το λεμόνι και οι ισχυρές του ιδιότητες

Το λεμόνι που σώζει
Όλος ο κόσμος γνωρίζει σήμερα την θεραπεία με τα σταφύλια, πολλοί λίγοι όμως γνωρίζουν την θεραπεία με τα λεμόνια, η οποία εντούτοις είναι ωφελιμότατη.

Ιδίως δε για τους ρευματικούς και αρθριτικούς.

Ο χυμός του λεμονιού ενεργεί επί της εκκρίσεως του ουρικού οξέος και της ουρίνης, η εντονότερη του όμως ενέργεια είναι πρωτίστως αλκαλική.

Δεν πρέπει να φανταζόμαστε ότι το λεμόνι είναι οξικό φρούτο.
Η απάτη του πολύ κόσμου, προέρχεται από το κιτρικό οξύ το οποίο περιέχει.
Η κιτρική αυτή όμως ουσία καίγεται εύκολα μέσα στον οργανισμό και μεταβάλετε σε αλκαλικά ανθρακούχα.

Η θεραπεία με τα λεμόνια είναι για αυτό πρωτίστως θεραπεία αλκαλοποιήσεως, ανάλογη ως προς τα αποτελέσματα της, με την χρήση της διτανθρακικής σόδας.
Πρέπει να θεωρείται μάλιστα ως ανώτερη, γιατί τα φυσικά προϊόντα απορροφούνται καλύτερα από τα χημικά και υφίστανται ευκολότερα την πρέπουσα μεταβολή εντός του οργανισμού.

Ο χυμός του λεμονιού άλλωστε δεν παρέχει μόνο κιτρικές ουσίες.
Κατά την ανάλυσή του βρίσκονται και στοιχεία πικρά ως γόμα, μαλικό οξύ και δεν είναι απίθανο επιστημονικός να έχουν και τα στοιχεία αυτά την ευεργετική τους επίδραση στον ανθρώπινο οργανισμό.

Όπως σε κάθε θεραπεία όμως, και στην θεραπεία του λεμονιού χρειάζεται ειδικός τρόπος.
Το να καταπίνει κανείς καθημερινά ορισμένη ποσότητα χυμού λεμονιού δεν είναι θεραπεία.
Είναι συνήθεια τροφοδοτική, εξαίρετη άλλωστε.
Μία θεραπεία προϋποθέτει σημαντική λήψη του θεραπευτικού στοιχείου. Επιπλέον πρόκειται περί πράγματος προσωρινού, το οποίο διαρκεί ορισμένο καιρό μόνο.
Την αρχίζει δηλαδή κανείς ορισμένη ημέρα και την τελειώνει ορισμένη.

Πως γίνεται η θεραπεία του λεμονιού σύμφωνα με επιστημονικά δεδομένα
Αρχίζετε να λαμβάνετε τον χυμό ενός λεμονιού την πρώτη ημέρα.
Είναι περιττό να φάτε και την φλούδα.
Έπειτα λαμβάνετε καθημερινός ένα λεμόνι περισσότερο έως ότου φτάσετε στα δέκα λεμόνια.
Τότε κατεβαίνετε ελαττώνοντας από ένα λεμόνι καθημερινός.
Όταν φτάσετε στο τελευταίο λεμόνι, η θεραπεία τελείωσε.
Αν παρατηρήσετε ευχάριστα συμπτώματα, μπορείτε να ξαναρχίσετε μετά από μικρή διακοπή.

Το ελάττωμα του λεμονιού είναι ότι αδιάλυτο καίει το στομάχι.
Για να αποφύγει κανείς αυτό το άσχημο αρκεί να το λαμβάνει, πολύ διαλυμένο σαν λεμονάδα.
Η προτιμότερη ώρα για την λήψη του χυμού είναι μία ώρα μετά το γεύμα.

Η Θεραπεία αυτή ήταν γνωστή από την απώτατη αρχαιότητα.
Ο Πλίνιος ο αρχαίος μάλιστα την συνιστά με ιδιαίτερη θέρμη.
Σήμερα δε εφαρμόζεται συστηματικά σε Γερμανία και Ελβετία.
~~~~~~~~~~
πηγή του άρθρου:ftiaxno.gr
η σελίδα επισημαίνει:
Προφυλάξεις
Πάντα χρησιμοποιείτε τα βότανα υπό την επίβλεψη ενός ειδικού ιατρού και ποτέ μόνοι σας.
Μην χρησιμοποιείτε βότανα κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης, σε συνδυασμό με άλλα φάρμακα ακόμα και συμπληρώματα χωρίς την γνώμη ιατρού.
Οι φυσικές θεραπείες και τα βότανα δεν αποτελούν υποκατάστατο ιατρικής περίθαλψης.
Οι πληροφορίες που παρέχονται είναι καθαρά και μόνο για ενημερωτικό σκοπό.
Η σελίδα δεν φέρει καμία ευθύνη: Διαβάστε τους όρους χρήσης

galatsinews:togalatsi.blogspot.gr

Κυτταρικές θεραπείες-οι πολλά υποσχόμενες θεραπείες του μέλλοντος

Πάνω από 12.250 έρευνες είναι ήδη κατατεθειμένες στη βάση του Ρub Μed και αφορούν τις κυτταρικές θεραπείες, πάνω από 30 χώρες έχουν εστιάσει στις μελέτες αυτές με την Κίνα, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κορέα να έχουν το προβάδισμα στην επένδυση κλινικών μελετών για τη χρήση μεσεγχυματικών κυττάρων.
Η Κορέα μάλιστα, σύμφωνα με τα στοιχεία θα είναι η 1η χώρα διεθνώς που θα επενδύσει στη χρήση των μεσεγχυματικών κυττάρων στις φλεγμονώδεις νόσους.
Η Ευρωπαϊκή Εταιρεία Thermis - Europe (Tissue Engineering and Regenerative Medicine) σε συνεργασία με τη Διεθνή Εταιρεία Αποκατάστασης του Χόνδρου, την  Ευρωπαϊκή Εταιρεία κατά των Ρευματοπαθειών, τη Διεθνή Εταιρεία Κυτταρικών Θεραπειών και την Ευρωπαϊκή Ομάδα Μεταμοσχεύσεων Μυελού των Οστών καταγράφει τις κυτταρικές θεραπείες που γίνονται κάθε χρόνο σε 35 συνεργαζόμενες χώρες, το είδος της  ασθένειας, το είδος των κυττάρων που χρησιμοποιούνται και το θεραπευτικό αποτέλεσμα.
Οι θεραπείες  αυτές δεν αφορούν αιματολογικά νοσήματα, αλλά στην πλειονότητα τους τα  αυτόλογα μεσεγχυματικά κύτταρα χρησιμοποιούνται στις μυοσκελετικές και ρευματικές παθήσεις, στα καρδιαγγειακά νοσήματα, στη νόσο του  μοσχεύματος κατά του ξενιστή, σε νευρολογικές παθήσεις και σε φλεγμονώδεις νόσους του εντέρου.
Τα μεσεγχυτικά κύτταρα
Κατάλληλα μεσεγχυματικά κύτταρα για κυτταρικές θεραπείες διαθέτουν οι ενήλικες στον μυελό των οστών και  στο λίπος, και τα νεογνά στην ουσία Wharton η οποία περιβάλλει τα αγγεία του ομφαλίου λώρου.
Ο λιπώδης ιστός περιέχει τον μεγαλύτερο αριθμό μεσεγχυματικών κυττάρων και η ουσία Wharton περιέχει τα νεαρότερα κύτταρα σύμφωνα με τους ειδικούς.
 Συγκριτικές μελέτες έδειξαν ότι οι βιολογικές ιδιότητες των μεσεγχυματικών κυττάρων από όποια πηγή και εάν προέρχονται είναι ίδιες, με εξαίρεση την ικανότητα πολλαπλασιασμού η οποία είναι μεγαλύτερη στα μεσεγχυματικά της ουσίας Wharton, επειδή πρόκειται για νεαρότερα κύτταρα.
Στις κυτταρικές θεραπείες αυτή τη στιγμή, χρησιμοποιούνται κυρίως τα μεσεγχυματικά κύτταρα του λίπους και στη συνέχεια του μυελού των οστών.
Ενώ, τα μεσεγχυματικά της ουσίας Wharton αν και χρησιμοποιούνται από το 2008 σε κλινικές μελέτες δεν έχουν χρησιμοποιηθεί σε παιδιά, επειδή η ηλικία τους είναι μικρή για να προκύψει ανάγκη θεραπείας.
Τι είναι οι κυτταρικές θεραπείες
Όπως μας εξηγεί η καθηγήτρια Ιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης κα. Κοκκώνα Κουζή Κολιάκου ο όρος κυτταρικές θεραπείες χρησιμοποιείται για να δηλώσει τη χρήση κυττάρων ως θεραπευτικό μέσο,  αντί  της κλασικής συνταγογράφησης  φαρμάκων.
Τα πλέον δημοφιλή κύτταρα που σήμερα χρησιμοποιούνται  στις κυτταρικές θεραπείες είναι τα μεσεγχυματικά, τα οποία χρησιμοποιούνται σε  όλες τις κυτταρικές θεραπείες, εκτός των αιματολογικών ασθενειών.
Η χρήση τους στις αιματολογικές νόσους, ως συνοδός θεραπεία, αφορά την προστασία του ασθενή από τη νόσο του μοσχεύματος κατά του ξενιστή, καθώς και την ταχύτερη αποκατάσταση της υγείας του μετά από χημειοθεραπεία.
Τα μεσεγχυματικά κύτταρα υπάρχουν σε κάθε όργανο του σώματος και είναι αυτά που δημιουργούν τον σκελετό του ανθρώπινου σώματος και του κάθε οργάνου του.
Έτσι έχουν την ιδιότητα να εισέρχονται σε κάθε όργανο, διότι αυτό αποτελεί  «το σπίτι τους» και ως εκ τούτου να προσφέρουν την κυτταρική θεραπεία.
Σε περίπτωση τραυματισμού του όμως δεν μπορούν να προσφέρουν αποκατάσταση, είτε γιατί τοπικά είναι λίγα, είτε επειδή η ενίσχυση τους με μετανάστευση από άλλες θέσεις είναι αδύνατη. Τα κύτταρα αυτά έχουν την ιδιαίτερη και πολύ χρήσιμη ιδιότητα να εισέρχονται μέσα στο νευρικό σύστημα και να συνυπάρχουν με τα νευρικά κύτταρα, κάτι το οποίο δεν είναι σύνηθες, διότι το νευρικό σύστημα προστατεύεται από τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό, επειδή ανήκει στα πολύτιμα και μη αναγεννώμενα συστήματα.
Τα μεσεγχυματικά κύτταρα χρησιμοποιούνται είτε ως έχουν στη φυσική τους κατάσταση, είτε τροποποιούνται προκειμένου να προσφέρουν  εξειδικευμένη θεραπεία.
Έτσι σε κλινικές μελέτες λειτουργούν ως φορείς γονιδίων τα οποία καταστρέφουν τα γλοιώματα, τον μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα, τον  καρκίνο του μαστού και τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας.
Επίσης, τροποποιημένα δοκιμάζονται στη θεραπεία της λοίμωξης από μεγαλοκυτταρικό ιό και μύκητες σε ασθενείς που βρίσκονται υπό θεραπεία με ανοσοκατασταλτικά και επίσης σε γονιδιακές θεραπείες κληρονομικών ασθενειών.
Για παράδειγμα, τα μεσεγχυματικά κύτταρα του ομφαλίου λώρου από το 2010 - 2017 έχουν χρησιμοποιηθεί σε 92 κλινικές μελέτες, οι οποίες αφορούν αλλογενείς χρήσεις σε αυτοάνοσα νοσήματα, φλεγμονή, ογκολογικά νοσήματα, νόσο του μοσχεύματος κατά του ξενιστή, καρδιαγγειακά νοσήματα, επιπλοκές του διαβήτη, οφθαλμολογικές παθήσεις, νοσήματα ήπατος, νεφρών, αναπαραγωγικού συστήματος, πνευμόνων, εγκεφαλικής παράλυσης, επίκτητες και εκφυλιστικές νευρολογικές παθήσεις, εγκεφαλικά επεισόδια, τραυματισμό νωτιαίου μυελού, ορθοπεδικές παθήσεις και τραύματα.
photo:en.wikipedia.org
πηγή του άρθρου:naftemporiki.gr

Επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η ψυχή δεν πεθαίνει, αλλά επιστρέφει στο σύμπαν

 η ανθρώπινη ψυχή είναι κάτι παραπάνω από αλληλεπιδράσεις νευρώνων στον εγκέφαλό μας και ίσως προϋπήρχε της ζωής όπως την γνωρίζουμε σήμερα.

Μια επαναστατική θεωρία διατυπώνει την υπόθεση ότι η ανθρώπινη ψυχή είναι κάτι περισσότερο από απλές «αλληλεπιδράσεις» νευρώνων στον εγκέφαλό μας και μπορεί να ήταν παρούσα ακόμα και πριν την αρχή του χρόνου.
Δηλαδή, με απλούστερα λόγια, η ψυχή δεν πεθαίνει, αλλά επιστρέφει στο σύμπαν.
Ο Αμερικανός γιατρός Dr. Stuart Hamerroff και ο Βρετανός φυσικός Roger Penrose έχουν αναπτύξει μια κβαντική θεωρία της συνειδητότητας, η οποία υποστηρίζει ότι η ψυχή μας περιέχεται σε δομές, που ονομάζονται μικροσωληνίσκοι μέσα στα εγκεφαλικά μας κύτταρα.
Η ιδέα αναπτύχθηκε στη βάση της άποψης ότι ο εγκέφαλος είναι ένας βιολογικός υπολογιστής με 100 δισεκατομμύρια νευρώνες, των οποίων οι συνδέσεις των συνάψεων δρουν ως δίκτυα μεταφοράς πληροφοριών.
Ο Dr. Hameroff, επίτιμος καθηγητής στο Τμήμα Αναισθησιολογίας και Ψυχολογίας και Διευθυντής του Κέντρου Μελετών για την Συνειδητότητα στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, και ο Roger Penrose εργάζονται πάνω σε αυτή τη θεωρία από το 1996.
Ισχυρίζονται ότι οι συνειδητές μας εμπειρίες είναι το αποτέλεσμα των επιδράσεων της κβαντικής βαρύτητας στους μικροσωληνίσκους, μια διεργασία που εκείνοι ονομάζουν αντικειμενική ενορχηστρωμένη αναγωγή (Orch-OR).
Σε μια επιθανάτια εμπειρία, οι μηκροσωληνίσκοι χάνουν την κβαντική τους κατάσταση, αλλά οι πληροφορίες που περιέχουν, δεν καταστρέφονται.
Μιλώντας απλά, η ψυχή δεν πεθαίνει, αλλά επιστρέφει στο σύμπαν.
Ο Dr. Hameroff εξηγεί τη θεωρία λεπτομερώς σε ένα ντοκιμαντέρ με αφηγητή τον Morgan Freeman, που ονομάζεται «Through the wormhole» και το οποίο άρχισε να προβάλλεται το 2010.
«Ας υποθέσουμε ότι η καρδιά σταματά να χτυπά, το αίμα σταματά να ρέει, οι μικροσωληνίσκοι χάνουν την κβαντική τους κατάσταση.
Οι κβαντικές πληροφορίες μέσα στους μικροσωληνίσκους δεν καταστρέφονται, δεν γίνεται να καταστραφούν, απλά διαχέονται και διασκορπίζονται στο σύμπαν. 

Αν επαναφέρουμε τον ασθενή, αυτές οι κβαντικές πληροφορίες επιστρέφουν στους μικροσωληνίσκους και ο ασθενής δηλώνει ότι έζησε μια επιθανάτια εμπειρία.
Αν δεν επανέλθει ο ασθενής και πεθάνει, είναι πιθανό αυτές οι πληροφορίες να υπάρχουν έξω από το σώμα, ίσως επ’ αόριστον, ως ψυχή».
Ο Dr. Hameroff πιστεύει ότι οι νέες ιδέες για το ρόλο της κβαντικής φυσικής στις βιολογικές διαδικασίες, όπως στον προσανατολισμό των πουλιών, βοηθούν στην επιβεβαίωση της θεωρίας.
Σύμφωνα με αυτή την επαναστατική θεωρία λοιπόν, η ανθρώπινη ψυχή είναι κάτι παραπάνω από αλληλεπιδράσεις νευρώνων στον εγκέφαλό μας και ίσως προϋπήρχε της ζωής όπως την γνωρίζουμε σήμερα.
enallaktikidrasi.com

Το βιολογικό ρολόι έχει επίδραση και στη θεραπεία των τραυμάτων

Όσα τραύματα γίνονται το πρωί θεραπεύονται πολύ πιο γρήγορα από όσα συμβαίνουν στη διάρκεια της νύχτας καθώς το βιολογικό ρολόι του ανθρώπου έχει επίδραση και στις πληγές.

Η ταχύτητα επούλωσης των τραυμάτων που γίνονται από το πρωί έως το απόγευμα, είναι περίπου 60% μεγαλύτερη, έναντι των νυχτερινών, σύμφωνα με μια νέα βρετανική επιστημονική έρευνα, την πρώτη που δείχνει ότι το εσωτερικό «ρολόι» μας ρυθμίζει τη διαδικασία αποκατάστασης των τραυμάτων από τα κύτταρα του δέρματος.

Το νέο εύρημα -εφόσον επιβεβαιωθεί με μεγαλύτερες μελέτες- μπορεί να έχει επιπτώσεις στον χρόνο διενέργειας διαφόρων ιατρικών πράξεων όπως οι χειρουργικές επεμβάσεις.
Επιπλέον, ανοίγει νέους δρόμους για την ανάπτυξη φαρμάκων που θα διευκολύνουν την επούλωση των πληγών.

Το βιολογικό ρολόι ή κιρκάδιος ρυθμός ρυθμίζει σχεδόν κάθε κύτταρο του ανθρωπίνου σώματος, στο πλαίσιο ενός 24ωρου κύκλου, που αφορά τον ύπνο και το ξύπνημα, την έκκριση διαφόρων ορμονών, τον μεταβολισμό κ.α. Προηγούμενα πειράματα σε ζώα και σε εργαστηριακές καλλιέργειες ανθρωπίνων κυττάρων είχαν δείξει ότι στη διάρκεια της μέρας οι πληγές του δέρματος θεραπεύονται με σχεδόν διπλάσια ταχύτητα σε σχέση με τις πληγές που έχουν γίνει το βράδυ.

Τώρα, επιβεβαιώνεται ότι κάτι ανάλογο συμβαίνει και στους ανθρώπους, όπως έδειξε η μελέτη 118 ασθενών με εγκαύματα.
Τα βραδινά εγκαύματα χρειάσθηκαν κατά μέσο όρο 60% περισσότερο χρόνο για να επουλωθούν, σε σχέση με τα πρωινά.

Τα τραύματα που είχαν γίνει μεταξύ 8 το βράδυ και οκτώ το πρωί, χρειάσθηκαν κατά μέσο όρο 28 μέρες για να κλείσουν, έναντι μόνο 17 ημερών για τα τραύματα που είχαν γίνει ανάμεσα στις 8 το πρωί και στις οκτώ το βράδυ.

Αναλυτικότερα, η σχέση μεταξύ του χρόνου του τραυματισμού και της χρονικής διάρκειας της επούλωσης είχε ως εξής: μεσάνυχτα έως 4 το βράδυ: 39 μέρες (ο πιο αργός ρυθμός αποθεραπείας), 4 το βράδυ έως 8 το πρωί 31 μέρες, 8 το πρωί έως 12 το μεσημέρι 15 μέρες (ο ταχύτερος ρυθμός), 12 το μεσημέρι έως 4 το απόγευμα 20 μέρες, 4 το απόγευμα έως 8 το βράδυ 16 μέρες και οκτώ το βράδυ έως μεσάνυχτα 23 μέρες.

Η βασική αιτία γι' αυτή τη διαφορά, σύμφωνα με τους επιστήμονες, είναι ότι τη μέρα τα κύτταρα του δέρματος που αναλαμβάνουν την επούλωση, κινούνται με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα στο σημείο της πληγής, από ό,τι κάνουν τα ίδια κύτταρα τη νύχτα.
Το πρωί είναι πιο δραστήριες οι πρωτεΐνες (ιδίως η ακτίνη) που εμπλέκονται στην αποκατάσταση των τραυμάτων.
Επίσης τη μέρα υπάρχει περισσότερο διαθέσιμο κολλαγόνο -η βασική δομική πρωτεΐνη του δέρματος- για να εναποτεθεί στην περιοχή της πληγής.

Οι επιστήμονες θεωρούν πιθανό ότι για εξελικτικούς λόγους το ανθρώπινο σώμα έχει αποκτήσει την ικανότητα ταχύτερης αυτο-ίασης στη διάρκεια της μέρας, όταν υπάρχει φως, καθώς τότε ήταν ανέκαθεν πιθανότερο να συμβεί ένα τραύμα (π.χ. από κάποιο ζώο).
Το ταχύτερο κλείσιμο μιας πληγής μειώνει την πιθανότητα αυτή να μολυνθεί σοβαρά ή να αφήσει κάποιο μόνιμο σημάδι.
ecozen.gr

Επιλέγοντας θεραπευτική οδό

Ο άνθρωπος είναι μια πολύπλευρη οντότητα και έτσι πρέπει να προσεγγίζεται.

Σαν επισφράγισμα των παραπάνω θέλω να τονίσω ότι ο όρος «θεραπευτής» είναι πολύ μεγάλη κουβέντα και προσωπική μου άποψη είναι ότι δεν είμαστε θεραπευτές.
Βοηθούμε «ασθενείς» να ενισχύσουν το προσωπικό τους «σθένος» ώστε να αυτό-θεραπευτούν.
Εκεί κρίνεται ο σωστός «θεραπευτής».

24.02.2016 - Flora Vrodamiti
Αδιαμφισβήτητα, τα τελευταία χρόνια, πολύς κόσμος με προβλήματα υγείας ή προληπτικά, φαίνεται να έχει διαφορετική προσέγγιση στο θέμα «Υγεία» και να επιλέγει μαζί με την κλασσική δυτική θεραπεία που περιλαμβάνει φάρμακα, χειρουργείο, φυσιοθεραπευτική αποκατάσταση κ.ά, και μεθόδους εναλλακτικής ιατρικής.
Ρεφλεξολογία, ενεργειακές θεραπείες (reiki, pranic healing), βότανα, κινέζικος βελονισμός, αρωματοθεραπεία, αγιουβέρδα, ομοιοπαθητική, χειροπρακτική είναι κάποιες από τις λεγόμενες εναλλακτικές θεραπείες που έχουν αυξήσει τους οπαδούς τους κατακόρυφα, όχι μόνο από την μεριά των ασθενών αλλά και από τη πλευρά γιατρών και παραϊατρικών επαγγελματιών.
Σίγουρα η συζήτηση για το τι είναι ασφαλές, τι ενέχει ρίσκο, τι είναι αγύρτικο, τι κερδοσκοπικό, τι καταστροφικό, τι αντιεπιστημονικό, τι ύποπτο, τι σοφό είναι προκλητική και ενδιαφέρουσα, καθώς και οι δυο πλευρές έχουν παραδείγματα προς μίμηση αλλά και προς αποφυγή, έχουν πολλές φορές παρενέργειες και μπορούν να αποφέρουν χειροτέρευση της κλινικής εικόνας του ασθενή ή ακόμα και θάνατο.

Ποια θα πρέπει να είναι λοιπόν η στάση ενός σκεπτόμενου ατόμου που βρέθηκε σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής του με κάποιο πρόβλημα υγείας;
Σε κάθε περίπτωση η ψυχραιμία, η θετική σκέψη και η έρευνα συνίστανται σαν προαπαιτούμενα για την επιλογή της κατάλληλης θεραπευτικής μεθόδου.
Θα ήθελα όμως να παραθέσω κάποια κριτήρια επιλογής είτε μιας κλασσικής ιατρικής μεθόδου είτε μιας εναλλακτικής σύμφωνα με την εμπειρία μου στο τομέα της φυσικοθεραπείας για πάνω από μια δεκαετία, από προσωπική εμπειρία, από περιστατικά διαφόρων ασθενών, και από μια μικρότερη εμπειρία μου στο χώρο της εναλλακτικής ιατρικής.

Αυτά τα κριτήρια είναι:
Εμπειρία «θεραπευτή»
Καλό θα είναι πριν απευθυνθούμε οπουδήποτε να γνωρίζουμε την εμπειρία του ειδικού πάνω στο θέμα που μας απασχολεί.
Αυτή μπορεί να προκύπτει από πτυχία, πιστοποιητικά παρακολούθησης σεμιναρίων, διάστημα αντιμετώπισης παρόμοιων περιστατικών, φήμη που έχει αποκτηθεί από ευχαριστημένους ασθενείς και συναδέλφους.

Τρόπος προσέγγισης προβλήματος
Κάθε «θεραπευτής» έχει το προσωπικό του τρόπο που προσεγγίζει ασθενείς αλλά και παθήσεις.
Η αναζήτηση της αρχικής αιτίας του κάθε προβλήματος υγείας είναι μείζονος σημασίας στην οργάνωση ενός θεραπευτικού σχήματος από τον ειδικό.
Πολλοί αντιμετωπίζουν και ανακουφίζουν συμπτώματα, που είναι βέβαια μέρος της θεραπείας, αλλά το κύριο μέλημα θα πρέπει να είναι η εύρεση και η εξάλειψη της αιτίας που προκάλεσε το πρόβλημα υγείας διαφορετικά το πρόβλημα θα επανεμφανιστεί οποιαδήποτε στιγμή αργότερα.
Οπότε θα πρέπει ο ειδικός να πάρει στην αρχή της συνεδρίας από τον ασθενή ένα εμπεριστατωμένο ιστορικό υγείας χωρίς «έκπτωση» στις ερωτήσεις.
Επίσης το κάθε θεραπευτικό σχήμα θα πρέπει να είναι εξατομικευμένο για το καθένα μας σύμφωνα με το ιστορικό, τις ανάγκες μας και τον ξεχωριστό οργανισμό μας.
Όχι μια θεραπεία για όλους!

Αναλυτική περιγραφή προβλήματος και θεραπείας
Όλοι μας έχουμε βρεθεί να ακολουθούμε παθητικά τις εντολές ειδικών χωρίς καλά καλά να γνωρίζουμε ποιο είναι ακριβώς το πρόβλημα μας ή τι κάνουν τα φάρμακα ή τα σκευάσματα που παίρνουμε.
Ο ειδικός είναι υποχρεωμένος να μας εξηγήσει με απλά λόγια τι μας συμβαίνει και πώς θα κινηθεί θεραπευτικά.
Να περιγράψει πλεονεκτήματα και συνέπειες αυτών που μας προτείνει, ώστε εμείς να αποφασίσουμε αν θα συναινέσουμε στο σχέδιό του ή όχι.

Συνεχής επικοινωνία με τον «θεραπευτή»
Οτιδήποτε σχήμα επιλέξουμε να εφαρμόσουμε, πρέπει να γνωρίζουμε ότι θα πρέπει να παρατηρούμε τα αποτελέσματά του στον οργανισμό μας, ώστε ό,τι μας φέρει παρενέργειες ή δυσφορία, να το αναφέρουμε αμέσως στον «θεραπευτή» και εκείνος θα πρέπει είτε να αλλάξει το σχήμα και να μας προτείνει κάτι άλλο, ή να το σταματήσει και να μας παραπέμψει σε κάποιο άλλο θεραπευτή.

Ολιστική προσέγγιση ασθενών
Για το τέλος άφησα το πιο σημαντικό για μένα κριτήριο, όταν έχουμε να επιλέξουμε έναν «θεραπευτή».
Είμαστε σώμα, νους και συναίσθημα και όταν ένα από αυτά νοσεί, νοσούν και τα υπόλοιπα.
Θα πρέπει λοιπόν να αναζητούμε αιτίες των σωματικών μας προβλημάτων και στο περιβάλλον που βρισκόμαστε (σπίτι, εργασία, σχολείο, στρατός), στην συγκεκριμένη κατάσταση που βιώνουμε εκείνη την περίοδο, στο άγχος, στους φόβους μας.
Ο «θεραπευτής» θα πρέπει να μάθει όλες αυτές τις παραμέτρους για να παρατηρήσει αν υπάρχει εξωτερικό ερέθισμα που πυροδοτεί συμπτώματα που σε άλλη περίπτωση θα ήταν σε λανθάνουσα κατάσταση και δεν θα μας ειδοποιούσαν για κάποιο πρόβλημα.
Άρα μαζί με την θεραπεία σε φυσικό επίπεδο, θα πρέπει να λάβουμε συμβουλές όσον αφορά τον τρόπο ζωής μας (διατροφή, άσκηση, τεχνικές χαλάρωσης, χόμπυ) και γενικότερα την ποιότητα στις σκέψεις και στις σχέσεις μας με το περιβάλλον.
Ο άνθρωπος είναι μια πολύπλευρη οντότητα και έτσι πρέπει να προσεγγίζεται.

Σαν επισφράγισμα των παραπάνω θέλω να τονίσω ότι ο όρος «θεραπευτής» είναι πολύ μεγάλη κουβέντα και προσωπική μου άποψη είναι ότι δεν είμαστε θεραπευτές.
Βοηθούμε «ασθενείς» να ενισχύσουν το προσωπικό τους «σθένος» ώστε να αυτό-θεραπευτούν.
Εκεί κρίνεται ο σωστός «θεραπευτής».
Στην ενδυνάμωση και τη ολιστική προσέγγιση του ανθρώπου, είτε από την πλευρά της κλασσικής ιατρικής είτε από την εναλλακτική είτε σε συνδυασμό ορισμένες φορές.
Ελπίζω κάποια στιγμή να πάψουν τα στεγανά και να ανοίξουν τα σύνορα ανάμεσα σε αυτές τις δυο προσεγγίσεις, ώστε η μια να συμπληρώνει και να ενισχύει την άλλη, με μόνο στόχο τη θεραπεία σε όλα τα επίπεδα της ανθρώπινης ύπαρξης.
πηγή:pressenza.com