Η σχέση κλασικής μουσικής και νευροεπιστήμης δεν είναι απλά ένας ρομαντικός μύθος τύπου "βάλε Μότσαρτ να γίνεις ιδιοφυΐα"

Είναι ένα πεδίο σκληρής έρευνας, γεμάτο λεπτές αποχρώσεις, όπου ο εγκέφαλος αντιμετωπίζεται όχι σαν παθητικός δέκτης ήχων, αλλά σαν όργανο που αναδιαμορφώνεται από την εμπειρία.
Στα παιδιά, ο εγκέφαλος βρίσκεται σε φάση υψηλής νευροπλαστικότητας, δηλαδή έχει αυξημένη ικανότητα να αλλάζει τη δομή και τη λειτουργία του.
Η έκθεση στην κλασική μουσική, ιδίως η ενεργή ενασχόληση, όπως η εκμάθηση οργάνου, ενεργοποιεί ταυτόχρονα περιοχές που σχετίζονται με την ακοή, 

την κίνηση, 

τη μνήμη και τη συναισθηματική επεξεργασία.

Με απλά λόγια, ο εγκέφαλος "δουλεύει ολόκληρος"
Μελέτες δείχνουν ενίσχυση της εκτελεστικής λειτουργίας, δηλαδή της ικανότητας για συγκέντρωση, σχεδιασμό και αυτοέλεγχο.
Όχι επειδή η μουσική είναι μαγική, αλλά επειδή είναι σύνθετη, απαιτητική και χρονικά δομημένη.
Στους ενήλικες, η εικόνα αλλάζει αλλά δεν εξαφανίζεται.
Η νευροπλαστικότητα μειώνεται, όμως δεν μηδενίζεται.
Η ακρόαση κλασικής μουσικής ενεργοποιεί δίκτυα που σχετίζονται με την πρόβλεψη και την προσδοκία.
Ο εγκέφαλος προσπαθεί συνεχώς να μαντέψει "τι έρχεται μετά"
Όταν ο συνθέτης επιβεβαιώνει ή διαψεύδει αυτές τις προσδοκίες, ενεργοποιούνται μηχανισμοί ανταμοιβής, όπως η απελευθέρωση ντοπαμίνης.
Εδώ γεννιέται η απόλαυση, όχι από την απλότητα, αλλά από την ισορροπία μεταξύ τάξης και έκπληξης.
Ένα κρίσιμο σημείο είναι η συναισθηματική ρύθμιση.
Η κλασική μουσική, λόγω της μεγάλης χρονικής της κλίμακας, εκπαιδεύει τον εγκέφαλο στην υπομονή και στη συναισθηματική διαδρομή.
Δεν προσφέρει άμεση κορύφωση· απαιτεί παραμονή.
Αυτό έχει μετρήσιμα αποτελέσματα στη μείωση του στρες, 

στην καλύτερη διαχείριση άγχους και στη βαθύτερη ενσυναίσθηση, τόσο σε παιδιά όσο και σε ενήλικες.
Παράλληλα, η νευροεπιστήμη βάζει φρένο στις υπερβολές.
Δεν υπάρχει "καθολική" επίδραση της κλασικής μουσικής.
Το πλαίσιο, η πολιτισμική οικειότητα και η προσωπική εμπειρία παίζουν τεράστιο ρόλο.
Η μουσική δεν λειτουργεί σαν φάρμακο ίδιας δοσολογίας για όλους.
Λειτουργεί σαν διάλογος, όσο πιο ενεργά συμμετέχει ο ακροατής, τόσο βαθύτερη η νευρωνική εμπλοκή.
Συμπερασματικά, η κλασική μουσική δεν "κάνει τον εγκέφαλο εξυπνότερο" με απλοϊκό τρόπο. Τον κάνει πιο συνδεδεμένο, πιο ανθεκτικό και πιο ικανό να αντέχει την πολυπλοκότητα.
Και αυτό, σε έναν κόσμο γρήγορων ερεθισμάτων και επιφανειακής προσοχής, ίσως είναι το πιο νευροεπιστημονικά ριζοσπαστικό της επίτευγμα!

     Σημείωση ntinas: το άρθρο διάβασα στο χρονολόγιο του Fotios Katsiroubas

και θα το βρείτε στον σύνδεσμο:https://www.facebook.com/groups/tritoprogramma/permalink/10166523716812646

όπου στα σχόλια υπάρχουν και πολλές άλλες αξιόλογες πληροφορίες για το θέμα.

Τα πρωτότοκα παιδιά μέσα τους κρύβουν τεράστια δύναμη

Αν μπορούσε να γραφτεί το όνομά τους δίπλα σε μια λέξη, θα πήγαινε και θα κολλούσε στην "προσδοκία"
Γιατί η προσδοκία, τυλίγει αυτά τα παιδιά από την ώρα που γεννιούνται και δεν τα αφήνει ποτέ να περπατήσουν χωρίς να τα καλύπτει η σκιά της.
Έχουν μάθει να περπατούν περήφανα με το κεφάλι όρθιο στους ώμους κι ας τρέμει από μέσα κάθε χιλιοστό τους. 
Δε θα το δείξουν, έχουν εκπαιδευτεί καλά, βλέπεις οι συναναστροφές τους ήταν πάντα με τους "μεγάλους" και άκουγαν ενήλικες συζητήσεις αντί για αδελφικά γέλια, όταν έπαιζαν με τα παιχνίδια τους.
Είναι τα πρωτότοκα παιδιά, που γεννήθηκαν από έναν πηγαίο έρωτα κάποια στιγμή στα είκοσι, γεννήθηκαν μέσα στην αμφιβολία και την αβεβαιότητα, μα υπήρχε η θέληση και η άγνοια κινδύνου για να τα μεγαλώσει.
Μεγάλωσαν με γονείς που τότε μάθαιναν κι αυτοί τον τίτλο τους για πρώτη φορά, με γονείς που ενθουσιάστηκαν ή φοβήθηκαν τόσο με τη νέα τους ιδιότητα, που άθελά τους πειραματίστηκαν, δοκίμασαν όρια που έθεσαν αυστηρά, έκαναν λάθη που δεν παραδέχτηκαν ποτέ, μέχρι να γεννηθεί το επόμενο παιδί.
Κι αν το σκεφτείς το πρωτότοκο παιδί είναι το μεγαλύτερο ανθρώπινο πείραμα. 
Σηκώνει πάντα το βάρος από ένα όνειρο, μια ευχή για οικογενειακή ευτυχία κι επιτυχία, πολλές φορές δείχνει να μην έχει καν επιλογή, σαν όλα αυτά τα πρότυπα και οι θεωρίες να εντυπώθηκαν οργανικά στο χαρακτήρα του.
Δε ζητάνε εύκολα συγγνώμη αυτά τα παιδιά, άλλωστε η συγγνώμη δείχνει λάθος και το λάθος αδυναμία. Κι αν σταθούν ποτέ αδύναμα, το κρύβουν από τον κόσμο, μέχρι να ελευθερωθούν πίσω από κλειστές πόρτες και δυνατή μουσική.
Δεν έχουν μέτρο σύγκρισης, είναι μοναδικά και αξεπέραστα, γιατί δεν υπάρχει ακόμα το μικρότερο παιδί για να γίνει το καινούριο αγαπημένο παιχνίδι των συγγενών και φίλων. 
Είναι μουσειακό έκθεμα και απολαμβάνει την αμέριστη προσοχή όλων, τα δώρα και τα παιχνίδια που είναι καινούρια και δε μοιράζονται στα δύο, το δωμάτιο που έχει το όνομά του και είναι αποκλειστικά δικό του.
Μα κι όταν έρχεται το δεύτερο παιδί, αλλάζουν όλα τόσο γρήγορα και ξαφνικά παύει να δικαιούται τον τίτλο του παιδιού, γιατί πια θα είναι ο μεγάλος. 
Ο μεγάλος που οφείλει να μοιράζεται, να παραχωρεί, να δίνει το καλό παράδειγμα, να φροντίζει να είναι οδηγός και καθοδηγητής για το νέο μέλος της οικογένειας.
Τα πρωτότοκα παιδιά έχουν κάτι από αδέλφια και κάτι από γονείς, παίρνουν τον τίτλο τους καμιά φορά και τον χειρίζονται σπασμωδικά, μα με τεράστια ευθύνη που δεν αντιλαμβάνονται καν μέχρι να μεγαλώσουν. 
Και τα καταφέρνουν, γιατί αυτό μόνο έχουν μάθει να κάνουν.
Κι όταν είναι το παράδειγμα προς μίμηση ή προς αποφυγή, φοβούνται μήπως αυτός τους ο τίτλος τα βάλει και πάλι σε ένα βάθρο. Κάθε φορά που ένα «ο αδερφός σου ποτέ δεν» ακούγεται στην οικογένεια. 
Ένας κρίκος της αδελφικής αλυσίδας ραγίζει και είναι ευθύνη του μεγάλου, του πρωτότοκου να τον επαναφέρει.
Αγαπάνε πολύ αυτά τα παιδιά, μπορεί να μην το δείξουν με τον συνηθισμένο τρόπο, μπορεί να μη σ’ αγκαλιάσουν όπως θα ήθελες, γιατί έχουν μάθει να είναι συγκρατημένα. 
Ακόμα κι αν θεωρούνται από πολλούς αντιδραστικά και ανυπόμονα, πίσω απ’ αυτήν την εικόνα κρύβεται μια διαρκής προσπάθεια ελέγχου της συμπεριφοράς τους.
Μέσα τους πάντα θα κρύβεται ο φόβος της απογοήτευσης, που με τη σειρά του θα δίνει θέση σε ένα μεγάλο «θέλω» για να είναι οι γονείς τους περήφανοι για κείνα.
Βιάζονται να μεγαλώσουν, γιατί είναι ήδη μεγάλα στο μυαλό τους, χάνουν κάτι από την παιδικότητά τους, για να τη χαρίσουν αργότερα στα αδέρφια τους, που θα κερδίζουν πάντα πιο εύκολα αυτό που διεκδίκησαν οι προηγούμενοι.
Μα ονειρεύονται, κι ονειρεύονται πολύ, ζωγραφίζουν, χορεύουν, μιλάνε και μετά σωπαίνουν γιατί φοβήθηκαν μήπως είπαν πολλά, μέχρι να φουντώσουν και να πουν όσα ποτέ δε φαντάστηκες ότι θα μπορούσες να ακούσεις.
Μπορεί να μη φόρεσαν ποτέ ζακέτα, μα θα φωνάξουν στο μικρότερο αδερφό να πάρει μια μαζί του για να μην κρυώσει. 
Ερωτεύονται πάντα βαθιά και μοναχικά και κρατούν ένα «θα τα καταφέρω» ανάμεσα στα δόντια τους.
Και ξέρεις κάτι; Με κάποιον περίεργο τρόπο, πάντα τα καταφέρνουν.
Της Γιοβάννας Κοντονικολάου - awakengr

Πως η Βρετανίδα νοσηλεύτρια Jean Ward βοήθησε στην ανακάλυψη της φωτοθεραπείας για το νεογνικό ίκτερο

Ο ίκτερος στα νεογέννητα είναι ένα πολύ συνηθισμένο φαινόμενο. 
Το 20-40% των νεογέννητων παρουσιάζει ίκτερο. 
Ο  Ίκτερος οφείλεται ουσιαστικά στους ακόλουθους παράγοντες:
1. Η αιμοσφαιρίνη των νεογνών είναι συνήθως ψηλή. 
Αυτή η αιμοσφαιρίνη καταστρέφεται γρήγορα και δίνει μεγάλες ποσότητες χολερυθρίνης .
2. Το συκώτι των νεογνών δεν είναι αρκετά ώριμο ώστε να μπορεί να συλλαμβάνει και να αποβάλλει μεγάλες ποσότητες χολερυθρίνης.
3. Το έντερο των νεογνών επαναρροφά χολερυθρίνη που υπάρχει σε αυτό. Το 2% – 4% των νεογνών χρειάζονται φωτοθεραπεία
Υπάρχουν πίνακες  ανάλογα με την τιμή της χολερυθρίνης, βάση των οποίων κρίνεται αν χρειάζεται να κάνει το μωρό φωτοθεραπεία. 
Οι λάμπες της φωτοθεραπείας εκπέμπουν ψυχρό λευκό ή κυανό φως.  
Το φως αυτό έχει την δυνατότητα να διασπά τη χολερυθρίνη σε άλλες πιο αβλαβείς ουσίες.
Οφείλουμε την ανακάλυψη της φωτοθεραπείας  στη Βρετανίδα Νοσηλεύτρια  Jean Ward
Η νοσηλεύτρια Jean Ward ήταν υπεύθυνη  στη μονάδα πρόωρων στο Γεν. Νοσοκομείο του Rochford στο Essex της Μ. Βρετανίας  Όπως περιγράφει ο RH Dobbs,  στις  καλοκαιρινές ημέρες οι νοσηλεύτριες της μονάδας έβγαζαν  τα πιο ευαίσθητα βρέφη στην αυλή με οδηγία από την Jean Ward, θεωρώντας  ότι ο συνδυασμός του φρέσκου αέρα και του ζεστού ήλιου θα τους έκανε πολύ καλύτερο από την ατμόσφαιρα του θαλάμου.
Το 1956, κατά τη διάρκεια της ιατρικής επίσκεψης στους θαλάμους της μονάδας, οι παιδίατροι είδαν ένα πρόωρο βρέφος που  είχε ένα οριοθετημένο τρίγωνο του δέρματος πολύ πιο κίτρινο από το υπόλοιπο σώμα.
Η νοσηλευτρια Jean Ward  εξήγησε ότι αυτό ήταν ένα μωρό που είχε εκτεθεί στο ηλιακό φως και μια περιοχή του σώματος του είχε καλυφθεί από ένα φύλλο και δεν είχε εκτεθεί το ίδιο στο ηλιακό φως. 
Έτσι το τμήμα του σώματος που είχε εκτεθεί λιγότερο στο ηλιακό φως ήταν πολύ πιο κίτρινο από το υπόλοιπο σώμα
Μετά από αυτή την παρατήρηση, διαπιστώθηκε  ότι στα βρέφη που εκτίθονταν στο ηλιακό φως καταγραφόταν σημαντική μείωση στις τιμές της χολερυθρίνης και ξεκίνησε η διαδικασία συστηματικής φωτοθεραπείας στα νεογνά με ίκτερο
Δύο χρόνια μετά, το 1958 ο ιατρός RJ Cremer και ο βιοχημικός RW Perryman δημοσίευσαν τις  παρατηρήσεις τους αποδεικνύοντας ότι τόσο το ηλιακό φως όσο και το μπλε φως  από την αυτοσχέδια  μονάδα φωτοθεραπείας αποτελούμενη από οκτώ σωλήνες  φθορισμού των 40W μειώνουν τα επίπεδα χολερυθρίνης στα νεογνά.
Σε παγκόσμιο επίπεδο,  ετησίως  γεννιούνται περίπου 135 εκατομμύρια βρέφη και σύμφωνα με τις μελέτες ένα ποσοστό από  0,5 έως 4% των πρόωρων βρεφών  βρέφη λαμβάνει φωτοθεραπεία
Εάν  υποθέσουμε ότι η συνολική παγκόσμια συχνότητα της φωτοθεραπείας είναι  περίπου 2%, αυτό σημαίνει ότι  2,7 εκατομμύρια βρέφη ετησίως υποβάλλονται σε φωτοθεραπεία
Από το 1970 μέχρι σήμερα  119 έως 120 εκατομμύρια βρέφη  έχουν λάβει φωτοθεραπεία.
Θεωρείται πλέον ευρέως αποδεκτό ότι η   Νοσηλεύτρια Jean Ward συνέβαλε αποφασιστικά στην ανακάλυψη της φωτοθεραπείας για το νεογνικό ίκτερο.
Διαχρονικά οι  νοσηλευτές – τριες με την εργασία τους δίπλα στον ασθενή, με τις παρατηρήσεις τους και τις προτάσεις τους συμβάλλουν σημαντικά   στη ανακάλυψη και βελτίωση θεραπειών και μεθόδων για την προαγωγή της υγείας των ασθενών.
Βιβλιογραφία
–Sister Jean Ward, phototherapy, and jaundice: a unique human and photochemical interaction Michael Jeffrey Maisels Published in Journal of Perinatology 2015
—Bedside Insight: Amazing Nurse Discoveries Amy Keller, BSN, RN,
Γιώργος Μανουσάκης, νοσηλευτής στο Γενικό Νοσοκομείο Αγίου Νικολάου Κρήτης

    Οι περισσότεροι άνθρωποι αντιλαµβάνονται τον ίκτερο µόνο όταν έχουν ένα µώλωπα ή ένα νόσηµα του ήπατος. 

Οι νεογνολόγοι, οι µαιευτήρες και οι µαίες τον συναντούν συχνότερα και γι' αυτούς είναι πολλές φορές πηγή ανησυχίας και σύγχυσης. 

Ανησυχίας γιατί η χολερυθρίνη αυτή καθ' αυτή είναι τοξική και πολλές φορές η αιτία σοβαρής νόσου. 

Σύγχυσης γιατί συχνά είναι δύσκολο να αποφασίσουµε ποια ικτερικά νεογνά χρειάζονται θεραπεία αφ' ενός και αφ' ετέρου γιατί η χολερυθρινολογία έχει γίνει ένα τέλµα από παράξενα ονόµατα και δοµές για τα οποία ακόµα και οι ειδικοί διαφωνούν. 

Η απλότητα των παλαιοτέρων ετών µε την άµεση και έµµεση χολερυθρίνη και τις σπάνιες περιπτώσεις πυρηνικού ικτέρου έχει δώσει τη θέση της σε συνδεδεµένες και ελεύθερες χρωστικές συζεύξεις, γλυκουρονιόσεις, χολερυθρινοπρωτεϊνες, φωτοϊσοµερισµούς, χαλκόχροα  νεογνά, κίτρινους πνεύµονες και µ υστηριώδεις αναλύσεις που αναφέρονται µε τ' αρχικά τους όπως ΗΒΑΒΑ, ESR και ακόµη MADDS. 

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, µάθαµε πολλά για τις χηµικές ιδιότητες για τη δοµή της χολερυθρίνης και των παραγώγων της και έχουν αναπτυχθεί δυναµικές και ευαίσθητες αναλογικές µέθοδοι για την ανεύρεση κίτρινων χηµικών ενώσεων. 

Οι νέες γνώσεις έδειξαν ότι ο µεταβολισµός της χολερυθρίνης είναι πιο πολύπλοκος απ' ότι θεωρούνταν. 

Τα περισσότερα απ' όσα έχουµε µάθει προέρχονται από τα βιβλία στις σελίδες των οποίων τα σχήµατα αποτυπώνονται σε δύο διαστάσεις. Είναι εύκολο λοιπόν να ξεχάσουµε ότι οι χηµικές αντιδράσεις από τις οποίες εξαρτάται ο µεταβολισµός της χολερυθρίνης είναι εξεργασίες τριών διαστάσεων. 

Οι πρόσφατες µελέτες στη χηµεία της χολερυθρίνης και το µεταβολισµό παρέχουν µια υποδειγµατική ροπή των µικρών µορίων στην πόλωση, το σχήµα και στις δοµές τριών διαστάσεων. 

Έχει επίσης διευκρινισθεί µια µοναδική οδός εκτροπής η οποία µπορεί να αποβεί ωφέλιµη στο γυµνό ικτερικό νεογνό, απλά και µόνο µε το πάτηµα ενός διακόπτη, δηλαδή τη φωτοθεραπεία...chrome-extension://efaidnbmnnnibpcajpcglclefindmkaj/https://apothesis.lib.teicrete.gr/bitstream/handle/11713/1551/2002Maragaki.pdf?sequence=1&isAllowed=y

ygeionomikoi.gr

τα παιδιά μας και εμείς

Υπάρχει μια σιωπηλή τραγωδία που εκτυλίσσεται στα σπίτια μας σήμερα και περιλαμβάνει τα πιο όμορφα κοσμήματά μας: τα παιδιά μας. 

Τα παιδιά μας βρίσκονται σε καταστροφική συναισθηματική κατάσταση! 

Τα τελευταία 15 χρόνια, οι ερευνητές μας δίνουν όλο και πιο ανησυχητικά στατιστικά στοιχεία σχετικά με μια οξεία και σταθερή αύξηση της παιδικής ψυχικής ασθένειας που τώρα φτάνει σε διαστάσεις επιδημίας:
Τα στατιστικά δεν λένε ψέματα:
• 1 στα 5 παιδιά έχουν προβλήματα ψυχικής υγείας
• Έχει παρατηρηθεί αύξηση 43% στη ΔΕΠΥ
• Παρατηρήθηκε αύξηση 37% στην εφηβική κατάθλιψη
• Έχει παρατηρηθεί αύξηση 200% στο ποσοστό αυτοκτονιών μεταξύ παιδιών ηλικίας 10 έως 14 ετών.
Τι συμβαίνει και τι έχουμε πάθει;
Τα σημερινά παιδιά είναι υπερδιεγερμένα και υπερ-προικισμένα με υλικά πράγματα, αλλά στερούνται τα θεμέλια μιας υγιούς παιδικής ηλικίας όπως:
• Συναισθηματικά διαθέσιμοι γονείς
• σαφώς καθορισμένα όρια
• Ευθύνες
• Ισορροπημένη διατροφή και επαρκής ύπνος
• Κίνηση γενικά αλλά ειδικά σε εξωτερικούς χώρους
• Δημιουργικό παιχνίδι, κοινωνική αλληλεπίδραση, ανεπίσημες ευκαιρίες παιχνιδιού και χώροι πλήξης
Αντίθετα, τα τελευταία χρόνια γέμισαν τα παιδιά:
• Ψηφιακά Αποσπασμένοι Γονείς
• επιεικείς, επιτρεπτικοί γονείς που αφήνουν τα παιδιά να «διοικούν τον κόσμο» και να είναι αυτοί που φτιάχνουν τους κανόνες
• Αίσθηση δικαιώματος, να αξίζεις τα πάντα χωρίς να τα κερδίζεις ή να είσαι υπεύθυνος γι' αυτά
• Ακατάλληλος ύπνος και ανισορροπημένη διατροφή
• Ένας καθιστικός τρόπος ζωής
• Ατελείωτη διέγερση, τεχνολογικές νταντάδες, άμεση ικανοποίηση και καθόλου βαρετές στιγμές
Τι να κάνω;
Αν θέλουμε τα παιδιά μας να είναι ευτυχισμένα, υγιή άτομα πρέπει να ξυπνήσουμε και να επιστρέψουμε στα βασικά. 

Είναι ακόμα καιρός! 

Πολλές οικογένειες βλέπουν άμεσες βελτιώσεις μετά από εβδομάδες εφαρμογής των ακόλουθων συστάσεων:
• Βάλε όρια και θυμήσου ότι εσύ είσαι ο καπετάνιος του πλοίου. 

Τα παιδιά σας θα αισθάνονται πιο ασφαλή γνωρίζοντας ότι έχετε τον έλεγχο της κυβέρνησης.
• Προσφέρετε στα παιδιά έναν ισορροπημένο τρόπο ζωής γεμάτο με ό,τι χρειάζονται τα παιδιά, όχι μόνο ό,τι θέλουν. 

Μην φοβάστε να πείτε "όχι" στα παιδιά σας αν αυτό που θέλουν δεν είναι αυτό που χρειάζονται.
• Παρέχετε θρεπτική τροφή και περιορίστε το junk food.
• Περάστε τουλάχιστον μία ώρα την ημέρα σε εξωτερικούς χώρους κάνοντας δραστηριότητες όπως: 

Ποδηλασία, πεζοπορία, ψάρεμα, παρακολούθηση πουλιών/εντόμων
• Απολαύστε ένα καθημερινό οικογενειακό δείπνο χωρίς smartphones ή τεχνολογία να τους αποσπά την προσοχή.
• Παίξτε επιτραπέζια παιχνίδια σαν οικογένεια ή αν τα παιδιά είναι πολύ μικρά για επιτραπέζια, παρασυρθείτε από τα ενδιαφέροντά τους και αφήστε τα στο παιχνίδι τους. 
• Συμμετέχετε με τα παιδιά σας σε μια εργασία ή μια εργασία νοικοκυριού ανάλογα με την ηλικία τους, δίπλωση ρούχων, 

παραγγελία παιχνιδιών, 

κρέμασμα ρούχων, 

ξεπακετάρισμα φαγητού, 

στρώσιμο τραπεζιού, 

τάισμα του σκύλου κλπ. 
• Εφαρμόστε μια συνεπή ρουτίνα ύπνου για να διασφαλίσετε ότι το παιδί σας κοιμάται. 
Τα προγράμματα θα είναι ακόμη πιο σημαντικά για τα παιδιά σχολικής ηλικίας.
• Διδασκαλία υπευθυνότητας και ανεξαρτησίας. 

Μην τα υπερπροστατεύετε από οποιαδήποτε απογοήτευση ή λάθος. 

Κάνοντας λάθος θα τα βοηθήσει να χτίσουν ανθεκτικότητα και να μάθουν να ξεπερνούν τις προκλήσεις της ζωής,
• Μην φορτώνετε το σακίδιο των παιδιών σας, μην κουβαλάτε τα σακίδια τους, μην τους παίρνετε το έργο που ξέχασαν, μην ξεφλουδίζετε τις μπανάνες τους ή τα πορτοκάλια τους αν μπορούν να το κάνουν μόνοι τουςm 4-5 ετών. 

Αντί να τους δίνετε το ψάρι, δείξτε τους πώς να ψαρεύουν.
• Διδάξτε τους να περιμένουν και να καθυστερούν την ικανοποίηση.
• Δώστε ευκαιρίες για «βαρεμάρα», γιατί η πλήξη είναι η στιγμή που ξυπνά η δημιουργικότητα. Μην αισθάνεστε υπεύθυνοι να διασκεδάζετε πάντα τα παιδιά.
• Μην χρησιμοποιείτε την τεχνολογία ως θεραπεία για την πλήξη, ούτε να την προσφέρετε με το πρώτο δευτερόλεπτο της αδράνειας.
• Αποφυγή χρήσης τεχνολογίας σε γεύματα, 

αυτοκίνητα, εστιατόρια, 

εμπορικά κέντρα. 

Χρησιμοποιήστε αυτές τις στιγμές ως ευκαιρίες κοινωνικοποίησης εκπαιδεύοντας έτσι τους εγκεφάλους να λειτουργούν όταν βρίσκονται σε κατάσταση "βαρεμάρας".
• Βοηθήστε τους να δημιουργήσουν ένα "Boredom Bottle" με ιδέες δραστηριότητας για όταν βαριούνται.
• Να είστε συναισθηματικά διαθέσιμοι για να συνδεθείτε με τα παιδιά και να τους διδάξετε αυτορρύθμιση και κοινωνικές δεξιότητες
• Κλείστε τα τηλέφωνα το βράδυ όταν τα παιδιά πρέπει να πάνε για ύπνο για να αποφύγετε την ψηφιακή απόσπαση της προσοχής.
• Γίνετε συναισθηματικός ρυθμιστής ή προπονητής για τα παιδιά σας. 

Διδάξτε τους πώς να αναγνωρίζουν και να διαχειρίζονται τα δικά τους απωθημένα και θυμό.
• Δείξτε τους να χαιρετούν, 

να παίρνουν σειρά, 

να μοιράζονται χωρίς τίποτα, 

να λένε ευχαριστώ και παρακαλώ, 

να αναγνωρίζουν το λάθος και να ζητούν συγγνώμη, μην τους πιέζετε, να είναι υπόδειγμα για όλες αυτές τις αξίες που ενσταλάζει.
• Συνδεθείτε συναισθηματικά - χαμογελάστε, 

αγκαλιάστε, 

φιληθείτε, 

γαργαληθείτε, 

διαβάστε, 

χορέψτε, 

πηδήξτε, 

παίξτε ή αγκαλιαστείτε
Άρθρο γραμμένο από τον dr. Luis Rojas Marcos εμπνευσμένο από το παιδαγωγικό έργο και τις προτροπές του  dr. Ovide Decroly.

     Ο dr. Luis Rojas Marcos γεννήθηκε στη Σεβίλλη της Ισπανίας to 1943 

Ήταν ένα υπερκινητικό παιδί, αλλά χάρη στην επιμονή της μητέρας του εφάρμοσε την περίσσεια ενέργειάς του στο να παίζει ντραμς σε ένα κουαρτέτο ροκ μουσικής. 

Από πολύ μικρός είχε το επάγγελμα να γίνει γιατρός, ενθαρρύνοντας τις ιστορίες που του είπε η μητέρα του για τον παππού του από τη μητέρα του, έναν αγροτικό γιατρό στο Santander της Ισπανίας.

Αμέσως μετά την αποφοίτησή του από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Σεβίλλης to 1967, μετανάστευσε στη Νέα Υόρκη όπου ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του στην Ψυχιατρική στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης/NYU και στο Bellevue Hospital Center to 1972.

Ο διάσημος παιδίατρος Αldo Naouri προειδοποιεί: Βάλτε επιτέλους όρια στην παιδική παντοδυναμία.

Μια συνέντευξη που αξίζει να διαβάσουν όλοι οι γονείς
Τα σημερινά παιδιά δεν πάνε καλά. 

Μπορεί να είναι υγιέστερα, αλλά είναι υπερκινητικά, έχουν προβλήματα στο σχολείο και δυσκολεύονται να αυτονομηθούν. 
Τι φταίει; 
Ο υπερβολικός φιλελευθερισμός στο σπίτι, απαντά ο πιο γνωστός παιδίατρος της Γαλλίας.
Το βιβλίο του Γάλλου παιδιάτρου Αldo Naouri "Εκπαιδεύοντας τα παιδιά – Όρια στην παιδική παντοδυναμία", μπορεί να κυκλοφόρησε το 2012, όμως παραμένει ένα από τα πλέον ευπώλητα, παρά τις… αιρετικές του θέσεις. 
Όπως χαρακτηριστικά θα διαβάσετε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου:
Ο Αldo Naouri προτρέπει τις μαμάδες να πάψουν να "ασκούν γοητεία" στα παιδιά τους, τους μπαμπάδες να μην αρκούνται στο ρόλο του παρατηρητή, και τους δύο γονείς να δώσουν έμφαση στη μεταξύ τους σχέση. 
Στηλιτεύει τη "γλυκερή ψευδοστοργή" των σημερινών γονιών, που δεν διαπαιδαγωγεί αλλά συντηρεί την αίσθηση της παιδικής παντοδυναμίας υπονομεύοντας το μέλλον.
Στη σύγχρονη επιταγή "Μπορείς και δικαιούσαι να τα έχεις όλα" ο Αldo Naouri  αντιτάσσει: "Δεν μπορείς να τα έχεις όλα, αλλά μπορείς να παλέψεις για να έχεις όσο το δυνατόν περισσότερα"
Στα συνεχή "ναι" των γονιών που διαλύουν τον ατομικό ψυχισμό και τον κοινωνικό ιστό αντιπαραβάλλει ένα "όχι" που καταφάσκει στη ζωή!
Με αφορμή το εν λόγω βιβλίο, ο Αldo Naouri  μίλησε εκείνη την εποχή στο περιοδικό “Le Point” και αυτά που είπε θα σας κάνουν σε μεγάλο βαθμό να σκεφτείτε το πώς μεγαλώνετε τα παιδιά σας…
Le Point: Τα παιδιά μας πηγαίνουν τόσο άσχημα;
Aldo Naouri: Πιστεύω ναι. 
Στα 40 χρόνια που εξασκώ το επάγγελμα μου, βλέπω πόσο τα πράγματα έχουν αλλάξει. 
Η φυσική τους υγεία έχει βελτιωθεί αισθητά, αλλά παρουσιάζουν εδώ και 10 ή 15 χρόνια, προβλήματα συμπεριφοράς και αναπτύξεως άγνωστα παλαιότερα.
Le Point: Παραδείγματος χάριν;
Aldo Naouri: Παρουσιάζουν δυσκολίες σχετικές με την καθυστέρηση της εκμάθησης της γλώσσας, σχολικά προβλήματα, προβλήματα υπερκινητικότητας.
 Η απόδειξη; 

Η απίστευτη ανάπτυξη των επαγγελμάτων όπως αυτά που σκοπεύουν σε «αποκατάσταση» και αναφέρονται στην ψυχομετρία ή την ορθοφωνία.
Le Point: Κατά την γνώμη σας, προτού οι γονείς καταφύγουν στον ψυχολόγο, πρέπει να εκπληρώσουν τον καθοδηγητικό τους ρόλο καθόλη την διάρκεια της παιδικής ηλικίας. 
Όμως δεν το κάνουν, γιατί;
Aldo Naouri: Στο βάθος αυτής της "αδυναμίας της καθοδήγησης", υπάρχουν δύο βασικά γεγονότα. 
Το πρώτο είναι ο έλεγχος από το 1975 των γεννήσεων με την αντισύλληψη. 
Προφανώς με χαροποιεί. 
Αλλά αλλάζει τα πάντα. 
Το μωρό δεν είναι πλέον ένα αθέλητο αποτέλεσμα της σεξουαλικής πράξεως, αλλά το αποτέλεσμα της θελήσεως και των δύο, τοποθετούμενο επομένως στην κορυφή του οικογενειακού οικοδομήματος.
Το δεύτερο είναι το πέρασμα την ίδια περίοδο από μια κοινωνία της στερήσεως σε μια κοινωνία της αφθονίας. 
Προφανώς και αυτό με ικανοποιεί. 
Όμως σε μια κοινωνία της στερήσεως όπως εκείνη που γνωρίσαμε πριν από το 70, το ενδόμυχο μήνυμα που υπήρχε στην εκπαίδευση ήταν: 
"Δεν μπορείς να τα έχεις όλα". 
Παρείχετο μια κατάσταση που το λιγότερο που μπορούσε να χαρακτηριστεί ήταν αυτή της διάψευσης/ματαίωσης, αυτή που οι ψυχαναλυτές ονομάζουν έλλειψη και που είναι κατά την γνώμη μου ουσιαστική στην εκπαίδευση ενός παιδιού από την ποιο μικρή ηλικία. 
Σήμερα το μήνυμα της καταναλωτικής κοινωνίας, επομένως και των ίδιων των γονέων είναι "Όχι μόνο μπορείς να τα έχεις όλα, αλλά όπως και εμείς, έχεις δικαίωμα σε όλα"
Le Point: Υπαινίσσεστε ότι είναι οι μεσαίες τάξεις που πρέπει να αναλάβουν την καθοδήγηση των παιδιών τους.
Aldo Naouri: Απόλυτα. 
Γιατί αυτές ήταν που ωφελήθηκαν από την αύξηση του πλούτου. 
Πως να αναθρέψουν τα παιδιά τους μέσα σε μια αφθονία που είναι τόσο νέα; 
Με κίνδυνο να σοκάρω, σκέπτομαι πως οι ανώτερες τάξεις της κοινωνίας που είχαν αυτή την κληρονομιά και δεν γνώρισαν τον βάρβαρο πλουτισμό, πορεύονται καλλίτερα, γιατί συνεχίζουν να έχουν την διάψευση στην εκπαίδευση, είτε ευχαριστεί είτε όχι τα παιδιά.
Le Point: Η θεωρία σας εφαρμόζεται ίσως στις καλές συνοικίες, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας σήμερα αποκλείεται από την αφθονία. 
Τα παιδιά των δύσκολων συνοικιών είναι απογοητευμένα και δεν πάνε καλά.
Aldo Naouri: Προέρχομαι και εγώ από την μιζέρια, από την οποία κατάφερα να βγω και δεν είμαι ο μόνος από την γενιά μου. 
Μεγάλωσα όμως σε μια εποχή όπου το μήνυμα της ήταν: "Δεν μπορείς να τα έχεις όλα, αλλά μπορείς να αγωνισθείς για να έχεις όσο το δυνατόν περισσότερα"
Αυτό που είναι φοβερό, είναι να μεγαλώνεις στη στέρηση και η κοινωνία να σε κάνει να πιστεύεις ότι έχεις δικαίωμα για τα πάντα. 
Είναι κάτι που μπορεί να σε τρελάνει.
Le Point: Γιατί τόσοι πολλοί γονείς παραπονιούνται, ότι δεν μπορούν να έχουν καθοδηγητικό ρόλο;
Aldo Naouri: Αυτό που θεμελιώνει την καθοδηγητικότητα δεν είναι ο θυμός, δεν είναι τα χαστούκια ή το ξύλο τα οποία καταδικάζω, είναι η ιεραρχία μέσα στην οικογένεια και προπάντων η αίσθηση ότι υπάρχει. 
Όταν δεν υπάρχει η ελάχιστη αμφιβολία πάνω στο δικαίωμα του καθοδηγείν, όταν δεν χρησιμοποιούμε μεθόδους δελεασμού, τότε ο ρόλος του καθοδηγητή λειτουργεί. 
Πολλοί γονείς εμπλέκονται σε διαπραγματεύσεις, σε παζάρια με τα παιδιά τους. 
Όμως διαπραγματευόμαστε με ένα άτομο ίσο με εμάς!
Le Point: Αυτό το άτομο δεν είναι ένα παιδί;
Aldo Naouri: Ένα μικρό παιδί είναι μια προσωπικότητα άξια σεβασμού. Αλλά όχι δεν είναι ακόμη ένας ισότιμος συνομιλητής.
Le Point: Μα δεν είναι δικό σας λάθος, των παιδιάτρων, των ψυχολόγων και των υπολοίπων ειδικών για τα παιδιά, που οι γονείς δεν αισθάνονται ως καθοδηγητές; 
Τα βιβλία και οι μεγάλες θεωρίες που γνωρίζετε και που εξασκείτε, δεν αποδεικνύουν ότι εσείς είστε που έχετε αποστερήσει αυτό τον ρόλο;
Aldo Naouri: Απόλυτα! 
Μα μην με βάζετε και μένα μέσα. 
Όλο μου το έργο, εδώ και τριάντα χρόνια, αποτελείται ακριβώς από την προσπάθεια να πείσει τους γονείς να επανεύρουν την θέση τους και να ανακτήσουν την εμπιστοσύνη στους εαυτούς τους. 
Είχα πει στην Françoise Dolto*: "Λόγω των απόψεών σας οι γονείς έχουν μουγγαθεί, γι’αυτό τους συμβουλεύω να μην σας ακούν!"
Είχε ένα τέτοιο ταλέντο ώστε καθιστούσε τους γονείς παράλυτους. 
Προτιμώ τους γονείς που κάνουν λάθη, αλλά αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και τα δικαιώματά τους αυτοί "υψηλά ιστάμενοι" και τα παιδιά "χαμηλά", παρά αυτούς που καταφεύγουν στις συνταγές των ψυχιάτρων.
Le Point: Ισχυρίζεστε, εσείς ο φανατικός της ψυχαναλύσεως ότι η θέση που έχει πάρει το υποσυνείδητο μέσα στην κοινωνία μας είναι εμπόδιο στην εκπαίδευση!
Aldo Naouri: Μα η εκπαίδευση δεν είναι διαδικασία θεραπευτική! 
Είναι μια δέσμευση των ορμών! 
Η λέξη η οποία μπορεί να κάνει την μεγαλύτερη ζημιά μέσα στις οικογένειες είναι η λέξη "τραυματικός". 
Φοβόμαστε μήπως την υποστούν τα παιδιά και έτσι υφίστανται πολύ καλά την απογοήτευση, τους εμποδίζουν να μεγαλώσουν…
Είναι όπως όταν έρχονται στον παιδίατρο με τα οκτάχρονα παιδιά τους, μαζί με ένα μπιμπερό ή με μια πιπίλα στο στόμα, γιατί ο γονιός δεν ξέρει πώς να το αποτρέψει χωρίς να το "τραυματίσεi". 
Αρκεί να τους το πάρει!
Le Point: Χρησιμοποιείτε λέξεις πολύ σκληρές για τους γονείς, μα είναι προπάντων οι μητέρες που ως συνήθως μέσα στα γραπτά σας, κατηγορούνται για όλα τα κακά. 
Θα έλεγε κανείς ότι μετά από 40 χρόνια συναναστροφή στο ιατρείο σας, δεν μπορείτε ούτε να τις βλέπετε!
Aldo Naouri: Αντιθέτως, συμπάσχω με την μοίρα τους και θέλω να τις βοηθήσω! 
Τις έχουν κάτω από μια μεγάλη πίεση αυτή της μητρότητας και εκείνη του επαγγέλματος, που για να κρατηθούν έχουν βρει ένα τρόπο απλό να επιμελούνται του ναρκισσισμού τους: να αγαπιούνται από τα μικρά παιδιά τους ευχαριστώντας τα σε όλα, τιθέμενες καθολοκληρίαν στην διάθεσή τους. 
Πρόκειται για καταστροφή!
Le Point: Όμως οι σημερινές γυναίκες εργάζονται, επενδύουν έξω από τα παιδιά τους. 
Πώς μπορούν να τεθούν στην διάθεσή τους;
Aldo Naouri: Προσπαθώντας να ανακτήσουν κάθε βράδυ σε μιάμιση ώρα τις δέκα ώρες της απουσίας τους! 
Τι λάθος! 
Προσπαθώ να τις πείσω ότι η παρουσία τους δεν έχει την σημασία που της δίνουν και πως τα μωρά τους, πέντε λεπτά αφότου τις βρήκαν, είναι σαν να τις είχαν όλη την ημέρα. 
Δεν χρειάζεται κάτι να "ανακτήσουν"
Le Point: Αισθάνεται κανείς την εμπάθεια σας για τους πατεράδες… 
Είναι λίγο έντονο, μόλις εξήλθαμε από την πατριαρχική κοινωνία, μόλις που άντρας και γυναίκα βιώνουν την ισότητα και παραπονιέστε για τους φτωχούς πατεράδες.
Aldo Naouri: Παραδέχομαι την εμπάθεια. 
Αλλά ο πατέρας και η μητέρα δεν είναι ίσοι. 
Οι ενδομήτριες σχέσεις αφήνουν ίχνη ανεξίτηλα στα παιδιά, που γνωρίζουν αμέσως ποια είναι η μητέρα τους από την οποία δεν μπορούν να "απαλαγούν" ενώ ο πατέρας για ένα μωρό είναι ένας ξένος. 
Η μητέρα οφείλει να επενδύσει στο λόγο της και η κοινωνία να την στηρίξει στην αρμόζουσα θέση της, η οποία δεν είναι ανταλλάξιμη με αυτή της άφωνης μαμάς. 
Κάνουμε το αντίθετο και όλος ο κόσμος χάνει. 
Θυμόσαστε την αναφορά του δικαστή Bruel πάνω στην βία στα περίχωρα το 1998. 
Η διάγνωση ήταν χωρίς
αμφιβολία: έλλειψη του πατέρα!
Le Point: Όμως οι πατεράδες του σήμερα είναι περισσότερο παρόντες, επενδύουν πολύ περισσότερα στα παιδιά τους.
Aldo Naouri: Είναι θαυμάσιο, αλλά για μια φορά ακόμα, αν δεν επενδύσουν και δεν αναγνωρισθούν στον ρόλο τους από την φωνή της μητέρας και ολόκληρη την κοινωνία, αν θεωρούνται σαν δεύτερες μητέρες, δεν υπάρχει τίποτα να προσθέσουν στην εκπαίδευση του παιδιού. 
Ένας πατέρας μπορεί να είναι συνέχεια παρών και να μην έχει καθόλου λόγο. 
Έτσι το βλέπω! 

Δεν πρόκειται για την εισαγωγή μιας άδειας πατρότητος των δέκα πέντε ημερών με την οποία θα επαναφέρει την θέση του. 
Είναι ενθαρρυντικό η κοινωνία και οι μητέρες να δεχτούν, ότι ο πατέρας παίζει σπουδαίο διαλεκτικό ρόλο στην εκπαίδευση: ελκύστε τη μητέρα προς την θηλυκότητά της και θρυμματίστε την σχέση μητέρας παιδιού.
Le Point: Αν αυτή η "ανεπάρκεια στην εκπαίδευση" διαιωνίζεται, σε τι κίνδυνους εισέρχεται η κοινωνία;
Aldo Naouri: Ένα άτομο του οποίου η παιδική παντοδυναμία δεν έχει σταματήσει από την συνεχή εκπαίδευση, στην ώριμη ηλικία θα ζει στην αγωνία, στην φιλαυτία και στη μονομανία. Τους αναγνωρίζω αμέσως αυτούς τους ενήλικες! 
Αν οι γονείς δεν επαναεπενδύσουν στο ρόλο τους, η κοινωνία μας κινδυνεύει με ρήξη στο κοινωνικό ιστό, ο οποίος είναι ήδη παρόν. Κινδυνεύει να μείνει ακυβέρνητη.
Le Point: Στο βάθος ποιο είναι για σας το παιδί το σωστά μεγαλωμένο;
Aldo Naouri: Είναι το ήρεμο παιδί.
*Françoise Dolto (1908 –1988), γνωστή Γαλλίδα παιδίατρος και ψυχαναλύτρια που ασχολήθηκε με την ψυχανάλυση των παιδιών.

filoitexnisfilosofias.com

"καρεκλάκι της σκέψης" και άλλες τιμωρίες

γράφει η Ροζελίνα Φιλιππίδου, Ψυχολόγος / Δραματοθεραπεύτρια
Αν και ζούμε σε μια εποχή που οι ιδέες, τα πιστεύω, οι επιστήμες, προχωρούν μπροστά κι εξελίσσονται, υπάρχουν κάποιοι τομείς στους οποίους παρατηρείται μια στασιμότητα. 
Ένας από αυτούς δυστυχώς φαίνεται πως είναι ορισμένες πρακτικές που χρησιμοποιούνται για τη διαχείριση της παιδικής συμπεριφοράς. 
Το "καρεκλάκι της σκέψης" ή όπως αλλιώς θέλει να το ονομάσει κάποιος, είναι μια από αυτές.
Οι συνήθεις λόγοι που παραθέτουν όσοι χρησιμοποιούν αυτή τη μέθοδο, είναι το ότι έτσι δίνεται στο παιδί η ευκαιρία να σκεφτεί τι έκανε και/ή να ηρεμήσει. 
Με τις γνώσεις όμως που έχουμε όσον αναφορά την ανθρώπινη γνωσιακή ανάπτυξη, είναι τουλάχιστον περίεργο το να πιστεύει κάποιος πως ένα νήπιο έχει ικανότητα ανατροφοδότησης/feedback.
Τέτοιες πολύπλοκες νοητικές διεργασίες που αποτελούν τη Θεωρία του Νου/Theory of Mind, είναι αποτέλεσμα μιας ευρύτερης γνωστικής ικανότητας του ανθρώπινου μυαλού, να καταγράφει και να αναπαριστά τον τρόπο λειτουργίας του. 
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος, φτάνει να μπορεί να κατανοήσει ότι οι άλλοι σκέφτονται με τρόπο διαφορετικό από τον ίδιο, έχουν διαφορετικές επιθυμίες και προθέσεις, γύρω στα τέσσερα έτη. Παράλληλα αναπτύσσεται και η ενσυναίσθηση/empathy, γιατί και σε αυτή τη λειτουργία, ο άνθρωπος πρέπει να κατανοήσει τα συναισθήματα κάποιου άλλου.
Είναι λοιπόν τουλάχιστον παράλογο να περιμένουμε από ένα μικρότερο παιδί να πραγματοποιήσει κάποια εγκεφαλική λειτουργία, την οποία δεν έχει ακόμη οργανικά κατακτήσει.
Ας αναφερθούμε όμως και στους λόγους που δεν σχετίζονται με την ηλικία του παιδιού και καθιστούν την πρακτική αυτή αναποτελεσματική. 
Ο στόχος κάθε γονιού και παιδαγωγού θα πρέπει να είναι όχι μόνο να καταστείλει μια συγκεκριμένη συμπεριφορά τη στιγμή που εξωτερικεύεται, αλλά και να αποφευχθεί η επανάληψή της στο μέλλον.
Ο τρόπος για να γίνει αυτό, είναι το παιδί να καταλάβει τι είναι σωστό και τι όχι, να αναπτύξει δηλαδή μια εσωτερικευμένη αίσθηση ηθικής. 

Να πράττει το σωστό όχι από φόβο, αλλά γιατί κατανοεί πως είναι το σωστό και το επιλέγει συνειδητά.
Είναι άδικο να δείχνουμε τόση έλλειψη εμπιστοσύνης στα παιδιά, ώστε να μην πιστεύουμε πως μπορούν να λειτουργούν με τέτοιο τρόπο. 
Άλλωστε, αν κάποιος έχει μια συγκεκριμένη συμπεριφορά επειδή φοβάται την όποια τιμωρία, όταν ο τιμωρός δεν είναι παρόν, δεν θα υπάρχει τίποτε να τον σταματήσει.
Αν θέλουμε το παιδί μας να υιοθετήσει μια συγκεκριμένη συμπεριφορά, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος είναι να το συζητήσουμε μαζί του. 
Να του εξηγήσουμε γιατί το πιστεύουμε και να ακούσουμε τι έχει εκείνο να μας πει
Χρησιμοποιώντας λοιπόν μια τέτοιου τύπου "καρέκλα", εκτός από το ότι το παιδί δεν κατανοεί σε βάθος τι είναι σωστό και τι λάθος, δεν του μαθαίνουμε πως να επικοινωνεί με αποτελεσματικό τρόπο.
Αντί να συζητήσουμε μαζί του όταν προκύπτει κάποιο πρόβλημα, του λέμε "πήγαινε εκεί μόνος σου να σκεφτείς τι έκανες".
Πόσο λειτουργικός μπορεί να αποβεί για το παιδί ένας τέτοιος τρόπος επικοινωνίας, τόσο στις μετέπειτα σχέσεις του, όσο και την ίδια τη σχέση του με εκείνον που τον απομονώνει;
Δυστυχώς ένας γονιός δεν έχει νόημα να αρχίσει να συζητάει με το παιδί του όταν εκείνο είναι στην εφηβεία, όταν δηλαδή εκείνος θέλει να επικοινωνεί το παιδί μαζί του.
Μπορεί να είναι πιο γρήγορο και για κάποιους πιο εύκολο, το να στείλεις ένα παιδί στη γωνία, από το να αφιερώσεις χρόνο και ενέργεια για να του διδάξεις κάτι.
Η εποικοδομητική όμως επικοινωνία, όπως και οι ασφαλείς σχέσεις, είναι κάτι που χτίζεται μέσα στο χρόνο.
Τέλος, ο ενήλικας που επιλέγει να χρησιμοποιήσει τέτοιες μεθόδους πειθαρχίας, θα έπρεπε να αναλογιστεί το κατά πόσο ο στόχος του είναι να διδάξει κάτι στο παιδί ή απλά να επιδείξει τη δύναμη και την εξουσία που ο ίδιος έχει.
Δεν θα πρέπει όμως να ξεχνάει πως ο σεβασμός είναι κάτι που κερδίζεται και όχι επιβάλλεται, γιατί τότε πάλι οι πράξεις του παιδιού θα εξαρτώνται από το αν εκείνος είναι μπροστά ή όχι.
Επίσης, καμία ασφαλής σχέση δε βασίζεται στο φόβο. 
Αυτοί είναι κάποιοι από τους πιο σημαντικούς λόγους γιατί η πρακτική με το "καρεκλάκι της σκέψης" δε μπορεί να έχει τα αποτελέσματα που επιθυμεί ο ενήλικας που την επιβάλλει. Ακόμη κι αν νομίζει πως έχει πετύχει να αλλάξει μια συμπεριφορά του παιδιού, αυτό συμβαίνει επιφανειακά και βραχυπρόθεσμα.
Δεν έχει πετύχει να αλλάξει αυτό που πιστεύει το παιδί για την πράξη του, απλά του έχει στερήσει την ευκαιρία να κατανοήσει τι είναι σωστό και τι λάθος, του έχει δείξει ένα δυσλειτουργικό τρόπο επικοινωνίας, τον έχει κάνει να αισθανθεί μειονεκτικά.
Για όλους αυτούς τους λόγους, την ώρα που ένα παιδί κάθεται στην καρέκλα απομονωμένο, το πιο πιθανό είναι να σκέφτεται είτε κάτι τελείως άσχετο, είτε πως να μην το πιάσουν την επόμενη φορά που θα το επαναλάβει!

MUDr Vassaras Alexandros: Θα γυρνάει το παιδί σπίτι και θα έχει όρεξη να σας ακούει; Θα πάει φροντιστήριο, γυμναστήριο, ωδείο, κολυμβητήριο και μετά θα πάει για ύπνο … τι ωραια το τακτοποιήσατε … δεν το στέλνετε και εσώκλειστο να μην αλλάζετε και σεντόνια ;;!

συγκλονιστικό - γραμμένο από τον MUDr Vassaras Alexandros

https://www.facebook.com/vassaras.alexandros/posts/pfbid077PVdy88ej2vaoQPzYihGrNyTCxHBSHuv1TFCrzDf2XKFnkpCeLUQeFtx77XfMNRl
Θα γυρνάει το παιδί σπίτι και θα έχει όρεξη να σας ακούει; Θα πάει φροντιστήριο, γυμναστήριο, ωδείο, κολυμβητήριο και μετά θα πάει για ύπνο … 
τι ωραια το τακτοποιήσατε … 
δεν το στέλνετε και εσώκλειστο να μην αλλάζετε και σεντόνια ;;! 
~~~~~~~~~~~~
Δηλαδή οι δάσκαλοι θα αναλάβουν το πρόγραμμα σπουδών των παιδιών ;
Δάσκαλοι υπάρχουν λογιών λογιών …(διάφορες αποχρώσεις σε όλες τις πτυχές του ανθρώπου, 
οικονομικες, 
πολιτικές, 
κοινωνικες - τρανταχτό παράδειγμα οι ΗΠΑ)   
Δηλαδή τα παιδιά θα κάθονται στο σχολείο να κάνουν τα μαθήματα τους ; 
Στο σπίτι θα κάθονται οι γονείς στο κινητό τους … να υποθέσω ; 
Τα παιδιά θα έρχονται «διαβασμένα» με οτιδήποτε τους έμαθαν και ο έλεγχος από τους γονείς και της ύλης και του επιπέδου γνώσης του παιδιού θα πάει περίπατο… 
ξαφνικά θα διαπιστώσουν οι γονείς ότι δεν γνωρίζουν τα παιδιά τους …;;! 
Επειδή βγάζουν τα παπούτσια τους τσιμπήσατε όλοι και σας άρεσε το άρθρο ;
Εσείς τα βγάζετε τα παπούτσια στο σπίτι σας ; 
Το μάθατε αυτό στα παιδιά σας ; 
Θα μαλώνουν κάποια, θα γίνετε bullying, θα φοβούνται κάποια, θα ντρέπονται να ρωτήσουν απορίες κάποια, θα φτιάξουν έναν κόσμο «μικρών», θα δημιουργήσουν κλίκες και ομάδες, ανάλογα με τα φρονήματα του κάθε επιτήδειου ή κάποιο άλλο θέμα θα προκύψει … 
και εσείς θα το μάθετε πότε ; 
Όταν ενηλικιωθεί …
Θα τρώνε προφανώς ότι τους δίνουν στο σχολείο (εντομομπιφτεκια με σως κατσαριδας) και φυσικά κρουασάν και κοκακολα άφθονη ! 
Ούτε καβγάδες … 
Τη δημοκρατία, τη συζήτηση και τις "φυσικές συνέπειες" στο σπίτι δεν την μάθατε ακόμη…; Ευκαιρία να μην την μάθετε ποτέ !! 
Ούτε γκρίνια … 
ας το πούμε και αλλιώς για να μεγαλώσει η πρόταση, εεε; 
Πάτε καλά εδώ μέσα ; 
Αν δεν θέλετε στα πόδια σας τα παιδιά, γιατί τα κάνατε ; 
Αν δεν θέλετε να διαμορφώσετε χαρακτήρα, θα επιτρέψετε σε κάποιον δάσκαλο τυχαία να αναλάβει να φτιάξει χαρακτήρα στο παιδί σας ;; 
Τι θέλετε 25 παιδιά ένα χαρακτήρα ;; 
Δεν είναι καλύτερα 25 παιδιά με 25 χαρακτήρες ;; 
Ομογενοποίηση λέγετε αυτό !!
Θα ακολουθούν το ρυθμό του πιο δύσκολου μαθητή μέσα στην τάξη και θα ακολουθούν φυσικά τις οδηγίες του επιτελικού κράτους σε θέματα υγείας και «πρόληψης» ! 
Θα μαθαίνει να είναι υπάλληλος από νωρίς … οτι το σχολείο είναι η δουλειά του και ότι εκεί θα τελειώνει την ύλη που έχει να διαβάσει για να γυρίσει σπίτι να ξεκουραστεί … αμ δε στο σπίτι, πάλι θα έχει εκατό δραστηριοτητες να επιτελέσει … μηδενικός χρόνος για παιχνίδι, κοινωνικοποίηση και συναναστροφή με την οικογενειακή ζωή … θα είναι πάντα κουρασμένα τα «καημένα» …
Θα γυρνάει το παιδί σπίτι και θα έχει όρεξη να σας ακούει; 
Θα πάει φροντιστήριο, 
γυμναστήριο, 
ωδείο, 
κολυμβητήριο και μετά θα πάει για ύπνο … τι ωραια το τακτοποιήσατε … δεν το στέλνετε και εσώκλειστο να μην αλλάζετε και σεντόνια ;;! 
Έτσι κάπως έρχεται η κυβέρνηση μετά και λεει τα παιδιά ανήκουν στην κυβέρνηση … εσείς απλώς θα τους αγοράζετε ρούχα, Η/Υ και κινητά τηλέφωνα  και θα πληρώνετε τα έξοδα των εκπαιδευτικών (;!;) ταξιδιών που θα κάνουν με την δασκάλα ή δάσκαλο τους… 
Καλοί μου γονείς πάτε καλά !;; 
Σας άρεσε το περιτύλιγμα ή οι φωτογραφίες ;; 
Γιατί δεν φαίνεται να καταλάβατε τί διαβάσατε !!!
ΑΝΤΙ ΝΑ ΖΗΤΑΤΕ ΚΑΤ’ΟΙΚΟΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ (Homeschooling)… να έχετε τα παιδιά υπό την σκεπή σας και να μεγαλώσετε όλη μαζί ως μια οικογένεια … 
ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΑΤΕ το να σας αποξενώσουν ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ από τα παιδιά σας !

Τα παιδιά που έχουν αυτές τις συνήθειες διαθέτουν "πολύ ευαίσθητο" εγκέφαλο – και οι ειδικοί στην ανατροφή των παιδιών λένε ότι αυτό είναι «πλεονέκτημα»

Τα παιδιά υψηλής ευαισθησίας έχουν ιδιαίτερες δεξιότητες που οι γονείς πρέπει να τα βοηθήσουν να τα αναδείξουν και να μάθουν να τα αξιοποιούν
Χωρίς να το εννοούν, οι γονείς μπορούν να έχουν έναν τρόπο να κάνουν τα παιδιά να αισθάνονται ότι κάτι δεν πάει καλά με αυτά. 
Ως σύμβουλοι ανατροφής, οι Jenn Granneman και η Andre Solo έχουνε δει αυτό να συμβαίνει συχνά με πολύ ευαίσθητα παιδιά. 
Πολλοί γονείς βλέπουν την ευαισθησία ως ένα κακό χαρακτηριστικό – ότι μας κάνει να δείχνουμε καταβεβλημένοι, παθητικοί ή ακόμα και αδύναμοι – και την αποθαρρύνουν με φράσεις όπως "Σταμάτα να κλαις!" ή 

"Ξεπέρασέ το!"
Όμως, ψυχολόγοι και νευροεπιστήμονες ανακάλυψαν ότι, στο σωστό περιβάλλον, τα παιδιά με πολύ ευαίσθητο εγκέφαλο έχουν σπάνια πλεονεκτήματα.
Το πλεονέκτημα της ενσυναίσθησης των πολύ ευαίσθητων παιδιών
Όχι μόνο τα πολύ ευαίσθητα παιδιά δείχνουν περισσότερη δημιουργικότητα, επίγνωση και ανοιχτό μυαλό από τα λιγότερο ευαίσθητα παιδιά, αλλά διαθέτουν ένα υποτιμημένο χαρακτηριστικό: την ενσυναίσθηση.
Σε μια μελέτη, οι ερευνητές ζήτησαν από τους συμμετέχοντες να κοιτάξουν φωτογραφίες ανθρώπων που είτε χαμογελούσαν είτε έδειχναν λυπημένοι. 
Διαπίστωσαν ότι ο εγκέφαλος των ευαίσθητων ανθρώπων έδειξε το υψηλότερο επίπεδο ενσυναίσθησης.
Ο εγκέφαλός τους φωτίστηκε επίσης περισσότερο σε τομείς που σχετίζονται με τον σχεδιασμό δράσης. 
Αυτό δείχνει ότι –όπως συχνά αναφέρουν οι ευαίσθητοι άνθρωποι– δεν μπορούσαν να παρακολουθήσουν έναν άγνωστο να πονάει χωρίς να αισθάνονται έντονη επιθυμία να βοηθήσουν.
Και δεδομένου ότι τα ευαίσθητα παιδιά επηρεάζονται περισσότερο από τις εμπειρίες τους από τους συνομηλίκους τους, ωφελούνται περισσότερο από την υποστήριξη, την εκπαίδευση και την ενθάρρυνση. 
Αυτό το αίσθημα ενίσχυσης τους προσφέρει υψηλές επιδόσεις.
Έχει το παιδί σας πολύ ευαίσθητο εγκέφαλο;
Σύμφωνα με την ψυχολόγο Elaine Aron, η οποία έκανε δημοφιλή τον όρο «υψηλά ευαίσθητο άτομο», περίπου ένα στα πέντε παιδιά είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα.
Εδώ είναι τα πιο κοινά σημάδια:

-. Παρατηρούν λεπτές λεπτομέρειες, όπως τη νέα εμφάνιση ενός δασκάλου ή όταν τα έπιπλα έχουν μετακινηθεί.

-. Οι διαθέσεις των άλλων τους επηρεάζουν πραγματικά. Απορροφούν εύκολα συναισθήματα από τους άλλους, αναλαμβάνοντας τα συναισθήματά τους σαν να είναι δικά τους.

-. Δυσκολεύονται να ξεπεράσουν έντονα συναισθήματα όπως θυμό ή ανησυχία.

-. Παραπονιούνται όταν τα πράγματα αισθάνονται άσχημα (π.χ. Νιώθουν άγχος και κούραση σε θορυβώδη, πολυάσχολα περιβάλλοντα, όπως γυμναστήρια ή πάγκοι αρωμάτων λόγω των έντονων οσμών).

-. Μισούν να αισθάνονται ότι πρέπει να βιαστούν και προτιμούν να κάνουν τα πράγματα πιο προσεκτικά.

-. Ανταποκρίνονται καλύτερα στην ήπια διόρθωση παρά στην σκληρή πειθαρχία.

-. Κάνουν οξυδερκή σχόλια και φαίνονται σοφοί για την ηλικία τους.

-. Έχουν μια ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ.

-. Διαβάζουν καλά τους ανθρώπους και μπορούν να συμπεράνουν, με εκπληκτική ακρίβεια, τι σκέφτονται ή αισθάνονται.

-. Αρνούνται να φάνε ορισμένα τρόφιμα λόγω των μυρωδιών ή της υφής.

-. Τρομάζουν εύκολα με ξαφνικούς θορύβους.

Εάν κάποια από αυτά τα χαρακτηριστικά περιγράφει το παιδί σας, θυμηθείτε ότι είναι θετικό. 

Τα πολύ ευαίσθητα παιδιά έχουν μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση στο περιβάλλον τους και αυτό είναι μια επιπλέον δύναμη.
Πώς μπορούν οι γονείς να βοηθήσουν τα ευαίσθητα παιδιά να ευδοκιμήσουν
1. Θέστε προσδοκίες δίνοντας επιπλέον χρόνο.
Τα ευαίσθητα παιδιά χρειάζονται χρόνο για να σκεφτούν τα πράγματα καλά και το να γνωρίζουν προκαταβολικά τις προσδοκίες σας τους δίνει μια επιλογή: 
Ξέρουν τι θα συμβεί αν ανταποκριθούν σε αυτές τις προσδοκίες και ξέρουν ότι θα υπάρξουν συνέπειες αν δεν το κάνουν.
Μπορεί να είναι τόσο απλό όσο να πεις: 
"Σήμερα επισκεπτόμαστε τη γιαγιά στο γηροκομείο. Θα χρειαστεί να χρησιμοποιήσουμε εσωτερικές φωνές και ήρεμα σώματα γιατί μερικοί άνθρωποι εκεί δεν αισθάνονται καλά"
2. Ασκήστε ήπια πειθαρχία.
Επειδή τα ευαίσθητα παιδιά αισθάνονται τα πράγματα έντονα, τα συναισθήματά τους πληγώνονται πιο εύκολα και μπορούν να λάβουν μια επίπληξη πιο βαριά.
Επομένως, αντί να τα βάζετε σε τάιμ άουτ, δημιουργήστε ένα μέρος ηρεμίας με αντικείμενα άνεσης (π.χ. λούτρινα ζωάκια, μια βαριά κουβέρτα) όπου μπορούν να πάνε αν δυσκολεύονται να ρυθμίσουν τα συναισθήματά τους.
Μετά την πειθαρχία, δώστε τους θετικές επιβεβαιώσεις και διαβεβαιώστε τα για το πόσο πολύ τα αγαπάτε.
3. Γίνετε ο συναισθηματικός προπονητής τους.
Ως γονιός, διδάσκετε ήδη στα παιδιά σας δεξιότητες συναισθηματικής ρύθμισης κάθε μέρα, διαμορφώνοντας τον τρόπο με τον οποίο χειρίζεστε τα συναισθήματά σας, είτε πρόκειται για εργασιακό άγχος είτε για μια κατάρρευση του παιδιού σας.
Όσο πιο συνειδητός μπορείτε να είστε σχετικά με αυτό, τόσο καλύτερο είναι το παράδειγμα που δίνετε.
4. Να είστε ο συνήγορος τους.
Μιλήστε για την ευαισθησία του παιδιού σας με τους δασκάλους του στην αρχή της σχολικής χρονιάς, προτού προκύψουν πιθανές συγκρούσεις ή εσφαλμένες αντιλήψεις.
Και όταν το παιδί σας χρησιμοποιεί την ευαισθησία του (π.χ. εφαρμόζει τη φαντασία του, δείχνει ενσυναίσθηση για έναν φίλο που περνάει μια δύσκολη περίοδο), πείτε του πόσο περήφανος είστε γι’ αυτό.
5. Περιεργαστείτε τον κόσμο τους.
Αφιερώστε χρόνο για να μιλήσετε και να παίξετε μαζί τους ένας προς έναν, χωριστά από τα αδέρφια τους.
Κάντε ερωτήσεις ανοιχτού τύπου. 
Για παράδειγμα, 

"Τι ήταν δύσκολο για σένα σήμερα;» θα δημιουργήσει περισσότερο χώρο για συζήτηση από το «Είχες μια κακή μέρα;"
Προσπαθήστε να καταλάβετε τι βιώνει το παιδί σας στο σώμα του και μέσα από τις πέντε αισθήσεις του. 
Οι απαντήσεις τους μπορεί να σας εκπλήξουν.

childit.gr

Πως να μεγαλώσεις υγιεινά ένα παιδί, σε έναν ανθυγιεινό κόσμο

 

Τα θέματα της διατροφής, της άσκησης και της πρόληψης απασχολούν έντονα τους γονείς.

Πως να μεγαλώσεις υγιεινά ένα παιδί, σε έναν ανθυγιεινό κόσμο

Θέλουμε να δώσουμε στα παιδιά μας ότι καλύτερο μπορούμε.
Είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε ότι το παιδικό σώμα αναπτύσσεται και αλλάζει ταχύτατα. 

Το παιδικό σώμα έχει μεγαλύτερη ανάγκη από αυτό του ενήλικα από πλήρεις τροφές με υψηλή θρεπτική αξία (πλούσιες σε συστατικά όπως βιταμίνες, ιχνοστοιχεία, πρωτεΐνες κ.λπ.) που θα το βοηθήσουν να αναπτυχθεί σωστά. 
Όσο λιγότερο επεξεργασμένες και όσο λιγότερα χημικά πρόσθετα περιέχουν οι τροφές που λαμβάνουν τα παιδιά μας, τόσο πιο υγιή  θα είναι στο μέλλον.

Η πληροφόρηση των γονιών και η προετοιμασία τους για το πώς θα διαχειριστούν τη γοητεία που ασκεί στο παιδί τους η κακή διατροφή, είναι πρωταρχικής σημασίας

Μια εύκολη, υγιεινή ρουτίνα είναι το δυνατό σας σημείο. 

Να θυμάστε ότι χτίζετε γερά διατροφικά θεμέλια για τη δίαιτα των παιδιών σας έτσι ώστε η υγιεινή διατροφή να είναι μέρος της καθημερινότητας τους για την υπόλοιπη ζωή τους.

Όσο πιο νωρίς ξεκινήσετε, τόσο πιο εύκολες και πιο αποτελεσματικές θα είναι οι προσπάθειες σας

Τα παιδιά που θηλάζουν έχουν μόνον πλεονεκτήματα κατά τη διάρκεια της ζωής τους σε σχέση με τα παιδιά που λαμβάνουν τεχνητές φόρμουλες γάλακτος σε σκόνη. 

Μειωμένη επίπτωση της παχυσαρκίας, καλύτερο ανοσοποιητικό, μειωμένη επίπτωση του διαβήτη, καλύτερη νευροκινητική εξέλιξη είναι μερικά από τα οφέλη.
Ακόμη και αν οι περιστάσεις σας επιτρέπουν να θηλάσετε το παιδί σας για ένα μικρό μόνο χρονικό διάστημα, τα οφέλη που θα αποκομίσει είναι τεράστια και θα γίνουν εμφανή κατά την διάρκεια της ζωής του.  

Οι πρώτες στερεές τροφές που πρέπει να φάει ένα  παιδί θα πρέπει να μην είναι επεξεργασμένες

Καρότα, μπρόκολο, μαγειρευτή κολοκύθα και άλλα λαχανικά και φρούτα όπως αβοκάντο, μπανάνα και καρπούζι. 

Τα νήπια δεν θα πρέπει καν να γνωρίζουν ότι τροφές όπως τα μακαρόνια και τα παγωτά υπάρχουν!
Οι γονείς που διαμαρτύρονται «μα πώς να τα ταΐσω υγιεινά αν το μόνο που τρώνε είναι μακαρόνια με τυρί;» έχουν ξεκινήσει με λάθος τρόφιμα στη κουζίνα και θα πρέπει να υπομείνουν μερικά βίαια ξεσπάσματα προτού καθιερώσουν έναν καλύτερο τρόπο διατροφής.

Η τηλεόραση εκπαιδεύει για την κατανάλωση επεξεργασμένων τροφών και για ένα φαρμακευτικό τρόπο ζωής

Μέσα από την τηλεόραση προωθούνται συνεχώς μηνύματα από τα οποία εσείς μάταια προσπαθείτε να απομακρύνετε τα παιδιά σας:
•    Φάτε έξω, ή ανοίξτε μια συσκευασία που θα σας προσφέρει 
      ένα έτοιμο παρασκευασμένο φαγητό.
•    Σερβιριστείτε ένα ποτήρι χρωματισμένου υγρού.
•    Η ζωή σας δεν είναι αρκετά ευτυχισμένη μέχρι να πάρετε κάποιο χάπι.
Είτε ξεφορτωθείτε την τηλεόραση, είτε κρατήστε την σε ένα δωμάτιο που θα παραμένει πάντοτε κλειδωμένο. Δείτε τηλεόραση περιστασιακά, όλοι μαζί μια ταινία ή κάποιο πρόγραμμα που θα έχετε επιλέξει και θα ταιριάζει στην ηλικία τους).

Οι δάσκαλοι ξεχωρίζουν αμέσως τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς τηλεόραση: είναι αυτά που έχουν καλή εστίαση και μεγάλες χρονικές περιόδους συγκέντρωσης 

Κάποιες οικογένειες που αποφασίζουν να καταργήσουν την τηλεόραση αφού τα παιδιά τους έχουν ήδη αγκιστρωθεί, μπορούν να επιλύσουν το θέμα με διάφορους τρόπους:
Μια μέρα, η TV «χαλάει» μυστηριωδώς και οι γονείς απλώς δεν τα καταφέρνουν να πάρουν καινούργια. Ή σκεφτείτε κάποιο τρόπο όπως το να κατεβάζετε την ασφάλεια από τον ηλεκτρικό πίνακα κ.ά. 
Χρησιμοποιείστε το χρόνο που θα κερδίσετε από την τηλεόραση για να βάλετε μουσική στα παιδιά, να χορέψουν, να ζωγραφίσουν, να πάτε μια βόλτα στην παιδική χαρά.

Οι πρώτοι φίλοι των παιδιών σας είναι τα παιδιά των δικών σας φίλων

Είναι πολύ σημαντικό στην προσπάθεια σας να δημιουργήσετε ένα υγιεινό σπιτικό να φέρετε στην ζωή σας μητέρες και πατεράδες που να είναι αφοσιωμένοι σε ένα παρόμοιο τρόπο ζωής με το δικό σας, ειδικά αν έχετε να πολεμήσετε και με συγγενείς που ζουν αποκλειστικά με άχρηστες συσκευασμένες τροφές και junk-food. 

Κρατήστε το πρόχειρο φαγητό έξω από το σπίτι

Η μάχη για την καλή διατροφή κερδίζεται ή χάνεται στο supermarket. Αν μπορείτε να προσπεράσετε το διάδρομο με τις επεξεργασμένες τροφές και να συνεχίσετε αδιάφορα, έχετε νικήσει.
Κάντε μια χάρη σε σας και στα παιδιά σας. Όταν ψωνίζετε όλοι μαζί μην περνάτε καν από τους διαδρόμους με τις επεξεργασμένες τροφές. Ψωνίστε στην περιοχή με τα λαχανικά, τα φρούτα, τα κρέατα και τα γαλακτοκομικά. Εμπλέξτε τα παιδιά σας και βάλτε τα να κάνουν επιλογές μεταξύ αυτών. Αχλάδια, ροδάκινα ή δαμάσκηνα; Σπανάκι, λάχανο ή μαρούλι; Πουλερικά, ψάρι ή κόκκινο κρέας; Οι επιλογές τους θα είναι οι πιο νόστιμες, γιατί τα διάλεξαν τα ίδια!

Το να συζητάτε με τα παιδιά σας είναι το πιο σημαντικό πράγμα που μπορείτε να κάνετε

Όσο οι διαφορές μεταξύ της διατροφής των παιδιών σας και των άλλων γίνονται πιο καταφανείς, τόσο περισσότερη συζήτηση είναι απαραίτητη. Επιτρέψτε στα παιδιά σας να εκτιμήσουν ότι η οικογένεια σας κινείται σε μια πρωτοποριακή κατεύθυνση σε σχέση με τη σωστή διατροφή και τον τρόπο ζωής.

Άσκηση

Βάλτε τα παιδιά σας σε κίνηση. Απομακρύνετε τα παιδιά σας από τον καναπέ και μετακινήστε τα προς την παιδική χαρά. Στην πραγματικότητα το να τρέχουν και να πηδάνε – αντί να κολυμπούν ή να κάνουν ποδήλατο – είναι ο καλύτερος τρόπος ώστε τα παιδιά σας να ενισχύσουν και να αναπτύξουν σωστά τα οστά τους.
Σύγχρονες μελέτες δείχνουν ότι το τρέξιμο και το πήδημα, που είναι μέρος του φυσικού τρόπου παιχνιδιού, διεγείρουν συγκεκριμένους υποδοχείς στα οστά και αυξάνουν τη μέγιστη οστική πυκνότητα.   

Στην Υγειά Σας!

Dr. Δημήτρης Τσουκαλάς, MD

Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Universita' degli Studi di Napoli, Federico II

Πρόεδρος του European Institute of Nutritional Medicine, E.I.Nu.M

Η αισιοδοξία των γονέων μεταδίδεται στα παιδιά και τα κάνει πιο ευτυχισμένα

Αν θέλετε να μεγαλώσετε επιτυχημένα παιδιά, αρχίστε να δείχνετε αισιοδοξία σε τακτική βάση.
"Οι πεποιθήσεις και οι στάσεις μας μεταδίδονται στα παιδιά μας.
Αν η απαισιοδοξία χτίζεται μέρα με τη μέρα και γίνει δεύτερη φύση μας, μόνιμη και διάχυτη, στερεί κάθε ελπίδα από τα παιδιά μας και θα μπορούσε να γίνει μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία.
Όταν πρόκειται για την ανατροφή των παιδιών, η στάση μας ως γονιού είναι μεταδοτική. 
Μια αισιόδοξη προοπτική μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να ευδοκιμήσουν, ενώ η διάχυτη αρνητικότητα μπορεί να τα κάνει να χάσουν το ενδιαφέρον και την ελπίδα τους, δημιουργώντας ένα τεράστιο εμπόδιο να έχουν μια ευτυχισμένη και επιτυχημένη ζωή", επισημαίνει η εκπαιδευτική ψυχολόγος και ειδικός σε θέματα γονέων Michele Borba.
Τα παιδιά χρειάζονται αισιοδοξία για να ευδοκιμήσουν
Ο εγκέφαλό μας μπορεί να εκπαιδευτεί ώστε να είναι πιο αισιόδοξος.
Και η αισιοδοξία ενεργοποιεί έναν απλό διακόπτη στο μυαλό των παιδιών. 
Αρχίζουν να βλέπουν τις προκλήσεις ως εμπόδια που μπορούν άνετα να ξεπεραστούν, αντί σε κάθε εμπόδιο να "σηκώνουν τα χέρια ψηλά" αποφεύγοντας να "παλέψουν" για οτιδήποτε.
Η απαισιοδοξία μπορεί να είναι δύσκολο να αποφευχθεί στον σημερινό κόσμο, όπου οι άνθρωποι  βομβαρδίζονται συνεχώς με άσχημα νέα.
Αλλά όταν οι γονείς κολλάνε και συνεχώς ανησυχούν για οτιδήποτε αρνητικό και άσκημο συμβαίνει, τα παιδιά τους τείνουν να εκδηλώνουν τα ίδια συναισθήματα και περισσότερο άγχος και στρες.
"Νομίζω ότι είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους βλέπουμε μια τόσο τεράστια κρίση ψυχικής υγείας στα παιδιά μας", επισημαίνει η γιατρός
Αυτό καθιστά ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη επίδειξης αισιοδοξίας από μέρους των γονιών, ειδικά για να διασφαλίσουν πως τα παιδιά τους θα μπορούν να χειριστούν τα σκαμπανεβάσματα της ζωής χωρίς να χάνουν την ελπίδα, ώστε στη ζωή τους να επιτύχουν την ευτυχία και την επιτυχία.
"Αυτός είναι ίσως ένας από τους υψηλότερους στόχους μας ως γονείς και η μεγαλύτερη ικανοποίηση, ειδικά όταν ένα παιδί λέει, ”θα συνεχίσω να προσπαθώ για να επιτύχω αυτό που θέλω και αυτό που κάνω" αντί να πει ”ποιός ο λόγος να ασχοληθώ; γιατί να προσπαθήσω; γιατί να μπω στον κόπο να το κάνω αυτό”
Οι γονείς μπορεί να χρειαστεί να προσαρμόσουν τη δική τους προοπτική
Ακόμα κι αν προσπαθούμε να μην δείχνουμε τις ανησυχίες μας στα παιδιά μας, το άγχος μας θα τα επηρεάσει και θα μεταφερθεί σε αυτά, ειδικά τα μεγαλύτερα παιδιά μπορούν να καταλάβουν από τις κινήσεις και την συμπεριφορά του σώματος αν είμαστε αγχωμένοι και ανήσυχοι.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ξεκινήσουμε εξετάζοντας τις δικές μας συνήθειες. 
Κλείνουμε την τηλεόραση όταν αρχίζουν οι επανωτές ριπές των αρνητικών ειδήσεων. Προσπαθούμε να επαναλαμβάνετε θετικές σκέψεις και σιωπηλά και φωναχτά, τις μέρες που το άγχος και το στρες σας κατακλύζει, μια τακτική που οι ψυχολόγοι λένε πως βοηθάει στη μείωση του στρες και στην ενίσχυση της αυτοεκτίμησης.
Να θυμόμαστε ότι η αισιοδοξία μπορεί να διδαχθεί, κάτι που είναι καλά νέα τόσο για τους γονείς όσο και για τα παιδιά.
"Την επόμενη φορά που θα συμβεί κάτι, λέμε  "δεν πειράζει, θα το ξεπεράσουμε εύκολα και γρήγορα" και αν συνεχίζουμε να το λέμε, στην πραγματικότητα μεταδίδουμε στο παιδί μας την αισιοδοξία μας. 
Και το πιο εκπληκτικό είναι ότι πολύ συχνά τα παιδιά αντιδρούν ακριβώς όπως εμείς"  επισημαίνει η γιατρός
Η προώθηση της αισιοδοξίας δεν σημαίνει να ζεις με άρνηση
Το να ασκούμε την αισιοδοξία δεν σημαίνει να είμαστε μη ρεαλιστές ή τυφλοί απέναντι στα πολλά πραγματικά προβλήματα του κόσμου. 
Η απενεργοποίηση των ειδήσεων δεν έχει να κάνει με το να ζούμε σε άρνηση.
Έχει να κάνει με το να αναγνωρίζουμε πότε μια συμπεριφορά ενισχύει το άγχος και να μην το παρακάνουμε.
Η θετική σκέψη δεν σημαίνει ότι αγνοούμε τους στρεσογόνους παράγοντες της ζωής. 
Απλώς προσεγγίουμε τις δυσκολίες με πιο παραγωγικό τρόπο.
Ο στόχος μας δεν είναι να μεγαλώνουμε κλείνοντας τα μάτια, αλλά να μπορούμε να διαχειριστούμε με ένα αισιόδοξο τρόπο τις δύσκολες καταστάσεις.
Δε κρύβουμε από τα παιδιά μας τις δύσκολες και άσκημες καταστάσεις που συμβαίνουν γύρω μας, γιατί έτσι και αλλιώς θα τις μάθουν, απλά τους δείχνουμε τον τρόπο να τις αντιμετωπίσουν και να τις διαχειριστούν μα τον καλύτερο δυνατόν τρόπο.
Μπορούμε να τους εμφυσήσουμε την αισιοδοξία και να τους δείξουμε τις καλύτερες  προοπτικές.
Έτσι στο τραπέζι του δείπνου συζητάμε με τα παιδιά μας τα θετικά πράγματα που συμβαίνουν στην καθημερινή μας ζωή και μοιραζόμαστε μαζί τους τα καλά νέα από όλο τον κόσμο.
"Βοηθήστε τα παιδιά σας να δουν ότι μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Μόλις αρχίσουν να το βλέπουν αυτό, αναπτύσσουν μια απίστευτη νοοτροπία, η οποία στην ουσία λέει "θα το καταφέρω αυτό", επειδή αρχίζουν να αναγνωρίζουν ότι μπορούν να φέρουν εκείνα την αλλαγή".
Η οικοδόμηση ενός αισιόδοξου οράματος για τη ζωή επιτρέπει σε κάποιον να έχει έναν πλήρη διαπροσωπικό κόσμο παρά τις δυσάρεστες συνθήκες και αυτό μειώνει τα συναισθήματα θλίψης/κατάθλιψης και άγχους, 
αυξάνει τη διάρκεια ζωής μας, καλλιεργεί ισχυρότερες σχέσεις με τους άλλους και παρέχει μια ικανότητα αντιμετώπισης των δυσκολιών που μας προκύπτουν.
Το να είμαστε αισιόδοξοι μάς επιτρέπει να χειριζόμαστε καλύτερα τις αγχωτικές καταστάσεις, γεγονός που μειώνει τις βλαβερές επιπτώσεις του στρες στην υγεία στο σώμα μας.
Στην πραγματικότητα, οι ειδικοί ισχυρίζονται ότι η πραγματική διαφορά μεταξύ αισιόδοξων και απαισιόδοξων δεν έγκειται στο επίπεδο ευτυχίας τους ή στο πώς αντιλαμβάνονται μια κατάσταση, αλλά στο πώς την αντιμετωπίζουν και την διαχειρίζονται!!!

                 κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina
nbcnews
cnbc

Η παγίδα των social media

Η παγίδα των social media
“Πριν λίγες μέρες ενώ ήμουν στην πισίνα είδα μια νεαρή μαμά και την μικρή της κόρη να μπαίνουν στο χώρο της πισίνας ντυμένες με πολύ ωραία μαγιό.
Η μαμά, με τις τέλειες χαλαρές μπούκλες δεμένες σε μια προσεκτικά «ατημελητη» ουρά, πέρασε τα πρώτα λεπτά μιλώντας δυνατά στο κινητό της με μια φίλη, ενώ η κόρη της στεκόταν όρθια περιμένοντας να μπει στην πισίνα.
Στη συνέχεια, αφού βρήκε τη σωστή γωνία και το σωστό φως, η μαμά έβγαλε το τρίποδο της και έβγαλε μερικές selfies με την κόρη της.
Η κόρη ζήτησε να μπει στην πισίνα.
Η μαμά είπε ότι θα περιμένει και μετά θα βγάλει φωτογραφία την κόρη της μπροστά από την πισίνα, μετά θα μπει στην πισίνα και μετά θα βγει από την πισίνα.
Η μικρή χαμογέλασε πλατιά και είπε "τυρί" σαν να το έχει κάνει εκατομμύρια φορές. Μετά η μαμά της είπε ότι μπορούσε να βουτήξει.
Ο μικρή κολύμπησε για μερικά λεπτά.
Η μαμά κάλεσε μια φίλη από το τηλέφωνό της και ξεκίνησε άλλη συζήτηση ενώ η Μικρή ευγενικά και επανειλημμένα την ρωτούσε "Μαμά, μπορείς να έρθεις μαζί μου στο νερό, σε παρακαλώ; "
Την αγνοούσε.
"Μαμά, θα ερθεις να παίξεις μαζί μου;"
"Ρώτησε άλλες 4 φορές. Η μαμά την κοίταξε αλλά δεν έκλεισε ποτέ το τηλέφωνο. Μετά από 10 λεπτά η μαμά τελείωσε την κλήση της, πήρε το αντηλιακό που δεν εφαρμόστηκε ποτέ, τα παιχνίδια νερού που δεν άγγιξαν ποτέ το νερό, και μετά η κόρη της βγήκε από την πισίνα.
Κάθισα εκεί και σκεφτόμουν τί είχα δει. Φανταζόμουν τις φωτογραφίες που τράβηξε να είναι τέλεια επεξεργασμένες και να δημοσιεύονται στα social media με τίτλο όπως "Ώρα για πισίνα με το κορίτσι μου! #Makingmemories".
Και σκέφτηκα ότι κάπου, μια άλλη μαμά θα είναι σπίτι με τα παιδιά της, το σπίτι χάλια με τα παιχνίδια παντού, τα μαλλιά της ανάστα και τα ρούχα της βρώμικα με σάλιο ή φυστικοβούτυρο.
Θα είναι κουρασμένη γιατί πέρασε τη μέρα μαγειρεύοντας, φροντίζοντας, καθαρίζοντας και παίζοντας με τα παιδιά της.
Θα δει αυτή τη φωτογραφία και θα συγκρίνει τον εαυτό της με την τέλεια μαμά στην πισίνα.
Ο εσωτερικός κριτής ίσως της ψιθυρίσει στο αυτί «δεν είσαι αρκετά καλή...
Δεν μοιάζεις με εκείνη τη μαμά στην πισίνα...
Δεν έχεις λεφτά για να αγοράσεις τέτοια ακριβά μαγιό και δεν έχεις χρόνο να φτιάξεις τέλειες αναμνήσεις σαν αυτή" 
και φοβαμαι ότι αυτή η μαμά θα το πιστέψει. Θα νιώσει σαν αποτυχία.
Ποτέ δεν θα μάθει πώς ο χρόνος που πέρασε εκείνη τη μέρα ήταν τόσο καλύτερος στα μάτια των παιδιών της από τον χρόνο εκείνης της "τέλειας μαμάς" στην πισίνα.
Αυτό που βλέπουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι πάντα αληθινό.
Μερικές φορές είναι ψεύτικο.
Άλλες πάλι φορές βλέπουμε απολύτως πραγματικές φωτογραφίες διακοπών και όμορφα σπίτια και φρεσκοφτιαγμένα μαλλιά αλλά είναι μόνο ΜΙΑ στιγμή.
Είναι η καλύτερη στιγμή από όλες, από μια μέρα που κατά τ’ άλλα ήταν δύσκολη, σαν τη δική μας.
Εργασία, καθάρισμα και ακατάστατο σπίτι!
Οι μαμάδες δεν (και δεν πρέπει να) συγκρίνονται.
Είσαι αρκετή!
Είσαι καταπληκτική και το καλύτερο είναι ότι είσαι ΑΛΗΘΙΝΗ!
Το βρώμικο πουκάμισό σου, το ακατάστατο σπίτι σου και τα χαρούμενα παιδιά σου είναι συχνά η αληθινή απόδειξη ότι τα πας περίφημα!”
https://www.facebook.com/chorafi.Counselling.Art/posts/1372494016548421

Ο δεκάλογος της θεωρίας της Maria Montessori

Η Maria Montessori είναι η γυναίκα που δίδαξε στα παιδιά την αγάπη για τη μάθηση και στους μεγάλους την αγάπη για το κάθε παιδί.

1. Μην αγγίζετε ένα παιδί παρά τη θέληση του.

2. Μην μιλάτε με άσχημο τρόπο σε ένα παιδί και μην χρησιμοποιείτε άσχημα λόγια όταν αναφέρεστε σε αυτό κατά την απουσία του.
3. Επικεντρωθείτε στο να ενισχύσετε και να βοηθήσετε να αναπτυχθούν τα θετικά στοιχεία και οι υπάρχουσες ικανότητες του παιδιού ώστε να μην αφήνουν χώρο για το ”κακό”.
4. Βοηθήστε το να συμμετέχει ενεργά στην προετοιμασία του περιβάλλοντος μάθησης. 

Αφιερώστε σχολαστική και συνεχή φροντίδα σε αυτό. 

Βοηθήστε το παιδί να συνάψει εποικοδομητική σχέση με το περιβάλλον του. 

Δείξτε του το περιβάλλον μέσα στο οποίο κρύβονται τα μέσα που θα βοηθήσουν την ανάπτυξη του και υποδείξετε του την κατάλληλη χρήση τους.
5. Να είστε πάντα έτοιμοι να ανταποκριθείτε στο κάλεσμα ενός παιδιού που έχει την ανάγκη σας και πάντα να ακούτε και να απαντάτε στο παιδί που σας απευθύνεται.
6. Σεβαστείτε το παιδί που κάνει κάτι λάθος και μπορεί αργότερα να εντοπίσει μόνο του το λάθος και να διορθωθεί, αλλά να διακόψετε άμεσα και ρητά κάθε καταχρηστική χρήση του περιβάλλοντος και κάθε κίνηση που μπορεί να θέτει σε κίνδυνο το παιδί, το περιβάλλον του ή τους άλλους.
7. Σεβαστείτε το παιδί τη στιγμή που ξεκουράζεται ή τη στιγμή που παρακολουθεί άλλους να εργάζονται ή όταν συλλογίζεται τι έχει κάνει ή τι θέλει να κάνει. Μην το κατευθύνετε ούτε να το αναγκάζετε σε άλλες μορφές δραστηριοτήτων.
8. Βοηθήστε το παιδί που βρίσκεται σε αναζήτηση κάποιας δραστηριότητας και δεν μπορεί να βρει τι θέλει να κάνει.
9. Να είστε ακούραστοι στο να επαναλαμβάνετε αυτό που θέλετε στο παιδί που αρνήθηκε λίγο νωρίτερα να σας ακούσει, να βοηθάτε το παιδί να αποκτήσει ό, τι δεν έχει ακόμη κατακτήσει και να ξεπεράσει τις όποιες δυσκολίες του. Κάνετε το δημιουργώντας το μαθησιακό περιβάλλον με φροντίδα, εξοπλισμένοι με αυτοσυγκράτηση και σιωπή, χρησιμοποιώντας ήπια λόγια και γεμάτη αγάπη παρουσία. Κάνετε αισθητή την παρουσία σας στο παιδί που βρίσκεται σε αναζήτηση και αποστασιοποιηθείτε από το παιδί που έχει βρει τις απαντήσεις του.
10. Πάντα να συμπεριφέρεστε στο παιδί χρησιμοποιώντας τους καλύτερους τρόπους σας και να του προσφέρετε τον καλύτερο εαυτό σας.

Να θυμάστε ότι οι άνθρωποι δεν ξεκινούν στην ηλικία των είκοσι, των δέκα ή των έξι, αλλά στη γέννηση. 

Στην προσπάθειά σας να λύσετε προβλήματα, μην ξεχνάτε ότι τα παιδιά και οι νέοι αποτελούν έναν τεράστιο πληθυσμό, έναν πληθυσμό χωρίς δικαιώματα που σταυρώνεται στα σχολικά παγκάκια παντού, που – παρ’ ότι μιλάμε για δημοκρατία, ελευθερία και ανθρώπινα δικαιώματα – υποδουλώνεται από μια σχολική τάξη, από πνευματικούς κανόνες, που του επιβάλλουμε. Καθορίζουμε τους κανόνες που πρέπει να μάθουν, πώς πρέπει να μάθουν και σε ποια ηλικία. 

Ο παιδικός πληθυσμός είναι ο μόνος πληθυσμός χωρίς δικαιώματα. 

Το παιδί είναι ο παραμελημένος πολίτης. 

Γιατί είναι η ψυχή του που πνίγουμε. 

Είναι οι ζωηρές δυνάμεις του μυαλού που καταπιέζουμε, δυνάμεις που δεν μπορούν να καταστραφούν χωρίς να σκοτωθεί το άτομο- Maria Montessori

Η Maria Montessori (1870-1952) σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης και έγινε η πρώτη γυναίκα γιατρός στην Ιταλία! Κατά τη διάρκεια της πρακτικής της στην Ιατρική, οι κλινικές παρατηρήσεις της την οδήγησαν στο να αναλύσει τον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά μαθαίνουν.
Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά κατασκευάζουν αυτά που θα μάθουν από ότι υπάρχει στο περιβάλλον τους. Το 1902 ξεκίνησε τις σπουδές της στην παιδαγωγική, την πειραματική ψυχολογία και την ανθρωπολογία.Έδωσε διαλέξεις για εκπαιδευτικές μεθόδους που αφορούν σε παιδιά που πάσχουν από ψυχικές ασθένειες. Το 1907 εγκαινιάστηκε το “Casa de Bambini”. Ήταν το πρώτο σπίτι στη συνοικία San Lorenzo της Ρώμης και έγινε η πηγή της μεθόδου Montessori για τους εκπαιδευτικούς.
Το 1911 φεύγει από τον κλάδο της Ιατρικής και ασχολείται με το εκπαιδευτικό έργο. Το 1913 ο Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ και η σύζυγός του Mαμπέλ εγκαινίασαν τoν Μορφωτικό Σύλλογο Μontessori ( Montessori Educational Association ) στην Ουάσινγκτον. Εισέρχεται στον κόσμο της Παιδαγωγικής μια νέα μέθοδος, στην οποία τα υλικά είναι κύρια πηγή μάθησης κατά την προσχολική περίοδο.
Η μέθοδος αυτή βασίζεται στην προώθηση της πρωτοβουλίας και την ανταπόκριση του παιδιού με τη χρήση ενός ειδικά σχεδιασμένο εκπαιδευτικό υλικό. Το παιδί πρέπει να μαθαίνει σύμφωνα με το δικό του ρυθμό και έτσι να ανακαλύπτει τη γνώση.

Η δύναμη του ανυπεράσπιστου παιδιού. Μια συνέντευξη της χοροθεραπεύτριας και συγγραφέας Αναστασίας Νικολίτσα

Μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη της χοροθεραπεύτριας και σωματικής ψυχοθεραπεύτριας Αναστασίας Νικολίτσα, με αφορμή το βιβλίο «Η δύναμη του ανυπεράσπιστου παιδιού» που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Αγγελάκη,  στην οποία έθιξε θέματα της ενδοοικογενειακής βίας, των ονείρων, την μνήμης, του τραύματος, της πνευματικότητας και της δύναμης που όλοι έχουμε μέσα μας.

-. Κυρία Νικολίτσα, καταρχήν συγχαρητήρια για το βιβλίο σας. Εν συνεχεία, θα ήθελα να μας πείτε ποιο ήταν το έναυσμα για να γράψετε αυτή την ψυχολογική νουβέλα;
     Αυτό το βιβλίο γράφτηκε μέσα σε 9 μήνες και αποτελεί το κλείσιμο μιας δικής μου θεραπευτικής πορείας αλλά παράλληλα και μιας γέννας (βλ. 9 μήνες «κύησης»!). 
Με την ολοκλήρωσή του γεννήθηκε μια νέα εσωτερική κατάσταση που εμπεριέχει την προσωπική μου ιστορία με έναν άλλο τρόπο, με περισσότερο θάρρος και δύναμη. 
Ο στόχος ήταν να γράψω -με μελάνι αυτή τη φορά- αυτό που είναι ήδη χαραγμένο πάνω στο σώμα μου και να το επικοινωνήσω και σε άλλους ανθρώπους που έχουν παρόμοια ιστορία και τελικά όλο αυτό να αποκτήσει ένα νόημα. 
Η βία που δεν έχει νοηματοδοτηθεί παραμένει σαν τατουάζ πάνω μας.
-. Στο βιβλίο πραγματεύεστε ένα σοβαρότατο ζήτημα: αυτό της ενδοοικογενειακής βίας και τα παραδείγματα που δίνετε έχουν ως βασικό πρόσωπο που την ασκεί τον πατέρα. Υπάρχουν και μητέρες που ακούν βία με διάφορους τρόπους. Θα ήθελα να μας πείτε δυο λόγια γι’ αυτό.
     Ναι, είναι εξίσου πραγματικότητα η βία που προέρχεται από τη γυναίκα και προς τον σύζυγό της αλλά και προς τα παιδιά της. 
Θα επικεντρωθώ στο ρόλο της ως μητέρα. 
Πέρα από τη σωματική βία, η οποία είναι και πιο «φωναχτή» και ξεκάθαρη, η βία της μητέρας μπορεί να είναι σε ένα πιο υπόκωφο επίπεδο. 
Η παραμέληση των συναισθηματικών -εκτός από των βιολογικών- αναγκών του παιδιού, η προσκόλληση της μητέρας πάνω στο παιδί και η δυσκολία της να το αφήσει να ενηλικιωθεί σταδιακά, είναι επίσης μορφές βίας. 
Όταν ο γονέας βάζει τη δική του προσωπική ανάγκη ή αδυναμία πάνω από του παιδιού, εκθέτει αυτόματα το παιδί στην αναπόφευκτη λήψη της ευθύνης αντί για τον γονέα. 
Το παιδί γίνεται το ίδιο ο γονέας για να μπορέσει καταρχήν να επιβιώσει ή σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να δυσκολεύεται να ωριμάσει και να ενηλικιωθεί. 
Η μητέρα είναι αυτή που χτίζει για μας τη βάση για τη σχέση μας με τον εαυτό μας. 
Τα μάτια της μητέρας μας χαράσσουν τον τρόπο που αντικρίζουμε τον εαυτό μας και τον τρόπο που του φερόμαστε. 
Ένα απορριπτικό, αγριεμένο βλέμμα της μάνας είναι εξίσου βίαιο για ένα μικρό παιδί με ένα θλιμμένο, αποσυνδεδεμένο βλέμμα από εκείνη. 
Κάθε παιδί είναι ανυπεράσπιστο μπροστά στην -βιολογική- ανάγκη του για σύνδεση έτσι ώστε να επιβιώσει, όπως όλα τα θηλαστικά ζώα άλλωστε, και όταν ο ενήλικας που φροντίζει το παιδί γίνεται ο φορέας της βίας, το τραύμα αυτής της (μη-)πρόσδεσης είναι καθοριστικό, σαν διπλός κόμπος που δεν βρίσκει διέξοδο. 
Οι νέες προσεγγίσεις στην Ψυχοτραυματοθεραπεία εστιάζουν πια στην διαταραχή της αρχικής πρόσδεσης του παιδιού με τον ενήλικα φροντιστή του, ως τη ρίζα του ψυχικού τραύματος και τον καθοριστικό παράγοντα για την διαχείριση των προκλήσεων της ζωής ή των μετέπειτα τραυματικών εμπειριών.
-. Τελικά, το «πεδίο» τι είναι; Χρησιμοποιείτε αυτή τη λέξη ως συμβολισμό για ένα μέρος ψυχικής ανασυγκρότησης, ή μήπως είναι η  θεραπευτική διαδικασία με μια πιο ευρεία έννοια; Ή οτιδήποτε άλλο;
     Το πεδίο, όπως το περιγράφω στο βιβλίο, είναι μια προσωπική εσωτερική εμπειρία του «πεδίου των άπειρων δυνατοτήτων», ένα πεδίο καθαρής συνειδητότητας, απεριόριστης διάνοιας και δημιουργικότητας όπως περιγράφεται από τον Υπερβατικό Διαλογισμό και τον Deepak Chopra στο βιβλίο του «Οι επτά πνευματικοί νόμοι της επιτυχίας». 
Εκεί όπου, ακριβώς επειδή δεν υπάρχει μορφή, συναίσθημα, λόγος ή χρόνος, όλα είναι δυνατά και όλα μπορούν να επαναπροσδιοριστούν, να επανατοποθετηθούν, να αναθεωρηθούν αλλά και να δημιουργηθούν από το μηδέν. 
Συγχρόνως, είναι ο «ασφαλής/ιερός τόπος» που χρησιμοποιούμε στην ψυχοτραυματοθεραπεία ως φυσική εσωτερική πηγή δύναμης για την εργασία με το ψυχικό τραύμα. 
Είναι ο κβαντικός χώρος όπου ο σαμάνος συναντάει το Ζώο Δύναμης του ασθενή και ανακτά τη χαμένη δύναμή του, με στόχο την ίαση. 
Επίσης, είναι ένας ονειρικός, ιδανικός, προσωπικός τόπος όπου η σύνδεση με τον βαθύτερο, ανώτερο, πυρηνικό εαυτό είναι εφικτή, μακριά από την επιφανειακή εγωϊκή εντύπωση που έχουμε για την ύπαρξή μας. 
Το πεδίο είναι ο εσωτερικός τόπος που ο καθένας μας είναι ικανός να βρει μέσα του όταν αποφασίσει να πλησιάσει τον εαυτό του, μέσα από την αναπνοή του και το σώμα του. 
Το πεδίο είναι αυτό το άυλο μέρος της ύπαρξής μας που μπορεί και ταξιδεύει μέσα στο χρόνο, παρατηρεί τι συμβαίνει και συνδέει τα κομμάτια της ιστορίας μας.
-. Διαβάζοντας το βιβλίο σας, αισθάνθηκα ότι ήμουν σε όνειρο. Ξέρετε μου θύμισε τα βιβλία της Marion Woodman, Γιουνγκιανής ψυχαναλύτριας, με μεγάλη έρευνα πάνω στα όνειρα και την θεραπευτική τους ιδιότητα. Η ίδια λοιπόν, πιστεύει ότι τα μηνύματα που της στέλνει το όνειρο αποτελούν συμβολικές απεικονίσεις που αξίζει να διερευνηθούν, καθώς οδηγούν στην κατανόηση των τραυμάτων που έχει υποστεί το άτομο -όχι μόνο από τους άλλους αλλά και από το ίδιο. Εσείς τι πιστεύετε για τα όνειρα;
     Τα όνειρα είναι και για μένα ένα πολύ σημαντικό μέσον πρόσβασης στο ψυχικό υλικό που είναι ακόμη ασυνείδητο, «αφώτιστο» όπως λέω. 
Συγκεκριμένα στο βιβλίο μου, η ιστορία της μικρής Αγγελικής, τη στιγμή της αιώρησής της πάνω από το δωμάτιο, αναδύθηκε από ένα πολύ έντονο όνειρο που προέκυψε την εποχή που έγραφα το βιβλίο, το οποίο τελικά μου αποκαλύφθηκε ότι ήταν μέρος απωθημένης, άρρητης μνήμης, ένα κανονικό flashback. 
Εργάζομαι συστηματικά με τα δικά μου όνειρα, αλλά διερευνώ και αυτά των άλλων ανθρώπων, που μου τα εμπιστεύονται, με πολύ ενθουσιασμό και ενδιαφέρον. 
Πιστεύω ότι τα όνειρα είναι δώρα και ευλογία από αυτό τον πυρηνικό εαυτό μας που περιέγραψα πιο πάνω. 
Ο αναλυτικός νους μπορεί να τα αναλύσει, να τα ξεχάσει ή να τα περιφρονήσει. 
Πιστεύω όμως ότι αυτά κάνουν την εσωτερική εργασία τους μέσα μας, έτσι κι αλλιώς, και μας «προχωράνε», μας δίνουν εμπειρίες από το μέλλον μας, από νέες εσωτερικές καταστάσεις τις οποίες δεν έχουμε ακόμη κατακτήσει τη στιγμή που έρχονται τα όνειρα. 
Πολλές φορές έχω «ρωτάω» κάτι πολύ συγκεκριμένο πριν κοιμηθώ και το πρωί έχω την απάντηση με ένα ξεκάθαρο όνειρο. 
Όσο περισσότερο εργαζόμαστε με τα όνειρα τόσο πιο εύκολο να τα ερμηνεύσουμε και τόσο πιο ξεκάθαρη μας γίνεται η γλώσσα τους. 
Ο καθένας μας έχει αλλά και χτίζει στην πορεία τα δικά του σύμβολα και μόνο ο ίδιος γνωρίζει το νόημά τους!
-. Θα ήθελα να μοιραστείτε μαζί μας το αγαπημένο σας κομμάτι μέσα απ’ το βιβλίο.
     Δεν είναι απαραίτητα το αγαπημένο μου – δυσκολεύτηκα να βρω αγαπημένο- αλλά μου φέρνει μεγάλη ανακούφιση όταν το διαβάζω και νομίζω ότι είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της ατμόσφαιρας του βιβλίου. 
«Με την Αγγελική στην αγκαλιά της, τυλιγμένη ακόμη στην κουβέρτα βγήκε από το διαμέρισμα και περπάτησε μέσα στους δρόμους της πόλης. 
Όλα ήταν ακόμη σε παύση και κανείς από τους περαστικούς δεν φαινόταν να τις βλέπει. 
Δεν ήξερε πού πήγαινε και για ποιόν λόγο αλλά είχε εμπιστοσύνη ότι σύντομα θα της αποκαλυπτόταν. Λίγα τετράγωνα πιο κάτω κατάλαβε γιατί είχε περπατήσει μέχρι εκεί. 
Το αυτοκίνητο του πατέρα της Αγγελικής ήταν εκεί μπροστά τους. 
Με την γιαγιά και τον ξάδερφο, τον πατέρα αλλά και την Αγγελική μέσα σε αυτό. 
Είχανε πάει, μαζί αυτή την φορά, πίσω στον χρόνο, προφανώς για να κάνουν κάτι εκεί, στην σκηνή του αυτοκινήτου. 
Η εικόνα παγωμένη στον χρόνο φυσικά, λίγο αχνή και σχεδόν άυλη και όλα τριγύρω το ίδιο παγωμένα. Η Άρτεμις δεν έχασε καιρό. 
Ένιωσε ότι χρειαζόταν να διασώσει την Αγγελική από τη συγκεκριμένη τραυματική σκηνή. 
Εκεί, μέσα στο αυτοκίνητο κανείς δεν είχε καταφέρει να υπερασπιστεί επαρκώς τη μικρή Αγγελική και χρειαζόταν μια επανορθωτική κίνηση. 
Κατέβασε την Αγγελική από την αγκαλιά της και κρατώντας την με το αριστερό χέρι, πλησίασαν την πίσω δεξιά πόρτα του αυτοκινήτου. 
Ανοίγοντας την πόρτα, η μορφή του παιδιού μέσα στο αμάξι αντιλήφθηκε την παρουσία της και την κοίταξε αμέσως, με αγωνία. 
Η Άρτεμις της έτεινε το δεξί της χέρι και είπε δυνατά και επιτακτικά στο παιδί, «έλα μαζί μου, δεν χρειάζεται να είσαι πια εδώ. Πάμε να φύγουμε από δω, τώρα». 
Τότε, το κορίτσι κοίταξε την άγνωστη κοπέλα απέναντί της και με μια κίνηση βγήκε από το πίσω κάθισμα και, έτσι άυλη όπως ήταν, μπήκε στο σώμα της Αγγελικής που ήταν τυλιγμένη ακόμη με την κουβέρτα. 
Η Άρτεμις έκλεισε την πόρτα του αυτοκινήτου, πήρε την Αγγελική αγκαλιά και γύρισε την πλάτη της προς την μεριά που ήταν το όχημα. 
Άρχισε να προχωράει στον δρόμο που ανοιγόταν μπροστά της ήρεμα, χωρίς βιασύνη. 
Αισθάνθηκε ότι είχε ολοκληρωθεί η διαδικασία ανάκτησης του παιδικού εαυτού της Αγγελικής από τις φριχτές τραυματικές στιγμές του παρελθόντος και έτσι, βαθαίνοντας την αναπνοή της έθεσε μέσα της την πρόθεση να βρεθεί στο γνωστό ασφαλές μέρος, στο ανθισμένο λιβάδι με τη λεμονιά. 
Κι έτσι έγινε. 
Βρέθηκε να κατηφορίζει το λιβάδι και όταν φτάσανε στο δέντρο κάθισε στο έδαφος έχοντας τη μικρή Αγγελική ακόμη στην αγκαλιά της. 
Η κουβέρτα είχε εξαφανιστεί και η μικρή φαινόταν να έχει ζωντανέψει εντελώς. 
Χαμογελούσε και έβγαζε ήχους χαράς χαζεύοντας το όμορφο τοπίο. 
Δεν είχε ξαναβρεθεί εκεί, είπε. 
Η Άρτεμις της εξήγησε πως σε λίγο θα ερχόταν η ενήλικας Αγγελική να την πάρει και πως αυτό θα είναι το καλύτερο και για τις δυο τους από δω και πέρα. 
Της εξήγησε πως η ίδια είχε έρθει να τη βγάλει από εκείνο το τρομαχτικό αυτοκίνητο και εκείνο το παγωμένο δωμάτιο και πως τώρα που είχε βγει από εκεί όπου ήταν εγκλωβισμένη θα μπορούσε να συνεχίσει να ζει μαζί με τον ενήλικο εαυτό της για πάντα. 
Η μικρή χαμογέλασε με αυτά τα λόγια, πλατιά, με ανακούφιση.» (σελ. 45-46)
Μνήμη, ανάμνηση, τραύμα. Τι νόημα δίνετε στις λέξεις αυτές;
     Η μνήμη, ρητή ή άρρητη, είναι σωματική είτε το αντιλαμβανόμαστε είτε όχι.  
Ο νους δεν είναι κάτι άυλο αλλά είναι ενσώματος, υπάρχει και βιώνουμε το ότι υπάρχει επειδή ακριβώς έχουμε σώμα. 
Το τραύμα μπορεί να είναι όπως και η  μνήμη, ρητό ή άρρητο, επίσης χαραγμένο στο νευρικό σύστημα, στο σώμα μας. 
Είναι η ενέργεια που έμεινε εγκλωβισμένη στο σώμα επειδή δεν καταφέραμε να αντιδράσουμε όταν συνέβη (π.χ. να τρέξουμε, να φύγουμε) και έτσι παγώσαμε ή καταρρεύσαμε. 
Η ανάμνηση για μένα είναι η στιγμή της σύνδεσης, της επαναφοράς μιας άρρητης μνήμης (ή τραύματος) στο εδώ και τώρα, της οποίας την ενέργεια τη βιώνουμε σαν να συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Μιας και μιλάμε για τραύμα, μνήμη και ανάμνηση, έννοιες που απασχολούν από πάντα την Ψυχοθεραπεία, για μένα η θεραπεία οφείλει να περιλαμβάνει το σώμα και τις διεργασίες της εν γένει σοφίας του και να ενισχύει τις πηγές δύναμης που διαθέτει ήδη ως οργανισμός και όχι να ξαναβυθίζει το άτομο στην παλιά οδύνη και τραύμα. 
Η θεραπευτική σχέση οφείλει να εμπεριέχει το σώμα ως μέσον και πεδίο σύνδεσης, εσωτερικά και εξωτερικά, και να λειτουργεί ως ικανότητα επαναφοράς στο εδώ και τώρα. 
Για μένα, οι έννοιες νους και ψυχή δεν μπορούν να υπάρχουν αποκομμένες από τη φυσική εκδήλωση αυτών μέσα από το σώμα.  
-. Τι θα θέλατε να αποκομίσει ο αναγνώστης διαβάζοντας το βιβλίο σας;
     Την πεποίθηση ότι μπορεί, έχει δικαίωμα και αξίζει να πλησιάσει το δικό του εσωτερικό ανυπεράσπιστο παιδί του, και να επανασυνδεθεί με το πιο βαθύ και σημαντικό του κομμάτι. 
Την επιθυμία για συμφιλίωση με το τραύμα  και επούλωση.
-. Η πνευματική διάσταση των πραγμάτων φαίνεται να είναι σημαντική για εσάς, κάνω αυτή την παρατήρηση λόγω της προσέγγισης και διάστασης που δίνετε στο βιβλίο σας. Θα ήθελα να μας μιλήσετε λίγο για τον όρο πνευματικότητα (spirituality). Τι σημαίνει για εσάς και πως μπορεί να βοηθήσει στην επούλωση των εσώτερων τραυμάτων;
     Για μένα, στα είκοσι χρόνια εργασίας έχει πια γίνει πολύ ξεκάθαρο ότι, όταν αγνοείται η πνευματική διάστασή μας στην ψυχοθεραπεία, η επούλωση είναι περιορισμένη και φτάνει μόνο στα επίπεδα της αυτογνωσίας, δηλαδή του «γνωρίζω ποια είμαι και γιατί» χωρίς όμως το άτομο να πραγματώνεται, να εκδηλώνει τελικά το πλήρες της ύπαρξής του και χωρίς μια αίσθηση νοήματος για όσα είναι και όσα του έχουν συμβεί. 
Για μένα είναι 4 οι πτυχές του ανθρώπου (σωματική, συναισθηματική, νοητική και πνευματική) και ταυτόχρονα ένα ενιαίο όλον. 
Οι κατηγορίες φυσικά είναι μόνο για να τακτοποιούμε τα πράγματα με το «μικρό» αναλυτικό νου μας. Η εμπειρία μου είναι ότι όσοι θεραπευόμενοι έχουν μια βάση πνευματική στη ζωή τους, είτε αυτό είναι ένα σύμβολο μιας θρησκείας (π.χ. Ιησούς) είτε μία βαθιά πεποίθηση καλοσύνης και ανθρωπιάς μαθημένη από τους προγόνους του (π.χ. να αγαπάμε όλα τα πλάσματα) φαίνεται να προχωράνε πολύ περισσότερο και στη θεραπεία τους αλλά και στη ζωή τους. 
Για μένα η πνευματικότητα είναι η αναγνώριση της σημαντικότητας της Αγάπης για την ύπαρξής μας, και για την εξέλιξη και το ανώτερο καλό όλων των πλασμάτων με τα οποία συ-ζούμε.
-. Τελικά, αυτό το «ανυπεράσπιστο παιδί» κρύβει τεράστια δύναμη. Η ηρωίδα του βιβλίου υπήρξε ένα τέτοιο παιδί. Για όλα αυτά τα παιδιά εκεί έξω ποιό ζώο θα καλούσε η μικρή Άρτεμις;
     Θα απαντήσω εξηγώντας μια πολύ σημαντική πτυχή της ιστορίας αυτού του βιβλίου για μένα. Ολοκληρώνοντας τη γραφή αυτού του βιβλίου αποφάσισα να σταματήσω να τρώω κρέας και γαλακτοκομικά προϊόντα. 
Αγκαλιάζοντας όλο και περισσότερο τον ανυπεράσπιστο εαυτό μου, και βρίσκοντας πάλι τη δύναμή μου μέσα από τη γραφή, αποφάσισα να αντιμετωπίσω τη σκληρή αλήθεια της κακοποίησης που ασκεί το ανθρώπινο είδος γενικά και στο ίδιο το είδος του αλλά κυρίως στα υπόλοιπα είδη. 
Παρακολούθησα λοιπόν κάποια από τα βίντεο από εκτροφεία και σφαγεία ζώων, τα οποία απέφευγα να δω όλη μου τη ζωή. 
Αυτό ήταν! 
Για μένα το κρέας έγινε πια σάρκα νεκρών ζώων και η σφαγή για κατανάλωση, δολοφονία. 
Έτσι όπως είναι σήμερα η βιομηχανοποιημένη αναπαραγωγή, εκτροφή, εκμετάλλευση και τελικά σφαγή των μερικών, συγκεκριμένων ζώων για ένα δικό μας «ανθρώπινο» γεύμα, είναι απλά μια φριχτή κακοποίηση και μια δολοφονία με εκλογικευμένη επικάλυψη, μπροστά στην οποία κωφεύουμε και κλείνουμε τα μάτια. 
Πώς να ασχοληθούμε με τον τραυματισμένο μας παιδικό εαυτό όταν κάνουμε τα στραβά μάτια σε όλο αυτό, για ένα γεύμα; 
Έχοντας αναπτύξει στη Δυτική κοινωνία μια τέτοια δεδομένη πεποίθηση ότι αυτά τα, επιλεγμένα από εμάς, ζώα δεν έχουν συναισθήματα, είναι μόνο αντικείμενα και ιδιοκτησία μας (αυτό λέει ο Νόμος άλλωστε), από μόνο του αποτελεί ένα συλλογικό τραύμα γιατί απαρνιόμαστε το δικό μας τραύμα και τη ζωική μας Φύση. 
Ο εγκέφαλός μας είναι πολύ όμοιος με αυτόν του προβάτου, της αγελάδας ή του χοίρου όσον αφορά στην ικανότητα για συναισθήματα -μοιραζόμαστε όλοι 7 συγκεκριμένα κοινά συναισθήματα- και ανάμεσα σε αυτά τον φόβο του αποχωρισμού και του θανάτου. 
Σήμερα λοιπόν, έχοντας αυτή τη διαστρεβλωμένη, αλλοιωμένη και απολεσθείσα σχέση με όλα τα ζώα, με την οποία τα Ζώα Δύναμης που αναφέρονται στην ιστορία του βιβλίου είναι είτε ένα διακοσμητικό πουλί (το παγώνι), είτε ένα εν δυνάμει κομμάτι δέρματος που θα φτιάξει μία ακριβή τσάντα (ο κροκόδειλος), είτε μια ωραία τηγανιά μετά από ένα θριαμβευτικό κυνήγι (ο αγριόχοιρος). 
Είναι ίσως αδύνατον να φανταστούμε πως οποιοδήποτε ζώο είναι πιο δυνατό σε κάτι από εμάς ή ότι μπορεί και έχει μια βαθύτερη και αναλλοίωτη σχέση με τη Ζωή και την Ύπαρξη, την οποία εμείς με τον καταπληκτικό νεοφλοιό μας (-το πιο εξελιγμένο μέρος του ανθρώπινου εγκεφάλου-) έχουμε παραμελήσει πια, αν όχι χάσει. 
Δεν ξέρω αν ένα ζώο θα ήταν αρκετό για να βοηθήσει όλα τα ανυπεράσπιστα παιδιά του κόσμου! 
Θα έλεγα ότι χρειάζεται να βρούμε το ανθρώπινο ζώο μέσα μας, αυτό που βρίσκεται ανυπεράσπιστο ακριβώς επειδή εάν δεν προσκολληθεί θα πεθάνει. 
Ακριβώς όπως το μοσχαράκι που το απομακρύνουν από τη μητέρα του για να έχουμε εμείς γάλα στον καφέ μας.  
Όταν συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε από τη στιγμή της σύλληψης μας ευάλωτα ζώα οι ίδιοι, δεν θα χρειάζεται να καταφεύγουμε σε εσωτερικά Ζώα Δύναμης για να συνδεθούμε με τη Φύση μας.

sofosoma.gr

     Λίγα λόγια για την Αναστασία Νικολίτσα
Η Αναστασία Νικολίτσα είναι Χοροθεραπεύτρια και Σωματοκεντρική Ψυχοθεραπεύτρια. Εκπαιδεύτηκε από πολύ μικρή στην τέχνη του χορού και συνέχισε σε επαγγελματικό επίπεδο τις σπουδές της στην Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού της Άννας Πέτροβα. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στη Xοροθεραπεία (Μ.Α. in Dance Movement Psycho- therapy) στο Laban Centre/City University του Λονδίνου, και κατόπιν εκπαιδεύτηκε στην Eφαρμοσμένη Κινησιολογία (Touch for Health), επίσης στο Λονδίνο. Το 1998-2002 εργάστηκε σε ιδρύματα, σχολεία και ψυχιατρικά νοσοκομεία του Λονδίνου, με άτομα από 4-100 ετών και από το 2003 ιδιωτικά στην Αθήνα με ενήλικες με ψυχοσωματικά συμπτώματα, νευρώσεις, διαταραχές και αναπτυξιακό ή άλλο τραύμα. Έχει διδάξει στο Laban Centre και στο Metropolitan University του Λονδίνου. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια πάνω στη Νευροφυτοθεραπεία και στην Ανάλυση Χαρακτήρα στο Κέντρο Ψυχοθεραπείας & Συμβουλευτικής “Βίλχελμ Ράιχ”, στην Αθήνα και έχει εκπαιδευτεί στη Σωματική Τραυματοθεραπεία με την Jane Simington. Από το 2004 διεξάγει βιωματικά σεμινάρια και θεραπευτικές ομάδες κυρίως στην Αθήνα αλλά και σε άλλες πόλεις της χώρας. Είναι υπεύθυνη του τμήματος Χοροθεραπείας στο Ελληνοβρετανικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα στην Αθήνα, όπου διδάσκει στα πλαίσια του τομέα Τέχνες και Ψυχοθεραπεία. Το δεύτερο βιβλίο της με τίτλο “Χοροθεραπεία: ιστορία, θεωρία, μεθοδολογία, εργαλεία” είναι υπό έκδοση μέσα στο 2018, από τις εκδόσεις Αγγελάκη. Έχει εργαστεί εθελοντικά στο Κέντρο Ζωής, διεξάγοντας τακτικές ομάδες αυτοβοήθειας με οροθετικούς για 2 χρόνια, καθώς επίσης δημιούργησε και οδήγησε μια ανοιχτή ομάδα Χοροθεραπείας σε ξενώνα υποδοχής ασυνόδευτων εφήβων από τη Συρία και το Αφγανιστάν, για λίγους μήνες τον χειμώνα του 2015, κατά τη διάρκεια του μεγάλου περάσματος των προσφύγων πολέμου από την Ελλάδα. Αγαπά ιδιαίτερα και νοιάζεται για τα παιδιά, τους ηλικιωμένους και τα ζώα, αγαπά τη θάλασσα και θεωρεί τη φιλία το ύψιστο αγαθό και δώρο του ανθρώπου.