Εξετάζοντας την εξωδιαστατική ζωή και τους κόσμους που μπορεί να υπάρχουν μέσα και πέρα από τον δικό μας κόσμο!

Η πιθανότητα ύπαρξης πολλαπλών συμπάντων και πολλαπλών διαστάσεων δεν είναι πλέον, επιστημονική φαντασία. 
Αυτές οι συζητήσεις έχουν διεξαχθεί καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας της ανθρωπότητας!
Έχουν αναφερθεί γραπτώς στην αρχαία Ελλάδα, από τον Αναξιμάνδρο, 
στις βεδικές γραφές, 
στην ανατολική φιλοσοφία και αλλού. 
Αυτές οι έννοιες απαντώνται σε κάθε πολιτισμό που γνωρίζουμε και καλύπτουν όλους τους αιώνες της ανθρώπινης ύπαρξης. 
Αυτή η τάση δεν έχει σταματήσει.
Σήμερα, υπάρχουν πολλές επιστημονικές θεωρίες που υποστηρίζουν την ιδέα των παράλληλων συμπάντων και των πολλαπλών διαστάσεων πέρα από τη δική μας, όπως για παράδειγμα η θεωρία των χορδών. 
Πολλοί ερευνητές βασίζουν τις ιδέες τους για τα παράλληλα σύμπαντα στην κβαντομηχανική, τη μαθηματική περιγραφή των υποατομικών σωματιδίων. 
Στην κβαντομηχανική, πολλαπλές καταστάσεις ύπαρξης για μικροσκοπικά σωματίδια είναι όλες πιθανές ταυτόχρονα — μια "κυματοσυνάρτηση" περικλείει όλες αυτές τις πιθανότητες.
Σε συνδυασμό με αυτές τις θεωρίες υπάρχουν επίσης παράξενα "παραφυσικά" γεγονότα που έχουν παρατηρηθεί από ανθρώπους κατά τη διάρκεια των ετών.
Όλοι αυτοί οι παράγοντες και άλλοι ακόμη συνθέτουν μια ενδιαφέρουσα συζήτηση.
Αν υπάρχουν άλλες διαστάσεις, φιλοξενούν και αυτές ζωή;
Ας δούμε κάποια λίγα αποσπάσματα (ψήγματα) από τους σοφούς της αρχαιότητας-

               1. Πλάτων

Ο Πλάτωνας στο έργο του "Φαίδων"

...Εν συντομία, ό,τι είναι για μας και τη ζωή μας το νερό και η θάλασσα, είναι ο αέρας εκεί πάνω, ό,τι είναι για μας ο αέρας είναι σε εκείνους ο αιθέρας. 

Οι εποχές κυλούν με τέτοιον τρόπο ώστε εκεί δεν αρρωσταίνουν, ζουν πολύ περισσότερο από εμάς και μας ξεπερνούν στην όψη, 

την ακοή, 

τη σοφία και σε όλα αυτά κατά το ύψος που ο αέρας ξεπερνά το νερό και ο αιθέρας τον αέρα σε βαθμό καθαρότητας. 

Επιπλέον, εκείνοι διαθέτουν άλση και ιερά θεών με ενοίκους τους ίδιους τους θεούς - με αυτούς επικοινωνούν πρόσωπο με πρόσωπο, λένε χρησμούς και μαντείες καθώς βρίσκονται πλάι τους.

Βλέπουν τον ήλιο, τη σελήνη και τα άστρα, αυτά τα ίδια, τα αληθινά - σε καθετί άλλο συνοδός τους είναι η ευδαιμονία. 

Από αυτή τη φύση είναι η γη, η ίδια ολόκληρη και όσα βρίσκονται στην επιφάνεια της. 

Μέσα της, στα κοιλώματα της, υπάρχουν τόποι πολλοί γύρω γύρω της, άλλοι βαθύτεροι άλλοι εκτεταμένοι περισσότερο από αυτόν που εμείς κατοικούμε, βαθύτεροι, όμως με άνοιγμα μικρότερο από αυτό του δικού μας τόπου, άλλοι με μικρότερο βάθος, αλλά πιο πλατείς από τον δικό μας.

Όλοι αυτοί συνδέονται υπογείως, ο ένας με τον άλλον, με υπόγειους διαδρόμους στενότερους ή πλατύτερους υπάρχουν διέξοδοι όπου το νερό κυλά άφθονο, από τη μια στην άλλη, σαν να ανακατεύεται σε κρατήρες. 

Κάτω από τη γη υπάρχουν ποτάμια που δεν στερεύουν, τεράστια στο μέγεθος, με νερό θερμό και ψυχρό, και δυνατή φωτιά και ποτάμια γεμάτα φωτιά. 

Επίσης ποτάμια με υγρό πηλό, άλλα με καθαρότερο [e] άλλα με πιο λασπωμένο, που μοιάζουν με τα ποτάμια λάσπης στη Σικελία που κυλούν μπροστά στο ρεύμα της λάβας, μοιάζουν και με το ρεύμα το ίδιο. 

Από αυτά γεμίζει κάθε τόπος, από το ρεύμα που κινείται κυκλικά και φθάνει, όπως τύχει, στο καθένα. 

Όλα τους κινούνται προς τα πάνω και προς τα κάτω σαν μια αιώρα να βρίσκεται μέσα στη γη. 

Η φυσική εξήγηση αυτής της αιώρησης είναι η εξής. 

Ένα από τα ανοίγματα της γης συμβαίνει να είναι το μεγαλύτερο και διαπερνά τη γη από το ένα άκρο της στο άλλο. [112a] 

Είναι αυτό που ο Όμηρος διηγείται και λέει: 

Εκεί μακριά, κάτω από τη γη, ένα άνοιγμα, το βαθύτερο βάραθρο" (110 - 112)

                  2. Φιλόστρατος

Στο έργο του Φιλόστρατου "Τὰ ἐς τὸν Τυανέα Ἀπολλώνιον" γνωστό και ως "ο Βίος Απολλωνίου Τυανέως,  όταν ο Απολλώνιος (αφού του επέτρεψαν να τους κάνει ερωτήσεις) ρώτησε τους σοφούς, συγκεκριμένα τους Ινδούς Γυμνοσοφιστές, από τι πίστευαν ότι αποτελείται ο κόσμος, εκείνοι απάντησαν:

-.Σ.  Από στοιχεία
-.Α. Υπάρχουν λοιπόν τέσσερα;

-.Σ. Όχι τέσσερα αλλά πέντε
-.Α. Και πώς μπορεί να υπάρχει ένα πέμπτο, εκτός από το νερό, 

τον αέρα, 

τη γη και τη φωτιά;
-.Σ. Υπάρχει ο αιθέρας, τον οποίο πρέπει να θεωρούμε ως το στοιχείο από το οποίο είναι φτιαγμένοι οι θεοί· γιατί όπως όλα τα θνητά πλάσματα εισπνέουν τον αέρα, έτσι και οι αθάνατες και θεϊκές φύσεις εισπνέουν τον αιθέρα
-.Α. Πρέπει να θεωρώ το σύμπαν ως ένα ζωντανό πλάσμα;
-.Σ Ναι!
                3. βουδιστική παράδοση - Σαμπάλα/Shambhala/Shangri-La

Στην βουδιστική παράδοση θα βρούμε την Σαμπάλα/Shambhala/Shangri-La

Η Σαμπάλα/Shambhala/Shangri-La είναι ένας μυθολογικός, κρυμμένος παράδεισος, που σύμφωνα με την βουδιστική παράδοση βρίσκεται στα Ιμαλάια ή στην Κεντρική Ασία. 

Θεωρείται ιερό κέντρο σοφίας, 

πνευματικό βασίλειο και πηγή ανώτερης γνώσης, που αναφέρεται συχνά στα κείμενα "Καλατσάκρα"

Αποτελεί μια κεντρική, μυθική έννοια, η οποία περιγράφεται ως μια κρυμμένη, πνευματική χώρα που λειτουργεί ως καταφύγιο της ανώτερης σοφίας και της ειρήνης. 

Είναι η "ουράνια χώρα", ένα μέρος όπου φυλάσσονται αρχαίες διδασκαλίες και σοφία.
Είναι η "καθαρή γη" που υπάρχει μέσα στον δικό μας κόσμο, αλλά σε μια άλλη διάσταση. 
Είναι ένας φυσικός τόπος με γεωγραφική θέση, όσο και πνευματικός και λέγεται ότι κατοικείται από πολύ εξελιγμένα και "φωτισμένα όντα" 

Ένα πνευματικό πεδίο, που αναζητείται από εξερευνητές και μυστικιστές, ως το μέρος όπου ενώνεται ο Ουρανός με τη Γη.

Υπάρχουν πολλές μελέτες, όπως του Nicholas Roerich και της Victoria LePage, που την περιγράφουν ως "ιερό κέντρο του κόσμου"
Η πρωτεύουσά της ονομάζεται Καλάπα και βρίσκεται στο κέντρο της Σαμπάλα.

Συνοπτικά, η Σαμπάλα αντιπροσωπεύει έναν πνευματικό προορισμό και μια κατάσταση εσωτερικής γαλήνης, πέρα από τον φυσικό κόσμο. 
      4. Παράκελσος

Μέσα από το έργο Philosophia Occulta, του Παράκελσου, το οποίο αντιπροσωπεύει την θεμελιώδη, μυστικιστική του προσέγγιση στην ιατρική και την αλχημεία, συνδυάζοντας τον Ερμητισμό, την αστρολογία και τη μαγεία και το οποίο βρίσκεται σε συλλογές όπως οι Archidoxes of Magic, μαθαίνουμε πως η φύση κρύβει μυστικές, θεϊκές δυνάμεις και ότι οι θεραπευτές πρέπει να χρησιμοποιούν αστρολογία, φυλαχτά και το "θεωρία των υπογραφών"* για να θεραπεύσουν.

Σύμφωνα με την κοσμολογία του Παράκελσου, το παρακάτω απόσπασμα αποτελεί θεμελιώδες κομμάτι της αλχημικής και ερμητικής του διδασκαλίας για τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση. 

Ο Άνθρωπος (φυσική οντότητα) περιβάλλεται και συντηρείται από τα εξωτερικά στοιχεία (Γη, Νερό, Αέρας, Φωτιά) του ορατού κόσμου - ζει στο υλικό περιβάλλον και η ζωή του εξαρτάται από αυτά τα τέσσερα στοιχεία!

Τα Στοιχειώδη (πνευματικές οντότητες, τις οποίες ο Παράκελσος ονόμασε 

Gnomes/νάνοι: γη

Undines/νύμφες: νερό

Sylvestres/συλφίδες: αέρας

Vulcani/σαλαμάνδρες: φωτιά) κατοικούν στην εσωτερική ουσία αυτών των στοιχείων, αποτελώντας τη "ζωντανή" τους δύναμη.

Για τον Παράκελσο, ο άνθρωπος είναι ένας καθρέφτης του σύμπαντος, όπου η εξωτερική φύση και η εσωτερική πνευματικότητα βρίσκονται σε διαρκή αλληλεξάρτηση.

Ο Παράκελσος εξηγεί ότι, όπως για τον άνθρωπο ο αέρας είναι απαραίτητος για να αναπνέει, έτσι και για τα στοιχειώδη, το δικό τους "στοιχείο" είναι ο φυσικός τους χώρος. 

Τα όντα αυτά είναι "ζωντανά" και νοήμονα, αλλά δεν διαθέτουν αθάνατη ψυχή όπως ο άνθρωπος.

Παρόλο που τα στοιχειώδη είναι περιορισμένα στο δικό τους στοιχείο, ο Παράκελσος πίστευε ότι μπορούν να αλληλεπιδράσουν με τον κόσμο των ανθρώπων (τον σύνθετο κόσμο) και μερικές φορές να γίνουν ορατά. 

Συνοπτικά, ο άνθρωπος είναι ο "άρχοντας" του υλικού στοιχείου, ενώ τα στοιχειώδη/στοιχειά είναι οι "κάτοικοι" των λεπτοφυών δυνάμεων της φύσης.

Τα τελευταία έχουν κατοικίες και ενδύματα, ήθη και έθιμα, γλώσσες και κυβερνήσεις δικές τους, με την ίδια έννοια που οι μέλισσες έχουν τις βασίλισσές τους και τα κοπάδια ζώων τους ηγέτες τους.
                5. Manly P. Hall

Ο Manly P. Hall έγραψε σε ηλικία μόλις 27 χρονών το βιβλίο "The Secret Teachings of All Ages: An Encyclopedic Outline of Masonic, Hermetic, Qabbalistic and Rosicrucian Symbolical Philosophy" 

Για το βιβλίο/έργο αυτό, ο αστροναύτης του Απόλλων 14, Edgar Mitchell, είχε πει πως "είναι ένα κλασικό έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας που θα καθοδηγεί ιστορικούς, 

φιλοσόφους και απλούς αναζητητές της εσωτερικής σοφίας για αιώνες"
Το βιβλίο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1928, όταν ο Manly P. Hall ήταν μόλις 27 ετών και θεωρείται ένα από τα πιο περιεκτικά και ολοκληρωμένα εγκυκλοπαιδικά έργα εσωτερισμού που γράφτηκαν ποτέ

Στο βιβλίο του "The Secret Teachings of All Ages: An Encyclopedic Outline of Masonic, Hermetic, Qabbalistic and Rosicrucian Symbolical Philosophy" περιγράφει πολλά όντα που ζουν σε αυτούς τους κόσμους, από πνεύματα της φύσης μέχρι γοργόνες, νάνους και άλλα.
Ακολουθεί μια περιγραφή των νάνων με βάση τις διδασκαλίες του Παράκελσου:
"Τα στοιχειώδη όντα που κατοικούν σε εκείνο το αραιωμένο σώμα της γης που ονομάζεται γήινος αιθέρας ομαδοποιούνται υπό τον γενικό όρο των gnomes/νάνοι. 
Το όνομα προέρχεται από την ελληνική λέξη γήνομος, που σημαίνει κυριολεκτικά "κάτοικος της γης".
Όπως υπάρχουν πολλοί τύποι ανθρώπων που εξελίσσονται μέσα από τα αντικειμενικά φυσικά στοιχεία της Φύσης, έτσι υπάρχουν και πολλοί τύποι gnomes/νάνοι που εξελίσσονται μέσα από το υποκειμενικό αιθερικό σώμα της Φύσης. 
Αυτά τα πνεύματα της γης λειτουργούν σε τόσο κοντινή συχνότητα δόνησης με την υλική γη, ώστε έχουν τεράστια δύναμη πάνω στα πετρώματα και τη χλωρίδα της, αλλά και πάνω στο ανθρώπινο και το ζωικό βασίλειο. - . (Manly P. Hall, Οι Μυστικές Διδασκαλίες Όλων των Εποχών)
     Τα παραπάνω παραδείγματα είναι μόνο μερικά από τα πολλά που δείχνουν πόσο βαθιά ριζωμένες είναι αυτές οι ιστορίες στην ανθρώπινη ιστορία και πώς εκτείνονται σε όλες τις εποχές. 
Σε συνδυασμό με τις σύγχρονες επιστημονικές θεωρίες και γνώσεις, μας κάνουν πραγματικά να αναρωτιόμαστε για αυτούς τους κόσμους.
Όλα αυτά είναι τόσο συναρπαστικά που κάποιος θέλει διακαώς να ρίξει μια ματιά σε αυτούς τους κόσμους για να δει την αλήθεια. 
Αλλά μπορούμε να "δούμε" την αλήθεια; 
Μπορούμε να εμπιστευτούμε τις ανθρώπινες αισθήσεις μας, ειδικά όταν άλλες πραγματικότητες δεν είναι καν αντιληπτές από αυτές;
Στο παρακάτω βίντεο (https://www.youtube.com/watch?v=UnURElCzGc0&t=5s), ο Carl Sagan περιγράφει πώς ένα πλάσμα τρίτης διάστασης που προσπαθεί να έρθει σε επαφή με ένα πλάσμα δεύτερης διάστασης θα γινόταν αντιληπτό από το πλάσμα δεύτερης διάστασης. 
Εδώ ο Carl Sagan μας εξηγεί τις πολύπλοκες επιστημονικές ιδέες και τις καθιστά κατανοητές για τους περισσότερους ανθρώπους.
Τι γίνεται με τα UFO;
Τα UFO δεν αποτελούν πλέον μια θεωρία συνωμοσίας, το θέμα είναι "κοινό μυστικό" εδώ και πολλά χρόνια και η προέλευση αυτών των παράξενων αντικειμένων που εκτελούν ελιγμούς που αψηφούν τους νόμους της φυσικής αποτελεί αντικείμενο προβληματισμού για όσους τα έχουν βιώσει, στρατιωτικούς, επιστήμονες και άλλους. 
Πολλοί εικάζουν ότι μπορεί να πρόκειται για εξωγήινα σκάφη, ενώ άλλοι εικάζουν ότι μπορεί να προέρχονται και από άλλες διαστάσεις. 
Και οι δύο πιθανότητες είναι μάλλον πολύ πιθανές.
Υπάρχει ένα έγγραφο του FBI που απευθύνεται σε διακεκριμένους επιστήμονες σε διάφορες αρχές και σε δημόσιους λειτουργούς που αναφέρει αυτή την πιθανότητα. 
Είναι ένα από τα πολλά!
Το έγγραφο είναι μια επιστολή σχετικά με θέμα που αφορά τα UFO και τους εξωγήινους: 
Επίσης παρέχει ένα αντίγραφο μιας επιστολής που γράφτηκε από κάποιον διακεκριμένο επιστήμονα.
Η επιστολή συνεχίζει περιγράφοντας και δηλώνοντας ότι, σύμφωνα με αυτόν τον ακαδημαϊκό: 
*. Μερικοί από τους δίσκους μεταφέρουν πληρώματα, ενώ άλλοι ελέγχονται εξ αποστάσεως.
*. Η αποστολή τους είναι ειρηνική· οι επισκέπτες σκέφτονται να εγκατασταθούν σε αυτόν τον πλανήτη.
*. Αυτοί οι επισκέπτες μοιάζουν με ανθρώπους, αλλά είναι πολύ μεγαλύτεροι σε μέγεθος.
*. Δεν είναι σαρκωμένος/ενσαρφκωμένοι όπως οι άνθρωποι της Γης, αλλά προέρχονται από τον δικό τους κόσμο.
*. Οι δίσκοι διαθέτουν κάποιο είδος ακτινοβολούμενης ενέργειας.
*. Δεν προέρχονται από κανέναν "πλανήτη" όπως χρησιμοποιούμε τη λέξη, αλλά από έναν αιθερικό πλανήτη που διαπερνά τον δικό μας και δεν είναι αντιληπτός από εμάς.
*. Τα σώματα των επισκεπτών, καθώς και τα σκάφη, υλοποιούνται αυτόματα όταν εισέρχονται στη συχνότητα δόνησης της πυκνής ύλης μας.
*. Επιστρέφουν στον αιθερικό κόσμο κατά βούληση και έτσι απλά εξαφανίζονται από το οπτικό μας πεδίο, χωρίς ίχνος.
Η περιοχή από την οποία προέρχονται ΔΕΝ είναι το αστρικό επίπεδο, αλλά αντιστοιχεί στα Lakas ή Talas!
          σημείωση:
Στην Ινδουιστική κοσμολογία oι Lakas αντιπροσωπεύουν τα ανώτερα, πνευματικά ή λεπτοφυή βασίλεια συνείδησης και ύπαρξης, ενώ οι Talas αντιπροσωπεύουν τα κατώτερα, υλικά ή κολασμένα βασίλεια/patalas
Μαζί, αντιπροσωπεύουν 14 επίπεδα ύπαρξης (ή επτά ζεύγη), όπου οι Lakas  σημαίνουν ανερχόμενο πνεύμα και οι Talas σημαίνουν φθίνoυσα ύλη!
Τελικές σκέψεις
Οι παραδόσεις που αφορούν θέματα όπως οι πολλαπλές διαστάσεις, 
τα άλλα σύμπαντα, 
καθώς και τα όντα και οι κόσμοι μέσα σε αυτούς τους κόσμους, πάντα μας γοητεύουν! 
Είναι στην ανθρώπινη φύση να εξερευνά το άγνωστο και είναι απολύτως φυσικό να νιώθουμε μια λαχτάρα για εξερεύνηση και ανακάλυψη.
Δεδομένου ότι η ανθρωπότητα έχει αποκτήσει κάπως ρομποτικό χαρακτήρα, όπου ο καθένας είναι τόσο επικεντρωμένος στην επιβίωση και στην προσαρμογή στο σύστημα, φαίνεται ότι αυτή η εξερεύνηση έχει σταματήσει.
Όσα αναφέρονται σε αυτό το άρθρο έχουν εξερευνηθεί και μελετηθεί από την αρχή της καταγεγραμμένης ανθρώπινης ιστορίας και σε συνδυασμό με τα σύγχρονα "παραφυσικά" φαινόμενα, υποδηλώνουν ότι υπάρχουν έννοιες της πραγματικότητας που δεν έχουμε κατανοήσει ακόμη. 
Αυτές οι έννοιες θα αμφισβητούν πάντα αυτό που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε και θα προκαλούν τα τρέχοντα συστήματα πεποιθήσεων, κάτι που για πολλούς, είναι δυσάρεστο.
Γι' αυτό πριν από αιώνες η εκκλησία καταδίκαζε και φυλάκιζε επιστήμονες των οποίων οι ανακαλύψεις απειλούσαν την αποδεκτή άποψη για την πραγματικότητα. 
Δεν διαφέρουμε και πολύ σήμερα, καθώς καταβάλλεται μεγάλη προσπάθεια για τη διατήρηση πολιτικών, θρησκευτικών και "ακαδημαϊκών" ιδεολογιών, ακόμη και αν αυτό σημαίνει την αναστολή της έρευνας και της διερεύνησης πραγματικών φαινομένων.

              6. Nikola Tesla
-. Συνειδητοποίησα ότι όλη η αντιληπτή ύλη προέρχεται από μια πρωταρχική ουσία, 
μια ουσία μεγάλης αραιότητας, πέρα από κάθε φαντασία που γεμίζει όλο το χώρο – την akasha ή τον φωτεινό αιθέρα – στην οποία δρα η ζωοδότρια Prana/ενέργεια, η δημιουργική δύναμη, φέρνοντας στην ύπαρξη, σε ατέρμονους κύκλους, όλα τα πράγματα και τα φαινόμενα.
-. Η πρωταρχική ουσία, ρίχνοντας σε απειροελάχιστους στροβιλισμούς τεράστιας ταχύτητας, γίνεται χονδροειδής ύλη· η δύναμη υποχωρεί, η κίνηση σταματά και η ύλη εξαφανίζεται, επιστρέφοντας στην πρωταρχική ουσία.
-. Μπορεί ο Άνθρωπος να ελέγξει αυτή την πιο μεγαλειώδη, την πιο επιβλητική από όλες τις διαδικασίες της φύσης; 
Μπορεί να αξιοποιήσει τις ανεξάντλητες ενέργειές της για να εκτελέσουν όλες τις λειτουργίες τους κατά βούλησή του, και μάλιστα – μπορεί να τελειοποιήσει τα μέσα ελέγχου του, ώστε να τα θέτει σε λειτουργία απλώς με τη δύναμη της θέλησής του;
Αν μπορούσε να το κάνει αυτό, θα διέθετε δυνάμεις σχεδόν απεριόριστες και υπερφυσικές. 

Με μια απλή εντολή του, χωρίς καμία ιδιαίτερη προσπάθεια από την πλευρά του, παλιοί κόσμοι θα εξαφανίζονταν, και νέοι, σύμφωνα με το σχέδιό του, θα έρχονταν στη ζωή.
Θα μπορούσε να σταθεροποιήσει, να στερεώσει και να διατηρήσει τις αιθέριες μορφές της φαντασίας του, τα φευγαλέα οράματα των ονείρων του. 
Θα μπορούσε να εκφράσει όλα τα δημιουργήματα του νου του, σε οποιαδήποτε κλίμακα, με μορφές συγκεκριμένες και αθάνατες.
Θα μπορούσε να αλλάξει το μέγεθος αυτού του πλανήτη, να ελέγξει τις εποχές του, να τον καθοδηγήσει σε οποιαδήποτε πορεία επιλέξει μέσα στα βάθη του Σύμπαντος.
Θα μπορούσε να κάνει πλανήτες να συγκρούονται και να δημιουργήσει τους ήλιους και τα αστέρια του, τη θερμότητα και το φως του. 

Θα μπορούσε να δημιουργήσει και να αναπτύξει τη ζωή σε όλες τις άπειρες μορφές της.
«Το να δημιουργεί και να καταστρέφει την υλική ύλη, να την κάνει να συγκεντρώνεται σε μορφές σύμφωνα με την επιθυμία του, θα ήταν η υπέρτατη εκδήλωση της δύναμης του ανθρώπινου νου, ο πληρέστερος θρίαμβός του επί του φυσικού κόσμου, το κορυφαίο επίτευγμά του που θα τον έθετε δίπλα στον Δημιουργό του και θα εκπλήρωνε το απόλυτο πεπρωμένο του!
Nikola Tesla, Man’s Greatest Achievement, 1907

     κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

πηγές πληροφόρησης:

http://repository.edulll.gr/edulll/retrieve/7048/1874_platophaedo.pdf

https://sacred-texts.com/eso/sta/sta25.htm

https://en.wikipedia.org/wiki/A_Book_on_Nymphs,_Sylphs,_Pygmies,_and_Salamanders,_and_on_the_Other_Spirits
insights.collective-evolution.com
https://drnikolatesla.tumblr.com/search/the+akasha%2C+or+luminiferous+ether

https://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/anthology/literature/browse.html?text_id=317

Manly Palmer Hall - https://westernmystics.wordpress.com/2015/06/05/manly-palmer-hall/

edmundsiderius

Ζούμε παράλληλες ζωές σε παράλληλους κόσμους ταυτόχρονα; Ναι έλεγε η Dolores Cannon

                       πρόλογος

Η ιδέα ότι ζούμε παράλληλες ζωές σε παράλληλους κόσμους είναι ένα συναρπαστικό θέμα που γεφυρώνει τη θεωρητική φυσική, την κβαντομηχανική και τη φιλοσοφία.

Σύμφωνα με την Ερμηνεία των Πολλαπλών Κόσμων (Many-Worlds Interpretation) της κβαντομηχανικής, η οποία υποστηρίζεται από φυσικούς όπως ο Max Tegmark, κάθε φορά που βρισκόμαστε μπροστά σε μια επιλογή ή ένα κβαντικό γεγονός, το σύμπαν "διακλαδίζεται"

     Τι γίνεται αν μια άλλη εκδοχή του εαυτού μας ζει μια εντελώς διαφορετική ζωή, αυτή τη στιγμή, σε μια άλλη χρονογραμμή, μια άλλη διάσταση ή ακόμα και σε μια ελαφρώς διαφορετική εκδοχή της Γης;
Σύμφωνα με την υπνοθεραπεύτρια και μεταφυσική ερευνήτρια Dolores Cannon, αυτή δεν είναι μια τρελή θεωρία, είναι μια κοσμική αλήθεια.
Οι δεκαετίες εργασίας της με την Τεχνική Κβαντικής Θεραπευτικής Ύπνωσης (QHHT) αποκάλυψαν ότι η ψυχή δεν είναι γραμμική.
Επεκτείνεται, κατακερματίζεται και εκφράζεται σε πολλαπλές παράλληλες ζωές ταυτόχρονα.
Και μας λέει πως ζούμε πολλές παράλληλες ζωές ταυτόχρονα, όχι απλώς προηγούμενες ζωές γραμμικά, καθώς ο χρόνος είναι μια ψευδαίσθηση.
Ίσως να μην το συνειδητοποιούμε, καθώς βιώνουμε μόνο αυτή την πραγματικότητα!
Μέσω της Τεχνικής Κβαντικής Θεραπευτικής Ύπνωσης (QHHT), η Dolores Cannon διαπίστωσε ότι όλες οι "παρελθούσες" εκδοχές μιας ψυχής υπάρχουν ταυτόχρονα σε εναλλακτικές πραγματικότητες ή χρονοδιαγράμματα, με τα όνειρα να προσφέρουν συχνά μια ματιά σε αυτές τις διαφορετικές διαστάσεις.
Η ιδέα αυτή πηγάζει από την έννοια των παράλληλων πραγματικοτήτων, όπου κάθε επιλογή ή πιθανότητα, δημιουργεί μια διακλαδισμένη εκδοχή της ύπαρξης που συνυπάρχει με τη δική μας.
Παρόλο που αντιλαμβανόμαστε μόνο μία χρονική σειρά, η κβαντική φυσική υποδηλώνει ότι μπορούν να υπάρχουν ταυτόχρονα πολλαπλές πιθανές πραγματικότητες, σαν συνδυασμοί ή συμπληρώσεις διαφορετικών καταστάσεων.
Η κατανόηση ότι η ζωή μπορεί να ξεδιπλώνεται σε πολλές ταυτόχρονες εκδοχές υπογραμμίζει τον τρόπο με τον οποίο οι επιλογές,
η συνείδηση και η αντίληψη μας, μπορούν να διαμορφώσουν την εμπειρία μας με τρόπους που δεν μπορούμε να παρατηρήσουμε άμεσα.
Αυτή η προοπτική μας υπενθυμίζει ότι η πραγματικότητα είναι πιο περίπλοκη από ό,τι φαίνεται. 

Ενώ ζούμε συνειδητά μία ζωή, μπορεί να υπάρχουν αμέτρητες παράλληλες εκδοχές της, που επηρεάζουν τον αόρατο ιστό του σύμπαντος.
Βασικές έννοιες των παράλληλων ζωών σύμφωνα με την Dolores Cannon:
-. ταυτόχρονη Ύπαρξη: Δεν ζούμε μόνο μία ζωή, αλλά πολλές παράλληλες ζωές ταυτόχρονα.
Το συνειδητό μυαλό έχει επίγνωση μόνο της τρέχουσας πραγματικότητας, αλλά η ψυχή είναι ενεργή και σε άλλες.
Αυτό που ονομάζουμε "προηγούμενες ζωές" μπορεί στην πραγματικότητα να είναι παράλληλες ζωές που τρέχουν ταυτόχρονα σε διαφορετικά χρονοδιαγράμματα.
-. πολυδιάστατοι Εαυτοί: Είμαστε μια ψυχή με σώμα, όχι απλώς ένα σώμα με ψυχή και υπάρχουμε σε πολλαπλές μορφές ταυτόχρονα.
-. ο χρόνος ως ψευδαίσθηση: Ο χρόνος είναι μια περιορισμένη αντίληψη.
Το παρελθόν,
το παρόν και το μέλλον συμβαίνουν ταυτόχρονα!
-. θεωρία Πολυσύμπαντος: Κάθε απόφαση ή επιλογή δημιουργεί ένα χάσμα στις διαδρομές, οδηγώντας σε πολλαπλές πραγματικότητες όπου υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές του εαυτού μας!
-. διασύνδεση: Αυτές οι ζωές μπορούν να διασταυρωθούν, προκαλώντας εμπειρίες όπως déjà vu!
-. καρμικά αποτυπώματα: Αυτές οι παράλληλες ζωές μπορούν να επηρεάσουν το παρόν, προκαλώντας επαναλαμβανόμενα μοτίβα ή πληγές που δίνουν την αίσθηση ότι δεν έχουν σαφή προέλευση σε αυτή τη ζωή.

                    επίλογος

Οι πολλαπλές πραγματικότητες αναφέρονται στην ύπαρξη πολλών εκδοχών της πραγματικότητας που βιώνουμε ταυτόχρονα. 

Αυτό περιλαμβάνει την επιστημονική θεωρία των παράλληλων συμπάντων (κβαντομηχανική), 

την κατασκευή διαφορετικών κοινωνικών αφηγήσεων, 

τις ψηφιακά επαυξημένες εμπειρίες, και την υποκειμενική αντίληψη του καθενός.

Βασικές Προσεγγίσεις των Πολλαπλών Πραγματικοτήτων:

Κβαντική θεωρία  και παράλληλοι κόσμοι: Σύμφωνα με τον Hugh Everett (1957), το Σύμπαν μπορεί να διακλαδίζεται σε άπειρους παράλληλους κόσμους, όπου κάθε πιθανότητα πραγματοποιείται.

Κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα: Συχνά, δεν υπάρχει μία ενιαία κατάσταση, αλλά πολλές παράλληλες "επιβεβλημένες" πραγματικότητες που διαμορφώνονται από την ιστορία, την πολιτική και τα νομικά πλαίσια.

Υποκειμενική αντίληψη: Οι άνθρωποι χρειάζονται και βιώνουν διαφορετικές εκδοχές της πραγματικότητας, προσαρμοσμένες στην ικανότητά τους να τις προσλαμβάνουν.

           κείμενο και επιμέλεια κειμένου: ntina

Επιστημονικό ανακοινωθέν της Google προκαλεί αναστάτωση: «Πραγματοποιήσαμε κβαντικούς υπολογισμούς σε παράλληλα σύμπαντα»!

Μεγάλη εντύπωση προκάλεσε το δελτίο τύπου που εξέδωσε ο Hartmut Neven, επικεφαλής του εργαστηρίου Quantum Artificial Intelligence Lab της Google, σύμφωνα με το οποίο το Willow, το νέο κβαντικό τσιπ της εταιρείας, πραγματοποίησε υπολογισμούς σε πολλούς παράλληλους κόσμους ταυτόχρονα!
Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που σε επίσημο επιστημονικό ανακοινωθέν έχει γραφτεί κάτι τέτοιο.
«Η απόδοση του Willow είναι εκπληκτική: σε λιγότερο από πέντε λεπτά, πραγματοποίησε έναν υπολογισμό που θα χρειαζόταν δέκα δισεκατομμύρια χρόνια σε έναν από τους ταχύτερους υπερυπολογιστές του σήμερα. 
Αν θέλετε να το γράψετε, είναι 10.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000. 00.000. και υπερβαίνει κατά πολύ την ηλικία του σύμπαντος».
Αλλά ο Neven τελείωσε την παράγραφο με μια απροσδόκητη ανατροπή: 
Η απόδοση του Willow «υποστηρίζει την ιδέα ότι οι κβαντικοί υπολογισμοί συμβαίνουν σε πολλά παράλληλα σύμπαντα, σύμφωνα με την ιδέα ότι ζούμε σε ένα πολυσύμπαν, μια πρόβλεψη που έγινε για πρώτη φορά από τον David Deutsch».
Το νέο κβαντικό τσιπ που ονομάζεται Willow και είναι της Google προκαλεί αίσθηση επειδή οι μονάδες πληροφοριών, τα qubits, μπορούν τελικά να προστατεύσουν αξιόπιστα η μία την άλλη από σφάλματα.
Σημειώνεται ότι το 2025 σηματοδοτεί την 100η επέτειο από την ανακάλυψη στην κβαντική μηχανική, ο ΟΗΕ ανακήρυξε πως πρόκειται για το Διεθνές Έτος Κβαντικής Επιστήμης και Κβαντικών Τεχνολογιών.
Τις μέρες που ακολούθησαν ακουγόταν στα social media σαν η Google να είχε αποδείξει την ύπαρξη παράλληλων συμπάντων.
Αλλά γιατί ένας κβαντικός υπολογιστής να μπορεί να το κάνει αυτό, και γιατί να υπάρχουν πολλά άλλα σύμπαντα εκτός από το δικό μας που δεν έχουμε καν παρατηρήσει ότι υπάρχουν;
Η πρώτη και για μεγάλο χρονικό διάστημα πιο διαδεδομένη ερμηνεία, η «ερμηνεία της Κοπεγχάγης», δηλώνει ότι το αντικείμενο βρίσκεται αρχικά σε μια κατάσταση όλων αυτών των αντιφατικών ιδιοτήτων (π.χ. σε διαφορετικές τοποθεσίες), αλλά όταν μετράται «επιλέγει» μία επιλογή, οπότε τα άλλα εξαφανίζονται χωρίς ίχνος.
Τις τελευταίες δεκαετίες, μια άλλη προοπτική γίνεται όλο και πιο σημαντική, η «ερμηνεία των πολλών κόσμων».
Αναπτύχθηκε το 1957 από τον Hugh Everett. 
Αυτό που τον ενόχλησε ήταν ότι, σύμφωνα με την ερμηνεία της Κοπεγχάγης, οι εναλλακτικές ιδιότητες απλώς εξαφανίζονται.
Δεν θα έπρεπε να υπάρχει κάτι τέτοιο στη φυσική. 
Επιπλέον, η ερμηνεία της Κοπεγχάγης δεν μπορεί να εξηγήσει πώς εξαφανίζονται οι εναλλακτικές λύσεις.
Σύμφωνα με τον Hugh Everett, όλες οι ιδιότητες είναι εξίσου πραγματικές, ακόμη και εκείνες που δεν μπορούν να παρατηρηθούν. 

Αλλά αυτό οδηγεί σε μια ριζική συνέπεια:
Με κάθε παρατήρηση, το σύμπαν χωρίζεται σε αμέτρητους κόσμους στους οποίους πραγματοποιείται κάθε μία από τις πιθανές ιδιότητες.
Εάν βλέπουμε το σωματίδιο στη θέση Α, τότε πρέπει να υπάρχει ένας δεύτερος κόσμος στον οποίο ένα αντίγραφό μας παρατηρεί το σωματίδιο στη θέση Β.
Στην αρχή, η άποψη του Hugh Everett δεν έγινε δεκτή. 

Αυτό άλλαξε όταν ο Dieter Zeh και άλλοι ερευνητές ανακάλυψαν την αποσυνοχή στη δεκαετία του 1970:
Όταν ένα κβαντικό αντικείμενο αργά ή γρήγορα αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του, οι ιδιότητες που αρχικά ήταν μπερδεμένες μεταξύ τους φαίνεται να διαχωρίζονται η μία από την άλλη.
Κάθε επιλογή σχηματίζει το δικό της σκέλος της πραγματικότητας με το περιβάλλον. 
Η τώρα πολύ καλά τεκμηριωμένη αποσυνοχή μπορεί να εξηγήσει γιατί εμείς ως παρατηρητές δεν βλέπουμε πλέον κάποιες ιδιότητες του αντικειμένου, παρόλο που θα έπρεπε να υπάρχουν ακόμα.
Οι υποστηρικτές της θεωρίας των πολλών κόσμων το θεωρούν ως απόδειξη ότι πολλές εκδοχές της πραγματικότητας υπήρχαν ταυτόχρονα στο σύμπαν μας.
Το πολυσύμπαν επομένως δεν αποτελείται από πολλά σύμπαντα που είναι πολύ μακριά το ένα από το άλλο, αλλά μάλλον οι διαφορετικοί κόσμοι υπάρχουν σε ένα μέρος, παράλληλοι, αλλά και απρόσιτοι ο ένας στον άλλο.
Βέβαια το πολυσύμπαν μπορεί να υπάρχει και στο χώρο, δηλαδή στο τέλος του δικού μας σύμπαντος να ξεκινάει ένα άλλο σύμπαν και να υπάρχει τελικά μία άπειρη «θάλασσα» συμπάντων.
Άλλωστε αυτές οι πραγματικότητες επιβάλλονται από την θεωρία της «Ισχυρής Ανθρωπικής Αρχής».
Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, υπάρχουν πολλά διαφορετικά σύμπαντα ή πολλές διαφορετικές περιοχές του ίδιου του σύμπαντος, το καθένα με τη δική του αρχική διαμόρφωση και, ίσως, με το δικό του σύνολο νόμων της επιστήμης.
Στα περισσότερα από αυτά τα σύμπαντα οι συνθήκες για την ανάπτυξη πολύπλοκων οργανισμών δεν θα ήταν οι σωστές· μόνο σε λίγα σύμπαντα που μοιάζουν με το δικό μας θα μπορούσαν νοήμονα όντα να αναπτυχθούν και να θέσουν το ερώτημα:
«Γιατί είναι το σύμπαν όπως το βλέπουμε;». 

Η απάντηση είναι πολύ απλή: «αν ήταν διαφορετικό, δεν θα ήμασταν εδώ!»
Το Σύμπαν πρέπει να έχει αυτές τις ιδιότητες οι οποίες επιτρέπουν τη ζωή να αναπτυχθεί μέσα σε αυτό σε κάποια φάση της ιστορίας του, διότι 
α) πρέπει να υπάρχει ένα πιθανό Σύμπαν σχεδιασμένο με στόχο τη δημιουργία και τη διατήρηση «παρατηρητών» ή 
β) οι παρατηρητές είναι απαραίτητοι για την ύπαρξη ενός σύμπαντος (συμμετοχικό σύμπαν), ή γ) ένα σύνολο από άλλα διαφορετικά σύμπαντα είναι απαραίτητο για την ύπαρξη του δικού μας σύμπαντος.

pronews.gr

Πολυσύμπαν και Παράλληλα Σύμπαντα

Τα παράλληλα σύμπαντα και οι "παράλληλοι εαυτοί" μας μέσα από τη σύγχρονη επιστήμη

Υπάρχουν άραγε παράλληλα Σύμπαντα; 

Και εάν ναι, θα μπορούσε σε κάποιο από αυτά να βρίσκεται ένας άλλος εαυτός μας;

Πριν από χιλιάδες χρόνια θεωρούσαμε ότι η Γη ήταν η κεντρική σκηνή της ύπαρξης και ότι όλα τα άλλα ουράνια σώματα περιφέρονταν γύρω από αυτήν. 

Χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να καταλάβουμε ότι η Γη είναι απλώς ένας πλανήτης που περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο. 

Ακόμα και τότε, όμως, τοποθετούσαμε τον Ήλιο στο κέντρο του Σύμπαντος.

Αργότερα, συμπεράναμε ότι ο Ήλιος είναι απλώς ένα από τα δισεκατομμύρια άστρα που απαρτίζουν τον Γαλαξία μας. 

Κι αυτή η εικόνα, όμως, έμελλε να ανατραπεί. 

Διότι ο Γαλαξίας μας είναι μόνο ένας από τα τρισεκατομμύρια των γαλαξιών που υπάρχουν μέσα στο Παρατηρήσιμο Σύμπαν. 

Εάν πάμε ένα ακόμα βήμα πιο πέρα, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι και το Σύμπαν μας είναι απλώς ένα από πολλά ακόμα Σύμπαντα, τα οποία όλα μαζί απαρτίζουν το Πολυσύμπαν.

“Σύμπαντα” – προεκτάσεις του δικού μας

Ας εξερευνήσουμε λοιπόν μαζί τις πιθανές μορφές του Πολυσύμπαντος ξεκινώντας από την πιο απλή εκδοχή του: 

Εμείς μπορούμε να παρατηρούμε την περιοχή του Σύμπαντος που ονομάζεται «Παρατηρήσιμο Σύμπαν». 

Η διάμετρός του είναι περίπου 93 δισεκατομμύρια έτη φωτός. 

Πέρα από αυτή την περιοχή βρίσκονται αντικείμενα των οποίων το φως δεν έχει προλάβει να φτάσει ακόμα στα μάτια μας και, επομένως, δεν έχουμε κανέναν τρόπο να αλληλεπιδράσουμε με αυτά.

Με το πέρασμα του χρόνου, το παρατηρήσιμο Σύμπαν θα μεγαλώσει σε διαστάσεις, μιας και θα καταφέρει να φτάσει σε εμάς φως από πιο απομακρυσμένες περιοχές. 

Όμως, υπάρχει ένα όριο στο μέγεθος του, γιατί υπάρχουν περιοχές που απομακρύνονται τόσο γρήγορα από εμάς που το φως τους δε θα καταφέρει να μας φτάσει ποτέ, όσος χρόνος και αν περάσει.

Αυτές οι περιοχές που θα είναι για πάντα εκτός του Παρατηρήσιμου Σύμπαντος, είναι μεν προεκτάσεις του δικού μας Σύμπαντος, αλλά μπορούμε να τις δούμε και σαν διαφορετικά σύμπαντα από το δικό μας. 

Διότι δεν υπάρχει κανένας απολύτως τρόπος να αλληλεπιδράσουμε με αυτά.

Πόσα τέτοια σύμπαντα μπορούν να υπάρχουν; 

Πραγματικά, δεν έχουμε ιδέα! 

Διότι απλούστατα δεν γνωρίζουμε πόσο μεγάλο είναι το Σύμπαν πέρα από τα σύνορα του Παρατηρήσιμου Σύμπαντος. 

Εάν είναι άπειρο σε έκταση, τότε θα υπάρχουν άπειρες απομονωμένες περιοχές, προεκτάσεις του δικού μας Σύμπαντος.

Αυτού του είδους τα «σύμπαντα» θα έχουν ακριβώς τις ίδιες φυσικές σταθερές και τους ίδιους φυσικούς νόμους, μιας και αποτελούν μέρος του ίδιου συνόλου. 

Άρα, θα έχουν πλανήτες, αστέρες και γαλαξίες, όπως ακριβώς και η περιοχή στην οποία βρισκόμαστε εμείς.

Ανεξάρτητα σύμπαντα – φυσαλίδες

Αν πάμε τώρα ένα επίπεδο πιο πάνω, θα συναντήσουμε μια αρκετά διαφορετική ερμηνεία του Πολυσύμπαντος. 

Σύμφωνα με τη θεωρία του Πληθωρισμού, ο χώρος εγγενώς περιέχει ενέργεια, η οποία οδηγεί στην ταχύτατη διαστολή του ίδιου του χώρου αλλά και στην εμφάνιση σωματιδίων, δηλαδή ύλης και ενέργειας.

Ο μηχανισμός αυτός πιθανότατα οδήγησε στη γέννηση του δικού μας Σύμπαντος και με τον ίδιο τρόπο μπορεί να έχει οδηγήσει στη γέννηση άλλων Συμπάντων. 

Σχηματικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάθε Σύμπαν είναι σαν μια φυσαλίδα μέσα στην ίδια λίμνη. 

Αυτές οι φυσαλίδες διαχωρίζονται εκ γενετής και η καθεμιά ακολουθεί τη δική της εξελικτική πορεία.

Δεδομένου ότι οι πρώτες στιγμές ύπαρξης κάθε σύμπαντος καθορίζουν και τα χαρακτηριστικά του, οι φυσικές σταθερές και τα δομικά σωματίδια της ύλης ενδέχεται να διαφέρουν από Σύμπαν σε Σύμπαν. 

Έτσι, κάποια Σύμπαντα μπορεί να έχουν ισχυρότερες ή ασθενέστερες ηλεκτρικές και βαρυτικές δυνάμεις και περισσότερες ή λιγότερες χωρικές και χρονικές διαστάσεις. 

Μπορεί δηλαδή να μοιάζουν ή να διαφέρουν πολύ από το δικό μας. Άρα σε πολλά από αυτά τα σύμπαντα θα είναι αδύνατο να δημιουργηθούν άστρα και πλανητικά συστήματα όπως τα γνωρίζουμε. Εσείς φυσικά, μπορείτε να παρακολουθείτε αυτό το βίντεο, επειδή έτυχε να βρεθείτε σε ένα Σύμπαν που επιτρέπει την ύπαρξη αστέρων, πλανητών και ζωής.

Οι πολλοί κόσμοι της Κβαντικής Μηχανικής

Πάμε τώρα σε μια αρκετά διαφορετική έννοια του παράλληλου σύμπαντος. 

Στον μικρόκοσμο της Κβαντικής Μηχανικής, γνωρίζουμε ότι τα αντικείμενα άλλοτε συμπεριφέρονται ως κύματα και άλλοτε ως σωματίδια. 

Η θέση και η συμπεριφορά τους περιγράφονται από μια κυματοσυνάρτηση, δηλαδή από μια σχέση που μας δίνει την πιθανότητα να βρίσκεται το σωματίδιο σε κάποια συγκεκριμένη περιοχή.

Στο περίφημο πείραμα της διπλής σχισμής, μια πηγή εκτοξεύει διαρκώς ηλεκτρόνια. 

Τα ηλεκτρόνια αυτά μπορούν να περάσουν από δύο διαφορετικές σχισμές μιας διάταξης και να προσκρούσουν πάνω σε μια οθόνη αφήνοντας χαρακτηριστικά ίχνη. 

Όσο δεν παρατηρούμε, δηλαδή δεν αλληλεπιδρούμε με τα ηλεκτρόνια, η εικόνα που προκύπτει είναι αυτή που θα περιμέναμε εάν τα ηλεκτρόνια συμπεριφέρονταν ως κύματα. 

Αντίθετα, όταν τα παρατηρούμε, δηλαδή αλληλεπιδρούμε μαζί τους για να δούμε από ποια σχισμή περνούν, τα ηλεκτρόνια φέρονται ως απλά σωματίδια.

Με απλά λόγια, στην πρώτη περίπτωση, το κάθε ηλεκτρόνιο φαίνεται να περνά ταυτόχρονα και από τις δύο σχισμές. 

Ενώ όταν το ρωτήσουμε πού βρίσκεται, τότε περνά μόνο από μία σχισμή! Η πιο δημοφιλής ερμηνεία του παράξενου αυτού φαινομένου, είναι η ερμηνεία της Κοπεγχάγης. 

Σύμφωνα με αυτήν, το Σύμπαν είναι εγγενώς πιθανοκρατικό και, στην ουσία, τη στιγμή της παρατήρησης η κυματοσυνάρτηση καταρρέει. Δηλαδή, η θέση του ηλεκτρονίου παίρνει μια συγκεκριμένη τιμή βάσει πιθανοτήτων.

Η ερμηνεία όμως που μας ενδιαφέρει σε αυτό το άρθρο είναι η ερμηνεία των πολλών-κόσμων του Everett. 

Σύμφωνα με αυτήν, υπάρχει ένα σύμπαν για κάθε πιθανή κβαντική κατάσταση. 

Υπάρχει, δηλαδή, τουλάχιστον ένα σύμπαν όπου το ηλεκτρόνιο περνά από την αριστερή σχισμή και τουλάχιστον ένα σύμπαν όπου το ηλεκτρόνιο περνά από τη δεξιά σχισμή. 

Όταν παρατηρούμε το ηλεκτρόνιο, στην ουσία το ρωτούμε “σε ποιο Σύμπαν βρισκόμαστε εμείς;” 

Κι αυτό μας απαντάει με τον τρόπο του.

Αντίστοιχα, εάν η ρίψη ενός ζαριού εμφάνιζε κβαντική συμπεριφορά, τότε για κάθε πιθανή τιμή του θα υπήρχε ένα ξεχωριστό Σύμπαν. 

Με άλλα λόγια, κάθε στιγμή της πραγματικότητας διακλαδώνεται σε αμέτρητες άλλες πραγματικότητες που συμβαίνουν σε παράλληλα Σύμπαντα.

Αυτές οι κβαντικές συμπεριφορές αφορούν φυσικά τον μικρόκοσμο. Όμως, δεδομένου ότι τα πάντα βασίζονται στον μικρόκοσμο, καταλήγουμε στην ύπαρξη άπειρων παράλληλων Συμπάντων. 

Σε κάποια από αυτά ίσως να μην υπάρχετε καθόλου, σε άλλα θα είσαστε ίδιοι ή περίπου ίδιοι, σε άλλα ίσως να είστε πρωθυπουργοί της χώρας και σε κάποιο άλλο ίσως η παρουσιάστρια του καναλιού Astronio να είναι γυναίκα.

Δυστυχώς σε αυτό το Σύμπαν σας έτυχα εγώ, ο Παύλος Καστανάς! Πάντως, όσο παλαβή κι αν ακούγεται αυτή η ερμηνεία, πολλοί φυσικοί την προτιμούν από την ερμηνεία της Κοπεγχάγης, που οδηγεί σε παράδοξα όπως αυτό της γάτας του Σρέντινγκερ, η οποία -μέχρι να την παρατηρήσουμε- μπορεί να είναι ταυτόχρονα και ζωντανή και νεκρή! 

Στην ερμηνεία των πολλών κόσμων, υπάρχει ένα Σύμπαν όπου η γάτα πέθανε και ένα Σύμπαν όπου η γάτα παρέμεινε ζωντανή.

Οι τέσσερις κατηγορίες του Tegmark

Για να βάλουμε σε μια τάξη τους διαφορετικούς τύπους του Πολυσύμπαντος, αξίζει να γνωρίσουμε τα 4 επίπεδα του κοσμολόγου Max Tegmark. 

Στην κατηγοριοποίηση αυτή, κάθε κατηγορία είναι υποσύνολο της επόμενης.

Στο 1ο επίπεδο, λοιπόν, τα άλλα Σύμπαντα είναι προεκτάσεις του δικού μας σύμπαντος, με τις ίδιες φυσικές σταθερές και τους ίδιους φυσικούς νόμους.

Στο 2ο επίπεδο έχουμε ανεξάρτητα σύμπαντα – φυσαλίδες που όλα προέκυψαν μέσω του ίδιου μηχανισμού και έχουν ίδιες ή διαφορετικές φυσικές σταθερές.

Το 3o επίπεδο περιλαμβάνει τα παράλληλα Σύμπαντα της ερμηνείας των πολλών κόσμων της Κβαντικής Μηχανικής. 

Μέσα σε αυτά συμπεριλαμβάνονται, φυσικά, και οι δύο προηγούμενες κατηγορίες (βλ. παρατήρηση 5 παρακάτω).

Τέλος, στο 4ο Επίπεδο συμπεριλαμβάνονται όλα τα Σύμπαντα που μπορούν να περιγραφούν μαθηματικά. 

Εδώ βρίσκονται σύμπαντα με διαφορετικές φυσικές σταθερές, αλλά και εντελώς διαφορετικούς φυσικούς νόμους. 

Εξάλλου, μαθηματικές θεωρίες όπως είναι η θεωρία των χορδών προβλέπουν έναν γιγάντιο αριθμό πιθανών συμπάντων, με διαφορετικές συνθήκες.

Κριτική και Παράλληλοι εαυτοί

Η κριτική που ασκείται στην υπόθεση του Πολυσύμπαντος, αλλά και σε θεωρίες όπως είναι η θεωρία των χορδών, είναι ότι ενώ αποτελούν προϊόντα λογικών συλλογισμών, που στέκουν μαθηματικά, μοιάζουν να είναι μη διαψεύσιμες. 

Δηλαδή δεν μπορούν να καταρριφθούν ή να αποδειχθούν πειραματικά. 

Από την άλλη μεριά οι υποστηρικτές τους θεωρούν ότι με κατάλληλες παρατηρήσεις, στο μέλλον θα μπορούσαν να αποδειχθούν ή τουλάχιστον να ενδυναμωθούν.

Τώρα, το ενδεχόμενο να υπάρχουν κάπου άνθρωποι ακριβώς ίδιοι με εμάς ή ελαφρώς διαφορετικοί, ίσως να σας ακούγεται εντελώς παράλογο. 

Όμως, εμμέσως, το έχετε ήδη αποδεχθεί όσοι από εσάς δέχεστε ότι το Σύμπαν μπορεί να είναι άπειρο. 

Διότι αν το Σύμπαν είναι άπειρο ή αρκετά μεγάλο, τότε κάπου – πολύ μακριά – η ποικιλομορφία της ύλης θα οδηγήσει και πάλι στις ίδιες δομές, τους ίδιους σχηματισμούς και -κατ’ επέκταση- στους ίδιους ακριβώς ανθρώπους.

Με απλούς συλλογισμούς για την κατανομή της ύλης, ο Tegmark υπολόγισε ότι ένα ακριβές αντίγραφο του δικού μας Παρατηρήσιμου Σύμπαντος βρίσκεται σε απόσταση της τάξης των 1010^118 μέτρων, η οποία είναι μια αδιανόητα μεγάλη απόσταση, αλλά υπαρκτή εφόσον το Σύμπαν είναι άπειρο.

Κλείνοντας, πρέπει να σημειωθεί ότι, δεδομένου ότι αυτά ισχύουν για το πρώτο κιόλας επίπεδο Πολυσύμπαντος, που είναι υποσύνολο των άλλων επιπέδων, ο παράλληλος εαυτός μας υπάρχει τελικά σε όλες τις κατηγορίες Πολυσύμπαντος.

Πρόσθετες παρατηρήσεις και Πηγές

1. Το επεισόδιο βασίστηκε στο εξαιρετικό άρθρο του Max Tegmark στο Scientific American το οποίο σας συνιστώ να μελετήσετε: https://space.mit.edu/home/tegmark/PDF/multiverse_sciam.pdf

2. Πώς η θεωρία του Πληθωρισμού οδηγεί στην ύπαρξη πολλών συμπάντων: https://www.forbes.com/sites/startswithabang/2021/02/25/why-do-physicists-say-a-multiverse-has-to-exist

3. Προσομοίωση του πειράματος της διπλής σχισμής: https://javalab.org/en/double_slit_en/

4. Για την αποφυγή μυστικιστικών ερμηνειών στο πείραμα της διπλής σχισμής, όταν λέμε ότι «παρατηρούμε» ένα ηλεκτρόνιο εννοούμε ότι του πετάμε φωτόνια για να καταλάβουμε πού βρίσκεται. 

Άρα η διαδικασία της μέτρησης επηρεάζει το πείραμα.

5. Προσέξτε ότι κάθε κατηγορία συμπεριλαμβάνει την προηγούμενη. Για παράδειγμα, το 3ο επίπεδο (η ερμηνεία των πολλών κόσμων της κβαντικής μηχανικής) συμπεριλαμβάνει το 2ο επίπεδο. 

Διότι εάν η διακλάδωση γίνει στα πρώτα στάδια της γέννησης ενός Σύμπαντος, προτού οι φυσικές σταθερές πάρουν τις τελικές τιμές τους και τα σωματίδια τις ιδιότητές τους, προκύπτουν πράγματι διαφορετικά σύμπαντα-φυσαλίδες με διαφορετικές φυσικές σταθερές. Η κριτική κατά του πολυσύμπαντος γίνεται αυστηρότερη όσο πάμε από το 1ο προς το 4ο επίπεδο

6. Πόσο μεγάλη είναι η απόσταση 10^(10^118) μέτρα; 

Είναι ο αριθμός δέκα ΥΨΩΜΕΝΟΣ στον αριθμό 1 ακολουθούμενο από 118 μηδενικά! 

Πιθανότατα είναι ο μεγαλύτερος αριθμός που έχετε δει ποτέ στη ζωή σας. 

Για να έχετε μια αίσθηση των μεγεθών, αρκεί να πούμε ότι η η ακτίνα του Παρατηρήσιμου Σύμπαντος είναι της τάξης των 10^26 μέτρων.

7. Λάβετε υπόψη ότι η ύπαρξη ενός όμοιου εαυτού σας δεν απαιτεί οπωσδήποτε ένα ολόκληρο αντίγραφο του Παρατηρήσιμου Σύμπαντός μας. 

Δηλαδή, θα μπορούσε η κατανομή της ύλης να οδηγήσει στην εμφάνιση ενός έμβιου όντος ίδιου με εσάς, πολύ πιο κοντά απ’ ό,τι θα βρισκόταν το εντελώς όμοιο Παρατηρήσιμο Σύμπαν. 

Ο Tegmark υπολογίζει ότι ένα πιστό αντίγραφο του εαυτού μας βρίσκεται σε απόσταση 10^(10^28) μέτρα. 

Σε συνέχεια των συλλογισμών του, υπολογίζει επίσης, ότι σε απόσταση 10^(10^92) μέτρων βρίσκεται μια περιοχή ακτίνας 100 ετών φωτός, εντελώς όμοια με τη δική μας περιοχή ακτίνας 100 ετών φωτός.

8. Δεδομένου ότι οι συλλογισμοί περί αντιγράφου του Παρατηρήσιμου Σύμπαντός ισχύουν για το πρώτο κιόλας επίπεδο Πολυσύμπαντος, το οποίο είναι υποσύνολο των άλλων επιπέδων, ο “παράλληλος” εαυτός μας υπάρχει τελικά σε όλες τις κατηγορίες Πολυσύμπαντος.

9. Αυτό είναι το σημείο που οι επιστημονικές θέσεις συναντούν τη φιλοσοφία. 

Ο Γερμανός φιλόσοφος Φρίντριχ Νίτσε βασισμένος στην ιδέα ότι το Σύμπαν είναι άπειρο, μιλούσε για την «Αιώνια Επιστροφή». 

Έλεγε, δηλαδή, ότι εφόσον το Σύμπαν είναι άπειρο θα ξαναζούμε αυτή τη ζωή για πάντα ξανά και ξανά με τον ίδιο τρόπο. 

Αυτό ήταν περισσότερο ένα φιλοσοφικό και ψυχολογικό εργαλείο, για να δείξει ότι ο ευτυχισμένος, ολοκληρωμένος άνθρωπος είναι αυτός για τον οποίο η ιδέα της επανάληψης της ζωής του ΑΚΡΙΒΩΣ με τον ίδιο τρόπο εις το διηνεκές θα τον γέμιζε ευχαρίστηση. 

Υποστήριζε ότι θα έπρεπε να κάνουμε ό,τι μπορούμε ώστε να διαμορφώσουμε τη ζωή και τον τρόπο σκέψης μας έτσι ώστε η «Αιώνια Επιστροφή» να είναι μια πολύ ευχάριστη έννοια (όπως όταν βλέπεις μια όμορφη ταινία ή διαβάζεις ένα ωραίο βιβλίο ξανά και ξανά).

10. Αν το Σύμπαν δεν διαστελλόταν, αλλά συστελλόταν, θα υπήρχε η πιθανότητα κάποτε να συναντούσαμε τα αντίγραφά μας.

NASA: Ενδείξεις για παράλληλο σύμπαν - Ο χρόνος κινείται αντίστροφα

Σενάριο κατευθείαν βγαλμένο από τη Ζώνη του Λυκόφωτος θυμίζει η έρευνα μελετητών της NASA, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι σε πείραμα στην Ανταρκτική ανίχνευσαν στοιχεία για παράλληλο σύμπαν όπου οι κανόνες της Φυσικής είναι αντίθετοι από τους δικούς μας, σύμφωνα με τις αναφορές. Η ιδέα ενός παράλληλου σύμπαντος υπάρχει από τις αρχές της δεκαετίας του '60, κυρίως στο μυαλό των οπαδών τηλεοπτικών σειρών και κόμικς επιστημονικής φαντασίας, αλλά τώρα το πείραμα ανίχνευσης κοσμικών ακτίνων εντόπισε σωματίδια που θα μπορούσαν να προέρχονται από ένα παράλληλο σύμπαν, το οποίο επίσης δημιουργήθηκε από το Big Bang, σύμφωνα με την Daily Star.

Οι επιστήμονες φέρεται να χρησιμοποίησαν ένα τεράστιο μπαλόνι για να μεταφέρουν την κεραία της NASA, την αποκαλούμενη ΑΝΙΤΑ, ψηλά πάνω από την Ανταρκτική, όπου ο ψυχρός, ξερός αέρας προσέφερε το τέλειο περιβάλλον με ελάχιστους ή καθόλου ήχους από ραδιοσυχνότητες να διαστρεβλώνουν τα ευρήματά του. Ένας σταθερός "άνεμος" σωματιδίων υψηλής ενέργειας φθάνει συνεχώς στη Γη από το Διάστημα.

Tα χαμηλής ενέργειας, υποατομικά νετρίνα με μάζα κοντά στο μηδέν μπορούν να περάσουν από τη Γη, αλλά αντικείμενα υψηλότερης ενέργειας εμποδίζονται από τη στέρεη ύλη του πλανήτη μας, σύμφωνα με την έκθεση. Αυτό σημαίνει ότι τα σωματίδια υψηλής ενέργειας μπορούν να ανιχνευθούν μόνο όταν κατεβαίνουν από το Διάστημα, αλλά η ομάδα της ANITA ανίχνευσε βαρύτερα σωματίδια, τα λεγόμενα ταυ νετρίνα, τα οποία βγαίνουν «πάνω» από τη Γη. Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι αυτά τα σωματίδια στην ουσία ταξιδεύουν προς τα πίσω στον χρόνο, υποδηλώνοντας στοιχεία για ένα παράλληλο σύμπαν, σύμφωνα με την "Daily Star".

Σημειώνεται πως αρχικά το μπαλόνι ΑΝΙΤΑ δεν προσέφερε καμία ένδειξη για σωματίδια υψηλής ενέργειας, σύμφωνα με το New Scientist, αλλά μετά οι επιστήμονες υπό τον Πίτερ Γκόρχαμ του Πανεπιστημίου της Χαβάης, διαπίστωσαν ότι τα στοιχεία τους έδειξαν το ακριβώς αντίθετο από αυτό που έψαχναν: μια ροή σωματιδίων υψηλής ενέργειας που ταξιδεύουν έξω από την επιφάνεια της Γης και στο Διάστημα. Τα σωματίδια φέρεται να είναι ταυ νετρίνα, ένας τύπος σωματιδίου αργής κίνησης που έχει την ικανότητα να μετατρέπεται προσωρινά σε ένα σωματίδιο υψηλής ενέργειας που ονομάζεται tau lepton πριν επιστρέψει στην κατάσταση χαμηλής ενέργειας. Ενώ τα σωματίδια υψηλής ενέργειας τυπικά εκτρέπονται ή παραμορφώνονται από την ατμόσφαιρα και την επιφάνεια της Γης, τα σωματίδια χαμηλής ενέργειας θα μπορούσαν ενδεχομένως να περάσουν μέχρι το τέλος.

Ο ίδιος ο Γκόρχαμ είπε στο New Scientist ότι δεν ήταν όλοι άνετοι με αυτήν την υπόθεση.

Η πιο απλή εξήγηση του φαινομένου είναι ότι τη στιγμή του Big Bang πριν από 13,8 δισ. χρόνια, δύο σύμπαντα σχηματίστηκαν, το δικό μας και ένα όπου ο χρόνος τρέχει αντίστροφα. Ο Ιμπραχίμ Σάφα που συνεργάστηκε στο πείραμα είπε ότι "έχουμε τις πιο συναρπαστικές ή τις πιο βαρετές πιθανότητες".

enikos.gr
https://nypost.com/2020/05/19/nasa-finds-evidence-of-parallel-universe-where-time-runs-backward-report/

οι πολλαπλοί κόσμοι αλληλεπιδρούν!

τα παράλληλα σύμπαντα όχι μόνο υπάρχουν, αλλά οι πολλαπλοί αυτοί κόσμοι αλληλεπιδρούν!

Πανεπιστημιακοί από το πανεπιστήμιο Γκρίφιθ και της Καλιφόρνια δίνουν μια ριζοσπαστική νέα ερμηνεία της κβαντικής φυσικής, προτείνοντας μια θεωρία για την ύπαρξη ενός μεγάλου αλλά πεπερασμένου πλήθους από παράλληλα σύμπαντα, τα οποία μάλιστα αλληλεπιδρούν μεταξύ τους.
Στο άρθρο που δημοσίευσαν στο περιοδικό Physical Review X, οι φυσικοί προτείνουν ότι τα παράλληλα σύμπαντα όχι μόνο υπάρχουν, αλλά και ότι κάθε ένα από αυτά δεν εξελίσσεται εντελώς ανεξάρτητα από τα υπόλοιπα.
Αντίθετα, οι «πλησιέστεροι» κόσμοι αλληλεπιδρούν με μία ασθενή απωθητική δύναμη, η οποία θα μπορούσε να εξηγήσει όλα τα παράδοξα φαινόμενα που περιγράφει η κβαντική φυσική.
Η κβαντομηχανική είναι η μοναδική φυσική θεωρία που περιγράφει τον τρόπο λειτουργίας του σύμπαντος σε μικροσκοπική κλίμακα.
Η ερμηνεία ωστόσο που δίνει σε αυτό τον τρόπο λειτουργίας είναι εξίσου παράδοξη με αυτά τα φαινόμενα, καθώς για παράδειγμα παραβιάζει τη σχέση αιτίου και αιτιατού.
Όπως είχε πει κάποτε χαρακτηριστικά ο διάσημος θεωρητικός φυσικός Ρίτσαρντ Φέινμαν: «Νομίζω πως μπορώ να πως με βεβαιότητα πως κανείς δεν καταλαβαίνει την κβαντική μηχανική».
Έτσι, η καινούρια θεωρία των «πολλαπλών κόσμων που αλληλεπιδρούν» προσφέρει μια εντελώς νέα και παράτολμη προσέγγιση σε αυτό το πεδίο.
«Η ιδέα των παράλληλων συμπάντων έχει διατυπωθεί ήδη από το 1957», λέει στο σάιτ του πανεπιστημίου του Γκρίφιθ ο καθηγητής του ιδρύματος Χάουαρντ Γουάισμαν, ο οποίος συμμετείχε στη διατύπωσή της.
«Στη γνωστή “ερμηνεία των πολλαπλών κόσμων”, κάθε σύμπαν γίνεται η “μήτρα” για νέα σύμπαντα, κάθε φορά που πραγματοποιείται μια καινούρια μέτρηση.
Έτσι, σε αυτό το πουλυσύμπαν υλοποιούνται όλα τα πιθανά σενάρια – σε κάποιους από αυτούς τους κόσμους, για παράδειγμα, η Αυστραλία αποικίστηκε από τους Πορτογάλους».
«Αρκετοί όμως επιστήμονες αμφισβητούν την ιδέα, από τη στιγμή που κάθε σύμπαν δεν αλληλεπιδρά με τα υπόλοιπα. Σε αυτό το σημείο είναι που η θεωρία μας διαφέρει εντελώς απ’ ό,τι ανάλογο έχει προταθεί έως σήμερα», προσθέτει.
Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, το σύμπαν μας είναι ένα απλώς από τους πολυάριθμους κόσμος, κάποια από τους οποίους είναι σχεδόν παρόμοιοι με τον δικό μας, ενώ οι υπόλοιποι είναι πολύ διαφορετικοί. Όλοι αυτοί οι κόσμοι είναι εξίσου υπαρκτοί και διέπονται από αυστηρά καθορισμένους νόμους.
Έτσι, όλα τα κβαντικά φαινόμενα οφείλονται σε μια ασθενή απωθητική δύναμη ανάμεσα σε «γειτονικούς» (δηλαδή παρόμοιους) κόσμους, οι οποία τείνει να τους διαφοροποιήσει ακόμη περισσότερο.
Το καταλυτικό της καινούριας θεωρίας είναι ότι περιλαμβάνει υποθέσεις που δίνουν τη δυνατότητα να ελεγχθεί πειραματικά η ύπαρξη άλλων συμπάντων πέρα από το δικό μας.
«Το ελκυστικό της προσέγγισής μας είναι πως, αν υπάρχει ένας μόνο κόσμος, αυτή ανάγεται στη Νευτώνεια μηχανική, ενώ μετασχηματίζεται στην κβαντική μηχανική στην περίπτωση ύπαρξης ενός τεράστιου αριθμού πολλαπλών κόσμων», επισημαίνει.
Όταν ο αριθμός αυτός είναι περιορισμένος, τότε η θεωρία προβλέπει κάτι εντελώς καινούρια, που δεν είναι ούτε η νευτώνεια μηχανική ούτε η κβαντική φυσική.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, πέρα από την αξία της για τη θεωρητική φυσική, η νέα θεωρία αν επιβεβαιωθεί θα μπορούσε να εξηγήσει καλύτερα φαινόμενα που έχουν να κάνουν με χημικές αντιδράσεις, όπως και με τη δράση διάφορα φαρμάκων.
πηγή του άρθρου:naftemporiki.gr
αναφορές:physics4u.gr
https://www.huffingtonpost.gr/2014/12/01/parallel-worlds-quantum_n_6246236.html

Τι είναι η Υπόθεση της Προσομοίωσης που ανατρέπει τα πάντα για όλους μας

Γιατί μία μεγάλη θεωρία συνωμοσίας συζητείται σοβαρά από κορυφαίους επιστήμονες και στοχαστές;

Ήταν το 1956 όταν γεννήθηκε μέσα σε μια μέρα ουσιαστικά αυτό που θα ονομαζόταν τελικά «τεχνητή νοημοσύνη».
Το περιβόητο Dartmouth College διακήρυξε μεγαλόστομα εκείνη τη χρονιά πως «κάθε πτυχή της γνώσης ή κάθε άλλο χαρακτηριστικό της νοημοσύνης μπορεί να αναλυθεί με τέτοια ακρίβεια ώστε να φτιαχτεί μια μηχανή που να μπορεί να την προσομοιώνει».
Σε κείνο το συνέδριο-ορόσημο τέθηκε τόσο το αρχιμήδειο σημείο της τεχνητής νοημοσύνης όσο και τα προγραμματιστικά πρωτόκολλα που θα καθόριζαν μια ολόκληρη γενιά έρευνας.
Είχαν προηγηθεί εξάλλου οι καινοτόμες εξελίξεις του Manchester College ήδη από το 1951, που απέδωσαν ένα πρόγραμμα που μπορούσε να παίξει ντάμα και ένα δεύτερο που τα πήγαινε καταπληκτικά στο σκάκι.
Παρά την αισιοδοξία της επιστήμης και τις ραγδαίες εξελίξεις που περίμενε στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης, η οποία σύντομα θα άγγιζε υποτίθεται την ανθρώπινη ευστροφία, τα πράγματα δεν προχώρησαν όσο γρήγορα υπολόγιζαν κάποιοι.
Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970, διανύαμε ήδη αυτό που ονομάστηκε χαρακτηριστικά «πρώτος χειμώνας της τεχνητής νοημοσύνης».
Φιλόδοξες θεωρίες δηλαδή που προδίδονταν ωστόσο από την ανετοιμότητα των υπολογιστών.
Κάθε χειμώνας ακολουθείται όμως από άνοιξη, κι έτσι -περνώντας κυριολεκτικά από χίλια κύματα- μέχρι το 1997 η κατάσταση είχε αλλάξει δραστικά.
Εκείνη τη χρονιά ο περιβόητος πια Deep Blue της IBM νίκησε τον κορυφαίο σκακιστή Γκάρι Κασπάροφ, όπως θα έκανε σκόνη και το 2016 ο φοβερός Deep Mind της Google τον πρωταθλητή του Go, αλλά και τέσσερις από τους καλύτερους ποκεράδες στην πράσινη τσόχα.
Εκπορευόμενα και χρηματοδοτούμενα από ακαδημαϊκά ιδρύματα, κυβερνήσεις και τον πανταχού παρόντα ιδιωτικό τομέα, τα εμβληματικά αυτά ορόσημα επιτάχυναν την αυτοματοποίηση και τη γνώση των μηχανών σε τρομακτικό βαθμό μέσα σε λίγα χρόνια.
Όλοι πια, από την αγορά της υγείας και τις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες μέχρι τις συγκοινωνίες, τα ταξίδια και τα σπορ, επενδύουν στην τεχνητή νοημοσύνη. Το Facebook, η Google και η Amazon χρησιμοποιούν ήδη εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης για καταναλωτικά αγαθά, την ίδια ώρα που μια σειρά από εργαστήρια και οραματιστές διαγωνίζονται για τις αποτελεσματικότερες τεχνολογίες στον τομέα.
Κανείς πλέον, ή έστω πολύ λίγοι, δεν αμφιβάλλουν πως το μέλλον της ανθρωπότητας θα βασίζεται ουσιωδώς στις έξυπνες μηχανές και η συζήτηση περιστρέφεται αναγκαστικά γύρω από τις ηθικές συνιστώσες ενός τέτοιου μέλλοντος.
Όπως, ας πούμε, οι υπαρξιακές απειλές για τον άνθρωπο και το οντολογικό χάος που μπορεί να γεννήσει μια τέτοια προοπτική.
Μεταξύ των τρομακτικών κινδύνων της σούπερ-νοημοσύνης, όπως αποκαλούν χαρακτηριστικά την επόμενη γενιά της τεχνητής νοημοσύνης, αυτής δηλαδή με τα ανθρωπομορφικά χαρακτηριστικά και συναισθήματα, έχουν προταθεί πολλά και διάφορα.
Όπως το γεγονός ότι μια έξυπνη μηχανή μπορεί κάλλιστα να προκρίνει τον προγραμματιστικό της στόχο πάνω από την ανθρώπινη ανάγκη, διαστρεβλώνοντας την ίδια της τη λειτουργία.
Υπάρχει όμως και ένα σενάριο που συγκεντρώνει ολοένα και περισσότερους θιασώτες, κάτι που μοιάζει σαφώς ανατριχιαστικότερο…
Η Υπόθεση της Προσομοίωσης
Τι γίνεται με κείνο το απαλό αεράκι που κάνει τα μαλλιά μας να ανεμίζουν; Πόσο πραγματικό είναι άραγε;
Ολότελα, θα απαντήσει κάποιος εντελώς διαισθητικά.
Ο αντίκτυπός του πιστοποιείται εξάλλου με τις αισθήσεις μας, οπότε κουβέντα δεν χωρά, σωστά;
Αν όμως, αν, ήταν μέρος μιας προσομοίωσης κοσμικής κλίμακας;
Η πεποίθηση ότι όλο το Σύμπαν -ή ό,τι προσλαμβάνει ο άνθρωπος ως Υπερπέραν τουλάχιστον- και οτιδήποτε ενυπάρχει εντός του μπορεί να είναι μια κάλπικη πραγματικότητα που μας ταΐζει ένας εξωγήινος πολιτισμός ήρθε στη ζωή πριν από μια δεκαετία και κάτι παραπάνω.
Εντάξει, τα φουτουριστικά «Matrix» (1999) και «Inception» (2010)­ τα είδαν όλοι και πυροδότησαν κι αυτά με τη σειρά τους αναρίθμητες θεωρίες συνωμοσίας, αν και δεν ήταν παρά σενάρια γι’ αγρίους που αφορούσαν αποκλειστικά σε ανθρώπους που είχαν προαποφασίσει να πιστέψουν κάτι τέτοιο. Η Υπόθεση της Προσομοίωσης, παρά το μυστικιστικό της άρωμα, δεν είναι κάτι τέτοιο, ή κάτι τόσο εύπεπτο και απλοϊκό τουλάχιστον.
Συζητιέται άλλωστε από τα μεγαλύτερα μυαλά της επιστήμης και της διανόησης, αναγκάζοντάς μας να σταθούμε με σεβασμό απέναντί της.
Και τη δέουσα επιφυλακτικότητα, καμιά αμφιβολία.
Στη φιλοσοφική επιθεώρηση "Philosophical Quarterly", για παράδειγμα, ο καθηγητής φιλοσοφίας της Οξφόρδης, Nick Bostrom, μας λέει πως ό,τι πιστεύουμε πως είναι η πραγματικότητά μας μπορεί κάλλιστα να είναι μια σατανική αναπαράσταση που σχεδιάστηκε από κανέναν άλλο παρά από τους μακρινούς απογόνους μας!
"Μπορεί να είναι μια προγονική προσομοίωση", διακηρύσσει ο ακαδημαϊκός, "μια προσομοίωση που στοχεύει να είναι μια αρκετά ευλογοφανής απόδοση των πραγματικών ιστορικών προγόνων ή κοντινών εκδοχών των ανθρώπων που δημιούργησαν την προσομοίωση".
Αυτά έλεγε ο καθηγητής ήδη από το 2003 και πλέον τρεις φυσικοί από το Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον επεξεργάζονται και ελέγχουν την ιδέα του.
Η πειραματική εμπλοκή και μόνο με την Υπόθεση της Προσομοίωσης της χαρίζει αυτομάτως καθεστώς επιστημονικού ερωτήματος που καλεί σε απάντηση.
"Ρωτάμε απλώς αν είμαστε πράγματι μια προσομοίωση", μας λέει ο θεωρητικός αστροφυσικός Martin Savage του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον, "και τι αποτυπώματα θα είχε κάτι τέτοιο στο Σύμπαν μας;".
Η μελέτη του υποδεικνύει πως θεωρητικά τουλάχιστον, μπολιάζοντας σύγχρονη αστροφυσική, κβαντομηχανική και υπερυπολογιστές, κάτι τέτοιο θα ήταν μπορετό από έναν "μετα-ανθρώπινο πολιτισμό", που θα είχε την τεχνογνωσία να προσομοιώσει ολόκληρο το Διάστημα και ό,τι περιλαμβάνεται εντός του.
Για την ώρα, διατείνεται ο Savage, προσπαθούμε να προσομοιώσουμε ολοένα και μεγαλύτερες φέτες χωροχρόνου αλλά και πιο περίπλοκα αντικείμενα όπως το ανθρώπινο μυαλό.
Και μάλιστα, μας λέει, εκτός κι αν σκοντάψουν σε κάποιο όριο που δεν γνωρίζουν ακόμα, θα τα καταφέρουν κάποια στιγμή να προσομοιώσουν την ίδια την ανθρώπινη εξέλιξη.
Ο κόσμος μας είναι πλέον γεμάτος από ολογραφικές πραγματικότητες, τεχνητές πραγματικότητες και άλλα τέτοια υπέροχα που σκοπό έχουν την ψυχαγωγία ακόμα και την έρευνα, είμαστε λοιπόν εξοικειωμένοι με ένα τέτοιο σενάριο.
Το αναπαράγουμε άλλωστε ως ανθρωπότητα με καταπληκτικά αποτελέσματα.
Ο Bostrom μας λέει πως ακόμα κι αν ζούμε όντως σε ένα προσομοιωμένο Σύμπαν, αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη πως είμαστε "λιγότερο πραγματικοί" από τις βιολογικές οντότητες ενός μη-προσομοιωμένου κόσμου
"Όλα θα παραμείνουν αληθινά", γράφει ο Bostrom στο εμβληματικό πια σήμερα βιβλίο του «Are you living in a computer simulation?» (2003), "αν και το δικό μας κομμάτι της πραγματικότητας θα τυγχάνει να εντοπίζεται μέσα σε έναν (πραγματικό) υπολογιστή"
Ποιος είναι όμως αυτός που έχει στήσει μια τέτοια κολοσσιαία πλεκτάνη σε βάρος μας;
Ένας προωθημένος πολιτισμός που ακολούθησε την εποχή του ανθρώπου, μας λέει ο Bostrom.
Η τεχνολογία που απαιτείται για τη δημιουργία τέτοιων κατακλυσμιαίας κλίμακας προσομοιώσεων είναι τόσο προχωρημένη, μας εξηγεί, ώστε ο πολιτισμός που μπορεί να την παράγει θα την έχει ήδη χρησιμοποιήσει για τη βελτίωση της δικής του νοημοσύνης.
Και τι κίνητρα μπορεί να κρύβονται πίσω από μια τέτοια πλαστή πραγματικότητα για την ανθρωπότητα;
Ο Savage ισχυρίζεται πως μέσα στο τοπίο των παράλληλων Συμπάντων και των διαφορετικών πραγματικοτήτων, κάθε κόσμος κυριαρχείται από τις δικές του δυνάμεις και σταθερές.
Η επιστημοσύνη του ερευνητικού εγχειρήματός του εδράζεται μάλιστα στις υποθέσεις που έχει υποστηρίξει ο αστροφυσικός και η ομάδα του και μένουν να επιβεβαιώσουν ή να καταρρίψουν οι αστρονόμοι του μέλλοντος.
Αν το πλέγμα των κοσμικών ακτινών που υποθέτει ο Savage επιβεβαιωθούν πειραματικά, τότε η Υπόθεση της Προσομοίωσης θα αποκτήσει ακόμα ισχυρότερα ερείσματα στην πραγματικότητα.
Ή την "πραγματικότητα", μιας και περί αυτού ακριβώς πρόκειται!
"Δεν νομίζω πως μπορούμε να αποδείξουμε ότι ζούμε σε μια προσομοίωση", καταλήγει ο Savage, "μπορούμε όμως να βρούμε ενδείξεις συνεπείς με ένα τέτοιο σενάριο"…
Οραματιστές που τάσσονται υπέρ του πλαστού κόσμου
Δεν είναι πάντως μερικά μόνο δυνατά μυαλά που μπορούν να συλλάβουν τέτοιες εξόχως εξώκοσμες έννοιες.
Μια σειρά από τους επαναστατικότερους ανθρώπους του καιρού μας, όπως ο πολυβραβευμένος αστροφυσικός Neil deGrasse Tyson και ο ίδιος ο ιδρυτής της Tesla και της Space X, ο «πολύς» Elon Musk, επιμένουν να την υποστηρίζουν!
Η ιδέα έχει αναπαραχθεί εξάλλου μαζικά στην επιστημονική φαντασία, τα βιντεοπαιχνίδια και το ίδιο το «Matrix» φυσικά, αν και για κάποιους δεν είναι απλώς ένα ψυχαγωγικό σενάριο που κόβει εισιτήρια, αλλά μια νέα υπερπραγματικότητα.
Αν η επιστήμη και η τεχνολογία συνεχίσουν να ωριμάζουν με τέτοιους καταιγιστικούς ρυθμούς, τότε σε κάποιο στάδιο θα είμαστε σε θέση να δημιουργούμε λεπτομερέστατες ηλεκτρονικές προσομοιώσεις μεγάλης κλίμακας. 

Το κάνουμε εξάλλου πανεύκολα σε παιχνίδια ρόλων και το αναπαράγουμε ακόμα πιο εντυπωσιακά στην επικράτεια της τεχνητής πραγματικότητας ή της επαυξημένης ξαδέλφης της.
Πώς θα ξεχωρίζει τότε ο διασυνδεδεμένος ανθρώπινος νους την πραγματική πραγματικότητα από την τεχνητή πραγματικότητα;
Αλλά και το ίδιο το γεγονός ότι διακρίνουμε πια μεταξύ δύο πραγματικοτήτων, μας λένε οι οπαδοί, υποδεικνύει ότι αυτό που θεωρούσαμε ως τώρα ακλόνητη πραγματικότητα απλώς δεν υφίσταται.
Πόση προγραμματιστική δύναμη θα χρειαζόταν όμως για να δημιουργήσουμε μια προσομοίωση που να παραμοιάζει με την πραγματική ζωή;
Όπως έχει υπολογιστεί από την ακαδημαϊκή κοινότητα που συζητά σοβαρά την υπόθεση, ένας υπολογιστής που θα μπορούσε να εκτελέσει 1 εξάκις εκατομμύρια υπολογισμούς το δευτερόλεπτο θα ήταν επαρκής να φτιάξει πλανήτες, ουράνια σώματα και γήινες απεικονίσεις χωρίς κόπο!
Την ίδια ώρα, οι παραδοσιακοί νευροεπιστήμονες έχουν υπολογίσει πως ο ανθρώπινος εγκέφαλος, με βάση τον αριθμό των συνάψεών του, εκτελεί 10-100 τετράκις εκατομμύρια υπολογισμούς το δευτερόλεπτο.
Ξέρουμε πια πως έχουμε κάπου μεταξύ 80-100 δισ. νεύρα και το 2013 μάλιστα ιάπωνες ερευνητές κατάφεραν να προσομοιώσουν ένα ολόκληρο δευτερόλεπτο ανθρώπινης εγκεφαλικής δράσης.
Η επιχείρηση χρειάστηκε βέβαια 40 λεπτά της ώρας, 82.944 επεξεργαστές και έφαγε πάνω από 1 petabyte μνήμης!
Το γεγονός είναι πως κάτι τέτοιο είναι θεωρητικά δυνατό.
Όχι ακόμα, αλλά στο εγγύς μέλλον θα είναι αναμφίβολα μπορετό να φτιάξεις για έναν άνθρωπο μια κατάσταση αυξημένης πραγματικότητας που να μην μπορεί να τη διαχωρίζει από την άλλη την πραγματικότητα που νομίζαμε άλλοτε ακλόνητη.
«Βλέπετε πού πάνε τα πράγματα με την τεχνητή πραγματικότητα [virtual reality] και την επαυξημένη πραγματικότητα [augmented reality]», μας λέει ο Elon Musk, παραθέτοντάς μας το «απλό» πεδίο των videogames και της αλματώδους ανάπτυξής τους τα τελευταία χρόνια.
Πάρτε για παράδειγμα το «No Man's Sky» του 2016, ένα παιχνίδι επιβίωσης στον γαλαξία που γεννά περισσότερους από 18 πεντάκις εκατομμύρια πλανήτες (18.446.744.073.709.551.616, για να είμαστε ακριβείς!) και θα χρειαζόταν κάποιος ακριβώς 584 δισ. χρόνια για να επισκεφτεί καθέναν από δαύτους.
Το γεγονός ότι οι developers του κατάφεραν να προσομοιώσουν το ίδιο το Σύμπαν με τέτοια λεπτομέρεια στην εποχή που ζούμε μοιάζει σενάριο επιστημονικής φαντασίας, μόνο που είναι απτή πραγματικότητα.
Σε περσινό συνέδριο, ο Elon Musk παρατήρησε πως «οι πιθανότητες είναι ένα δισεκατομμύριο προς μία να ζούμε σε μια ακλόνητη πραγματικότητα [μια μη προσομοίωση δηλαδή]»!
Υπαινίχθηκε μάλιστα πως επειδή έχει μιλήσει τόσο διεξοδικά για την Υπόθεση της Προσομοίωσης, το θέμα έχει σχεδόν λογοκριθεί στα πάνελ που συμμετέχει.
Αλλά και το γεγονός ότι όλα πια στον κόσμο φαίνονται να έχουν όρια ή να είναι μετρήσιμα λειτουργεί για κάποιους ως άλλη μια ένδειξη για την πλαστή πραγματικότητα που ζούμε.
Ογκόλιθος εδώ είναι ο Rich Terrile, υπεύθυνος επιστήμονας της NASA στο πρωτοποριακό Jet Propulsion Laboratory, ο οποίος είπε στον «Guardian»: «Ακόμα και τα πράγματα που προσλαμβάνουμε ως συνεχή, όπως ο χρόνος, η ενέργεια, το Διάστημα, όλα έχουν ένα πεπερασμένο όριο στο μέγεθός τους.
Και με βάση αυτό, το Σύμπαν μας είναι ταυτοχρόνως και υπολογίσιμο και πεπερασμένο.
Αυτές οι ποιότητες επιτρέπουν στο Σύμπαν να προσομοιωθεί»…
Τι κι αν ζούμε μέσα σε ένα ψέμα;
Το «New Yorker» αποκάλυψε πέρυσι πως δύο δισεκατομμυριούχοι του κόσμου της τεχνολογίας έχουν χρηματοδοτήσει μυστικά επιστήμονες για να μας βγάλουν από την πλάνη της προσομοιωμένης πραγματικότητας!
Έχουν όντως αποδείξεις πως ζούμε σε ένα ψέμα ή είναι άλλη μια εκκεντρικότητα του πλούτου;
Ο ίδιος ο Neil deGrasse Tyson δίνει πάντως τις πιθανότητες στο 50-50 να είναι η ύπαρξή μας ένα πρόγραμμα στον σκληρό δίσκο κάποιου άλλου.
«Νομίζω πως η πιθανότητα μπορεί να είναι πολύ υψηλή», είπε, υποδεικνύοντας το χάσμα μεταξύ της ανθρώπινης νοημοσύνης και της αντίστοιχης του χιμπαντζή, παρά το γεγονός ότι μοιραζόμαστε περισσότερο από το 98% του ίδιου γενετικού υλικού.
Γιατί να μην υπάρχει εκεί έξω, αναρωτιέται ο κορυφαίος αστροφυσικός, ένα ον με πολύ πιο ανεπτυγμένη νοημοσύνη από τη δική μας;
"Αν αυτό συμβαίνει, τότε είναι εύκολο για μένα να φανταστώ πως τα πάντα στις ζωές μας είναι μια απλή δημιουργία μιας άλλης ύπαρξης για τη διασκέδασή της"
Είναι όμως και το άλλο:
όσα περισσότερα μαθαίνουμε για το Σύμπαν μας, τόσο πιο πρόδηλο γίνεται ότι βασίζεται σε μαθηματικούς νόμους.
Μπορεί λοιπόν ένα τέτοιο κοσμικό περιβάλλον να μην είναι καθόλου φυσικό, παρά να υπακούει στη λειτουργία εκείνου που το έχει σκαρώσει.
"Αν ήμουν χαρακτήρας σε ένα παιχνίδι υπολογιστή, θα ανακάλυπτα κάποια στιγμή πως οι κανόνες μοιάζουν εντελώς άκαμπτοι και μαθηματικοί", είπε ο κοσμολόγος του MIT, Max Tegmark, "ότι αντανακλούν απλώς τον υπολογιστικό κώδικα με τον οποίο έχουν φτιαχτεί"
Αξιώματα της υπολογιστικής επιστήμης τείνουν πια να εμφανίζονται ολοένα και πιο συχνά στην ίδια τη φυσική:
«Στην έρευνά μου, βρήκα αυτό το περίεργο πράγμα», αποκάλυψε ο θεωρητικός φυσικός του Πανεπιστήμιου του Μέριλαντ, James Gates, «οδηγήθηκα σε κώδικες διόρθωσης σφαλμάτων, είναι αυτοί που κάνουν τα προγράμματα περιήγησης στο ίντερνετ να δουλεύουν.
Γιατί λοιπόν εμφανίζονταν και στις εξισώσεις που μελετούσα για τα κουάρκ και τα ηλεκτρόνια και την υπερσυμμετρία;». Γιατί δηλαδή φτιαχτοί ανθρώπινοι αλγόριθμοι ενυπάρχουν στα ίδια τα συστατικά του Σύμπαντος;
Είναι πράγματι η πραγματικότητα μια ψηφιακή αναπαράσταση;
Κάτι που θα έμοιαζε παλιότερα σκανδαλώδης θεωρία συνωμοσίας συγκεντρώνει πια ολοένα και περισσότερους επιστήμονες και στοχαστές στο πλευρό της και τη συζητά τώρα σοβαρά η ακαδημαϊκή κοινότητα, ονόματα όπως και του ίδιου του Stephen Hawking.
Δεν είναι φυσικά η πρώτη φορά που η ανθρωπότητα υποθέτει κάτι τέτοιο.
Ήδη από την πλατωνική αλληγορία του σπηλαίου, ο άνθρωπος ένιωσε πως κάτι περισσότερο υπήρχε από όσα του αποκάλυπταν οι φευγαλέες αισθήσεις του. 

Μόνο που τώρα έχει την εγκυρότητα της επιστήμης και την τεχνολογία αιχμής να το ψάξει.
Και το ψάχνει…~~~~~~~~~~~~~~~~~
πηγή του άρθρου:newsbeast.gr

Θεωρίες και επιχειρήματα υπέρ και κατά της ύπαρξης παράλληλων συμπάντων

Η θεωρία της ύπαρξης παράλληλων συμπάντων αποτελεί ένα από τα δημοφιλέστερα αντικείμενα της Επιστημονικής Φαντασίας, και ως εκ τούτου έχει εμφανιστεί πολλάκις σε σειρές, ταινίες, βιβλία, κόμικ κ.α.

Για την ακρίβεια, πρόκειται για τη θεωρία πίσω από μια ολόκληρη υποκατηγορία του χώρου της ΕΦ, που κινείται και στα «χωράφια» της ιστορικής φαντασίας:

Ο λόγος για την «εναλλακτική ιστορία» (alternate history, π.χ
 Ένας κόσμος όπου οι Ναζί έχουν κερδίσει τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ένας κόσμος όπου ο Μέγας Αλέξανδρος έζησε μέχρι τα γεράματα ή που η βιομηχανική επανάσταση άρχισε κατά την ελληνιστική περίοδο, ένας κόσμος όπου ο Ιησούς σκοτώθηκε ως βρέφος στη σφαγή των νηπίων, ή ακόμα και οι φανταστικοί κόσμοι των βιβλίων ηρωικής φαντασίας του Μάικλ Μούρκοκ κ.α.). Βεβαίως, πρόκειται για μια ιδιαίτερα εξωτική θεωρία, και συνεπώς είναι ιδιαίτερα «τολμηρό» να μιλά κανείς για αυτές από επιστημονικής πλευράς.

Σε σχετικό δημοσίευμα του space.com παρατίθενται επιχειρήματα υπέρ και κατά της θεωρίας του πολυσύμπαντος (multiverse).

Υπέρ
Δεδομένης της επικρατούσας θεωρίας περί «Big Bang», με την απότομη διαστολή στις τρεις διαστάσεις και την εμφάνιση του φωτός και της μάζας στις τρεις διαστάσεις, υπάρχουν τουλάχιστον πέντε θεωρίες που εξηγούν γιατί ένα πολυσύμπαν θα ήταν δυνατόν να υπάρχει.
1. Δεν ξέρουμε ποιο ακριβώς είναι το σχήμα του χωροχρόνου.
Σύμφωνα με μία θεωρία, είναι επίπεδο και εκτείνεται αιώνια, στο άπειρο.
Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι υπάρχουν πολλά σύμπαντα.
Αλλά αυτό μπορεί να σημαίνει και επανάληψή τους, καθώς υπάρχει πεπερασμένος αριθμός συνδυασμών των σωματιδίων.
2. «Αιώνια διαστολή»:
Βάσει έρευνας από τον Αλεξάντερ Βιλένκιν, κοσμολόγο του Πανεπιστημίου Tufts, όταν κάποιος κοιτά τον χωροχρόνο στο σύνολό του, κάποιες περιοχές του Διαστήματος σταματούν να διαστέλλονται (όπως το Big Bang διέστειλε το σύμπαν μας) ενώ κάποιες άλλες συνεχίζουν.
Οπότε, αν φανταστεί κανείς το σύμπαν μας ως μια «φούσκα», αυτό θα σήμαινε ότι μπορεί να αποτελεί απλά μία από ένα δίκτυο από «φούσκες»- άλλα σύμπαντα, που μπορεί να έχουν ακόμα και διαφορετικούς νόμους της Φυσικής.
3. Πιθανώς τα πολλαπλά σύμπαντα να ακολουθούν τη θεωρία της κβαντομηχανικής, όσον αφορά στη «συμπεριφορά» των υποατομικών σωματιδίων, στο πλαίσιο της θεωρίας του «θυγατρικού σύμπαντος».
Βάσει των νόμων των πιθανοτήτων, για κάθε εξέλιξη που μπορεί να προκύψει από μία επιλογή μας υπάρχει ένα διαφορετικό σύμπαν- οπότε είναι πρακτικά άπειρα.
4. Άλλη μία «οδός» την οποία μπορεί κάποιος να ακολουθήσει είναι η εξερεύνηση των μαθηματικών συμπάντων:
Εν ολίγοις, η «δομή» των μαθηματικών αλλάζει ανάλογα με το σύμπαν στο οποίο βρίσκεται κανείς.
«Μια μαθηματική δομή είναι κάτι που μπορείς να περιγράψεις με έναν τρόπο που είναι τελείως ανεξάρτητος από το ανθρώπινο “φορτίο”» αναφέρει ο Μαξ Τέγκμαρκ του ΜΙΤ, που πρότεινε τη θεωρία, στο σχετικό άρθρο το 2012. «Πιστεύω πραγματικά ότι υπάρχει εκεί έξω αυτό το σύμπαν, που μπορεί να υπάρχει ανεξάρτητα από εμένα, και θα συνεχίσει να υπάρχει ακόμα και αν δεν υπήρχαν άνθρωποι».
5. Παράλληλα σύμπαντα:
Βάσει της θεωρίας περί επίπεδου χωροχρόνου, ο αριθμός των πιθανών συνδυασμών σωματιδίων σε πολλαπλά σύμπαντα θα ήταν περιορισμένος- 10^10^122, όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα.
Οπότε, με έναν άπειρο αριθμό από κοσμικές «νησίδες», οι συνδυασμοί εντός τους πρέπει να επαναλαμβάνονται αιώνια.
Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν απείρως πολλά «παράλληλα σύμπαντα», δηλαδή «κοσμικές νησίδες» όμοιες με τη δική μας, καθώς και άλλες οι οποίες θα διαφέρουν π.χ. μόνο κατά τη θέση ενός ή δύο σωματιδίων, μέχρι και εντελώς διαφορετικά σύμπαντα.

Κατά
Δεν είναι λίγοι αυτοί που διαφωνούν με τις θεωρίες περί παράλληλων συμπάντων, ωστόσο.
Σε άρθρο του το 2015 στο Medium, ο αστροφυσικός Ήθαν Σίγκαλ δεχόταν ότι ο χωροχρόνος θα μπορούσε να εκτείνεται στο άπειρο, αλλά σημείωνε ότι υπάρχουν περιορισμοί στην ιδέα αυτή.
Το βασικό πρόβλημα είναι ότι το σύμπαν μας είναι ηλικίας 14 δισ. ετών, οπότε η ηλικία του δεν είναι «άπειρη».
Αυτό περιορίζει τις πιθανότητες συνδυασμού/ διάταξης των σωματιδίων.
Επίσης, η διαστολή/ επέκταση στην αρχή του Σύμπαντος έλαβε χώρα εκθετικά, επειδή υπήρχε πολλή ενέργεια στον χώρο.
Ωστόσο, αυτή η διαστολή επιβραδύνθηκε – αυτά τα σωματίδια ύλης που δημιουργήθηκαν κατά το Big Bang, σύμφωνα με τον Σίγκαλ, δεν συνέχισαν να επεκτείνονται.
Μεταξύ των συμπερασμάτων που εξάγονται από αυτό είναι ότι τα διαφορετικά σύμπαντα θα είχαν διαφορετικούς ρυθμούς διαστολής – και αυτό από μόνο του μειώνει την πιθανότητα ύπαρξης συμπάντων παρομοίων με τα δικά μας.

«Ακόμα και παραμερίζοντας ζητήματα περί ύπαρξης άπειρων πιθανών αξιών για θεμελιώδεις σταθερές, σωματίδια και αλληλεπιδράσεις, και προσπερνώντας ζητήματα ερμηνείας όπως το αν η προσέγγιση περί πολλών κόσμων περιγράφει στην πραγματικότητα τη δική μας φυσική πραγματικότητα, το θέμα είναι ότι ο αριθμός των πιθανών αποτελεσμάτων/ εξελίξεων αυξάνεται τόσο γρήγορα- πιο γρήγορα από εκθετικά – οπότε εκτός και αν η διαστολή λαμβάνει χώρα για πραγματικά άπειρο χρονικό διάστημα (στην αιωνιότητα), δεν υπάρχουν παράλληλα σύμπαντα όμοια με το δικό μας».
huffingtonpost.gr

Θεωρίες και επιχειρήματα υπέρ και κατά της ύπαρξης παράλληλων συμπάντων

Η θεωρία της ύπαρξης παράλληλων συμπάντων αποτελεί ένα από τα δημοφιλέστερα αντικείμενα της Επιστημονικής Φαντασίας, και ως εκ τούτου έχει εμφανιστεί πολλάκις σε σειρές, ταινίες, βιβλία, κόμικ κ.α.

Για την ακρίβεια, πρόκειται για τη θεωρία πίσω από μια ολόκληρη υποκατηγορία του χώρου της ΕΦ, που κινείται και στα «χωράφια» της ιστορικής φαντασίας:

Ο λόγος για την «εναλλακτική ιστορία» (alternate history, π.χ. Ένας κόσμος όπου οι Ναζί έχουν κερδίσει τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ένας κόσμος όπου ο Μέγας Αλέξανδροςέζησε μέχρι τα γεράματα ή που η βιομηχανική επανάσταση άρχισε κατά την ελληνιστική περίοδο, ένας κόσμος όπου ο Ιησούς σκοτώθηκε ως βρέφος στη σφαγή των νηπίων, ή ακόμα και οι φανταστικοί κόσμοι των βιβλίων ηρωικής φαντασίας του Μάικλ Μούρκοκ κ.α.). Βεβαίως, πρόκειται για μια ιδιαίτερα εξωτική θεωρία, και συνεπώς είναι ιδιαίτερα «τολμηρό» να μιλά κανείς για αυτές από επιστημονικής πλευράς.

Σε σχετικό δημοσίευμα του space.com παρατίθενται επιχειρήματα υπέρ και κατά της θεωρίας του πολυσύμπαντος (multiverse).

Υπέρ

Δεδομένης της επικρατούσας θεωρίας περί «Big Bang», με την απότομη διαστολή στις τρεις διαστάσεις και την εμφάνιση του φωτός και της μάζας στις τρεις διαστάσεις, υπάρχουν τουλάχιστον πέντε θεωρίες που εξηγούν γιατί ένα πολυσύμπαν θα ήταν δυνατόν να υπάρχει.

1. Δεν ξέρουμε ποιο ακριβώς είναι το σχήμα του χωροχρόνου. Σύμφωνα με μία θεωρία, είναι επίπεδο και εκτείνεται αιώνια, στο άπειρο. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι υπάρχουν πολλά σύμπαντα. Αλλά αυτό μπορεί να σημαίνει και επανάληψή τους, καθώς υπάρχει πεπερασμένος αριθμός συνδυασμών των σωματιδίων.

2. «Αιώνια διαστολή»: Βάσει έρευνας από τον Αλεξάντερ Βιλένκιν, κοσμολόγο του Πανεπιστημίου Tufts, όταν κάποιος κοιτά τον χωροχρόνο στο σύνολό του, κάποιες περιοχές του Διαστήματος σταματούν να διαστέλλονται (όπως το Big Bang διέστειλε το σύμπαν μας) ενώ κάποιες άλλες συνεχίζουν. Οπότε, αν φανταστεί κανείς το σύμπαν μας ως μια «φούσκα», αυτό θα σήμαινε ότι μπορεί να αποτελεί απλά μία από ένα δίκτυο από «φούσκες»- άλλα σύμπαντα, που μπορεί να έχουν ακόμα και διαφορετικούς νόμους της Φυσικής.

3. Πιθανώς τα πολλαπλά σύμπαντα να ακολουθούν τη θεωρία της κβαντομηχανικής, όσον αφορά στη «συμπεριφορά» των υποατομικών σωματιδίων, στο πλαίσιο της θεωρίας του «θυγατρικού σύμπαντος». Βάσει των νόμων των πιθανοτήτων, για κάθε εξέλιξη που μπορεί να προκύψει από μία επιλογή μας υπάρχει ένα διαφορετικό σύμπαν- οπότε είναι πρακτικά άπειρα.

4. Άλλη μία «οδός» την οποία μπορεί κάποιος να ακολουθήσει είναι η εξερεύνηση των μαθηματικών συμπάντων: Εν ολίγοις, η «δομή» των μαθηματικών αλλάζει ανάλογα με το σύμπαν στο οποίο βρίσκεται κανείς. «Μια μαθηματική δομή είναι κάτι που μπορείς να περιγράψεις με έναν τρόπο που είναι τελείως ανεξάρτητος από το ανθρώπινο “φορτίο”» αναφέρει ο Μαξ Τέγκμαρκ του ΜΙΤ, που πρότεινε τη θεωρία, στο σχετικό άρθρο το 2012. «Πιστεύω πραγματικά ότι υπάρχει εκεί έξω αυτό το σύμπαν, που μπορεί να υπάρχει ανεξάρτητα από εμένα, και θα συνεχίσει να υπάρχει ακόμα και αν δεν υπήρχαν άνθρωποι».

5. Παράλληλα σύμπαντα: Βάσει της θεωρίας περί επίπεδου χωροχρόνου, ο αριθμός των πιθανών συνδυασμών σωματιδίων σε πολλαπλά σύμπαντα θα ήταν περιορισμένος- 10^10^122, όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα. Οπότε, με έναν άπειρο αριθμό από κοσμικές «νησίδες», οι συνδυασμοί εντός τους πρέπει να επαναλαμβάνονται αιώνια. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν απείρως πολλά «παράλληλα σύμπαντα», δηλαδή «κοσμικές νησίδες» όμοιες με τη δική μας, καθώς και άλλες οι οποίες θα διαφέρουν π.χ. μόνο κατά τη θέση ενός ή δύο σωματιδίων, μέχρι και εντελώς διαφορετικά σύμπαντα.

Κατά

Δεν είναι λίγοι αυτοί που διαφωνούν με τις θεωρίες περί παράλληλων συμπάντων, ωστόσο.

Σε άρθρο του το 2015 στο Medium, ο αστροφυσικός Ήθαν Σίγκαλ δεχόταν ότι ο χωροχρόνος θα μπορούσε να εκτείνεται στο άπειρο, αλλά σημείωνε ότι υπάρχουν περιορισμοί στην ιδέα αυτή.

Το βασικό πρόβλημα είναι ότι το σύμπαν μας είναι ηλικίας 14 δισ. ετών, οπότε η ηλικία του δεν είναι «άπειρη».

Αυτό περιορίζει τις πιθανότητες συνδυασμού/ διάταξης των σωματιδίων. Επίσης, η διαστολή/ επέκταση στην αρχή του Σύμπαντος έλαβε χώρα εκθετικά, επειδή υπήρχε πολλή ενέργεια στον χώρο.

Ωστόσο, αυτή η διαστολή επιβραδύνθηκε – αυτά τα σωματίδια ύλης που δημιουργήθηκαν κατά το Big Bang, σύμφωνα με τον Σίγκαλ, δεν συνέχισαν να επεκτείνονται.

Μεταξύ των συμπερασμάτων που εξάγονται από αυτό είναι ότι τα διαφορετικά σύμπαντα θα είχαν διαφορετικούς ρυθμούς διαστολής – και αυτό από μόνο του μειώνει την πιθανότητα ύπαρξης συμπάντων παρομοίων με τα δικά μας.

«Ακόμα και παραμερίζοντας ζητήματα περί ύπαρξης άπειρων πιθανών αξιών για θεμελιώδεις σταθερές, σωματίδια και αλληλεπιδράσεις, και προσπερνώντας ζητήματα ερμηνείας όπως το αν η προσέγγιση περί πολλών κόσμων περιγράφει στην πραγματικότητα τη δική μας φυσική πραγματικότητα, το θέμα είναι ότι ο αριθμός των πιθανών αποτελεσμάτων/ εξελίξεων αυξάνεται τόσο γρήγορα- πιο γρήγορα από εκθετικά – οπότε εκτός και αν η διαστολή λαμβάνει χώρα για πραγματικά άπειρο χρονικό διάστημα (στην αιωνιότητα), δεν υπάρχουν παράλληλα σύμπαντα όμοια με το δικό μας».

huffingtonpost.gr