ξινολάχανο, αρμιά, λαχαναρμιά, τα απόλυτα του χειμώνα...

Η λαχαναρμιά είναι χαρακτηριστικό στοιχείο της παραδοσιακής κουζίνας της Βόρειας Ελλάδας. Για να διατηρήσουν τα λάχανα πρόσθεταν αλάτι, 

λεμόνια, 
πολλές φορές και σιναπόσπορο, 
καυτερές πιπεριές ή και ρεβύθια (που επιταχύνουν τη διαδικασία της ζύμωσης), και τα έβαζαν μέσα σε βαρέλια που είχαν κάνουλα στη βάση. 
Ανά τακτά διαστήματα έπαιρναν λίγο από το υγρό του κάτω μέρους και το έριχναν από πάνω. Σε ένα μήνα το λάχανο ήταν έτοιμο να μαγειρευτεί με χοιρινό και να τυλιχτεί σε λαχανοντολμάδες. 
Και εμείς μπορούμε να φτιάξουμε λάχανο αρμιά, ακόμη και να μην έχουμε εύκαιρο ένα βαρελάκι με βρυσάκι. 
Παίρνουμε ένα αφράτο λάχανο και με ένα κοφτερό χέρι κάνουμε μια βαθιά τρύπα εκεί που είναι το κοτσάνι, 
τη γεμίζουμε με χοντρό αλάτι, 
βάζουμε το λάxανο σε ένα ευρύχωρο σκεύος, 
το σκεπάζουμε με αλατόνερο (υπολογίζουμε ένα κουτάλι της σούπας αλάτι για ένα λίτρο νερού), 
ανακατεύουμε καλά, 
προσθέτουμε δύο λεμόνια και τοποθετούμε από πάνω κάτι βαρύ – ένα πιάτο λόγου χάρη. Κάθε δυο τρεις μέρες ανακατεύουμε την άρμη μέχρι να περάσουν τριάντα μέρες και να γίνει.
Όταν είναι έτοιμο το λάχανο μπορούμε να το μαγειρέψουμε με κοτόπουλο, 
γαλοπούλα αλλά και με χοιρινό! - gastronomos.gr

αναλυτικότερες πληροφορίες για το πως κάνουμε ξινολάχανο και στην botanologia.gr - Πως κάνω ξινολάχανο, ένα από τα πολυτιμότερα λαχανικά ζύμωσης

....Είναι σημαντικό όλο το λάχανο να είναι βυθισμένο μέσα στα υγρά, καθώς η ζύμωση είναι μια αναερόβια διαδικασία και αν το λάχανο εκτεθεί στον αέρα πιθανότατα θα μολυνθεί από μικρόβια και μούχλα – αυτό διότι το ξινολάχανο φτιάχνεται με ζύμωση, και μέρα με τη μέρα θα αρχίσει να αφρίζει και να φουσκώνει.
Η ζύμωση, γίνεται μέσω μικροοργανισμών οι οποίοι τρέφονται από τα σάκχαρα  που βρίσκονται στο λάχανο και μέσω της γαλακτικής ζύμωσης.
Το αποτέλεσμα είναι αυτό το ευχάριστα ξινό και εύπεπτο αποτέλεσμα.
Οι μικροοργανισμοί, είναι τα γνωστά μας, προβιοτικά, φίλοι και σύμμαχοι του πεπτικού συστήματος...

read more:https://botanologia.gr/pos-kano-xinolachano-ena-apo-ta-polytimotera-lachanika-zymosis/

Επειδή μου αρέσουν τα υπέροχα εδέσματα: ρυζόγαλο, καλύτερο απ’ ό,τι θυμάμαι παιδιόθεν

Πίστευα, ότι ο κόσμος χωρίζεται σε δύο κατηγορίες :
Τους ανθρώπους που λατρεύουν το ρυζόγαλο
Τους ανθρώπους που μισούν το ρυζόγαλο
Εχτές ανακάλυψα μια νέα συνθήκη που ανατρέπει τις σχετικές με το ρυζόγαλο και τον κόσμο πεποιθήσεις μου : 
Υπάρχει ρυζόγαλο που τρώγεται αλλά μόνο αν το φτιάξεις μόνος σου. 
Μπορεί βεβαίως κάποιος να αναρωτηθεί, γιατί σ’ ενδιαφέρει, αυτή η πληροφορία?

Γιατί το ρυζόγαλο είναι θρεπτικό, χορταστικό, υπό προϋποθέσεις υγιεινό και νομίζω ότι είναι καλό πρωινό για τα μικρά παιδάκια. 
Επίσης γιατί αν το συσκευάσεις σε γυάλινα βαζάκια με καπάκι, το παίρνεις μαζί σου κάπου και το δίνεις στο μικρό παιδάκι αν του αρέσει. 
Αν δεν του αρέσει, παίρνεις προφανώς κάτι άλλο. Τέλος πάντων θεώρησα οτι υπήρχε λόγος να προσπαθήσω να φτιάξω ένα ρυζόγαλο που να τρώγεται. Και το έφτιαξα.
Ακολούθησα την εξής απλή συνταγή :
1 λίτρο πλήρες γάλα
1/2 κούπα ρύζι arborio ή άλλο ρύζι για ριζόττο
4 κ.σ. ζάχαρη
1 φασολάκι βανίλιας
Η διαδικασία είναι πολύ απλή:
Κόβεις κατά μήκος το φασολάκι της βανίλιας στη μέση και με ένα μαχαίρι ξεκολάς τους κόκκους του. 
Ρίχνεις κόκκους και φασόλι μέσα σε μια κατσαρόλα με τα υπόλοιπα υλικά.
Φέρνεις το μείγμα σε γρήγορο βρασμό ανακατεύοντας συνεχώς και μόλις πάρει βράσει και φουσκώσει χαμηλώνεις πολύ τη φωτιά και το αφήνεις να σιγοβράσει για 30 – 40 λεπτά, ή όταν φτάσει την επιθυμητή για σένα πυκνότητα. 

Από κει και πέρα το ανακατεύεις που και που, αλλά όχι συνέχεια. 
Χαμηλός βρασμός και συχνό, όχι διαρκές, ανακάτεμα.
Όταν σου φανεί ότι είναι έτοιμο, το μοιράζεις στα βαζάκια ή σε πυρίμαχα μπολάκια. 
Μπορείς να βάλεις και μερικές σταφίδες ή κράνμπερις μέσα ή άλλο ψιλοκομμένο φρέσκο ή αποξηραμένο φρούτο. 
Αντί να το πασπαλίσεις με κανέλα, μπορείς να το πασπαλίσεις με ζάχαρη και να το κάψεις με το φλόγιστρο για πιο ενήλικο αποτέλεσμα. 
Αυξάνεις όμως της θερμίδες - και φυσικά την απόλαυση - μ’ αυτόν τον τρόπο.
Το αποτέλεσμα :
Η συνταγή αυτή δίνει ένα υπόγλυκο ρυζόγαλο με πολύ ωραία υφή. 
Επειδή η κρέμα δεν δένει με την προσθήκη κάποιου άλλου αμύλου αλλά με το άμυλο του ίδιου του ρυζιού, έχει μια ιδιαίτερη ομοιογένεια και δεν παρουσιάζει αυτά θραύσματα ζελατινώδους κρέμας ανάμεσα στους κόκκους του ρυζιού, που θυμάμαι από μικρή. 
Μπορείς να το δέσεις όσο θέλεις. 
Χρειάζεται απλώς μια προσοχή γιατί όταν κρυώσει πήζει περισσότερο απ’ όσο φαίνεται στην κατσαρόλα. 

magicacooking

Είν' η Ζωή παράξενο που φεύγει καραβάνι Που της θερίζει τη χαρά της Μοίρας το δρεπάνι. Πες μου, γιατί να θλίβεστε κ συλλογιέστε τ'αύριο; Κέρνα μας, κέρνα κεραστή, κι η Νύχτα μας προκάνει

Το φάρμακο της λύπης.
"Παρατηρώ, φίλε μου Βρούτε, πως, μολονότι εμείς οι άνθρωποι, εκτός απο σώμα, διαθέτουμε κ ψυχή, 
για τη φροντίδα κ τη διατήρηση του σώματος επινοήσαμε μια τέχνη, η οποία μάλιστα, λόγω της χρησιμότητάς της, τιμάται ως εύρημα των αθανάτων θεών, ενώ αντιθέτως, μέχρι να ανακαλύψουμε την τέχνη που θεραπεύει την ψυχή δεν νιώθαμε κ τόσα έντονα την έλλειψή της. Κ όταν επιτέλους μάθαμε ότι η τέχνη αυτή υπάρχει, όχι μόνο δεν τη μελετήσαμε σε βάθος, αλλά λίγοι από εμάς την υποδέχτηκαν καλοπροαίρετα- για να μην πω ότι οι περισσότεροι την αντιμετώπισαν με καχυποψία κ φθόνο"
Τον Φεβρουάριο του 45 π.Χ ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων, χάνει την κόρη του Τυλλία κ πέφτει σε βαριά κατάθλιψη...
Τον Ιούλιο του ίδιου έτους, απομονωμένος στην έπαυλή του στο Τούσκουλο αρχίζει να συγγράφει τις Τουσκουλανές Διατριβές, μια φιλοσοφική πραγματεία για τις προυποθέσεις της ευτυχίας. 
Η πρώτη διατριβή είναι αφιερωμένη εξ ολοκλήρου στο θάνατο ενώ η τρίτη είναι αφιερωμένη στο θέμα της θλίψης. 
Το κεντρικό ερώτημα της τρίτης τουσκουλανής διατριβής είναι το αν ο σοφός μπορεί να υποφέρει από "aegritudo" δηλαδή από λύπη. 
Η απόδοση στα ελληνικά της λέξης αυτής σπαζοκεφαλιάζει εδώ κ χρόνια τους φιλολόγους. Μιας κ δεν είμαι ένας απο αυτούς, παραχωρώ στον εαυτό μου την πολυτέλεια να ταχθεί με το μέρος των ειδικών που αν κ δειλά μεταφράζουν τη λέξη aegritudo ως " κατάθλιψη". 
Τα χωρία του μεγάλου Κικέρωνος στα οποία περιγράφει τα συμπτώματα της κατάθλιψης είναι συγκλονιστικά καθώς δεν διαφέρουν στο ελάχιστο από τα κείμενα εκλαικευμένης ιατρικής που διαβάζουμε σήμερα στον Τύπο για το θέμα.
Φαίνεται πως πρώτοι οι Έλληνες κ στη συνέχεια οι Λατίνοι, αντιμετώπισαν το θέμα της κατάθλιψης ως μια κατάσταση του πνεύματος από την οποία μπορούσε να ξεφύγει κανείς δύσκολα μεν αλλά εφόσον κινητοποιούσε τις πνευματικές δυνάμεις του δε, δυνάμεις στις οποίες είχαν τεράστια πίστη.
Όμως, κοντά 1000 χρόνια αργότερα, γύρω στο 980 μ.Χ , στη μακρινή Περσία, στην επαρχία Μπουχάρα, γεννιέται ο άνθρωπος ο οποίος έμελλε να ονομαστεί "Ο Πρίγκηπας των Ιατρών". 

O Ibn Sina γνωστότερος σε όλους μας ως Avicenna ο οποίος αφου μελέτησε πρώτα τα συγγράμματα των προκατόχων του Ελλήνων κ Λατίνων αλλά κ των συγχρόνων του Αράβων ιατρών, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το φάρμακο τη λύπης, βρίσκεται κ στο φαγητό. 
Ο Αβικέννα ήταν μια bigger than life μορφή. 
Ένας homo universalis πριν η Δύση να συλλάβει καν την έννοια του "καθολικού ανθρώπου", ένας ανθρωπιστής πριν να διατυπωθεί η έννοια του ανθρωπισμού, ένας ορθολογιστής κ σκεπτικιστής πριν το ρεύμα του σκεπτικισμού να πάρει σάρκα κ οστά στη Δύση. 
Η βαθιά του αγάπη για τον άνθρωπο κ η φιλοπερίεργη φύση του, τον παρακίνησαν να ταξιδέψει για να γνωρίσει από κοντά τα ανθρώπινα η μελέτη των οποίων του απέδωσε μια μοναδική υστεροφημία κ βέβαια τον τίτλο του Πρίγκηπα των Ιατρών.
Μία από τις πιο γνωστές του πραγματείες είναι το De viribus cordis, "Περί των Δυνάμεων της Καρδιάς" στο οποίο περιγράφει μια μέθοδο θεραπείας της μελαγχολίας μέσω της φροντίδος του "πνεύματος". 
Για το λόγο αυτό προτείνει την ενίσχυση του πνεύματος με μια σειρά από καρδιοτονωτικές τροφές.
Αυτές οι τροφές της καρδιάς που τονώνουν το πνεύμα κ διώχνουν μακριά τη μελαγχολία αποτελούν κ τα βασικά στοιχεία της κουζίνας της Μέσης Ανατολής: 
μπαχαρικά, 
ροδόνερο, 
ρόδια, 
φλούδα από λεμόνι, 
κρόκοι αυγού, 
σαφράν, 
σανδαλόξυλο και κρασί. 
Αυτά είναι τα βασικά συστατικά για το φάρμακο της λύπης.
Δεν χρειάζεται ίσως να πω, πως η επίδραση της διδασκαλίας του Αβικέννα είναι καταλυτική κ πως σύντομα όλα τα μαγειρικά βιβλία της Δύσης εναρμονίζονται με τη διδασκαλία του.
Όλοι αναζητούν στην κουζίνα της Μέσης Ανατολής το μυστικό της ευτυχίας κ τη μακροζωίας. 
Η κουζίνα της Περσίας, γίνεται συνώνυμη της ευεξίας, της χαράς της ζωής, του ανέμελου έρωτα που νικάει κατά κράτος τα γηρατειά!
Με την πάροδο των αιώνων κ το μετασχηματισμό της Αλχημείας σε Επιστήμη αλλά κ την ίδια την πρόοδο των Επιστημών, οι διδασκαλίες του Αβικέννα, όπως είναι φυσικό ξεχνιούνται. 
Η κουζίνα της Ευρώπης με την εγκατάσταση των Ιταλών μαγείρων στα υπόγεια των Βερσαλλιών, κάτω από τη μπαγκέτα του Λα Βαρέν παίρνει άλλο δρόμο κ η εικόνα του μάγειρα-αλχημιστή ξεχνιέται οριστικώς.
Όμως, στα 1858 o Άγγλος, ο Edward Fitzgerald εκδίδει για πρώτη φορα μεταφρασμένα στα Αγγλικά τα τετράστιχα του Πέρση ποιητή Ομάρ Καγιάμ. 
Η πρώτη έκδοση των "Ρουμπαγιάτ" ήταν μια εκδοτική αποτυχία που σύντομα όμως μετετράπη σε τεράστια επιτυχία τόσο εκδοτική όσο κ καλλιτεχνική. 
Έτσι, η Ευρώπη αρχικά κ η Αμερική στη συνέχεια, γνώρισαν το μαγικό κ αισθησιακό πολιτιστικό terroir της Περσίας. 

Πώς μπορεί να περιγράψει κανείς την ποίηση του Πέρση, σκεπτικιστή αστρονόμου, μαθηματικού κ ποιητή Ομάρ Καγιάμ;
Στέκει η καρδιά μου κ απορεί. Δεν ξέρει πού να γύρει
Προς τη Ταβέρνα ή στο Τζαμί; Κοράνι ή ποτήρι;
Μα είναι θαρρώ καλύτερα να κάθεται κανένας
Γέρος στο καπηλειό παρά τρελλός στο μοναστήρι.
Είνα νομίζω φανερό ότι ο Ομάρ Καγιάμ δεν ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος της εποχής του. 

Αμφισβήτησε τις θρησκείες κ το Ιερατείο κ αν κ Αστρονόμος ο ίδιος κατέληξε όπως κ ο Αβικέννα, νωρίτερα από αυτόν ότι η Αστρολογία ήταν μία απάτη κ επιδόθηκε με πάθος στο να μελετήσει την Επιστήμη του κ να απομυζήσει κ την τελευταία σταγόνα ζωής κ την τελευταία σταγόνα κρασιού, εντοπίζοντας με μια χαρακτηριστική μελαγχολία κ αυτός, το σύντομο πέρασμά μας από τη ζωή.
Είν' η Ζωή παράξενο που φεύγει καραβάνι
Που της θερίζει τη χαρά της Μοίρας το δρεπάνι.
Πες μου, γιατί να θλίβεστε κ συλλογιέστε τ'αύριο;
Κέρνα μας, κέρνα κεραστή, κι η Νύχτα μας προκάνει
Χάρις στον Ομάρ Καγιάμ κ τις αστρονομικές του μετρήσεις, το περσικό Νέο Έτος, το Nowruz εορτάζεται σήμερα, την πρώτη μέρα της Άνοιξης. 
Τη μέρα κατά την οποία οι Πέρσες ανάβουν φωτιές γύρω από τις οποίες χορεύουν τραγουδώντας το πέρασμα του μελαγχολικού χειμώνα: "Sorkhee-eh tow az man, zardee-eh man az tow! "
"Φωτιά! Δώσε μου το κόκκινό σου χρώμα, παίρνοντας από το δέρμα μου την ασπράδα του χειμώνα!"
Και βέβαια το νέο έτος εορτάζεται με φαγητά που φυσικά περιέχουν κ τα "καρδιοτονωτικά υλικά" του Avicenna...
Η μετάφραση των Ρουμπαγιάτ έκανε την Περσία μόδα κ έτσι η κουζίνα της κατέκτησε για δεύτερη φορά τη Δυτική Ευρώπη, μάλιστα δύο απο τα περσικά εστιατόρια που υπάρχουν στο Παρίσι ως τις μέρες μας, χρονολογούνται από εκείνη την εποχή.
Το αν οι καρδιοτονωτικές τροφές του Αβικέννα νικούν τη μελαγχολία είναι μια ερώτηση που σήμερα μπορούμε να απαντήσουμε με σιγουριά. 

Ο σκεπτικιστής μέσα μου νικάει το μύθο του μάγειρα-αλχημιστή, ιατρού των σωμάτων κ των "ψυχών" χωρίς να καταφέρνει όμως να διώξει την επίγευση της μαγείας που αφήνει η γλυκειά αυτή σκέψη.
Άλλωστε κ ο Ομάρ Καγιάμ αν κ ο ίδιος σκεπτιστής, λέγεται πως πέθανε στην πολυθρόνα του διαβάζοντας μέχρι την τελευταία στιγμή τα συγγράμματα του Αβικέννα...

Τί να έψαχνε να βρει άραγε;
Κάμε όπως κάνουν οι σοφοί κ μην πολυπλανάσαι
Παράτησε τις προσευχές κ τις νηστείες σπάσε
Και πρόσεχε, Ομάρ Καγιάμ, έργα σωστά να κάμεις
Μέθα, κ πήγαινε μακριά, καλός μονάχα να'σαι!
Saal-eh Now Mobarak!
*Το Μυστικό του Σουλτάνου*
Σούπα απο χυμό ροδιού.
για 8 άτομα, εφόσον σερβίρεται ως πρώτο πιάτο, για 4 εφόσον σερβίρεται ως κύριο
500 γρ. κιμά απο άπαχο αρνί
2 φλυτζάνια χυμό ροδιού
1,5 φλυτζάνι ζωμό κρέατος
Μισό κουτ. τσαγιού γαρύφαλλο σκόνη
Μισό κουτ.τσαγ. φρεσκοαλεσμένο πιπέρι
Μισό κουτ.τσαγιού τουρμέρικ (κουρκουμάς)
1 κουτ.τσαγιού αλάτι
1 φλυζάνι ψιλοκομμένος μαιντανός
1 κουτ.σούπας ψιλοκομμένα φύλλα μέντας
1 μέτριο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
4 κουτ.σούπας λάδι
Ανακατέψτε καλά τον κιμά με το αλάτι, 

το πιπέρι, 

το γαρύφαλλο και το κουρκούμι και δουλέψτε το με τα χέρια σας. 

Πλάστε τον κιμά σε μικρούς, σφιχτούς κεφτέδες.
Σε ένα βαρύ τηγάνι, ζεστάνετε το λάδι και σωτάρετε ελαφρά το κρεμμύδι, το μαϊντανό και τη μέντα.
Προσθέστε τους κεφτέδες και τους αφήνουμε μέχρι να πάρουν ένα καλό χρώμα, ανακατεύοντας τους προσεκτικά.
Προσθέστε το χυμό ροδιού και στη συνέχεια το ζωμό του κρέατος, σκεπάστε το τηγάνι και σιγοβράστε για μισή ώρα.
Σερβίρεται ζεστό.

*Albrecht Durer - 

borborygmoi

Επειδή μου αρέσουν και τα εκλεκτά εδέσματα - ψωμί με μήλο, ηλιόσπορους και καρύδια!!!

Μια υπέροχη λιχουδιά - ψωμάκι με διπλό μήλο, ηλιόσπορους και καρύδια!
Γεμάτο φρούτα και καρύδια1
Μπορούμε να το φάμε ζεστό ή κρύο, υπέροχο πρωινό, δεκατιανό ή επιδόρπιο! 
Θα χρειαστώ:
1 φλιτζάνι από δύο πολύ γλυκά μήλα πολτοποιημένα
1 φλυτζάνι ζάχαρη μαύρη υγρή
2 μεγάλα αυγά
1/4 φλιτζανιού ελαιόλαδο
1/4 φλιτζάνι γιαούρτη
1 κουταλάκι του γλυκού εκχύλισμα βανίλιας
2 φλιτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 κουταλάκι του γλυκού baking powder
1/2 κουταλάκι του γλυκού μαγειρική σόδα
3/4 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
1/2 κουταλάκι του γλυκού κανέλα αλεσμένη
1/8 κουταλάκι του γλυκού μοσχοκάρυδο
1 φλιτζάνι μήλο ξεφλουδισμένο, χωρίς κουκούτσια και ψιλοκομμένο σε κύβους
1/2 φλιτζάνι ψιλοκομμένα καρύδια

1/2 φλιτζάνι ηλιόσπορους
Πως το ετοιμάζω
-. προθερμαίνω το φούρνο στους 180 ή ανάλογα με τον φούρνο μας...
-. βουτυρώνω ένα ταψί 15χ25 ή κάποιο άλλο αναλόγου μεγέθους!
-. ανακατεύω σε ένα μπολ τον πολτό μήλου, 
το μισό φλυτζάνι ζάχαρη,
τα αυγά, 
το λάδι, 
τη γιαούρτη και τη βανίλια...
-. χτυπάω με το σύρμα για να αναμειχθούν.
-. κοσκινίζω μαζί το αλεύρι, 
το baking powder, 
τη σόδα, 
το αλάτι, 
την κανέλα και το μοσχοκάρυδο σε ένα ξεχωριστό μπολ. 
-. κάνω μια λακκούβα και προσθέτω το μείγμα με τον πολτό του μήλου... 
-. ανακατεύω μέχρι να ενωθούν τα υλικά... 
-. προσθέτω τα μήλα και τα καρύδια... 
-. αδειάζω το μείγμα μου στο βουτυρωμένο ταψί και ισιώνω την επιφάνεια...
-. πασπαλίζω με λίγη από τη ζάχαρή μου και τους ηλιόσπορους...
-. ψήνω στη μεσαία σκάλα του φούρνου μου για 40 έως 45 λεπτά ή μέχρι το μαχαίρι μου - το γνωστό κόλπο -  να βγαίνει καθαρό... 
-. μόλις είναι έτοιμο το αφήνω για 10' να κρυώσει λίγο και
-. αναποδογυρίζω σε μια ξύλινη επιφάνεια για αυτή τη χρήση και το αφήνω να κρυώσει καλά πριν το κόψω!!!
Καλή απόλαυση!!!

Κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

επειδή μου αρέσουν και οι εκλεπτυσμένες γεύσεις - ψωμί μπανάνας

Αυτό το ιδιαίτερο ψωμί είναι νόστιμο και ελαφρύ, ένα απολαυστικό ενεργιακό δεκατιανό επιδόρπιο. 

ψωμί μπανάνας

1/2 φλιτζάνι ελαιόλαδο - το καλύτερό μας

1/3 φλιτζάνι μέλι ή 1 φλιτζάνι υγρή ζάχαρη μαύρη

2 μεγάλα αυγά

3 μεσαίες ώριμες μπανάνες λιωμένες

¼ φλιτζάνι γάλα αμυγδάλου

1/2 κουταλάκι του γλυκού μαγειρική σόδα

1 κουταλάκι μπέικιν πάουντερ

½ κουταλάκι αλάτι

2 φλιτζάνια αλεύρι ολικής αλέσεως

1/2 κουταλάκι κουρκούμι
Και

Σε ένα μπολ, λιώνω τις μπανάνες με ένα πιρούνι, αφήνοντας πολύ μικρά κομμάτια μέσα στο μείγμα και το αφήνω να με περιμένει

Προθερμαίνω τον φούρνο στου 180 βαθμούς Κελσίου. 

Αλείφω ένα μεσαίου μεγέθους ταψάκι με λίγο ελαιόλαδο και το αφήνω στην άκρη.
Ρίχνω στον κάδο του μίξερ το λάδι και
τη ζάχαρη και τα χτυπάω μέχρι να αφρατέψουν.
Προσθέτω τα αυγά, ένα ένα και τα χτυπάω να ενσωματωθούν.
Προσθέτω την πολτοποιημένη μπανάνα και το γάλα αμυγδάλου, βγάζω τον κάδο και συνεχίζω το ανακάτεμα με ένα κουτάλι.
Σε ένα ξεχωριστό, μεσαίου μεγέθους μπολ, κοσκινίζω μαζί αλεύρι, 
μπέικιν πάουντερ, 
μαγειρική σόδα,

κουρκούμι και αλάτι και τα προσθέτω στον κάδο του μίξερ με τα υγρά

Με ένα μεγάλο κουτάλι, ανακατεύω μέχρι να ομογενοποιηθούν πολύ καλά τα υλικά μου.
Ρίχνω το μείγμα στο ταψί μου
Ψήνω για 60 λεπτά ή μέχρι να βγει καθαρή μια οδοντογλυφίδα.

ntina: από τις συνταγές μου

Λαχταριστό κέικ σοκολάτα - γιατί μου αρέσουν και τα λαχταριστά γλυκάκια!

Σούπερ σοκολατένιο το σημερινό μου κέικ!
Είναι πολύ αφράτο, ζουμερό και δεν στεγνώνει εύκολα.

Το ραντίζω με λιωμένη σοκολάτα,

το πασπαλίζω με τρούφα,
αμύγδαλο και καρύδι και είναι έτοιμο για σερβίρισμα.
Πάμε για την συνταγή.
Τα υλικά μου: 
27gr. αλεύρι που φουσκώνει
150gr ζωικό βούτυρο 
350gr ζάχαρη
2 μασουράκια άρωμα βανίλιας
80gr κακάο
10gr μπαίκιν πάουντερ
μισό κουταλάκι αλάτι, αφρός αλατιού
3 μεγάλα αυγά
200ml. φρέσκο γάλα
200ml. δυνατό καφέ φίλτρου με γεύση φουντούκι
5gr. σκούρα κουβερτούρα
Και: 
Βουτυρώνω ένα στρογγυλό ταψάκι 34cm,
Στρώνω αντικολλητικό χαρτί, το οποίο έχω κόψει στρογγυλό με διάμετρο 34cm
Βουτυρώνω και πάλι και αλευρώνω το ταψί μου και στα πλάγια. 
Τινάζω να φύγει το περίσσιο αλεύρι.
Φτιάχνω 200 ml. δυνατό καφέ φίλτρου, με γεύση φουντουκιού. 
Τον αφήνω στην άκρη να χλιάνει.
Σε μια κατσαρολίτσα βάζω το γάλα να ζεσταθεί καλά. 
Την κατεβάζω από την φωτιά και προσθέτω την σκούρα κουβερτούρα, κομμένη σε κομμάτια. 

Ανακατεύω ως να λιώσει η κουβερτούρα. 
Αφήνω το μείγμα στην άκρη να χλιάνει κι αυτό.
Κοσκινίζω το αλεύρι μαζί με το κακάο και το μπαίκιν πάουντερ. 
Προσθέτω και το αλάτι.
Σε μπολ ή στο μπολ του μίξερ, βάζω το βούτυρο και την ζάχαρη μαζί με το άρωμα βανίλιας και τα χτυπάω μερικά λεπτά, ως να αφρατέψουν.
Προσθέτω ένα ένα, ολόκληρα τα αυγά, συνεχίζοντας το χτύπημα, ως να ενοποιηθούν τα υλικά. 

Χαμηλώνω την ταχύτητα στο μίξερ και προσθέτω το γάλα με την λιωμένη κουβερτούρα. 

Κατόπιν τον καφέ φίλτρου και σταματάω το μίξερ.
Ρίχνω λίγο λίγο το μείγμα των στερεών υλικών στο μείγμα των υγρών υλικών. 
Ανακατεύω με το σύρμα των αυγών ή μια σπάτουλα, ώστε να ενοποιηθούν εντελώς.
Ρίχνω το μείγμα του κέικ στο ταψάκι που έχω προετοιμάσει. 
Ψήνω σε προθερμασμένο φούρνο, στους 175 βαθμούς Κελσίου, για 30-35 λεπτά, ανάλογα πάντα τον φούρνο, ή  έως ότου εάν βυθίσω την λάμα ενός μαχαιριού στο κέντρο, αυτή να βγαίνει καθαρή.
Βγάζω από τον φούρνο και αφήνω στην άκρη για 5 λεπτά.
Στη συνέχεια βγάζω το ταψί μου και το τοποθετώ σε σχάρα μπισκότων, να κρυώσουν εντελώς.
Στη συνέχεια βάζω το κέικ μου σε στρογγυλή πιατέλα πασπαλίζω με την λιωμένη σοκολάτα,

με την τρούφα μου,
τα αμύγδαλα,

τα καρύδια και τις φράουλες είναι έτοιμο να το γευτούμε!
Καλή απόλαυση!!!

Επειδή μου αρέσουν και τα εκλεκτά εδέσματα - Τυρί φτιαγμένο χωρίς πυτιά, με λεμόνι ή ξινό

Στην ακόλουθη συνταγή βλέπουμε πως μπορούμε να φτιάξουμε σπιτικό φρέσκο τυρί, εύγευστο, που μοιάζει με ανθότυρο, πολύ εύκολα και γρήγορα.

Τα υλικά μας δύο.

Γάλα και χυμό λεμονιού.

                   

επιπλέον πληροφορίες:

https://faghta-giagias.blogspot.com/2012/06/blog-post.html

https://www.ftiaxno.gr/2007/07/blog-post_03.html

https://peliti.gr/kaseri-me-lemoni-peliti/

Επιδή μου αρέσουν τα εκλεκτά εδέσματα - Μια απολαυστική τυρόπιτα

Οι τυρόπιτες γενικά είναι η αδυναμία μου και πάντα προσπαθώ να βρίσκω συνταγές απλές, όχι απλοϊκές, και αυθεντικές, οι οποίες να μου χαρίζουν νοστιμιά αλλά και να δυναμώνουν τον οργανισμό χωρίς να επιβαρύνουν το πεπτικό μας σύστημα.
Σας δίνω μιά από όλες νόστιμη και γευστική
Θα χρειαστώ
4 αυγά
2 γιαούρτια πρόβια ή κατσικίσια τα οποία τα στραγγίζω - τα ρίχνω σε ένα σουρωτήρι με λεπτή σίτα ή σε ένα τουλπάνι και αφήνω να φύγουν τα πολλά υγρά τους, το υγρό δεν το πετάω, θα το χρησιμοποιήσω
1/4 κούπας ελαιόλαδο
1/2 κούπα γάλα σύν το υγρό από τις γιαούρτες μου ώστε να συμπληρώσω 1 κούπα, αν χρειαστεί συμπληρώνω γάλα
1/2 φακελάκι baking powder
300gr κατσικίσια φέτα
200gr κατσικίσιο ανθότυρο
ελάχιστο αλάτι,
πιπέρι,
1/2 κουταλάκι κουρκούμι
1/2 κουταλάκι λεπτοτριμμένη ρίγανη,
1 συσκευασία φύλλο κρούστας
-. χτυπάω τα αυγά με το γιαούρτι,
το γάλα,
το λάδι και το baking powder και
προσθέτω την φέτα,
το ανθότυρο και τα μυρωδικά μου.
-. στρώνω σε ένα αναλόγου μεγέθους ταψί τα φύλλα μου ανά δύο, ελαφρώς τσαλακωτά και τα περιχύνω με το μείγμα
-. συνεχίζω με τα υπόλοιπα φύλλα και το μείγμα
-. ψήνω στους 170 C για 40-45 λεπτά μέχρι να ροδίσει η πίτα μου
-. την συνοδεύω με σαλάτα εποχής.
-. καλή όρεξη!!!
ntina

Ξυνολάχανο, ή αρμιά, ένα άριστο προβιοτικό!

Το λάχανο/επιστιμονική ονομασία Κράμβη η λαχανώδης η κεφαλωτή/Brassica oleracea var. capitata, είναι φυτό διετές, ποώδες και ανήκει στην οικογένεια των Κραμβοειδών.
Είναι από τα κυριότερα λαχανικά και καλλιεργείται σε όλες τις Εύκρατες περιοχές .
Τρώγεται είτε ωμό σε σαλάτες, είτε μαγειρεμένο, είτε σαν προβιοτικό όταν έχει υποστεί ζύμωση, το περίφημο ξυνολάχανο.
Η γνωστή λαχανοσαλάτα coleslaw/κόλσλο έχει προέλευση από την Ολλανδία.
Η λαχανόσουπα είναι ευρέως διαδεδομένη σε πολλές χώρες,
οι λαχανοντολμάδες είναι παραδοσιακό Ελληνικό πιάτο και μία λαχανόσουπα με μανιτάρια τρώγεται παραδοσιακά στη Πολωνία την παραμονή της πρωτοχρονιάς και την Ανάσταση.
Το λάχανο θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε και ως πολυβιταμίνη λόγω των βιταμινών που περιέχει.
Περιέχει βιταμίνη Κ,
βιταμίνη C,
βήτα καροτίνη,
Ω3 λιπαρά,
φυτικές ίνες και διάφορα άλλα φυτοθρεπτικά συστατικά, που βοηθούν στην καταπολέμηση διάφορων μορφών καρκίνου και λειτουργούν υποστηρικτικά στις βλάβες των αιμοφόρων αγγείων.
Το δε ξυνολάχανο είναι ένα από τα πολυτιμότερα προβιοτικά που θα μπορούσαμε να παρασκευάσουμε.
Το ξινολάχανο, γερμανικά Sauerkraut, παρασκευάζεται από λάχανο με αλάτι και συνδυάζεται με πάρα πολλά φαγητά και σαλάτες.
Είναι φαγητό του χειμώνα, που συνήθως τα παλιά χρόνια δεν υπάρχουν σαλάτες και είναι αποτέλεσμα ζύμωσης.
Ας παρακολουθήσουμε διάφορες τρόπους παρασκευής του
1ος τρόπος
1. Αφαίρεσε τα εξωτερικά φύλλα και στη συνέχεια, χρησιμοποιώντας ένα κοφτερό μαχαίρι, κόψε το λάχανο στη μέση.
Κατόπιν, κόψε κάθε κομμάτι ξανά στη μέση, ώστε να έχεις ένα λάχανο κομμένο στα τέσσερα. Με την κομμένη πλευρά ακουμπισμένη στον πάγκο της κουζίνας σου, αφαίρεσε τον πυρήνα. Το υπόλοιπο θα το ψιλοκόψεις σε φέτες στο πάχος που προτιμάς, είτε οριζόντια είτε κάθετα, ανάλογα με το αν προτιμάς κοντές ή μακριές λωρίδες λάχανου.
2. Ζύγισε το λάχανό σου.
3. Αλάτισε το λάχανό σου.
Το αλάτι που θα προσθέσεις πρέπει να ανέρχεται περίπου στο 2% του συνολικού βάρους του λαχάνου.
Ανάλογα με το πόσο αλμυρό το θέλεις, μπορείς να αναπροσαρμόσεις αυτό το ποσοστό κάπου μεταξύ του 1,5% και του 2,5%.
Για παράδειγμα, αν το ψιλοκομμένο λάχανό σου ζυγίζει 2 κιλά, μπορείς να προσθέσεις περίπου 40 γραμμάρια αλάτι (το 2%).
Το θαλασσινό αλάτι κάνει μια χαρά τη δουλειά του, αλλά δεν υπάρχει πρόβλημα αν θέλεις π.χ. να το αντικαταστήσεις με αλάτι Ιμαλαΐων.
4. Άπλωσε το αλάτι όσο το δυνατόν πιο ομοιόμορφα στο ψιλοκομμένο λάχανο.
Ζύμωσε απαλά το λάχανο μέχρι το αλάτι να πάει παντού και το λάχανο να αρχίσει να βγάζει υγρά.
Άφησέ το περίπου για 10 λεπτά ενώ προχωράς στο επόμενο βήμα.
5. Αποστείρωσε το βάζο αποθήκευσης.
Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσεις κάποιο ισχυρό απορρυπαντικό.
Ούτε να το βάλεις στο φούρνο.
Αρκεί να βράσεις λίγο νερό στο βραστήρα, να το ρίξεις στο βάζο σου και να το ανακινήσεις με προσοχή, ώστε να πάει παντού - για να μην καείς, κάνε αυτή τη δουλειά κρατώντας το βάζο με μια πετσέτα κουζίνας γιατί το γυαλί θα πάρει γρήγορα τη θερμοκρασία του βραστού νερού. Απόφυγε να χρησιμοποιήσεις μεταλλικό σκεύος, γιατί τα μέταλλα, π.χ. το αλουμίνιο,
ο χαλκός ή ο χιτοσίδηρος, αντιδρούν στο όξινο περιβάλλον που δημιουργείται κατά τη ζύμωση.
6. Άρχισε να τρίβεις δυνατά το λάχανό σου, μέχρι να απελευθερώσει τα υγρά του.
7. Πρόσθεσε λίγα μπαχαρικά.
Τώρα είναι η στιγμή, αν θέλεις, να προσθέσεις τα μπαχαρικά της επιλογής σου, όπως για παράδειγμα μπούκοβο ή σπόρους γλυκανίσου.
Ανακάτεψέ τα καλά να απλωθούν ομοιόμορφα στο λάχανο.
8. Γέμισε το δοχείο σου.
Ρίξε το ψιλοκομμένο λάχανο στο βάζο μέχρι να το γεμίσει εντελώς και να μην υπάρχουν κενά αέρος στο εσωτερικό του.
Για να το πετύχεις, σπρώξε το με το γουδοχέρι, ή με οποιοδήποτε άλλο εργαλείο που μπορεί να έχεις στην κουζίνας σου, προς τον πάτο του βάζου.
Φρόντισε όμως να αφήσεις ένα κενό περίπου 5 εκατοστών ανάμεσα στην επιφάνεια του μείγματος και το καπάκι - σε λίγο θα ανακαλύψεις το γιατί.
9. Συμπλήρωσε με ένα βαρίδι.
Κάλυψε με ένα ολόκληρο φύλλο λάχανου ή ένα μικρό πιατάκι την επιφάνεια του μείγματος με το οποίο έχεις γεμίσει το βάζο και μετά πρόσθεσε από πάνω ένα βαρίδι, όπως μια πέτρα που έχεις αποστειρώσει, βράζοντάς τη σε νερό για 10 λεπτά και αφήνοντάς τη να κρυώσει.
Για έξτρα γεύση, μπορείς επίσης να χρησιμοποιήσεις ως βαρίδι το ένα τέταρτο από ένα κρεμμύδι ή ένα μεγάλο κομμάτι καρότου.
10. Κλείσε καλά το βάζο.
Σφίξε το καπάκι έτσι ώστε να κλείσει αεροστεγώς.
11. Αποθήκευσε το βάζο.
Διάλεξε ένα δροσερό σημείο της κουζίνας όπου η θερμοκρασία κυμαίνεται γύρω στους 12-20 βαθμούς Κελσίου.
Δεν πρέπει να είναι χαμηλότερη γιατί μπορεί να μη γίνει η ζύμωση, αλλά ούτε και υψηλότερη γιατί τότε αυξάνεται ο κίνδυνος αλλοίωσης.
Φρόντισε το βάζο να μην εκτίθενται στο άμεσο ηλιακό φως, μια ασφαλής λύση είναι να βάλεις το  βάζο στο ντουλάπι της κουζίνας
Άφησέ το εκεί για δύο εβδομάδες.
12. Δοκίμασε το ξινολάχανό σου.
Αφού περάσουν οι δύο εβδομάδες, αφαίρεσε το καπάκι, το βαρίδι και το φύλλο λαχάνου και δοκίμασέ το.
Αν σε ικανοποιήσει η γεύση του, μετάφερέ το στο ψυγείο.
Αν θα το προτιμούσες πιο ξινό, αντικατέστησε το φύλλο και το βαρίδι με καινούρια και άφησέ το για λίγο καιρό ακόμα να ζυμωθεί στο ντουλάπι.
Στο ψυγείο, το λάχανο τουρσί μπορεί να διατηρηθεί έως και 12 μήνες.
botrini.gr

2ος τρόπος
Το λάχανο είναι το φυσικό “σαπούνι” για τον οργανισμό μας.
Αυτή είναι μια από τις πολλές ιδιότητες που έχει, αλλά είναι και η πιο σημαντική.
Tο λάχανο δε τουρσί, η γνωστή μας αρμιά, το λάχανο δηλαδή που έχει περάσει από μια διαδικασία φυσικής ζύμωσης, γίνεται το καλύτερο φυσικό προβιοτικό το οποίο περιέχει όλες εκείνες τις ιδιότητες που χρειάζεται ο οργανισμός για να αποτοξινωθεί.
Το θαλασσινό αλάτι μέσα στο νερό και το λάχανο, ενθαρρύνουν την ανάπτυξη των ωφέλιμων βακτηρίων.
Το λάχανο τουρσί, λοιπόν, είναι ένας παραδοσιακός τρόπος συντήρησης του λάχανου που μέσα στην άλμη αποκτά καταπληκτική γεύση και χρησιμοποιείται είτε κατευθείαν σε σαλάτα είτε στην μαγειρική.
Το λάχανο για να γίνει τουρσί θέλει το χρόνο του, που κυμαίνεται από 10 μέρες έως ένα μήνα …ανάλογα τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος.
Αν το βιαζόμαστε μπορούμε να φτιάξουμε την άλμη που θα βουτήξουμε το λάχανο με χλιαρό νερό και να φυλάξουμε το δοχείο σε ζεστό περιβάλλον.
Σε ψυχρό περιβάλον η ζύμωση αργεί, ίσως και περισσότερο από μήνα.
Το λάχανο τουρσί είναι ιδανικός μεζές, γίνεται ωραιότατη σαλάτα, με λάδι και λεμόνι ή λάδι και λευκό ξύδι και λίγο κόκκινο πιπέρι ή μπούκοβο.
Οι παλιές νοικοκυρές φτιάχναν τις περίφημες αρμιόπιτες με ψιλοκομένο λάχανο τουρσί και εννοείται πως με τα φύλλα από το λάχανο τουρσί γίνονται με μεγάλη επιτυχία και οι υπέροχοι παραδοσιακοί λαχανοντολμάδες, οι λαχανοσαρμάδες όπως τους λέμε εμείς εδώ επάνω.
Η μέθοδος για να φτιάξει κανείς αρμιά είναι απλή.
Η μόνη δυσκολία είναι να πετύχει η αναλογία νερού και αλατιού.
Μετά όλα γίνονται σχεδόν μόνα τους.
Χρειάζεται υπομονή και ο χρόνος και η φύση θα κάνουν όπως πάντα σωστά τη δουλειά τους…
Ετοιμαστείτε λοιπόν να εντριφήσουμε μαζί στα μυστικά της αρμιάς αφού προμηθευτείτε ένα ωραιότατο λάχανο, ή και περισσότερα, από την λαϊκή και ένα πλαστικό βαρελάκι ή έναν πλαστικό κουβά.
Τι θα χρειαστείτε:
1 λάχανο
Νερό
Αλάτι χοντρό
Δυο λεμόνια κομμένα στη μέση
Πώς θα το φτιάξετε:
Προμηθετείτε τα λάχανα από την λαική αγορά.
Αν θέλετε το λάχανο τουρσί μόνο για σαλάτα και μαγείρεμα, ζητήστε από τόν παραγωγό να σας διαλέξει ένα σφιχτό λάχανο.
Αν θέλετε να φτιάξετε λαχανοντολμάδες ζητήστε απλά ένα λάχανο πιο αφράτο, κατάλληλο για λαχαντολμάδες.
Καθαρίστε το λάχανο από τα εξωτερικά φύλλα αν είναι βρώμικα ή στραπατσαρισμένα.
Με ένα κοφτερό μαχαίρι κάντε μια βαθειά τρύπα εκεί ακριβώς όπου είναι το κοτσάνι.
Γεμίστε την τρύπα με χοντρό αλάτι και αφήστε το λάχανο στην άκρη.
Ετοιμάστε ένα διάλυμα νερού αλατιού σε αναλογία ένα κουτάλι της σούπας χοντρό αλάτι για κάθε ένα λίτρο νερού και αναδεύστε ώσπου να λιώσει τελείως το αλάτι.
Τοποθετείστε το λάχανο μέσα στον κουβά και προσθέστε την αλμύρα και τα λεμόνια αφού τα κόψετε στη μέση.
Καθώς ρίχνετε το αλατόνερο, φροντίστε ώστε να σκεπάζει το λάχανο.
Είναι καλό να τοποθετήσετε ένα πιάτο και από πάνω ένα βάρος έτσι ώστε τα λάχανα να είναι συνεχώς βυθισμένα στην άρμη.
Κάθε δύο με τρεις μέρες φροντίστε να ανακατεύετε την άρμη πολύ καλά και αυτό μέχρι να ωριμάσει το τουρσί.
Προσοχή η διαδικασία της ανάδευσης είναι βασική προϋπόθεση για να έχει επιτυχία η προσπάθειά σας.
Θα καταλάβετε ότι το τουρσί είναι έτοιμο όταν τα φύλλα έχουν μαλακώσει και αρχίζουν να γίνονται διάφανα όπως περίπου γίνονται τα φύλλα του φρέσκου λάχανου όταν τα ζεματάμε για τους ντολμάδες.
Το ζουμί που προκύπτει από το τη άλμη και το λάχανο, είναι όπως είπαμε φυσικό προβιοτικό και παλιά, κάποιοι ακόμα και σήμερα, το κατανάλωναν σαν ρόφημα, ή θεράπευαν στομαχόπονους, παθήσεις το εντέρου και ήταν ένα και ένα για να συνέλθει κανείς από φαγοπότι, μεθύσι και νυχτερινή κραιπάλη.
Το τουρσί έμπαινε σε μεγάλο ξύλινο βαρέλι, το καδί, όπως το έλεγαν, το οποίο χωρούσε αρκετά λάχανα.
Στο κάτω μέρος του καδιού υπήρχε μια κάνουλα. ...
Κατά διαστήματα άνοιγαν την κάνουλα και αφηναν το ζουμί να τρέξει και το ξαναέριχναν πάλι από πάνω.
Η διαδικασία συνεχίζονταν ώσπου να ωριμάσει το τουρσί
ixomageiremata.gr

3ος τρόπος
Ξινολάχανο
Υλικά
1 μεγάλο λάχανο
60 γρ. αλάτι χοντρό, καθαρό, θαλασσινό
Χρόνος προετοιμασίας: 20 μέρες
Εκτέλεση
Αφαιρέστε από το λάχανο τα σκληρά εξωτερικά φύλλα και πετάξτε τα.
Χωρίστε το στη μέση, κόψτε κι αφαιρέστε το κοτσάνι.
Αφαιρέστε και κρατήστε μερικά μεγάλα φύλλα.
Κόψτε το υπόλοιπο λάχανο σε λεπτές λωριδίτσες.
Ζυγίστε το έτσι κομμένο και για κάθε 2 1/2 κιλά, λογαριάστε 60 γρ. αλάτι.
Βάλτε το σ' ένα μπολ, πασπαλίστε το με το αλάτι και τρίψτε το ελαφρά με τα χέρια, να πάει παντού.
Αφήστε το να σταθεί 5'.
Το αλάτι θα τραβήξει τα υγρά και θα μαράνει το λάχανο.
Έτσι θα σχηματιστεί άλμη.
Σ' ένα βαθύ, πήλινο ή γυάλινο σκεύος (όχι μεταλλικό), στρώστε τα φύλλα του λάχανου που κρατήσατε και στοιβιάστε επάνω λίγο, λίγο το ψιλοκομμένο και μαραμένο λάχανο, πιέζοντας και πατώντας το μ' ένα γουδοχέρι, όσο καλύτερα μπορείτε.
Αν θέλετε, βάλτε ενδιάμεσα μερικούς κόκκους πιπέρι ή κόκκους γιουνίπερου.
Αφήστε ένα περιθώριο 8 εκ. περίπου από το χείλος τους σκεύους.
Βάλτε στη επιφάνεια του λάχανου ένα κομμάτι τουλπάνι και καλύψτε μ' ένα πιάτο που να χωράει στο σκεύος ίσα - ίσα.
Τυλίξτε τις άκρες του τουλπανιού επάνω από το πιάτο και να βγαίνει η άλμη 5 εκ. επάνω από αυτό.
Δεν πρέπει να είναι μεταλλικό.
Βάλτε ένα πλατύ γυάλινο βάζο, γεμάτο νερό.
Αν δεν έχει αρκετή άλμη στην επιφάνεια, βάλτε έξτρα, που θα φτιάξετε διαλύοντας 1 1/2 κουταλιά αλάτι σε 1 λίτρο βραστό νερό.
Κρυώστε τη σε θερμοκρασία δωματίου πριν τη χρησιμοποιήσετε.
Αφήνοντας την άλμη να περισσεύει επάνω από το πιάτο, γίνεται πιο εύκολα η αφαίρεση του αφρού.
Ύστερα από μια βδομάδα, αφαιρέστε μ' ένα κουτάλι τον αφρό που σχηματίστηκε στην επιφάνεια από τη ζύμωση, καθαρίζοντας και τα τοιχώματα του σκεύους μ' ένα καθαρό ύφασμα.
Αν το τουλπάνι έχει λερωθεί από αφρούς, αφαιρέστε το μαζί με το πιάτο κι αντικαταστήστε τα με καθαρά.
Καθαρίζετε τον αφρό από το λάχανο μέρα παρά μέρα, επαναλαμβάνοντας την ίδια διαδικασία, ώσπου να ολοκληρωθεί η ζύμωση και να μη βγαίνει καθόλου αφρός.
Σ' αυτό το σημείο, το ξινολάχανο είναι έτοιμο.
Κλεισμένο αεροστεγώς με πλαστική μεμβράνη στο ψυγείο, σε θερμοκρασία 4 βαθμών Κελσίου, διατηρείται 2 μήνες.
Για να το διατηρήσετε περισσότερο, βάλτε το σε κατσαρόλα και ζεστάνετέ το ως το σημείο βρασμού, ανακατεύοντας συνεχώς.
Βάλτε το σε αποστειρωμένα βάζα πιέζοντάς το, να γεμίσει τα βάζα καλά, αφήνοντας μια απόσταση από το χείλος του βάζου, 3 εκ.
Κλείστε και βράστε τα 15' - 20', ανάλογα με το μέγεθος των βάζων.
Η καλύτερη ποιότητα ξινολάχανου, επιτυγχάνεται σε θερμοκρασία 24 βαθμών Κελσίου και η ζύμωση ολοκληρώνεται σε 3 εβδομάδες.
Στους 20 βαθμούς Κελσίου, η διάρκεια της ολοκλήρωσης, επιτελείται σε 4 εβδομάδες, στους 18 βαθμούς Κελσίου, σε 5 και στους 16 βαθμούς Κελσίου σε 6 εβδομάδες.
Σε θερμοκρασία πάνω από 24 βαθμούς Κελσίου, μπορεί να γίνει γρηγορότερα ή να καταστραφεί.

Μελομακάρονα ή κουραμπιέδες ποιο από τα δυο αγαπημένα γλυκά των γιορτών των Xριστουγέννων να προτιμήσουμε;

Μελομακάρονα ή κουραμπιέδες ποιο από τα δυο αγαπημένα γλυκά των γιορτών των Xριστουγέννων να προτιμήσουμε;
Γιορτινά τραπέζια,πανέμορφα αλεξανδρινά,περίτεχνα κεριά και πιατέλες γεμάτες γλυκά.
Και τι γλυκά!!!
Κουραμπιέδες και μελομακάρονα!!!
Αν είναι δυνατόν να πεις σε κάποιον –"ΜΗΝ ΤΑ ΑΓΓΙΖΕΙΣ"– είναι ιεροσυλία μια τέτοια προτροπή αυτές τις μέρες!!!
Και τι γίνεται με τα κιλά μας;
Πολύ σωστά να μου απευθύνετε μια τέτοια ερώτηση.
Και απαντώ-Όχι απαγόρευση,κάθε απαγόρευση πετυχαίνει το αντίθετο αποτέλεσμα – βουλιμία και στη συνέχεια παχυσαρκία.
Και τι κάνουμε;.......
read more:https://botanologia.gr/melomakarona-kai-koyrampiedes-ta-agapimena-glyka-ton-giorton/

Kουραμπιέδες λαδιού-συνταγές που μας έρχονται από παλιά

Κουραμπιέδες λαδιού -Από τις συνταγές μου και από τετράδια συνταγών γυναικών του προηγούμενου αιώνα που έχουν μεταφερθεί μέχρι εμάς σήμερα στόμα με στόμα!
Σε προηγούμενο άρθρο που μιλούσαμε για τους κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα σας μίλησα για τους κουραμπιέδες με λάδι -και επειδή τα  δυο αυτά γλυκά είναι τα καθιερωμένα γλυκά  του Δωδεκαημέρου έχουμε χρόνο να ετοιμάσουμε τους λαδένιους κουραμπιέδες μας που σας υποσχέθηκα.
Λοιπόν -ας τους ετοιμάσουμε-
Κουραμπιέδες:το χριστουγενιάτικο γλυκό μας!
Χριστούγεννα χωρίς κουραμπιέδες γίνεται;
Δεν γίνεται,για αυτό ας δούμε πως μπορούμε να κάνουμε τους κουραμπιέδες με λάδι,με συνταγές που μας έρχονται από πολύ παλιά τότε που δεν χρησιμοποιούσαν βούτυρο,ειδικά στην Ελλάδα.
                Και εδώ μιά παρένθεση για το βούτυρο που σήμερα έχει αντικαταστήσει το λάδι σε όλες σχεδόν τις συνταγές και είναι το βασικό συστατικό των κουραμπιέδων:
H προέλευση του βουτύρου δεν είναι βέβαιη,πιθανολογείται όμως ότι οι Χαλδαίοι και οι Βαβυλώνιοι ήταν οι πρώτοι που παρασκεύασαν βούτυρο πριν από 5.000 χρόνια.
Oι Μογγόλοι, οι Θιβετιανοί και οι Γερμανοί των αρχαίων χρόνων γνώριζαν επίσης να παρασκευάζουν βούτυρο.
Oι μεγάλοι,όμως,πολιτισμοί της αρχαιότητας, όπως ο...
read more:https://botanologia.gr/koyrampiedes-ladioy-syntages-poy-mas-erchontai-apo-palia/

Επειδή μου αρέσουν τα εκλεκτά εδέσματα - Κουλουράκια κανέλας με ελαιόλαδο

Τα κουλουράκια είναι πάντα αγαπημένα και όταν βγαίνουν από το φούρνο μοσχομυριστά και λαχταριστά είναι πάντα πειρασμός
Μια από τις πιό ωραίες συνταγές και την οποία ακολουθώ πάντα όταν φτιάχνω κουλουράκια είναι αυτή με κανέλα και ελαιόλαδο - το ελαιόλαδο είναι η μεγάλη μου αδυναμία - και την οποία πριν πολλά χρόνια είχα ανακαλύψει στο cretangastronomy.gr
Ας δούμε τη συνταγή:
Υλικά:
1 κούπα ελαιόλαδο
1 κούπα ζάχαρη
½ κούπα χυμό πορτοκαλιού
½ κούπα ρακή (ανάμεικτη  με λίγο κονιάκ)
1 κοφτό κουταλάκι αμμωνία
1 κοφτό κουταλάκι σόδα
1 κουταλάκι κανέλα
¼ κουταλάκι γαρύφαλλο
4-4,5 κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις
Προαιρετικά 1 κούπα σουσάμι (αποφλοιωμένο ή αναποφλοίωτο)
Επί το έργον:
Αναμειγνύουμε το  ελαιόλαδο με τη ζάχαρη και προσθέτουμε τα οινοπνευματώδη και τα
αρωματικά.
Διαλύουμε τη σόδα και την αμμωνία (τις έχουμε βάλει μαζί σε ένα
ποτηράκι) στην πορτοκαλάδα και τα προσθέτουμε.
Ρίχνουμε τις τρεις κούπες αλεύρι
ανακατεύοντας απαλά και προσθέτουμε το υπόλοιπο σταδιακά, να μη μας ξεφύγει και
μας κάνει σκληρή τη ζύμη μας.
Πρέπει να έχουμε ένα μαλακό ζυμάρι.
Αφήνουμε να
μείνει κανένα μισάωρο και αρχίζουμε να πλάθουμε τα κουλουράκια μας.
Ανάλογα με
το πόσο γρήγορες είμαστε ανάβουμε τώρα το φούρνο στους 170 βαθμούς  ( ή αργότερα, όταν θα έχουμε μισογεμίσει το πρώτο ταψί). 
Πλάθουμε μικρά κουλουράκια και αν θέλουμε  τα κυλούμε σε σουσάμι που έχουμε καθαρίσει, ξεπλύνει και απλώσει σε βαμβακερή πετσέτα.
Τα αραδιάζουμε σε ταψί.
Ψήνουμε για 25 με 30 λεπτά στη
μεσαία σχάρα του φούρνου. 
Τα φυλάσσουμε σε κουτί μπισκότων.
Παρατηρήσεις:
1)Δεν είχα κονιάκ και χρησιμοποίησα λικέρ μαζί με τη ρακή.
Η ρακή που είναι χαρακτηριστικό υλικό πολλών κρητικών κουλουριών, μπορεί να
αντικατασταθεί με άλλο άχρωμο και άοσμο οινοπνευματώδες  απ’ ότι μου έχει πει φίλη που μένει εκτός Κρήτης και δεν την βρίσκει πάντα.
2) Για να κολλήσει το σουσάμι καλύτερα στα κουλουράκια το πασπαλίζουμε με  ένα κουταλάκι ζάχαρη και ανακατεύουμε .
3)Με τις παραπάνω ποσότητες έγιναν 2 ταψάκια της κουζίνας κουλουράκια (60 όχι πολύ μεγάλα κουλουράκια).
Στο ένα δεν έβαλα σουσάμι γιατί δεν μου έφτασε αυτό που είχα , αλλά δεν ήταν καθόλου άσχημα!
4)Προσέχουμε να μη παραπέσει το αλεύρι γιατί γίνονται σκληρά.
Με το ξεκούρασμα , η πολύ μαλακή ζύμη στρώνει τελικά!
5)Update 22-2-2019: Επειδή πολλές φίλες θέλουν να αποφύγουν το αλκοόλ, ήδη έχει γραφεί σε κάποιο από τα σχόλια και το συμπληρώνω κι εδώ ότι μπορεί να αντικατασταθεί με χυμό πορτοκαλιού (να γίνει 1 κούπα δηλαδή αντί μισή) ή γάλα ή κανελόνερο.

2η συνταγή

Υλικά

1 και ¼ κούπας ελαιόλαδο

1 και ¼ κούπας ζάχαρη

1 μεγάλο πορτοκάλι

1 λεμόνι (το ξύσμα και το χυμό)

¼ κούπας ρακή ή άλλο ποτό

1 κουταλάκι του γλυκού κανέλα

½ κουταλάκι του γλυκού γαρύφαλλο

2 κουταλάκια του γλυκού σόδα

Περίπου 1 κιλό αλεύρι μαλακό ή για όλες τις χρήσεις (περισσεύει συνήθως περίπου 1 - 1,5 κούπα)

Επί το έργον

Βάζουμε σε λεκάνη το ελαιόλαδο, τη ζάχαρη και το ξύσμα των εσπεριδοειδών (αφού τα πλύνουμε καλά με χλιαρό νερό και αν είναι δυνατόν με ένα καθαρό σφουγγαράκι).

Καθαρίζουμε το πορτοκάλι και αφαιρούμε όση περισσότερη από την άσπρη μεμβράνη μπορέσουμε από τις φέτες του. 

Τις βάζουμε στο multi και τις αλέθουμε πολύ καλά.

Ανακατεύουμε τα υλικά μας στη λεκάνη αφού προσθέσουμε και τα κανελογαρύφαλλα μέχρι να ομογενοποιηθούν, ρίχνουμε και το πορτοκάλι.

Διαλύουμε τη σόδα στο χυμό λεμονιού και τον ανακατεύουμε με τα υπόλοιπα υλικά. 

Προσθέτουμε το αλεύρι λίγο λίγο μέχρι να έχουμε μια μαλακή ζύμη. 

Την αφήνουμε να ξεκουραστεί μια μισή ώρα τουλάχιστον.

Παίρνουμε ζύμη όσο ένα μέτριο καρύδι και την πλάθουμε κορδόνι και το κλείνουμε σε κουλουράκι ή το αφήνουμε τριβιδάκι.

Τα αραδιάζουμε σε λαδωμένο ή σε στρωμένο με χαρτί ψησίματος ταψί. 

Τα ψήνουμε στους 180 βαθμούς για 25-30 λεπτά ή μέχρι να πάρουν ένα χρυσοκάστανο χρώμα.

Παρατηρήσεις

1)Στα λαδερά κουλουράκια έχει μεγάλη σημασία η ποσότητα του ελαιολάδου στη ζύμη για την τελική υφή τους. 

Γίνονται πιο τριφτά αν έχουν πολύ ελαιόλαδο και σκληραίνουν ελαφρά αν το ελαττώσουμε. 

Στη συγκεκριμένη συνταγή έχω βάλει από ¾ κούπας ως 1,5 κούπα και η διαφορά είναι διακριτή. 

Με ¾ κούπας είναι λίγο πιο σκληρά αλλά είναι πιο ανθεκτικά στις μετακινήσεις.

2) Επίσης ο χρόνος ψησίματος είναι θέμα γούστου. 

Και στα 20 λεπτά, ψημένα είναι αν είναι δυνατός ο φούρνος. 

Αλλά αν σας αρέσουν πιο τραγανά αφήστε τα λίγο ακόμη…

3) Η ποσότητα του αλευριού είναι ενδεικτική . 

Εξαρτάται από το είδος του , από το μέγεθος του πορτοκαλιού, ακόμη και από την υγρασία και τη θερμοκρασία  της ατμόσφαιρας! 

Σημασία έχει η υφή της ζύμης. 

Πρέπει να είναι μαλακή και εύπλαστη αλλά να μη κολλά στα χέρια.

Μια ιστορική περιήγηση στον κόσμο των μπαχαρικών, από την αρχαιότητα στην νεωτερική εποχή

Μαρία Λεβεντάκη και Χαράλαμπος Οικονομίδης

«Τώρα είναι η ώρα να το πιούμε» αναφωνούσε ο πολυπράγμων Ρωμαίος ποιητής Κόιντος Οράτιος Φλάκκος (65 – 8 πΧ) πριν από συνεστιάσεις και εύθυμες κρασοκατανύξεις, παραινώντας τη ομήγυρη να ενδώσει στο σκανδαλιάρικο πνεύμα του οίνου. 
Η φράση καθαυτή, ωστόσο, όχι μόνο δεν εξαντλούνταν σε μια εορταστική διάθεση αλλά έκρυβε την παναθρώπινη ανάγκη για επανάσταση εναντίον της μονοτονίας που κρύβουν η επιβίωση και ο περιορισμός στα απαραιτήτως αναγκαία. 
Οχήματα αυτής της συνήθως σιωπηλής επανάστασης τελούσαν διαχρονικά όλα εκείνα τα «περιττά» στοιχεία τριφηλών στιγμών της καθημερινότητας όπως ο οίνος, η σοκολάτα, τα ανθυγιεινά πλην αναπόδραστα τηγανητά ή καπνισμένα τρόφιμα και, φυσικά, τα μπαχαρικά, όλα τους εντελώς αχρείαστα στην συντήρηση του θνητού αμαρτωλού σαρκίου αλλά ικανά να ανοίγουν τις πύλες της γαστριμαργικής ηδονής. 
Μακράν όλων των βρώσιμων θησαυρών της φύσης, τα μπαχαρικά υπήρξαν Κέρας της Αμάλθειας για τους κατόχους τους μέχρι την άτυχη εκείνη στιγμή που θα καλούνταν να απωθήσουν τους στόλους πολυεθνικών αυτοκρατοριών, άπληστων για τον αμύθητο θησαυρό εξωτικών και άγνωστων τόπων.
Σημαντικές ιδιότητες μπαχαρικών και βοτάνων
Ποιες είναι όμως οι ιδιότητες των μπαχαρικών που τα καθιστούν τόσο επιθυμητά; Λοιπόν, εκτός των υπέροχων γεύσεών τους, οι οποίες σε παλαιότερες εποχές έκρυβαν τη σαγήνη εξωτικών λιμανιών και παρθένων οροπεδίων της Αμερικής ή της Ινδοκίνας, πολλά μπαχαρικά και βότανα αξιοποιούνταν από την παραδοσιακή ιατρική σχεδόν όλων των πολιτισμών ως μέσα θεραπείας αρκετών ασθενειών. 
Εκτενείς αναφορές για την ιατρική χρήση φυτικού υλικού συναντώνται ήδη από τους αρχαίους πολιτισμούς όπως ο Κινέζικος, ο Αιγυπτιακός και ο Ελληνικός, ενώ ευρήματα του Ιπποκράτη και των συνεχιστών του συνόδευσαν την ευρωπαϊκή ιατρική ως και τον 19ο αιώνα, όπου φαρμακεία της Ουγγαρίας, της Σερβίας, της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και της Βαυαρίας πωλούσαν κονιάματα από ελλέβορο και εκχυλίσματα δενδρολίβανου ως θεραπευτικά σχήματα για παρασιτώσεις, δερματίτιδες και μολύνσεις. 
Υπάρχει όμως και η έκτη εκείνη αίσθηση, η ερωτική επιθυμία την οποία ορισμένα βότανα και μπαχαρικά ενισχύουν απρόσμενα, καθιστάμενα έτσι φυσικά αφροδισιακά. 
Τέλος, η αίσθηση καθαριότητας και τα μεθυστικά αρώματα που απελευθερώνουν αναμμένα λυχνάρια με φυτικό υλικό κάθε λογής διαμορφώνουν ένα αισθησιακό περιβάλλον και εμπνέουν τις πλείστες όσες ευδιάθετες διαδράσεις μεταξύ οικοδεσπότη και καλεσμένων.
Ιστορική αναδρομή
Κέδρος του Λιβάνου, καρδούλα της Ινδονησίας, γιασεμί της Ιταλίας, σάνταλο της Ινδίας και κεάνωθος της βόρειας Αμερικής είναι ελάχιστα παραδείγματα αρωματικών φυτών τα οποία έχαιραν ιδιαίτερης εκτίμησης από τις τοπικές κοινότητες και κατάφεραν να σπάσουν τους φραγμούς συνόρων εξαπλωνόμενα σε όλο τον κόσμο μέσω των θαλάσσιων εμπορικών οδών. Φυτά όπως το κοπάλιο, το λιβάνι, το ξύλο του κέδρου και το σάνταλο αξιοποιούνταν αρχικά σε θρησκευτικές τιμές αλλά στην συνέχεια αποτέλεσαν πηγές πολύτιμων αιθέριων ελαίων χρήσιμων για σωματικές εντριβές, επαλείψεις και αρωματισμό ρούχων ή χώρων.
Αρχαία Αίγυπτος και Μεσοποταμία
Η φαραωνική Αίγυπτος υπήρξε ένα από τα λίκνα της τέχνης παρασκευής αρωμάτων και μεθυστικών αιθέριων ελαίων. 
Στα ερείπια του μεγάλου ναού του Εντφού από το βασίλειο της Άνω Αιγύπτου ανακαλύφθηκαν εργαστήρια αρωματοποιίας των οποίων οι τοίχοι ήταν καλυμμένοι με συνταγές παρασκευής αρωμάτων προοριζόμενων τόσο για λατρευτικές τελετές –ιδίως προς τιμήν του Όσιρη και της Ίσιδος- όσο και αισθητικές παρεμβάσεις στην αιγυπτιακή καθημερινότητα, ενώ ποικίλα παρασκευάσματα χρησιμοποιούνταν και κατά τη διαδικασία της ταρίχευσης. 
Μάλιστα, τα φυτικά εκχυλίσματα όχι μόνο απάλυναν τις δυσάρεστες οσμές των αποσυντιθέμενων σωμάτων, αλλά επιπλέον περιείχαν βιοδραστικές ενώσεις οι οποίες περιόριζαν τις διεργασίες αποσύνθεσης μέσω αναστολής του πολλαπλασιασμού μικροοργανισμών – αποικοδομητών. 
Τέτοιες αρωματικές ύλες ήταν μίγματα άρκευθου, κανέλας και σμύρνας, δηλαδή ενός ρητινώδους κομμιώματος με δυνατή οσμή που παραγόταν από το βαλσαμόδεντρο και η χρήση του αναφέρεται ήδη σε αιγυπτιακούς παπύρους του 2000 πΧ. 
Στις γιορτές του Άμμωνα (1500-1100 πΧ) χρησιμοποιούνταν εκτενώς ένα έλαιο για το σώμα που αναφέρονταν ως “μπακ” και εισαγόταν από λαούς της Μεσοποταμίας. 
Από την ίδια περίοδο προέρχεται ο Πάπυρος του Έμπερς, ένα πολύτιμο ιστορικό κειμήλιο το οποίο ονομάστηκε προς τιμήν του ερευνητή και ακαδημαϊκού Γκέοργκ Μόριτς Έμπερς (1839-1898) και περιέχει πληθώρα αναφορών σε αρχαίες αιγυπτιακές πρακτικές θεραπείας, όπως επίσης και οδηγίες παρασκευής αφεψημάτων και καταπλασμάτων από βότανα και μπαχαρικά με σημαντικότερα τον κορίανδρο, το σκόρδο, το κρεμμύδι, την παπαρούνα, τη μέντα, τον μάραθο και το κύμινο. 
Εξ αυτών ιδιαίτερης εκτίμησης φαίνεται πως έχαιραν το σκόρδο και το κρεμμύδι, καθότι καταναλώνονταν αμφότερα από τους εργάτες κατά την οικοδόμηση της Μεγάλης Πυραμίδας του Χέοπα, ενώ ξύλινα ομοιώματα αυτών των δύο λαχανικών βρέθηκαν στον τάφο του βασιλιά Τουταγχαμών και πιθανώς εξυπηρετούσαν ως συμβολικά εφόδια και φορείς δύναμης για τη μετέπειτα ζωή. 
Επιπλέον, οι εύποροι κάτοικοι συνήθιζαν να αρωματίζουν τα φαγητά τους με κάρδαμο και κανέλα, δύο μπαχαρικά τα οποία εισάγονταν από τις περιοχές της σύγχρονης Αιθιοπίας και του Σουδάν. 
Στο δε Νέο Βασίλειο, η μόδα χαρακτηρίζονταν από την κάπως παράδοξη προτίμηση τόσο ανδρών όσο και γυναικών να ξυρίζουν εντελώς το κεφάλι και να χρησιμοποιούν αντί του φυσικού τους μαλλιού περούκες. 
Στις γυναικείες περούκες τοποθετούνταν ένας μικρός κώνος από ομογενοποιημένο υλικό βάλσαμου ή αρωματισμένου λίπους που με τη ζέστη έλιωνε σταδιακά και αρωμάτιζε τόσο το κεφάλι όσο και τους ώμους.
Τα αρωματικά φυτά και τα μπαχαρικά ήταν εξίσου κοινά στην άμεση γειτονιά της Αιγύπτου, την πολύβουη και μυστηριακή Μεσοποταμία. 
Τη σαρκοφάγο της ιστορίας έρχονται να συλήσουν πλίνθινες και κεραμικές επιγραφές της Νινευί των Βαβυλωνίων, της Ασσούρ των Ασσύριων, της Ουγκαρίτ της Χαναάν και πολλών ακόμα λησμονημένων πολιτειών. 
Μια από τις αρχαιότερες αναφορές στη χρήση μπαχαρικών και βοτάνων ως θεραπευτικά μέσα προέρχεται από σουμεριακές επιγραφές της 3ης χιλιετίας πΧ, όπου περιγράφονται παρασκευάσματα με θυμάρι, κάρδαμο και μύρο. 
Από την Ασσυρία και, συγκεκριμένα, από την περίοδο βασιλείας του Ασσουρμπανιπάλ (668 – 633 πΧ) έρχονται σφηνοειδείς επιγραφές με συνταγές μαγειρικής και τα πλείστα όσα εγκωμιαστικά σχόλια για φυτά όπως το σκόρδο, το σησάμι, το κύμινο και το γλυκάνισο. 
Οι Βαβυλώνιοι, προαιώνιοι ανταγωνιστές και Νέμεση των Ασσύριων, καλλιεργούσαν στους βασιλικούς κήπους τουλάχιστον 64 είδη αρωματικών φυτών και διατηρούσαν εκτενή αρχεία με τις διαδικασίες καλλιέργειας, μεταφύτευσης και προστασίας από διάφορες γνωστές φυτικές ασθένειες της εποχής, ενώ μέρος των παραγόμενων μπαχαρικών αφιερώνονταν μέσω λατρευτικών τελετών στον Θεό – Θεραπευτή του Φεγγαριού και προστάτη των βοτάνων. 
Προς τέρψη αυτής της θεότητας της νύχτας, τόσο οι σχετικές τελετές όσο και η συλλογή υπέργειων τμημάτων των φυτών πραγματοποιούνταν πάντα μετά τη δύση του ήλιου.
Αρχαία Ελλάδα και Ρωμαϊκή αυτοκρατορία
Η υπόθεση των μπαχαρικών και των βοτάνων όχι μόνο δεν ήταν άγνωστη στον αρχαίο ελλαδικό χώρο, αλλά αποτέλεσε έναυσμα για την ανάπτυξη της πρώιμης ιατρικής επιστήμης και ακολούθησε την ευρωπαϊκή ιστορία μέχρι τους Αναγεννησιακούς χρόνους. 
Είτε ενδημικά στα νότια Βαλκάνια είτε εισαγόμενα από γειτονικούς πολιτισμούς, τα αρωματικά φυτά έβρισκαν πολυάριθμες χρήσεις στη μαγειρική και την προσωπική αισθητική τόσο της Ομηρικής Εποχής όσο και των μετέπειτα πόλεων – κρατών.
Μυκηναϊκές πινακίδες της περιόδου 1600-1200 πΧ φανερώνουν πως υπήρχαν αλοιφές παρασκευασμένες από έλαιο εμπλουτισμένο σε φυτά όπως ο μάραθος, ο κορίανδρος και ο Άρκευθος. 
Κατά τον Χρυσό Αιώνα του Περικλή (500 – 400 πΧ) ήταν κοινή η χρήση αφεψημάτων φασκόμηλου για παθήσεις του αναπνευστικού και καταπλασμάτων δάφνης για την πρόληψη μόλυνσης πληγών, θεραπευτικά μέσα με τα οποία ασχολήθηκε εκτενώς ο Ιπποκράτης ο Κώος (460 – 377 πΧ). 
Αξίζει δε αναφοράς το ενδιαφέρον του Ιπποκράτη για τις ιδιότητες ειδών ελλέβορου, φυτών πλούσιων σε αλκαλοειδή και ως εκ τούτου δηλητηριώδη αλλά ικανά να καταπραΰνουν δερματικές μολύνσεις και παρασιτώσεις του πεπτικού συστήματος. 
Από τις τουλάχιστον 400 θεραπείες τις οποίες ανέπτυξε ο Ιπποκράτης βασιζόμενος σε βότανα, σχεδόν οι μισές διατηρήθηκαν με μικρές διαφοροποιήσεις μέχρι και την Αναγέννηση και ανταγωνίζονταν επάξια τις πρώτες απόπειρες χρήσης μετάλλων ως θεραπευτικά σχήματα. Μάλιστα, στην περίπτωση των μεσαιωνικών φαρμάκων μόλυβδου και υδραργύρου υπερτερούσαν σημαντικά τα φυτικά παρασκευάσματα, μια και τα βαρέα μέταλλα σχεδόν πάντα προκαλούσαν δηλητηριάσεις και αρκετά συχνά θάνατο ενώ τα φυτικά καταπλάσματα και αφεψήματα όντως περιόριζαν μολύνσεις και καταπράυναν πληθώρα συμπτωμάτων όπως ο έντονος κνησμός και η τοπική φλεγμονή. 
Πολυπράγμων διάδοχος του Ιπποκράτη υπήρξε ο ιατρός και βοτανολόγος Διοσκουρίδης ο Πεδάνιος (40-90 μΧ), ο οποίος συνέταξε έναν λεπτομερή κατάλογο μπαχαρικών και βοτάνων γνωστών στην Μεσόγειο και ακολούθως έγραψε το περίφημο Περὶ ὕλης ἰατρικῆς (De Materia Medica στα λατινικά).
Την πλούσια παράδοση Αιγύπτιων, Αχαιμενιδών Περσών και αρχαίων Ελλήνων στην αρωματοποιία και ιατρική συνέχισαν οι Ρωμαίοι, δείχνοντας ιδιαίτερη προτίμηση για εξωτικά αγαθά από τους εμπορικούς δρόμους που εξακολουθούσε να ελέγχει η Περσία μετά τα χρόνια του Σέλευκου. 
Η ρωμαϊκή ιστορία βρίθει από συνεστιάσεις και όργια προυχόντων όπου καταναλώνονταν εξωφρενικές ποσότητες φαγητών και κρασιών αρωματισμένων με ποικιλία μπαχαρικών όπως κανέλα, δάφνη και γλυκάνισο, ενώ οι κοπιώδεις δραστηριότητες πολυάσχολων εμπόρων και κρατικών αξιωματούχων θα ανταμειβόταν με μασάζ και εντριβή με αρωματικά έλαια βοτάνων. Η αξία των μπαχαρικών αναδεικνυόταν και σε αιματηρές εκστρατείες, μακριά από τη θαλπωρή της πορφυροστόλιστης Ρώμης, όπου οι λεγεωνάριοι λάμβαναν ως αμοιβή μία ποσότητα κοινού μαγειρικού άλατος την οποία διαφύλασσαν και χρησιμοποιούσαν αργότερα έναντι συμβατικού συναλλάγματος. 
Σε αυτήν την πρακτική αμοιβής φαίνεται πως έλκει την καταγωγή της η αγγλική λέξη «salary» για τον μισθό, καθότι «salarium» ήταν ο λατινικός όρος για το αλάτι. 
Όταν οι ρωμαϊκές λεγεώνες εξήγαγαν δια της βίας τον ρωμαϊκό πολιτισμό στις περιοχές βόρεια των Άλπεων, οι τοπικοί πληθυσμοί Γότθων, Ούννων και Βανδάλων ήρθαν σε επαφή με τα μεθυστικά μπαχαρικά της ανατολής και αιχμαλωτίστηκαν από την πανδαισία πρωτόγνωρων γεύσεων, οπότε οι προϋπάρχουσες γαστριμαργικές εμπειρίες των κρεμμυδιών, σκόρδων και φυτών όπως το δεντρολίβανο παραγκωνίστηκαν σημαντικά.
Αρχαία Κίνα
Αχανείς οροσειρές όπου η Γη σμίγει με τον Ουρανό, επιβλητικά οροπέδια και πεδιάδες που φοβίζουν με την απεραντοσύνη τους είναι μερικά μόνο από τα χαρακτηριστικά τα οποία διαμόρφωσαν την φυσιολατρική παράδοση του κινέζικου πολιτισμού. 
Όπως θα ήταν αναμενόμενο, οι Κινέζοι απέκτησαν εκτενή γνώση των διαθέσιμων αρωματικών φυτών και ανέπτυξαν παραδοσιακή ιατρική εφάμιλλη των αντίστοιχων από μεσογειακούς λαούς. 
Ήδη από την 3η χιλιετία πΧ είχε ανακαλυφθεί το τσάι, ενώ ιατροί – βοτανολόγοι της εποχής συνέταξαν λεπτομερείς καταλόγους των γνωστών σε εκείνους φυτών και μπαχαρικών μαζί με τις σχετικές ιδιότητες και τις προτεινόμενες χρήσεις. 
Στον ίδιο τον αυτοκράτορα Σεν Νουνγκ αποδίδεται το γραπτό έργο Pen Ts’ao Ching (2700 πΧ) στο οποίο και επιχειρήθηκε μια περισσότερο συστηματική παράθεση όλων των πληροφοριών από τους προαναφερθέντες καταλόγους, ενώ ανάλογο εγχείρημα φαίνεται πως πραγματοποιήθηκε το 1596 πΧ όταν ο βοτανοθεραπευτής Λι Σι Τσεν εξέδωσε ιδιόχειρα το περιεκτικό έργο Ts’ao Kang Mu.
Ξεχωριστή θέση στην παράδοση της Άπω Ανατολής φαίνεται πως κατείχε το γκίνσενγκ, μια και εντοπίζεται σε αρχαίες συνταγές μαγειρικής και οδηγίες παρασκευής θεραπευτικών αφεψημάτων των Κινέζων, των θιβετιανών, των Κορεατών και των Ιαπώνων. 
Μάλιστα, οι Κινέζοι αυτοκράτορες συνήθιζαν ως πρακτική την τελετουργική κατανάλωση γκίνσενγκ, αποσκοπώντας σε ενίσχυση της ερωτικής τους επιθυμίας και κατ’ επέκταση αποτελεσματικότερη ικανοποίηση των παλλακίδων στην Απαγορευμένη Πόλη. 
Τόσο πολύτιμο θεωρούνταν σαν φυτό, που συχνά μεταφέρονταν αποξηραμένο εντός διαδοχικών στρώσεων μεταξωτού υφάσματος.
Αρχαία Ινδία
Μπαχαρικά και βότανα όπως το μαύρο πιπέρι, η κανέλα, ο κουρκουμάς (γνωστός και ως ινδική κύπειρος) και το κάρδαμο έχαιραν ιδιαίτερης εκτίμησης στις αρχαίες ινδικές κοινωνίες διότι καθιστούσαν τη μαγειρική μια μαγευτική εξερεύνηση των γεύσεων, ενώ παράλληλα διακρίνονταν για τις θεραπευτικές τους ιδιότητες. 
Ο αρχαίος Ινδός χειρούργος Σουσρουτά (4ος πΧ αιώνας) τοποθετούσε πλησίον κρεβατιών ασθενών μικρά τεμάχια υφάσματος, τα οποία είχε εμποτίσει προηγουμένως σε μίγματα λευκής μουστάρδας και αρωματικών φυτών. 
Καθ’ αυτήν την πρακτική προσδοκούσε στον εξορκισμό κακόβουλων πνευμάτων που, σύμφωνα με τις αρχαίες αντιλήψεις, ευθύνονταν για μεγάλο αριθμό ασθενειών στους ανθρώπους. 
Επίσης, εφάρμοζε καταπλάσματα αλεσμένου σησαμιού στις μετεγχειρητικές πληγές ασθενών ως προφύλαξη έναντι μολύνσεων. 
Σε ιατρικά χειρόγραφα των Τσαράκα (1ος μΧ αιώνας) και Σουσρουτά του Δεύτερου (2ος μΧ αίωνας) γίνεται εκτενής αναφορά σε αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά συνδυαστικά με τις χρήσεις τους, με ορισμένα εξ αυτών όπως το γκίνσενγκ, το κάρδαμο, η κανέλα και το πιπέρι να αξιοποιούνται ως συστατικά σε καταπλάσματα για πληγές και δερματικές παθήσεις. 
Κατά τον αρχαίο κώδικα ιατρικής της Αγιουρβέδας (Επιστήμη της Ζωής), γαρίφαλο και κάρδαμο τυλίγονταν σε φύλλα καρυδιάς και το παρασκεύασμα μασιόνταν μετά από κάθε γεύμα προς αύξηση της σιελόρροιας και υποβοήθηση της πέψης.
Αραβικός κόσμος
Οι εμπορικές οδοί μέσω των οποίων διακινούνταν μπαχαρικά μεταξύ Ευρώπης και Μέσης Ανατολής εδραιώθηκαν ήδη από τους ρωμαϊκούς χρόνους, όταν τα κατειλημμένα ελληνιστικά βασίλεια της Περγάμου και της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου διατέλεσαν πύλες εισόδου των ανατολίτικων μπαχαρικών στις ρωμαϊκές αγορές. 
Πρωταγωνιστικό ρόλο στην παραγωγή και διακίνηση μπαχαρικών ανέλαβαν ήδη από τους ύστερους ρωμαϊκούς χρόνους τα πρώιμα αραβικά φύλα, που αργότερα θα συνενώνονταν υπό μία κοινή αρχή και θ’ απεμπολούσαν τον πρότερο πολυθεϊσμό προς υιοθεσία του αναδυόμενου Ισλάμ. 
Η Αραβική Αυτοκρατορία θα ανταγωνιζόταν πλέον επάξια τόσο το Βυζάντιο όσο και τα δυτικοευρωπαϊκά μεσαιωνικά κράτη σε στρατιωτική ισχύ, ενώ θα κυοφορούσε μια έκρηξη δημιουργικότητας και φιλομάθειας πρωτόγνωρη για τον μεσαιωνικό σκοταδισμό της Ευρώπης και θα καθίσταντο κάτοχος του μονοπωλίου ανατολίτικων μπαχαρικών. 
Μέσω της αραβικής εξάπλωσης θεμελιώθηκε σε όλη την πολιτισμική παράδοση της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής η χρήση μεθυστικών αρωμάτων τόσο προς εξασφάλιση προσωπικού καλλωπισμού όσο και επίτευξη υγιεινής. 
Ήδη από τον 9ο μΧ αιώνα, οι Ισπανοί μουσουλμάνοι θα επισκέπτονταν επί σχεδόν καθημερινής βάσης τα δημόσια λουτρά όπου και χρησιμοποιούσαν σε αφθονία αρώματα και αλοιφές από έλαια λεμονιού, τριαντάφυλλου ή σαντάλου, ενώ ιδιαίτερης προτίμησης έχαιρε η άμβρα. 
Οι τεχνικές παρασκευής αρωματικών εκχυλισμάτων φυτών που εφαρμόζονταν ως και την Γαλλία του 17ου αιώνα αναπτύχθηκαν στα εργαστήρια αρωματοποιίας των αραβικών χαλιφάτων, με προεξάρχον εκείνο της Κόρδοβας στην περιδεή και τυλιγμένη στο μυστήριο Ανδαλουσία. 
Εκτενής είναι και η γαστρονομική παρακαταθήκη της αραβικής χερσονήσου, με ιδιαίτερα γνωστό έργο από τον 10ο μΧ αιώνα τον τσελεμεντέ Kitab al-Tabikh του Ιμπν Σαϊαρ Αλ- Χουαρανγκ, όπου αναφέρονται ποικίλες συνταγές και προτάσεις σερβιρίσματος ψαριών συνοδευόμενων από γενναιόδωρες μερίδες σαλτσών βασισμένων σε κύμινο, θυμάρι, ασαφτίδα, κάσσια, αλοιφές σπόρων συναπιού, γλυκάνισο και σκόρδο. 
Παράλληλα με τις γευστικές σάλτσες και την απρόσκοπτη εξερεύνηση των αισθήσεων, τα αραβικά χειρόγραφα αποδεικνύουν την ύπαρξη μιας ανθηρής παραδοσιακής ιατρικής η οποία όχι μόνο μεταλαμπάδευσε τις αρχαίες περσικές, ελληνικές και ρωμαϊκές γνώσεις, αλλά συνέχισε το τολμηρό εγχείρημα συγκρότησης της ιατρικής επιστήμης και ανέδειξε πλήθος λογίων όπως o Ιμάμ Αλί Ιμπν Μούσα αλ-Ρίντα (765-818 μΧ), ο Μοχάμεντ Μπιν Σαϊντ αλ–Ταμίμι (10ος μΧ αιώνας) και ο Αμπού–Αλί αλ–Χουσέιν Ιμπν Αμπντάλαχ Ιμπν-Σίνα (περισσότερο γνωστός ως Αβικέννας).
Ο Μάρκο Πόλο ανοίγει τον δρόμο των μπαχαρικών
Μοσχοπίπερο της Τζαμάικας, κανέλα της Κεϋλάνης, κουρκουμάς της Μαλαισίας, ζιγγίβερι της Νότιας Ασίας, μοσχοκάρυδο της Ινδίας, καρυόφυλλο των νησιών Μολούκων, καθώς και το περίφημο γκίνσενγκ της Κίνας: 
Πάντοτε τα μπαχαρικά έθελγαν τους Ευρωπαίους τυχοδιώκτες και αποτελούσαν εναύσματα για υπερπόντιες αναζητήσεις προς την Ανατολή. 
Ήδη το 1300, ο Μάρκο Πόλο έκανε σχετικές αναφορές στο Βιβλίο των Θαυμάτων και παρότρυνε τους Βενετούς συμπατριώτες του να πλεύσουν προς την θαυμαστή Άπω Ανατολή και το μεγαλεπίβολο βασίλειο του Κουμπλάι Χαν. 
Στο μεταξύ, η ακατάπαυστη διακίνηση αγαθών και ιδεών μεταξύ αραβικών χαλιφάτων και μογγολικών χανάτων, με ισχυρότερα μακράν όλων την Χρυσή Ορδή της κεντροδυτικής Ασίας και την υπό μογγολική κυριαρχία Κίνα, κυοφόρησε τον Δρόμο του Μεταξιού, το μεγαλύτερο ως τότε δίκτυο εμπορικών οδών που συνένωνε τα θορυβώδη κινεζικά λιμάνια με την ελεφαντοστόλιστη ινδική Άγκρα του Ταζ Μαχάλ και ακολούθως τις χαμένες στον μύθο Βαγδάτη και Δαμασκό. 
Τα κλειδιά αυτών των θαυμαστών πυλών προς τον πλούτο εξωτικών πολιτειών κρατούσαν πεισματικά οι Οθωμανοί, εξωθώντας τους Ευρωπαίους θαλασσοπόρους προς επικίνδυνα ταξίδια πέριξ των αφρικανικών ακτογραμμών, ενώ οι τολμηροί οδοιπόροι και προσκυνητές καλούνταν να καταδυθούν στο μυστηριακό πέπλο των παλιών αραβικών δρόμων και να υπομείνουν τις πλείστες όσες κακουχίες μέχρι να τεθούν υπό την προστασία της ισχυρής και αδιάλειπτης μογγολικής παρουσίας. 
Το πλήθος εμπορικών εγχειρημάτων και διαδράσεων μεταξύ Δύσης και Ανατολής θα διακόπτονταν απότομα από την ταχεία εξάπλωση του ιστορικά μεγαλύτερου και καταστροφικότερου κύματος πανώλης, το οποίο και άλλαξε άρδην την εξέλιξη του ανθρώπινου πολιτισμού. 
Ακόμα και υπό αυτές τις ζοφερές συνθήκες, οι κοινωνίες στράφηκαν και πάλι στο φυτικό βασίλειο προς εύρεση λύσεων και πιθανών εφοδίων εναντίον του τρομερού Μαύρου Θανάτου, με βότανα όπως το ζιγγίβερι και το χαμομήλι να τοποθετούνται στο μακρύ ρύγχος των χαρακτηριστικών κορακόμορφων μασκών μεσαιωνικών γιατρών. 
Πέραν των όποιων αντιβακτηριδιακών ιδιοτήτων των βοτάνων, επικρατούσε η άποψη πως η πανώλη μεταδίδονταν μέσω δυσάρεστων οσμών, οπότε η παρουσία αρωματικών φυτών στον χώρο ή στο εσωτερικό της μάσκας θα εξουδετέρωνε τις νοσογόνες οσμές της πυρέσσουσας πολιτείας. Υπέρμαχος των βοτάνων προς αντιμετώπιση της πανώλης υπήρξε και η Αγία Χίλντεγκαρντ.
Λατινική Αμερική
Οι εύφορες εκτάσεις της κεντρικής και νότιας Αμερικής αποτέλεσαν το λίκνο ενός νέου παγκόσμιου εμπορίου πρωτόγνωρων μπαχαρικών, με την πατάτα και το κακάο να συγκαταλέγονται στα διασημότερα εξ αυτών. 
Ο αμύθητος πλούτος των οικοσυστημάτων του Νέου Κόσμου έθρεψε και εξέλιξε πολιτισμούς όπως οι Μάγιας, οι Τολτέκοι, οι Ολμέκοι, οι Αζτέκοι και οι Ίνκας, των οποίων η ταχεία αποδρομή άφησε ως παρακαταθήκη μια συναρπαστική ποικιλία γεύσεων και γαστρονομικών πειραματισμών. 
Όταν η δεύτερη αποστολή του Χριστόφορου Κολόμβου (1493 μΧ) έφθασε αισίως στην αμερικανική ήπειρο, ο φυσιοδίφης Ντιέγκο Τσάνκα ανακάλυψε δύο ποικιλίες πιπεριού που έκτοτε εισήχθησαν στην ισπανική κουζίνα, το αρωματικό και το κόκκινο πιπέρι. 
Άλλο φυτικό είδος ενδημικό στην περιοχή του Μεξικού είναι η βανίλια, ένα φρούτο γλυκό όσο και σχετικά θρεπτικό που κοσμούσε τις αγορές του Τενοτσιτλάν και συχνά χρησιμοποιούνταν στην προετοιμασία καυτών ροφημάτων κακάο. 
Η πόση ανάλογων ροφημάτων φαίνεται πως πραγματοποιούνταν σχεδόν τελετουργικά στην αυτοκρατορική αυλή των Αζτέκων, μια και ο ίδιος ο Μοντεζούμα ο Δεύτερος (1466-1520 μΧ) κατανάλωνε ημερησίως μέχρι 50 κύπελλα πηχτού κακάο αναμεμειγμένου με σπόρους ορελλάνης, βίξας, καυτερής πιπεριάς και μελιού. 
Σχετικά με την παραδοσιακή ιατρική, η αρχαιότερη πηγή βοτάνων και θεραπειών που σώζεται από τους αρχαίους λαούς του Νέου Κόσμου είναι το Χειρόγραφο του Βαδιανού (Badianus Manuscript ή στα λατινικά Libellus de Medicinalibus Indorum Herbis), κατά το οποίο αφεψήματα καυτερών μπαχαρικών και βοτάνων όπως η καυτερή πιπεριά απάλυναν τον βήχα και λοιπές ενοχλήσεις του αναπνευστικού συστήματος.
Αποικιοκρατία
Για περισσότερους από τρεις αιώνες πολλοί διεκδικούσαν την κυριότητα στον δρόμο των μπαχαρικών: 
Το 1498 οι Πορτογάλοι εγκαταστάθηκαν στην Γκόα και στην Κεϋλάνη, ενώ στις αρχές του 18ου αιώνα μονοπώλησαν την αγορά του μοσχοπίπερου και της Κανέλας. 
Κατόπιν σφοδρών συγκρούσεων απώλεσαν τις προνομιούχες τους θέσεις στο τότε διεθνές εμπόριο παραχωρώντας τις αιματοβαμμένες τους κτήσεις στους Ολλανδούς και στην Εταιρία Ανατολικών Ινδιών, που έκτοτε κυριάρχησαν στην αγορά του μοσχοκάρυδου, του καρυόφυλλου, του ζιγγίβερι, του κουρκουμά, της ινδικής καυτερής πιπεριάς και πολλών ακόμα.
C’ est la vie θα απαντήσουν αργότερα οι Γάλλοι, διότι εξελίχθηκαν γρήγορα σε μεγάλη ναυτική δύναμη και εκδήλωσαν επιθετικά το ενδιαφέρον τους για συμμετοχή σε αυτό το άκρως προσοδοφόρο εμπόριο. 
Το 1770, ο Πιέρ Πουάβρ (όνομα σημαδιακό μια και poivre σημαίνει πιπέρι) έπεισε τον βασιλιά για τη σπουδαιότητα των καρυκευμάτων . 
Προσάραξε νύχτα στο λιμάνι της Μανίλα των Φιλιππινών και έκλεψε δενδρύλια μοσχοκαρυάς, κανελόδεντρου και γαριφαλιάς που αργότερα εγκλιμάτισε στο νησί Μαυρίκιος. 
Έτσι, τα μπαχαρικά ταξίδεψαν τόσο από την Ανατολή στη Δύση όσο και από τον Νέο Κόσμο στην Ευρώπη, με χαρακτηριστικά παραδείγματα την καυτερή πιπεριά, τη βανίλια, το κακάο και το αβοκάντο.
Τα αρτυμένα φαγητά προοίμιο ερωτικών περιπτύξεων
Φρέσκα λαχανικά, λάδι ελιάς, αρωματικά χόρτα, μπαχαρικά και σκόρδο φαίνεται πως συγκαταλέγονται στα αποτελεσματικότερα μέσα βελτίωσης και προάσπισης της υγείας, ενώ παράλληλα ευνοούν την ερωτική επιθυμία και καθίστανται δια τούτου προοίμιο ερωτικών περιπτύξεων. 
Από τα ροφήματα με γκίνσενγκ των Κινέζων αυτοκρατόρων μέχρι τα αρωματισμένα κύπελλα κακάο των Αζτέκων, η παγκόσμια γαστρονομία και αρωματοποιία βρίθει ποικιλίας βοτάνων μέχρι και σήμερα: 
Στη μεξικανική κουζίνα έχουν ενσωματωθεί οι εξωτικές ποικιλίες του αρωματικού και του καυτερού πιπεριού, όπως επίσης η βανίλια που θεωρείται εν δυνάμει αφροδισιακή, ενώ η περιβόητη μουστάρδα (από τα μεσαιωνικά γαλλικά «mout ardent» που σημαίνει καυτός μούστος) συγκαταλέγεται στα αφροδισιακά αρτύματα. 
Η δε βερβένα είχε συνδεθεί με τις ερωτικές περιπτύξεις ήδη από τους αρχαίους πολιτισμούς Ρωμαίων και Ελλήνων καθότι αποτελούσε συστατικό αφεψημάτων που, εκτός των ασθενών, κατανάλωναν και υγιείς προς αύξηση της ερωτικής τους επιθυμίας. 
Ανάλογα αφεψήματα επιβίωσαν μέχρι τους μεσαιωνικούς χρόνους ως ερωτικά φίλτρα και αλοιφές.
Τέλος, αξίζει να αναφερθούν τα γευστικότατα γλυκά της Μέσης Ανατολής στα οποία αφθονούν συστατικά με αφροδισιακές ιδιότητες: 
Μικρά γλυκίσματα και ζαχαρωτά παρασκευασμένα με μέλι και καρυκεύματα, με σπόρους τσουκνίδας ή κάνναβης, με κανέλα, ζιγγίβερι, φιστίκια, αμύγδαλα και ροδόσταμο. 
Οι ζαχαροπλάστες στο Χαλέπι της Συρίας απολαμβάνουν παγκόσμια φήμη χάρις στη γόνιμη φαντασία και τις ικανότητες που διέπουν την τέχνη τους, με χαρακτηριστικά παραδείγματα του έργου τους διάφορα γλυκά αναφερόμενα ως «ξελόγιασμα των κοριτσιών», «βραχιόλι της κυράς», «μπόγος της νύφης» και άλλα συναφή ονόματα.

respublica.gr
Βιβλιογραφία
Petrovska B. B. (2012). Historical review of medicinal plants’ usage. Pharmacognosy reviews, 6(11), 1–5.
Grivetti, Louis E. “Herbs, Spices, and Flavoring Agents: Part 1 Old World Contributions.” Nutrition Today 51.3 (2016): 139-150
Grivetti, Louis E. “Herbs, Spices, and Flavorings: Part 2 New World Contributions.” Nutrition Today 51.4 (2016): 194-197
Duke, James A., ed. CRC Handbook of Medicinal Spices. CRC press, 2002.
Tapsell LC, Hemphill I, Cobiac L, Patch CS, Sullivan DR, Fenech M, Roodenrys S, Keogh JB, Clifton PM, Williams PG, Fazio VA, Inge KE. Health benefits of herbs and spices: the past, the present, the future. Med J Aust. 2006 Aug 21;185(4 Suppl):S4-24. 4. History Online. Medicinal Uses of Herbs and Spices.
Duke, James (December 15, 2000). The Green Pharmacy Herbal Handbook: Your Comprehensive Reference to the Best Herbs for Healing. Rodale Books. p. 195. ISBN 978-1-57954-184-2.
Clarke, T.C., Black, L.I., Stussman, B.J., Barnes, P.M., & Nahin, R.L. (2015) Trends in the Use of Complementary Health Approaches Among Adults: United States, 2002–2012, National Health Statistics Reports; No. 79, National Center for Health Statistics, Hyattsville, MD.
Prasad S, Aggarwal BB. Turmeric, the Golden Spice: From Traditional Medicine to Modern Medicine. In: Benzie IFF, Wachtel-Galor S, editors. Herbal Medicine: Biomolecular and Clinical Aspects. 2nd edition. Boca Raton (FL): CRC Press/Taylor & Francis; 2011. Chapter 13. Available from: https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK92752/
Patwardhan, B., Warude, D., Pushpangadan, P., & Bhatt, N. (2005). Ayurveda and traditional Chinese medicine: a comparative overview. Evidence-based complementary and alternative medicine : eCAM, 2(4), 465–473.
Nair, R., Sellaturay, S., & Sriprasad, S. (2012). The history of ginseng in the management of erectile dysfunction in ancient China (3500-2600 BCE). Indian journal of urology : IJU : journal of the Urological Society of India, 28(1), 15–20.
Saad, B., Azaizeh, H., & Said, O. (2005). Tradition and perspectives of arab herbal medicine: a review. Evidence-based complementary and alternative medicine: eCAM, 2(4), 475–479.
https://el.wikipedia.org/wiki/Αγιούρ_Βέντα
https://en.wikipedia.org/wiki/Kitab_al-Tabikh
https://el.wikipedia.org/wiki/Γκέοργκ_Έμπερς
https://en.wikipedia.org/wiki/Sushruta

Φυσικό γιατρικό με κουρκούμι, τζίντζερ, πιπέρι και γάλα καρύδας.

 

Το κουρκούμι στις συνταγές μαγειρικής μας, μπορεί να απελευθερώσει πολύ περισσότερο β-καροτένιο από τα τρόφιμα
Πιο συγκεκριμένα, πρόσφατη μελέτη έδειξε πως απελευθερώνεται περισσότερο β-καροτένιο από τα καρότα και τις κολοκύθες, όταν διαμορφώσουμε τις συνταγές μας και προσθέσουμε σε αυτές κιτρινόριζα.
Το β-καροτένιο είναι βιοδιαθέσιμο και απελευθερώνεται περισσότερο αφού υποβληθεί σε ένα σύντομο μαγείρεμα και στη συνταγή μας προσθέσουμε κουρκούμι και ελαιόλαδο για να λιώσει και στη συνέχεια να απορροφηθεί.
Το β-καροτένιο ανήκει στα καροτενοειδή και είναι μια λιποδιαλυτή ουσία, η πιο συνήθης πρόδρομη ουσία της βιταμίνης Α
Θεωρείται ένα από τα πιο ισχυρά αντιοξειδωτικά και είναι ιδιαίτερα σημαντικό από διατροφική άποψη, καθώς ο οργανισμός μας το μετατρέπει εύκολα σε βιταμίνη Α...
read more:https://botanologia.gr/fysiko-giatriko-me-koyrkoymi-tzintzer-piperi-kai-gala-karydas/