Κώστας Βάρναλης:Πάντα οι νικημένοι έχουνε τ’ άδικο. Και τ’ άβουλο πλήθος πάει ταχτικά με τους νικητές.

Πάντα οι νικημένοι έχουνε τ’ άδικο. 

Και τ’ άβουλο πλήθος πάει ταχτικά με τους νικητές.

Ως τώρα η ιστορία του Κόσμου είναι ιστορία των Νικητών.

Λεφτεριά θα πει δύναμη.

Οι λαοί πιστεύουνε πιότερο τ’ αφτιά τους παρά τα μάτια τους. 

Πιότερο το Μύθο παρά τα γεγονότα. 

Πιότερο τη φαντασιά τους παρά την κρίση τους.

ΜΩΜΟΣ: Δεν μπορούνε να σωθούν οι ψυχές από τίποτα, όσο παραμένει όξω τους η αιτία του Κακού.

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ: Ποια;

ΜΩΜΟΣ: Η Ανισότητα.

        Κώστας Βάρναλης 

Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ και ηγαπημένε, πάντοτ’ ευκολοπίστευτε και πάντα προδομένε.

Διονύσιος Σολωμός
ο αριθμός των δικαίων  
8. Και θέλοντας να μετρήσω με τα δάχτυλα τους δίκαιους, ασήκωσα από το φιλιατρό το χέρι μου το ζερβί, και κοιτώντας τα δάχτυλα του δεξιού είπα: «Τάχα να είναι πολλά;»  
9. Και αρχίνησα και εσύγκρενα των αριθμό των δικαίων οπού εγνώριζα, με αυτά τα πέντε δάχτυλα, και βρίσκοντας πως ετούτα επερισσεύανε, ελιγόστεψα το δάχτυλο το λιανό, κρύβοντάς το ανάμεσα στο φιλιατρό και στην απαλάμη μου.  
10. Και έστεκα και εθεωρούσα τα τέσσερα δάχτυλα για πολλή ώρα, και αιστάνθηκα μεγάλη λαχτάρα, γιατί είδα πως ήμουνα στενεμένος να λιγοστέψω, και κοντά στο λιανό μου δάχτυλο έβαλα το σιμοτινό του στην ίδια θέση.  
11. Εμνέσκανε το λοιπόν αποκάτου από τα μάτια μου τα τρία δάχτυλα μοναχά, και τα εχτυπούσα ανήσυχα απάνου στο φιλιατρό, για να βοηθήσω το νου μου να εύρει κάνε τρεις δίκαιους.  
12. Αλλά επειδή αρχινήσανε τα σωθικά μου να τρέμουνε σαν τη θάλασσα που δεν ησυχάζει ποτέ,  
13. Ασήκωσα τα τρία μου έρμα δάχτυλα και έκαμα το σταυρό μου.  
14. Έπειτα, θέλοντας να αριθμήσω τους άδικους, έχωσα το ένα χέρι μες στην τσέπη του ράσου μου, και το άλλο ανάμεσα στο ζωνάρι μου, γιατί εκατάλαβα, αλίμονον, πως τα δάχτυλα δεν εχρειαζόντανε ολότελα.  
15. Και ο νους μου εζαλίστηκε από το μεγάλον αριθμό· όμως με παρηγορούσε το να βλέπω πως καθένας κάτι καλό είχε απάνου του.

Διονύσιος Σολωμός “η γυναίκα της ζακυθος”

από το «ποδήματα και πεζά» εκδόσεις γράμματα  

Το έθνος πρέπει να μάθη να θεωρή Εθνικόν ό,τι είναι Αληθές.  
ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ  
Σύμφωνα με τον Ι. Πολυλά, ο Σολωμός απάντησε με τα παραπάνω λόγια όταν ένας φίλος του, διαβάζοντας τον «Πόρφυρα», του παρατήρησε ότι «το έθνος ήθελε να δεχθεί καλύτερα ένα ποίημα εθνικό».  
 
Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ και ηγαπημένε, πάντοτ’ ευκολοπίστευτε και πάντα προδομένε. 
Διονύσιος Σολωμός “προς τους επτανήσιους”  
    
Η συνάντηση Δ. Σολωμού – Σ. Τρικούπη:  
Όθεν όταν (περί τα τέλη του 1822) ο Τρικούπης έφθασε εις Ζάκυνθο, καλεσμένος από τον αείμνηστον Λορδ Γυίλφορδ, και επεσκέφθηκε τον Σολωμό, ο ποιητής δεν του εξεφώνησε τους απλοελληνικούς στίχους του, αλλά την ιταλική ωδή «Per Prima Messa», την οποία είχε συνθέσει ακόμη ευρισκόμενος εις την Ιταλία. 
Ο Τρικούπης του επαρατήρησε ότι ο προορισμός του ήταν, όχι να λάβει μίαν λαμπρή θέση εις τον ιταλικόν Παρνασσό, αλλά να έβγει θεμελιωτής νέας φιλολογίας εις την Ελλάδα. 

Τούτα τα λόγια, τα οποία εφαίνοντο ωσάν ενός αποσταλμένου της κοινής αγωνιζομένης μητέρας προς το καλύτερο από τα τέκνα της, ανταποκρένοντο εις τη διάθεση και εις τα πρώτα βήματα του Σολωμού, ώστε γιομάτος θάρρος εξακολούθησε τη μελέτη της μητρικής του γλώσσας, βοηθούμενος από τον Τρικούπη.  

από τα Προλεγόμενα  του Ι. Πολυλά

 
Ο Γ. Θεοτοκάς σχολιάζει τη συνάντηση Σολωμού – Τρικούπη:  
Ο Σολωμός 24 χρονώ, ο Τρικούπης 34. Ως εκείνη τη στιγμή ο Σολωμός δεν έχει ξεκαθαρίσει στη συνείδησή του αν είναι Έλληνας ή Ιταλός. 
Η γλώσσα και η παιδεία, ίσως και η πατρική καταγωγή, τον τραβούν προς την Ιταλία, αλλά η Επανάσταση τον έχει συγκινήσει. 
Είναι άβουλος και ασυνείδητος, ένα χαμένο παιδί που δε βρήκε τον εαυτό του. (…) 
Ο Τρικούπης σ’ αυτή τη συνάντηση είναι αναμφίβολο ότι ενεργεί μ’ ένα πολιτικό σκοπό· να προσθέσει τη συνείδηση στη μεγαλοφυία, να επιστρατεύσει τη σκοτεινή δύναμη και να τη θέσει στην υπηρεσία της Ελλάδας. 
Αξιοθαύμαστη η πολιτική και πνευματική διαίσθηση του Τρικούπη, που καταλαβαίνει το δαιμόνιο του Σολωμού προτού το καταλάβει ο ίδιος ο Σολωμός, που αισθάνεται μες στον πόλεμο την ανάγκη της ποίησης, της ποίησης που θα είναι η φωνή του έθνους. 
Θέλει να δώσει στο έθνος μια φωνή. 
Το αποτέλεσμα της συνάντησης είναι κευραυνοβόλο, ο Σολωμός μονομιάς γίνεται Έλληνας, κατακτά την ελληνική γλώσσα (και την αναδημιουργεί), γράφει τον Ύμνο, όλα αυτά σε ελάχιστο καιρό. 
Κι ο Τρικούπης φεύγει, ο ρόλος του τελείωσε.  
Γιώργος Θεοτοκάς «τετράδια ημερολογίου»
εκδόσεις εστία  
Ο Δ. Σολωμός το 1823 συνέθεσε, μέσα σε ένα μήνα, τον Ύμνο εις την Ελευθερία, ο οποίος δεν περιέχει ούτε μία ιταλική λέξη, από αυτές που αφθονούσαν στην επτανησιακή διάλεκτο.  
από τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους Β΄»:   
Λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί κι η μάνα το ζηλεύει…  
Όποιος πεθάνει σήμερα, χίλιες φορές πεθαίνει.   
Συχνά τα στήθια εκούρασα, ποτέ την καλοσύνη.  
Παράπονο: χαμός καιρού σ’ ό,τι κανείς κι α χάσει.  
Πάντ’ ανοιχτά, πάντ’ άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου.  
Η δύναμή σου πέλαγο κι η θέλησή μου βράχος.  
Διονύσιος Σολωμός
από την ανθολόγια του η. ν. Αποστολίδη, εκδόσεις εστία  
από τον «Διάλογο»:  
Η αλήθεια είναι καλή Θεά, αλλά τα πάθη του ανθρώπου συχνότατα την νομίζουν εχθρή.  
Δεν είναι εντροπή να φανερώσει άνθρωπος πως έσφαλε.  
Μήγαρις έχω άλλο στο νου μου, πάρεξ ελευθερία και γλώσσα;

Διονύσιος σολωμός «διάλογος»

από τα » δ. Σολωμού – ποιήματα και πεζά» 

εκδόσεις γράμματα 

Ο Αμερικανός δημοσιογράφος και ποιητής Nathaniel Parker Willis συνάντησε τον Διονύσιο Σολωμό στην Κέρκυρα στα 1832: 
Ο Κύριος που με είχε πάρει έξω είχε στο σπίτι του το βράδυ μία συγκέντρωση και ανάμεσα στους άλλους ξένους ήταν παρόντες ο κόμις Διονύσιος Σολωμός απ’ τη Ζάκυνθο και ο Ιππότης Ανδρέας Μουστοξύδης, για τους οποίους είχα ακούσει συχνά. 
Ο πρώτος είναι σχεδόν ο μόνος Έλληνας ποιητής και οι «Ύμνοι» του, κυρίως πατριωτικοί, είναι γραμμένοι στην κοινή διάλεκτο της χώρας του και λέγεται πως είναι γεμάτοι φωτιά. 
Είναι ένας υπερβολικά ωραίος άνδρας με μεγάλα μαύρα μάτια, τρυφερά σχεδόν σαν γυναίκας. 
Τα χαρακτηριστικά του είναι σαν να είναι έργο της καθαρότατης ελληνικής σμίλης, τόσο τέλεια, σαν να είναι άγαλμα και εντυπωμένα με τα πιο ελκυστικά σημάδια λεπτότητας και αισθήματος. Μπορώ να φαντασθώ τον Ανακρέοντα να του έμοιαζε.

nathaniel parker willis (1806-1867)

από άρθρο του γεωρ. χρ. σουλη στο περιοδικό νεα εστια

τ. 543 (15/2/1950)

 Ο Κώστας Βάρναλης θυμάται τον καιρό (1911) που δούλευε καθηγητής στα Μέγαρα:   
Κάποια χρονιά που είχα συγκεντρωμένα στην Γ΄ Ελληνικού πολλά καλά παιδιά, τους δίδαξα ολάκερο τον “Εθνικό Ύμνο” του Σολωμού, που δεν τον είχε το πρόγραμμα. 

Βρέθηκε αμέσως ο “επιστήμονας” του χωριού να με καταγγείλει στο υπουργείο ότι υπονομεύω την αθάνατον ημών γλώσσαν άτε διδάσκων εις τους παίδας τον “Εθνικόν Ύμνον!”. 
Πού να το φανταζότανε ο Σολωμός ότι ο ύμνος του θα μπορούσε να χρησιμέψει για τεκμήριο εθνικής προδοσίας. 
Και το υπουργείο με κάλεσε “εις απολογίαν!”.  
Κώστας Βάρναλης “φιλολογικά απομνημονεύματα” εκδόσεις κέδρος

Διονύσιος Σολωμός “η γυναίκα της ζάκυθος”

από το «ποιήματα και πεζά» εκδόσεις γράμματα  

Διονύσιος Σολωμός (1798-1857)
Ενδιαφέρουσες συνδέσεις:
Η Γυναίκα της Ζάκυθος
Ποιήματα του Δ. Σολωμού
Παραθέματα και αφορισμοί από το έργο του Δ. Σολωμού
Βιογραφικά στοιχεία του Δ. Σολωμού

logomnimon.wordpress.com

Κώστας Βάρναλης - Αλίμονο στον αυτόδουλο πολίτη

"Αλίμονο στον αυτόδουλο πολίτη, που φτασμένος στα έσχατα της απελπισιάς παραδίνεται, για να σωθεί, … στο έλεος του Θεού και στους νόμους των Κλεφτών" και είναι μία πρόταση του Κώστας Βάρναλης από το βιβλίο του η "Αληθινή Απολογία του Σωκράτη"

Πες το με ένα ποίημα - «Όρσε, Ελλάδα Γραικύλων αντιχρίστων!»

 

 Ben Goossens

και μας λέει από τον καιρό εκείνο ο Κώστας Βάρναλης χωρίς

στολίδια...

Ξαφνικά μου φασκιώνουνε τα μάτια
για να βλέπω το φως το αληθινό!
Με καρυδώνουν, για να μη φωνάζω:
«Όρσε, Ελλάδα Γραικύλων αντιχρίστων!»
Άχερα με μπουκώνουν κάθε μέρα.
Και ποιοί; Του σκλαβοπάζαρου η σαβούρα.
Και πως; Έχουν αφέντη τα σκυλιά
και δαγκάνουν τα πόδια σου, Ιστορία.

Πως θα σωθούμε απ᾿ την «ἐλευθερία»
της σκλαβιάς μας κι από τον «υπὲρ πατρίδος»
των προδοτών; Και πότε απ᾿ τους θεούς
των αθέων και των ανθρωποφάγων;

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Κώστας Βάρναλης: ο πρόλογος

Κώστας Βάρναλης 

ntina

Πες το με ένα ποίημα - Ξαφνικά μου φασκιώνουνε τα μάτια για να βλέπω τα φως το αληθινό!

Ξαφνικά μου φασκιώνουνε τα μάτια

για να βλέπω τα φως το αληθινό!

Με καρυδώνουν, για να μη φωνάζω:

«Όρσε, Ελλάδα Γραικύλων αντιχρίστων!»

Άχερα με μπουκώνουν κάθε μέρα.

Και ποιοί; Του σκλαβοπάζαρου η σαβούρα.

Και πως; Έχουν αφέντη τα σκυλιά

και δαγκάνουν τα πόδια σου, Ιστορία.

Πως θα σωθούμε απ᾿ την «ἐλευθερία»

της σκλαβιάς μας κι από τον «υπὲρ πατρίδος»

των προδοτών; Και πότε απ᾿ τους θεούς

των αθέων και των ανθρωποφάγων;

                            και βέβαια είναι Κώστας Βάρναλης

''Σαράντα σβέρκοι βωδινοί με λαδωμένες μπούκλες σκεμπέδες σταβροθόλωτοι και βρώμιες ποδαρούκλες''

Σαράντα σβέρκοι βοδινοί με λαδωμένες μπούκλες, 

σκεμπέδες σταβροθόλωτοι και βρώμιες ποδαρούκλες,

ξετσίπωτοι ακαμάτηδες, τσιμπούρια και κορέοι, 

ντυμένοι στα μαλάματα κι επίσημοι κι ωραίοι.

Εξήντα λύκοι με προβιά (γι’ αυτούς βαράν καμπάνες), 

φάγανε γουρουνόπουλα, στραγγίσαν νταμιτζάνες!

Κι απέ ρεβάμενοι βαθιά ξαπλώσανε στα τζάκια, 

κι αβάσταγες ενιώσανε φαγούρες στα μπατζάκια.

Την προσευκή τους κάνανε τα πράματα ν’ αλλάξουν

να ξεπροβάλουν οι κυράδες του Δεκαημέρου

χωρίς καπίστρι και λουρί, πολλές μαζί… (φυλάξου

τα πισινά του μουλαριού τα μπρος του καλογέρου!)

Κι ο Σατανάς τούς άκουσε που πιο καλά τους ξέρει

κι έστειλε τον καθηγητή της ηθικής ξεφτέρι…

Όξω οι φτωχοί φωνάζανε: «Πεινάμε τέτοιες μέρες”, 

γερόντοι και γερόντισσες, παιδάκια και μητέρες.

Κι οι των επίγειων αγαθών σφιχτοί νοικοκυρέοι, 

ανοίξαν το παράθυρο κι είπανε: «Είστε αθέοι».

Γερβάσιος ο… θεοεμβαίκτης

(διά το γνήσιον κ. Βαρναλης)

https://sarantakos.wordpress.com/2011/01/02/mponamas/

https://blogs.sch.gr/jpmarinis/

https://theoharrispapadopoulos1.blogspot.com/

Κώστας Βάρναλης – Αρχη σοφίας : Ησυχα και τακτικά πάω με κείνον που νικά

Κώστας Βάρναλης
Το όνομα Βάρναλης το πήρε ο μεγάλος ποιητής από την πόλη Βάρνα, απ’ όπου καταγόταν ο πατέρας του.
Ο Κώστας Βάρναλης ο μεγάλος αυτός ποιητής και συγγραφέας γεννήθηκε στα 1884 στον Πύργο της Βουλγαρίας, από πατέρα τσαγκάρη.
Μετά τις σπουδές του στα Ζαρίφεια Διδακτήρια της Φιλιππούπολης, φοίτησε στο πανεπιστήμιο Αθηνών και υπηρέτησε σαν καθηγητής της μέσης εκπαίδευσης και της ανώτατης Παιδαγωγικής Ακαδημίας Αθηνών, απ’ όπου απολύθηκε στα 1925 για τις επαναστατικές του ιδέες.
Η ποίηση του χαρακτηρίζεται από έντονα παιχνιδιάρικη διάθεση,βαθύ μουσικό αίσθημα και εκφράζει το αρχαίο αισθησιακό διονυσιακό πνεύμα, τραγουδώντας τη χαρά και την απόλαυση της ζωής και χωρίς ίχνος διανοουμενισμού, μετέβαλλε σε καθαρή λαϊκή τέχνη και καθηλωτικό υλικό οποιαδήποτε ιδέα του, μιλώντας στις καρδιές και των πιο απλών ανθρώπων.
Έγραφε στη δημοτική και το έργο του χαρακτηρίζεται από θερμή λυρική φαντασία αλλά και σατιρική διάθεση και η ασυμβίβαστα κοινωνική του τέχνη μίλησε στις καρδιές του απλού κόσμου
Και διαβάζουμε στο blog:kostas-varnalis-poiimata.blogspot.com
Τυχαία έπεσε στα χέρια μας ένα χειρόγραφο του Κώστα Βάρναλη, το οποίο έκρυβε μια μικρή έκπληξη. Οσο μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς έκπληξη στην περίπτωση του Βάρναλη την ύπαρξη διαφορετικών παραλλαγών των ποιημάτων του.
Το ποίημα που αναφερόμαστε σήμερα, και δεν έχει ξαναγίνει λόγος γι’ αυτό, είναι η «Αρχή σοφίας» της συλλογής «Ελεύθερος κόσμος» (1965).
Το καλοκαίρι του 1964 ο Κώστας Βάρναλης κάνει διακοπές στη Ρόδο φιλοξενούμενος του ζεύγους Πάνου και Μαρίας Μιχαηλίδη (Ο Πάνος Μιχαηλίδης ήταν τότε γραμματέας της ΝΕ Δωδεκανήσου ΕΔΑ και μετά τη μεταπολίτευση της ΝΕ Δωδεκανήσου του ΚΚΕ).
Υπάρχει και φωτογραφία από έξοδό σε ταβέρνα.
Στην αδελφή του Πάνου Μιχαηλίδη Μαρία (συνονόματη με τη γυναίκα του) της δίνει θυμητικό χειρόγραφο του ποιήματος «Αρχή σοφίας» όπως φαίνεται και στο χειρόγραφο: «Στη φίλη Κα Μαρία Μιχαηλίδη θυμητικό Κώστας Βάρναλης», με ημερολογιακή ένδειξη: Ρόδος Ιούλης 1964.
Στη δημοσιευμένη του μορφή το ποίημα (ένα χρόνο μετά το χειρόγραφο) αποτελείται από τρεις ενότητας: Ο ΕΝΑΣ (3 στροφές), Ο ΑΛΛΟΣ (3 στροφές) Ο ΛΑΟΣ (1 στροφή).
Στη χειρόγραφη εκδοχή του το ποίημα αποτελείται από δύο μέρη: Ο ΕΝΑΣ (4 στροφές), Ο ΑΛΛΟΣ (3 στροφές), όπου το πρώτο έχει μία στροφή επιπλέον.
Η δημοσιευμένη του μορφή στη συλλογή «Ελεύθερος κόσμος»

ΑΡΧΗ ΣΟΦΙΑΣ
(«Ησυχα και τακτικά
πάω με κείνον που νικά»)

Ο ΕΝΑΣ
Λίγη δροσιά, ουρανέ μου,
και χάιδεμα τ’ ανέμου,
κελάηδημα πουλιού,
ξανάνιωμα Απριλιού!

Ανάσ’, ανάσα λίγη!
Χρόνια η θελιά μας πνίγει.
Λίγη χαρά σ’ αυτά
τα σκοτεινά γραφτά!

Σου πήρανε, λαέ μου,
το δίκιο του πολέμου
πατριδοκαταλύτες,
ξένοι και ντόπιοι αλήτες!

Ο ΑΛΛΟΣ
Αν θέλει να χαρείς
τη λεφτεριά νωρίς
γίνε προδότης, γίνε!
Τιμή, ντροπή δεν είναι

Θα ναι μαζί σου οι νόμοι
κ’ η πληρωμένη γνώμη!
πέτα την ανθρωπιά σου
κι απ’ τον αφέντη πιάσου!

Κι άμα σε φτύνει αυτός,
να κάθεσαι σκυφτός
και θα χεις τα πρωτεία
στη σάπια πολιτεία.

Ο ΛΑΟΣ
Εξω του αφέντη αρμάδα
φυλάει, με μπούκα ορθή,
το λείψανό σου, Ελλάδα,
μην ξάφνου αναστηθεί!

Η χειρόγραφη μορφή του ποιήματος

ΑΡΧΗ ΣΟΦΙΑΣ
(«Ησυχα και τακτικά
πάω με κείνον που νικά»)

Ο ΕΝΑΣ
λίγη δροσιά, ουρανέ μου,
και χάιδεμα τ’ ανέμου,
κελάηδημα πουλιού,
ξανάνιωμα Απριλιού!

Ανάσ’, ανάσα λίγη!
Χρόνια η θελιά μας πνίγει.
Λίγη χαρά σ’ αυτά
τα σκοτεινά γραφτά!

Σου πήρανε, λαέ μου,
το δίκιο του πολέμου
πατριδοκαταλύτες,
ξένοι και ντόπιοι αλήτες!

Εν’ άξαφνο πουρνό
σου πήραν τη φτωχή σου
τη γης, τον ουρανό,
αλλ’ όχι την ψυχή σου!

Ο ΑΛΛΟΣ
Αν θέλει να χαρείς
τη λεφτεριά νωρίς
γίνε προδότης, γίνε!
Τιμή, ντροπή δεν είναι

Θα ναι μαζί σου οι νόμοι
κ’ η πληρωμένη γνώμη!
πέτα την ανθρωπιά σου
κι απ’ τον αφέντη πιάσου!

Κι άμα σε φτύνει αυτός,
να κάθεσαι σκυφτός
και θα χεις τα πρωτεία
στη σάπια πολιτεία.

πηγή:kostas-varnalis-poiimata.blogspot.com

Αλίμονο στους αυτόδουλους πολίτες

«Μια φορά κι έναν καιρό οι κλέφτες της πρώτης πολιτείας του κόσμου, αφού πλουτήνανε αρκετά, αποφασίσανε να τακτοποιήσουνε τη ζωή τους. 

Μπλοκάρανε λοιπόν τους φτωχούς της πολιτείας κι αφού τους μαζώξανε στην πλατεία τους είπανε:

«Ψηλά τα χέρια! Θέλουμε το καλό σας… 

Είσαστε λεύτεροι! 

Ο κυρίαρχος λαός θα ‘σαστε εσείς!

Εμείς μονάχα θα σας κουμαντάρουμε.

Θα φροντίζουμε για την ασφάλεια της ζωής, της τιμής και της περιουσίας σας – μ’ ένα λόγο για τη λευτεριά σας.

Σεις θα δουλεύετε… 

Εμείς θα σας δίνουμε δουλειά, φτάνει να βρίσκεται, και σεις θα μας δίνετε τα κόπια σας…

Εμείς θα σας δίνουμε δουλειά, φτάνει να βρίσκεται, και σεις θα μας δίνετε τα κόπια σας…

Κ’ εσείς κ’ εμεις θα ‘χουμε πάνω από τα κεφάλια μας τους ίδιους Θεούς, που θα προστάζουν εσάς να δουλεύετε και να μην τρώτε κ’ εμας να καθόμαστε και να τρώμε.

Κ’ εμείς κ’ εσείς θα ‘χουμε πάνω απ’ τα κεφάλια μας τους ίδιους νόμους, που εμείς θα σας τους δίνουμε κ’ εσείς θα τους ψηφίζετε σα βουλευτάδες και θα τους εφαρμόζετε σα δικαστάδες ενάντια στον εαυτό σας..

Κι επειδή μοναχοί σας δε θα μπορούσατε να σκεφτείτε το συμφέρον σας και να φυλάξετε τον εαυτό σας, θα σας αναγκάζουμε με το ζόρι.

Κι επειδή μοναχοί σας δε θα μπορούσατε να σκεφτείτε το συμφέρον σας και να φυλάξετε τον εαυτό σας, θα σας αναγκάζουμε με το ζόρι.

Ένα πράγμα μοναχά σας απαγορεύουμε: να κλέβει ο ένας τον άλλονε.

Γιατί μπορεί να κλέψετε κ’ εμάς.

Έτσι λοιπόν ο λαός δούλευε λεύτερα και λεύτερα σκεφτότανε.

Και τραγουδούσε χαρούμενα στις ταβέρνες σαν τον κότσυφα στο κλουβί.

Και τραγουδούσε χαρούμενα στις ταβέρνες σαν τον κότσυφα στο κλουβί.

Κ’ οι σωτήρες του ξαπλωνόντανε τ’ ανάσκελα σε ζεστά παλάτια το χειμώνα και κάτω απ’ ανθισμένα δέντρα το καλοκαίρι…

Κ’ η ευτυχία τους αυτή ήτανε δύναμη της πατρίδας κ’ η ξετσιπωσιά τους καθαρμός.

Κι αν κάπου βαριεστίζοντας ο λαός τους έδιωχνε, ζητούσε αμέσως άλλους να τόνε κλέβουνε: δε μπορούσε πια μήτε να σκεφτεί χωρίς σωτήρες…»

Γελάτε και με το δίκιο σας… 

Παραμύθι, βλέπετε. 

Τώρα θα μου ζητάτε κ’ επιμύθιο! 

Πού να το βρω;

Μοναχά σας λέω: «Αλίμονο στον αυτόδουλο πολίτη, που φτασμένος στα έσχατα της απελπισιάς παραδίνεται, για να σωθεί, στο έλεος του Θεού και στους νόμους των Κλεφτών«»

"Αλίμονο στον αυτόδουλο πολίτη, που φτασμένος στα έσχατα της απελπισιάς παραδίνεται, για να σωθεί, στο έλεος του Θεού και στους νόμους των Κλεφτών"

Κώστας Βάρναλης

Η αληθινή απολογία του Σωκράτη

https://www.greek-language.gr

http://ex-amaxis.gr/wp-content/uploads

Κλεισμένοι εμείς σε σιδερό καφάσι κι όξω και μέσα κόσμος αδειανός!

Δίχως αρχή και δίχως άκρ’ η πλάση! 

Απέραντα γη, θάλασσα, ουρανός! 

Κλεισμένοι εμείς σε σιδερό καφάσι κι όξω και μέσα κόσμος αδειανός! [...] 

Ποιος θα μας σώσει; 

Ανατολή γιά Δύση; 

Ποιος Έλληνας ή βάρβαρος θεός; 

Μπροστά καινούργιος κόσμος θα βαδίσει, γιά πίσου θα γυρίζει ο παλαιός;  

και είναι Κώστας Βάρναλης

Κώστα Βάρναλης:

ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα...

http://kostas-varnalis-poiimata.blogspot.com/

http://www.snhell.gr/references/quotes/writer.asp?id=49

http://logomnimon.wordpress.com

http://users.uoa.gr

photo:

http://bengoossens.fineart-portugal.com/

tuttartpitturasculturapoesiamusica.com

ntina

Κώστας Βάρναλης - Δε φταίνε οι λαοί όταν μισούνται

«Οι μοιραίοι», χειρόγραφο του ποιητή

Δε φταίνε οι λαοί όταν μισούνται

Ο Κώστας Βάρναλης περιγράφει τις διώξεις των Ελλήνων της Ανατολικής Ρωμυλίας από τους Βουλγάρους:

Τέλη Ιουνίου οι ταραχές ξέσπασαν στην Φιλιππούπολη.
Οι εκκλησίες, τα σκολειά -τα ωραιότατα Ζαρίφεια χτισμένα πριν λίγα χρόνια από το Ζαρίφη- αλλάξανε σε μια μέρα αφέντη. Στις 15 Ιουλίου ήρθε η σειρά του Πύργου.
Θυμούμαι πως ανακατεύτηκα μέσα στο πλήθος και είδα με φριχτό σπαραγμό να μπαίνει το μανιασμένο πλήθος μέσα στο σκολειό και να πετάει έξω στο δρόμο από τα παράθυρα θρανία, χάρτες, και βιβλία.
Είδα να μπαίνουνε στην εκκλησία και να βάφουνε με κόκκινη μπογιά όλες τις ελληνικές επιγραφές.
Είδα τα ελληνικά μαγαζιά μέσα σε μια ώρα να γίνονται θρύψαλα.
Κι οι αρχές… φυλάγανε την τάξη.
Στις 30 Ιουλίου σήμανε η ώρα της Αγχιάλου.
Αλλ’ εκεί τα πράγματα ήτανε λιγάκι σκούρα.
Η Αγχίαλος χτισμένη σ’ ένα ακρωτήριο ανάμεσα σε δυο θάλασσες κι έχοντας προς το μέρος της στεριάς τη λίμνη των αλυκών ήτανε από φυσικό της δύσκολο να κυριευθεί «από έξω».
Έπειτα ο πληθυσμός ήτανε ολάκερος σχεδόν ελληνικός κι ο δεσπότης είχε ετοιμάσει την άμυνα.
Όσοι είχανε υπηρετήσει στο στρατό, οπλιστήκανε και φυλάγανε βάρδια κάθε νύχτα στο στενό έμπασμα της πόλης.
Και τηλεγραφούσε ο δεσπότης στην κυβέρνηση πως θα αναγκαστεί να «υπερασπίσει την τάξη…».
Γι’ αυτό οι Βουλγαρομακεδόνες επιχειρήσανε να μπούνε νύχτα και ξαφνικά στην πόλη.
Μα οι φρουροί αγρυπνούσανε και άρχισε το τουφεκίδι.
Τότες επιχειρήσανε να στείλουν ένα απόσπασμα από το βορεινό στενό της Μεσέβριας και να βάλουνε τους Έλληνες «μεταξύ δύο πυρών’. 
Κατά το μεσημέρι η μάχη φούντωσε μέσα στην πόλη.
Τότες έφτασε από τον Πύργο έφιππη χωροφυλακή να «θέσει τέρμα εις την συμπλοκήν», ήγουν να εκτοπίσει τους Ρωμιούς και να παραδώσει την πόλη στους κομιτατζήδες.
Κι η πόλη ολόκληρη, από παλιά ξύλινα σπίτια με στενούς δρόμους, παραδόθηκε στις φλόγες και κάηκε σε λίγην ώρα. (…)
Κι άκουσα δίπλα μου τη Μπάμπο Ζωίτσα -και ποιος δεν την ήξερε!…
Γριά Βουργάρα εξελληνισμένη υπηρετούσε αμέτρητα χρόνια εκκλησάρισσα στην ελληνική εκκλησία. (…) Άκουσα λοιπόν τη Μπάμπο Ζωίτσα να μονολογεί ρωμέικα με τρόπο, που να πάρει τ’ αυτί μου την κουβέντα της:
-Καλά της κάνανε! Έτσι κι «αυτοί» καίνε στη Μακεδονία τα βουργάρικα χωριά. Αμ πώς!…
Είχε ξυπνήσει μέσα της η κοιμισμένη από χρόνια ράτσα της.
Τώρα φυσικά δε με ξαφνιάζουν τέτοια πράγματα. 
Γιατί ξέρω, πως δεν φταίνε οι λαοί όταν μισούνται και σκοτώνονται αναμεταξύ τους. 
Φταίνε εκείνοι, που καλλιεργούν μέσα τους το μίσος και το έγκλημα και τους «διορίζουνε» κάθε τόσο και τον «προαιώνιο» εχθρό για να ξεθυμάνουνε. 
Για συμφέρο τάχα των λαών; 
Όχι βέβαια. Για το συμφέρο των ληστών.

Κώστας Βάρναλης "Φιλολογικά απομνημονεύματα"Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ
πηγές:
logomnimon.wordpress.com
astrolabio1.blogspot.com