Μας εκτελούνε με σφαίρες ντούμ-ντούμ σφαίρες ντούμ-ντούμ, κι εμείς ξεπουλιώμαστε στο γιουσουρούμ ταρατατατζούμ για ένα κουστούμ.

...σας εκτελούνε με σφαίρες ντούμ ντούμ

κι εσείς ξεπουλιώσαστε στο γιουσουρούμ,

ταρατατατζούμ για ένα κουστούμ...

Ω εποχή μού θυμίζεις τον Καίσαρα

κι οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν...

Άδειο το βλέμμα σου, κούφιες οι ώρες σας

στα ενυδρεία σε χώσαν ζωή

κι η φαντασία σας έχει χαθεί

την ξεπουλήσατε στο γιουσουρούμ

για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ...

. # για όσους δεν γνωρίζουν το τραγούδι:

Το τραγούδι πρωτοεμφανίστηκε το 1979 στην "Παράνομη Κασέτα Νο 000002" με τίτλο "Είμαι παλιάνθρωπος", τις οποίες ο Άσιμος πουλούσε ο ίδιος στα Εξάρχεια.

O πολύς κόσμος το έμαθε μέσα από τον δίσκο "Μια Παράσταση" (1989), ο οποίος κυκλοφόρησε έναν χρόνο μετά τον θάνατο του Νικόλα!

...και μας αφηγείται ο Νικόλας με τον μοναδικο του τρόπο, πως στο "Γιουσουρούμ" ξεπουλάνε οι άνθρωποι την ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους, την φαντασία και την ελευθερία τους...

...και αφού θυσιάσουν τα ιδανικά τους για μια θέση στο σύστημα, πρέπει να βάλουν και το κοστούμι για να δηλώσουν την κοινωνική τους συμμόρφωση!

...και ρωτάτε - και οι σφαίρες ντούμ ντούμ; ...μαααα...εδώ το πιο ενδιαφέρον στον στίχο δεν είναι οι "σφαίρες" αλλά το "κι εμείς"

Ο Νικόλας προχωράει πιο κάτω και γράφει... κι εμείς ξεπουλιώμαστε!

Αυτό το "κι εμείς" είναι το μεγαλείο του στίχου!

Δεν υπάρχει μόνο θύτης, υπάρχει και η συναίνεση του θύματος!

Ο Άσιμος δανείζεται αυτή την εικόνα για να πει κάτι βαθύτερο

"κι εμείς ξεπουλιώμαστε"

Τα ξεπουλάμε όλα για…

και μας ρίχνει την χαριστική βολή:

"...για ένα κουστούμ"

Όχι για πλούτη.

Όχι για εξουσία.

Για ένα κουστούμι.

...για μια ταυτότητα δανεική...

για την κοινωνική στολή...

για το δικαίωμα να ανήκεις στους "κανονικούς"

...ένας στίχος δυνατός σαν γροθιά...

ένας στίχος όχι μόνο πολιτικός, αλλά και υπαρξιακός!

Ο άνθρωπος πεθαίνει, πριν πεθάνει - όταν αρχίζει να ανταλλάσσει την εσωτερική του αλήθεια με μια εξωτερική αποδοχή!

Οι σφαίρες ντούμ ντούμ είναι όλα εκείνα που κάνουν τους περισσότερους να ξεχνούν ποιοι είναι!

Και το τραγικό δεν είναι ότι υπάρχουν οι σφαίρες ντούμ ντούμ.

Το τραγικό είναι ότι, κάποια στιγμή, οι άνθρωποι σταματάνε να τις αισθάνονται!

οι στίχοι του τραγουδιού:

Ήταν οι πόρτες μου δίχως μπαχτσέδες και μεντεσέδες κρατάνε τη γη γίναν οι φτέρνες μου σαν τροχαλίες και στον κουβά τους αράζεις εσύ αλλάζεις συχνά κάθε τόσο στολή αλλάζεις οσμή, αλλάζεις σασί και η ελπίδα μας έχει θαφτεί σαν τον Ντορή μέσ' στο παχνί. Πάγωσε η ψείρα μου και παραπαίουσα μ' ένα τικ τακ μου ματώνει τ' αυτιά όλα με πρόγραμμα όλα με σχέδιο πρωτοκολλήσανε τον έρωτα και θες να πετύχω με μια μπαταριά χίλια φλουριά, χίλια φλουριά για να σου χαρίσω μαντάτα καλά να 'χεις αγάπη μου λεφτά. Ποντικοφάρμακο για τους μεγάλους και μουρουνόλαδο για τα παιδιά κι έπλεξες σώβρακα για τους φαντάρους και θυσιάστηκες πατριωτικά σου στέλνω μύνημα μ' ένα ταμ ταμ να μαγειρεύεις με βιτάμ κι ήσουνα γόησα κι έκανες μπαμ κι εγώ σε ψάχνω στο χαμάμ. Άδειο το βλέμμα σου, κούφιες οι ώρες μας στα ενυδρεία σε χώσαν ζωή συνηθισμένοι ο καθένας στο ρόλο του κι η φαντασία μας έχει χαθεί την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ. Μία διαδήλωση δέκα μικρόφωνα και τα μεγάφωνα στη διαπασών χιλιάδες δίποδα με μαγνητόφωνα κι έχουν λουστεί με την ίδια λοσιόν ξεπουληθήκαμε στο γιουσουρούμ για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ κι ο εαυτούλης σας πέταξε βζούμ ταρατατατζούμ, ταρατατατζούμ. Ω εποχή μού θυμίζεις τον Καίσαρα κι οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν κι όσο γερνώ μπουσουλώ με τα τέσσερα τα τροχοφόρα με προσπερνούν φεύγω να πάω να βρω στο Μπανκόγκ τον σύντροφό μου τον Κινκ-Κονκ μές στο μυαλό μου βαράνε τα γκόγκ μοιάζω με μπάλα του πινκ-πογκ Μας εκτελούνε με σφαίρες ντούμ-ντούμ σφαίρες ντούμ-ντούμ, σφαίρες ντούμ-ντούμ κι εμείς ξεπουλιώμαστε στο γιουσουρούμ ταρατατατζούμ για ένα κουστούμ.