλός μας, ταλαιπωρώντας μας όλο και περισσότερο. 
Ενώ εάν η προσοχή μας είναι στραμμένη στα ωραία που επιθυμούμε και περιμένουμε να ζήσουμε και σε όσα καλά ζούμε ήδη, όλο και περισσότερα σήματα σχετικά με αυτά θα προσλαμβάνει και θα επεξεργάζεται ο εγκέφαλός μας οδηγώντας μας όλο και πιο κοντά σε αυτή την ιδανική μας κατάσταση!
Δεν είναι παραμύθια αυτά, ούτε ανόητες κουβέντες. 
Είναι επιστημονική πραγματικότητα και πρέπει να αρχίσουμε να την κατανοούμε και να την πιστεύουμε, εάν θέλουμε να αλλάξει προς το καλύτερο η ζωή μας.
3ο  Αν εγώ έχω την ανάγκη να βοηθάω αρρώστους και ταλαιπωρημένους, γενικά, ανθρώπους, θεωρώντας το αυτό έργο ζωής, όσο και αν φαίνεται παράξενο, σύμφωνα με όσα ανέλυσα στη προηγούμενη πρώτη συνέχεια αυτής της ανάρτησης, οι δικές μου αισθήσεις, από τα ηλεκτρομαγνητικά σήματα που υπάρχουν τριγύρω δημιουργούν στον εγκέφαλό μου αυτή την εικονική πραγματικότητα και μέσα σε αυτή νιώθω πως ζω…
Με τη μεγάλη μου επιθυμία να βοηθάω, δηλαδή, συμβάλλω, όσο και αν δεν το
αντιλαμβάνομαι, στην υλοποίηση της πραγματικότητας που δεν μου αρέσει κατά βάθος και που επιθυμώ να αλλάξω ! 
Αυτό κάποιες φορές οφείλεται σε εγωισμό και προσωπικές ψυχικές ανάγκες και κάποιες άλλες, απλά σε άγνοια .
Φαίνεται φυσικό, κάποιος που συμπονά, να θέλει να βοηθήσει τους ταλαιπωρημένους ανθρώπους, που η συλλογική ανθρώπινη νοημοσύνη έχει δημιουργήσει γύρω του, ωστόσο η σοφή αντίδραση θα ήταν, ο καθένας να θεωρεί σημαντική την ανθρώπινη ευτυχία και ευημερία και να μην θεωρεί όνειρο ζωής το να βοηθάει εκείνος ταλαίπωρους ανθρώπους, αλλά αντίθετα να επιθυμεί να ζει αυτός χαρούμενος και ευτυχισμένος, ανάμεσα σε χαρούμενους και ευτυχισμένους ανθρώπους.
Ελπίζω να γίνεται σαφές πως αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να συμπονάει κάποιος και να βοηθάει όποιους το χρειάζονται. 
Απλά, το σημαντικό θα πρέπει να είναι να υπάρχουν γύρω του ευτυχισμένοι άνθρωποι και όχι ταλαίπωροι ή ασθενείς, που εκείνος θα βοηθάει.
4ο  Το να μην αντιλαμβάνεται  κάποιος όλα τα πιο πάνω,  όσα ανέφερα σήμερα,  οδηγεί εύκολα σε σκέψεις όπως "δεν μπορώ…",  "δεν είμαι ικανός γι αυτό…" ή "δεν αξίζω…".
Όταν ο άνθρωπος έχει μεγαλώσει, όχι τυχαία, διδασκόμενος πως είναι ένα μικρό ανθρωπάκι που πρέπει να φοβάται τον Θεό, οποιασδήποτε θρησκείας και τους μεγαλύτερους και σοφότερους ανθρώπους, σκέψεις όπως οι πιο πάνω, είναι πολύ φυσικό να γίνονται συνεχώς.
Αυτές οι σκέψεις με τη σειρά τους, δημιουργούν ακόμη περισσότερους ταλαίπωρους και ανήμπορους ανθρώπους, γιατί δεν μπορεί να περιμένει να μεγαλουργήσει κάποιος, όταν δεν γνωρίζει την δύναμη και τις ικανότητές του. 
Την τεράστια δύναμη που κρύβει κάθε άνθρωπος μέσα του, χάρη στην ικανότητα που έχει να μπορεί να σκέφτεται και επομένως να μπορεί να κατανοήσει την αλήθεια και την ικανότητα που έχει να δημιουργεί γύρω του την επιθυμητή υλική πραγματικότητα, δεν είναι πρόθυμος κανείς να του την εξηγήσει, όπως θα έπρεπε, από την παιδική ακόμη ηλικία.
Βολεύει τους δυνατούς η άγνοια που οδηγεί στην αδυναμία των υπολοίπων…
Εκεί επάνω είναι στηριγμένη όλη η παιδεία μας  και δυστυχώς και οι περισσότερες θρησκείες.
Έτσι καταλήγουμε τελικά, αγνοώντας την τεράστια δύναμή μας, να παραμένουμε ανήμπορα ανθρωπάκια που, δίχως να το καταλαβαίνουμε, δημιουργούμε γύρω μας όλο και περισσότερους ταλαίπωρους ανθρώπους και μέσα σε αυτούς ταλαιπωρούμαστε και εμείς. 

Αυτή είναι η κόλαση που ο άνθρωπος έχει φτιάξει στον παράδεισο της γης που του χαρίστηκε.
Ο άνθρωπος τότε μόνον μπορεί να βοηθήσει την βελτίωση της ζωής στη γη, όταν αντιληφθεί και κατανοήσει την τεράστια δύναμη που κρύβει μέσα του και μάθει να την αφήνει ελεύθερη να οδηγεί τα βήματά του, χωρίς να την μειώνει με φόβους, σκέψεις και προγραμματισμούς. 
Ο προγραμματισμός που οδηγεί στον σωστό για τον καθένα δρόμο στη ζωή, μοιάζει να είναι η βελτίωση του εαυτού, ώστε να νιώθει μόνον θετικά συναισθήματα, συναισθήματα δηλαδή απαλλαγμένα από τον φόβο, που έχουν σαν βάση τους την αγάπη.
Γιατί η κατάσταση της αγάπης είναι εκείνη που οδηγεί την λειτουργία της καρδιάς μας σε συνοχή/εναρμόνιση, σύμφωνα με τις επιστημονικές έρευνες και αυτή η συνοχή είναι εκείνη που αυξάνει την δύναμή μας, εναρμονίζοντας όλες τις ενέργειες που παράγονται στο σώμα μας και κάνοντάς μας ένα δυνατό λέιζερ με δυνατές δονήσεις. 
Δονήσεις που, επειδή επηρεάζουν την γήινη ενέργεια, όπως ακόμη και την συμπαντική, μπορούν να οδηγήσουν την ζωή επάνω στη γη σε ένα καλύτερο επίπεδο.
Με αγάπη

https://lenahealth.blogspot.com/2016/07/1.html

https://lenahealth.blogspot.com/2016/07/2.html

Ο μυστικός κόσμος του κορμιού μας - Νευροπεπτίδια : τα μόρια των συναισθημάτων

Γράφει η γιατρός Ελένη Τσουκαλή

Γεια σας φίλες και φίλοι μου
Μια που πολύ συχνά σας μιλάω για τον ρόλο που τα συναισθήματα παίζουν στην υγεία και τη ζωή μας γενικότερα, σκέφτηκα να σας μιλήσω σήμερα για τα καινούργια επιστημονικά δεδομένα που στηρίζουν αυτές τις απόψεις από πλευράς βιολογίας. 
Έτσι θα μπορέσουν να πεισθούν, ελπίζω, και οι αμφισβητίες τεχνοκράτες που υπάρχουν ανάμεσά σας, πράγμα που μπορεί να τους οδηγήσει τελικά να κάνουν κάτι και αυτοί για την υγεία και την ζωή τόσο την δική τους όσο και όσων επηρεάζουν γύρω τους με οποιονδήποτε τρόπο.
Πριν λίγα χρόνια λοιπόν, η Αμερικανίδα ερευνήτρια, φαρμακολόγος και μοριακή βιολόγος Candace Pert, όπως έγραψε και στο βιβλίο της με τον τίτλο  "Molecules of emotion" (μόρια των συναισθημάτων) ανακάλυψε πως τα συναισθήματά μας οδηγούν στην παραγωγή από τα κύτταρα του νευρικού μας συστήματος κάποιων μικρών πρωτεϊνών, που ονομάστηκαν νευροπεπτίδια.
Αυτά τα μικρά μόρια, επηρεάζουν όλα μας τα κύτταρα, γιατί τα κύτταρά μας έχουν υποδοχείς για αυτά τα νευροπεπτίδια. 
Έχουν δηλαδή, για να το πούμε πιο απλά, ειδικές κεραίες, που αναγνωρίζουν και δεσμεύουν επάνω τους αυτά  τα νευροπεπτίδια. 
Και ανάλογα με το είδος του νευροπεπτιδίου που κολλάει επάνω τους, αλλάζει και η λειτουργία των κυττάρων.
Τα συναισθήματά μας, ξέρουμε δηλαδή πια τώρα με απόλυτη βεβαιότητα πως επηρεάζουν τη λειτουργία των κυττάρων μας, άρα και τη λειτουργία ολόκληρου του οργανισμού μας.
Τα κύτταρα που έχουν μέχρι τώρα ερευνηθεί περισσότερο ως προς αυτή την  επίδραση που έχουν επάνω τους τα συναισθήματά μας, είναι  τα κύτταρα του ανοσοποιητικού μας.
Μία ολόκληρη καινούργια επιστήμη ιδρύθηκε που ασχολείται με αυτό το θέμα η «ψυχονευροανοσολογία».
Από τις πρώτες έρευνες που έγιναν πριν από αρκετά χρόνια στον τομέα αυτό της ψυχονευροανοσολογίας, είναι αυτές που έγιναν σε φοιτητές την περίοδο των εξετάσεων.
Ξέροντας οι ερευνητές πως κατά την περίοδο των εξετάσεων αυξάνει το άγχος των φοιτητών, αποφάσισαν να μελετήσουν τις επιδράσεις που το αρνητικό αυτό συναίσθημα μπορούσε να έχει στο ανοσοποιητικό σύστημα των φοιτητών και να τις συγκρίνουν με αυτές άλλων φοιτητών που ασκούντο με ασκήσεις χαλάρωσης ή ύπνωσης.
Τα αποτελέσματα ήταν θεαματικά.
Στις ομάδες της χαλάρωσης και της ύπνωσης, τα ΝΚ κύτταρα (λευκά αιμοσφαίρια που καταστρέφουν τα καρκινικά κύτταρα) είχαν πολύ καλύτερη λειτουργία κατά την περίοδο των εξετάσεων σε σύγκριση με τις ομάδες που δεν ασκούντο σε χαλάρωση ή ύπνωση.
Οι ερευνητές απέδειξαν μάλιστα, πως η χαλάρωση και η ύπνωση, ακόμη και προληπτικά δρούσαν θετικά στο ανοσοποιητικό. 
Οι φοιτητές δηλαδή που ασκούντο σε χαλάρωση ή ύπνωση στα διαστήματα ανάμεσα στις εξετάσεις είχαν πολύ μεγαλύτερο ποσοστό Τ-λεμφοκυττάρων κατά τις εξετάσεις  και το ποσοστό αυτό ήταν τόσο μεγαλύτερο όσο πιο συχνά οι φοιτητές ασκούντο σε χαλάρωση ή ύπνωση, πράγμα που εξασφάλιζε στους  φοιτητές αυτούς, μεγαλύτερη αντοχή στις λοιμώξεις.
Μία άλλη έρευνα που έγινε σε ασθματικά παιδιά πριν αρκετό καιρό στην Βενεζουέλα (1999), έδειξε πως στα παιδιά που έμαθαν να ασκούνται σε χαλάρωση και οραματισμούς διαχείρισης συναισθημάτων, βελτιώθηκε κατά πολύ η πνευμονική τους λειτουργία, είχαν πολύ λιγότερες κρίσεις άσθματος κατά την εξάμηνη περίοδο της έρευνας και χρειάστηκαν αυτά πολύ λιγότερα βρογχοδιασταλτικά από μία άλλη ομάδα παιδιών που απλά έπαιρναν τα φάρμακά τους (ομάδα ελέγχου) .
Σε μίαν άλλη τώρα έρευνα που έγινε σε άτομα που φρόντιζαν συγγενικά τους άτομα με νόσο Αλτσχάιμερ, βρήκαν οι ερευνητές πως η επούλωση τραύματος (μετά από πειραματικό ελαφρύ τραυματισμό του δέρματος) ήταν πολύ πιο αργή σε αυτούς απ’ ότι στα άτομα μιας ομάδας ελέγχου που δεν ασχολείτο με τέτοια στρεσογόνο κατάσταση.
Όλα τα πιο πάνω αποτελέσματα οφείλονται σε αλλαγές των κυττάρων του ανοσοποιητικού μας συστήματος, που γίνονται μέσω ερεθισμάτων που το λεγόμενο «αυτόνομο» νευρικό μας σύστημα στέλνει σε αυτά.
Στα λευκά μας δηλαδή αιμοσφαίρια.
Έφτασε φίλες και φίλοι μου η εποχή που αυτό το νευρικό σύστημα που μαθαίναμε πριν λίγα χρόνια στην ιατρική σχολή πως λέγεται «αυτόνομο» επειδή  λειτουργεί έξω από την δική μας συνείδηση και δεν μπορούμε να το επηρεάσουμε, κάθε άλλο παρά αυτόνομο είναι.
Μπορεί να μην μπορούμε να το επηρεάσουμε λογικά, μπορούμε όμως, όπως αποδεικνύεται στις μέρες μας, να το επηρεάσουμε συναισθηματικά. 
Και αυτό με την σειρά του επηρεάζει τη λειτουργία του ανοσοποιητικού μας. 
Τα νευροπεπτίδιά μας, όπως σας εξήγησα, είναι υπεύθυνα γι αυτή την επίδραση.
Δεν είναι καταπληκτικό, το πώς αλλάζουν οι απόψεις μας με τον καιρό, το πώς αλλάζει  η ιατρική; 
Τα νευροπεπτίδια, ή ενδογενή οπιοειδή, όπως ονομάζονται επίσης, άλλαξαν, με την ανακάλυψή τους, τελείως την ιδέα που είχαμε μέχρι τότε για την λειτουργία του εγκεφάλου μας. 
Και ενώ είχαμε φτάσει να πιστεύουμε πως ο εγκέφαλός μας λειτουργεί σαν ένα τελευταίας τεχνολογίας κομπιούτερ, τώρα, μετά την ανακάλυψη των νευροπεπτιδίων και την συνεχιζόμενη έρευνα επάνω σε αυτά, ξέρουμε πως κάθε ένα νευρικό κύτταρο λειτουργεί σαν ένα τελευταίας τεχνολογίας κομπιούτερ, λέει ο συγγραφέας του βιβλίου «Neuropeptides: Unlocking the Secrets of the Brain» (1).
Πριν την ανακάλυψη των νευροπεπτιδίων, πιστεύαμε πως η μετάδοση ενός ερεθίσματος στον εγκέφαλο γίνεται ευθέως από το ένα κύτταρο στο άλλο με την βοήθεια κάποιων χημικών μορίων που εκκρίνονται στο διάστημα των δύο εκατομμυριοστών του εκατοστού που υπάρχει ανάμεσα στους δύο νευρώνες (νευρικά κύτταρα)  
Τα χημικά αυτά μόρια είχαν ονομαστεί νευροδιαβιβαστές και τα πιο γνωστά από αυτά είναι η ντοπαμίνη, 
η ακετυλχολίνη, 
η αδρεναλίνη και η σεροτονίνη. 
Μέχρι πρόσφατα πιστεύαμε πως αυτά τα χημικά μόρια ήταν αυτά που «άναβαν» ή «έσβηναν» τα νευρικά κύτταρα, ώστε να μεταδοθεί ή όχι σε αυτά ένα ερέθισμα.
Η ανακάλυψη όμως των νευροπεπτιδίων άλλαξε την αντίληψή μας αυτή. 
Τα νευροπεπτίδια διαφέρουν από τους πιο πάνω νευροδιαβιβαστές ως προς το ότι αποτελούνται από αμινοξέα και όχι από ανόργανα χημικά συστατικά αφενός και αφετέρου ως προς το  ότι «κουμπώνουν» επάνω στα κύτταρα σε ειδικές γι αυτά θέσεις  που λέγονται «υποδοχείς» (οι ειδικές κεραίες για τις οποίες σας είχα μιλήσει στο πρώτο άρθρο της σειράς, που μπορείτε να ξαναδείτε κάνοντας κλικ εδώ). 
Τα συναισθήματά μας οδηγούν στην παραγωγή αυτών των νευροπεπτιδίων και αυτή η εξειδίκευσή τους ως προς την θέση αλλά και ως προς την λειτουργία τους επάνω στα κύτταρα κάνει αυτά τα νευροπεπτίδια να είναι μάλλον το ίδιο το μήνυμα παρά απλοί μεταφορείς του. 
Γι αυτό και ονομάστηκαν «μόρια των συναισθημάτων».
Δεν έχει όμως ξεκαθαριστεί ακόμη η σχέση του κάθε νευροπεπτιδίου, απ’ όσα μέχρι τώρα έχουν ανακαλυφθεί, με τα διάφορα συναισθήματα.
Ωστόσο θεωρούνται αυτά προς το παρόν, η ηλεκτροχημική κόλα που κρατάει όλα αυτά τα υψηλής τεχνολογίας κομπιούτερ (τα νευρικά μας κύτταρα) σε επαφή και σωστή διασύνδεση μεταξύ τους. 
Είναι ένα εκπληκτικό θαύμα ο ανθρώπινος οργανισμός και πολύ πιο περίπλοκος απ’ ότι η ιατρική επιστήμη πίστευε μέχρι σήμερα.
Γίνεται όλο και πιο φανερό πως δεν είναι δυνατόν να θεραπεύει κανείς κάποιο πρόβλημα χορηγώντας απλά κάποια χημική ουσία με τη μορφή ενός χαπιού.
Με αγάπη ...
https://lenahealth.blogspot.com/2012/07/17.html
https://lenahealth.blogspot.com/2012/07/18.html
https://lenahealth.blogspot.com/2012/08/19.html
http://www.doitnow.org/pages/brain.html  
https://lenahealth.blogspot.com/2017/12/blog-post_14.html

Ακούει κανείς;

Κάθε φορά που νιώθουμε ένα συναίσθημα, μικρές ορμόνες, τα λεγόμενα "νευροπεπτίδια" εκκρίνονται από τα κύτταρά μας και κυκλοφορούν στο αίμα μας.
Αν το συναίσθημά μας αυτό το εκφράσουμε με οποιονδήποτε τρόπο, τα νευροπεπτίδια αυτά θα μεταβολιστούν και θα μετατραπούν σε άλλες χημικές ουσίες μέσα στο
σώμα μας, χρήσιμες στο να βοηθήσουν το σώμα μας να εκφραστεί, με τον τρόπο που αποφασίσαμε.
Αν όμως δεν εκφράσουμε το συναίσθημά μας, τα νευροπεπτίδια κυκλοφορώντας με το αίμα μας γύρω από όλα τα κύτταρά μας, θα κλειδώσουν σε κάποια από αυτά (όσα έχουν «υποδοχείς» που ταιριάζουν σε αυτά, ειδικές κεραίες δηλαδή στην περιφέρειά τους).
Η κατάσταση αυτή οδηγεί σε διαταραχή της λειτουργίας των κυττάρων αυτών. 
Διαταράσσεται ακόμη και η λειτουργία τω γονιδίων τους.
Οι επιστημονικές έρευνες έχουν πλέον καταλήξει σε αυτά τα συμπεράσματα. 
Δεν χρειάζεται λοιπόν πολλή εξυπνάδα για να αντιληφθεί κανείς πόσο σημαντική υπόθεση είναι η διαχείριση των συναισθημάτων για την υγεία. 
Εκτός από τους διάφορους περιβαλλοντικούς παράγοντες (μόλυνση ατμόσφαιρας, ηλεκτρομαγν. ακτινοβολίες, χημικά στις τροφές κ.λπ) τα συναισθήματα αποτελούν έναν επίσης πολύ σημαντικό παράγοντα υγείας.
Γι αυτό και πρέπει να μάθουμε να τα διαχειριζόμαστε από την μικρή ηλικία. 
Ποτέ δεν θα έπρεπε να λέμε στο παιδί μας την γνωστή φράση «μην κλαις… οι άντρες δεν κλαίνε…» 
ή τα «τα καλά παιδιά δεν φωνάζουν…» και όλες τις άλλες φράσεις με τις οποίες οι δικοί μας γονείς μεγάλωσαν ταλαιπωρημένα ψυχικά παιδιά, όλους εμάς. 
Είναι καλύτερα να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι είναι αυτό που οδηγεί το παιδί μας σε αυτή τη συμπεριφορά και να το βοηθήσουμε, στη συνέχεια, να βελτιώσει τον τρόπο που εκφράζει τα συναισθήματά του. 
Είναι μεγάλο λάθος να προσπαθούμε να το πείσουμε να μην τα εκφράζει και να τα κλείνει μέσα του. 
Αυτό θα το οδηγήσει, με μαθηματική ακρίβεια, σε ασθένεια στην ενήλικη ζωή του. 

Έχει τώρα διαπιστωθεί αυτό επιστημονικά.
Τα συναισθήματα δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε, μπορούμε, όμως, να εκπαιδευτούμε να τα διαχειριζόμαστε σωστά. 
Αυτό είναι  η «συναισθηματική νοημοσύνη». 
Και πρέπει να μπει σύντομα αυτό το μάθημα, μαζί με όλους του υπόλοιπους τρόπους αντιμετώπισης του στρες, στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, από την προσχολική ακόμη ηλικία, εάν θέλουμε να έχουμε μικρότερα ποσοστά νοσηρότητας στον τόπο μας, και λιγότερα έξοδα στο σύστημα υγείας.
Ελπίζω κάποιος υπεύθυνος να το ακούσει επιτέλους...
Με αγάπη - dr.Ελένη Τσουκαλή:https://lenahealth.blogspot.com/2015/07/46.html

Επιδημία ή πείραμα;

Τα πειραματικά εμ-βόλια που έχουν διχάσει την κοινωνία μας αυτή την εποχή, δεν είναι παρά η αρχή ενός προγράμματος δημιουργίας φαρμάκων που θα επεμβαίνουν στα γονίδιά μας. 
Το θέμα είναι πολύ σοβαρό για να το βλέπει κάποιος με ελαφρότητα ή με πολιτικά κριτήρια, όπως γίνεται από τους περισσότερους.
Τα γονίδιά μας, είναι μικρά κομμάτια του DNA μας τα οποία δίνουν στο κύτταρο την εντολή να φτιάξει μία πρωτεΐνη. 
Καθώς όλα σχεδόν τα στοιχεία του οργανισμού μας αποτελούνται από πρωτεΐνες (κόκκαλα, μυς, τένοντες, ένζυμα, ορμόνες κ.λπ) από τη λειτουργία αυτών των γονιδίων μας εξαρτάται η υγεία και η καλή λειτουργία του οργανισμού μας.
Στον οργανισμό μας όμως τίποτα δεν είναι απλό, όπως νομίζουμε. 

Το κάθε γονίδιο έχει 30.000 διαφορετικούς τρόπους
να «μιλάει» στο κύτταρο και για να δοθεί μία εντολή για την δημιουργία πρωτεΐνης συνεργάζονται πολλά, έως χιλιάδες γονίδια… 
Η συνεργασία αυτή εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, ο πιο απλός από τους οποίους είναι η θέση του κάθε γονιδίου στην αλυσίδα του DNA. 
Και έχει βρεθεί, πως σε κάποιες περιπτώσεις τα γονίδια δημιουργούν αντίγραφα του εαυτού τους και τα τοποθετούν σε άλλες θέσεις μέσα στην αλυσίδα του DNA… 
Έχουν ονομαστεί αυτά «jumping genes» (πηδηχτά γονίδια)…
Ο λόγος που ανέφερα όλα αυτά πιο πάνω είναι για να καταλάβει κάποιος πόσο δύσκολη είναι μία επέμβαση στη λειτουργία των γονιδίων. 
Κι όμως οι ερευνητές δεν παραιτούνται από την προσπάθεια να επέμβουν σε αυτά για την δημιουργία φαρμάκων. 
Οι λόγοι είναι πολλοί. Ανάμεσά τους οι πιο σοβαροί, κατά την άποψή μου, είναι τα χρήματα και η δόξα.
Το λέω αυτό με λύπη, γιατί είναι πια γνωστό πως η λειτουργία των γονιδίων εξαρτάται από το περιβάλλον των κυττάρων. 
Στο μεσοκυττάριο υγρό, το υγρό δηλαδή που υπάρχει ανάμεσα στα κύτταρά μας, φτάνουν όλες οι ουσίες που υπάρχουν και κυκλοφορούν στο αίμα μας. 
Ορμόνες και νευροπεπτίδια που δημιουργούνται από τα συναισθήματά μας, καθώς και ουσίες που έχουν μπει στο σώμα μας από το περιβάλλον, μέσα από το αναπνευστικό, το δέρμα και το πεπτικό μας σύστημα.
Τα κύτταρά μας δηλαδή κολυμπούν σε ένα υγρό, η σύστασή του οποίου εξαρτάται από τον τρόπο ζωής και σκέψης μας… 
Και με βάση την ποιότητα αυτού του υγρού, τα γονίδια που βρίσκονται καλά ασφαλισμένα μέσα στον πυρήνα των κυττάρων μας αλλάζουν τις εντολές τους προς τα κύτταρα, ώστε αυτά να προσαρμόσουν την λειτουργία τους  στις ανάγκες του περιβάλλοντος στο οποίο ζουν.
Το περιβάλλον λοιπόν των κυττάρων, (ο τρόπος ζωής και σκέψης μας δηλαδή) επηρεάζει τις εντολές που τα γονίδια δίνουν στα κύτταρα. 
Η επίδραση αυτή στα γονίδια μεταφέρεται και στους απογόνους, όπως έχει διαπιστωθεί. 
Έτσι παιδιά μπορεί να έχουν κληρονομήσει γονίδια των οποίων η λειτουργία έχει πολύ επηρεαστεί από τον τρόπο ζωής και σκέψης της μητέρας και του πατέρα τους (ή του παππού και της γιαγιάς τους...) και μπορεί να τα οδηγήσει σε ασθένεια. 
Αν, όμως, ο δικός τους τρόπος σκέψης και ζωής είναι διαφορετικός και πολύ σωστότερος από αυτόν των γονέων τους, τα γονίδια αυτά μπορούν να αλλάξουν και πάλι λειτουργία και τα άτομα αυτά να ζήσουν μία φυσιολογική ζωή δίχως ασθένεια.
Αν αντίθετα τα παιδιά αυτά ζουν σε συνθήκες με έντονο στρες, οι ορμόνες του στρες επιδρώντας στα γονίδια με την ήδη διαταραγμένη λειτουργία θα οδηγήσουν τα παιδιά αυτά σύντομα σε ασθένεια. 
Δεν είναι, όπως καταλαβαίνετε, τυχαία η αύξηση της εμφάνισης καρκίνων στα παιδιά που βλέπουμε στην εποχή μας, η αύξηση του αυτισμού, της διάσπασης προσοχής και όλων των προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζουν από νωρίς τα παιδιά.  
Κατά την άποψή μου, δηλαδή, ο καλύτερος τρόπος για την βελτίωση της λειτουργίας των γονιδίων είναι η από πολύ νωρίς εκπαίδευση των παιδιών στη συναισθηματική νοημοσύνη και τον σωστό τρόπο ζωής. 
Τα κληρονομημένα γονίδια θα βελτιώνουν τη λειτουργία τους με αυτόν τον τρόπο, τα άτομα θα γίνονται όλο και πιο ανθεκτικά στα νοσήματα και οι κληρονόμοι τους ακόμη πιο ανθεκτικοί…
Ένα τέτοιο πρόγραμμα όμως, δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί από κανέναν, αφού δεν οδηγεί σε άμεσο οικονομικό όφελος, εκτός από την αποσυμφόρηση των κρατικών συστημάτων υγείας… 
Αντίθετα βλάπτει οικονομικά πολλούς (φαρμακευτικές εταιρείες, γιατρούς, ιδιωτικά νοσηλευτικά ιδρύματα, ερευνητικά κέντρα κ.λπ). 
Το να πιστεύει επομένως κάποιος πως κάτι τέτοιο μπορεί να εφαρμοστεί στην εποχή μας είναι μάλλον ΟΥΤΟΠΙΑ…
Η υγεία θα συνεχίσει να μένει στα χέρια των φαρμακευτικών εταιρειών, δυστυχώς, και αυτές θα προσπαθούν όλο και περισσότερο να αντιμετωπίζουν τον ανθρώπινο οργανισμό σαν μία μηχανή στην οποία μπορεί κάποιος να αλλάζει τη λειτουργία διαφόρων μερών της σύμφωνα με την δική του ανθρώπινη αντίληψη…
Η τόσο υλιστική αντιμετώπιση της ζωής όμως, δεν είναι συμβατή με την ανθρώπινη υπόσταση. 
Μένει να δούμε, επομένως, πού θα οδηγήσει την ανθρωπότητα η λεγόμενη «πρόοδος της επιστήμης»…
Αιτία για τις πιο πάνω σκέψεις, ήταν μία πρόσφατη έρευνα που διάβασα.
Σε αυτήν ερευνητές χρησιμοποιώντας την τεχνολογία που υπάρχει στα εμ-βόλια της εποχής για τα οποία γίνεται τόσος θόρυβος, προσπάθησαν να κάνουν ένα γονίδιο να σιωπήσει, ώστε να επιμηκυνθεί η ζωή των ατόμων που το είχαν κληρονομήσει από τους γονείς τους και τους δημιουργούσε θανατηφόρο νόσο με τη λειτουργία του. 
Η έρευνα δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Nature πριν λίγες ημέρες.
Καταλαβαίνετε τι σημαίνει μία τέτοια επιτυχία για τις φαρμακευτικές εταιρείες… 
Καταλαβαίνετε και πόση ανάγκη έχουν αυτές από ανθρώπινα πειραματόζωα για να μελετήσουν τις επιπτώσεις των τεχνικών που εφαρμόζουν στον ανθρώπινο οργανισμό…
Μια «επιδημία» σαν αυτή που ζούμε στην εποχή μας, είναι λοιπόν γι αυτές μία πηγή ανθρώπινων πειραματόζωων για τον έλεγχο των δοκιμών τους… 
Την πληρωμή σε χρήμα των συμμετεχόντων δεν πιστεύω πως την έχουν γλυτώσει, βέβαια... Τα χρήματα όμως έχουν πάει αλλού, και όχι άμεσα σ΄ αυτούς που συμμετέχουν στο πείραμα, δυστυχώς...
Δεν ξέρω αν η διαίσθησή μου με απατά. 
Αλλά δεν ξέρω πραγματικά και τι είναι καλύτερο για τον κόσμο: να είναι αληθινή η διαίσθησή μου, πως όλο αυτό που ζούμε αυτόν τον καιρό είναι ένα καλοστημένο βρώμικο παιχνίδι, ή να κάνω λάθος και να πρόκειται για μία θανατηφόρα επιδημία;;;;;
Με αγάπη - dr. Ελένη τσουκαλή - https://lenahealth.blogspot.com/2021/07/blog-post_6.html

dr. Eleni Tsoukali: Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αλλάξουμε το άσχημο μάτριξ που ζούμε από το να αλλάξουμε τις σκέψεις μας.

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αλλάξουμε το άσχημο μάτριξ που ζούμε από το να αλλάξουμε τις σκέψεις μας. 

Μη μου πείτε τις αντιρρήσεις σας, γνωρίζω πόσο δύσκολο είναι αυτό που λέω. 

Όμως ό,τι ζούμε είναι φτιαγμένο από τις σκέψεις τις δικές μας και τη φαντασία μας... 
Γύρω μας υπάρχουν μόνον "πληροφορίες"  (bits) τις οποίες οι αισθήσεις και ο εγκέφαλός μας μετατρέπουν σε εικόνες, 

γεύσεις, 

ήχους, 

μυρωδιές, ανάλογα με το τι θεωρούμε εμείς σημαντικό... 
Η "πραγματικότητά μας" είναι ένα μάτριξ φτιαγμένο από  εμάς γι εμάς... 

Για την πνευματική μας εξέλιξη. 

Βρισκόμαστε σε συνεχή "πνευματική εκπαίδευση" στον υλικό μας κόσμο και αν δεν το καταλάβουμε αυτό, τίποτα δεν θα μπορέσουμε να αλλάξουμε, δυστυχώς γύρω μας. 
Όσοι προτρέπουν κάθε φορά σε "ξεσήκωμα", 

"φωνές" 

"αντίδραση" εξυπηρετούν το σύστημα, δίχως ίσως οι ίδιοι να το γνωρίζουν. 

Αυτούς δηλαδή που εκμεταλλεύονται το μάτριξ.
Ξέρω πως θα αντιδράσουν οι περισσότεροι σε αυτά που λέω, γι αυτό και προτιμάω να μην μιλάω πια συχνά σε φιλοσοφικό επίπεδο, και να δίνω περισσότερο ιατρικές συμβουλές. 
Κάποιες φορές όμως μου είναι δύσκολο να σωπάσω, βλέποντας πόσο λανθασμένα αντιδρούμε ελπίζοντας σε ένα αποτέλεσμα διαφορετικό από αυτό που εμείς οι ίδιοι με τις σκέψεις μας δημιουργούμε... 

Είναι ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΤΟ ΜΑΤΡΙΞ... ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ... 
Είμαστε οι δημιουργοί της ζωής μας για να εξελιχθούμε πνευματικά. Και δυστυχώς, με χαρές και ευτυχία δεν οδηγούμαστε σε αυτή τη εξέλιξη. 

Μας απορροφά η ύλη...
Μόνο μέσα από τις δυσκολίες εξελισσόμαστε και γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι.

από το χρονολόγια της dr. Ελένης Τσουκαλή - https://www.facebook.com/eleni.tsoukali.3/posts/pfbid0T7iRApdS61PKy2ivf3fGMD91LHFoLg4zZaNyqsfGZ3pZqCm9p3spVFKBJEx3QDYPl

Άρθρο της γιατρού dr. Ελένης Τσουκαλή - Φάρμακα: το νέο πρόβλημα

Από το ιστολόγιο της dr. Ελένης Τσουκαλή.

Η γιατρός κα Ελένη Τσουκαλή, μας χαρίζει σημαντική και πολύτιμη γνώση μέσα από τα άρθρα της και τα βιβλία.

Η γιατρός κα Ελένη Τσουκαλή, είναι διδάκτορας Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών,

ιδρύτρια και πρόεδρος του Ελληνικού Ινστιτούτου Αντιμετώπισης του Στρες,

τέως διευθύντρια της Β ́ Παθολογικής Κλινικής Γ. Νοσοκομείου Κέρκυρας

Τα παρακάτω άρθρο είναι από το ιστολογιο της.

https://lenahealth.blogspot.com/2023/04/blog-post_28.html

"Δεν ήταν τελικά το «μπόλι» το πρόβλημα, όπως νομίζαμε κάποιοι από την αρχή.

Τα πράγματα μοιάζουν να γίνονται όλο και χειρότερα στην επιστήμη της ιατρικής, δυστυχώς.

Σε νέα έρευνα διαπιστώθηκε πως η δόση της δραστικής ουσίας που περιέχεται μέσα σε ένα φάρμακο δεν είναι πάντα αυτή που αναγράφεται στη συσκευασία του!

Ήταν πραγματικά ένα μεγάλο σοκ για μένα η ανάγνωση των αποτελεσμάτων της έρευνας αυτής. Μοιάζει η ιατρική που τόσο αγαπήσαμε όσοι με πάθος την υπηρετήσαμε μέχρι σήμερα, να γίνεται μία επιστήμη καθ’ όλα προβληματική.

Από τους γιατρούς που κάποιοι από αυτούς την θεωρούν «επάγγελμα» και όχι «λειτούργημα» όπως της πρέπει, με αποτέλεσμα να υπάρχει αρκετή οικονομική εκμετάλλευση όσων χρειάζονται την βοήθειά τους, μέχρι τα φάρμακα, στα οποία οι περισσότεροι αποθέτουν όλες τις ελπίδες τους για ανακούφιση από τα συμπτώματα που τους ταλαιπωρούν, να γίνονται άλλο ένα είδος εκμετάλλευσης των πασχόντων, αυτή τη φορά από τις φαρμακοβιομηχανίες και άλλους ισχυρότερους που βρίσκονται πάνω από αυτές και τις ελέγχουν… Με λίγα λόγια, ο ασθενής δεν μπορεί στην εποχή μας να εμπιστευθεί απόλυτα όπως θα έπρεπε ούτε τον γιατρό του, ούτε τα φάρμακα ή τα «μπόλια» που του χορηγούνται για το καλό του…

Και το ακόμη τραγικότερο είναι πως και οι ίδιοι οι γιατροί δεν μπορούν πια να εμπιστευθούν ούτε τις έρευνες που ανακοινώνονται κάθε τόσο, οι οποίες αποτελούν την απαραίτητη ενημέρωση γι αυτούς, προκειμένου να ασκούν σωστά το λειτούργημά τους.

Μετά την τραγική ιστορία του υποχρεωτικού "μπολιάσματος" πολλές από αυτές φαίνεται πολύ καθαρά πως είναι κατευθυνόμενες...

Ξέρω πως θα υπάρξει μεγάλη αντίδραση σ’ αυτά τα σκληρά πράγματα που λέω, αλλά δυστυχώς κάθε μέρα που περνάει πείθομαι όλο και περισσότερο πως αυτή είναι η κατάσταση που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε δυστυχώς…

Τα μάτια μου άρχισαν να ανοίγουν με την πρόσφατη τραγική παγκόσμια αντιμετώπιση του καινούργιου «γιου», που ήταν πέρα για πέρα αντίθετη με όλες τις γνώσεις που είχαμε μέχρι τότε σαν γιατροί.

Πολλοί μου επιτέθηκαν για τις απόψεις μου τότε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και δυστυχώς αρκετοί ήταν συνάδελφοι…

Όταν προέκυψε το θέμα της υποχρεωτικότητας του «μπολιού» τα πράγματα έγιναν ακόμη πιο φανερά στα ιατρικά μου μάτια…

Το παιχνίδι πια είχε γίνει αρκετά ξεκάθαρο.

Και τώρα διαβάζοντας την νέα έρευνα που σας ανέφερα πιο πάνω, συνειδητοποιώ πως τίποτα δεν τους σταματάει όσους έχουν αποφασίσει να ελέγξουν τη ζωή μας… Στην έρευνα που ανακοινώθηκε τον Απρίλιο στο ιατρικό περιοδικό Jama, διαπιστώθηκε σε ζελεδάκια μελατονίνης που πωλούνται στην Αμερική (για βελτίωση του ύπνου στα παιδιά, ή σαν αγχολυτικό) η περιεκτικότητα της δραστικής ουσίας (μελατονίνη) να είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή που αναγράφεται στη συσκευασία τους (347% μεγαλύτερη και όχι κατά λάθος…), ενώ κάποιες συσκευασίες περιείχαν επιπλέον λάδι κάνναβης (CBD), και κάποιες μόνον λάδι κάνναβης και καθόλου μελατονίνη…

Μελετήθηκαν 25 διαφορετικές συσκευασίες και ανάμεσά τους, μόνον 3 περιείχαν ποσότητα μελατονίνης 10% μικρότερη ή μεγαλύτερη από την αναγραφόμενη.

Όλες οι υπόλοιπες είχαν πολύ μεγαλύτερη ποσότητα από την αναγραφόμενη στην συσκευασία. Τα νέα είναι σοκαριστικά λένε οι ερευνητές στην ανακοίνωσή τους, αλλά το πρόβλημα δεν αφορά μόνον την Αμερική.

Και στον Καναδά παρατηρήθηκε το ίδιο πρόβλημα. Πολλά παιδιά που είχαν κάνει χρήση των πιο πάνω προϊόντων χρειάστηκε να νοσηλευτούν σε νοσοκομεία λόγω παρενεργειών, δυστυχώς. Φοβάμαι πως η έρευνα αυτή άνοιξε τον ασκό του Αιόλου…

Η εμπιστοσύνη στη φαρμακοβιομηχανία έχει κλονιστεί για τα καλά…

Και το κακό είναι πως έχει κλονιστεί η εμπιστοσύνη και στις ιατρικές έρευνες, δυστυχώς. Μελετώντας αυτές που αναφέρονται στον «γιο» της εποχής και στα «μπόλια» του, διαπιστώνει κανείς ότι δεν μπορεί να εμπιστευθεί πλέον κανένα αποτέλεσμα.

Μοιάζουν όλα να είναι ελεγχόμενα και κατευθυνόμενα.

Νομίζω πως η πρόληψη με τη σωστή διαχείριση του στρες που σας προτείνω εδώ και αρκετό καιρό, γίνεται όλο και πιο απαραίτητη για καλύτερη υγεία…

Μπαίνουμε σε μία εποχή κατά την οποία όσο λιγότερο χρειάζεται κάποιος τα φάρμακα και την ιατρική γενικότερα, τόσο το καλύτερο.

Σ΄ αυτή την άποψη έχω καταλήξει τώρα, μετά από 30 χρόνια στην υπηρεσία της ιατρικής...

Νιώθω σαν να έχω ξυπνήσει από ένα όνειρο...

Και νιώθω ευτυχής που ξύπνησα!"