Ομήρου Οδύσσεια : τα φτερωτά καράβια των Φαιάκων του Οδυσσέα

Στην ελληνική μυθολογία οι Φαίακες (Φαίηκες στην ιωνική διάλεκτο, π.χ. στον Όμηρο, Φαίαξ ή Φαίηξ στον ενικό αριθμό) ήταν ένας λαός γνωστός ιδιαίτερα από τον Όμηρο για τη ναυτοσύνη του («ναυσικλυτοί»). 
Οι Φαίακες ήταν οι αγαπημένοι των θεών και φίλοι των ανθρώπων. 
Αναφέρεται ότι αρχικώς κατοικούσαν στην απομακρυσμένη Υπέρεια, στα πέρατα του κόσμου. 
Ως συγγενείς των θεών, αποκαλούνταν «αγχίθεοι», όπως οι Κύκλωπες και οι Γίγαντες. 
Μια εποχή που βασιλιάς τους ήταν ο Ναυσίθοος, οι Φαίακες εκδιώχθηκαν από την Υπέρεια από τους Κύκλωπες και μετοίκησαν σε ένα νησί, τη Σχερία, που αποκλήθηκε από αυτούς και «Νήσος των Φαιάκων». 
Οι Φαίακες διακρίνονταν για τη φιλοξενία τους, όπως την περιγράφει ο Όμηρος μετά τη διάσωση του Οδυσσέα από τη Ναυσικά στη «Νήσο των Φαιάκων». 
Ο βασιλιάς τους εμφανίζεται να κυβερνά ως πρόεδρος ενός συμβουλίου αποτελούμενου από 12 άλλους άρχοντες, ως ίσος προς εκείνους και όχι ως μέλος μιας ανώτερης τάξεως. 
Οι Φαίακες ήταν ειρηνικός λαός που αποστρεφόταν τον πόλεμο, εργατικοί και εύθυμοι, αγαπούσαν το καλό φαγητό, τα λουτρά, τον έρωτα, τα τραγούδια και τον χορό. 
«Η εντολή αυτών είναι να παραπέμπωσιν ακινδύνως εις την πατρίδα των πάντας τους προς αυτούς πλέοντας», πράγμα το οποίο κατόρθωναν με τα θαυμαστά πλοία τους. 
Τα πλοία αυτά δεν είχαν κουπιά, ούτε πηδάλιο και διέτρεχαν τη θάλασσα σαν να ήταν φτερωτά, προικισμένα με αυτό το χαρακτηριστικό από τον θεό Ποσειδώνα, ενώ είχαν νου και μυαλό ανθρώπινο.
Σύμφωνα μέ τήν ἀντίληψη τῆς ἀρχαιολόγου καί νομικοῦ Ένριέττας Μέρτζ, ἡ Σχερία πού δέν ἦταν νῆσος ἀλλά χώρα, βρισκόταν στόν κόλπο τοῦ Μεξικοῦ κοντά στήν Φλώριδα, ἐνῶ ἡ Ὠγυγία βρισκόταν στίς σημερινές Ἀζόρες νήσους. 
Συγκεκριμένες τοπογραφικές, γεωγραφικές, ζωολογικές καί μετεωρολογικές περιγραφές τοῦ Ὁμήρου στήν Ὁδύσσεια ἐπιβεβαιώνουν τήν ἀντίληψη αὐτή. 
Ἐκεῖ συμβαίνουν κυκλῶνες, ἀειφόρος ἀνάπτυξη, μεγάλες παλίρροιες κλπ. πού μᾶς περιγράφει μέ μεγάλη ἀκρίβεια ὁ Ὃμηρος. 
Ὁ Ἑρμῆς γνωρίζει ὃτι οι  περιπλανήσεις τοῦ Ὀδυσσέα θα τελειώσουν και θά γυρίσει στήν Ἰθάκη μέσω…Σχερίας, ἀλλά δέν τό λέει στήν Καλυψώ, ἡ ὁποία δέν τό γνωρίζει. 
Γι᾽αὐτό ἐκείνη συνιστᾶ στόν Ὀδυσσέα ἀργότερα, κατά τήν κατασκευή μεγάλης σχεδίας, νά ἒχει στό ἀριστερό του χέρι τήν Μεγάλη Ἂρκτο οἲη δ᾽ἂμμορος ἐστί λοετρῶν Ὠκεανοῖο (Ὀδ. ε 172), δηλαδή δέν βυθίζεται στόν Ὠκεανό, ἢτοι οἱ ἀστέρες της εἶναι ἀειφανεῖς. 
Ὃταν λοιπόν ὁ Ὀδυσσέας ἀποπλέει ἀπό τήν Ὠγυγία, τίς σημερινές Ἀζόρες, με κατεύθυνση τήν Ἰθάκη, πλέει πρός ἀνατολάς. 
Πολύ σωστά λοιπόν τοῦ συνιστᾶ ἡ Καλυψώ (ἡ καλύπτουσα θεά) νά ἒχει στ᾽ἀριστερά του τήν Μεγάλη Ἂρκτο γιά νά φθάσει στήν Ἰθάκη. 
Ἑπομένως ἀποπλέοντας ἀπό τήν Ὠγυγία, ἀντί νά περάσει ἀπό τίς Ἡράκλειες στῆλες, τό σημερινό Γιβραλτάρ, ὣστε νά εἰσέλεθει στήν Μεσόγειο, παρεσύρθη ἀπό τό ρεῦμα τῶν Καναρίων Νήσων, πού τόν ὁδήγησε ὑποχρεωτικά στό Ρεῦμα τοῦ Κόλπου (Gulf Stream), πού καί αὐτό τό γνώριζε ὁ Ὃμηρος ὡς ἀψόρρον ποταμόν Ὠκεανόν, ἢτοι ὡς ὀπισθόρρον ποταμόν, (πού γυρίζει πίσω), ὑποδηλώνοντας ἒτσι τό Ρεῦμα τοῦ Κόλπου, ἀφοῦ οἱ ποταμοί δέν γυρίζουν πίσω, πλήν τοῦ κολπείου ρεύματος.
Ἑπομένως αὐτή ἡ σύσταση τῆς Καλυψοῦς πρός τό Ὀδυσσέα, δηλαδή νά ἒχει στό ἀριστερό του χέρι τήν Ἂρκτο, θά εἶχε ἰσχύ ὃταν αὐτός γύριζε ἀπό τούς Φαίακες στήν Ἰθάκη. 
Ἀξίζει νά σημειωθεῖ ὃτι τό Ρεῦμα τοῦ Κόλπου ἀμέσως βόρεια τοῦ Ἁγίου Δομινίκου, ρέει στίς 20 μοῖρες βορείου πλάτους, πρᾶγμα πού ἐπίσης σημαίνει ὃτι ἡ Μεγάλη Ἂρκτος στό σημεῖο τῆς κυκλικῆς περιφορᾶς γύρω ἀπό τόν Πολικό Ἀστέρα, θά βυθιζόταν στόν ὁρίζοντα καί δέν θά ἦταν ἂμμορος λοετρῶν Ὠκεανοῖο, δηλαδή ἀειφανής. 
Ἡ Μέρτζ πιστεύει ὃτι κάποιο λάθος ἒγινε μέ ἂγνωστο τρόπο, πιθανόν κατά τούς χρόνους τῆς γενικῆς ταξινομήσεως τῆς Ἀλεξανδρινῆς Βιβλιοθήκης κατά τόν 2ον αἰῶνα καί ὃτι τό ἀπόσπασμα αὐτό, εἲτε ἒχει μεταφερθεῖ ἀπό τήν ἀρχική του θέση ἢ κατ᾽ἂλλον τρόπο πολλοί ἀπό τούς στίχους ἒχουν ἀπαλειφθεῖ. Καί μᾶλλον ἒχει δίκιο ἡ Ἀμερικανίδα μελετήτρια τοῦ Ὁμήρου, ὁ ὁποῖος ἐπαναλαμβάνει αὐτόν τόν στίχο καί στήν ραψωδία τῆς Ἰλιάδος Σ 489, καθώς γνωρίζει ὃτι ὁ ἐρχόμενος ἀπό τίς ῾Ηράκλειες Πύλες πρός Ἰθάκη καί εἰσερχόμενος στήν Μεσόγειο μέ προορισμό τήν Ἰθάκη πρέπει νά κατευθύνεται ἀνατολικά ὃταν ἒχει στ᾽ἀριστερά του τἠν Μεγάλη Ἂρκτο.
Πολλούς αἰῶνες ἀργότερα, ὁ νεώτερος ἐκδότης τῶν παναρχαίων Ἀργοναυτικῶν Ἀπολλώνιος ὁ Ρόδιος, σπουδαῖος φιλόλογος τῆς ἀρχαιότητος, μᾶς πληροφορεῖ ὃτι ἡ <<Ἀργώ>> ἒπλεε κάτω τοῦ Ἰσημερινοῦ, ὃπου ἡ Μεγάλη Ἂρκτος δέν εἶναι ἀειφανής καί δέν ἰσχύει ὁ στίχος Ὀδ. ε 172. Τώρα πῶς ἡ “Ἀργώ” ἒπλεε ξαφνικά ἀπό τήν Μεσόγειο στόν Νότιο Ἀτλαντικό Ὠκεανό. 
Ὁ Ὃμηρος μᾶς περιγράφει τίς περιπλανήσεις τοῦ Ὀδυσσέα στόν Βόρειο Ἀτλαντικό. 
Ὁ προσεκτικός ἀναγνώστης μένει κατάπληκτος ἀπό τίς περιγραφές αὐτές,καθώς ἀντιλαμβένεται ὃτι οἱ ὁμηρικές περιγραφές ἀναφέρονται σέ τροπικές περιοχές, πού οὐδέποτε συμβαίνουν στήν Μεσόγειο. 
ΟΜΗΡΟΥ ΟΔΎΣΣΕΙΑ (ΜΕΤΆΦΡΑΣΗ)
Κι ακόμα πες μου, ποιά είν᾿ η χώρα σου κι η πόλη κι ο λαός σου,
για να σε πάνε τα καράβια μας με τους διαλογισμούς τους ·
τι εμείς οι Φαίακες στα καράβια μας δε θέμε καπετάνιους
κι ουδέ τιμόνια, σαν που βρίσκουνται στων άλλων τα καράβια ·
ό,τι λογιάζουμε, ό,τι θέλουμε μονάχα τους το βρίσκουν,
και των ανθρώπων όλων ξέροντας και καρπερά χωράφια
και πολιτείες, γοργά της θάλασσας τα πλάτη διαπερνούνε
συντυλιγμένα μες σε σύγνεφο και καταχνιά, κι ουδ᾿ έχουν
φόβο ποτέ τους να βουλιάξουνε κι ουδέ ζημιά να πάθουν.
Ακούστε όμως και τούτο: ο κύρης μου, χρόνια παλιά, ο Ναυσίθος,
θυμούμαι πού' λεγε πως κάποτε θα θύμωνε μαζί μας
ο Ποσειδώνας, τι όλους σπίτια τους γερούς τους προβοδάμε ·
κι ένα καράβι μας καλόφτιαστο, την ώρα που θα' ρχόταν
από προβόδισμα, θα τό' σπαζε στο αχνό το πέλαο μέσα,
και με βουνό τρανό θα σκέπαζε την πολιτεία μας γύρα.
Οι Φαίακες έχουν πλοία αβύθιστα, που κατευθύνονται από το νου των ανθρώπων και δεν έχουν ανάγκη από καπετάνιους και τιμόνια. 
Η επιστροφή τού Οδυσσέα στην Ιθάκη είναι πάνω απ΄ όλα ένα ταξίδι ιδεατό, ένα ταξίδι τού νου και της καρδιάς. Έτσι βρίσκει το δρόμο για την πατρίδα του. 
Επανερχόμενοι στους Φαίακες, μοιάζει να υπάρχει κάτι περίεργο και μυστηριώδες σχετικά με τα πλοία τους, που από την περιγραφή του βασιλιά τους Αλκίνου (ή Αλκίνοου) φαίνεται να μη χρειάζονται πλοηγό και τιμονιέρη και να βρίσκουν μόνα τους την πορεία σε ομίχλες και συννεφιές, χωρίς να κινδυνεύουν. 
Η περιγραφή λοιπόν του Αλκίνου που σαν βασιλιάς προφανώς ήθελε να εντυπωσιάσει τον Οδυσσέα, μπορεί απλά να κρύβει την κατοχή του μυστικού της πυξίδας, που χάθηκε αργότερα μαζί με τους ίδιους τους Φαίακες. 
Και σύμφωνα με ένα άρθρο της αρχαιολόγου Τερέζας Μητσοπούλου στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία της 20 Ιανουαρίου 1988 με τίτλο «Το ψαράκι στην πλώρη», αυτό ίσως πράγματι συνέβη, καθώς η απεικόνιση ενός ψαριού στην πλώρη πλοίων σε τηγανόσχημα σκεύη (2800-2300 π.Χ.), ενδέχεται να υπονοεί τη χρήση κάποιου είδους πυξίδας. 
Έχοντας λοιπόν μία πυξίδα, ένα καράβι αποκτά ουσιαστικά όλες τις δυνατότητες που αναφέρει ο Αλκίνος για πλεύση φαινομενικά «στα τυφλά». 
Ο Οδυσσέας ήταν σαν ναρκωμένος κατά τη διάρκειά του ταξιδιού της επιστροφής στην πατρίδα του την Ιθάκη.
Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που όταν οι ναύτες τον κατέβασαν στην Ιθάκη που τόσο λαχταρούσε να δει (για σύγκριση όταν έφυγαν από το νησί του Αιόλου, έμεινε εννέα μερόνυχτα ξάγρυπνος μέχρι να δει την Ιθάκη, κ΄ 30), και παρά τη βίαιη προσάραξη που προηγήθηκε (ν΄ 115), αυτός κοιμόταν ακόμα! 
Νωρίτερα ο ίδιος ο Αλκίνος είχε αναφέρει στον Οδυσσέα ότι θα κάνει το ταξίδι κοιμισμένος (η΄ 318) ακόμα και αν πρόκειται να τον μεταφέρουν πιο πέρα και από την Εύβοια … «που λένε ότι βρίσκεται στην άκρη του κόσμου» … στην οποία κάποτε μετέφεραν τον Ραδάμανθυ καταφέρνοντας μάλιστα να επιστρέψουν την ίδια κιόλας ημέρα! (η΄ 326).
από το χρονολόγιο https://www.facebook.com/photo/?fbid=2283685325471153&set=a.266662827173423

https://homerlink.blogspot.com/?m=1

Παλαμήδης - Ο μέγας αδικημένος του Τρωικού πολέμου

Παλαμήδης

Ο μέγας αδικημένος του Τρωικού πολέμου

Κλαίει η ψυχή μας ανατρέχοντας στον ιστορία αυτού του πολύ σπουδαίου και σεμνού ήρωα.

Ποιος ήταν ο Παλαμήδης και γιατί θεωρείται ως ο δεύτερος Προμηθέας;  

Ποιες σπουδαίες ανακαλύψεις έκανε και ποια η δράση του κατά τον Τρωικό πόλεμο;

Γιατί ο θεϊκός Όμηρος τον καταδίκασε στην αφάνεια και δεν αναφέρει καν το όνομά του ούτε στην Ιλιάδα ούτε στην Οδύσσεια;

Τι ήξερε ο Σωκράτης και μας τον θυμίζει στην απολογία του στο δικαστήριο;

Ποιοι άλλοι σπουδαίοι, κατά την αρχαιότητα, τον τιμούν και τον μνημονεύουν;

Πώς και γιατί κορυφώνεται η αντιπάθεια του Οδυσσέα εναντίον του Παλαμήδη;

Με ποιο τρόπο κατασυκοφαντείται από τον ευνοούμενο της Αθηνάς, πολυμήχανο Οδυσσέα και καταδικάζεται από το στράτευμα ‘’εις θάνατον’’, δια λιθοβολισμού;

Ποιος ο ρόλος του Αγαμέμνονα;

Ποια η στάση του Αίαντα και πώς αντέδρασε ο Αχιλλέας;

Ήταν ο Παλαμήδης όντως και ιατρός, αποτελεσματικός  επιδημιολόγος, που δίνει μαθήματα στους σημερινούς, εν πολλοίς προχειρολογούντες επιδημιολόγους;

Ο ΠAΛΑΜΗΔΗΣ, κατ’ εντολή του Αγαμέμνονα,  είχε την ευθύνη της επιμελητείας ενός στρατεύματος, των Αχαιών, που αριθμούσε περί τους εκατό χιλιάδες άνδρες - 1186 πλοία από 29 βασίλεια) και το οποίο βρισκόταν σε εκστρατεία για δέκα ολόκληρα χρόνια. 

Αυτό σημαίνει ότι δεν θα έπρεπε να τους λείψει ούτε μέρα το νερό και το καλό φαγητό.  

Οι άριστες υγειονομικές συνθήκες  διαβίωσης των στρατιωτών ήταν δική του αρμοδιότητα, όπως και η ευεξία και πολεμική τους ετοιμότητα καθώς και η πρόληψη μεταδοτικών νόσων. 

Φρόντιζε ακόμη να περνούν ευχάριστα τις ελεύθερες τους ώρες και να απασχολούνται με ωφέλιμα ομαδικά και ατομικά παιχνίδια, ακόμη και επιτραπέζια, μερικά από τα οποία, όπως το σκάκι και το τάβλι,  έφθασαν μέχρι και τις μέρες μας και δικαίως αποδίδονται στην ευρηματικότητά του.

 ‘’ΓIA ΤΑ ΠΑΘΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΗΔΗ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΑΚΟΥΣΕΙ;      
 Γιατί γι’  αυτόν όλοι συνέθεσαν ύμνους, ότι χάθηκε, γιατί φθονήθηκε από τον Οδυσσέα για την σοφία του’’
                            (Ξενοφώντος Απομνημονεύματα)
«σκοτώσατε, σκοτώσατε, τον πάνσοφο, 
ω Δαναοί, τον αθώο, το αηδόνι των Μουσών» 
                                       (Ευριπίδη, Παλαμήδης)
Ο θεϊκός Όμηρος αγνοεί τον Παλαμήδη.   
Ο μέγιστος ποιητής όλων των εποχών, δεν αναφέρει καν το όνομά του ούτε στην Ιλιάδα ούτε στην Οδύσσεια.  
Τον καταδικάζει στην λήθη…
Θα έπρεπε να τον γνωρίζει;  
Ποιος ήταν ο Παλαμήδης;
Οι πολλές αρχαίες πηγές μας πληροφορούν  ότι ο Παλαμήδης υπήρξε ο επιτελάρχης των 100.000 Αχαιών, από 29 πόλεις – κράτη που εξεστράτευσαν εναντίον της Τροίας, με 1186 πλοία, με τους βασιλείς τους και τους ημίθεους πολεμιστές τους.  
 Από την Αυλίδα, καθώς ανέμεναν να φυσήξει ούριος άνεμος, ο Παλαμήδης με εντολή του αρχιστράτηγου Αγαμέμνονα, είχε τη μέγιστη ευθύνη της γενικής επιμελητείας ολόκληρου του στρατεύματος, προκειμένου να έχουν τις καλύτερες δυνατές συνθήκες διαβίωσης, καλή τροφή και καθαρό νερό,  ώστε να υπομένουν καρτερικά μέχρι τη στιγμή του απόπλου για την Τροία. 
Πανέξυπνος, αποτελεσματικός και ιδιαίτερα ευρηματικός, θεωρείται από τους αρχαίους συγγραφείς τόσο σημαντικός όσο και οι Αχιλλέας, Αγαμέμνων, Αίας και Οδυσσέας.  
Όσον αφορά δε την  εφευρετικότητά του, μπορεί να συγκριθεί με τους Προμηθέα και Δαίδαλο.
Θεωρείται ο εφευρέτης των μέτρων και σταθμών, των νομισμάτων, των φάρων, της διαίρεσης του έτους σε ώρες, ημέρες και μήνες.  
Είναι   εφευρέτης επιτραπέζιων παιχνιδιών, όπως το τάβλι και το σκάκι.  
Εφηύρε ακόμη το τιμόνι του πλοίου και το ονόμασε οίακα, δίνοντάς του το όνομα του αδελφού του, Οίακα,  ονομασία που παραμένει μέχρι σήμερα.
Και το πλέον σημαντικό.  
Του αποδίδεται επωνύμως η φθογγολογική καταγραφή του Ελληνικού αλφαβήτου…  
Οι προηγούμενες γραφές ήταν συλλαβικές (Γραμμική Α' και Β'). 
Με τον Παλαμήδη έχουμε τα πρώτα 15 γράμματα του φθογγολογικού αλφαβήτου μας, που στη συνέχεια εξελίχθηκε σε αλφάβητο 27 γραμμάτων, για να καταλήξει το 403 π.Χ. επί άρχοντος  Αθηνών Ευκλείδη,  στα 24 γράμματα που διατηρούμε μέχρι σήμερα και που μέσω του Ελληνικού – Λατινικού αλφαβήτου έγιναν παγκόσμια.
Μαθητής του Κενταύρου Χείρωνα, φοίτησε στο ‘’πανεπιστήμιό’’ του, μαζί με την αφρόκρεμα των ηρώων της εποχής του, τον Αχιλλέα, 
τον Νέστορα, 
τον Διομήδη, 
τον Αντίλοχο τον Αινεία, 
τον Πάτροκλο, 
τον Πρωτεσίλαο, 
τους Αίαντες, 
τον Μαχάονα και τον Ποδαλείριο, παιδιά του Ασκληπιού, 
αστρονομία, 
ιατρική, 
φιλοσοφία, 
την πολεμική τέχνη και έδωσε μαζί τους όρκο αδελφοποίησης.
Γιατί όμως τον εχθρευόταν  και τον παρουσίασε ως προδότη ο θεϊκός Οδυσσέας;  
Την απάντηση μπορούμε να την βρούμε σε δυο περιστατικά που εμπλέκονται οι δυο ήρωες. 
Ενώ οι Αχαιοί είχαν ήδη συνταχθεί στην Αυλίδα, ο Οδυσσέας απουσίαζε, προσποιούμενος τον τρελό. 
Δεν ήθελε να πάει στη Τροία, γιατί ήταν νιόπαντρος και ερωτευμένος και γιατί είχε στα χέρια του χρησμό που έλεγε ότι αν πάει θα επιστρέψει μόνος, χωρίς συντρόφους,  ύστερα από είκοσι χρόνια.
 Έζεψε στο αλέτρι του δυο διαφορετικά καματερά, ένα βόδι κι ένα άλογο, όργωνε στην άμμο και έσπερνε αλάτι.   
Ο Παλαμήδης τον επισκέφτηκε και αποκάλυψε την απάτη του.  
Έτσι ο Οδυσσέας υποχρεώνεται να  κρατήσει τους όρκους του, ως μνηστήρας της Ελένης και να συμμετάσχει στην εκστρατεία.
Στον κάμπο της Τροίας ένα άλλο περιστατικό κάνει τον Οδυσσέα να θολώσει από τον φθόνο του για τον Παλαμήδη και να οργανώσει, μαζί με τον Αγαμέμνονα τη δολοφονία του.
Με εντολή του Παλαμήδη ο Οδυσσέας μετέβη στη Θράκη για να μεταφέρει σιτάρι, απαραίτητο για τις ανάγκες σίτισης του στρατεύματος.  
Ο Οδυσσέας όμως γύρισε άπραγος, χωρίς σιτάρι, προβάλλοντας τη δικαιολογία ότι ο Παλαμήδης του έδωσε λανθασμένες πληροφορίες.
Μετά από αυτό ο Παλαμήδης μετέβη ο ίδιος στη Θράκη, απ’ όπου προσκόμισε σιτηρά πολύ περισσότερα των προσδοκιών.
Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ
Ο Παλαμήδης συνελήφθη και δικάστηκε με την κατηγορία της προδοσίας.  
Σε δούλο που μετέβαινε στην Τροία βρέθηκε επιστολή που είχε γραφεί δήθεν από τον Παλαμήδη και απευθυνόταν στον βασιλιά Πρίαμο.   
Η επιστολή ήταν πλαστή και αποσκοπούσε να κατασυκοφαντηθεί ως προδότης ο μέγιστος ήρωας.  
Ταυτόχρονα τοποθέτησαν ποσότητα χρυσού στη σκηνή του, εύρημα που θεωρήθηκε ως τεκμήριο για τον χρηματισμό του.
Στην απουσία, λοιπόν του Αχιλλέα και παρά τις έντονες  αντιδράσεις του Αίαντα, ο Παλαμήδης δικάστηκε από το στράτευμα του Αγαμέμνονα και του Οδυσσέα και λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου, ως κοινός προδότης. 
Ενδεικτικά αναφέρουμε  πηγές της αρχαιότητας που τον μνημονεύουν:
Κύπρια έπη,  
Σωκράτης στο δικαστήριο, 
Πλάτωνας,  
Αριστοτέλης,  
Ευριπίδης,  
Ξενοφώντας,  
Διόδωρος Σικελιώτης,  
Απολλώνιος ο Τυανέας,  
Φιλόστρατος,  
Λεξικό Σουίδα, ακόμη και το εγκυκλοπαιδικό λεξικό του Ηλίου.  
Όλοι αυτοί θεωρούν τον Παλαμήδη αδικημένο από τον  Όμηρο.
ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΑΓΝΟΕΙ Ο ΟΜΗΡΟΣ;
Σύμφωνα με την καθηγήτρια Άννα Τζιροπούλου, η οποία συνέγραψε μελέτη με τίτλο  ‘’Όμηρος Τηλεμάχου Οδυσσείδης’’, ο μέγας ποιητής είναι εγγονός του Οδυσσέα, γιος του Τηλεμάχου και της Πολυκάστης,  κόρης του Νέστορα, βασιλιά της Πύλου.  
Για την καταγωγή του Ομήρου αποφάνθηκε το μαντείο των Δελφών,  σε ερώτημα που υπέβαλε ο φιλέλληνας αυτοκράτορας Αδριανός.  
Προφανώς λοιπόν ο Όμηρος, στα έπη του, είχε πρόθεση να προβάλει τον παππού του Οδυσσέα και απέφυγε να καταγράψει ό,τι θα μπορούσε να μειώσει το γόητρό του και τη φήμη του.

από το χρονολόγιο του Savvas Hasikos -

https://www.facebook.com/savvas.hasikos.5/posts/pfbid0Y2QyPpxAgJcM3tQf5jKoVMMvQAtTgfmH8gJHEoziSESEQQzYXnrYYe1xPd7BvFo5l

και

https://www.facebook.com/savvas.hasikos.5/posts/pfbid0uRv17kn8PFdnRstqu47tenSpYcgCekFnxb5wAobSbsxohX67QC7AE7Xmc34KEX5Kl

Παλαμήδης, γλυπτό του Antonio Canova/1757-1822 που φυλάσσεται στη Villa Carlotta, Tremezzina/Κόμο
Fotografia di Carloalberto2014 condivisa con licenza CC BY-SA 3.0. via

Επιβεβαιώνει η NASA την ιστορία στο μύθο του Οδυσσέα

Η χρονολόγηση των Ομηρικών Επών αποτελεί εδώ και δεκαετίες για τους επιστήμονες άλυτο γρίφο αλλά και ένα μεγάλο στοίχημα.

Ωστόσο μία ομάδα Ελλήνων επιστημόνων, χρησιμοποιώντας την αστροφυσική, φέρνει τα αριστουργήματα του Ομήρου πιο κοντά στην ιστορική τους διάσταση.

Όπως αναφέρει η Καθημερινή, πολλά από τα φυσικά φαινόμενα που περιγράφονται στα έργα, φαίνεται πως συνέβησαν στην πραγματικότητα, κάτι που με απλά λόγια σημαίνει πως εκείνοι που υποστηρίζουν ότι οι ήρωες του Ομήρου ήταν πραγματικά πρόσωπα, κερδίζουν έδαφος.

Η ερευνητική ομάδα μάλιστα, κάνει λόγο για ιστορικό πυρήνα στο μύθο, κάτι που φαίνεται πως επιβεβαιώνεται και από τη χρήση των χαρτών της NASA.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Ματθαίου Τσιμιτάκη, πρόκειται για την ακριβέστερη μέχρι στιγμής απόπειρα χρονολόγησης, η οποία συγκρίνει τα φυσικά φαινόμενα που περιγράφονται στα έπη με αστρονομικά φαινόμενα, και ελέγχει την ιστορική αλήθεια της αφήγησης.

Αποτέλεσμα, ο εντοπισμός ημερομηνιών για συμβάντα που αποτυπώνονται στα έπη, και μια νέα αντίληψη για την ιστορικότητά τους, η οποία φιλοδοξεί να παρέμβει στο Ομηρικό ζήτημα.

Όπως τονίζει στην εφημερίδα η κ. Παναγιώτα Πρέκα-Παπαδήμα, καθηγήτρια Αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών "πιστεύουμε ότι ο μύθος εξυφαίνεται γύρω από πραγματικά γεγονότα"

Η ίδια μαζί με διεπιστημονική ομάδα, η οποία και έκανε σχετικές δημοσιεύσεις σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά, πιστεύουν ότι μερικά από τα γεγονότα που περιγράφονται συνέβησαν στ’ αλήθεια και αποδεικνύουν ότι τα φυσικά φαινόμενα που αναφέρονται συμπίπτουν με τον χρόνο της αφήγησής τους.

"Ο Οδυσσέας έφτασε στην Ιθάκη στις 25 Οκτωβρίου 1207 π.Χ. 

Πέντε μέρες αργότερα έγινε έκλειψη ηλίου σε ποσοστό 75%, η οποία σκέπασε το Ιόνιο Πέλαγος και τότε συνέβη και η μνηστηροφονία", λέει η κ. Παπαδήμα, διευκρινίζοντας ότι η πεποίθηση για την αλήθεια του συμβάντος είναι προσωπική.

Η έκλειψη ηλίου όπως και μερικά από τα γεγονότα που αναφέρονται αποδείχθηκαν με χάρτες της NASA, οι οποίοι περιγράφουν τα προβλέψιμα φυσικά φαινόμενα από το 4500 π.Χ. έως το 10.000 μ.Χ., αναφέρει ακόμα το ρεπορτάζ.

"Από το 1300 π.Χ. ώς το 1130, που είναι τα χρόνια στα οποία τοποθετούνται τα δύο έπη, έγιναν 14 εκλείψεις ηλίου. 

Ορατές στο Ιόνιο ήταν μόνο πέντε και δύο από αυτές είχαν ποσοστό απόκρυψης του ηλίου 2%, επομένως δεν έγιναν αντιληπτές. 

Αλλη μία έγινε με τη Δύση του ηλίου, επομένως μας αφορούν μόνο δύο" εξηγεί η κ. Παπαδήμα.

Μια ολική έκλειψη ηλίου έγινε το 1143, δηλαδή πολύ κοντά στην παρακμή των Μυκηναϊκών κέντρων και γι’ αυτό αποκλείσθηκε από τους επιστήμονες. 

Η δεύτερη όμως έγινε στις 30 Οκτωβρίου του 1207, από τις δυόμισι το μεσημέρι ώς τις πέντε και μισή το απόγευμα και αυτή θεωρούν ότι αποτυπώνεται στην Οδύσσεια.

Στη ραψωδία Υ, λίγο πριν από το φονικό, ο Ομηρος βάζει τον Θεοκλύμενο τον "θεοδιωματάρη" όπως τον αποκαλεί ο Καζαντζάκης στη μετάφραση, να λέει στους μνηστήρες: 

"Σαν τι κακό σας δέρνει, δύστυχοι, κι έχουν ζωστεί με νύχτα και οι κεφαλές σας και τα πρόσωπα και χαμηλά τα γόνα; 

Κι άναψε σύθρηνο, και γέμισαν τα μάγουλά σας δάκρυα, και ραντισμένοι οι τοίχοι μ’ αίματα και τα ώρια μεσοδόκια· ίσκιους πλημμύρισε κι η αυλόπορτα, κι η αυλή πλημμύρισε ίσκιους, που ξεκινούν στα μαύρα Τρίσκοτα να κατεβούν, κι ο γήλιος από τα ουράνια εχάθη, κι άπλωσε βαριά καταχνιά ολούθε"

"Πρόκειται για μια περιγραφή της έκλειψης η οποία έκρυβε τα 3/4 του ηλιακού δίσκου" λέει η κ. Παπαδήμα. 

"Η ημερομηνία της έκλειψης, 30 Οκτωβρίου 1207 π.Χ., είναι σε απόλυτη συμφωνία με τις ομηρικές περιγραφές για τις καιρικές συνθήκες, τη φθινοπωρινή αγροτική ζωή και τη μεσημεριανή ώρα δολοφονίας των μνηστήρων", σύμφωνα με την κ. Παπαδήμα.

Η διεπιστημονική ομάδα που ερευνά τα έπη αποτελείται από τους καθηγητές Παπαμαρινόπουλο,

Πρέκα-Παπαδήμα, επίκουρη καθηγήτρια Αστροφυσικής στο ΕΚΠΑ και τους ερευνητές Αντωνόπουλο, Φυσικό και ερασιτέχνη αστρονόμο,

Μητροπέτρο, φιλόλογο και εκπαιδευτικό, 

Μητροπέτρου, φιλόλογο και αρχαιολόγο, 

Τσιρώνη, επίσης φιλόλογο-αρχαιολόγο και Σαραντίτη, συγγραφέα, ηλεκτρονικό μηχανικό.

"Υπάρχει ιστορικός πυρήνας στον μύθο"

Όσον αφορά στο ερώτημα σχετικά με το αν όλα όσα περιγράφονται στα έπη είναι μεταφορικά ή κυριολεκτικά, η κ. Πρέκα-Παπαδήμα, τονίζει πως την απάντηση, τη δίνει ο Πλούταρχος, ο οποίος εξηγεί ότι Φυσική Επιστήμη, Θεολογία και Μυθολογία ταυτίζονται στην Αρχαία Ελλάδα.

"Το φαινόμενο στην Οδύσσεια το δημιουργεί η Αθηνά και στην Ιλιάδα ο Απόλλωνας. Πιστεύουμε ότι υπάρχει ιστορικός πυρήνας στον μύθο" λέει η ίδια.

Προς επίρρωσιν, αναφέρει την εμφάνιση μιας βροχής πεφταστεριών που περιγράφεται ως εξής: 

"Ως άρα οι ειπόντι επέπτατο δεξιός όρνις, κίρκος, Απόλλωνος ταχύς άγγελος· εν δε πόδεσσι τίλλε πέλειαν έχων, κατά δε πτερά χεύεν έραζε μεσσηγύς νηός τε και αυτού Τηλεμάχοιο"

Το γεράκι που περιγράφει ο Όμηρος, το οποίο είναι αδύνατον να είδε με λεπτομέρεια μέσα στο σκοτάδι, και μάλιστα από μακριά, τοποθετείται στη θέση που βρίσκεται ο αστερισμός Κόρακας. Βρίσκεται ανατολικά, δεξιά το βλέπει και είναι αγγελιοφόρος του Απόλλωνα, σύμφωνα με τον Ερατοσθένη. 

Στα πόδια του –δηλαδή αντιδιαμετρικά από τον Κόρακα– βρίσκεται το σμήνος των πλειάδων (πελειάδες στα αρχαιοελληνικά, που σημαίνει αγριοπεριστέρες), που βρίσκονται στον αστερισμό του Ταύρου. 

Από εκεί λέει ότι πέφτουν πούπουλα, δηλαδή αστέρια, μια ποιητική περιγραφή του ουρανού και της πορείας του ταξιδιού, εξηγεί η ίδια.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, οι επιστήμονες, χρησιμοποιώντας τους χάρτες της NASA, διαπίστωσαν ότι πράγματι υπήρξε βροχή διαττόντων αστέρων στις 28 Οκτωβρίου, ημέρα της επιστροφής του Τηλέμαχου από το ταξίδι στην Πύλο και τη Σπάρτη.

Ο Κόρακας, όμως, είναι απεσταλμένος του Απόλλωνα και καλός οιωνός για τον Τηλέμαχο, που αναζητάει τον πατέρα του. 

Η 30ή Οκτωβρίου ήταν ημέρα της γιορτής του Απόλλωνα, κατά την οποία μάλιστα λάμβανε χώρα εκατόμβη (θυσία εκατό βοδιών), πράγμα που σημαίνει ότι όλο το νησί είχε πάει να την παρακολουθήσει.

Οι μνηστήρες βρέθηκαν στην τέλεια παγίδα και φονεύθηκαν με τη βοήθεια των δύο θεών, της Αθηνάς και του Απόλλωνα.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, δύο τόσο σημαντικές ειδήσεις, όπως η δολοφονία όλων των διαδόχων στην Ιθάκη και η έκλειψη, δεν μπορεί παρά να διαδόθηκαν ταχύτατα σε όλη την Ελλάδα ως ένα εξαιρετικά σημαντικό γεγονός.

cnn.gr