Τα αυτοάνοσα νοσήματα είναι δημιουργίες του ίδιου του σώματος που προσπαθεί να καταπολεμήσει την δυστυχία του εαυτού του.

Το σώμα μας είναι ένα θείο δώρο, είναι μια τέλεια δημιουργία γεμάτη σοφία και αγάπη, είναι μια μικρογραφία όλου του σύμπαντος.
Ο Ιπποκράτης έλεγε ότι κάθε νόσος ξεκινά πρώτα από την ψυχή και μετά καταλήγει στο σώμα. Και πριν αποφασίσουμε ποια θεραπεία θα ακολουθήσουμε για το σώμα, πρέπει πρώτα να έχουμε θεραπεύσει το τραύμα της ψυχής.
Τα κύτταρά μας λειτουργούν με νοημοσύνη, 

ευφυΐα και πνευματικότητα εκεί είναι καταγεγραμμένα τα πάντα, όλα όσα είμαστε, όλα όσα έχουμε, όλη η μοναδικότητα της ύπαρξής μας κατοικεί εκεί. 

Όταν το συνειδητοποιήσουμε μπορούμε να κάνουμε τεράστιες αλλαγές, αρχικά στην υγεία μας αλλά και σε όλη την πραγματικότητα που ζούμε. 

Το ανθρώπινο σώμα έχει ανάγκη από σωματική άσκηση, την κατάλληλη για τον καθένα διατροφή, αποτοξίνωση, την θεραπευτική επαφή με τη φύση και πάνω από όλα αγάπη.
 Τα πάντα μας προσφέρονται σε αφθονία όταν επιλέξουμε τη φυσική φροντίδα και είμαστε συνειδητοί σε αυτά που τρώμε, η γη παρέχει όλα τα αγαθά για να θεραπευτεί το σώμα.
"Ψυχής γαρ όργανον το σώμα" - Ιπποκράτης
Είναι τραγικό σήμερα να μην γνωρίζουμε καν την τεράστια δύναμη της ψυχικής μας κατάστασης αλλά και των σκέψεων που προέρχονται από αυτήν, και πως ακριβώς λειτουργεί όλο αυτό και επηρεάζει το σώμα μας. 

Μόνο τα τελευταία χρόνια η σύγχρονη ιατρική άρχισε να μελετά και να αποδέχεται την επίδραση των σκέψεων στην υγεία μας.
Έχει αποδειχθεί πλέον ότι ανάλογα με τον τύπο των σκέψεων μας ο εγκέφαλος μας κάνει και ανάλογες συνάψεις, στέλνοντας τα ανάλογα μηνύματα-εντολές στα κύτταρα μας.
Για παράδειγμα σε έναν άνθρωπο που είναι μόνιμα δυστυχισμένος ή καταθλιπτικός το σώμα του βρίσκεται σε συνεχή άμυνα με αποτέλεσμα να επιτίθεται στα ίδια του τα κύτταρα. 

Τα λεγόμενα αυτοάνοσα νοσήματα είναι δημιουργίες του ίδιου του σώματος που προσπαθεί να καταπολεμήσει την δυστυχία του εαυτού του.
Μη γνωρίζοντας μέχρι σήμερα το γιατί γίνεται αυτό, το είχαν αποδώσει σε κληρονομικούς παράγοντες ή σε άγχος. 

Που βέβαια αυτό που “κληρονομείται” από τον ασθενή γονέα είναι το ψυχικό του πρόβλημα πού πολύ εύκολα μπορεί να “εναποθέσει” στο παιδί του.
Τα παιδιά είναι πάντα ο εύκολος στόχος για έναν προβληματικό γονέα. 

Γιατί είναι πάντα ανοιχτά σε εκείνον και του έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη, με αποτέλεσμα εκείνος να ξεφορτώνει πάνω τους όλα του τα ψυχολογικά προβλήματα, τις ανασφάλειες και την δυστυχία του, με αποτέλεσμα τα παιδιά να αναπτύσσουν ακριβώς το ίδιο μοτίβο. Και αυτό το ονομάζουμε κληρονομικότητα……
Ο άλλος μεγάλος “ένοχος” το άγχος, μας επηρεάζει αρνητικά προκαλώντας υπερβολική έκκριση κορτιζόλης στον εγκέφαλο με αποτέλεσμα να έχουμε μόνιμο αίσθημα της ανασφάλειας, και την πεποίθηση ότι τίποτα δεν θα πάει καλά.
Και φυσικά, δεν πάει εφόσον οι ίδιοι βάζουμε σε άμεση εφαρμογή το καταστροφικό, απόλυτα δικό μας δημιούργημα, που ονομάσαμε “ο νόμος του Μέρφι”. 

Για να εκδηλωθεί όμως ένα νόσημα αυτοάνοσο ή μη, χρειάζεται ένα ισχυρό υπόβαθρο.
Συνήθως οι άνθρωποι που εκδηλώνουν χρόνια νοσήματα φέρουν πολύ ισχυρά ψυχικά τραύματα που πολλές φορές (αλλά όχι πάντα) δεν τα θυμούνται καν. 

Υπάρχουν μέσα στον υποσυνείδητο νου ενώ ο συνειδητός έχει μπλοκάρει την συγκεκριμένη μνήμη.
Επίσης αιτία εκδήλωσης της νόσου μπορεί να είναι ένα πολύ ισχυρό συναισθηματικό σοκ, ή ένα έντονα αρνητικό συναίσθημα και σ’αυτές τις περιπτώσεις το νόσημα εμφανίζεται άμεσα.
Κάθε αρνητική σκέψη ρίχνει το βιομαγνητικό-ηλεκτρικό φορτίο του κυττάρου κάτω από τα 50 μιλιβόλτ, με άριστο τα 85 με 100. 

Αν μείνει έτσι κάποιες μέρες γίνεται νόσος ενώ αν συνεχιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα λόγω συνεχόμενων αρνητικών αισθημάτων και αρνητικών σκέψεων και διάθεσης, μετατρέπεται σε χρόνιο νόσημα.
Σήμερα υπάρχουν ομάδες σε μεγάλα πανεπιστήμια ανά τον κόσμο που μελετούν όλο αυτό το κομμάτι. 

Και όποιος ανατρέξει σε αξιόπιστα ιατρικά περιοδικά του εξωτερικού βρίσκει δημοσιευμένα αποτελέσματα που αποδεικνύουν ακριβώς αυτό. 

Ότι όλες τις ασθένειες εμείς τις δημιουργούμε, γιατί με κάποιο τρόπο χρειάζεται να αποφορτιστούμε από όλον αυτό τον αρνητισμό που κουβαλάμε μέσα μας. 

Οπότε σωματοποιούμε το πρόβλημα και το κάνουμε ασθένεια.
Το θετικό και πολύ ελπιδοφόρο είναι ότι αρχίζουν σιγά σιγά να βγαίνουν νέοι γιατροί με ανοιχτά μυαλά, (γιατί είναι απαραίτητη προϋπόθεση να έχουν ανοιχτά μυαλά για μπορέσουν να ξεφύγουν από τον ιατρικό δογματισμό), που αντιμετωπίζουν πλέον τον ασθενή ολιστικά συνδυάζοντας την κλασσική ιατρική με της εναλλακτικές θεραπείες.
Σήμερα πάρα πολλά νοσοκομεία της Γερμανίας έχουν επίσημα ηχοθεραπευτές που ασκούν την μέθοδο Peter Hess με εξαιρετικά αποτελέσματα σε ανθρώπους με εγκεφαλικά, σκλήρυνση κατά πλάκας, μυοσκελετικά προβλήματα, ανθρώπους με εγκεφαλική παράλυση και ένα σωρό άλλα.
Όπως επίσης αρκετά νοσοκομεία επιτρέπουν σε ενεργειακούς ψυχολόγους και θεραπευτές να έρχονται και να εφαρμόζουν τις τεχνικές τους σε ασθενείς μέσα στο νοσοκομείο.
Θα τολμήσω να πω ότι είναι στο χέρι μας να μην νοσούμε πια, αρκεί να δούμε την αλήθεια κατάματα δίχως να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας.
Ότι δημιουργούμε μπορούμε και να το αναστείλουμε.
Μπορεί να ακούγεται περίπλοκο αλλά στην πραγματικότητα είναι απλό και μεγαλειώδες. 

Όσοι το έχουν κάνει δεν είναι υπεράνθρωποι, είναι απλοί άνθρωποι που αποφάσισαν συνειδητά να μην νιώθουν και να μην είναι πια άρρωστοι.
Ο κόσμος αρχίζει να αλλάζει, και να κατανοεί ότι για να υπάρξει μια ανθρωπότητα δίχως ασθένειες χρειάζεται μια ολιστική προσέγγιση του εκάστοτε προβλήματος και όχι μονομερής θεραπεία.
Χρειάζεται όπως ακριβώς είπε ο Ιπποκράτης θεραπεία πρώτα της ψυχής και μετά του σώματος.

renakomninou.blogspot.com

Διαίσθηση

Η διαίσθηση είναι μια φυσική ικανότητα που πηγάζει όχι από τον συνειδητό μας νου αλλά από ένα βαθύτερο επίπεδο νοημοσύνης, χωρίς την οποία δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε. 
Όμως, πριν από πεντακόσια περίπου χρόνια, ο δυτικός νους, σε μια φυσική εξέλιξη νοητικής ανάπτυξης, άρχισε να πιστεύει ότι τα πάντα μπορούν να γίνουν κατανοητά με τη λογική, συμπερασματική σκέψη. 
Αναζητούσαμε λογικά αίτια για κάθε φαινόμενο, και αφού δεν μπορούσαμε να δούμε το αίτιο των διαισθητικών πληροφοριών, απορρίψαμε ή περιθωριοποιήσαμε την έμφυτη διαισθητική μας ικανότητα. 
Η διαίσθηση είναι η "διάγνωση" ενός ενεργειακού πεδίου πληροφοριών. 
Είναι το να αισθανόμαστε την κίνηση προς ένα μελλοντικό γεγονός. 
Είναι η άμεση γνώση που δεν προέρχεται από εξάσκηση ή μάθηση. Βλέπει το όλο και δίνει μια συνολική λύση. 
Οι μαθηματικοί φημίζονται για την ικανότητά τους να βρίσκουν την απάντηση σε ένα πρόβλημα χωρίς να έχουν βήμα προς βήμα το σκεπτικό που οδηγεί σ' αυτήν. 
Η διαίσθηση μπορεί να είναι ο αυτοοργανωτικός παράγοντας που στρέφει την προσοχή μας προς το δρόμο που δίνει καρπούς. 
Στο σωματικό επίπεδο, η διαίσθηση περιγράφεται συχνά σαν μια αίσθηση στην κοιλιά, ή μια ανατριχίλα έξαψης, ή ένα "κλικ", ή μια εμπειρία σαν να ανάβει ένα φως στο μυαλό μας. 
Στο νοητικό επίπεδο, είναι η ικανότητα να συλλαμβάνουμε πληροφορίες που δεν τις αντιλαμβανόμαστε συνειδητά, αλλά που, όταν έλθει η κατάλληλη στιγμή, ανακαλύπτουμε ότι τις γνωρίζαμε - ξαφνικά γνωρίζεις κάτι που δεν το είχες μάθει ποτέ συνειδητά. 
"Πώς το ήξερες αυτό;" ρωτούν συχνά οι άλλοι. 
Η ικανότητα να προβλέπουμε τάσεις και να παίρνουμε αποφάσεις, βασισμένοι σε δεδομένα που είναι μάλλον αδιαφοροποίητα, συχνά αποδεικνύεται πιο έγκυρη από το να προσπαθούμε να πάρουμε αποφάσεις στηριγμένοι σε συμβατικά στοιχεία και καταλόγους με δεδομένα από ιστορικά αρχεία. 
Μια εξαιρετικά εξελιγμένη χρήση της διαίσθησης είναι το να μπορούμε να βρούμε νόημα σε σύμβολα και συγχρονιστικά γεγονότα. 
Όσο περισσότερο εστιαζόμαστε στο να βρίσκουμε νόημα σε "τυχαία συμβάντα", τόσο πιο πολύ αυξάνουμε τη διαισθητική μας δύναμη. 
Βαθαίνοντας τη σύνδεσή μας με το περιβάλλον μας, αυξάνεται η ικανότητά μας να ακολουθούμε την καθοδήγηση του εσωτερικού σκοπού μας. Τα πάντα συνδέονται μεταξύ τους!
     Όλοι έχουμε αυτή την ικανότητα, και επιπλέον υπάρχουν τρόποι για να την ενισχύσουμε και να τη χρησιμοποιούμε πιο αποτελεσματικά. 
Για να αυξήσετε την ικανότητά σας να χρησιμοποιείτε την καθοδήγηση της πρόθεσής σας, έχετε υπόψη σας τα εξής:
 -Η ψυχή σας οργανώνεται πάντα γύρω από τα εισερχόμενα στοιχεία, τα δεδομένα που αντιλαμβάνεστε από το περιβάλλον.
 -Κάθε γεγονός ή πληροφορία έχει κάποιο νόημα ή σκοπό που συμβαίνει . 
Οι αντιδράσεις σας σε πληροφορίες ή γεγονότα σας δείχνουν κάτι που χρειάζεται να γνωρίζετε. (Αποκτήστε τη συνήθεια να παρακολουθείτε τις εσωτερικές αντιδράσεις και τα συναισθήματά σας. Σε όλη τη διάρκεια της μέρας, ρωτάτε τον εαυτό σας, "Τι νιώθω τώρα;" ή "Πώς νιώθω γι' αυτή την κατάσταση; ")
 -Τα όνειρα συχνά δίνουν πληροφορίες που είναι χρήσιμες για την τωρινή σας κατάσταση. Επομένως, για να ενισχύσετε τη διαισθητική σας ικανότητα, πρέπει να γίνετε πιο ευαίσθητοι και στα σωματικά σήματα, όπως ένας πιασμένος λαιμός (που συνήθως σημαίνει ότι έχετε εμπλακεί σε μια σύγκρουση εξουσίας ή ότι νιώθετε πνιγμένοι επειδή έχετε πάρα πολλά να κάνετε), οι πονοκέφαλοι, οι κοιλόπονοι, ή η αϋπνία. 
Αντί να δέχεστε αυτά τα ενοχλητικά ή οδυνηρά συμπτώματα ως δεδομένα, σκεφτείτε ότι προσπαθούν να σας επιστήσουν την προσοχή σε κάτι. 
Εμπιστευθείτε ότι έχουν ένα νόημα για σας. 
Στη συνέχεια, αφιερώστε κάποιο χρόνο για να συλλογιστείτε με ηρεμία και να ακούσετε το μήνυμά τους.
Όμως, αντί να προσπαθείτε να συμπεράνετε τι σημαίνουν από διανοητική άποψη, ανοίξτε ένα διάλογο μαζί τους. 
Δοκιμάστε να καταγράψετε τις αντιδράσεις σας με τη μέθοδο της συνειδησιακής ροής, δηλαδή γράφοντας ό,τι περνάει από το νου σας, ώστε να επιτρέψετε στα συναισθήματα να σας πουν τι εννοούν.
    Ρωτήστε τον εαυτό σας, "Αν ήξερα ότι θα πετύχαινα σε οτιδήποτε κι αν επέλεγα να κάνω αυτή τη στιγμή, τι θα αποφάσιζα να κάνω;" 
Η διαίσθηση μοιάζει να εμφανίζεται απρόσκλητη από τα εξωτερικά συμβάντα, και φαίνεται να εντοπίζεται σε ένα βαθύτερο επίπεδο αντίληψης. 
Μπορεί κάποιος, όταν σκέφτεται ένα ορισμένο σχέδιο, να βιώσει τη διαίσθηση σαν μια ανατριχίλα. Κάποιος άλλος μπορεί να ξυπνήσει ένα πρωί και να "ακούσει" μέσα στο νου του ένα μήνυμα: "Τηλεφώνησε σπίτι σου". 
Ή ένας τρίτος μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι οι σκέψεις του επιστρέφουν συνεχώς σε μια ορισμένη ιδέα: "Ίσως θα έπρεπε να μάθω υπολογιστή". Όλα αυτά είναι μορφές διαίσθησης.
      Ένας πολύ καλός τρόπος για να αυξήσετε τη διαίσθησή σας είναι να επιβραδύνετε το ρυθμό σας και να κάνετε λιγότερα πράγματα.
 -Δοκιμάστε να περάσετε ένα βράδυ κάθε εβδομάδα (ή, ακόμη, μία ή δύο ώρες) χωρίς να ανοίξετε την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο (μπορείτε να ακούτε μουσική, αλλά τα διαφημιστικά διαλείμματα θα διακόψουν το ρυθμό σας). 
Αν μπορείτε, μη διαβάσετε καν. Χαϊδέψτε τη γάτα σας, ή αφήστε τον εαυτό σας να ονειροπολήσει και να χαλαρώσει. 
Μην κάνετε τίποτα.
 -Μια άλλη άσκηση διαίσθησης είναι να περνάτε μισή ώρα κοιτάζοντας από το παράθυρο τα σύννεφα. 
Τι σχήματα βλέπετε; 
Η ικανότητα να βλέπετε νόημα στα σχήματα σημαίνει ότι συντονίζεστε με μια εσωτερική φωνή που οργανώνει την πραγματικότητά σας. 
Αυτή η φωνή ανταποκρίνεται σε κάθε εσωτερικό ερώτημα που είναι εξαιρετικά φορτισμένο, όπως "Ποιος είναι ο σκοπός της ζωής μου;" 
Ή, για παράδειγμα, αν αναρωτιέστε αν πρέπει να αφήσετε τη δουλειά σας, προσέξτε τι εικόνες βλέπετε στα σύννεφα! 
Όσο απλή κι αν φαίνεται αυτή η άσκηση οπτικοποίησης, σας επιτρέπει να "εξασκείτε" τους διαισθητικούς μύες σας κάθε φορά που ρωτάτε τον εαυτό σας, 
"Τι σημαίνει αυτό; Τι βλέπω εδώ;" 
Το να ξέρετε ότι έχετε μια αξιόπιστη διαισθητική ικανότητα μπορεί να σας δώσει μεγάλη δύναμη. 
α προαισθήματα έρχονται δωρεάν και συμβαίνουν ακαριαία. 
Η διαίσθηση φημίζεται για το ότι είναι πανέξυπνη και εμφανίζεται πιο συχνά όταν φέρνουμε το λογικό νου μας σε μη εστιασμένη κατάσταση. 
Είναι η πηγή της δημιουργικότητας, της καθοδήγησης και της ικανότητάς μας να ακολουθούμε τον λιγότερο ταξιδεμένο δρόμο - ο οποίος τις πιο πολλές φορές μας οδηγεί στην επιθυμία της καρδιάς μας. 
      Η Πένι Πιρς, ειδική στη διαίσθηση και συγγραφέας του βιβλίου Ο Διαισθητικός Δρόμος, συστήνει την ακόλουθη άσκηση όταν θέλουμε να δοκιμάσουμε.
Βήμα 1 - Κάνετε τρεις επιλογές. 
Γράψτε τις τρεις καλύτερες επιλογές σας για αυτό που θέλετε να δοκιμάσετε.
Βήμα 2 - Διαλέξτε μία από τις επιλογές. 
Φανταστείτε την σαν να είναι μπροστά στα μάτια σας. 
Φανταστείτε ότι μπαίνετε μέσα στη σκηνή, σαν να μπαίνετε μέσα σε μια ταινία. 
Φανταστείτε τη να συμβαίνει τώρα.
Βήμα 3 - Νιώστε τα συναισθήματά σας. 
Καθώς φαντάζεστε την πρώτη σας επιλογή, προσέξτε την πρώτη σωματική σας αντίδραση. -Νιώθετε άγχος καθώς φαντάζεστε τη σκηνή; 
-Νιώθετε έξαψη και προσδοκία; 
-Νιώθετε βάρος, φόβο ή ανησυχία με την ιδέα που φαντάζεστε; 
Καθώς διατηρείτε αυτή την αίσθηση του τι συμβαίνει στο σώμα σας, ενισχύ-στε τη φανταστική σκηνή προσθέτοντας και όλες τις άλλες αισθήσεις σας Ακούστε τον εαυτό σας σ' αυτή την κατάσταση, μυρίστε τη σκηνή, δείτε τους ανθρώπους. 
Θα λέγατε ότι αυτή η κατάσταση σας κάνει να νιώθετε διεύρυνση ή συστολή; 
Ζέστη; 
Σας κάνει να ιδρώνετε; 
Αισθάνεστε παρηγοριά; 
Ευτυχία; Ανακούφιση;
Βήμα 4 
- Φαvταστείτε το μέλλον. 
Στη συνέχεια, μετακινήστε τη φαντα¬στική σκηνή στο μέλλον - στους επόμενους τέσσερις έως έξι μήνες. 
Τώρα τι αντιδράσεις νιώθετε; 
Υπάρχει κάποια αλλαγή από ανακούφιση σε άγχος; 
Από αίσθηση ανησυχίας σε αίσθηση άνεσης; 
Προσέξτε όποια αλλαγή συμβαίνει στο σώμα σας με αυτή τη μελλοντική σκηνή.
Βήμα 5
 - Μετακινήστε τη φανταστική σκηνή σας έναν ολόκληρο χρόνο στο μέλλον. 
Συνεχίστε να νιώθετε τις σωματικές σας αντιδράσεις. 
Μήπως αυτή η επιλογή φαίνεται εντάξει στην αρχή (Βήμα 3), και κατόπιν, όταν φα¬ντάζεστε τη σκηνή μετά από ένα χρόνο (Βήμα 4), αισθάνεστε ένταση ή βάρος; 
Μήπως η επιλογή σας άρχισε άσχημα, αλλά άλλαξε προς το καλύτερο ένα χρόνο αργότερα; Μήπως άρχισε καλά, αλλά έγινε αφόρητη μετά από λίγο;
Βήμα 6 
- Να είστε ουδέτεροι. 
Αφού εκτιμήσετε πλήρως την πρώτη σας επιλογή, καθαρίστε το νου σας από όλες αυτές τις εικόνες και τις αισθήσεις, και ξαναγίνετε ουδέτεροι
 Επαναλάβετε τη διαδικασία για κάθε μία από τις άλλες επιλογές. 
Βήμα 7 
- Τι θα γινόταν αν δεν κάνατε τίποτα; 
Αφού τελειώσετε την εκτίμηση των πιο φανερών επιλογών, επαναλάβετε τη φανταστική διαδικασία μία φορά ακόμη με την επιλογή τού να μην κάνετε τίποτα. 
Νιώθετε ανακούφιση με την προοπτική να μην κάνετε τίποτα; 
Ή αυτό το ενδεχόμενο παράγει ένταση και άγχος; 
Καθώς προβάλλετε τις πράξεις στο μέλλον, πότε νιώθετε ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για να αναλάβετε δράση;
      Η Πιρς συστήνει: «Όταν χρησιμοποιείτε αυτή την επιλογή για να πάρετε αποφάσεις, συγκεντρωθείτε στην επιλογή που σας δίνει μια αίσθηση βαθιάς ικανοποίησης και όχι επιφανειακής άνεσης». 
Μια άλλη τεχνική που σας φέρνει σε επαφή με τη διαίσθησή σας είναι να κάνετε μια ερώτηση, να ρίξετε ένα νόμισμα κορόνα-γράμματα, και να δείτε πώς νιώθετε με το αποτέλεσμα. 
Πάρτε ένα νόμισμα και αποφασίστε αν η κορόνα είναι ναι ή όχι. 
Σκεφτείτε την ερώτηση, και ρίξτε το νόμισμα τρεις φορές για να δείτε αν η απάντηση είναι ναι ή όχι 
Προσέξτε αμέσως πώς νιώθετε με την απάντηση. 
Ανακούφιση; 
Απογοήτευση; 
Ενεργοποίηση; 
Εξασθένηση; 

Φόβο; 
Ενθουσιασμό; 
Ότι η λύση αυτή δεν είναι αρκετά καλή; Αυτή είναι η φωνή της διαίσθησής σας. 
Είναι τόσο απλό. 
Αυτή είναι η αρχή της διαύγειας που επιζητούμε. 
Παίρνοντας αυτές τις πληροφορίες για την ενεργειακή σας κατάσταση θα μπορέσετε να δείτε πού είστε ευθυγραμμισμένοι με το δρόμο σας και πού όχι.

έσωθεν

η εκπλήρωση των επιθυμιών

Υπάρχει ένας ακριβής μηχανισμός, μέσω του οποίου μπορούν να εκδηλωθούν όλες οι επιθυμίες. Είναι τέσσερα βήματα και έχουν ως εξής:
πρώτο βήμα
Γλιστράτε στο κενό ανάμεσα των σκέψεών σας.
Το κενό αυτό είναι το παράθυρο, 

ο διάδρομος, 

ο μετασχηματιστικός στρόβιλος μέσω του οποίου η προσωπική ψυχή επικοινωνεί με την κοσμική ψυχή.
δεύτερο βήμα
Θέτετε τη σαφή πρόθεση ενός ξεκάθαρου στόχου μέσα στο κενό.
τρίτο βήμα
Εγκαταλείπετε την προσκόλλησή σας στο αποτέλεσμα, επειδή το κυνήγι του αποτελέσματος ή η προσκόλληση σ' αυτό συνεπάγεται και την έξοδο από το κενό.
τέταρτο βήμα
Αφήνετε το σύμπαν να χειριστεί τις λεπτομέρειες.
Είναι σημαντικό να έχετε την επίγνωση ενός ξεκάθαρου στόχου, αλλά και να παραιτείστε από την προσκόλλησή σας στον στόχο.
Και ο στόχος βρίσκεται στο κενό και το κενό είναι το δυναμικό που οργανώνει και ενορχηστρώνει τις λεπτομέρειες που απαιτούνται για να επηρεάσουν οποιοδήποτε αποτέλεσμα.

renakomninou.blogspot.gr

Κανείς δεν επιλέγει να είναι άρρωστος.

Ο θυμός εκφράζεται μέσα στο σώμα για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του.
Μέσω της ασθένειας, κατά κάποιον τρόπο, δικαιολογούμε τον εαυτό μας.
Επιβεβαιώνουμε ότι έχουμε δίκιο να νιώθουμε τα συναισθήματα αυτά που νιώθουμε, ότι τα συναισθήματα δεν είναι ένα κατασκεύασμα του μυαλού μας, αλλά μια αντικειμενική πραγματικότητα. Μέσω της ασθένειας έχουμε αποδείξεις για την οδύνη μας, χωρίς όμως να έχουμε συνείδηση όλων αυτών.
Και το τίμημα που έχουμε να πληρώσουμε, είναι βαρύ.
Βάζουμε το σώμα μας να μαρτυρήσει τι νιώθουμε και μέσω του σώματός μας χρησιμοποιούμε σαν μάρτυρες και τους ανθρώπους του περίγυρού μας....
Είμαστε άρρωστοι και οι κοντινοί μας άνθρωποι πρέπει να το "ανεχτούν".
Μετατρέποντας την προσωπική μας οδύνη σε σωματική πραγματικότητα αφαιρούμε από τους γύρω μας την δυνατότητα να την αγνοήσουν ή να αποστασιοποιηθούν από αυτήν.
Εντούτοις, εμείς πρώτοι από όλους υποφέρουμε και η αδυναμία των άλλων να μας ανακουφίσουν, μας κάνει να νιώθουμε μόνοι...
Θα θέλαμε να απαλλαγούμε από την ασθένεια που μας προκαλεί τον πόνο, όσο γίνεται πιο γρήγορα.
Πού να το φανταστούμε ότι, στην πραγματικότητα, μέσω της οδύνης δικαιολογούμαστε για κάτι;
Μέσα από τις ασθένειες, μιλάμε στον εαυτό μας.
Μόνο που λέμε τα πράγματα στον εαυτό μας χωρίς πραγματικά να τα λέμε.
Λες και θέλουμε να τα πούμε με τρόπο που να μην τον καταλαβαίνουμε απόλυτα, λες κι αυτή η αμφισημία μας επιτρέπει να διαφυλάξουμε κάτι.
Και όλα αυτά βεβαίως συμβαίνουν εν αγνοία μας.
Κανείς δεν "επιλέγει" να είναι άρρωστος.
Docteur Philippe Dransart

πηγή αναφοράς:renakomninou.blogspot.gr

n.convergences.free.fr

clipartoday.com