Σωκράτης: η γη δεν έχει ανάγκη στηρίγματος για να μην πέσει...

από το χρονολόγιο του Savvas Hasikos - https://www.facebook.com/savvas.hasikos.5/posts/pfbid02PBv5xBPJDfr7sM7y8cEF3kpvmfwfSJHWmpny7K2YaCTT7L98oCDwRSh8mUK9uKGDl

Σωκράτης: η γη δεν έχει ανάγκη στηρίγματος για να μην πέσει...
Ο Σωκράτης είδε τη γη από το διάστημα και την περιγράφει με έναν καταπληκτικό τρόπο, όπως ακριβώς θα την περιέγραφε ένας σύγχρονος αστροναύτης.  Πριν βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα, σας παραπέμπω στον τελευταίο διάλογο του Σωκράτη, ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΦΑΙΔΩΝ Ή ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ.
 Καταθέτει ακόμη τον νόμο της Παγκόσμιας βαρύτητας τον οποίο 2.000 και πλέον  χρόνια αργότερα παρουσίασε ο Ισαάκ Νεύτων (1643-1727).
Πρόκειται για τον τελευταίο διάλογο του Σωκράτη, που είναι και ο πιο σημαντικός και ο οποίος διεξάγεται στο δεσμωτήριο κατά τις τελευταίες τραγικές στιγμές της κρατήσεώς του, πριν πάρει, με απέραντη ψυχραιμία, το ποτήρι με το κώνειο και εγκαταλείψει τα εγκόσμια, ανυπομονώντας να γνωρίσει το άγνωστο… 
‘’Πέπεισμαι’’, λέει, έχω πεισθεί, χωρίς να μας λέει από ποιον. Με πήραν και είδα τη γη από ψηλά… 
Αυτή είναι η γη  ‘’ει τις άνωθεν θεώτο’’, αν την έβλεπε δηλαδή κάποιος από ψηλά.  Η περιγραφή είναι καταπληκτική.  
Κατ’ αρχάς δηλώνει ότι η γη είναι σφαιρική, ότι έχει διάφορα χρώματα, πολύ έντονα χρώματα.  Είναι σαν μπάλα, από εκείνες που φτιάχνουμε με δώδεκα τεμάχια δέρματος.
Ότι αποτελείται από το χώμα και το νερό, γι’ αυτό και οι πρόγονοί μας την είπαν υδρόγειο.  Μιλά για την ατμόσφαιρα που περιστρέφεται μαζί με τη γη και τα νέφη γύρω από τον άξονά της…
Εάν μπορέσουμε, λέει, να ξεπεράσουμε την ‘’ασθένεια’’, δηλ. την αδυναμία και τη βαρύτητα και ανέλθουμε ψηλά θα αντιμετωπίσουμε την έλλειψη της βαρύτητας, θα περιέλθουμε σε μια κατάσταση που λέμε στα ξενικά ‘’slow motion’’ και που ο Σωκράτης την αποκαλεί με μια ελληνική λέξη ‘’βραδυτίς’’, έλλειψη τάχους.
Στη συνέχεια μας ξεκαθαρίζει ότι η γη δεν έχει ανάγκη στηρίγματος, για να μην πέσει, ‘’προς το μη πεσείν’’, επειδή κάθε τι που ισορροπεί εντός ομοιογενούς περιβάλλοντος δεν μπορεί να κλείνει προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Αυτή είναι και  η θεωρία της βαρύτητας την οποία διατύπωσε πρώτος ο Αναξίμανδρος και προφανώς όχι ο Νεύτων.
Σημ.  Στην ελληνική εκπαίδευση μαθαίνουν τα παιδιά ότι το ‘’κι όμως η γη κινείται’’ το είπε πρώτος ο Γαλιλαίος, το δε ηλιοκεντρικό σύστημα, την  περιστροφή της γης γύρω από τον ήλιο και από τον άξονά της, ότι  διατύπωσε πρώτος ο Κοπέρνικος, χωρίς να γίνεται αναφορά στους πρώτους, δηλ. στον Αρίσταρχο τον Σάμιο και στον Ίππαρχο.

Γιατί οι έντιμοι και ικανοί συνήθως δεν ασχολούνται με την Πολιτική

Ο μεγάλος αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Πλάτων (427-347 π.Χ.) γύρω στο 374 π.Χ. έγραψε  το κορυφαίο έργο του Πολιτεία, μέσω του οποίου σχεδίασε την εικόνα του ιδανικού πολιτεύματος με επίγνωση του πόσο δύσκολη είναι η πραγματοποίησή του.
Στο έργο αυτό μέσα από την αφήγηση του Σωκράτη αναφέρεται και η συζήτηση που έγινε με θέμα τη φύση της δικαιοσύνης, αλλά κυρίως για τη δημιουργία ενός ιδανικού κράτους, στο οποίο θα κυριαρχεί η ιδέα του αγαθού και το οποίο κράτος θα υφίσταται  για να παρέχει την αληθινή ευτυχία στους πολίτες του. 
Για να επιτευχθεί όμως αυτό οι άρχοντες πρέπει να εργάζονται για το καλό των άλλων (των αρχομένων) και όχι το δικό τους! 
Ένα τέτοιο κράτος όμως βρίσκεται στη σφαίρα της ουτοπίας.

Ας δούμε τι ακριβώς γράφει ο Πλάτων για την εξουσία (άρχοντες – πολιτικούς) και τους εξουσιαζόμενους (αρχόμενους – πολίτες) [Πολιτεία, Βιβλίο Α, 346-347].
Αφηγείται ο Σωκράτης:
«Καμιά τέχνη και καμιά εξουσία δεν έχει ως αντικείμενο της ασχολίας της την δική της προσωπική ωφέλεια, αλλά το αντικείμενο της εξουσίας και των προσταγών της είναι η ωφέλεια του εξουσιαζομένου, και το κάνει αυτό έχοντας εμπρός στα μάτια της το συμφέρον του εξουσιαζομένου που είναι ασθενέστερος και όχι το συμφέρον του ισχυροτέρου.
Γι’ αυτό ακριβώς [μηδένα ἐθέλειν ἑκόντα ἄρχειν καὶ τὰ ἀλλότρια κακὰ μεταχειρίζεσθαι ἀνορθοῦντα, ἀλλὰ μισθὸν αἰτεῖν ] κανένας δεν προτίθεται εθελοντικά να κυβερνά και να παίρνει στα χέρια του για να διορθώσει τα στραβά των αλλονών, αλλά ζητάει μισθό,

επειδή όποιος έχει την πρόθεση να δουλέψει ως σωστός τεχνίτης,

όταν οι προσταγές του είναι σύμφωνες με την τέχνη, δεν πράττει ούτε προστάζει ό,τι συμφέρει αυτόν τον ίδιον, 

αλλά ό,τι συμφέρει τον αρχόμενο. 
Γι’ αυτήν ακριβώς την αιτία, για όσους πρόκειται να αποφασίσουν να γίνουν άρχοντες, πρέπει να εξασφαλιστεί ως μισθός, 

ή χρήματα ή τιμή ή τιμωρία, εάν κανένας δεν θέλει να αναλάβει την εξουσία [μισθὸν δεῖν ὑπάρχειν τοῖς μέλλουσιν ἐθελήσειν ἄρχειν, ἢ ἀργύριον ἢ τιμήν, ἢ ζημίαν ἐὰν μὴ ἄρχῃ]».
Τι θέλεις να ειπείς μ’ αυτό Σωκράτη; είπε ο Γλαύκων. 
Τα δύο είδη του μισθού που ανέφερες μπορώ να τα καταλάβω• 

δεν αντιλαμβάνομαι όμως πώς εννοείς την τιμωρία και πώς την έχεις βάζεις στην ίδια μοίρα με τον μισθό.
Από την ερώτησή σου εικάζεται ότι δεν μπορείς να καταλάβεις ποιος είναι ο μισθός των εντίμων ανθρώπων, αυτός δηλαδή που παρακινεί τους ενάρετους ανθρώπους να φορτώνονται τα βάρη της εξουσίας, 

όταν αποφασίζουν να γίνονται άρχοντες, 
Μήπως δεν γνωρίζεις πως το να αγαπά κάποιος τις τιμές και τα χρήματα, όχι μόνο κατά την γνώμη του λαού, αλλά και στην πραγματικότητα είναι όνειδος;
Αυτό τουλάχιστον το γνωρίζω, είπε.
Γι’ αυτό ακριβώς, είπα εγώ, οι καλοί δεν παρακινούνται ούτε από χρήματα ούτε από τιμές να γίνονται άρχοντες [οὔτε χρημάτων ἕνεκα ἐθέλειν ἄρχειν οἱ ἀγαθοί οὔτε τιμῆς]• 

γιατί δεν τους αρέσει ούτε λαμβάνοντας φανερά τον μισθό του αξιώματός τους να χαρακτηρίζονται ως έμμισθοι, ούτε να στιγματίζονται ως κλέφτες επωφελούμενοι κρυφά από την άσκηση της εξουσίας [οὔτε γὰρ φανερῶς πραττόμενοι τῆς ἀρχῆς ἕνεκα μισθὸν μισθωτοὶ βούλονται κεκλῆσθαι, οὔτε λάθρᾳ αὐτοὶ ἐκ τῆς ἀρχῆς λαμβάνοντες κλέπται], 

ούτε πάλι η δόξα μπορεί να είναι κίνητρο γι’ αυτούς, αφού δεν αγαπούν τη δόξα. 
Δεν πρόκειται λοιπόν αυτοί να αποφασίσουν να γίνουν άρχοντες, αν δεν αναγκαστούν και απειληθούν με τιμωρία. 
Εξ αιτίας αυτού έχει επικρατήσει σχεδόν η γνώμη ότι είναι ντροπή να θέλει κανείς από μόνος του να αναλάβει εξουσία,  χωρίς να υπάρχει η απειλή του εξαναγκασμού. 
Και η πιο βαριά τιμωρία (για κάποιον έντιμο) είναι το να εξουσιάζεται από κάποιον χειρότερό του, στην περίπτωση που δεν αποφασίζει ο ίδιος να αναλάβει την εξουσία. 

Επειδή αυτή την τιμωρία, πιστεύω ότι φοβούνται οι ενάρετοι άνθρωποι, δέχονται να αναλάβουν την εξουσία, όταν γίνονται άρχοντες, και ασκούν τότε την εξουσία, 

όχι με την ιδέα ότι κάνουν κάτι καλό ούτε για να τους δοθεί μέσω των αξιωμάτων η ευκαιρία να περάσουν καλά, αλλά ενεργούν από ανάγκη, αφού δεν θα βρίσκεται καλύτερό τους ή όμοιός τους, για να παραλάβει την εξουσία. 
Γιατί υπάρχει κίνδυνος πως, αν υπήρχε μια πόλη κατοικημένη από εναρέτους (έντιμους) ανθρώπους, θα ήταν μέσα σ’ αυτή περιζήτητο πράγμα η μη ανάληψη της εξουσίας, 

σε όσο βαθμό είναι σήμερα (περιζήτητο) η ανάληψή της [ἐπεὶ κινδυνεύει πόλις ἀνδρῶν ἀγαθῶν εἰ γένοιτο, περιμάχητον ἂν εἶναι τὸ μὴ ἄρχειν ὥσπερ νυνὶ τὸ ἄρχειν]. 

Και στην περίπτωση αυτή θα γινόταν ολοφάνερο ότι πραγματικά στον χαρακτήρα του σωστού άρχοντα δεν είναι να επιδιώκει το συμφέρον του, αλλά το συμφέρον των αρχομένων (δηλ. των πολιτών). 
Έτσι κάθε γνωστικός άνθρωπος θα προτιμούσε να ωφελείται αυτός από άλλον και να μην έχει σκοτούρες εργαζόμενος προς όφελος των άλλων”.
Το ανωτέρω κείμενο του Πλάτωνα είναι πολύ επίκαιρο σήμερα. 
Οι έντιμοι και ικανοί συνήθως απέχουν από τα κοινά και δεν επιδιώκουν να αναλάβουν εξουσίες για τους ίδιους ακριβώς λόγους που αναφέρει ο Πλάτων. 
Όσοι το επιχείρησαν ή αφομοιώθηκαν από το κρατούν σάπιο πολιτικό σύστημα ή τα παράτησαν γρήγορα. 
Αλλά έως τώρα τουλάχιστον και ο πολύς λαός δεν προτιμά τους έντιμους και ικανούς.
Οι έντιμοι (αγαθοί – ενάρετοι, κατά τον Πλάτωνα) δεν επιδιώκουν τα αξιώματα και τις τιμές, ούτε έχουν ανάγκη από την εφήμερη δόξα που προσφέρει η ανάληψη εξουσίας. 

Ούτε φυσικά θα καταδεχτούν να γυρίζουν στην αγορά και στα καφενεία, ή και στα μνημόσυνα ακόμα, 

για να ζητήσουν την ψήφο του οποιουδήποτε. 
Οι ικανοί, επίσης, δεν αφήνουν την εργασία τους για να ασχοληθούν με την πολιτική για να λάβουν διάφορα αξιώματα, τα οποία φέρνουν εύκολο χρήμα και πρόσκαιρες τιμές. 
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι τον καταργηθέντα, ευτυχώς, νόμο για το ασυμβίβαστο του βουλευτικού αξιώματος και της ασκήσεως επαγγέλματος εισηγήθηκαν και υποστήριξαν επαγγελματίες πολιτικοί, οι οποίοι δεν άσκησαν  ποτέ οποιοδήποτε επάγγελμα στη ζωή τους!

https://taneatisgaleras.blogspot.com/

πηγή