Το πρωτόκολλο αποτοξίνωσης από τις παρενέργειες του εμβολίου για τον SARS-CoV-2 (και των συμπτωμάτων μετά την νόσηση από τον ιό) (1) του καρδιολόγου Peter ΜcCullough, περιλαμβάνει:
ναττοκινάση 2.000 FU (100 mg) δύο φορές την ημέρα,
βρομελαίνη 500 mg μία φορά την ημέρα, και
κουρκουμίνη 500 mg δύο φορές την ημέρα.
Το σχήμα πρέπει να ακολουθείται για 3-12 μήνες ή περισσότερο, ανάλογα με την πρόοδο της υποχώρησης της νόσου.
Έχει ενδιαφέρον να τονίσουμε τις διαφορές μεταξύ της ακίδας του ιού και της ακίδας που παράγει το «εμβόλιο». Η πρωτεΐνη ακίδας του ιού διασπάται στο όριο S1/S2, προκαλώντας έτσι μικρότερα θραύσματα. Η υπομονάδα S1 είναι αυτή που συνδέεται στους υποδοχείς ACE-2 των κυττάρων.
Αντίθετα, τα εμβόλια mRNA κωδικοποιούν την πλήρους μήκους πρωτεΐνη S1-S2 που δεν έχει διασπαστεί (2) με την αντικατάσταση ορισμένων αμινοξέων με κάποια άλλα (3-4) .
Ο σκοπός αυτής της ολοκληρωμένης πρωτεΐνης, είναι ότι κάνει την πρωτεΐνη ακίδας θεωρητικά πιο αποτελεσματική στην πρόκληση παραγωγής αντισωμάτων.
Όμως, μελέτη σε άτομα που εμφάνισαν μυοκαρδίτιδα μετά τα εμβόλια έδειξε οτι υπήρχαν πλήρεις ακίδες, που δεν είχαν συνδεθεί με αντισώματα, ένδειξη απουσίας ανοσιακής απάντησης.
Αυτές οι δομικές διαφορές της πρωτεΐνης, μπορεί να συμβάλλουν στην παθογένεια των πρωτεϊνών ακίδας (5-7).
Το πρωτόκολλο παρέχει τέσσερις πρωταρχικούς μηχανισμούς δράσης:
1) πρωτεολυτική αποδόμηση της πρωτεΐνης ακίδας (ναττοκινάση, βρωμελαϊνη),
2) αναστολή της σύνδεσης της πρωτεΐνης ακίδας στους ACE2 υποδοχείς και της φλεγμονής από την πρωτεΐνη της ακίδας και τα θραύσματά της στους ιστούς (βρωμελαϊνη, κουρκουμίνη),
3) διάλυση μικροθρόμβων και
4) αντιπηκτική δράση (ναττοκινάση, βρωμελαϊνη)(8).
Η ναττοκινάση, ένα πρωτεολυτικό ένζυμο που προέρχεται από τη ζύμωση της σόγιας, χρησιμοποιείται παραδοσιακά στην Ιαπωνία για καρδιαγγειακά οφέλη.
Άτομα που λαμβάνουν αντιαιμοπεταλιακά ή αντιπηκτικά φάρμακα, και μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ) μπορούν να την λάβουν μόνο υπό την επίβλεψη ιατρού, λόγω του κινδύνου αιμορραγίας (9).
Αντένδειξη η αλλεργία στη σόγια.
Η χορήγησή της μπορεί να οδηγήσει σε πτώση της αρτηριακής πίεσης (10).
Η βρωμελαϊνη, ένα πρωτεολυτικό ένζυμο που προέρχεται από το κοτσάνι του ανανά, έχει γίνει αποδεκτή για τις θεραπευτικές και αντιφλεγμονώδεις ικανότητές της, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις αρθρίτιδας και τραυματισμών.
Όπως και στην ναττοκινάση, άτομα που λαμβάνουν αντιπηκτικά ή ΜΣΑΦ, μπορούν να την λάβουν με προσοχή και μόνο υπό την επίβλεψη ιατρού.
Αυξάνει την απορρόφηση αρκετών φαρμάκων (όπως η πενικιλλίνη) και σε όσους είναι αλλεργικοί στον ανανά, μπορεί να κάνει ήπια έως σοβαρή αλλεργική αντίδραση που επηρεάζει το δέρμα ή το πεπτικό σύστημα (στομαχικές διαταραχές και διάρροια) (11).
Οι πάσχοντες από διαταραχές του ήπατος και των νεφρών θα πρέπει επίσης να αποφεύγουν τη βρομελαϊνη, όπως και όσοι έχουν έλκος (12).
Η κουρκουμίνη, μια πολυφαινόλη που εξάγεται από τον κουρκουμά, είναι γνωστή για τις αντιφλεγμονώδεις ιδιότητές της, ιδίως κατά τη διάρκεια ιογενών λοιμώξεων.
Η ενισχυμένη απορρόφηση της κουρκουμίνης επιτυγχάνεται σε συνδυασμό με πιπερίνη ή με νανο ή λιποσωμικά σκευάσματα.
Συστήνεται η αποφυγή της σε χολολιθίαση ή διαταραχές του ήπατος (13).
Σε βίντεό του ο Peter McCullough ως συμπληρωματική θεραπεία, κάνει ιδιαίτερη αναφορά στη Ν-Ακετυλκυστεϊνη (NAC, 1000 mg δύο φορές την ημέρα) και την ασπιρίνη 80-325 mg την ημέρα, ανάλογα με το σωματικό βάρος και εφόσον δεν λαμβάνονται άλλα αντιπηκτικά.
Επίσης στο πρωτόκολλο αναφέρεται η πιθανότητα λήψης υδροξυχλωροκίνης 200 mg 2 φορές την ημέρα στην περίπτωση θετικών αντιπυρηνικών αντισωμάτων (ΑΝΑ) (στην δόση που προτάθηκε και στην θεραπεία του COVID), και η κολχικίνη 0,6 mg την ημέρα, για πλευροδυνία μετά από εμβολιασμό ή νόσηση (14).
Επιπλέον, αναφορά γίνεται στον μηχανισμό δράσης της γλουταθειόνης, την γνωστής μας ιβερμεκτίνης (που είναι βασικό στοιχείο της αποτοξίνωσης του FLCCC) (15), της κουερσετίνης, της απιγενίνης, της νικοτίνης, του emodin, του fisetin, της ρουτίνης και του silymarin.
Σχεδόν όλα τα παραπάνω που αναφέρθηκαν ως θεραπεία στο κείμενο, έχουν την προέλευσή τους από την φύση.
ΥΓ1. Η προτεινόμενη αποτοξίνωση του McCullough αφορά τον βασικότερο παθογενετικό μηχανισμό του COVID και κυρίως των εμβολίων, δηλαδή από την πρωτεΐνη της ακίδας.
Δυστυχώς φαίνεται, οτι στο εγκληματικό αυτό πείραμα των εμβολίων, πιθανότατα να χρησιμοποιήθηκαν και άλλες τοξικές ουσίες (16-22), για τις οποίες το συγκεκριμένο πρωτόκολλο μπορεί να μην είναι αρκετό, και να απαιτείται άλλου τύπου συμπληρωματική αποτοξίνωση.
Επίσης υπάρχει η πιθανότητα να ενσωματώνεται το m-RNA του εμβολίου στο DNA (23-25), με άγνωστες απώτερες συνέπειες, ενώ διαπιστώθηκε και επιμόλυνση εμβολίων με μικροβιακό DNA (26).
Παρήγορα είναι τα αποτελέσματα μιας παλαιότερης μελέτης από την Δανία (27).
Στο διάστημα 22 Δεκεμβρίου 2020- 11 Ιανουαρίου 2022, το 71% των σοβαρών παρενεργειών του εμβολίου της Pfizer-BioNTech, προήλθαν από το 4,2% των δόσεων ή το 32,1% των δόσεων προκάλεσε λιγότερο από το 1% αυτών των περιστατικών (28).
O Peter McCullough αναρωτιέται αν αυτό το 1/3 των δόσεων δεν περιείχαν μέσα τους m-RNA ή με άλλα λόγια, να ήταν εικονικό φάρμακο (placebo) (29).
Το ίδιο αναρωτιούνται οι πανεπιστημιακοί καθηγητές χημείας Gerald Dyker και Jörg Matysik, αφού το ινστιτούτο Paul Ehrlich, που είναι υπεύθυνο για την ποιότητα των εμβολίων της Pfizer-BioNTech στην ΕΕ , δεν έκανε έλεγχο σε όλες τις παρτίδες, ενώ σε όσα έκανε έλεγχο, δεν βρήκε πρόβλημα…. (30-31).
Επίσης σύμφωνα με ανεπίσημες πηγές, που δεν μπορώ να διασταυρώσω και να επιβεβαιώσω, πιθανόν ένα σημαντικό μέρος των εμβολίων να ήταν placebo.
Άλλωστε, ο στόχος ήταν μάλλον, να δημιουργηθεί σταδιακά, μέσω της προπαγάνδας των ΜΜΕ, του ΠΟΥ και της πίεσης της αυθεντίας των συστημικών γιατρών, η εμπιστοσύνη του κόσμου στο «ασφαλές και αποτελεσματικό εμβόλιο», ώστε να φτάσουμε στα τουλάχιστον 7 εμβόλια ή στο ετήσιο, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Ευτυχώς, με την αφύπνιση του κόσμου και την άρνησή του να εμβολιαστεί, το σχέδιο δεν πήγε όπως το είχαν προγραμματίσει…..
YΓ2. Για την οποιαδήποτε προσπάθεια αποτοξίνωσης, είναι σημαντικό αυτή να γίνει με ασφάλεια και με την επίβλεψη ιατρού, ιδιαίτερα όταν λαμβάνονται φάρμακα που μπορεί να αλληλεπιδράσουν με την θεραπεία, κυρίως τα αντιπηκτικά φάρμακα και η ασπιρίνη.
Σε επόμενο κείμενό μου, θα κάνω αναφορά σε αποτοξινώσεις που προτάθηκαν από άλλους επιστήμονες.
