Ο Άντονι Χόπκινς/Anthony Hopkins δεν έβρισκε ένα βιβλίο πουθενά στο Λονδίνο.
Έτσι, κάθισε σε ένα παγκάκι του μετρό.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, ο Χόπκινς μόλις είχε πάρει έναν ρόλο σε μια ταινία με τίτλο "The Girl from Petrovka" βασισμένη σε μυθιστόρημα του δημοσιογράφου και συγγραφέα George Feifer
Όπως κάθε σοβαρός ηθοποιός, ήθελε να διαβάσει το πρωτότυπο βιβλίο.
Όπως κάθε σοβαρός ηθοποιός, ήθελε να διαβάσει το πρωτότυπο βιβλίο.
Πέρασε ολόκληρη την ημέρα γυρίζοντας τα βιβλιοπωλεία της περίφημης Charing Cross Road στο Λονδίνο.
Τίποτα.
Το βιβλίο δεν υπήρχε πουθενά.
Απογοητευμένος και εξαντλημένος, μπήκε στον σταθμό του μετρό Leicester Square για να επιστρέψει στο σπίτι.
Τίποτα.
Το βιβλίο δεν υπήρχε πουθενά.
Απογοητευμένος και εξαντλημένος, μπήκε στον σταθμό του μετρό Leicester Square για να επιστρέψει στο σπίτι.
Και τότε είδε κάτι σε ένα παγκάκι.
Κάποιος είχε ξεχάσει ένα βιβλίο.
Το σήκωσε.
Το γύρισε από την άλλη πλευρά.
"The Girl from Petrovka"
Το ίδιο βιβλίο που έψαχνε όλη μέρα, παρατημένο σε ένα παγκάκι του μετρό.
Ο Anthony Hopkins δεν μπορούσε να το πιστέψει.
Το πήρε στο σπίτι, το διάβασε και παρατήρησε κάτι παράξενο.
Τα περιθώρια ήταν γεμάτα χειρόγραφες σημειώσεις με κόκκινο μελάνι.
Το σήκωσε.
Το γύρισε από την άλλη πλευρά.
"The Girl from Petrovka"
Το ίδιο βιβλίο που έψαχνε όλη μέρα, παρατημένο σε ένα παγκάκι του μετρό.
Ο Anthony Hopkins δεν μπορούσε να το πιστέψει.
Το πήρε στο σπίτι, το διάβασε και παρατήρησε κάτι παράξενο.
Τα περιθώρια ήταν γεμάτα χειρόγραφες σημειώσεις με κόκκινο μελάνι.
Υπογραμμίσεις.
Παρατηρήσεις.
Κάποιος είχε δουλέψει το βιβλίο με μεγάλη προσοχή.
Δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία.
Χρησιμοποίησε τις σημειώσεις για να κατανοήσει καλύτερα τον χαρακτήρα του, προετοιμάστηκε για τον ρόλο και κράτησε αυτή τη σύμπτωση ως μία από εκείνες τις παράξενες ιστορίες της ζωής.
Δύο χρόνια αργότερα, ταξίδεψε στη Βιέννη, όπου γίνονταν τα γυρίσματα της ταινίας.
Μια μέρα, στο πλατό, του σύστησαν έναν επισκέπτη.
Τον George Feifer.
Τον συγγραφέα του βιβλίου.
Μίλησαν για την ταινία, τους χαρακτήρες, την ιστορία.
Και τότε ο George Feifer είπε κάτι που άφησε τον Anthony Hopkins άφωνο.
"Δεν έχω πια ούτε ένα αντίτυπο του ίδιου μου του βιβλίου", είπε.
"Είχα δανείσει το προσωπικό μου αντίτυπο σε έναν φίλο πριν από χρόνια.
Είχε όλες μου τις σημειώσεις στα περιθώρια.
Το έχασε στο μετρό του Λονδίνου.
Δεν το ξαναείδα ποτέ"
Ο Χόπκινς ανατρίχιασε.
"Εγώ βρήκα ένα αντίτυπο", είπε αργά.
"Σε ένα παγκάκι του μετρό. Είναι γεμάτο χειρόγραφες σημειώσεις"
Ο George Feifer τον κοίταξε δύσπιστα.
Ο Χόπκινς έφερε το βιβλίο και το παρέδωσε στον συγγραφέα.
Ο George Feifer χλόμιασε.
Ήταν το δικό του αντίτυπο.
Ο γραφικός του χαρακτήρας.
Οι δικές του σημειώσεις.
Το προσωπικό του βιβλίο, χαμένο χρόνια πριν… και επανεμφανιζόμενο πάνω σε ένα παγκάκι του μετρό — ξανά — ακριβώς τη στιγμή που ο Anthony Hopkins, ο ηθοποιός που το χρειαζόταν περισσότερο, κάθισε εκεί.
Σε μια τεράστια πόλη.
Ανάμεσα σε χιλιάδες δρόμους.
Σε εκατοντάδες σταθμούς.
Το σωστό βιβλίο.
Το σωστό παγκάκι.
Η σωστή στιγμή.
Ο George Feifer ξαναβρήκε το χαμένο του βιβλίο.
Και ο Anthony Hopkins απέκτησε μια ιστορία που θα διηγούνταν σε όλη του τη ζωή.
Ο Καρλ Γιουνγκ/Carl Jung το ονόμασε συγχρονικότητα: την ιδέα ότι ορισμένες συμπτώσεις με νόημα δεν είναι απλώς τυχαίες, αλλά μέρος ενός βαθύτερου μοτίβου.
Ο Χόπκινς πάντα ένιωθε γοητευμένος από αυτή την ιδέα. Και υπάρχουν στιγμές που το μόνο που μένει είναι να αφεθείς στην έκπληξη.
Ίσως ήταν τύχη.
Ίσως ήταν πεπρωμένο.
Ίσως το σύμπαν να έκλεινε το μάτι σιωπηλά.
Ή ίσως —μόνο ίσως— κάποια βιβλία είναι φτιαγμένα για να βρίσκουν τους αναγνώστες τους.
Και κάποιες ιστορίες είναι φτιαγμένες για να ειπωθούν.
Δεν ήταν θαύμα.
Δεν ήταν μαγεία.
Ήταν εκείνη η σπάνια στιγμή που η ζωή δείχνει ότι, κάποιες φορές, δεν ψάχνουμε εμείς τις ιστορίες — μας βρίσκουν εκείνες.
Παρατηρήσεις.
Κάποιος είχε δουλέψει το βιβλίο με μεγάλη προσοχή.
Δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία.
Χρησιμοποίησε τις σημειώσεις για να κατανοήσει καλύτερα τον χαρακτήρα του, προετοιμάστηκε για τον ρόλο και κράτησε αυτή τη σύμπτωση ως μία από εκείνες τις παράξενες ιστορίες της ζωής.
Δύο χρόνια αργότερα, ταξίδεψε στη Βιέννη, όπου γίνονταν τα γυρίσματα της ταινίας.
Μια μέρα, στο πλατό, του σύστησαν έναν επισκέπτη.
Τον George Feifer.
Τον συγγραφέα του βιβλίου.
Μίλησαν για την ταινία, τους χαρακτήρες, την ιστορία.
Και τότε ο George Feifer είπε κάτι που άφησε τον Anthony Hopkins άφωνο.
"Δεν έχω πια ούτε ένα αντίτυπο του ίδιου μου του βιβλίου", είπε.
"Είχα δανείσει το προσωπικό μου αντίτυπο σε έναν φίλο πριν από χρόνια.
Είχε όλες μου τις σημειώσεις στα περιθώρια.
Το έχασε στο μετρό του Λονδίνου.
Δεν το ξαναείδα ποτέ"
Ο Χόπκινς ανατρίχιασε.
"Εγώ βρήκα ένα αντίτυπο", είπε αργά.
"Σε ένα παγκάκι του μετρό. Είναι γεμάτο χειρόγραφες σημειώσεις"
Ο George Feifer τον κοίταξε δύσπιστα.
Ο Χόπκινς έφερε το βιβλίο και το παρέδωσε στον συγγραφέα.
Ο George Feifer χλόμιασε.
Ήταν το δικό του αντίτυπο.
Ο γραφικός του χαρακτήρας.
Οι δικές του σημειώσεις.
Το προσωπικό του βιβλίο, χαμένο χρόνια πριν… και επανεμφανιζόμενο πάνω σε ένα παγκάκι του μετρό — ξανά — ακριβώς τη στιγμή που ο Anthony Hopkins, ο ηθοποιός που το χρειαζόταν περισσότερο, κάθισε εκεί.
Σε μια τεράστια πόλη.
Ανάμεσα σε χιλιάδες δρόμους.
Σε εκατοντάδες σταθμούς.
Το σωστό βιβλίο.
Το σωστό παγκάκι.
Η σωστή στιγμή.
Ο George Feifer ξαναβρήκε το χαμένο του βιβλίο.
Και ο Anthony Hopkins απέκτησε μια ιστορία που θα διηγούνταν σε όλη του τη ζωή.
Ο Καρλ Γιουνγκ/Carl Jung το ονόμασε συγχρονικότητα: την ιδέα ότι ορισμένες συμπτώσεις με νόημα δεν είναι απλώς τυχαίες, αλλά μέρος ενός βαθύτερου μοτίβου.
Ο Χόπκινς πάντα ένιωθε γοητευμένος από αυτή την ιδέα. Και υπάρχουν στιγμές που το μόνο που μένει είναι να αφεθείς στην έκπληξη.
Ίσως ήταν τύχη.
Ίσως ήταν πεπρωμένο.
Ίσως το σύμπαν να έκλεινε το μάτι σιωπηλά.
Ή ίσως —μόνο ίσως— κάποια βιβλία είναι φτιαγμένα για να βρίσκουν τους αναγνώστες τους.
Και κάποιες ιστορίες είναι φτιαγμένες για να ειπωθούν.
Δεν ήταν θαύμα.
Δεν ήταν μαγεία.
Ήταν εκείνη η σπάνια στιγμή που η ζωή δείχνει ότι, κάποιες φορές, δεν ψάχνουμε εμείς τις ιστορίες — μας βρίσκουν εκείνες.
το άρθρο διάβασα στο https://www.facebook.com/7OKAMariaPinoti
συγγραφέας του άρθρου: Maria Pinoti
στα σχόλια του άρθρου η Maria Pinoti σημειώνει:
Ναι, είναι αληθινή ιστορία.Ο ίδιος ο Anthony Hopkins την έχει αφηγηθεί σε συνεντεύξεις και δημόσιες εμφανίσεις του.
Ο συγγραφέας George Feifer επιβεβαίωσε το περιστατικό: το αντίτυπο που βρήκε ο Χόπκινς ήταν πράγματι το προσωπικό, χαμένο βιβλίο του, με τις δικές του χειρόγραφες σημειώσεις στα περιθώρια.
Η ιστορία έχει δημοσιευτεί και σε έγκυρα μέσα, μεταξύ αυτών και η La Vanguardia, η οποία τη χρησιμοποιεί ως παράδειγμα αφήγησης με πραγματικό υπόβαθρο.
Συνδέεται συχνά με την έννοια της «συγχρονικότητας» του Carl Jung — όχι ως απόδειξη μεταφυσικής, αλλά ως χαρακτηριστικό παράδειγμα σύμπτωσης με νόημα, όπως την περιέγραφε ο ίδιος.
Μερικές φορές η πραγματικότητα γράφει σενάρια που η μυθοπλασία δεν θα τολμούσε.
Υπάρχουν πηγές στο διαδίκτυο που αφηγούνται με λεπτομέρεια την ιστορία αυτή:
Αξιόπιστες πηγές / αφηγήσεις της ιστορίας1. Futility Closet — "Perfect Casting"
Περιγράφει την εμπειρία του Hopkins με το βιβλίο The Girl from Petrovka και πώς αργότερα ο ίδιος και ο Feifer ανακάλυψαν ότι ήταν το ίδιο χαμένο αντίτυπο. Perfect Casting – Futility Closet (Hopkins & the lost book)
2. Luvey.com — Synchronicity & Hopkins
Αναφέρει την ίδια ιστορία ως παράδειγμα συγχρονικότητας και εξηγεί πώς ο Hopkins βρήκε το βιβλίο που δεν μπορούσε να αγοράσει. The Mysterious Power of Synchronicity & Hopkins Story
3. 3 Quarks Daily / The Guardian (αναφορά σε άρθρο του Paul Broks)
Περιγράφει την ίδια σύμπτωση και επιβεβαιώνει το γεγονός ότι ήταν το ίδιο αντίτυπο που είχε χαθεί από τον συγγραφέα. Are coincidences real? (Hopkins example)
4. Ψυχολογικό blog “Psicoletra”
Στα ισπανικά αναφέρει επίσης τις λεπτομέρειες, επιβεβαιώνοντας ότι πρόκειται για αληθινό συμβάν με συγγραφέα Feifer και βιβλίο που είχε στην κατοχή του. Sincronicidad – Psicólogo Zaragoza
Η ιστορία αυτή έχει καταγραφεί σε διαφορετικές χρονικές στιγμές και από ανεξάρτητες πηγές, με σταθερή αφήγηση και τα ίδια βασικά στοιχεία.
Δεν παρουσιάζεται ως μύθος ή φήμη, αλλά ως πραγματικό περιστατικό που αφηγήθηκε ο ίδιος ο Anthony Hopkins και επιβεβαιώθηκε από τον συγγραφέα George Feifer.
Για τον λόγο αυτό χρησιμοποιείται συχνά ως χαρακτηριστικό παράδειγμα «συγχρονικότητας», με την έννοια που της έδινε ο Carl Jung: όχι ως θαύμα, αλλά ως σύμπτωση με νόημα.
