Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Rolf Dobelli. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Rolf Dobelli. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 21 Απριλίου 2024

Rolf Dobelli : Η γνώση του σοφέρ και γιατί δεν πρέπει να παίρνουμε στα σοβαρά τους παρουσιαστές των τηλεοπτικών εκπομπών

Όταν πήρε το Νόμπελ Φυσικής το 1918 ο Max Planck άρχισε περιοδεία σε όλη τη Γερμανία. Οπουδήποτε τον καλούσαν, έδινε την ίδια διάλεξη πάνω στη νέα θεωρία της κβαντικής μηχανικής. Μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, που ο σοφέρ του είχε μάθει απέξω το περιεχόμενο της ομιλίας του.
"Πρέπει να έχετε βαρεθεί, κύριε Πλανκ, να λέτε συνεχώς τα ίδια. 
Σας προτείνω στην προσεχή διάλεξη στο Μόναχο, να αλλάξουμε ρόλους. 
Θα καθίστε στην πρώτη σειρά, φορώντας το κασκέτο του σοφέρ. 
Θα είναι μια αλλαγή και για τους δυο μας. Τι λέτε;" 
Ο Πλανκ το βρήκε διασκεδαστικό και δέχτηκε την πρόταση. 
Ο σοφέρ του εκφώνησε τον συνηθισμένο του λόγο πάνω στην κβαντική μηχανική μπροστά σ’ ένα κοινό υψηλής κατάρτισης στη φυσική. Κάποια στιγμή ένας καθηγητής φυσικής σήκωσε το χέρι για να κάνει μια ερώτηση. 
Ο σοφέρ απάντησε: "Δεν φανταζόμουν ότι σε μια πόλη τόσο προηγμένη όσο το Μόναχο θα μου έκαναν μια τόσο απλή ερώτηση. 
Θα παρακαλέσω λοιπόν τον σοφέρ μου να απαντήσει"
Κατά τον Charles Thomas Munger  έναν από τους πιο περίεργους επενδυτές στον κόσμο υπάρχουν δυο είδη γνώσης. 
Η αληθινή γνώση που απαιτεί χρόνο και διανοητική εργασία, κι αυτό που αποκαλεί γνώση του σοφέρ. 
Για τον Charlie Munger, οι σοφέρ είναι άνθρωποι που παριστάνουν τους γνώστες. 
Έχουν μάθει να κάνουν το νούμερο τους. 
Διαθέτουν καταπληκτική φωνή ή ξέρουν να γίνονται πιεστικοί. 
Αλλά η ευφράδειά τους είναι άδειο κέλυφος.
Σήμερα γίνεται όλο και πιο δύσκολο να ξεχωρίσεις την αυθεντική γνώση από τη γνώση του σοφέρ. 
Εκτός από τους παρουσιαστές της τηλεόρασης. 
Οι παρουσιαστές είναι ηθοποιοί. 
Τελεία και παύλα. 
Όλοι το ξέρουν. 
Κι όμως, πάντα ξαφνιάζομαι με τον σεβασμό που δείχνουν σ’ αυτούς τους μετρ έτοιμων φράσεων. 
Πληρώνονται χρυσάφι για να διευθύνουν συζητήσεις σε θέματα που τους ξεπερνούν.
Η διάκριση είναι λιγότερο προφανής στους δημοσιογράφους. 
Κάποιοι έχουν αποκτήσει γερές γνώσεις. 
Είναι συχνά οι πιο έμπειροι, αυτοί που έχουν ειδικευτεί σε συγκεκριμένα θέματα στο πέρασμα του χρόνου. 
Προσπαθούν να κατανοήσουν την πολυπλοκότητα ενός γεγονότος και να το παρουσιάσουν στο κοινό. 
Συνήθως γράφουν μακροσκελή άρθρα που εξετάζουν πλήθος περιπτώσεων και εξαιρέσεων.
Δυστυχώς, οι περισσότεροι δημοσιογράφοι ανήκουν στην κατηγορία των σοφέρ. 
Γράφουν άρθρα για οποιοδήποτε θέμα, στο άψε σβήσε, βγάζοντάς τα από τα καπέλα τους σαν ταχυδακτυλουργοί ή, ακόμη χειρότερα, από το διαδίκτυο. 
Τα κείμενά τους είναι προκατειλημμένα, σύντομα και -
συνήθως για να αντισταθμίσουν το άδειο κέλυφος
- ειρωνικά.
Όσο μεγαλύτερη είναι μια επιχείρηση, τόσο οι απαιτήσεις για έναν διευθύνοντα σύμβουλο με ικανότητες σόουμαν μεγαλώνουν -πρέπει να είναι "επικοινωνιακός", όπως λέμε σήμερα.
Δεν θέλουν έναν αφοσιωμένο, 
δουλευτή, 
λιγομίλητο, που κάνει τη δουλειά του με τη μεγαλύτερη σοβαρότητα τουλάχιστον δεν τον θέλουν στην κορφή της επιχείρησης. 
Οι μέτοχοι και οι οικονομικοί συντάκτες πιστεύουν προφανώς ότι ένας σόουμαν πασχίζει να πετύχει καλύτερα αποτελέσματα, πράγμα που φυσικά δεν ισχύει.
Ο Warren Buffett, συνέταιρος του Charlie Munger, χρησιμοποιεί μια εξαιρετική έκφραση: "circle of competence" - "κύκλος ικανότητας" /"αρμοδιότητας", "δεξιότητας" 
Ό,τι βρίσκεται μέσα στον κύκλο μας το καταλαβαίνουμε τέλεια. 
Σ’ αυτούς τους τομείς είμαστε ικανότατοι. 
Αλλά δεν καταλαβαίνουμε, ή καταλαβαίνουμε μόνο εν μέρει, ό,τι είναι απέξω. 
Εξού και το σλόγκαν του Warren Buffett: "Γνωρίστε τον κύκλο των ικανοτήτων σας και μείνετε σ’ αυτόν. 
Δεν έχει σημασία το μέγεθός του. 
Αυτό που μετράει είναι να ξέρετε που σταματάει". 
Ο Charlie Munger προσθέτει: "Πρέπει να ανακαλύψετε τα ταλέντα σας. 
Αν δοκιμάσετε την τύχη σας έξω από τον κύκλο των δεξιοτήτων σας, θα κάνετε μια αξιοθρήνητη καριέρα. 
Σας το εγγυώμαι".
               Συμπέρασμα: 

Μην έχετε εμπιστοσύνη στη γνώση του σοφέρ. 
Μην συγχέετε το φερέφωνο της επιχείρησης, 
τον σόουμαν, 
τον τηλεοπτικό παρουσιαστή, 
τον αερολόγο, 
τον καλό ομιλητή ή τον διασπορέα κλισέ μ’ εκείνον που έχει πραγματικές γνώσεις. 
Πως θα τον αναγνωρίσετε; 
Έχει ένα χαρακτηριστικό που τον διακρίνει. 
Εκείνος που ξέρει πραγματικά γνωρίζει τι ξέρει και τι δεν ξέρει. 
Αν βρεθεί έξω από τον κύκλο της αρμοδιότητάς του, είτε δεν λέει τίποτε είτε ομολογεί ότι δεν ξέρει. 
Ήρεμα, ακόμη και με κάποια υπερηφάνεια. 
Ενώ από τα στόματα των σοφέρ θα ακούσετε τα πάντα, αλλά ποτέ το "δεν ξέρω".
από την "τέχνη της καθαρής σκέψης" του Rolf Dobelli
ntina

Σάββατο 8 Ιανουαρίου 2022

Η ψευδαίσθηση των προβλέψεων – Πως η κρυστάλλινη σφαίρα παραμορφώνει το βλέμμα μας

Η ψευδαίσθηση των προβλέψεων -Κρατάμε κριτική στάση απέναντι στις προβλέψεις

“Αλλαγή του καθεστώτος στη Βόρεια Κορέα στα δύο προσεχή χρόνια”. “Σύντομα τα κρασιά της Αργεντινής θα έχουν μεγαλύτερη πέραση από τα γαλλικά”. “Σε τρία χρόνια το Facebook θα είναι το κύριο μέσο διασκέδασης”. “Επικείμενη διάλυση της ζώνης του ευρώ”. “Περίπατοι στο διάστημα για όλους τους Γήινους σε δέκα χρόνια”. “Το πετρέλαιο εξαντλείται σε δεκαπέντε χρόνια”.
Καθημερινά οι ειδικοί μάς βομβαρδίζουν με τις προβλέψεις τους.
Σε ποιο βαθμό είναι αξιόπιστες;
Μέχρι πρόσφατα κανείς δεν μπήκε στον κόπο να ελέγξει αν λένε την αλήθεια.
Κι έπειτα ήρθε ο Φίλιπ Τέτλοκ.
Ο εν λόγω καθηγητής του Μπέρκλεϋ εξέτασε 82.361 προβλέψεις που έγιναν από 284 ειδήμονες σε διάστημα δέκα ετών.
Αποτέλεσμα: όσα έλεγαν δεν ήταν πιο ακριβή από τα νούμερα που θα έδινε ένα μηχάνημα που βγάζει τυχαίους αριθμούς.
Οι ειδήμονες με τη μεγαλύτερη προβολή από τα ΜΜΕ βγήκαν οι πιο γελασμένοι, κυρίως οι μάντεις κακών και, ανάμεσά τους, οι υπέρμαχοι των σεναρίων του τέλους του κόσμου…
Περιμένουμε ακόμα τον “προαναγγελθέντα θάνατο” του Καναδά, της Νιγηρίας, της Κίνας, της Ινδίας, της Ινδονησίας, της Νότιας Αφρικής, του Βελγίου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. (Και η Λιβύη; Περίεργο που κανένας μάντης άξιος του ονόματός του δεν τη σκέφτηκε.)
“Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων που προβλέπουν το μέλλον: αυτοί που δεν ξέρουν τίποτα και αυτοί που αγνοούν ότι δεν ξέρουν τίποτα” έγραφε ο Τζον Κέννεθ Γκάλμπρεϊθ, οικονομολόγος στο Χάρβαρντ.
Με αποτέλεσμα να κάνει εχθρούς πολλούς από τους συναδέλφους του.
Ο διαχειριστής κεφαλαίων Πίτερ Λιντς το πήγε ακόμα πιο μακριά λέγοντας: “Οι ΗΠΑ αριθμούν 60.000 οικονομολόγους. Πολλοί έχουν προσληφθεί για να προβλέπουν τις οικονομικές κρίσεις και την εξέλιξη των επιτοκίων. Αν οι προβλέψεις τους ήταν σωστές έστω και δύο συνεχόμενες φορές, θα γίνονταν εκατομμυριούχοι. Απ’ όσο ξέρω, οι περισσότεροι είναι ακόμα απλοί υπάλληλοι”.
Αυτά πριν από δέκα χρόνια.
Σήμερα πρέπει να υπάρχουν τριπλάσιοι οικονομολόγοι πέραν του Ατλαντικού κι όμως η ποιότητα των προβλέψεων παραμένει αξιοθρήνητη.
Γιατί τέτοιο πλήθος προβλέψεων;
Είναι απλό.
Οι ειδήμονες δεν χάνουν ούτε χρήματα ούτε τη φήμη τους όταν πέφτουν έξω στις προβλέψεις τους.
Αντίθετα, αν δουν σωστά, τραβούν την προσοχή, είναι περιζήτητοι ως σύμβουλοι και αποκτούν περισσότερες δυνατότητες για δημοσιεύσεις.
Αφού το κόστος αυτής της επιλογής είναι μηδενικό, παρακολουθούμε έναν πληθωρισμό προβλέψεων.
Και η αύξηση των προβλέψεων σημαίνει αυξημένη πιθανότητα να βλέπουμε όλο και περισσότερους μάντεις να επαληθεύονται από καθαρή τύχη.
Το ιδεώδες θα ήταν να υποχρεώσουμε αυτούς τους μάντεις να συνεισφέρουν σ’ ένα “Ταμείο Προβλέψεων” – ας πούμε, να καταβάλλουν 1.000 ευρώ για κάθε πρόβλεψη.
Αν η πρόβλεψη βγει σωστή, ο ειδικός παίρνει πίσω τα χρήματα που κατέβαλε.
Αλλιώς, τα χρήματα δίδονται για φιλανθρωπικά έργα.
Τι είναι προβλέψιμο και τι όχι;
Δεν κινδυνεύω να πέσω τόσο έξω προβλέποντας ποιο θα είναι το βάρος μου σ’ έναν χρόνο.
Όσο πιο πολύπλοκο είναι το σύστημα και ο ορίζοντας μακρινός, τόσο πιο αβέβαιη είναι η θέα του μέλλοντος.
Η υπερθέρμανση του κλίματος, η τιμή του πετρελαίου ή μη τιμή του συναλλάγματος είναι σχεδόν αδύνατον να προβλεφθούν.
Φυσικά, είναι ακόμα πιο αδύνατον να προβλέψεις τις εφευρέσεις.
Αν γνωρίζαμε τις τεχνολογίες που θα μας έκαναν μια μέρα ευτυχισμένους, θα είχαν ήδη εφευρεθεί τη στιγμή που γράφω αυτές τις λέξεις.
Συμπέρασμα: Κρατήστε κριτική στάση απέναντι στις προβλέψεις.
Προσωπικά η στάση που ακολουθώ είναι να χαμογελάω μπροστά σε κάθε πρόβλεψη, όσο σκοτεινή κι αν είναι.
Πράγμα που μου επιτρέπει να την ελαχιστοποιήσω.
Στη συνέχεια θέτω στον εαυτό μου δύο ερωτήσεις.
Πρώτον, μέσα από ποιο περιβάλλον προβαίνει σε αυτές τις προβλέψεις ο εξπέρ;
Αν είναι υπάλληλος, θα μπορούσε να χάσει τη δουλειά του αν έπεφτε μονίμως έξω;
Ή πρόκειται για κάποιον νέο γκουρού της μόδας που κερδίζει από τα βιβλία που πουλάει και τις διαλέξεις που δίνει;
Σ’ αυτή την περίπτωση εξαρτάται από την προσοχή των ΜΜΕ.
Και οι προβλέψεις του πρέπει να σοκάρουν.
Δεύτερον, ποιο είναι το ποσοστό επιτυχίας του εξπέρ ή του γκουρού της μόδας;
Πόσες προβλέψεις πραγματοποίησε στη διάρκεια των πέντε τελευταίων ετών;
Πόσες απ’ αυτές αποδείχτηκαν σωστές;
Πόσες ήταν λανθασμένες;
Αγαπητά ΜΜΕ, σας παρακαλώ, μη δημοσιεύετε προβλέψεις χωρίς να επισυνάπτετε έναν λεπτομερή απολογισμό των προφητειών του συγγραφέα τους!

           Τάδε έφη, μεταξύ άλλων, ο νέος γκουρού της εποχής μας Rolf Dobelli – Ρολφ Ντομπέλλι στο βιβλίο του “Η τέχνη της καθαρής σκέψης”*

Ο Rolf Dobelli – Ρολφ Ντομπέλλι  γεννήθηκε στη Λουκέρνη-Luzern της Ελβετίας το 1966.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του έλαβε Master of Business Administration-MBA το 1991 από το Πανεπιστήμιο του St Gallen και PhD στην οικονομική φιλοσοφία το 1995.
Έχει γράψει έξι μυθιστορήματα.
Τα ζητήματα που τον απασχολούν είναι το νόημα της επιτυχίας και ο ρόλος του τυχαίου στον κόσμο των επιχειρήσεων και στη ζωή.
Η «Τέχνη της καθαρής σκέψης» κυκλοφόρησε στα γερμανικά το 2011 µε εξαιρετική επιτυχία και μεταφράζεται σε 35 γλώσσες.
Ακολούθησε, το 2012, η «Τέχνη του πράττειν», που αναδείχτηκε το πρώτο βιβλίο της χρονιάς σε πωλήσεις.

*εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ

ntina

Πέμπτη 24 Ιανουαρίου 2019

Rolf Dobelli-Η τέχνη της καθαρής σκέψης

Rolf Dobelli:”Από τότε που άρχισα να συγκεντρώνω και να περιγράφω τις γνωστικές πλάνες, συχνά με ρωτούν: Κύριε Dobelli, πως τα καταφέρνετε να ζείτε χωρίς πλάνες; Απαντώ ότι δεν τα καταφέρνω”…
Ο εγκέφαλός μας δεν είναι αλάνθαστος, καθόλου μάλιστα. 
Άλλωστε, μας οδηγεί συχνά, χωρίς καν να το συνειδητοποιούμε, σε λανθασμένες εκτιμήσεις και σε κακές αποφάσεις στην επαγγελματική ή στην προσωπική μας ζωή.
Σ’ αυτό το βιβλίο, που διαβάζεται πλέον από εκατομμύρια αναγνώστες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, ο Rolf Dobelli  μας μαθαίνει, σε 52 σύντομα κείμενα με έξυπνα παραδείγματα, να εντοπίζουμε και να αποφεύγουμε τις “γνωστικές πλάνες”, αυτές τις παγίδες του μυαλού στις οποίες όλοι κινδυνεύουμε να πέσουμε κάθε στιγμή.
– Γιατί υπερεκτιμούμε συστηματικά τις ικανότητες και τις γνώσεις μας;
– Γιατί λέμε πάντα “ναι” στους συμπαθητικούς ανθρώπους;
– Γιατί προτιμάμε να έχουμε ένα εσφαλμένο σχεδιάγραμμα πόλης παρά κανένα σχεδιάγραμμα;
Είναι γεγονός: το να καταλάβουμε πώς και πόσο εύκολα μπορούμε να ξεγελαστούμε μας παρέχει σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους άλλους… Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου.
“Ο Rolf Dobelli διαθέτει φαντασία και ρεαλισμό μαζί, συνδυασμό που έχουμε να συναντήσουμε από τους σοφούς της Αναγέννησης”. –Nassim Taleb, συγγραφέας του Μαύρου Κύκνου
Όλα άρχισαν το φθινόπωρο του 2004 σε μια εσπερίδα.
Μετά από πρόσκληση του εκδότη Χούμπερτ Μπούρντα, πήγα στο Μόναχο για να συμμετάσχω σ’ αυτό που αποκαλούμε «ανεπίσημη ανταλλαγή απόψεων μεταξύ διανοουμένων».
Ως τότε δεν είχα ποτέ θεωρήσει τον εαυτό μου «διανοούμενο» (σπούδασα οικονομικά και έγινα επιχειρηματίας-το εντελώς αντίθετο ενός διανοουμένου, αλλά είχα δημοσιεύσει δύο μυθιστορήματα και, καταπώς φαίνεται, αυτό αρκούσε.
Ένας από τους συνδαιτυμόνες ήταν ο Nassim Nicholas Taleb, άγνωστος τότε χρηματιστής της Γουόλ Στριτ, λάτρης της φιλοσοφίας.
Με σύστησαν ως γνώστη των Άγγλων και Σκοτσέζων φιλοσόφων του Διαφωτισμού, ιδίως του Ντέιβιντ Χιουμ. 
Προφανώς με είχαν μπερδέψει με κάποιον άλλον.
Δεν είπα τίποτα, αρκέστηκα σε αμήχανα χαμόγελα προς την ομήγυρη και άφησα τη σιωπή μου να δημιουργήσει την εντύπωση ότι είχα τεράστιες φιλοσοφικές γνώσεις.
Ο Nassim Nicholas Taleb πήρε αμέσως μια καρέκλα που βρισκόταν εκεί, τη χτύπησε ελαφρά για να διαπιστώσει αν είναι γερή και με κάλεσε να καθίσω δίπλα του.
Ευτυχώς, μετά από λίγα λόγια για τον Χιουμ, η συζήτηση δεν άργησε να προσανατολιστεί πάλι προς τη Γουόλ Στριτ, πράγμα που μου επέτρεψε τουλάχιστον να την παρακολουθήσω.
Αστειευτήκαμε για τα συστηματικά λάθη που κάνουν οι διευθύνοντες σύμβουλοι-χωρίς να αφήνουμε τους εαυτούς μας απέξω.
Θυμηθήκαμε απίθανα γεγονότα που, με τη χρονική απόσταση, εμφανίζονταν πλέον λιγότερο απίθανα.
Κοροϊδεύαμε τους επενδυτές οι οποίοι, παρά την πτώση των αξιών, ήταν ανίκανοι να αποχωριστούν τις μετοχές τους.
Στη συνέχεια, ο Nassim Nicholas Taleb μου έστειλε χειρόγραφες σελίδες που σχολίασα, ασκώντας ενίοτε κριτική, και οι οποίες εντάχθηκαν σε αυτό που έμελλε να γίνει παγκόσμιο μπεστ σέλερ, τον Μαύρο Κύκνο.
Η πρωτοφανής επιτυχία του βιβλίου επέτρεψε στον συγγραφέα του να μπει στον κλειστό κύκλο των μεγαλύτερων διανοουμένων του κόσμου.
Από την πλευρά μου, άρχισα να καταβροχθίζω την υπάρχουσα βιβλιογραφία σχετικά με την “Ευρετική (Heuristics) και τα γνωστικά σύνδρομα” με όλο και ζωηρότερη περιέργεια.
Παράλληλα, συζητούσα εκτενώς με πολλές προσωπικότητες που ανήκαν στους διανοουμένους της ανατολικής ακτής των ΗΠΑ.
             Χρόνια αργότερα συνειδητοποίησα ότι εκτός από τη συγγραφική και επαγγελματική μου εργασία είχα κάνει μια πραγματική μελέτη κοινωνικής και γνωστικής ψυχολογίας
Αυτά τα λάθη αντίληψης ,ή “γνωστικές πλάνες”, συνιστούν συστηματική απόκλιση από τον ορθολογισμό, δηλαδή από τη βέλτιστη, λογική, συνετή σκέψη και συμπεριφορά.
           Η λέξη «συστηματική» είναι σημαντική, γιατί τα λάθη μας στην εκτίμηση των πραγμάτων ακολουθούν συχνά την ίδια κατεύθυνση.
Για παράδειγμα, μας συμβαίνει πολύ συχνότερα να υπερεκτιμάμε τις γνώσεις μας παρά να τις υποτιμάμε.
Επίσης, ο κίνδυνος της απώλειας μας κινητοποιεί πολύ γρηγορότερα από την προοπτική του κέρδους.
Ένας μαθηματικός θα μιλούσε για «στρεβλή» (ασύμμετρη) κατανομή των γνωστικών λαθών μας.
Ευτυχώς η ασυμμετρία καθιστά μερικές φορές αυτά τα λάθη προβλέψιμα.
Προσπαθώντας να αξιοποιήσω τους καρπούς της συγγραφικής και επαγγελματικής μου δραστηριότητας, άρχισα να φτιάχνω μια λίστα συστηματικών γνωστικών σφαλμάτων συγκεντρώνοντας σημειώσεις και προσωπικές εμπειρίες. 
Δεν είχα πρόθεση να τα δημοσιεύσω· το έκανα για μένα και μόνο.
Και δεν άργησα να διαπιστώσω ότι αυτή η λίστα ήταν χρήσιμη, όχι μόνο για τις οικονομικές μου επενδύσεις αλλά και για τη δουλειά και την προσωπική μου ζωή.
Η γνώση των αδυναμιών της ανθρώπινης σκέψης με καθιστούσε πιο στοχαστικό, πιο συνετό και γαλήνιο: αναγνώριζα τις δικές μου γνωστικές πλάνες στον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμουν προτού προλάβουν να μου προξενήσουν σημαντική ζημιά.
Και για πρώτη φορά καταλάβαινα την παράλογη συμπεριφορά των άλλων, πράγμα που μου επέτρεπε να προστατευτώ ή και να επωφεληθώ από αυτή.
Τέλος, κυρίως, μπορούσα να ξορκίσω το φάντασμα του ανορθολογισμού – είχα στα χέρια μου κατηγορίες, έννοιες και εξηγήσεις για να το διώξω!
Μετά τον Βενιαμίν Φραγκλίνο/Benjamin Franklin το μπουμπουνητό και ο κεραυνός δεν έγιναν σπανιότερα, ηπιότερα ή λιγότερο βροντερά· έγιναν όμως λιγότερο αγχογόνα, και το ίδιο ισχύει για τις παράλογες σκέψεις ή τους τρόπους συμπεριφοράς μου.
Φίλοι με τους οποίους συζητούσα αυτό το ζήτημα άρχισαν να ενδιαφέρονται για τις εργασίες μου.
Το ενδιαφέρον τους υπήρξε τόσο ζωηρό, που με οδήγησε στο να δημοσιεύω εβδομαδιαία χρονικά στις εφημερίδες Frank- furter Allgemeine Zeitung και SonntagsZeitung, να δίνω πολλές διαλέξεις, κυρίως σε κοινό από γιατρούς, 
επενδυτές, 
διοικητικά συμβούλια και διευθύνοντες συμβούλους, και, τελικά, να συντάξω αυτό το μικρό βιβλίο.
Να το λοιπόν.
         Έχετε πλέον σήμερα στα χέρια σας όχι την ευτυχία, αλλά μια ασφάλεια μπροστά στον κίνδυνο να προξενήσετε εσείς ο ίδιος τη δυστυχία σας.*
*Είναι από τον πρόλογο του βιβλίου Η τέχνη της καθαρής σκέψης του Ρολφ Ντομπέλλι/Rolf Dobelli, 2011

ntina