Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γερμανοί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γερμανοί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 15 Ιανουαρίου 2019

Οι χρήσιμοι ηλίθιοι


Ολόκληρη η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε μία χώρα-ζόμπι, με χρεοκοπημένο το δημόσιο, τις τράπεζες, τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά. Το κωμικοτραγικό είναι πως η κυβέρνηση προσπαθεί να διασώσει τις τράπεζες, για να τους πουλήσει κρατικά ομόλογα – αλλιώς είναι πολύ δύσκολο να προσφύγει στις αγορές.
Ορισμένα πράγματα είναι τόσο αυτονόητα που δεν υπάρχει λόγος να διαθέτει κανείς εξειδικευμένες γνώσεις για να τα καταλάβει – όπως το ότι στην Ελλάδα έχουν πέσει ήδη οι τίτλοι τέλους, αφού πρόκειται για την πλέον χρεοκοπημένη χώρα στην παγκόσμια ιστορία, σε όλους τους τομείς. Εν τούτοις, αρκετοί ισχυρίζονται πως η κατάσταση της οικονομίας έχει βελτιωθεί, επειδή προφανώς εθελοτυφλούν – χωρίς να συνειδητοποιούν πως με τον τρόπο αυτό παίζουν το ρόλο του χρησίμου ηλιθίου του συστήματος.

Δηλαδή του διεφθαρμένου κομματικού-πελατειακού κράτους που όχι μόνο έχει καταφέρει να επιβιώσει, αλλά ζει πλουσιοπάροχα εις υγεία των κορόιδων που το συντηρούν – παρά το ότι σε αυτό ακριβώς οφείλεται η μετατροπή της Ελλάδας σε μία χώρα-ζόμπι. Εν τούτοις, όπως πολύ σωστά λέγεται, δεν μπορείς ποτέ να ξυπνήσεις κάποιον που προσποιείται ότι κοιμάται – οπότε είναι ανόητο να το προσπαθείς.

Ένα δεύτερο αυτονόητο είναι η συμφωνία με τα Σκόπια – την οποία ασφαλώς δεν χρειάζεται να διαβάσει κανείς για να κρίνει εάν είναι συμφέρουσα ή όχι, αφού το πρωτεύον είναι η παράδοση του ονόματος της Μακεδονίας, η οποία δεν έπρεπε καν να συζητείται από κανέναν. Εν προκειμένω, προφανώς είμαστε αντιμέτωποι με μία μοναδική στη μακραίωνη ιστορία μας προδοσία – ενώ όποιος συμμετέχει σε μία προδοσία προφανώς είναι προδότης.

Αυτονόητο είναι επίσης το ότι οι Γερμανοί, οι οποίοι ανέκαθεν αγαπούσαν την προδοσία αλλά ποτέ τους προδότες, αμείβουν «αδρά» όλους όσους υπηρετούν τα συμφέροντα τους – πόσο μάλλον όταν είναι τόσο μεγάλα και κρίσιμα, όπως στο θέμα των Σκοπίων, όπου τους δίνεται η δυνατότητα να εκπληρώσουν το πανάρχαιο όραμα τους: την πρόσβαση τους σε μεγάλα ενεργειακά αποθέματα και σε αγωγούς, μέσω των οποίων θα καταφέρουν στο μέλλον να ανεξαρτητοποιηθούν ενεργειακά από τη Ρωσία.

Στο σημείο αυτό δεν απαιτούνται ιδιαίτερες γνώσεις για να κατανοήσει κανείς πως εάν η Ρωσία κλείσει την ενεργειακή στρόφιγγα προς τη Γερμανία, η χώρα αφενός μεν θα παγώσει, αφετέρου θα καταστραφεί η βιομηχανία της σε χρόνο μηδέν – οπότε ασφαλώς τη συμφέρει να κάνει ορισμένες παραχωρήσεις στην κυβέρνηση, για να κλείσει τα μάτια των χρησίμων ηλιθίων, όλων εμάς δηλαδή, καθώς επίσης να εξαγοράσει τους ψήφους που υπολείπονται με μερικές εκατοντάδες χιλιάρικα.

Οφείλουμε βέβαια να γνωρίζουμε πως ένα από τα βασικότερα χαρακτηριστικά της Γερμανίας είναι η διατήρηση φακέλων για τα πάντα – έτσι ώστε να μπορεί να εκβιάζει αυτούς που έχει δωροδοκήσει, όταν της χρειαστεί. Επομένως είναι ανόητο να αναρωτιόμαστε πως καταφέρνει να επιβάλλει τις εντολές της στις κυβερνήσεις – οι οποίες, όταν σκύβουν δουλικά το κεφάλι, ισχυρίζονται πως δήθεν δεν υπήρχε άλλη λύση, θεωρώντας τους Πολίτες εντελώς ηλιθίους.

Ένα επόμενο αυτονόητο είναι η στάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η οποία αφενός μεν είναι «ήξεις-αφήξεις» στο θέμα της ονομασίας, αφού δεν τάσσεται καθαρά εναντίον της χρήσης της λέξης «Μακεδονία», αφετέρου δηλώνει σε όλους τους τόνους πως θα σεβαστεί τη συμφωνία που θα ψηφιστεί – οπότε ασφαλώς θεωρεί τους ψηφοφόρους της χρήσιμους ηλιθίους που είτε αδυνατούν να κάνουν λογικούς συνειρμούς, είτε τους αρέσει να προσποιούνται πως κοιμούνται, για να διατηρούν τα προσχήματα.

Συνεχίζοντας, το πόσο χρήσιμους ηλιθίους θεωρεί η ΝΔ τους Έλληνες φαίνεται από πολλές άλλες πλευρές. Εν πρώτοις από το ότι, συγκαλύπτει την αγωγή που έχει καταθέσει η Τράπεζα Πειραιώς εναντίον της, σχετικά με το ποσόν που της οφείλει – τα 160 εκ. € περίπου, από τα 250 εκ. € που χρωστάει με βάση τον ισολογισμό της.

Επί πλέον από τον ανόητο χαρακτηρισμό της κυβέρνησης, εκ μέρους των φιλικά προσκείμενων της ΜΜΕ, ως «αντιμνημονιακή συμμορία» που πρέπει να ηττηθεί – όταν γνωρίζει πολύ καλά πως είναι η πρώτη κυβέρνηση που εφαρμόζει στην Ελλάδα τα μνημόνια βασιλικότερα του βασιλέως, «παράγοντας» μεγαλύτερα πλεονάσματα, από αυτά που απαιτούν οι δανειστές. Προφανώς θέλει να κρύψει τη συμμετοχή της στο έγκλημα που διαπράχθηκε το βρώμικο 2012 – όπου βέβαια δεν κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ολοκληρώνοντας, θα μπορούσαμε να συμπληρώσουμε πολλά άλλα που τεκμηριώνουν πως όλοι εμείς οι Έλληνες θεωρούμαστε χρήσιμοι ηλίθιοι, τόσο από τα πολιτικά κόμματα, όσο και από τους Γερμανούς – οι οποίοι αναφέρουν καθαρά στις εφημερίδες τους ότι, η Ελλάδα είναι πλέον μία αποικία (ευρωπαϊκή βέβαια και όχι γερμανική, για να τηρούν τα προσχήματα), χωρίς κανένα δικαίωμα ελεύθερης λήψης αποφάσεων. Πιστεύουμε όμως πως δεν ωφελεί, αφού είμαστε σίγουροι ότι, κανένας Έλληνας δεν αμφιβάλλει – καθώς επίσης πως είναι ένα αυτονόητο συμπέρασμα.

analyst.gr

Παρασκευή 22 Οκτωβρίου 2010

Νέα Τάξη; Ποιά Νέα Τάξη;

Με συγχωρείτε, αλλά πάντα χλεύαζα τους συνομωσιολόγους, που έβλεπαν σκοτεινά κέντρα εξουσίας πίσω από αυτά που γίνονται, και ειρωνευόμουν τις φοβίες για Σκοτεινές Λέσχες και τέτοια. 
Και, σε κάποιο βαθμό ακόμα είμαι λίγο …σκεπτικιστής. 
Αλλά, να, που ψάχνοντας να βρω ποιος διάολος έχει κινήσει γη και ουρανό να γεμίσει την χώρα μου με αιολικά, και να μου ακριβύνει το ρεύμα, και ποια μύγα έχει τσιμπήσει τους ΓΑΠ του κόσμου και βλέπουν πράσινα όνειρα, άρχισα να βλέπω επιχειρηματικά συμφέροντα (σώπα καλέ…), και μαζί με αυτά, νομίζω ότι κατάλαβα ποια είναι η Νέα Τάξη.
Δεν υπάρχει «Νέα Τάξη». 
Υπάρχουν οι απόγονοι των Γερμανικών φυλών που επικράτησαν στην Ευρώπη μετά τον 4ο αιώνα μ.Χ. και την κατάρρευση της Παλαιάς Τάξης, και προσπαθούν από τότε να καπελώσουν ο ένας τον άλλο, και όλοι μαζί την υφήλιο. 
Προσπαθούν είτε σε καθεστώς φεουδαχίας, είτε σε εθνικό ή αυτοκρατορικό καθεστώς, είτε σε καθεστώς πολυεθνικών, με αυτό ή το άλλο μοντέλο εξουσίας, να υποκαταστήσουν την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, οικονομικά και στρατιωτικά, όπου μπορούν. 
Μπορεί να μην τσακώνονται σήμερα δούκες και βαρώνοι για φέουδα, αλλά τα φέουδα σήμερα είναι οι αγορές των πολυεθνικών εταιριών και οι περιοχές με τις πρώτες ύλες τους.
Δεν υπάρχει "Νέα Τάξη" 
Υπάρχουν παλιά και καινούργια συμφέροντα, σε αυτό που λέμε Δυτικό κόσμο: 
Μερικά παλιά που έχουν εκλείψει ή έχουν αλλάξει μανδύα, μερικά καινούργια έχουν εμφανιστεί. 
Μερικά εθνικά, μερικά υπερεθνικά. 
Μερικά με σαφείς γεωγραφικούς περιορισμούς, μερικά αχαλίνωτα. 
Και όλα δυναμικά. 
Δεν είναι είδηση ότι οι μεγάλες εταιρίες σε μια χώρα
ή μια ήπειρο 
ή τον πλανήτη, μιλάνε μεταξύ τους, και συχνά τους συμφέρει να μοιράζουν την παγκόσμια αγορά για να έχουν ησυχία, αλλά που και που δεν τα βρίσκουν. 
Στο επιχειρηματικό λεξιλόγιο, όταν δύο εταιρίες δεν τα βρίσκουν, κουβεντιάζοντας, τότε λέμε, μεταφορικά, ότι "έχουμε πόλεμο"
Παλιά, ο "πόλεμος" ήταν πραγματικός πόλεμος ανάμεσα σε βαρώνους, 
δούκες και αυτοκράτορες, που τσακωνόταν για τα φέουδά τους. 
Αν δεν μπορούσα να παντρευτώ την χήρα σου και να σου πάρω τους υποτελείς και τα χωράφια σου, σε πολιορκούσα. 
Ή παντρευόμουν την αδερφή σου για να αποκτήσω κάποιο δικαίωμα στην αυτοκρατορία σου που είχαν πάρει η Τούρκοι ή οι Μογγόλοι. 
Ο πραγματικά πρώτος παγκόσμιος πόλεμος ήταν ο πόλεμος των 7 ετών μεταξύ Γάλλων και Άγγλων, από το 1756 έως το 1763. 
Με συνέχεια την Αμερικανική επανάσταση, και τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο 1877-1878 και τα δικά μας τα …Ορλωφικά.
Προσπαθούν να τα βρουν αυτοί οι Νεοταξίτες, αλλά δεν τα καταφέρνουν. 
Οι Αγγλοσάξονες είναι τσαχπίνηδες και μαλαγάνες έμποροι, οι Γερμανοί είναι λίγο πιο …ευθείς, καμιά φορά, τακιμιάζουν μεταξύ τους για να φάνε τον πρόσκαιρο εχθρό, είτε είναι οι παλαιοί υπήκοοι των Ρως που πίστεψαν ότι είναι …κομμουνιστές, είτε είναι άπιστοι Άραβες και Τούρκοι. 
Συχνά συμμαχούνε και με τους περιστασιακούς τους είλωτες, ή βάζουν τρίτους εξωτερικούς εχθρούς στους μεταξύ τους καυγάδες. 
Και όλα αυτά είναι διαχρονικά από το 400 μ.Χ. περίπου, μέχρι σήμερα. 
Φυσικά οι καιροί άλλαξαν και οι γάμοι με τις αδερφές ή χήρες άλλων αρχόντων έδωσαν την θέση τους σε εξαγορές και συγχωνεύσεις, αλλά ο σκοπός είναι πάντα ο ίδιος: 
Μέγεθος, 
κυριαρχία, και, ει δυνατόν, 
ησυχία, 
τάξη και ασφάλεια.
Όλοι αυτοί έχουν ανακαλύψει ότι ενώ ο πόλεμος είναι θαυμάσιος για να συνεφέρει τζίρους και άδεια θησαυροφυλάκια , έχει παράπλευρες απώλειες και κακές δημόσιες σχέσεις. 
Εξ ού και κόπτονται για την Παγκόσμια ειρήνη, και προτιμούν μικρούς ελεγχόμενους πολέμους παρά κατά μέτωπο καυγά. 
Φυσικά και τους ξεφεύγει το πράγμα, γιατί οι θαλασσινοί Αγγλοσάξωνες είναι πονηροί, τσαχπίνηδες και μαλαγάνες έμποροι, ενώ οι πεδινοί και ορεσίβιοι Γερμανοί είναι πιο ευθείς και ή μένουν με την επιθετικότητα στο χέρι, ή καταφεύγουν σε άλλες πονηρές μεθόδους.
Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η Νέα Τάξη αφ ενός έχει πρόβλημα συνοχής, αφ ετέρου παύει να κρύβεται πίσω από ευγενείς ιδεολογίες. 
Αυτό μας φέρνει σε καταστάσεις που θα θυμίζουν τον κόσμο του 1900 μάλλον παρά του 2000, ό,τι αυτό σημαίνει για την Ελλάδα, 
την Μέση Ανατολή, 
την Αφρική κλπ. 
Με πρόσθετο μπέρδεμα ότι η Κίνα είναι πάλι σε εξωστρεφή φάση. 
Και τι θα κάνουν; 
Θα ενωθούν εναντίον της Κίνας; 
Μα ήδη οι μεν είναι περίπου ...συνεταίροι, και οι δε θα ήθελαν αλλά δεν μπορούν...
Αλλά κανένα μυστήριο ή συνομωσία. 
Ο προσφιλής μου σιδηρόδρομος Βερολίνου Βαγδάτης του 1900, έχει γίνει το Desertec, (και τα πράσινα φούμαρα της κυρίας ΥΠΕΚΑ). 
Δεν υπάρχουν συνομώτες… 
Απλά, καλές μεγάλες Ευωπαϊκές εταιρίες: Deutsche Bank, 
Siemens, 
ABB, 
E.ON, 
RWE, 
MAN, 
Iberdola, 
EDF, 
ENEL. 
Αυτή είναι σήμερα η Νέας Τάξης στη χώρα μας. 
Έχουν και ντόπιους συμμάχους, όσους δεν (εκ)καθάρισαν το ’60 ή έφτιαξαν από το 81 και μετά.
Μεταξύ 1949 και 1990, εμείς οι Έλληνες, αν και σε μερικές περιπτώσεις μεγαλουργήσαμε, αποτύχαμε παταγωδώς να τακτοποιήσουμε τα του οίκου μας τόσο στην παραγωγή και την βιομηχανία, όσο και στις κοινωνικές δομές μας. 
Ενδείξεις όμως υπάρχουν ότι από την δεκαετία του ’60 δεχόταν επιθέσεις το Ελληνικό κεφάλαιο κυρίως από Ευρωπαϊκές εταιρίες. 
Όχι ότι δεν φταίγαμε και εμείς, με αδυναμίες και τα λάθη, αλλά ο "εξευρωπαϊσμός" της Ελληνικής βιομηχανίας, και δικτύων διανομής είχε εξωτερικούς δακτύλους και Έλληνες πρόθυμους μεσάζοντες, για να μην πω τίποτε κακό για τις Κυβερνήσεις Α. Παπανδρέου, Μητσοτάκη και Σημίτη στο θέμα αυτό. 
Αν θέλετε να μάθετε ποιοι είναι οι σημερινοί μας φεουδάρχες, δεν έχετε παρά να δείτε έξω από το παράθυρο, και αν έχετε απορίες, ρωτάτε. 
2-3 μεγάλα ονόματα, 
6-7 μικρά, 
καμιά 20αριά ποντίκια και αρκετές κατσαρίδες. 
Αυτοί, δεν είναι ακριβώς Νέα Τάξη. 
Αυτοί είναι ...συνεργάτες.