Το εκκρεμές του Φουκώ αναφέρεται σε ανθρώπους που αρχίζουν να πιστεύουν σε απόκρυφα πράγματα...

...και τώρα εγώ συμμετείχα σε αυτή την υπέρτατη εμπειρία,
εγώ που επίσης κινιόμουν μέσα στα πάντα και μαζί τους,
μπορούσα να δω Εκείνο,
το Ακίνητο,
το Φρούριο,
την Εγγύηση,
την ολόφωτη αχλή που δεν είναι σώμα,
δεν έχει σχήμα,
μορφή,
βάρος,
ποσότητα ή ποιότητα και δεν βλέπει,
δεν νιώθει,
δεν υποκύπτει στο συναίσθημα,
δεν βρίσκεται σε έναν τόπο ή σε χώρο και χρόνο,
δεν είναι ψυχή,
διάνοια,
φαντασία,
γνώμη,
αριθμός,
τάξη,
μέτρο,
ουσία,
αιωνιότητα,
δεν είναι σκότος,
ούτε φως,
δεν είναι λάθος και δεν είναι αλήθεια...
Il pendolo di Foucault
Umberto Eco

πες το με μια φωτογραφία - η εμπειρία του υπερφυσικού...

...η εμπειρία του Υπερφυσικού δεν μπορεί να διαρκέσει πολύ δίχως να διαταράξει το νου...
...δεν διαφεύγει κανείς από το άπειρο καταφεύγοντας σε ένα άλλο άπειρο, δεν διαφεύγει κανείς από το ταυτόσημο με την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να συναντήσει το διαφορετικό...
Umberto Eco
                  Foucault's Pendulum
ntina

η φωτογραφία είναι πολύ cool - πες το με ένα ποίημα - Ὦ ἀναγνώστη ὑποκριτή, ἀδέρφι ποὺ μοῦ μοιάζεις!»

Αφιέρωμα στον Charles Baudelaire, 
τον καταραμένο Π ο ι η τ ή όπως τον ονόμασαν,
τον Δ ά ν τ η μιας παρηκμασμένης εποχής,
που γεννήθηκε σαν Σήμερα πριν 195 χρόνια, στις 9 του Απρίλη 1821.
«Η πρωταρχική απασχόληση του καλλιτέχνη  είναι να αποκαταστήσει τον άνθρωπο στην φύση, ώ σ τ ε... να επαναστατήσει εναντίον της. 
Αυτή η επανάσταση δεν λαμβάνει χώρα ψυχρά, ως κάτι το δεδομένο, σαν να ήταν κάποιος κώδικας ή ρητορική.
Λαμβάνει χώρα π α ρ ο ρ μ η τ ι κ ά και α φ ε λ ώ ς, 
ακριβώς όπως η αμαρτία,
όπως το πάθος, 

όπως η επιθυμία»
έλεγε... και συνεχίζει αργότερα...
«Το Ω ρ α ί ο... πάντα θα είναι π α ρ ά ξ ε ν ο. 
Δεν λέω ότι θα είναι παράξενο
εκούσια και ψυχρά, 
διότι τότε δεν θα ήταν παρά ένα τέρας που ξεπήδησε μέσα από τις ατραπούς της ζωής. 
Λέω απλώς... ότι πάντα θα ενέχει ένα στοιχείο παραδοξότητας, 
όχι ηθελημένης αλλά υποσυνείδητης. 
Και σε α υ τ ή ν την παραδοξότητα θα έγκειται 
και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό 
που θα το καθιστά ω ρ α ί ο».
«Ο Σαρλ Μπωντλαίρ είναι ο πρώτος ο ρ α μ α τ ι σ τ ή ς, 
ο βασιλεύς όλων των ποιητών, ένας θεός» 
είπε γι’ αυτόν ο νεαρός Rimbaud.
Στον ἀναγνώστη
«...Ἡ ἀνοησία, τ᾿ ἁμάρτημα,
ἡ ἀπληστία κι ἡ πλάνη 
κυριεύουνε τὴ σκέψη μας
καὶ φθείρουν τὸ κορμί μας, 
κι εὐχάριστα τις τύψεις μας
θρέφουμε στην ψυχή μας, 
καθως που θρέφουν πάνω τους...
τς ψεῖρες οἱ ζητιάνοι.
Στα μετανιώματα ἄναντροι
κι ἁμαρτωλο ὡς την ἄκρια, 
ζητᾶμε πληρωμὴ ἀκριβή
γιὰ κάθε μυστικό μας 
καὶ ξαναμπαίνουμε εὔκολα
στὸ βοῦρκο τον παλιό μας, 
θαρρώντας πως ξεπλένεται
 με τα δειλά μας δάκρυα.
Ἂν το φαρμάκι κι ἡ φωτιά
 κι ἡ βια και το μαχαίρι 
δεν ἔχουνε τα φανταχτά
κεντίδια ἀκόμα κάνει 
στο πρόστυχο τῆς μοίρας μας
ἄθλιο καραβοπάνι, 
εἶναι που λείπει ἀπ᾿ τὴ ψυχά
τὸ θάρρος κι ἀπ᾿ τὸ χέρι.
Μα μες στις σκύλες, τους σκορπιούς,
τὰ φίδια, τὰ τσακάλια, 
τους πάνθηρες, τους πίθηκους,
τους γύπες, τὰ θηρία 
ποὺ γρούζουν, σέρνουνται, ἀλυχτοῦν
κι οὐρλιάζουν μὲ μανία 
μέσ᾿ στῶν παθῶν μας τὸ κ λ ο υ β ί,
προβαίνει ἀγάλια, 
θεριό πιό βρώμικο, κακό,
την ἀσκημιά να δείξει!
Κι ἂ δὲ σαλεύει κι οὔτε ἀκούει
κανένας τὸ οὐρλιαχτό του, 
ὅλη γῆς θα ρήμαζε,
καὶ στὸ χασμουρητό του
θα῾θελε νὰ κατάπινε τον κόσμο
-αὐτό ῾ναι ἡ π λ ή ξ η!- 
πού, μ᾿ ἕνα δάκρυ ἀθέλητο
στὰ μάτια της κοιτάζεις, 
καθώς καπνίζει τον οὐκά,
κρεμάλες νὰ στυλώνει.
Καὶ ξέρεις, ἀναγνώστη,
αὐτὸ τὸ τέρας πῶς δαγκώνει!
Ὦ ἀναγνώστη ὑποκριτή,
ἀδέρφι ποὺ μοῦ μοιάζεις!»-lalunapiena

και ναι ζούμε σε επιφάνειες

...''ζεις με επιφάνειες...

όταν φαίνεσαι εμβριθής,είναι επειδή ανακατεύεις πολλές και δίνεις την εντύπωση μίας και στέρεης-μίας επιφάνειας που άν ήταν ενιαία δεν θα μπορούσε να σταθεί στα πόδια της...

αυτό που οι άλλοι ονομάζουν βάθος είναι απλώς ένα tesseract...

ένας τετραδιάστατος κύβος...

μπαίνεις από την μιά πλευρά...

βγαίνεις από την άλλη...

και...

και βρίσκεσαι σε έναν κόσμο που δεν μπορεί να συνυπάρξει με τον δικό σου...

...και είναι ο άλλος...

ο Umberto Eco...ntina

Μια μικρή φωτογραφική τριλογία: η Γη ξεδιπλωνόταν στο...

 ...μισοΰπνι της και άλλαζε την μιά επιφάνεια με την άλλη...
εκεί που πρώτα βοσκούσαν αμμωνίτες, τώρα διαμάντια...
όπου πρώτα βλάσταιναν διαμάντια, αμπέλια...
η λογική των βράχων, των χιονοστιβάδων, των κατολισθήσεων...
βάζεις ένα χαλίκι σε λάθος θέση, τυχαία, δονείται, κατεβαίνει προς τα βάθη, αφήνει χώρο καθώς κατεβαίνει  (ε,ο horror vacui!), 
ένα άλλο πέφτει επάνω του και να πως δημιουργούνται τα ύψη...
επιφάνειες...
επιφάνειες επιφανειών επί επιφανειών...
η σοφία της Γης...

και είναι από ''το εκκρεμές του Φουκώ''

και βέβαια Umberto Eco

ntina