Τελείωσε ο πόλεμος στην Ουκρανία; Τα ατελείωτα ψέματα και η μεγάλη ληστεία με το φυσικό αέριο!

Στις αρχές καλοκαιριού 2021 η τιμή του φυσικού αερίου ξεκίνησε ν' αυξάνεται, καθώς οι οικονομίες έβγαιναν σταδιακά απ' το σοκ των εγκλεισμών λόγω "πανδημίας" και ζητούσαν όλο και περισσότερη ενέργεια. 
Διόλου συμπτωματικά, βεβαίως-βεβαίως, ακριβώς τότε στη Γερμανία είχε δημοσιευθεί μια έκθεση για το πώς θα γίνει οικονομικά ανταγωνιστικό το υδρογόνο που παράγεται πανάκριβα από τις δήθεν "Α"ΠΕ και η λύση που βρέθηκε φαίνεται πως ήταν ν' ακριβύνει το υδρογόνο που παράγεται πολύ-πολύ φθηνότερα από φυσικό αέριο. 
Άλλωστε η Γερμανία ολοκλήρωνε σταδιακά τον αγωγό Nord Stream 2 και θα είχε τον πλήρη έλεγχο της ροής φυσικού αερίου στην ΕΕ.
Ακριβώς τότε ήταν που η "άριστη" διοίκηση της ΔΕΗ έστειλε στον ΑΔΜΗΕ το αίτημά της να κλείσει τον Αύγουστο 2021 ΌΛΕΣ τις λιγνιτικές μονάδες, κρεμώντας εντελώς ανόητα την ηλεκτροπαραγωγή της χώρας στο 100% εισαγόμενο φυσικό αέριο. 
Αν θα ψάξετε την ειδησεογραφία της εποχής θα βρείτε πως η κυβέρνηση ισχυριζόταν "προσωρινή η αύξηση της τιμής και η κατάσταση θα ομαλοποιηθεί μέχρι τέλος του έτους" 
Ήδη τον Οκτώβριο 2021 η κυβέρνηση είχε ξεκινήσει τις επιδοτήσεις των λογαριασμών ηλεκτρισμού και πριν τα Χριστούγεννα 2021 η τιμή του φυσικού αερίου είχε περάσει τα 100€/Mwh, έχοντας σχεδόν πενταπλασιαστεί σε σχέση με τα επίπεδα της άνοιξης 2021. Καμιά "ομαλοποίηση" ...
Στις 24 Φλεβάρη 2022 οι Ρώσοι εισέβαλαν στην Ουκρανία κι αμέσως βρέθηκε ο αποδιοπομπαίος τράγος, για την επί πολλούς μήνες νωρίτερα άνοδο της τιμής του φυσικού αερίου: "φταίει ο Πούτιν!" 
Μόνο που το διάγραμμα εξέλιξης της τιμής του φυσικού αερίου Dutch TTF 14/6/2021-11/6/2023 είναι αδιάψευστος μάρτυρας της πραγματικής επίπτωσης της Ρωσικής εισβολής στην τιμή του αερίου.
Τότε ακριβώς είναι που ξεκινά η παρέμβαση της Κομισιόν και της ΕΕ, για να στείλει την τιμή του αερίου στη στρατόσφαιρα. 
Στο τέλος Μαρτίου 2022 η Κομισιόν πρότεινε να φροντίσουν οι χώρες-μέλη να γεμίσουν τις αποθήκες φυσικού αερίου κατά 80% μέχρι 1/11/2022. 
Μετά από πολλές συζητήσεις, λίγο μετά τα μέσα Μαΐου 2022 συμφώνησαν να βάλουν το 80% ως υποχρέωση στον Κανονισμό ΕΕ 2022/1032. 
Ο Κανονισμός δημοσιεύθηκε τέλος Ιουνίου κι ακριβώς τότε ο ρυθμός ανόδου της τιμής αυξήθηκε δραματικά, με την τιμή να περνά τα 300€/Mwh, ενώ ενδοσυνεδριακά ακόμα και τα 350€/Mwh! Αχαλίνωτη κερδοσκοπία, έργο της ΕΕ, ασφαλώς!
Οι αποθήκες αερίου ήταν ήδη γεμάτες κατά 84% στο τέλος Αυγούστου 2022, δυο μήνες νωρίτερα απ' το στόχο της 1ης Νοεμβρίου. 
Αυτή η ανεξήγητη "βιασύνη" πληρώθηκε απ' τους λαούς της ΕΕ με ατελείωτα επιπλέον δισεκατομμύρια ευρώ, τα οποία βεβαίως κατέληξαν σε συγκεκριμένες τσέπες, μεταξύ αυτών και ...
οι τσέπες των Ρώσων, βεβαίως-βεβαίως! 
Από τότε έχουμε μια διαρκή αποκλιμάκωση της τιμής του φυσικού αερίου, αφού ούτε και η ανατίναξη των αγωγών Nord Stream στάθηκε ικανή να ανεβάσει ξανά την τιμή. 
Κατά "σατανική σύμπτωση" "ως από μηχανής Θεός" ένα πολύ "βολικό" "αόρατο χέρι" φάνηκε να μειώνει τη ζήτηση φυσικού αερίου στην Ευρώπη, καθώς έσπρωχνε το φθινόπωρο και τους δυο πρώτους μήνες του χειμώνα τα βαρομετρικά χαμηλά μακριά απ' την ΕΕ! 
Και, βεβαίως, ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχιζόταν αμείωτος, αέριο απ' τους αγωγούς Nord Stream ούτε σταγόνα προς την ΕΕ.
Οι αναρτήσεις μας δημοσιεύονται στο greeklignite.blogspot.gr και αναδημοσιεύονται στο MeWe. Από 15/3/2023 ανεβαίνουν ξανά και στο Facebook.
Η αναδημοσίευση επιτρέπεται μόνο εφόσον, είτε στην αρχή είτε στο τέλος, φαίνεται υποχρεωτικά και ξεχωριστά ολόκληρο το κείμενο 
"Πηγή: greeklignite.blogspot.gr", ακόμα κι αν κάνετε αναδημοσίευση από αλλού. Κάποιοι συστηματικοί αντιγραφείς μην κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε!
Όταν το Δεκέμβριο 2022 η τιμή είχε μειωθεί προσεγγίζοντας τα 100€/Mwh, οι φωστήρες της ΕΕ αποφάσισαν πλαφόν στην τιμή στα ...180€/Mwh! 
Η μεγάλη κοροϊδία των λαών συνεχιζόταν αμείωτη! 
Και φθάσαμε αισίως στον Ιούνιο 2023, για να δούμε τιμή φυσικού αερίου όσο και στο τέλος Σεπτεμβρίου 2021. Τελείωσε μήπως ο πόλεμος στην Ουκρανία; 
Όχι! 
Η ΕΕ έχει στόχο να έχει γεμάτες κατά 90% τις αποθήκες αερίου την 1/11/2023, οπότε από δω και πέρα περιμένουμε νέο κύμα κερδοσκοπίας. 
Πάντως δεν αναμένεται να ξαναζήσουμε το περυσινό δράμα, αφού ήδη οι αποθήκες αερίου είναι πολύ κοντά στα μέγιστα επίπεδα του 2021. 
Σε κάθε περίπτωση, οι λαοί της ΕΕ θα πληρώσουμε πανάκριβα την ανερμάτιστη, εγκληματική ενεργειακή πολιτική της δήθεν "πράσινης" ανάπτυξης και την εξάρτηση απ' το αμερικάνικο LNG.
ΥΓ: Το ιστολόγιο βρίσκεται στην τελική ευθεία για οριστική διακοπή. 
Όλα όσα έγραψα αυτά τα 9+ χρόνια επαληθεύτηκαν, καθώς έσκασε πια η βαθιά σάπια ενεργειακή πολιτική των τελευταίων 20 ετών και το μάρμαρο το πληρώνουμε όλοι μας. 
Το ιστολόγιο δεν διάβασε ποτέ κρυστάλλινη σφαίρα, δεν έριξε χαρτιά, δεν πήγε σε καφετζούδες κι όλα όσα θα έλθουν στον ηλεκτρισμό θα τα βρείτε σε αναρτήσεις παλαιότερων ετών. 
Διαβάστε τις παλαιότερες αναρτήσεις, δείτε τις ετήσιες ανασκοπήσεις, το διάβασμα κάνει πάντα καλό!
πηγή του άρθρου:greeklignite.blogspot.com

Παναγιώτης Αποστολόπουλος Πέρρος: Υπάρχει μια "ιστορία" πίσω από κάθε "ξαφνικό φαινόμενο".

Παναγιώτης Αποστολόπουλος Πέρρος - https://www.facebook.com/panagiotis.perros/posts/pfbid02kSAwJNVEmu6e19yVSFoRVQxKEjX2tpgDPZSzT2N29yeHNwrj9cst6GEpPbWwQPdfl

Τα παρακάτω τα γράφει ο 82χρονος πλέον Αυστραλός δημοσιογράφος John Pilger το 2014 στον Guardian. Έγραψε πριν 8 χρόνια ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία θα ήταν αναπόφευκτος και ότι η παγκοσμιοποίηση του εν λόγω πολέμου πολύ πιθανή. Θεώρησα ότι είναι χρήσιμο να παραθέσω τη μετάφραση ώστε να δούμε ότι υπάρχει μια «ιστορία» πίσω από κάθε «ξαφνικό φαινόμενο». Ο Pilger παρακολουθούσε από νωρίς τα τεκταινόμενα στην Ουκρανία αλλά και σε κάθε χώρα όπου οι δημοκρατικοί των ΗΠΑ επεμβαίνουν με πρόσχημα τη δημοκρατία και την ελευθερία. Ο Pilger σημειωτέον είχε εκφραστεί θετικά για την περίοδο διακυβέρνησης Trump, η οποία ήταν η λιγότερο επεμβατική διεθνώς από τους προκατόχους του, οι οποίοι πλέον, ιδιαιτέρως μετά την 11η Σεπτεμβρίου, έχουν ακολουθήσει άκρως μιλιταριστικές επεμβατικές λύσεις σε δεκάδες χώρες.

«Γιατί ανεχόμαστε την απειλή ενός άλλου παγκόσμιου πολέμου στο όνομά μας; Γιατί επιτρέπουμε ψέματα που δικαιολογούν αυτόν τον κίνδυνο; Η κλίμακα της κατήχησής μας, έγραψε ο Χάρολντ Πίντερ, είναι μια «λαμπρή, ακόμη και πνευματώδης, άκρως επιτυχημένη πράξη ύπνωσης», λες και η αλήθεια «δεν συνέβη ποτέ ακόμη και όταν συνέβαινε».

Ο ρόλος της Ουάσιγκτον στην Ουκρανία είναι διαφορετικός μόνο ως προς τις επιπτώσεις του για τους υπόλοιπους από εμάς. Οι ΗΠΑ απειλούν να οδηγήσουν τον κόσμο σε πόλεμο. 

Έχοντας οργανώσει το πραξικόπημα του Φεβρουαρίου κατά της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης στο Κίεβο, η σχεδιαζόμενη κατάληψη της ιστορικής, νόμιμης ναυτικής βάσης της Ρωσίας στην Κριμαία από την Ουάσιγκτον απέτυχε. Οι Ρώσοι αμύνθηκαν, όπως έκαναν απέναντι σε κάθε απειλή και εισβολή από τη Δύση για σχεδόν έναν αιώνα.

Όμως η στρατιωτική περικύκλωση του ΝΑΤΟ έχει επιταχυνθεί, μαζί με τις ενορχηστρωμένες από τις ΗΠΑ επιθέσεις εναντίον Ρώσων στην Ουκρανία. Εάν ο Πούτιν μπορεί να προκληθεί να έρθει να τους βοηθήσει, ο προκαθορισμένος ρόλος του «παρία» θα δικαιολογήσει έναν ανταρτοπόλεμο που θα διευθύνει το ΝΑΤΟ και είναι πιθανό να διαχυθεί στην ίδια τη Ρωσία.

Αντίθετα, ο Πούτιν έχει επιδιώξει μια συμφωνία με την Ουάσιγκτον και την ΕΕ, αποσύροντας τα ρωσικά στρατεύματα από τα ουκρανικά σύνορα και προτρέποντας τους Ρώσους στην ανατολική Ουκρανία να εγκαταλείψουν το προκλητικό δημοψήφισμα του Σαββατοκύριακου. Αυτοί οι ρωσόφωνοι και δίγλωσσοι - το ένα τρίτο του πληθυσμού της Ουκρανίας - αναζητούν εδώ και καιρό μια δημοκρατική ομοσπονδία που να αντικατοπτρίζει την εθνική ποικιλομορφία της χώρας και να είναι ταυτόχρονα αυτόνομη από το Κίεβο και ανεξάρτητη από τη Μόσχα. Οι περισσότεροι δεν είναι ούτε «αποσχιστές» ούτε «επαναστάτες», όπως τους αποκαλούν τα δυτικά ΜΜΕ, αλλά πολίτες που θέλουν να ζήσουν με ασφάλεια στην πατρίδα τους.

Όπως τα ερείπια του Ιράκ και του Αφγανιστάν, η Ουκρανία έχει μετατραπεί σε θεματικό πάρκο της CIA – το οποίο διευθύνει προσωπικά ο διευθυντής της CIA John Brennan στο Κίεβο, με δεκάδες «ειδικές μονάδες» από τη CIA και το FBI να δημιουργούν μια «δομή ασφαλείας» που επιβλέπει τις άγριες επιθέσεις σε όσους εναντιώθηκαν στο πραξικόπημα του Φεβρουαρίου. Δείτε τα βίντεο, διαβάστε τις αναφορές αυτόπτων μαρτύρων από τη σφαγή στην Οδησσό αυτόν τον μήνα. Τραμπούκοι φασίστες με λεωφορεία έκαψαν κεντρικά γραφεία συνδικάτων, σκοτώνοντας 41 άτομα που είχαν εγκλωβιστεί μέσα. Παρακολουθήστε την αστυνομία να βρίσκεται δίπλα.

Οι Ρωσόφωνοι Ουκρανοί παλεύουν για επιβίωση. Όταν ο Πούτιν ανακοίνωσε την απόσυρση των ρωσικών στρατευμάτων από τα σύνορα, ο υπουργός Άμυνας της χούντας του Κιέβου, Andriy Parubiy – ιδρυτικό μέλος του φασιστικού κόμματος Svoboda – καυχιόταν ότι οι επιθέσεις κατά των «ανταρτών» θα συνεχίζονταν. Σε οργουελιανό στυλ, η προπαγάνδα στη Δύση το έχει αντιστρέψει στη Μόσχα «προσπαθώντας να ενορχηστρώσει τη σύγκρουση και την πρόκληση», σύμφωνα με τον William Hague. Ο κυνισμός του συνδυάζεται με τα γκροτέσκα συγχαρητήρια του Ομπάμα στη χούντα του πραξικοπήματος για την «αξιοσημείωτη αυτοσυγκράτηση» της μετά τη σφαγή της Οδησσού. Η χούντα, λέει ο Ομπάμα, είναι «δεόντως εκλεγμένη». Όπως είπε κάποτε ο Χένρι Κίσινγκερ: «Το θέμα δεν είναι τι είναι αλήθεια. Αυτό που μετράει είναι το τι θεωρείται αληθινό».

Στα ΜΜΕ των ΗΠΑ, η θηριωδία της Οδησσού έχει υποτιμηθεί ως «θολή» και «τραγωδία» στην οποία «εθνικιστές» (νεοναζί) επιτέθηκαν σε «αποσχιστές» (άτομα που μαζεύουν υπογραφές για δημοψήφισμα για μια ομοσπονδιακή Ουκρανία). Η Wall Street Journal του Ρούπερτ Μέρντοχ καταδίκασε τα θύματα – «Η θανατηφόρα πυρκαγιά στην Ουκρανία πιθανότατα πυροδοτήθηκε από αντάρτες, λέει η κυβέρνηση». Η προπαγάνδα στη Γερμανία ήταν καθαρά ψυχρός πόλεμος, με την Frankfurter Allgemeine Zeitung να προειδοποιεί τους αναγνώστες της για τον «ακήρυχτο πόλεμο» της Ρωσίας. Για τους Γερμανούς, είναι μια οδυνηρή ειρωνεία ότι ο Πούτιν είναι ο μόνος ηγέτης που καταδικάζει την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη του 21ου αιώνα.

Μια δημοφιλής αληθοφάνεια είναι ότι «ο κόσμος άλλαξε» μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Τι έχει αλλάξει όμως; Σύμφωνα με τον μεγάλο πληροφοριοδότη Ντάνιελ Έλσμπεργκ, ένα σιωπηλό πραξικόπημα έγινε στην Ουάσιγκτον και πλέον κυριαρχεί ο αχαλίνωτος μιλιταρισμός. Το Πεντάγωνο διεξάγει επί του παρόντος «ειδικές επιχειρήσεις» – μυστικούς πολέμους – σε 124 χώρες. Στο εσωτερικό, η αυξανόμενη φτώχεια και η απώλεια της ελευθερίας είναι η ιστορική συνέπεια μιας κατάστασης αέναου πολέμου. Προσθέστε τον κίνδυνο πυρηνικού πολέμου και το ερώτημα είναι: γιατί το ανεχόμαστε αυτό;»

Αλέξης Τσίπρας: ξεπλένοντας το μεγαλύτερο σύγχρονο έγκλημα του νεοναζισμού

Επίσκεψη- στήριξης στο πόλεμο, στο φασισμό και στις εθνοκαθάρσεις. 

Είναι φορές που ένα άρθρο δεν χρειάζεται να παραθέσει επιχειρήματα. 

Είναι φορές που τα γεγονότα ουρλιάζουν την αλήθεια τους. 

Ο πρωθυπουργός της χώρας επισκέπτεται από σήμερα το καθεστώς του Κιέβου, παρέχοντας αναγνώριση σε ένα καθεστώς υβρίδιο νεοφιλελευθερισμού-ναζισμού,υπεύθυνο για το θάνατο δεκάδων χιλιάδων πολιτών, ανάμεσα τους και Ελλήνων.
Και η επίσκεψή αυτή δε γίνεται μια τυχαία χρονική στιγμή. 

Γίνεται τη στιγμή που το καθεστώς του Κιέβου, ενεργώντας σαν διεθνής προβοκάτορας, κλιμακώνει τις επιθέσεις κατά των Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονμπάς, δολοφονώντας άμαχους.
Ο Αλέξης Τσίπρας μεταβαίνει στο Κίεβο για καθαρά συμβολικούς λόγους;
Τη στιγμή που το καθεστώς Ποροσένκο έχει αναλάβει εργολαβικά να βυθίσει το λαό του στο πόλεμο και τη καταστροφή, εξυπηρετώντας σχέδια κέντρων που επιθυμούν την ένταση με τη Ρωσία , στο πλαίσιο του νέου γεωπολιτικού περιβάλλοντος που άνοιξε η εκλογή Τράμπ…
Τη στιγμή που ευρωπαϊκά κράτη αρχίζουν και παίρνουν αποστάσεις από το ουκρανικό έγκλημα, αντιλαμβανόμενα το κίνδυνο που συνιστά για όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο το σχέδιο «χαμηλής έντασης σύρραξη με τη Ρωσία»…
Ο Αλέξης Τσίπρας αναλαμβάνει-κατόπιν υποδείξεων – να δώσει διεθνή στήριξη στο απονομιμοποιημένο  καθεστώς του Κιέβου. 

Προφανώς δε γνωρίζει για τις ναζιστικές συμμορίες και τα εγκλήματά τους. 

Τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, το 1,5 εκ. πρόσφυγες, τους μαζικούς τάφους, τους αποκεφαλισμούς, τους βιασμούς. 

Προφανώς δε ξέρει τη ναζιστικού τύπου καταπίεση που υφίσταται το ελληνικό στοιχείο στη Μαριούπολη, τις εξαφανίσεις, τις φυλακίσεις , τα βασανιστήρια.
Γίνεται συνένοχος όχι μόνο σύγχρονων μαζικών νεοναζιστικών εγκλημάτων πολέμου αλλά και συνένοχος σε ένα σχέδιο πολεμικής εμπλοκής , με ανυπολόγιστες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, που μπορεί να αλλάξει την ευρύτερη περιοχή για πάντα.
Είναι άγνωστο εάν θα πάρει μαζί του το Κασιδιάρη ή τον Παππά. 

Λογικό να θέλουν να ανταλλάξουν τεχνογνωσία με τους ομοϊδεάτες τους στο Κίεβο.
Σήμερα το πρωί, την ώρα που το αεροπλάνο του πρωθυπουργού ταξίδευε για Κίεβο, δολοφονήθηκε  ο Михаи́л Серге́евич Толсты́хο, επικεφαλής της αντιφασιστικής Λαϊκής Πολιτοφυλακής Somalia,γνωστός ως Givi, από ουκρανοναζιστική συμμορία. Τιμή και Δόξα στους νεκρούς ήρωες της αντιφασιστικής πάλης.
Αλλά όταν θα σφίγγει το χέρι του Ποροσένκο ας τον ρωτήσει τι είναι η λίστα με τα 100 ονόματα που παραθέτουμε. 

Είναι τα ονόματα των 100 πρώτων παιδιών που δολοφονήθηκαν από τις ναζιστικές συμμορίες. Και η λίστα δεν έχει τέλος…
Anastasia Komarova
Arseny Khakimov
Roman Misechko
Polina Solodkaia
Alexander Sorokin
Kiril Sidoryuk
Danil Pogulai
Valentin Ostapenko
Arina Gusak
Vladislav Postavnoi
Anna Bugaeva
Timofey Chaika
Vsevolod Sukhanov
Daniil Protasov
Jaroslav Ermishko
Dmitry Babakov
Ivan Sharko
Sergey Chisnevich
Vladislav Polianskiy
Dmitry Poliak
Dmitry Orlov
George Komorowskiy
Vladimir Makhnev
Danil Makaev
Victoria Kukharchuk
Kiril Konoplev
Anastasia Konopleva
Daria Konopleva
Dominica Kladko
Vitaliy Guzhva
Danil Belih
Vladislav Kapustnikov
Alena Demidenko
Orest Balka
Vitaliy Chulkov
Nikolai Nikitenko
Andrey Zaplava
Anna Kobza
Alexander Trufanov
Alexander Smirnov
Elizaveta Serbienko
Victoria Beregovaia
Timofey Voronov
Mihail Diaduk
Vladislav Kravchenko
Anna Kostenko
Denis Glushchenko
Daria Popkova
Nikita Russow
Alexander Chudinov
Ivan Nesteruk
Daria Barilova
Danil Bulaev
Alexandra Mammadkhanova
Sofia Martynyuk
Ekaterina Mochanova
Sergey Piven
Anastasia Podlipskaia
Egor Alexandrov
Aleksey Butinets
Margarita Vivchar
Vladimir Garbanev
Vladislava Dukhnenko
Marina Evsyukova
Daria Knish
Ivan Kulichko
Marina Ledneva
Daniil Lukashuk
Daniil Sanduliak
Ivan Poliakov
Alexander Soroka
Anna Khomutova
Svetlana Borodovka
Ivan Ermilov
Svetlana Agababiants
Yury Ponomarev
Yury Ponomarenko
Valeria Suglobova
Evgeny Orekhov
Artem Litkin
Danil Lutsenko
Artem Loginov
Dmitry Krivosheev
Christina Kovalenko
Andrey Eliseev
Igor Gayvoronskiy
Anastasia Butorina
Sofia Bulaeva
Artem Bobrishev
Karina Belonog
Dmitry Ruchkin
Daniil Tereschenko
Victoria Miroshnichenko
Daniil Kuznetsov
Nadezhda Korchak
Ksenia Ivakhno
Kira Zhuk
Arthur Babenko
Andrey Khizhnyak
Vladislav Shcherbakov

iskra.gr

Η τέχνη της maskirovka: Πώς η Ρωσία ξεγελά τους εχθρούς της

Η προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία πέρυσι αιφνιδίασε σχεδόν όλους. 

Ο ρωσικός στρατός συγκάλυψε τις ενέργειές του και τις αρνήθηκε - αλλά εκείνα τα "μικρά πράσινα ανθρωπάκια" που εμφανίστηκαν στη χερσόνησο της Μαύρης Θάλασσας ήταν μια κλασική περίπτωση της ρωσικής πρακτικής της στρατιωτικής εξαπάτησης - ή αλλιώς maskirovka.

Σε μια σχολή δοκίμων στα νότια προάστια της Μόσχας, ο υποστράτηγος Alexander Vladimirov σηκώνει δύο τεράστιους κόκκινους τόμους από τη βιβλιοθήκη του και τους χτυπάει στο τραπέζι. 

"Η Θεωρία και η Επιστήμη του Πολέμου μου", λέει και ακτινοβολεί. "Είναι τρεις φορές μεγαλύτερο από το Πόλεμος και Ειρήνη του Λέοντα Τολστόι"!

     Ο Vladimirov, αντιπρόεδρος του Κολλεγίου Στρατιωτικών Εμπειρογνωμόνων της Ρωσίας, είναι αυθεντία στη maskirovka - το σήμα κατατεθέν του ρωσικού πολέμου και μια λέξη που μεταφράζεται ως "κάτι μεταμφιεσμένο"

Το "Red Storm Rising",1986, του Τομ Κλάνσι είναι ένα από τα πλέον διάσημα μυθιστορήματα της ευρύτερης κατηγορίας των technothriller. 
Στο επίκεντρό του βρίσκεται η έκρηξη και η εξέλιξη του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου, υπό τη μορφή μιας ευρείας κλίμακας συμβατικής αναμέτρησης μεταξύ του ΝΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας η οποία λαμβάνει χώρα στην Ευρώπη. 
Καταλύτης είναι τρομοκρατική ενέργεια ισλαμιστών τρομοκρατών που καταστρέφουν τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις στο Νιζεβαρτόβσκ, κάτι που συνιστά βαρύτατο πλήγμα για τη Σοβιετική Ένωση, απειλώντας την οικονομία της με κατάρρευση σε όχι και τόσο μεγάλο βάθος χρόνου. 
Η ηγεσία της ΕΣΣΔ αποφασίζει να καταλάβει τις πετρελαιοπηγές του Περσικού Κόλπου, ωστόσο κάτι τέτοιο συνιστά πράξη πολέμου για το ΝΑΤΟ, οπότε και η απόφαση είναι ότι η Βορειοατλαντική Συμμαχία πρώτα πρέπει να διαρραγεί και στη συνέχεια να ηττηθεί στο πεδίο μάχης της Ευρώπης, προκειμένου να μην έχει τη δυνατότητα και τη θέληση να συνδράμει τις χώρες του Κόλπου. 
Σε αυτό το πλαίσιο, ξεκινά μια maskirovka: μία ευρεία εκστρατεία παραπλάνησης/ αποπροσανατολισμού, που συνδυάζει κινήσεις φιλίας προς τη Δύση, όπως η απόσυρση κάποιων παλαιών υποβρυχίων, με βίαες ενέργειες – προβοκάτσιες, όπως μια βομβιστική επίθεση με θύματα παιδιά σχολικής ηλικίας στο Κρεμλίνο η οποία αποδίδεται σε έναν Δυτικογερμανό, προκειμένου να δικαιολογηθεί μια «επίθεση αντιποίνων» από την ΕΣΣΔ, με την ελπίδα της αποφυγής της εμπλοκής του συνόλου των χωρών- μελών του ΝΑΤΟ.
Η maskirovka, ως γενικότερο φαινόμενο/ στρατηγική της Ρωσίας, σε στρατιωτικό και πολιτικό επίπεδο, αποτελεί μια μακρά και επιτυχή παράδοση των ενόπλων δυνάμεων της χώρας. 
Ως έννοια, ουδόλως είναι ξένη στην ελληνική πολεμική τέχνη: χαρακτηριστικότατη είναι η περίπτωση του Δούρειου Ίππου, καθώς και το τέχνασμα που χρησιμοποίησε ο Βίας ο Πριηνεύς, ένας εκ των Επτά Σοφών της αρχαιότητας, κατά τη μακρά πολιορκία της πόλης του από τους Λυδούς, αφήνοντας ελεύθερα καλοθρεμμένα μουλάρια, τη στιγμή που στην πόλη στην πραγματικότητα υπήρχε έλλειψη τροφίμων, προκειμένου να δημιουργήσει στο στρατόπεδο των πολιορκητών την εικόνα επαρκών αποθεμάτων στην πολιορκημένη Πριήνη, με τελικό αποτέλεσμα τη λύση της πολιορκίας. 
Παρεμφερές θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και το στρατήγημα του Λυσάνδρου στους Αιγός Ποταμούς, με αποτέλεσμα τον αιφνιδιασμό και τη συντριβή του ανώτερου Αθηναϊκού στόλου, ενώ αντίστοιχα τεχνάσματα χρησιμοποίησε πολλές φορές και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, κατά την Ελληνική Επανάσταση, όπως στα Δερβενάκια, όταν έβαζε τους άνδρες του να ανάβουν τη νύχτα πολλές φωτιές δημιουργώντας στα οθωμανικά στρατεύματα την εντύπωση ότι διέθετε κατά πολύ ανώτερη αριθμητικά δύναμη από ό,τι στην πραγματικότητα.
Η εν λόγω τέχνη, δεν είναι υπερβολή η χρήση του συγκεκριμένου χαρακτηρισμού, όπως προκύπτει από τη μελέτη της, βρίσκεται στο επίκεντρο πρόσφατης ανάλυσης του BBC, με τίτλο «πώς η Ρωσία ξεγελά τους εχθρούς της» (How Russia outfoxes its enemies), με αφορμή την ουκρανική κρίση και την ενσωμάτωση της Κριμαίας στη Ρωσικής Ομοσπονδία, η οποία αποτέλεσε αιφνιδιασμό για τους πάντες.
"Οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις “μεταμφίεσαν” τις ενέργειές τους και τις αρνήθηκαν- αλλά αυτοί οι “μικροί πράσινοι άνδρες” που εμφανίστηκαν στη χερσόνησο της Μαύρης Θάλασσας αποτελούσαν μια χαρακτηριστική περίπτωση της ρωσικής πρακτικής στρατιωτικής παραπλάνησης- maskirovka» αναφέρει η συντάκτης, Λούσι Ας, στο κείμενό της.
Ο στρατηγός Alexander Vladimirov, συγγραφέας της "Θεωρίας και Επιστήμης του Πολέμου", τρεις φορές μεγαλύτερη σε όγκο από το Πόλεμος και Ειρήνη του Τολστόι, όπως επισημαίνει ο ίδιος, θεωρείται γκουρού της maskirovka, που μεταφράζεται ακριβώς ως κάτι "μασκοφορεμένο".
"Από τη στιγμή που γεννήθηκε ο άνθρωπος, άρχισε να αγωνίζεται", λέει. 
"Όταν άρχισε να κυνηγάει, έπρεπε να βάφεται με διαφορετικά χρώματα για να μην τον φάνε οι τίγρεις. 
Από εκείνο το σημείο και μετά η maskirovka ήταν μέρος της ζωής του. 
Όλη η ανθρώπινη ιστορία μπορεί να παρουσιαστεί ως η ιστορία της παραπλάνησης και εξαπάτησης".
Ο Vladimirov  παραθέτει αφειδώς αποσπάσματα από τον Ρωμαίο στρατηγό Frontinus και τον αρχαίο Κινέζο φιλόσοφο Sun Tzu, ο οποίος περιέγραψε τον πόλεμο ως ένα αιώνιο μονοπάτι πονηριάς.
Αλλά είναι η Ρωσία, μου λέει, με αναμφισβήτητη υπερηφάνεια, που με την πάροδο των αιώνων έχει πραγματικά τελειοποιήσει αυτές τις τεχνικές.
Σε μελέτη του US Army Russian Institute, η maskirovka περιγράφεται ως εξής: "ο ρώσικος όρος maskirovka- συνήθως μεταφράζεται ως καμουφλάζ/παραλλαγή, αντιπροσωπεύει ένα πλήρες σύστημα μέτρων σχεδιασμένων να παραπλανούν και να μπερδεύουν τον εχθρό, και να μειώνουν την αποτελεσματικότητα των μέσων αναγνώρισής του, αποτελώντας μια απάντηση στην πρόκληση της τεχνολογίας».
Οι αρχές της maskirovka
Ο ταγματάρχης Κίτινγκ στη μελέτη του περιγράφει τις σοβιετικές αρχές της κάλυψης/ απόκρυψης/ παραπλάνησης ως εξής: δραστηριότητα, πειστικότητα/ αληθοφάνεια, συνέχεια και ποικιλία.
Ως δραστηριότητα ορίζεται η "αξιόπιστη εφαρμογή ολόκληρου του συνόλου μέτρων που στοχεύουν στην παραπλάνηση του εχθρού, σε σχέση με τις προθέσεις των δυνάμεων κάποιου". 
Η αληθοφάνεια/ πειστικότητα σημαίνει ότι τα μέτρα που λαμβάνονται πρέπει να εμφανίζονται πειστικά στα μάτια του εχθρού, προκαλώντας την εντύπωση του «αληθινού», από πλευράς έκτασης, χρονικής στιγμής και χώρου. 
Η "συνέχεια" ακριβέστερα, ο συνεχής χαρακτήρας, απαιτεί τη συνεχή και σωστά προγραμματισμένη από άποψης χρόνου εκτέλεση των μέτρων απόκρυψης/ εξαπάτησης: τα "υλικά", κυριολεκτικά ή μεταφορικά, πρέπει να ανανεώνονται τακτικά. 
Η τελική αρχή είναι αυτή της ποικιλίας, η οποία σημαίνει την αποφυγή της εμφάνισης ενός μοτίβου στην χρήση και εφαρμογή μέτρων κάλυψης/ απόκρυψης. Με απλά λόγια, η ποικιλία σημαίνει την αποφυγή της επανάληψης της χρήσης των ίδιων τεχνικών και μέσων.
Στην ανάλυση του BBC, ως βασικά στοιχεία της maskirovka αναφέρονται τα εξής: έκπληξη, 
καμουφλάζ/ παραλλαγή, 
ελιγμοί/ ενέργειες με σκοπό την παραπλάνηση, 
απόκρυψη, 
χρήση μέσων εξαπάτησης, όπως ομοιώματα οχημάτων κλπ και εσκεμμένη παραπληροφόρηση. 
Όπως σημειώνεται, κάποιες περιπτώσεις είναι πολύ προσεγμένες, συνδυάζοντας την αλήθεια με το ψέμα για να παράξουν μία "είδηση" που φαίνεται αξιόπιστη. 
Αλλά ακόμα και μια τελείως εξωπραγματική ιστορία μπορεί να προκαλέσει σύγχυση και αβεβαιότητα.
Η Μάχη του Κουλίκοβο, ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και η maskirovka
Ένα εκ των χαρακτηριστικότερων παραδειγμάτων είναι η Μάχη του Κουλίκοβο το 1380, όταν ο πρίγκιπας Dmitry Donskoy, και 50.000 πολεμιστές βρέθηκαν απέναντι στον Μογγόλο Khan Mamai. και τους 150.000 Τάταρους και Μογγόλους πολεμιστές του. 
Ήταν η πρώτη φορά που οι Σλάβοι πολεμούσαν ως ενωμένος στρατός- η Ρωσία εναντίον της Χρυσής Ορδής.
"Η μάχη ήταν πολύ σκληρή, αλλά στο τέλος θριαμβεύσαμε χάρη σε μια δύναμη που είχε κρυφτεί στο δάσος. 
Επιτέθηκαν μανιασμένα και απρόσμενα, και οι αιφνιδιασμένοι Τάταροι τράπηκαν σε φυγή" σημειώνει ο στρατηγός Βλαντιμίροφ.
Το Κουλίκοβο ήταν μόνο η αρχή. 
Ο Alexander Vladimirov αναφέρει μερικά πιο πρόσφατα παραδείγματα, όπως τον Αύγουστο του 1944, Ιάσιο- Κισινέβ, με δεκάδες ψεύτικα άρματα μάχης και ολόκληρες μεραρχίες να στέλνονται σε παραπλανητικές κατευθύνσεις για να εξαπατηθούν οι Γερμανοί. 
Και αυτό μετά την επιχείρηση Μπαγκρατιόν στη Λευκορωσία, που είχε επιφέρει βαρύ πλήγμα στη Βέρμαχτ. 
"Οι στρατηγοί μας αποφάσισαν να μην πάρουν τον εύκολο δρόμο, αλλά πήγαν μέσα από τους βάλτους. 
Έτσι χτύπησαν τα μετόπισθεν των γερμανικών δυνάμεων...σε ολόκληρη την Μπαγκρατιόν υπήρξαν τεράστια παραδείγματα maskirovka, τα οποία περιελάμβαναν χιλιάδες άρματα μάχης και στρατιώτες. 
Μετά από αυτό ο πόλεμος είχε πρακτικά τελειώσει"
Από 117 μεραρχίες και έξι ταξιαρχίες, οι μισές καταστράφηκαν και οι υπόλοιπες υπέστησαν βαρύτατες απώλειες. 
Συνολικά, οι απώλειες για τις δυνάμεις του Άξονα εκτιμάται ότι ανήλθαν σε περίπου μισό εκατομμύριο άνδρες.
Μελετώντας την εφαρμογή της maskirovka στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο ταγματάρχης Κίτινγκ καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο ρώσος στρατιώτης "είχε, και πιθανότατα έχει ακόμα, πλεονέκτημα απέναντι στον Δυτικό αντίπαλό του. 
Κάποιοι παρατηρητές έχουν συμπεράνει ότι οι Ρώσοι διαθέτουν ένα ένστικτο για τη χρήση καμουφλάζ, κάλυψης/ απόκρυψης, για να κρύβονται οι ίδιοι και οι δραστηριότητές τους. 
Τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, Γερμανός στρατηγός είχε παρατηρήσει ότι “ο Ρώσος πεζικάριος ήταν άριστος στην οχύρωση θέσεων μάχης. 
Ήταν εντυπωσιακό να βλέπει κανείς πόσο γρήγορα εξαφανιζόταν στο έδαφος και κάλυπτε τη θέση του. 
Οι Ρώσοι στρατιώτες ενστικτωδώς χρησιμοποιούν το περιβάλλον τους, έτσι ώστε να είναι δύσκολος ο εντοπισμός τους".
Κρίση των πυραύλων στην Κούβα και Ψυχρός Πόλεμος
Ιδιαίτερη μνεία στη ρωσική χρήση της maskirovka, σε σχέση με την Κρίση των Πυραύλων στην Κούβα/1962 κάνει η CIA, σε ειδική ανάλυσή της.
"Από τη σύλληψή της, η σοβιετική επιχείρηση περιελάμβανε περίτεχνες προσπάθειες διάψευσης και παραπλάνησης.
Η τέχνη της απόκρυψης από τις ΗΠΑ πληροφοριών για την ανάπτυξη των πυραύλων και της παραπλάνησης των Αμερικανών διαμορφωτών πολιτικής για τις προθέσεις της Σοβιετικής Ένωσης ήταν η βάση του παράτολμου εγχειρήματος του Νικίτα Χρουστσόφ" αναφέρεται στην έκθεση, όπου υπογραμμίζεται ότι η ανάλυση των σχετικών δραστηριοτήτων από αποχαρακτηριστιμένα αμερικανικά, ρωσικά και κουβανικά αρχεία επιτρέπει την εξαγωγή συμπερασμάτων που μπορούν να βοηθήσουν στην αναγνώριση και αντιμετώπιση των προσπαθειών παραπλάνησης ενός αυξανόμενους αριθμού αντιπάλων στον σύγχρονο κόσμο.
"Η Μόσχα πάντα είχε μια κλίση προς τη γνωστή στη ρωσική γλώσσα ως maskirovka. 
Βασικός πυλώνας της είναι το να εμποδιστεί ένας αντίπαλος από το να ανακαλύψει τις ρωσικές προθέσεις, εξαπατώντας τον σχετικά με τη φύση, έκταση και τον συγχρονισμό μιας επιχείρησης. 
Η maskirovka καλύπτει ένα μεγάλο εύρος εννοιών, από την παραπλάνηση στο επίπεδο στρατηγικού σχεδιασμού μέχρι το καμουφλάζ σε επίπεδο μονάδας. 
Τα ρωσικά στρατιωτικά εγχειρίδια υποδεικνύουν ότι η maskirovka αντιμετωπίζεται ως μια επιχειρησιακή τέχνη, που πρέπει να τελειοποιείται από καθηγητές στρατιωτικής επιστήμης και αξιωματικούς που ειδικεύονται σε αυτόν τον τομέα» σημειώνεται στην έκθεση, όπου επίσης συμπληρώνεται ότι ο σοβιετικός στρατός είχε αξιοποιήσει την παραπλάνηση ευρείας κλίμακας και πριν την κρίση των πυραύλων πολύ πιο συχνά και με πολύ μεγαλύτερη επιτυχία από οποιονδήποτε άλλον στρατό. 
Επίσης, τονίζεται η χρήση εκτεταμένης maskirovka το 1968, πριν την εισβολή στην Τσεχοσλοβακία, καθώς και η εκπαίδευση ξένων στρατών πάνω στις ίδιες αρχές, περιλαμβανομένων των δυνάμεων του Βορείου Βιετνάμ πριν την Επίθεση του Τετ/1968 και του αιγυπτιακού στρατού πριν τη διάβαση της Διώρυγας του Σουέζ το 1973.
Σε έγγραφο απόφασης του Λευκού Οίκου με την υπογραφή του Ρόναλτ Ρίγκαν (1983) γίνεται λόγος για ανάπτυξη μιας στρατηγικής maskirovka από την ΕΣΣΔ η οποία περιλαμβάνει τη χρήση παραλλαγής, απόκρυψης και παραπλάνησης, σε αμυντικά προγράμματα και κατά τη διάρκεια πολεμικών επιχειρήσεων. 
"Ορίζουν τη maskirovka ως ένα σετ μέτρων με σκοπό την παραπλάνηση ή τον αποπροσανατολισμό του εχθρού σε σχέση με τις σοβιετικές δυνατότητες στον τομέα της εθνικής ασφάλειας, τις ενέργειές τους και τις προθέσεις τους...ένα σοβιετικό διευθυντήριο στρατηγικής maskirovka έχει στηθεί...επιπλέον οι Σοβιετικοί έχουν στήσει ένα πρόγραμμα για την αντιμετώπιση των δυτικών επιχειρήσεων συλλογής σημάτων και οπτικών δεδομένων. 
Οι Σοβιετικοί μπορεί να προσπαθούν να παραπλανήσουν τη Δύση σχετικά με την πρόθεση και τον σκοπό βασικών πολιτικών τους, όπως στον έλεγχο των εξοπλισμών.
Αρκετές πρόσφατες ανακαλύψεις αποκαλύπτουν ότι το σοβιετικό πρόγραμμα maskirovka έχει σημειώσει απρόσμενες επιτυχίες και ότι εισέρχεται σε μια νέα, βελτιωμένη φάση"
Η maskirovka στην Κριμαία
Η έκπληξη αποτελεί βασικό συστατικό της maskirovka. 
Οι "άγνωστης ταυτότητας" δυνάμεις που κατέλαβαν την Κριμαία τον Φεβρουάριο του 2014 σίγουρα τα κατάφεραν πολύ καλά από αυτή την άποψη.
Όπως αναφέρεται στην ανάλυση του BBC, ο Pyotr Shelomovskiy, Ρώσος φωτορεπόρτερ, ήταν εκεί όταν κατέφθασαν, έχοντας φτάσει στην Κριμαία μετά τη φυγή του φιλορώσου προέδρου Viktor Yanukovych. 
Στις 24 Φεβρουαρίου είδε ντόπιους φιλορώσους ακτιβιστές να στήνουν ένα μικρό οδόφραγμα στην πλατεία μπροστά στη βουλή. 
"Άρχισαν να φτιάχνουν τσάι και να προσφέρουν ποτά. 
Σε κάποιους δημοσιογράφους, εμού περιλαμβανομένου, επετράπη να τραβήξουν φωτογραφίες και νομίζαμε ότι είχαμε τελειώσει για τη νύχτα.
Έτσι νόμιζε, τουλάχιστον. 
Αλλά τις πρώτες πρωινές ώρες, στρατιωτικά φορτηγά χωρίς διακριτικά κατέφθασαν, γεμάτα με βαριά οπλισμένους άνδρες.
Διέταξαν τους διαδηλωτές να πέσουν μπρούμυτα στο έδαφος – μέχρι που διαπίστωσαν ότι ανήκαν στην ίδια πλευρά. 
Μετά, τους έβαλαν να κουβαλήσουν πυρομαχικά στη βουλή. 
Ο Pyotr Shelomovskiy άκουσε την ιστορία το πρωί. 
Οι ίδιοι δεν είχαν καταλάβει ακριβώς τι συνέβαινε.
Οι στρατιώτες που έφτασαν μέσα στη νύχτα, λες και κατέφθασαν με κάποιο είδους μαγείας, χωρίς διακριτικά στις χακί στολές τους, σύντομα κατονομάστηκαν "μικροί πράσινοι άνδρες", ή, σε ελεύθερη απόδοση, "εξωγήινοι"
"Ξέρουμε ότι αυτοί οι άνδρες ήταν των ρωσικών ειδικών δυνάμεων. 
Αλλά ουδείς το έλεγε ανοιχτά τότε" προσθέτει ο Pyotr Shelomovskiy
Η άρνηση/διάψευση αποτελεί επίσης βασικό στοιχείο της maskirovka. 
Σε συνέντευξη Τύπου εκείνες τις ημέρες ο Ρώσος πρόεδρος Βλάντιμιρ Πούτιν απέφυγε με χαρακτηριστική άνεση αμήχανες ερωτήσεις σχετικά με το από πού προέρχονταν τα στρατεύματα. 
"Υπάρχουν πολλές στρατιωτικές στολές. 
Πάτε σε ένα μαγαζί, θα βρείτε μία" ήταν μια απάντησή του. 
Ερωτηθείς εάν επρόκειτο για Ρώσους στρατιώτες, ο πρόεδρος απάντησε ότι ήταν άνδρες από τοπικές πολιτοφυλακές/δυνάμεις αυτοάμυνας.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, η ενσωμάτωση της Κριμαίας επικυρωνόταν από τη ρωσική βουλή. 
H maskirovka είχε εξυπηρετήσει τον σκοπό της, να κρατήσει τον εχθρό σε καθεστώς αβεβαιότητας- να τον αναγκάσει να μαντεύει αντί να γνωρίζει με σιγουριά. 
Ο υποστράτηγος Gordon "Skip" Davis, υπεύθυνος για τις επιχειρήσεις και τις πληροφορίες στο στρατιωτικό στρατηγείο του ΝΑΤΟ στο Βέλγιο, παραδέχεται ότι χρειάστηκε αρκετός χρόνος στον ίδιο και στους συναδέλφους του για να καταλάβουν το "μέγεθος και την κλίμακα" της ενίσχυσης των στρατευμάτων, την οποία "αρνούνταν συνεχώς οι Ρώσοι".
Αλλά αν το ΝΑΤΟ αιφνιδιάστηκε, η ιστορικός και δημοσιογράφος Anne Applebaum δεν αιφνιδιάστηκε.
"Κατάλαβα αμέσως περί τίνος επρόκειτο, διότι μου θύμισε το 1945. Φαινόταν τόσο οικείο", λέει.
Άλλο ένα παράδειγμα είναι και το παρακάτω
Τον Αύγουστο, η ρωσική τηλεόραση έδειξε πλάνα με νερό και βρεφικές τροφές να φορτώνονται σε φορτηγά που κατευθύνονταν προς την εμπόλεμη ζώνη της Ουκρανίας. 
Η ρωσική κυβέρνηση το ονόμασε ανθρωπιστική βοήθεια, αλλά πολλοί ήταν κάτι παραπάνω από λίγο καχύποπτοι. 
Το ΝΑΤΟ είχε ήδη πολλές πληροφορίες σχετικά με τις ρωσικές δυνάμεις αεράμυνας και πυροβολικού που κινούνταν στην Ουκρανία.
Ο Ταγματάρχης Davis αποκαλεί την πρώτη συνοδεία "ένα θαυμάσιο παράδειγμα  maskirovka." επειδή δημιούργησε κάτι σαν καταιγίδα στα μέσα ενημέρωσης. 
Τα τηλεοπτικά συνεργεία ακολούθησαν με κομμένη την ανάσα τη συνοδεία, προσπαθώντας να μάθουν τι πραγματικά υπήρχε μέσα στα πράσινα φορτηγά του στρατού που είχαν ξαναβαφτεί βιαστικά λευκά. 
Ήταν αυτή μια κλασική επιχείρηση δούρειου ίππου; 
Και θα επέτρεπαν οι ουκρανικές αρχές τη συνοδεία;
"Όλο αυτό το διάστημα σε άλλα σημεία διέλευσης των συνόρων που ελέγχονταν από τους Ρώσους - όχι από τους Ουκρανούς - εξοπλισμός, προσωπικό και στρατεύματα περνούσαν στην Ανατολική Ουκρανία", λέει ο Davis. 
Θεωρεί τη φάλαγγα ως έναν έξυπνο "αντιπερισπασμό ή αντιπερισπασμό".
Η ομίχλη του πολέμου δεν είναι κάτι που απλώς συμβαίνει - είναι κάτι που μπορεί να κατασκευαστεί. 
Σε αυτή την περίπτωση τα δυτικά μέσα ενημέρωσης εξαπατήθηκαν, αλλά και τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν επίσης εργαστεί σκληρά για να δημιουργήσουν ομίχλη.

huffingtonpost.gr

Γεωπολιτική-Πιόνι στη «Μεγάλη Σκακιέρα» από το 1997 η Ουκρανία

Άγγελος Στάγκος

Το 1997 ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Προέδρου Κάρτερ, καθηγητής του Χάρβαρντ και από τους μεγάλους βραχμάνους που διαμορφώνουν την στρατηγική της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ , έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «Η Μεγάλη Σκακιέρα».
Στο βιβλίο αυτό κάνει προβλέψεις, αλλά και υποδείξεις, για τα επόμενα βήματα που επρόκειτο να γίνουν, είτε στη βάση σχεδίου, είτε και εκ των πραγμάτων στον πλανήτη, ειδικά στην περιοχή της Ευρασίας (όπου Ευρασία, η Ευρώπη, η Σιβηρία και ένα μέρος της Κεντρικής Ασίας), ώστε να μην απειληθεί η μόνη πλανητική υπερδύναμη που είχε απομείνει μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, δηλαδή οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Μπρεζίνσκι λοιπόν υπενθυμίζει ένα δόγμα των αρχών του 20ου αιώνα που έλεγε ότι όποιος εξουσιάζει την Ανατολική Ευρώπη, ελέγχει την καρδιά της Ευρώπης, όποιος εξουσιάζει την καρδιά της Ευρώπης, ελέγχει τον νησιωτικό κόσμο, όποιος εξουσιάζει τον νησιωτικό κόσμο, ελέγχει τον πλανήτη. 

Αυτό συμπληρώνει το συμπέρασμά του ότι στη σύγκρουση της ηπειρωτικής υπερδύναμης (Σοβιετική Ένωση) και ναυτικής υπερδύναμης (ΗΠΑ) νικήτρια βγήκε η δεύτερη η οποία δεν θα πρέπει ποτέ να επιτρέψει να σηκώσει κεφάλι μία νέα ηπειρωτική υπερδύναμη (Ρωσία, Κίνα) που θα αμφισβητήσει την παγκόσμια ηγεμονία της (των ΗΠΑ δηλαδή).
Ο Μπρεζίνσκι ονόμασε και τους μεγάλους γεωστρατηγικούς παίκτες, που είναι εκτός των ΗΠΑ βέβαια, η Γαλλία και η Γερμανία οι οποίες μέσα από τον γαλλογερμανικό άξονα θέλουν να προχωρήσουν στην Ενωμένη Ευρώπη (να σημειωθεί ότι στην πρόσφατη επίσκεψη του Ολάντ στην Ουάσινγκτον, ο Ομπάμα ξεπέρασε τον εαυτό του προσπαθώντας να τον στηρίξει, χαιρετώντας την επάνοδο της Γαλλίας στον γαλλογερμανικό άξονα) και ταυτόχρονα ασκούν επιρροή στα περίξ - η Γαλλία προς τη Βόρεια Αφρική, η Γερμανία προς τα ανατολικά - στη Ρωσία και την Κίνα.
Στη συνέχεια ο Μπρεζίνσκι προσδιόριζε τον βασικό αντικειμενικό σκοπό των ΗΠΑ σε σχέση με την Ευρώπη:
Πρώτον, να στηρίξει την ευρωπαϊκή ενοποίηση και να πείσει ότι θέλει την Ευρώπη ως εταίρο στον πλανήτη. Το κάνει ήδη η Ουάσινγκτον και οι συνομιλίες για δημιουργία ελεύθερης ζώνης εμπορίου σε αυτό αποσκοπούν, μεταξύ άλλων.
Δεύτερον, απαιτείται η Ευρώπη να αποκτήσει διακριτή πολιτική και στρατιωτική ταυτότητα. Προφανώς μέσω Γαλλίας και Γερμανίας και είναι ενδεικτικό ότι η τελευταία έχει αρχίσει να στέλνει περισσότερες στρατιωτικές αποστολές στο εξωτερικό. 

Πρόκειται για συνειδητή απόφαση.
Τρίτον, επειδή ούτε η Γερμανία, ούτε η Γαλλία μπορούν μόνες τους να ξεκαθαρίσουν με τη Ρωσία ( με την έννοια ότι δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα μαζί της) ποιες χώρες περιλαμβάνονται στην ευρωπαϊκή σφαίρα, απαιτείται συνεχής ενεργητική, επικεντρωμένη και αποφασιστική ανάμειξη των ΗΠΑ. Μόνο έτσι μπορούν να αντιμετωπισθούν τα ευαίσθητα για τη Ρωσία ζητήματα της θέσης των Βαλτικών χωρών και της Ουκρανίας μέσα στο ευρωπαϊκό σύστημα.
Αυτά τα ανέφερε ο Μπρεζίνσκι (γκουρού των Δημοκρατικών για την εξωτερική πολιτική, όπως ο Κίσσινγκερ ήταν των Ρεπουμπλικάνων, αν και λίγο πολύ είναι κοινή η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ) στο «δόγμα» του ο Μπρεζίνσκι πριν 17 χρόνια.
Και όπως εντάχθηκαν οι Βαλτικές χώρες στο ευρωπαϊκό σύστημα, τώρα ήλθε η σειρά της Ουκρανίας και μάλιστα με πρωτοβουλία τυπικά της Λιθουανίας, που στην προεδρία της στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση προσπάθησε να ολοκληρώσει την συμφωνία σύνδεσης με την Ουκρανία, που η ματαίωσή της από την πλευρά του Κιέβου πυροδότησε το μακελειό.
Κατά τον Μπρεζίνσκι, η πολιτική ένωση της Ευρώπης και η εξασφάλισή της ασφάλειάς της είναι διαδικασίες αδιαίρετες. 

Είναι αδιανόητο μία πραγματικά ενωμένη Ευρώπη να μην έχει μία κοινή διευθέτηση ασφάλειας με τις ΗΠΑ μέσω ΝΑΤΟ. Γι’ αυτό ΝΑΤΟ, Ευρωπαϊκή Ένωση και Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση πάνε μαζί. Το 1997 λοιπόν περιέγραψε ένα χρονοδιάγραμμα εξελίξεων προς αυτή την κατεύθυνση με τέσσερα βήματα:
Το πρώτο βήμα ήταν η ένταξη στο ΝΑΤΟ χωρών της Κεντρικής Ευρώπης, δηλαδή των χωρών της λεγόμενης Ανατολικής Ευρώπης, ακόμη και πριν ενταχθούν στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση. Αυτό έγινε.
Το δεύτερο βήμα ήταν η ένταξη των Βαλτικών χωρών και της Ρουμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και παράλληλα η έναρξη διαδικασίας να μπουν κάτω από την ομπρέλα του ΝΑΤΟ μαζί με κάποιες βαλκανικές χώρες. Και αυτό έγινε, με εξαίρεση τα Σκόπια, επειδή αντιδρά η Ελλάδα εξαιτίας του ονόματος. 

Τις προάλλες που ήταν ο Ράσμουσεν, ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ το θέμα ξανασυζητήθηκε, αλλά η εκκρεμότητα παραμένει. 

Το τρίτο βήμα θα ήταν η ένταξη πιθανώς της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ, αυτό δεν έγινε, αλλά μικρή σημασία έχει, αφού είναι πλήρως συνδεδεμένες οι δύο χώρες με τη Δύση.
Και ερχόμαστε στο τέταρτο βήμα που το ζούμε τώρα και γίνεται με μία μικρή καθυστέρηση, είτε γιατί τα σχέδια δεν υλοποιούνται πάντα με ακρίβεια, είτε γιατί μεσολάβησε η οικονομική. 

Ετσι, ενώ Μπρεζίνσκι το προσδιόριζε μεταξύ 2005 – 2010, η Ουκρανία θεωρείται πλέον μέρος της Κεντρικής Ευρώπης και μπαίνει σε διαδικασία διαπραγματεύσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση και ΝΑΤΟ ταυτόχρονα.
Η συμφωνία σύνδεσης θα ήταν η αρχή… 

 Και το πιο καταπληκτικό είναι ότι γίνεται αναφορά σε εμβάθυνση της συνεργασίας στο πλαίσιο Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης και ΝΑΤΟ, ιδιαίτερα στον τομέα της άμυνας, μεταξύ Γαλλίας – Γερμανίας – Πολωνίας. 

Και το σενάριο ήταν αυτή η συνεργασία να αποτελεί τον πυρήνα της Δύσης για διευθετήσεις που πιθανότατα θα περιλαμβάνουν την Ουκρανία, ακόμη και την Ρωσία. 

Με δεδομένο το γεωπολιτικό ενδιαφέρον της Γερμανίας και της Πολωνίας για την Ουκρανία, «προφήτευσε» ο Μπρεζίνσκι, η Ουκρανία θα συρθεί σε μία ειδική Γαλλο – Γερμανο – Πολωνική σχέση. Αυτή η Γαλλο – Γερμανο – Ουκρανική πολιτική συνεργασία που θα περιλαμβάνει 230 εκατομμύρια ανθρώπους θα εξελιχθεί σε μία «εταιρική σχέση» που θα ενισχύσει το γεωστρατηγικό βάθος της Ευρώπης.
Επισημαίνεται ότι όταν ο Γιαννουκόβιτς έκανε πίσω στη συμφωνία σύνδεσης, μάλλον με πίεση από τη Μόσχα που φρόντισε όμως να του προσφέρει 15 δις ως δέλεαρ, άρχισαν οι πρώτες διαδηλώσεις και αμέσως πήγε στο Κίεβο και εμφανίστηκε στο δρόμο με τους διαδηλωτές ο τότε γερμανός υπουργός Εξωτερικών, ο Βέστερβέλε. 

Επισημαίνεται επίσης ότι πίσω από τους διαδηλωτές βρίσκεται και η Πολωνία που εκτός των άλλων, διακρίνεται και για τον έξαλλο αντιρωσισμό της. 

Τέλος, επισημαίνεται ότι οι υπουργοί Εξωτερικών της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Πολωνίας πήγαν στο Κίεβο για να συμφωνήσουν με τον Γιαννουκόβιτς τους όρους εκτόνωσης της κατάστασης, άλλο αν η συμφωνία κατέρρευσε μέσα σε 24 ώρες. 

Ο Μπρεζίνσκι πάντως ήταν τόσο βέβαιος το 1997 για τις εξελίξεις, που στο βιβλίο του περιέλαβε και χάρτη στον οποίον Γαλλία, Γερμανία, Πολωνία και Ουκρανία περικλείονται σε ένα σχήμα, σαν μία οντότητα!
Όπως γίνεται φανερό από την παραπάνω περιγραφή, το «δόγμα» Μπρεζίνσκι, που οι μέχρι τώρα εξελίξεις δείχνουν ότι υλοποιείται σχεδόν μέχρι κεραίας, θέλει κάποια στιγμή και τη Ρωσία να ενσωματωθεί σε τεράστια υπερατλαντική συμμαχία, (λέγε με ΝΑΤΟ) υπό την εποπτεία πάντα των ΗΠΑ, που μετά θα γίνει και τεράστια ευρασιατική συμμαχία, πάλι με επικεφαλής τις ΗΠΑ. 

 Μέχρι να γίνει αυτό όμως συνιστά ότι τα κτυπήματα που θα καταφέρονται κατά της Ρωσίας, και της Ουκρανίας είναι αναγκαίο, να συνοδεύονται από συνεχείς διαβεβαιώσεις για την ασφάλειά της, από διάφορες μορφές συνεργασίας και παράλληλα να της λένε ότι οι πόρτες της Ευρώπης είναι ανοιχτές. 

Κλασική συνταγή του καρότου και του μαστιγίου.
Το ερώτημα όμως είναι πως θα αντιδράσει η Μόσχα, καθώς χάνοντας την επιρροή της στην Ουκρανία πλήττεται σημαντικά ο ηγετικός της ρόλος στην ευρασιατική συμμαχία,όπως αυτή είχε διαμορφωθεί μετά την πτώση της Σοβιετικής ΄Ενωσης, βλέπει πολλούς ρώσους στην εθνικότητα (22 – 25% του πληθυσμού της Ουκρανίας) να κινδυνεύουν να γίνουν πολίτες δεύτερης κατηγορίας σε μία Ουκρανία γεμάτη αντιρωσικό μένος, αντιμετωπίζει πιθανή απώλεια των βάσεών της στην Κριμαία, αισθάνεται να αμφισβητείται η θέση της ως προστάτης των απανταχού Σλάβων και βεβαίως στενεύει απελπιστικά το στρατηγικό βάθος που την προστάτευε από εισβολές.
Ο Μπρεζίνσκι προβλέπει ότι τελικά η Ρωσία θα ενδώσει μετά από τις τεράστιες καταστροφές που έχει υποστεί ο ρωσικός λαός εδώ και πολλές δεκαετίες και τώρα μαστίζεται από υπογεννητικότητα σε συνδυασμό με τεράστιο ποσοστό πρόωρων θανάτων, ιδιαίτερα στον ανδρικό πληθυσμό. 

Τώρα όμως κανείς δεν είναι βέβαιος πως θα αντιδράσει, καθώς μεταξύ άλλων υπάρχει και θέμα γοήτρου. 

Ήδη οι ανατολικές περιοχές της Ουκρανίας, οι φιλορωσικές, βρίσκονται σε αναβρασμό και έτοιμες να αποσχισθούν. 

Οι ΗΠΑ μάλιστα έσπευσαν να προειδοποιήσουν τον Πούτιν ότι θα μπει σε επικίνδυνη περιπέτεια αν στείλει στρατό. 

Άλλωστε είναι φανερό ότι χωρίς να είναι βέβαιος ότι έχουν την προστασία ή την ενθάρρυνση της Ουάσινγκτον, καμία Γερμανία και καμία Πολωνία ( η Γαλλία παίζει ρόλο υποστήριξης στο πλαίσιο της Ενωμένης Ευρώπης) θα τολμούσαν να προκαλέσουν τέτοιο χάος για να αποσπάσουν την Ουκρανία από την επιρροή της Ρωσίας.
Συμπέρασμα : Όλα όσα προέβλεψε ο μάγος Μπρεζίνσκι στη «Μεγάλη Σκακιέρα» το 1997, φαίνεται ότι αποτελούν μέρος ενός σχεδίου που υλοποιείται σταδιακά, αλλά και με θαυμαστή ακρίβεια. 

Δυο ή τρία χρόνια μπρος ή πίσω δεν έχουν καμία σημασία και βέβαια το παιχνίδι παίζεται από μεγάλους παίχτες. 

Αυτό να το λάβουν οι ανόητοι στην Ελλάδα που αυτοπαραμυθιάζονται και παραμυθιάζουν με αντιευρωπαϊσμούς, λαϊκισμούς, εξόδους από την Ευρώπη ή το ΝΑΤΟ. Μαύρο φίδι που μας έφαγε…
Αγγελος Στάγκος

reporter.gr

Δεν Θα Παραμείνει Ενιαία Χώρα για Πολύ η Ουκρανία

Δύο χώρες σε συσκευασία μίας ήταν ανέκαθεν η Ουκρανία. 

Το προηγμένο βόρειο και ανατολικό τμήμα της ήταν πάντα φιλορωσικό. 

Το καθυστερημένο νότιο και δυτικό κομμάτι της ήταν πολύ συχνά υποτελές σε ξένες, κεντροευρωπαϊκές δυνάμεις. 

Ακόμη και στα εβδομήντα χρόνια που η Ουκρανία αποτελούσε σοσιαλιστική δημοκρατία της Σοβιετικής Ενωσης και έχαιρε της απόλυτης εμπιστοσύνης της Μόσχας, οι διαφορές ανάμεσα στα δυο τμήματά της έγιναν φανερές και κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. 

     Ενώ πέντε εκατομμύρια Ουκρανοί έχασαν τη ζωή τους πολεμώντας εναντίον των Γερμανών, ταυτόχρονα δεκάδες χιλιάδες άτομα από τα δυτικά τμήματα της Ουκρανίας πολέμησαν στο... πλευρό των Γερμανών ναζί εναντίον των συμπατριωτών τους και των Ρώσων! Ευνόητο είναι ότι η διαπάλη αυτή οξύνθηκε όταν διαλύθηκε η Σοβιετική Ενωση, στα τέλη του 1991.

     Η εξουσία στη χώρα αυτή πηγαίνει τη μια προς τις φιλορωσικές δυνάμεις και την άλλη προς τις φιλογερμανικές. 

Ο νυν πρόεδρος Βίκτορ Γιανουκόβιτς είναι φιλορώσος, αλλά «πούλησε» τη Ρωσία φτάνοντας κυριολεκτικά στο παρά πέντε της υπογραφής συμφωνίας με την ΕΕ. Μιας συμφωνίας που σηματοδοτούσε τη στροφή της Ουκρανίας προς τη Γερμανία! 

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν κατόρθωσε κυριολεκτικά την υστάτη των στιγμών -μία εβδομάδα πριν!- να αποτρέψει την υπογραφή της συμφωνίας με σοβαρότατα χρηματικά ανταλλάγματα. 

Η δήθεν «πονηριά» όμως του Γιανουκόβιτς πυροδότησε την οργισμένη αντίδραση των φιλογερμανών Ουκρανών, που είδαν την τελευταία στιγμή να αποτρέπεται η επιθυμητή από αυτούς πολιτική στροφή της χώρας τους προς το Βερολίνο και την ΕΕ. 

Ταυτόχρονα, «πάγωσε» τους φιλορώσους Ουκρανούς που τον βλέπουν πλέον τον Γιανουκόβιτς ως «προδότη». 

Παράλληλα, του αφαίρεσε την υποστήριξη της Μόσχας, η οποία πλέον τον θεωρεί τουλάχιστον επικίνδυνο καιροσκόπο που αποκλείεται να στηρίξουν πάνω του οι Ρώσοι την πολιτική τους.

     Ο Γιανουκόβιτς δεν έχει μέχρι στιγμής ανατραπεί γιατί τόσο η Μόσχα όσο και το Βερολίνο για την ώρα προτιμούν να τον ανέχονται προσωρινά. 

Οι Ρώσοι προτιμούν τον ανυπόληπτο Γιανουκόβιτς από έναν ανοιχτά φιλογερμανό πρόεδρο της Ουκρανίας.

     Οι Γερμανοί προτιμούν να είναι ο υποτιθέμενος φιλορώσος Γιανουκόβιτς που θα υλοποιήσει μεταβατικά τη στροφή προς την ΕΕ, γιατί φοβούνται μήπως η εκλογή μέσα σε αυτό το χάος ενός δικού τους προέδρου προκαλέσει εξέγερση του φιλορωσικού τμήματος του ουκρανικού πληθυσμού με απρόβλεπτες πολιτικές επιπτώσεις. 

Σίγουρα κερδισμένοι μέχρι στιγμής από τις εξελίξεις στην Ουκρανία είναι οι Γερμανοί, αλλά τίποτα δεν είναι κατοχυρωμένο. 

Κάθε άλλο. 

Ολα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. 

Κατά την άποψή μας, αποκλείεται ολόκληρη η Ουκρανία να περάσει υπό γερμανική επιρροή. 

Αυτό δεν πρόκειται να το αφήσουν ποτέ οι Ρώσοι να συμβεί - εν ανάγκη με τα όπλα! 

Αντιθέτως, προϊόντος του χρόνου, αρχίζει στη Μόσχα σιγά σιγά να ωριμάζει η σκέψη της διάσπασης του σημερινού ουκρανικού κράτους σε δύο κομμάτια, το ένα φιλογερμανικό και το άλλο φιλορωσικό. Σε μια τέτοια περίπτωση, η νότια και δυτική Ουκρανία θα γίνει ένα ανεξάρτητο, αντιρωσικό και εθελόδουλο προς τη Γερμανία κράτος, όπως είναι οι Βαλτικές Χώρες, η Σλοβακία, η Σλοβενία, η Κροατία. 

Η βόρεια και ανατολική φιλορωσική Ουκρανία όμως μόνο μεταβατικά και προσωρινά θα υπάρξει ως ανεξάρτητη χώρα. 

Ταχύτατα, με δημοψήφισμα που θα έχει συντριπτικό αποτέλεσμα, το φιλορωσικό τμήμα της Ουκρανίας θα αποφασίσει να ενταχθεί στη Ρωσία!

     Η Κριμαία, ζωτικότατης στρατιωτικής σημασίας για τη Μόσχα και σχεδόν όλα τα πρώην σοβιετικά δυτικά παράλια της Μαύρης Θάλασσας, θα γίνουν πλέον ρωσικό έδαφος, λύνοντας για πάντα ένα πρόβλημα που μέχρι τώρα έχει ρυθμιστεί προσωρινά με διακρατική συμφωνία Ρωσίας - Ουκρανίας, αφού τα εδάφη αυτά είναι ουκρανικά. 

Μέχρι τώρα οι Ρώσοι ήθελαν ολόκληρη την Ουκρανία, αλλά οι τελευταίες εξελίξεις τούς έχουν κάνει να βλέπουν με διαφορετικό μάτι και την περίπτωση διαμελισμού της Ουκρανίας.

ethnos.gr

ethnikonthematon.blogspot.com

Μιχαήλ Στασινόπουλος