Τροία - ο Peter O'Toole ως Πρίαμος και ο Brad Pit ως Αχιλλέας – η αριστουργηματική σκηνή μιας ταινίας που έμεινε στην ιστορία του κινηματογράφου και που προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις

...ενώ όλοι συζητούν για την Οδύσσεια του Christopher Nolan εγώ θυμήθηκα την Τροία του Wolfgang Petersen!

Peter O'Toole/Πρίαμος - Brad Pit/Αχιλλέας - η αριστουργηματική σκηνή που έμεινε στην ιστορία
Ο Peter O'Toole, ο οποίος υποδύθηκε τον βασιλιά Πρίαμο της Τροίας στην υπερπαραγωγή του 2004, είχε χαρακτηρίσει την εμπειρία του ως μια τεράστια αποτυχία/disaster και είχε εκφράσεις δημόσια τις ενστάσεις του για τις επιλογές του σκηνοθέτη Wolfgang Petersen.
Οι λόγοι πίσω από αυτή την έντονη κριτική δεν ήταν απλώς προσωπικές διαφωνίες, αλλά κυρίως καλλιτεχνικές και φιλολογικές, οι οποίες συνοψίζονται στα εξής βασικά σημεία:
-. Απουσία σκηνοθετικού οράματος και αδυναμία στο σετ
Ο Peter O'Toole, μια θρυλική φυσιογνωμία του κινηματογράφου με τεράστια εμπειρία, θεωρούσε ότι ο Wolfgang Petersen ήταν ουσιαστικά ανίκανος να διαχειριστεί το μέγεθος της ταινίας. 
Σε συνεντεύξεις του, ο ηθοποιός είχε δηλώσει με ειλικρίνεια (και με το χαρακτηριστικό χιούμορ του) ότι ο Γερμανός σκηνοθέτης δεν είχε απολύτως καμία ιδέα!
Ο Peter O'Toole ένιωθε ότι έπρεπε να σκηνοθετήσει τον εαυτό του, καθώς δεν λάμβανε τις απαραίτητες κατευθύνσεις.
-. Η ευτελισμός της "Ιλιάδας" και η απουσία των Θεών
Ο Peter O'Toole ήταν άνθρωπος της κλασικής παιδείας και είχε τεράστιο σεβασμό για το αρχαίο έπος του Ομήρου. 
Επέκρινε έντονα το σενάριο του David Benioff για την απόφαση να αφαιρέσει πλήρως τους Θεούς του Ολύμπου από την ιστορία. 
Για τον Peter O'Toole η απουσία των θεών μετέτρεπε την Ιλιάδα από ένα μεγάλο ποιητικό έπος για το πεπρωμένο και την παρέμβαση του θείου, σε μια απλή, κλισέ ταινία σπαθιών (sword-and-sandal) δ-action του Χόλιγουντ.
-. Η διαμάχη για τη σκηνή Πρίαμου - Αχιλλέα
Αυτό ήταν ίσως το μεγαλύτερο σημείο τριβής. 
Στον Όμηρο, μία από τις πιο συγκινητικές σκηνές είναι όταν ο γέρων Πρίαμος πηγαίνει κρυφά στο στρατόπεδο του Αχιλλέα, πέφτει στα γόνατα και του φιλά τα χέρια, τα χέρια που σκότωσαν τον γιο του, τον Έκτορα, ζητώντας το πτώμα για να το ταφεί.
Ο Peter O'Toole ήθελε να αποδώσει την σκηνή αυτή, με την αρχαία συναισθηματική δύναμη, που περιλαμβάνει το φίλημα των χεριών. 
Ο Wolfgang Petersen  όμως ήθελε να αλλάξει τη δομή της σκηνής, μειώνοντας τον κλασικό, θεατρικό της χαρακτήρα για να ταιριάζει περισσότερο στα πρότυπα ενός γρήγορου χολιγουντιανού μπλοκμπάστερ. 

Ο Peter O'Toole, ως κορυφαίος σαιξπηρικός ηθοποιός, εξοργίστηκε με τις παρεμβάσεις του σκηνοθέτη, θεωρώντας ότι υποτιμούσε το ομηρικό κείμενο.

Εξοργίστηκε με αυτή την προσέγγιση, θεωρώντάς την μικρόψυχη και άγνοια της ανθρώπινης φύσης όπως απεικονίζεται τον Όμηρο.

Εν ολίγοις η αιτία της διαφωνίας ήταν η χολιγουντιανή προσέγγιση του Wolfgang Petersen, ο οποίος προσπάθησε να δώσει σκηνοθετικές οδηγίες στον Peter O'Toole, για το πώς να κλάψει και πώς να προσεγγίσει τον Αχιλλέα.

Ο Peter O'Toole, ένιωσε ότι ο σκηνοθέτης δεν καταλάβαινε το βάθος της τραγωδίας. 

Αρνήθηκε να αλλάξει την ερμηνεία του, επέμεινε στην απόλυτη πιστότητα της ομηρικής παράδοσης (γονατιστός, φιλώντας τα χέρια) και επέβαλε τον δικό του τρόπο με την εμπειρία του.

Η σκηνή τελικά διασώθηκε και δεν κόπηκε επειδή ο Peter O'Toole, "κέρδισε" τη μάχη στο πλατό, αναγκάζοντας τον σκηνοθέτη να υποχωρήσει μπροστά στο μέγεθος της ερμηνείας του!
-.. Η βιομηχανική ατμόσφαιρα της παραγωγής
Ο ηθοποιός περιέγραψε τα γυρίσματα ως απολύτως ψυχρά και βιομηχανικά. 
Ενώ παίζανε σκηνές παθούς, γύρω τους υπήρχαν τεράστια συνεργεία, κάμερες και μηχανήματα, χωρίς να υπάρχει η απαραίτητη ατμόσφαιρα για να βγάλουν οι ηθοποιοί τον καλύτερο εαυτό τους. 
Ο Peter O'Toole ένιωθε ότι η ταινία ήταν προϊόν συναρμολογημένο σε γραφείο, παρά μια καλλιτεχνική δημιουργία.
....τα δικά μου συμπεράσματα μετά από τις μελέτες μου πάνω στην ταινία, (γιατί από πάντα είχα ιδιαίτερη αδυναμία στον κινηματογράφο) στο σενάριο και στα λεγόμενα των συντελεστών
Για τον Peter O'Toole, η Troy του 2004 αντιπροσώπευε την κλασική περίπτωση όπου το Χόλιγουντ παίρνει ένα αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και το "αφοπλίζει" από κάθε στοιχείο που το κάνει σπουδαίο, μειώνοντάς το σε μια φανταχτερή, τεράστια εμπορική επιτυχία
Η σκηνοθεσία του Wolfgang Petersen, την οποία ο Peter O'Toole θεωρούσε αδύναμη και διεκπεραιωτική, ήταν γι' αυτόν η χαριστική βολή αυτής της "αποτυχίας"
Πέραν όλον αυτών, ο Peter O'Toole είχε μιλήσει με ιδιαίτερα θερμά λόγια για τη συνεργασία του με τον Brad Pitt‎‎, χαρακτηρίζοντας τη μεγάλη σκηνή του Πρίαμου με τον Αχιλλέα μια εξαιρετική υποκριτική εμπειρία.
Αρκετοί κριτικοί θεώρησαν ότι αυτή η σκηνή είναι το συναισθηματικό αποκορύφωμα της ταινίας και μία από τις καλύτερες ερμηνείες του Peter O'Toole, αλλά και του Brad Pitt‎‎.
Με τα χρόνια, ακόμη και ο ίδιος ο Wolfgang Petersen ουσιαστικά παραδέχθηκε ότι η πίεση του στούντιο και του τεράστιου προϋπολογισμού τον οδήγησε σε δημιουργικούς συμβιβασμούς, κάτι που εξηγεί γιατί ο Peter O'Toole ένιωσε ότι η τελική ταινία δεν αξιοποίησε ούτε το ομηρικό υλικό ούτε τις ερμηνείες των ηθοποιών!

κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

Ο Alain Delon πέθανε, Κοιμηθείτε εν ειρήνη, Παριζιάνοι. Όλα είναι ήσυχα.

Αυτό που έκανε τον Alain Delon τόσο δημοφιλή δεν ήταν μόνο το ό,τι ήταν η προσωποποίηση της αρρενωπότητας και η εκπάγλου καλλονής, εκθαμβωτική εμφάνιση του, αυτά ήταν καταλυτικά στοιχεία, αλλά, η  αινιγματική του φύση που από τη μια νόμιζες πως μπορούσες να τον "μάθεις"

να τον "εξερευνήσεις" και από την άλλη σου προκαλούσε ένα δέος που η θέα του και μόνο σε άφηνε άφωνο και αμήχανο μπροστά του. 
Στις ταινίες του, που γύρισε με τον πνευματικό πατέρα του νέου κύματος του γαλλικού σινεμά 
Jean-Pierre Melville, είναι το " αγγελικό πρόσωπο" που η ζωή που υποδύεται υπονομεύει την θεϊκή αύρα σε ένα κόσμο διαφθοράς,

βίας,

αμοραλισμού και ανηθικότητας!
Η παρουσία του, βαθύτατα γοητευτική και μυστηριώδη, δεν ξέρεις πότε ποιες είναι οι πραγματικές του προθέσεις, ούτε ποια είναι η ταυτότητά του. 
Η πραγματική του ζωή δεν διέφερε και πολύ, καθώς, πολύ συχνά ο Alain Delon βρέθηκε στο επίκεντρο σκοτεινών υποθέσεων με δολοφονίες και επαφές με τη μαφία, αλλά και για τη μεγάλη του λατρεία για τα όπλα. 
Ο Alain Delon γεννήθηκε σε μια μικροαστική οικογένεια που ζούσε σε ένα μεσαίο παρισινό προάστιο και από 4 ετών τοποθετήθηκε σε ανάδοχη οικογένεια επειδή οι δικοί του χώρισαν. 
Κάποια στιγμή τον κάνουν υπάλληλο κρεοπωλείου, αλλά τους ξέφυγε. 

Στα μέσα της δεκαετίας του '50 εργάστηκε σε διάφορες περίεργες δουλειές, όπως σερβιτόρος, πωλητής και αχθοφόρος στην αγορά Les Halles.

Γενικά δεν ήταν και ιδιαίτερα πειθαρχημένος αφού στα 20 του βρίσκεται στη φυλακή για διάφορα μικρο-αδικήματα. 

Έτσι στα 17 του κατατάχθηκε στο στρατό ως μισθοφόρος και συμμετείχε για τρία χρόνια στις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Ινδοκίνα, τότε γαλλική αποικία -  από τα 4 χρόνια στον πόλεμο, πέρασε τους 11 μήνες στη φυλακή!
Μετά γυρίζει άνεργος στο Παρίσι και δοκιμάζει την τύχη του στο σινεμά και…. εγένετο ο Alain Delon που ερωτεύτηκε τη Romy Schneider!
Από τότε η κάμερα παραμένει γοητευμένη σε αυτό το πρόσωπο, αλλά και σε ό,τι βρίσκεται πίσω απ' αυτό, στις σκέψεις και στα συναισθήματά του. 
Και ναι, μόνο ένας άνθρωπος που έζησε μια ζωή τόσο πολυτάραχη όσο αυτός θα μπορούσε να δώσει τις ερμηνείες που μας άφησε.
Και πολλές φορές, βλέποντας και ξαναβλέποντας τις ταινίες του αναρωτήθηκα μήπως ο χαρακτήρας των ταινιών του ήταν η αποτύπωση του ίδιου του εαυτού του που ενώ απέπνεε μια ασύγκριτη σαγήνη αυτή στο βάθος ήταν επικίνδυνη και ερεβώδης!
Και γιατί ερεβώδης;
Μα γιατί είχε εμπλακεί σε σκοτεινές και ερεβώδεις καταστάσεις - πολύ εύκολο να τις βρει όποιος κάνει μια απλή έρευνα στις μηχανές αναζήτησης - τις οποίες ξεπέρασε και συνέχισε απρόσκοπτος την καριέρα του. 
Και ναι, αυτός ο εμβληματικός ηθοποιός, ο γίγαντας του παγκόσμιου κινηματογράφου μας χάρισε ερμηνείες που είναι αμφίβολο αν θα μπορέσουν να ξαναυπάρξουν στο μέλλον. 
‘Έπαιξε στο Γατόπαρδο/Il Gattopardo - 1963, το αριστούργημα
του Λουκίνο Βισκόντι/Luchino Visconti, όπου και η κορύφωση της καριέρας του!

Στο "Il Gattopardo" ο Alain Delon μας χάρισε μια αξεπέραστη ερμηνεία - όπου με την ορμή του και τη γοητεία του, θα αναδείξει τη σκοτεινή πλευρά της νέας εποχής!

Πριν τον “Γατόπαρδο”, ο Alain Delon είχε πρωταγωνιστήσει και σε άλλο ένα εμβληματικό φιλμ του Λουκίνο Βισκόντι/Luchino Visconti, με τοποθέτηση αυτή τη φορά πλήρως διαφορετική, Ο Ρόκο και τ’Αδέρφια του/Rocco e i suoi fratelli‎‎ -1960
Μια φτωχή οικογένεια πέντε γιων μετακομίζει στο Μιλάνο σε αναζήτηση ευκαιριών. 
Ο Alain Delon υποδύεται τον αφοσιωμένο και καλόψυχο Ρόκο, έναν μειλίχιο, σχετικά παθητικό χαρακτήρα, ο οποίος δέχεται τις μεγαλύτερες θυσίες για να σώσει τον αδερφό του Σάιμον, δουλεύει σε καθαριστήριο ρούχων αλλά τελικά γίνεται μποξέρ για να υποστηρίξει την οικογένειά του.

Και ερχόμαστε στο 1976 όπου ο Losey ο 3ος συναντά τον Alain Delon και εγένετο ο Mr. Klein!
Mr. Klein, του Joseph Walton Losey III το 1976, και εδώ ο Alain Delon δίνει  ρεσιτάλ ερμηνείας!
Εδώ ο Alain Delon ξεδιπλώνει την πιο μεστή και ώριμη ερμηνεία της καριέρας του, η άκοπη άνεση και η διακριτική αγύρτικη σπιρτάδα παραχωρούν τη σκυτάλη σε παγωμένα βλέμματα και εκφράσεις όπου αποκρυσταλλώνεται η νευρικότητα, 
η ταραχή, 
η περισυλλογή και η απόγνωση - ο Alain Delon δεν υπήρξε ποτέ καλύτερος!
Εδώ βλέπουμε ένα καιροσκόπος επιχειρηματίας που εκμεταλλεύεται τον ανθρώπινο πόνο των Εβραίων του Βισύ για να τους σώσει από τον αφανισμό απαιτεί τεράστια ανταλλάγματα. 
Μέχρι τη στιγμή που ένας άλλος κύριος Mr. Klein, Εβραίος στη καταγωγή, εμφανίζεται για να θέσει σε κίνδυνο την ίδια του τη ζωή - να γίνει θύμα του αντισημιτισμού σε ένα καφκικό κόσμο από σκοτεινά και ανώνυμα κέντρα που επιβουλεύονται την ανθρώπινη ύπαρξη και κυρίως σηματοδοτεί μια εναγώνια αναζήτηση της ταυτότητας. 
Βαθιά εμπνευσμένος από τις θεματικές του Κάφκα περί αναζήτησης ταυτότητας μέσα σε ένα αδιέξοδο, ο Losey  απλώνει περίτεχνα στην οθόνη το παράλογο μυστήριο, στο οποίο μπλέκεται ο κεντρικός ήρωας, αρχικά ως μια ακολουθία μικρών συμπτώσεων ή ενοχλήσεων, που δε λένε να φύγουν, σταδιακά εξελισσόμενη σε έναν προσωπικό εφιάλτη. 
Ποιος είναι ο κύριος Mr. Klein, πραγματικά; 
Υπάρχει ένας σωσίας που τον υπονομεύει; 
Ποιος ήταν ο Alain Delon τελικά; 

Ποιος ήταν ο Alain Delon που τον ερωτεύτηκαν οι ομορφότερες γυναίκες - ο μοναχικός καβαλάρης ο περιτυλιγμένος  με γυναίκες;

Ποιος από όλους toyw χαρακτήρας που υποδύθηκε ήταν ο αληθινός ο Alain Delon;
Ποιος κρυβόταν πίσω από αυτά τα εξαίσια,

υπέροχα και συνάμα ψυχρά μάτια;

Ποιος κρυβόταν πίσω από αυτό το τεράστιο εγώ; 

Ήταν ο Alain Delon ένα θεσπέσιο,

θεϊκό και υπέροχο όνειρο ή ένα 
αίνιγμα, από αυτά που μόνο ο εικοστός αιώνας γέννησε;
Μάλλον γιατί...

ο Alain Delon,

ο Luchino Visconti,

ο Joseph Losey III,

η Romy Schneider,

ο Dirk Bogarde,

ο Cary Grant δεν ζούνε πια εδώ-

δεν υπάρχουν πια και δεν νομίζω ότι θα ξανά - υπάρξουν!

... και ο επίλογος από το Death of a Rotten Man  όπου παρακολουθούμε να αποσυναρμολογούνται τα ωμά πολιτικά παιχνίδια που παίζονται στα ανώτερα κλιμάκια της κοινωνίας και αποκαλύπτεται μια υψηλή κοινωνία που ηλεκτρίζεται από ανομολόγητες σχέσεις και παρίες που μετατρέπονται σε σκλάβους της ίδιας τους της εξουσιαστικής κατάστασης. 

Είναι μαριονέτες από τη στιγμή που συναντάμε τον Tomski, έναν δυσοίωνο χαρακτήρα στον οποίο ο Klaus Kinski προσδίδει με ταλέντο τα χαρακτηριστικά του και ο οποίος ξεπερνά όλους τους άλλους με την τρομακτική του επισκόπηση, εξηγώντας μια κατάσταση που δεν έχει καμία άλλη λογική εκτός από εκείνη που την οδηγεί πλέον αυτόματα και απάνθρωπα. 

Σε τελική ανάλυση, δεν είναι τόσο οι άνθρωποι που έχουν σημασία όσο ένα διεστραμμένο σύστημα που πρέπει να διατηρηθεί ως έχει. 

Ένα σύστημα που σαφώς κινδυνεύει ελάχιστα από την ενδεχόμενη αποκάλυψη των σελίδων του τετραδίου του περιπλανώμενου σημειωματάριου. 

Στα τρία τέταρτα αυτού του παιχνιδιού θανάτου και παρασκηνιακών τακτικών, η αλήθεια τελικά αποκαλύπτεται. 

Ό,τι κι αν συμβεί, ό,τι κι αν γίνει με την υπόθεση Serrano, τίποτα δεν θα αλλάξει ποτέ, όπως εύστοχα το θέτει ο ηθοποιός Alain Delon σε έναν επικήδειο λόγο, τον επιτάφιο της όλης υπόθεσης:

"Αν ο επιθεωρητής Pernais είναι ειλικρινής, θα παραιτηθεί. 

Και θα πάει για ψάρεμα σολομού. 

Αν είναι ανέντιμος, μπορεί να γίνει αρχηγός της αστυνομίας. 

Κάποιοι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι του λαού θα έχουν ένα μικρό κυνήγι άγριας χήνας. 

Στο διπλό, να είστε σίγουροι. 

Όταν επιστρέψουν, θα έχουν ξαναφορέσει τις ρεπουμπλικανικές μάσκες μάσκες τους, όπως οι γριές πόρνες τα οπίσθιά τους. 

Όχι, οι μόνοι που θα υποφέρουν πραγματικά είναι οι σολομοί. 

Κοιμηθείτε εν ειρήνη, Παριζιάνοι. 

Όλα είναι ήσυχα.

                                               κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

taneatisgaleras

https://www.dvdclassik.com/critique/mort-d-un-pourri-lautner

https://www.imdb.com/title/tt0076410/reviews

https://www.lefigaro.fr/cinema/alain-delon-la-legende-du-cinema-est-mort-20240818

Επειδή λατρεύω τις παλιές κινηματογραφικές ταινίες - Riso amaro και Vittorio Gassman, Doris Dowling, Silvana Mangano, Raf Vallone

Riso Amaro ιταλική ταινία του 1949, σε σενάριο και σκηνοθεσία Giuseppe De Santis . 

Σε παραγωγή Dino De Laurentiis, με πρωταγωνιστές τους Silvana Mangano, 

Raf Vallone, 

Doris Dowling και Vittorio Gassman.

Το Bitter Rice γνώρισε εμπορική επιτυχία στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. 

Ήταν προϊόν του ιταλικού νεορεαλισμού . 

Ο ιταλικός τίτλος της ταινίας βασίζεται σε ένα λογοπαίγνιο,

αφού η ιταλική λέξη riso μπορεί να σημαίνει ή "ρύζι" ή «γέλιο», riso amaro λοιπόν "πικρό γέλιο" ή "πικρό ρύζι".

Αν και το Bitter Rice δεν κέρδισε κανένα βραβείο, προτάθηκε για το Όσκαρ Καλύτερης Ιστορίας το 1950 και συμμετείχε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 1949 .

                  

https://en.wikipedia.org/wiki/Raf_Vallone

https://en.wikipedia.org/wiki/Doris_Dowling

https://en.wikipedia.org/wiki/Vittorio_Gassman

https://en.wikipedia.org/wiki/Silvana_Mangano

https://en.wikipedia.org/wiki/Bitter_Rice

Επειδή λατρεύω τις παλιές κινηματογραφικές ταινίες : Η Ατιμασμένη/ ιταλική ταινία γυρισμένη το 1960, πρωτότυπος τίτλος Titanus

Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Alberto Moravia/ το ομώνυμο βέβαια είναι σχετικό γιατί στα ιταλικά ο τίτλος είναι La Ciociara, που υποδηλώνει την γυναίκα από την συγκεκριμένη περιοχή και σε σκηνοθεσία του μεγάλου Vittorio de Sica η ταινία αφηγείται την ιστορία μιας χήρας η οποία πασχίζει να προστατέψει την κόρη της και την ίδια μέσα από την φρίκη του πολέμου.
Η ταινία δεν είναι απλή. 
Διακρίνει κάποιος αρκετές διαστρωματώσεις και θέματα που θέλει να θίξει ο δημιουργός. Πιστός στο δόγμα του νεορεαλισμού, εκτός από την αποτύπωση των χαρακτήρων των απλών ανθρώπων και τις δυσκολίες τους στην συγκεκριμένη περίοδο, περνάει και μηνύματα για την αυστηρή καθολική κοινωνία- ωραία η φράση της Sophia Loren "εγώ παντρεύτηκα την Ρώμη", η οποία παντρεύτηκε έναν γέρο για να μπορέσει να ξεφύγει από τον περιορισμό της επαρχίας, το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι αλλά και τον προβληματισμό για την μεταπολεμική κατάσταση στην Ιταλία που αποτυπώνεται μέσα από τα λόγια του συμπαθητικού κομμουνιστή Μικέλε / Jean-Paul Belmondo.
Η Τσεζίρα / Σοφία Λόρεν και η κόρη της Ροζέτα / Eleonora Brown, εγκαταλείπουν την Ρώμη για να αποφύγουν τους βομβαρδισμούς - των Συμμάχων και μετά από αρκετές περιπέτειες επιστρέφουν στην ιδιαίτερη πατρίδα τους, μια ορεινή περιοχή της Νότιας Ιταλίας όπου έχουν καταφύγει και άλλες οικογένειες μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος. 
Εκεί η Τσεζίρα γνωρίζεται με τον Μικέλε, απόφοιτο της Φιλοσοφικής και γιο μαυραγορίτη, ο οποίος όπως είναι φυσικό την ερωτεύεται. 
Η Sophia Loren είναι απολαυστική, επάξια νομίζω κέρδισε και το Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου για την ταινία και όσοι γνωρίζουμε και (λίγα) ιταλικά μπορούμε να απολαύουμε και τα λογοπαίγνια αλλά και τις γλωσσικές αντιθέσεις τις Ιταλίας.
Η τραγωδία δεν αργεί να φανεί. 
Η πτώση του Μουσολίνι και η εμφάνιση των Συμμάχων, αρχικά ως Άγγλων κομάντος, έπειτα ως αποβατικών στρατευμάτων δεν αρκούν για να την αποτρέψουν. 
Οι απελευθερωτές ουσιαστικά είναι μέρος της τραγωδίας. 
Δεν είναι τυχαίο που ο Μικέλε ο κομμουνιστής αναλαμβάνει να εξηγήσει πρώτα στους Άγγλους κομάντος και έπειτα στον Γερμανό αρχισμηνία (τα δυο κύρια αντίπαλα στρατόπεδα στην Ιταλία) για το τι είναι η Ιταλία και γιατί δεν μπορούν να την καταλάβουν οι ξένοι.
Επιστρέφοντας στο χωριό από την κοντινή πόλη που είχαν πάει για τρόφιμα, ο Μικέλε και η Τσεζίρα πέφτουν πάνω σε μια εξαντλημένη γερμανική περίπολο η οποία υποχωρεί και με βίαιο τρόπο παίρνει μαζί τους σαν οδηγό τον Μικέλε - ο οποίος όπως είναι φυσικό δεν επιστρέφει, ποτέ) για να βρούνε οδό διαφυγής. 
Μητέρα και κόρη αποφασίζουν να να γυρίσουν στην Ρώμη και στην διαδρομή τις βιάζουν (ομαδικά) τα στρατεύματα των «απελευθερωτών» Συμμάχων - για την ακρίβεια Μαροκινοί, σε μια ερειπωμένη εκκλησία.
Συντετριμμένες, με τις ζωές τους να έχουν αλλάξει για πάντα, συνεχίζουν το ταξίδι της επιστροφής με τις τύψεις να πνίγουν κυρίως την μητέρα επειδή δεν κατάφερε να προστατέψει την κόρη της.
Ούτε εδώ θα δούμε μάχες, θα δούμε περισσότερο τις συνέπειες των μαχών σε κατοικημένες περιοχές, δηλαδή βομβαρδισμούς,  εκτελέσεις αμάχων, και τα συνήθη επακόλουθα της ανάμιξης ξένων στρατιωτικών με τον ντόπιο πληθυσμό -βιασμοί, λεηλασίες κλπ.
Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, τον βιασμό δηλαδή χιλιάδων Ιταλίδων από Μαροκινούς ατάκτους - μέλη του Γαλλικού Εκστρατευτικού Σώματος,  που συμμετείχαν στην μάχη του Μόντε Καζίνο. Υπάρχουν ελλείψεις και στο στρατιωτικό μέρος. 
Τα άρματα των Αμερικανών δεν είναι παρά Μ47 Patton, τα οποία άρχισαν να παράγονται την δεκαετία του ’50, αντί των υποτιθέμενων Μ4 Sherman ή Μ24 Chaffee που χρησιμοποιούσαν οι Αμερικανοί την περίοδο. 
Το γερμανικό He 111 που εκτελεί τον βομβαρδισμό είναι βγαλμένο από τα κινηματογραφικά επίκαιρα. 
Δεν ξέρω αν η Sophia Loren πείθει βέβαια και σαν μητέρα μιας προεφηβικής ηλικίας κοπέλας - η Ροζέτα είναι δεκατριών, καθώς όταν γυρίστηκε η ταινία η Sophia Loren ήταν 26 ετών. 
Παρ’ όλες τις «τεχνικές» ελλείψεις η ταινία δεν παύει να είναι κορυφαία, νοσταλγική και συνάμα να προκαλεί θλίψη και πικρία. 
Δείτε την, έστω σαν κάτι εναλλακτικό, αν και όχι τόσο εύπεπτο.
Τεχνικά χαρακτηριστικά: 
Ασπρόμαυρη, γλώσσα ιταλικά, διάρκεια 97 λεπτά. 
Εναλλακτικοί τίτλοι La Ciociara / ιταλικά, Two Women / αγγλικά. 

polemikestainies

wikiwand.com

wikipedia.org

Η Σοφία Λόρεν πρωταγωνιστεί ξανά σε ταινία ενός Πόντι

Στα 86 της τη σκηνοθετεί ο γιος της
Η ζωή μπροστά σου ★★★
ΔΡΑΜΑ (2020)
Σκηνοθεσία: Εντοάρντο Πόντι
Ερμηνείες: Σοφία Λόρεν, Ιμπραχίμα Γκουέγιε, Ρενάτο Καρπεντιέρι
Σοβαρές ελπίδες να κερδίσει φέτος το δεύτερο Οσκαρ της θρυλικής καριέρας της έχει η Σοφία Λόρεν, η οποία πρωταγωνιστεί σε ένα ιταλικό φιλμ του Netflix, με τον γιο της μάλιστα, Εντοάρντο Πόντι –και γιο του εμβληματικού παραγωγού Κάρλο Πόντι– στο σκηνοθετικό τιμόνι. 
Η 86χρονη Λόρεν υποδύεται εδώ τη Μαντάμ Ρόζα, μια ηλικιωμένη Εβραία, επιζήσασα του Ολοκαυτώματος και πρώην πόρνη, η οποία ζει σε κάποια παραθαλάσσια ιταλική πόλη, προσέχοντας παιδιά. 
Η ζωή της θα πάρει νέα τροπή όταν σε αυτή θα μπει ο Μόμο, ένα δωδεκάχρονο χαμίνι, με καταγωγή από την Αφρική, στο οποίο εκείνη προσφέρει καταφύγιο.
Ενα ωραίο εύρημα της ταινίας είναι πως τοποθετεί την κατά τα άλλα σκληρή ιστορία που πραγματεύεται σε ένα (εξαιρετικά καδραρισμένο και φωτογραφημένο) ηλιόλουστο θέρετρο της γειτονικής χώρας, από αυτά που παραπέμπουν κατευθείαν σε διακοπές και ξεγνοιασιά. 
Η πραγματικότητα ωστόσο είναι πολύ διαφορετική για τον ορφανό Μόμο, ο οποίος δουλεύει σαν «βαποράκι», έχοντας μάθει από πολύ μικρός να βασίζεται στις δικές του δυνάμεις για να επιβιώσει. 
Παρά τον ατίθασο χαρακτήρα του, πάντως, θα κερδίσει τελικά τη συμπόνια και τη στοργή της Μαντάμ Ρόζα, η οποία έχει περάσει και εκείνη τον δικό της γολγοθά. Κοριτσάκι στην κόλαση του Αουσβιτς και αργότερα στους δρόμους, βλέπει στο ταλαιπωρημένο αλλά γεμάτο λαχτάρα για ζωή αγόρι κάτι από τον παλιό εαυτό της και ενστικτωδώς προσπαθεί να το προστατέψει.
Κάπως έτσι σχηματίζονται τα υλικά μιας αντισυμβατικής οικογένειας, η οποία έχει γύρω της μερικούς ακόμη φύλακες αγγέλους, από μια πρόσχαρη τρανσέξουαλ μέχρι έναν ηλικιωμένο μουσουλμάνο μπακάλη. 
Ο τελευταίος μυεί τον Μόμο στη μαγεία των βιβλίων, που εξασκούν ακόμη περισσότερο την ήδη ανεπτυγμένη φαντασία του. 
Η αρχική γαλήνη ωστόσο θα ανατραπεί ξανά όταν η υγεία της Μαντάμ Ρόζα επιδεινώνεται, ενώ ο μικρός αποδεικνύει εκ νέου πως ο μεταξύ τους δεσμός έχει κάτι προσωπικό που κανείς άλλος δεν μπορεί να καταλάβει.
Φυσικά, όπως είπαμε, στο επίκεντρο όλων αυτών –εκτός από τον νεαρό Ιμπραχίμα Γκουέγιε που κάνει θαυμάσιο ντεμπούτο– βρίσκεται η Σοφία Λόρεν. Διανύοντας την ένατη δεκαετία της ζωής της, η Ιταλίδα ντίβα του σινεμά διαθέτει ακόμη την ικανότητα να μαγνητίζει τον φακό. 
Δίχως να καλύπτεται από υπερβολικό μακιγιάζ, όπως συνέβαινε π.χ. στο προ δεκαετίας «Εννέα» ή στις δημόσιες εμφανίσεις της, το πρόσωπό της μετατρέπεται σε καμβά που φέρει πάνω του τα σημάδια του χρόνου αλλά και μιας απίθανης ζωής, όχι ακριβώς παρόμοιας αλλά σίγουρα περιπετειώδους όπως αυτή της ηρωίδας της.
πηγή:kathimerini.gr

The Truman Show

Θέλετε να ξαναδείτε ή να δείτε το περίφημο The Truman Show;

Το Νοέμβριο το Netflix εμπλουτίζει τον κινηματογραφικό του κατάλογο με όμορφες και νοσταλγικές ταινίες.

Ανάμεσά τους το The Truman Show

Ζωντανή Μετάδοση: The Truman Show λοιπόν και η ζωή του Τρούμαν, μεταδίδεται εν αγνοία του 24 ώρες το εικοσιτετράωρο σε δισεκατομμύρια ανθρώπους ανά τον κόσμο.

Ο Τρούμαν Μπέρμπανκ, έζησε τo μεγαλύτερο μέρος της ζωής του μπροστά στην κάμερα, πρωταγωνιστώντας χωρίς ο ίδιος να έχει ιδέα, στο δικό του σόου. 

Η ζωή του γυρίζεται από χιλιάδες κρυμμένες κάμερες και μεταδίδεται 24 ώρες τη μέρα ζωντανά σε ολόκληρο τον κόσμο, επιτρέποντας στον δημιουργό του σόου Κριστόφ να αιχμαλωτίσει το αληθινό συναίσθημα και την ανθρώπινη συμπεριφορά σε διάφορες καταστάσεις. 

Η γενέτειρα πόλη του Τρούμαν είναι το Σιχέιβεν, μια εντελώς κατασκευασμένη πόλη πάνω σε ένα τεράστιο πλατό και η οποία κατοικείται από τους ηθοποιούς και το συνεργείο του σόου. 

Για να εμποδίσουν τον Τρούμαν να ανακαλύψει τι πραγματικά συμβαίνει, ο Κριστόφ έχει... και εδώ σταματάω για να μην σας χαλάσω την έκπληξη και πως λέγαμε πιό παλιά;η συνέχεια επεί της οθόνης; α! μπα - η συνέχεια επεί του netflix...

                     

To The Truman Show είναι αμερικανική δραματική κωμωδία παραγωγής 1998 σε σκηνοθεσία Peter Weir και σε σενάριο Andrew Niccol
Πρωταγωνιστεί ο Jim Carrey μαζί με τους Ed Harris και Laura Linney. 

Η ταινία αφηγείται τη ζωή του Τρούμαν, ενός άνδρα του οποίου η ζωή μεταδίδεται εν αγνοία του 24 ώρες το εικοσιτετράωρο σε δισεκατομμύρια ανθρώπους ανά τον κόσμο.

Το αρχικό σενάριο του Andrew Niccol ήταν περισσότερο θρίλερ επιστημονικής φαντασίας με την ιστορία να εκτυλίσσεται στη Νέα Υόρκη. 

ΟScott Rudin αγόρασε το σενάριο και το έδωσε στην Paramount να το γυρίσει. 

Το φιλμ σκόπευε να σκηνοθετήσει ο  Brian De Palma , πριν αναλάβει ο Peter Weir 

Ο Andrew Niccol  έκανε αλλαγές στο σενάριο καθώς η παραγωγή περίμενε να αδειάσει το πρόγραμμα του  Jim Carrey ώστε να αρχίσουν γυρίσματα.

Η ταινία ήταν εμπoρική και καλλιτεχνική επιτυχία και έλαβε 3 υποψηφιότητες για Όσκαρ και βραβεύτηκε με 3 Χρυσές Σφαίρες.

Άλλες ταινίες που θα δούμε στο netflix είναι:

Minority Report

The Life Ahead

Batman

My Own Private Idaho

ntina

Ντάνιελ Ντέι Λιούις: Ο ηθοποιός θρύλος

Ντάνιελ Ντέι Λιούις, ίσως ο κορυφαίος ηθοποιός στον πλανήτη και δεν δείχνει διατεθειμένος να ανοίξει συζήτηση μαζί τους.

Αυτή θα είναι η 7η επίσκεψη του στην Ελλάδα. Πέρασαν 29 χρόνια από την πρώτη φορά που βρέθηκε στην Αθήνα και όπως φαίνεται την θεωρεί το ... γούρι του, αφού την επισκέπτεται πάντα όταν είναι υποψήφιος για Όσκαρ.
Αν κάποιος δει τον τρόπο με τον οποίο ζει πάντως ο γνωστός ηθοποιός, θα καταλάβει πως η επιθυμία του να βρίσκεται εδώ είναι πραγματικά τιμητική.
Στις επισκέψεις του στην Αμερική, αρκετοί τον έχουν δει κατά καιρούς να κάθεται ολομόναχος στο μπαρ του ξενοδοχείου, με μία Guinness στο χέρι, την οποία έχει παραγγείλει με μια ελαφριά ιρλανδική προφορά.
Κρατάει χαμηλά το κεφάλι, θέλοντας να αποφύγει την επαφή με τους άλλους θαμώνες.
Κάποιοι τον αναγνωρίζουν, αλλά σπάνια τον πλησιάζουν.
Είναι ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις, ίσως ο κορυφαίος ηθοποιός στον πλανήτη και δεν δείχνει διατεθειμένος να ανοίξει συζήτηση μαζί τους.
Η απομόνωση είναι κάτι που αναζητά.
Για περισσότερα από 20 χρόνια ο γεννημένος στο Λονδίνο ηθοποιός, έχει σχεδόν «κλειδωθεί» σε ένα απομακρυσμένο κτήμα 50 στρεμμάτων στα βουνά του Wicklow.
Η λάμψη του Χόλιγουντ δεν τον αντιπροσωπεύει.
Γι' αυτό άλλωστε και δεν εμφανίζεται σε ταινίες όσο συχνά θα ήθελαν οι θαυμαστές του να το κάνει-μια ταινία ανά πέντε χρόνια.
Γι' αυτό άλλωστε και μόλις στα 60 του χρόνια ανακοίνωσε πως η ταινία «Αόρατη Κλωστή» -Phandom Thread-στην οποία πρωταγωνιστεί, θα είναι και η τελευταία του.
Η καριέρα του θα μπορούσε να περιλαμβάνει πολλές περισσότερες ταινίες από αυτές στις οποίες είχαμε την τύχη να τον απολαύσουμε.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως έχει τρία Όσκαρ, τα περισσότερα από κάθε άλλον ηθοποιό.
Δεν είναι επίσης τυχαίο πως ο κριτικός κινηματογράφου των New York Times είχε γράψει πως η ερμηνεία του Ιρλανδού στο «Θα χυθεί αίμα» ήταν "η καλύτερη ερμηνεία όλων των εποχών".
Παράλληλα όμως χαρακτηρίζεται και από πολλούς συνεργάτες του στην βιομηχανία του θεάματος ως "τρελός και τρομακτικός".
Ένας από αυτούς είχε πει πως σε μια σκηνή αγώνα μπόουλινγκ, ο αστέρας του κινηματογράφου ξεκίνησε να τον χτυπάει πραγματικά με μπάλες του μπόουλινγκ.
Είναι όντως εκκεντρικός;
Πιθανότατα.
Είναι μήπως όντως λίγο «τρελός»;
Λίγοι γνωρίζουν.
Γιατί σε πολύ λίγους επιτρέπει να τον πλησιάσουν.
Οι επισκέπτες του σπιτιού του - οι οποίοι μπορούν να το προσεγγιστούν μόνο ακολουθώντας ένα στενό διαδρομάκι – έχουν αποκαλύψει τον τρόπο με τον οποίο ξοδεύει το χρόνο του.
Φτιάχνει παπούτσια, ασχολείται με την ξυλογλυπτική και γυρίζει για ώρες μόνος του μέσα στα βουνά με το ποδήλατο.
Περνάει αρκετό χρόνο και με την οικογένεια του.
Τη σύζυγο του και τους τρεις γιους του, τον 22χρονο Γκάμπριελ, τον 19χρονο Ρόναν και τον 15χρονο Κάσελ.
Τώρα γνωρίζουν πολύ καλά ποιος είναι ο πατέρας του.
Ο Κάσελ όταν ήταν μικρός και για αρκετά χρόνια, πίστευε πως ο πατέρας του δούλευε σε εργοτάξιο.
Καθόλου περίεργο αν σκεφτεί κανείς πως για να παίξει οποιοδήποτε ρόλο ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις περνάει μήνες ζώντας μέσα στο ρόλο.
Βιώνοντας τις συνθήκες που βιώνει και ο χαρακτήρας που θα υποδυθεί.
Η... σφραγίδα του
Για τον ρόλο του Ντάνιελ Πλέινβιου στο «Θα χυθεί αίμα», αρνήθηκε να έχει επαφή με τους υπόλοιπους ηθοποιούς εκτός των γυρισμάτων και επέμεινε να μένει σε μία σκηνή σε έναν έρημο πετρελαϊκό σταθμό του Τέξας όταν οι κάμερες δεν τραβούσαν.
Στην προηγούμενη ταινία του, η Μπαλάντα του Τζακ και της Ρόουζ, στην οποία έπαιξε έναν hippie, έχτισε τη δική του καλύβα στην παραλία ενός απομακρυσμένου Καναδικού νησιού, όπου περνούσε τις νύχτες μετά το τέλος των γυρισμάτων, ενώ η οικογένειά του έμεινε σε ένα κοντινό ξενοδοχείο.
Αυτή η προσοχή στη λεπτομέρεια έχει μερικές φορές ενοχλήσει τους συμπρωταγωνιστές του.
Όταν υποδύθηκε τον ψυχοπαθή «Μπιλ ο χασάπης» στις Συμμορίες της Νέας Υόρκης του Μάρτιν Σκορτσέζε, ασχολήθηκε αρχικά με το να μάθει τη δουλειά του χασάπη κι ενώ ήταν στο σετ, άκουγε μανιωδώς τη μουσική του ράππερ Eminem, σε μια προσπάθεια να διατηρήσει σε υψηλά επίπεδα το «επίπεδο επιθετικότητας» του.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να τσακωθεί και με τον συμπρωταγωνιστή του Λίαμ Νίσον ο οποίος είχε εξαγριωθεί που ο Ντέι Λιούις επέμενε να τον αποκαλεί με το όνομα του χαρακτήρα του ακόμα και όταν συναντήθηκαν στο γυμναστήριο του ξενοδοχείου τους.
Στην ίδια ταινία, αρνήθηκε επίσης να συναναστραφεί τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο, ο οποίος του έσπασε τη μύτη σε μια πολύ ρεαλιστική σκηνή καυγά.
Η προετοιμασία του για τους ρόλους είναι ακραία, αλλά αποτελεί τη σφραγίδα του.
Στον ρόλο με τον οποίο κέρδισε το πρώτο του Όσκαρ, το 1989 ως Ιρλανδός συγγραφέας και θύμα εγκεφαλικής παράλυσης, στην ταινία «Το αριστερό μου πόδι», ζήτησε από όσους εργάζονταν πίσω από τις κάμερες να τον πηγαίνουν τριγύρω με την αναπηρική καρέκλα του και έβαζε κάποιον να τον ταΐζει με ένα κουτάλι.
Για να προετοιμαστεί για το ρόλο του ως ο άδικα καταδικασμένος για βομβιστής του IRA στην ταινία «Εις το όνομα του πατρός», πέρασε τρεις νύχτες σε ένα παγωμένο κελί πενιχρών φυλακών.
Εκείνοι που περνούσαν από το σετ είχαν πάρει οδηγίες να τον κακοποιούν και να του ρίχνουν κρύο νερό.
Ένας τεχνικός, ο οποίος έχει αργαστεί δύο φορές με τον Ντέι Λιούις, είχε πει: "Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο.
Όλοι έπρεπε να τον αποκαλούμε με το όνομα του χαρακτήρα του, ακόμα κι αν τον πετυχαίναμε στις τουαλέτες
Αν έκανε μια σκηνή όπου ήταν επιθετικός ή θα είχε έναν καυγά, θα άρχιζε να θυμώνει λίγες μέρες πριν, κοίταζε περίεργα και αγρίευε στους ανθρώπους στο σετ.
Έπρεπε να γνωρίζεις πότε θα ήταν καλό να τον αποφύγεις, γιατί θα μπορούσε να είναι αρκετά τρομακτικός όταν έμπαινε μέσα στον χαρακτήρα.
Όμως, τον συνάντησα εκτός δουλειάς λίγο μετά από την πρώτη ταινία που έκανα μαζί του και ήταν πολύ γοητευτικός και πολύ ευγενικός και γλυκός με εμένα.
Ήταν σαν να είχε γίνει, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, ο άνθρωπος που υποδύονταν"
Η νευρική κατάρρευση
Στο παρελθόν, είχαν κυκλοφορήσει φήμες πως έκανε χρήση ναρκωτικών, με τον ίδιο να δηλώνει πριν από χρόνια ότι είχε σταματήσει να χρησιμοποιεί.
Ωστόσο, παραδέχεται ότι ένα χρόνο μετά το θάνατο του πατέρα του -είναι γιος του πρώην ποιητή Σέσιλ Ντέι Λιούις, ο οποίος πέθανε όταν ο Ντάνιελ ήταν 15 ετών-, πήρε υπερβολική δόση χαπιών ημικρανίας και χρειάστηκε να υποβληθεί σε ψυχιατρική θεραπεία.
Δεν ήταν εύκολη η παιδική του ηλικία: ο πατέρας του τον έστειλε εσωτερικό στο σχολείο Sevenoaks στο Κεντ, σε μια προσπάθεια να θεραπεύσει την «αταξία» του, που περιλάμβανε κλοπές από καταστήματα και καβγάδες.
Αλλά ο θάνατος του πατέρα του, του άφησε μια μόνιμη πληγή.
Όταν ο ατζέντης του Τζούλιαν Μπελφρέιτζ, ο οποίος είχε γίνει δεύτερος πατέρας του, πέθανε από καρκίνο το 1994, λέγεται ότι ο Ντάνιελ υπέστη μια νευρική κατάρρευση.
Πέντε χρόνια νωρίτερα, είχε μια παρόμοια κρίση παίζοντας Άμλετ στη σκηνή στο West End.
Ο ηθοποιός ήταν πεπεισμένος ότι μιλούσε στο φάντασμα του νεκρού πατέρα του και έφυγε τρέχοντας από τη σκηνή, ψιθυρίζοντας λόγια ανεξέλεγκτα.
Δεν επέστρεψε ποτέ στο θέατρο από τότε.
Οι γυναίκες της ζωής του
Όμως, η ζωή του ήταν γεμάτη και με μια σειρά από όμορφες γυναίκες του Χόλιγουντ, όπως η Τζούλια Ρόμπερτς, η Γουινόνα Ράιντερ, η Γκρέτα Σκάκι και η Ζιλιέτ Μπινός.
Ο πρωτότοκος γιος του, ο Γκάμπριελ είναι καρπός της εξαετής σχέσης του με την Γαλλίδα ηθοποιό Ιζαμπέλ Ατζανί.
Η Ατζανί είχε αποκαλύψει ότι την είχε χωρίσει με φαξ όταν ανακάλυψε ότι ήταν έγκυος με τον Γκάμπριελ και αρχικά δεν έδινε τίποτα για το παιδί.

Τώρα πλέον βρίσκεται κοντά στο γιο του.
Κατηγορήθηκε επίσης και για την συμπεριφορά του όταν γνώρισε την τωρινή σύζυγο του Ρεμπέκα Μίλερ, τώρα 55 ετών, το 1996 στα γυρίσματα της ταινίας The Crucible - μια ταινία του έργου που έγραψε ο πατέρας της, ο διάσημος Αμερικανός συγγραφέας Άρθουρ Μίλερ.
Μετά από ένα σύντομο ειδύλλιο, το ζευγάρι παντρεύτηκε κρυφά στο Βερμόντ.
Υπήρχε μόνο μια «λεπτομέρεια»:
Ο ηθοποιός παραμέλησε να ενημερώσει την-για χρόνια-σύντροφο του, γυμνάστρια Ντέγια Πιτσάρντο, που ζούσε ακόμα στο διαμέρισμά του στο Μανχάταν.
Η Ντέγια ανακάλυψε ότι ο σύντροφος της είχε παντρευτεί όταν ένας φίλος τους της τηλεφώνησε για να την συγχαρεί, υποθέτοντας ότι ήταν η νέα νύφη.
Αλλά η σχέση του με τη Μίλερ δεν προκάλεσε ποτέ κάποιο σκάνδαλο.
Ο ηθοποιός και η Αμερικανίδα έχουν ένα σπίτι στο Κονέκτικατ, όπου ο πατέρας της - ο πρώην σύζυγος της Μέριλιν Μονρόε - αποσύρθηκε πριν από το θάνατό του το 2005.
Το ζευγάρι και τα παιδιά τους μετακόμισαν εκεί λίγο πριν πεθάνει.
Πριν από χρόνια μάλιστα, αποκαλύφθηκε ότι Ντέι Λιούις είχε πείσει τον ηλικιωμένο Άρθουρ Μίλερ να συμφωνήσει σε μια επανένωση με το 40χρονο τότε γιο του που είχε σύνδρομο Down και που είχε βάλει σε ένα ίδρυμα μία εβδομάδα μετά τη γέννηση του.
Ο Μίλερ είχε κρατήσει το μυστικό της ύπαρξης του παιδιού, που ονομάζεται επίσης Ντάνιελ. Αλλά οι φίλοι λένε ότι ο Ντέι Λιούις τον ανακάλυψε και τον επισκέπτονταν κάθε εβδομάδα για να γνωρίσει καλά τον μυστικό γιο του θεατρικού συγγραφέα.
Αυτές τις μέρες, ωστόσο, οι επισκέψεις του ηθοποιού στην Αμερική έχουν γίνει σπάνιες.
Αντίθετα, έχει αγκαλιάσει την ερημική ζωή στο μικροσκοπικό ιρλανδικό χωριό του.
Επισκέπτεται μάλιστα συχνά την τοπική παμπ, The Roundwood Inn, με μια από τις μοτοσυκλέτες του και οι θαμώνες λένε πως θέλει να κάθεται μόνος στο μπαρ πίνοντας την αγαπημένη του μπίρα Guinness.
«Είναι πάντα πολύ ευγενικός, αλλά του αρέσει να μένει μόνος του» λένε.
«Δεν νομίζω ότι πολλοί από τους ντόπιους συνειδητοποιούν πραγματικά ποιος είναι επειδή κρατά τόσο χαμηλό προφίλ.
Φαίνεται να νιώθει αμηχανία όταν αναγνωρίζεται και προφανώς έχει κάποιο πρόβλημα με τη φήμη που τον ακολουθεί.
Οι περισσότεροι το καταλαβαίνουν και τον αφήνουν ήσυχο».
Ένας πρώην συνεργάτης του είπε κάποτε:
«Ένιωθε πάντα φρίκη που έπρεπε να παρευρεθεί στην τελετή των Όσκαρ.
Δεν του αρέσει να στέκεται στο κόκκινο χαλί.
Δεν αντέχει να τραβάει την προσοχή».
Αυτή η πολύ γνήσια ταπεινοφροσύνη, σε συνδυασμό με την απόλυτη αφοσίωση στην τέχνη του είναι και ο βασικός λόγος που ο εξαιρετικά ταλαντούχος ηθοποιός έχει πολλούς θαυμαστές.
Είναι άλλωστε ο ηθοποιός που υποδύθηκε κάποτε ο πρώην πρόεδρος της Αμερικής, Μπαρακ Ομπάμα (απόδειξη το παρακάτω βίντεο)!
Η ειρωνεία είναι ότι η φήμη δεν ήταν ποτέ ο στόχος του.
Αντίθετα, είναι κάτι που ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις απλά υπομένει.
διαβάστε περισσότερα στην πηγή του άρθρου:reader.gr
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
photo:google.gr
~~~~~~~~~~~~~~~~~
galatsinews:togalatsi.blogspot.gr