John Steinbeck "γι' αυτό θα αγωνιζόμουν: για την ελευθερία του νου να παίρνει όποια κατεύθυνση επιθυμεί, χωρίς να κατευθύνεται"

Και αυτό πιστεύω: ότι το ελεύθερο, 
εξερευνητικό μυαλό του κάθε ανθρώπου είναι το πιο πολύτιμο πράγμα στον κόσμο. 
Και γι' αυτό θα αγωνιζόμουν: για την ελευθερία του νου να παίρνει όποια κατεύθυνση επιθυμεί, χωρίς να κατευθύνεται. 
Και αυτό πρέπει να πολεμήσω: 
κάθε ιδέα, 
θρησκεία ή κυβέρνηση που περιορίζει ή καταστρέφει το άτομο. 
Αυτό είμαι και γι' αυτό αγωνίζομαι!!!

Μια δεκαετία πριν κερδίσει το Νόμπελ Λογοτεχνίας, ο John Steinbeck έγραψε το βιβλίο Ανατολικά της Εδέμ/East of Eden, το οποίο τελικά μεταφέρθηκε στην ομώνυμη ταινία του 1955 με πρωταγωνιστή τον James Dean και το οποίο ο John Steinbeck αρχικά απηύθυνε στους δύο μικρούς του γιους.

Στην αρχή της καριέρας του, ο John Steinbeck είχε δηλώσει την πρόθεσή του να βάλει τη "χώρα μου", την κοιλάδα  Salinas της Κεντρικής Καλιφόρνιας, στον παγκόσμιο λογοτεχνικό χάρτη:

Η χώρα μου είναι διαφορετική από τον υπόλοιπο κόσμο. 

Φαίνεται να είναι ένα από εκείνα τα εγκυμονούντα μέρη από τα οποία προέρχονται τα θαύματα.... 

Εγώ γεννήθηκα σ' αυτήν όπως και ο πατέρας μου. 

Τα σώματά μας προήλθαν από αυτό το χώμα - τα οστά μας προήλθαν από τον ασβεστόλιθο των δικών μας βουνών και το αίμα μας προέρχεται από τους χυμούς αυτής της γης. 

Σας λέω τώρα ότι η χώρα μου -εκατό μίλια μήκος και περίπου πενήντα πλάτος- είναι μοναδική στον κόσμο". 

Το δέκατο τρίτο κεφάλαιο του East of Eden περιλαμβάνει μερικά από τα πιο όμορφα, σπαρακτικά και διαχρονικά υπερβατικά πεζά που έχουν γραφτεί ποτέ - 
-. έναν υπέροχο διαλογισμό για το νόημα της ζωής και την ουσία του δημιουργικού πνεύματος:
Μερικές φορές ένα είδος αναλαμπής φωτίζει το μυαλό ενός ανθρώπου. 
Συμβαίνει σχεδόν σε όλους. 
Μπορείς να την αισθανθείς να μεγαλώνει ή να προετοιμάζεται όπως ένα φιτίλι που καίγεται προς τον δυναμίτη. 
Είναι ένα συναίσθημα στο στομάχι, μια απόλαυση των νεύρων, των μπράτσων! 
Το δέρμα γεύεται τον αέρα και κάθε βαθιά τραβηγμένη ανάσα είναι γλυκιά. 
Η αρχή της έχει την ευχαρίστηση ενός μεγάλου τεντωμένου χασμουρητού- αναβοσβήνει στον εγκέφαλο και όλος ο κόσμος λάμπει έξω από τα μάτια σας. 
Ένας άνθρωπος μπορεί να έχει ζήσει όλη του τη ζωή στο γκρίζο και η γη και τα δέντρα του σκοτεινά και ζοφερά. 
Τα γεγονότα, ακόμη και τα σημαντικά, μπορεί να έχουν περάσει από δίπλα του απρόσωπα και χλωμά. 
Και τότε - η δόξα - ένα τραγούδι του γρύλου να γλυκαίνει τα αυτιά του, 
η μυρωδιά της γης να ανεβαίνει τραγουδώντας στη μύτη του και το διάφανο φως κάτω από ένα δέντρο να ευλογεί τα μάτια του. 
Τότε ένας άνθρωπος ξεχύνεται προς τα έξω, ένας χείμαρρος από αυτόν και όμως δεν μειώνεται. 
Και υποθέτω ότι η σημασία ενός ανθρώπου στον κόσμο μπορεί να μετρηθεί από την ποιότητα και τον αριθμό των αναλαμπών του. 
Είναι ένα μοναχικό πράγμα, αλλά μας συνδέει με τον κόσμο. 
Είναι η μητέρα κάθε δημιουργικότητας και καθιστά κάθε άνθρωπο διαφορετικό από όλους τους άλλους ανθρώπους.
-. γράφοντας το 1952, και γράφοντας για τους δύο μικρούς του γιους, ο John Steinbeck κοιτάζει το μέλλον, ίσως και το παρόν μας, με ένα ανήσυχο και προφητικό μάτι:
Στον κόσμο συντελούνται τερατώδεις αλλαγές, δυνάμεις που διαμορφώνουν ένα μέλλον του οποίου το πρόσωπο δεν γνωρίζουμε. 
Ορισμένες από αυτές τις δυνάμεις μας φαίνονται κακές, ίσως όχι από μόνες τους, αλλά επειδή η τάση τους είναι να εξαλείψουν άλλα πράγματα που θεωρούμε καλά. 
Είναι αλήθεια ότι δύο άνδρες μαζί μπορούν να σηκώσουν πολύ εύκολα μια μεγάλη πέτρα από ό,τι ένας άνδρας. 
Μια ομάδα μπορεί να κατασκευάσει αυτοκίνητα πιο γρήγορα και καλύτερα από έναν άνθρωπο, και το ψωμί από ένα τεράστιο εργοστάσιο είναι φθηνότερο και πιο ομοιόμορφο. 
Όταν η τροφή μας και η ένδυση και η στέγασή μας γεννιούνται όλα μέσα στην περιπλοκή της μαζικής παραγωγής, η μαζική μέθοδος είναι βέβαιο ότι θα μπει στη σκέψη μας και θα εξαλείψει κάθε άλλη σκέψη. 
Στην εποχή μας η μαζική ή συλλογική παραγωγή έχει εισχωρήσει στην οικονομία μας, 
στην πολιτική μας, 
ακόμη και στη θρησκεία μας, 
έτσι ώστε ορισμένα έθνη έχουν αντικαταστήσει την ιδέα του Θεού με την ιδέα της συλλογικότητας. 
Αυτός είναι ο κίνδυνος στην εποχή μου. 
Υπάρχει μεγάλη ένταση στον κόσμο, ένταση που οδηγεί στην κατάρρευση και οι άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι και μπερδεμένοι.
-. και μας προβάλει ο John Steinbeck, μια σπαρακτική υπενθύμιση για το τι μας γαντζώνει στη ζωή και τι κάνει αυτή τη ζωή να αξίζει να τη ζούμε:
Σε μια τέτοια στιγμή μου φαίνεται φυσικό και καλό να κάνω στον εαυτό μου αυτές τις ερωτήσεις. 
Σε τι πιστεύω; 
Για τι πρέπει να αγωνιστώ και τι πρέπει να πολεμήσω;
Το είδος μας είναι το μόνο δημιουργικό είδος και έχει μόνο ένα δημιουργικό όργανο, το ατομικό μυαλό και πνεύμα του ανθρώπου. 
Τίποτα δεν δημιουργήθηκε ποτέ από δύο ανθρώπους. 
Δεν υπάρχουν καλές συνεργασίες, είτε στη μουσική, 
είτε στην τέχνη, 
είτε στην ποίηση, 
είτε στα μαθηματικά, 
είτε στη φιλοσοφία. 
Μόλις πραγματοποιηθεί το θαύμα της δημιουργίας, η ομάδα μπορεί να το οικοδομήσει και να το επεκτείνει, αλλά η ομάδα δεν εφευρίσκει ποτέ τίποτα.
Η αξία βρίσκεται στο μοναχικό μυαλό ενός ανθρώπου.
Και τώρα οι δυνάμεις που έχουν συσπειρωθεί γύρω από την έννοια της ομάδας έχουν κηρύξει πόλεμο εξόντωσης στην αξία,
στη μοναδικότητα,
στο μυαλό του ανθρώπου. 
Με την απαξίωση, 
με την πείνα, 
με τις καταπιέσεις, 
την εξαναγκαστική καθοδήγηση και τα εντυπωσιακά σφυροκοπήματα του συστήματος, το ελεύθερο, 
δραστήριο μυαλό καταδιώκεται, 
καθηλώνεται, 
αποβλακώνεται,
ναρκώνεται. 
Είναι μια θλιβερή αυτοκτονική πορεία που φαίνεται να έχει πάρει το είδος μας.
Και αυτό πιστεύω: ότι το ελεύθερο, 
εξερευνητικό μυαλό του μεμονωμένου ανθρώπου είναι το πιο πολύτιμο πράγμα στον κόσμο. 
Και γι' αυτό θα αγωνιζόμουν: για την ελευθερία του νου να παίρνει όποια κατεύθυνση επιθυμεί, χωρίς να κατευθύνεται. 
Και αυτό πρέπει να πολεμήσω: 
κάθε ιδέα, 
θρησκεία ή κυβέρνηση που περιορίζει ή καταστρέφει το άτομο. 
Αυτό είμαι και γι' αυτό αγωνίζομαι. 
Μπορώ να καταλάβω γιατί ένα σύστημα που βασίζεται σε ένα συγκεκριμένο μοντέλο πρέπει να προσπαθεί να καταστρέψει το ελεύθερο μυαλό,
γιατί αυτό είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να καταστρέψει ένα τέτοιο σύστημα. 
Σίγουρα μπορώ να το καταλάβω αυτό, και το μισώ και θα το πολεμήσω για να διατηρήσω το μόνο πράγμα που μας χωρίζει από τα μη δημιουργικά θηρία. 
Αν η αναλαμπή μπορεί να σκοτωθεί, είμαστε χαμένοι!
κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

Οι μύθοι δεν λένε πάντα την αλήθεια

Ο Ζαμπούντα ήταν κόκκινος, όπως όλοι στη φυλή του έτσι και αλλιώς. 
Οι κεραίες του, μακριές και στητές, ξεπετάγονταν από το κεφάλι και ανιχνεύανε συνεχώς τον αέρα για δονήσεις, για μηνύματα φαγητού. 
Και αυτός περήφανος για αυτές, τις κρατούσε ψηλά για να ξεχωρίζει από τους άλλους. 
Για να είναι διαφορετικός.
Ο Ζαμπούντα ήταν γεννημένος εργάτης. Άνηκε στην εργατική τάξη. 
Η ύπαρξή του ήταν συνυφασμένη με το κουβάλημα τροφής στη φωλιά. 

Κάθε μέρα ξεκινούσε και περπατούσε μαζί με δεκάδες μυρμήγκια πάρα πολλά μέτρα και κουβαλούσε στις πλάτες του πολλές φορές το βάρος του για να τραφεί η φωλιά. 
Να τραφεί η βασίλισσα και τα χιλιάδες στόματα που αριθμούσε η φυλή.
Όμως ο Ζαμπούντα δεν ήθελε να μείνει εργάτης όλη τη ζωή του. 
Ήθελε να γίνει στρατιώτης. 
Να ανέβει βαθμίδα και να μην είναι αναγκασμένος να φορτώνεται βάρη όλη τη ζωή του. 
Να προσέχει τους άλλους, να πολεμάει για τη φυλή, να αποκτήσει δόξα. 
Και ίσως μια μέρα να έφτανε να τεκνοποιήσει τη βασίλισσα. 
Είχε όνειρα ο μικρός κόκκινος εργάτης, αλλά οι μέρες περνούσαν και παρότι ο Ζαμπούντα έβαζε τα δυνατά του κάθε μέρα για να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους, παρέμενε εργάτης. 
Έτσι μια μέρα πήγε στον υπεύθυνο της βάρδιάς του και στάθηκε μπροστά του, όρθωσε το ανάστημα του και είπε:
«Θέλω να γίνω και εγώ στρατιώτης όπως εσύ. 
Βαρέθηκα να κουβαλάω μία ολόκληρη ζωή.»
«Ναι αλλά είσαι εργάτης. 
Δε μπορείς να γίνεις στρατιώτης. 
Είναι η μοίρα σου να κουβαλάς. 
Γι’ αυτό είσαι γεννημένος», του απάντησε ο στρατιώτης.
«Δεν είναι έτσι. 
Έχω κουβαλήσει πολύ περισσότερο φαγητό από όσο θα φάω σε όλη τη ζωή μου. 
Έχω κάνει το χρέος μου. 
Θέλω να σταματήσω.»
«Μην λες αηδίες. 
Αν ζητήσουν όλοι οι εργάτες να σταματήσουν να κουβαλάνε η φυλή θα πεθάνει της πείνας.»
«Όχι δεν είναι έτσι. 
Μπορούμε να αλλάξουμε θέση και να κουβαλάτε οι στρατιώτες. 
Εσείς δεν έχετε χρέος προς τη φυλή;»
Ο στρατιώτης είχε αρχίσει να εκνευρίζεται. 
Η κόκκινη μουσούδα του ήταν έτοιμη να εκραγεί.
«Άκου να δεις. Δεν γίνονται αυτά που λες. 
Οι εργάτες είναι εργάτες και οι στρατιώτες στρατιώτες. 
Αν σταματήσετε να διακινείτε το φαγητό αυτή η κοινωνία θα παραλύσει. 
Στηρίζεται σε σας. 
Να είσαι περήφανος γι’ αυτό που είσαι. 
Φαντάζεσαι πως θα ήταν αν δεν υπήρχατε εσείς να υπηρετείτε πιστά το κοινό καλό;»
«Ωραία αφού είναι τόσο σημαντικό αυτό που κάνουμε γιατί δεν απολαμβάνουμε και εμείς τα προνόμια που έχετε εσείς; 
Και αφού είναι τόσο σημαντικό γιατί δεν το κάνεις εσύ και να πάρω εγώ τη θέση σου στην τεμπελιά; 
Έλα να δοξαστείς εσύ στη θέση μου. 
Εγώ βαρέθηκα τόση πολλή δόξα. 

Δεν θέλω άλλο.»
«Σταμάτα, θα με τρελάνεις. 
Δεν σκέφτεσαι την καλή μας τη βασίλισσα; 
Πως θα τραφεί; 
Αν συνεχίσεις να μιλάς έτσι θα αναγκαστώ να σε τιμωρήσω.»
Ο Ζαμπούντα όμως δεν είχε σκοπό να σταματήσει.
«Στο διάολο και η βασίλισσα. 
Να βγει να μαζέψει το φαγητό της μόνη της.»
Και έτσι ο Ζαμπούντα τιμωρήθηκε σκληρά για τα λόγια και την ανταρσία του. 
Γιατί κανένας από τους εργάτες δεν τον υποστήριξε. 
Και τον έστελναν όλο και σε πιο απομακρυσμένες αποστολές, πολλές φορές μόνο του. 
Αλλά από τύχη ή από κάποιο παιχνίδι της μοίρας γλίτωνε τους κινδύνους. 
Και μια μέρα γνώρισε ένα τζιτζίκι που λιαζόταν κάτω από τον ήλιο.
Το τζιτζίκι τον κοίταξε και χαμογέλασε.
«Έϊ μυρμήγκι τι κάνεις;»
«Κουβαλάω φαγητό για τη φυλή.»
«Πάντα η ίδια ιστορία έτσι; 
Δεν βαρέθηκες;»
«Βαρέθηκα, αλλά τουλάχιστον εγώ θα ζήσω το χειμώνα ενώ εσύ θα πεθάνεις.»
«Αλήθεια πιστεύεις πως αυτή είναι η διαφορά μεταξύ μας; 
Μην πιστεύεις στους μύθους μυρμήγκι, δεν λένε πάντα την αλήθεια. 
Η διαφορά είναι πως εγώ είμαι ελεύθερος να αποφασίσω αν θα ζήσω ή θα πεθάνω, ενώ εσύ δεν είσαι.»
Ο Ζαμπούντα κοντοστάθηκε λίγο και μετά χωρίς να πει τίποτα συνέχισε το δρόμο του. 
Όμως τα λόγια του τζίτζικα βούιζαν κάθε μέρα στα αυτιά του. 
Και έφτασε μία μέρα που η φυλή του δέχτηκε ξαφνικά επίθεση από εισβολείς. 
Ήταν μία μέρα που ο Ζαμπούντα ήταν απομακρυσμένος από όλους και έψαχνε φαγητό. 

Και είδε τους εχθρούς να πλησιάζουν και ενστικτωδώς άρχισε να τρέχει για να ειδοποιήσει τους άλλους. 

Και τότε έφτασε μπροστά σε ένα σταυροδρόμι. 
Ο πρώτος δρόμος οδηγούσε προς τη φωλιά, ο δεύτερος προς τον τζίτζικα. 
Ο ένας προς τη σκλαβιά και την προστασία, ο άλλος προς την ελευθερία και την αβεβαιότητα.
Όμως ο Ζαμπούντα ήταν σίγουρος για την απόφασή, ίσως για πρώτη φορά στη ζωή του. 
Και όπως περπατούσε στον δεύτερο δρόμο σκέφτηκε:
"Οι μύθοι δεν λένε πάντα την αλήθεια."

free-fantasia

Όχι μόνο μια νύχτα

Ε λοιπόν, μία βόλτα στα αστέρια μπορεί να είναι πολύ όμορφη, περιπετειώδης, γλυκιά, με μουσική αίσθηση, γεμάτη χαμόγελα και χρώματα...

Ας δούμε τους ήρωες της ιστορίας μας:
Η Μαρίνα και ο Χρήστος γνωρίστηκαν το περσινό καλοκαίρι στη Μήλο.
Γνωρίστηκαν στην παραλία Σαρακήνικο.
Η Μαρίνα ξαφνικά ένιωσε μία αδιαθεσία και λιποθύμησε... Ευτυχώς ο Χρήστος ήταν ακριβώς δίπλα της και την έπιασε! Τυχαίο; Ποιος ξέρει να μας πει... Για να μην σας τα πολυλογώ, ερωτεύτηκαν με την πρώτη ματιά!
Συνέχισαν μαζί τις διακοπές τους στη Μήλο και συνέχισαν να βγαίνουν στην Αθήνα όταν τελείωσαν οι διακοπές τους.
Η Μαρίνα και ο Χρήστος αργότερα άνοιξαν ένα καφέ – μπαρ στον Πόρο. “ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ”.
…
Μάνος και Βίκυ.
Γνωρίστηκαν σε μία παράσταση στο Πλανητάριο το Φεβρουάριο. Τί νομίζετε; Το Πλανητάριο είναι μόνο για μικρούς;... Και βέβαια όχι!... Κυριολεκτικά τους έπεσαν οι πλανήτες στο κεφάλι! Τί αστέρια, τί πλανήτες, τί αστερισμοί... Μέχρι και αστέρες νόβα και εκρήξεις !
Η Βίκυ ήταν εκεί με μία φίλη της, και ένιωθε μεγάλο δέος μέσα στην αίθουσα. Δίπλα της αριστερά, καθόταν ο Μάνος και δεξιά της, η φίλη της. Κάποια στιγμή συναντήθηκαν τα χέρια τους στο κοινό μπράτσο της καρέκλας... αριστερά...
Ο πλανήτης Αφροδίτη είχε κάνει το θαύμα του! Πλανήτης της αγάπης βλέπετε... Έρωτας με την πρώτη ματιά κι εδώ ! Εκρηκτική σχέση!
Η Βίκυ έφτιαχνε κοσμήματα, ερασιτεχνικά. Αργότερα, με τη βοήθεια του Μάνου, πραγματοποίησε την πρώτη της έκθεση. Συμμετείχε στο Φεστιβάλ της Μήλου. Ο Μάνος ήταν φωτογράφος, και απαραίτητος όπως φαίνεται στην πρώτη έκθεση της αγαπημένης του! Δημοσίευσε φωτογραφίες των εκθεμάτων στο περιοδικό που εργαζόταν για να της κάνει έκπληξη!
…
· Ζωή, Στέλιος, Αγάπη, μικρός Χάρης, μικρή Ιουλία.
Η Ζωή και ο Στέλιος είναι ζευγάρι, παντρεμένοι με δύο παιδιά τον Χάρη και την Ιουλία. Η Αγάπη είναι η αδερφή της Ζωής και θεία των παιδιών.
Συναντήθηκαν για λίγο πάλι, το καλοκαίρι στην Θεσσαλονίκη. Η Αγάπη ήταν εκεί για ένα συνέδριο. Είναι γιατρός βλέπετε... Της έκαναν έκπληξη το πρωί του Σαββάτου!!! Πόση χαρά πήρε η Αγάπη που τους είδε! Πάντα χαιρόταν όταν έβλεπε τα ανίψια της! Ήταν πολύ ηλιόλουστη μέρα. Περπάτησαν κατά μήκος της προβλήτας, πήγαν στο Λευκό Πύργο, έκαναν μία βουτιά στην παραλία της Αγίας Τριάδας (όχι όπου κι όπου !...), χαλάρωσαν με παιδική παράσταση, παιχνίδι, κακάο, καφέ...Αντάλλαξαν γνώσεις από το συνέδριο! Εμ κι αυτοί καλοκαιριάτικα, συνέδριο... Τέλος πάντων... Πέρασε η μέρα και έφτασε το βράδυ... Βγήκε το φεγγαράκι και τα αστέρια. Η Αγάπη ερωτεύτηκε... Ποιον δεν θα σας πώ ακόμη...
Η ζωή στο μεγαλείο της και η Ζωή στα καλύτερά της!

...
Χαρά, Άγγελος, Παναγιώτης
Τρεις φίλοι που πήγαν ένα ξαφνικό ταξίδι στον Πόρο το περσινό φθινόπωρο. Βλέπετε αρρώστησε ξαφνικά ο πατέρας του Άγγελου, και έπρεπε να πάει. Σε συμπαράσταση και παρέα, ακολούθησαν στο ταξίδι το ζευγάρι και φίλοι του Άγγελου, Χαρά και Παναγιώτης.
Ο Άγγελος ήταν αρκετά στεναχωρημένος, γιατί ο πατέρας του είχε πάθει ξαφνικό εγκεφαλικό και ήταν στο νοσοκομείο. Το πρωί πήγαινε στο νοσοκομείο να τον επισκεφθεί και το απόγευμα άλλαζε για λίγο βάρδιες με τη Χαρά και τον Παναγιώτη. Το βράδυ κοιμόταν δίπλα του για να ελέγχει αν όλα πήγαιναν καλά. Σε λίγες μέρες ο πατέρας του Άγγελου ήταν καλύτερα και βγήκε από το νοσοκομείο. Ο Άγγελος, αφού άφησε τον πατέρα του σε καλά χέρια, έπρεπε να γυρίσει πίσω στην Αθήνα για τις δουλειές του. Περιμένοντας το καράβι για το γυρισμό, κάθισε με τους φίλους του σε ένα καφέ για να περάσει η ώρα μέχρι να επιβιβαστούν. Το καφέ λεγόταν “ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ”. Εκεί που κάθονταν ωραία και καλά, πέρασε σαν σίφουνας από δίπλα τους μία γυναίκα τρέχοντας! Σκόνταψε όμως για κακή της τύχη, και έχυσε πάνω στον Άγγελο τον καφέ που κρατούσε! Πώ πώ ανακατοσούρα που προέκυψε! Ποιος είδε τον Άγγελο και δεν τον φοβήθηκε! Άρχισε να φωνάζει και να βρίζει (ευτυχώς όχι πολύ πρόστυχες βρισιές... καθημερινές μάλλον θα έλεγα...) τη γυναίκα που βιαζόταν.
Η γυναίκα αυτή βιαζόταν και με το δίκιο της, διότι το καράβι για Αθήνα έφευγε σε πέντε λεπτά από το λιμάνι! Ο Άγγελος σταμάτησε αμέσως να βρίζει, και όλοι μαζί πλέον, άρχισαν να τρέχουν προς το καράβι! Πώς είχε περάσει η ώρα ούτε που το είχαν καταλάβει! Αν δεν ήταν το ατύχημα με τον καφέ, ακόμα στον Πόρο θα βρίσκονταν!
Επάνω στο καράβι λοιπόν συστήθηκαν.
- Χίλια συγνώμη για το ατύχημα πρίν!
- Εγώ συγνώμη, που εκνευρίστηκα τόσο πολύ και ήμουν αγενής! Αν δεν ήσουν εσύ, ακόμη στην προβλήτα θα περιμέναμε! Είμαι ο Άγγελος...Από δώ η Χαρά και ο Παναγιώτης.
- Είμαι... η Αγάπη. Χαίρομαι που σας γνωρίζω έστω και κάτω απ' αυτές τις συνθήκες... Ελπίζω να έχουμε ευχάριστο ταξίδι!
...
Στο πλοίο γινόταν ένα πάρτυ και είχε ξεσπάσει ξέφρενο κέφι! Χορός πάνω στο κατάστρωμα, κρασί, μουσική, η αίσθηση της χαράς και της απόλαυσης ήταν διάσπαρτη στην ατμόσφαιρα και τους παρέσυρε όλους!
Ο Άγγελος χαλάρωσε λίγο με την παρέα του, συμμετείχαν στο χορό, και φυσικά έγινε ζευγάρι με την ...........Αγάπη.
Άγγελος-Αγάπη, τέλεια ονόματα για μία ακόμη βόλτα στα αστέρια...! Η εκδρομή αυτή θα τους έμενε αξέχαστη!
.....
Η Αγάπη όπως είπαμε, ήταν γιατρός. Και φυσικά παρείχε τις γνώσεις και τις υπηρεσίες της στον πατέρα του Άγγελου, ο οποίος όλο και καλύτερα γινόταν. Ήταν όλοι πολύ χαρούμενοι! Η Αγάπη γνώρισε τα ανίψια της και τους γονείς τους, στους καινούργιους της φίλους. Η παρέα μεγάλωνε όλο και πιο πολύ! Και φυσικά, η αίσθηση της ζωής και της χαράς, δεν διαρκεί μόνο μία νύχτα… Για μια δικιά μας αστραπή, μέσα στον ξένο ουρανό …

.................

ήταν ένα όμορφο κείμενο που ανακάλυψα στο:συγγραφολόγιο-  https://sites.google.com/site/syggrafologio/home/guests/thaleia/nyhta

ntina