Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα φόβος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα φόβος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 18 Μαρτίου 2024

Tom Campbell - πώς να απαλλαγούμε από τους φόβους μας

Φόβος!
Το να απαλλαγούμε από τους φόβους μας είναι ένα από τα σπουδαιότερα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε στο ταξίδι της προσωπικής μας ανάπτυξης. 
Αλλά πώς μπορούμε να απαλλαγείτε από τους φόβους μας; 
Ας δούμε ένα μικρό απόσπασμα  και την απάντηση του  Tom Campbell σε αυτό το ερώτημα.
                

Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2023

Ο φόβος είναι ο χειρότερος θεραπευτής!

Κάποτε ένας γέρος σοφός άνδρας καθόταν κάτω από ένα δέντρο, όταν ο θεός της πανούκλας ήρθε στο δρόμο του. 
Ο σοφός τον ρώτησε: 
"Πού πας;" 
Και ο θεός της πανούκλας του απάντησε: 
"Πάω στην πόλη και θα σκοτώσω εκατό ανθρώπους εκεί". 
Στην επιστροφή του, ο θεός της πανούκλας πέρασε ξανά από τον σοφό. 
Ο σοφός του είπε: 
"Μου είπες ότι θα σκοτώσεις εκατό ανθρώπους. Αλλά οι ταξιδιώτες μου είπαν ότι πέθαναν δέκα χιλιάδες". 
Αλλά ο θεός της πανούκλας απάντησε:
"Εγώ μόνο εκατό σκότωσα. Οι άλλοι σκοτώθηκαν από τον ίδιο τους το φόβο".
                                                             Φώτιση μέσα από το δρόμο του Ζεν

Κυριακή 3 Ιουλίου 2022

Γύρισε την πλάτη σου στην ύλη και το Σύμπαν θα σε φροντίσει

Μας έμαθαν πως αν χάσουμε το σπίτι μας από την τράπεζα ή την εφορία θα είναι κάτι ανεπανόρθωτο, οπότε, δούλευε άνθρωπε να πληρώνεις φόρους που δεν σου αναλογούν, μην πάνε και χαμένοι οι κόποι μιας ζωής…
Λες και η μητέρα Γη δε θα ανοίξει την αγκαλιά της να σε φιλοξενήσει και το Σύμπαν να σκύψει από πάνω σου και να ντύσει κάθε ανθρώπινη ανάγκη.
Και μέσα από αυτή την πρόκληση, θα ξεπηδήσει η οργανωμένη κοινότητα των ανθρώπων που θα βασίζεται στην ανταλλαγή αγαθών και υπηρεσιών, θα κάνει πέρα όλες τις προσωπικότητες που κρατούν την ψευδαίσθηση του κόσμου, γυρνώντας την πλάτη σε όλους όσους παίρνουν τα σπίτια για να τα μετατρέψουν σε άδεια, αραχνιασμένα κουτιά.
Και η ανθρώπινη ζωή ανακατεμένη με την ενέργεια του Σύμπαντος, θα απλώνεται έξω από τα κουτιά. Και όσοι θα εξακολουθούν να ζουν μέσα σε αυτά, θα δουν πως δεν τους χωράνε πια και θα βγουν έξω να ανταμώσουν τους άλλους.
Κάνε την αρχή και μη φοβάσαι.
Μας έμαθαν πως αν δεν προστατέψουμε την περιουσία μας, θα την χάσουμε, οπότε, αγόραζε άνθρωπε μπάρες ασφαλείας για τις πόρτες σου, κάνε ασφάλεια ζωής και κατοικίας, ασφάλισε τον τάδε διάσημο πίνακα ή τα διάσημα πόδια που φέρνουν λεφτά.
Για να ανοίξουν οι καρδιές των ανθρώπων, βάζε έναν άγγελο σε κάθε πόρτα και δίπλα στο παιδί που στέλνεις στο σχολείο αντί να αγοράζεις κλειδαριές και να αγοράζεις ασφάλεια… συνεργάσου με τα μέσα που σου δίνει το Σύμπαν και εμπιστεύσου το.
Όσοι περισσότεροι άνθρωποι εμπιστευθούν την ουσία του Εαυτού μέσα τους και ενώσουν τις καρδιές τους, τότε ο ίδιος ο κλέφτης θα ανοίξει και τη δική του καρδιά και θα πάρει μέρος στον κύκλο κρατώντας τα χέρια που άλλοτε λήστευε.
Και όλοι οι άνθρωποι θα γίνουν πολλές φωτεινές ακτίνες μαζί, που θα χαϊδεύουν γελώντας τα σφαλιστά παραθύρια, μέχρι να ανοίξουν κι αυτά και να γίνουν όλα φως.
Κάνε την αρχή και μη φοβάσαι.
Μας έμαθαν να μη μιλάμε σε ξένους, πως όλοι όσοι μας πλησιάζουν θέλουν να μας εκμεταλλευτούν θέλοντας κάτι να πάρουν από εμάς, πως δεν υπάρχει αγνή πρόθεση, οπότε άνθρωπε, άρχισε να παρεξηγείς τα χαμόγελα και την ευγένεια και κρύψου πίσω από την ανωνυμία που προσφέρει το internet, προκειμένου να ξεδιπλώσεις πάθη και επιθυμίες.
Όποιος έχει το Σύμπαν μέσα του, γίνεται διάφανος, αλλάζοντας καρδιές ή αφήνει να περάσουν από μέσα του – χωρίς να τον βλάψουν – όσοι δεν έχουν μάθει να αγαπούν.
Όταν ζεις την ανθρώπινη ζωή σου δίχως την προσωπικότητα να κρατάει την ψευδαίσθηση του κόσμου ενεργή, το Σύμπαν κι εσύ είσαστε ένα, δημιουργώντας κάθε Ύπαρξη μόνο από αγάπη.
Και όταν η αγάπη είναι το μόνο πράγμα που βιώνεις, εμποτίζει όλες τις καρδιές γιατί η ίδια η ανθρώπινη φύση έχει την τάση να ταξιδεύει προς τα εκεί που υπάρχει αγάπη και μόνο.
Βάλε στην άκρη το εγώ, ζήσε χωρίς τον χειρισμό της προσωπικότητας και θα γίνεις μια εστία αγάπης, αλλάζοντας τις καρδιές του κόσμου. Και θα εμπνεύσεις κι άλλους να κάνουν την ίδια αλλαγή μέσα τους.
Κάνε την αρχή και μη φοβάσαι.
Μας έμαθαν πως το να μην έχεις ερωτικό σύντροφο ή να έχεις σχέση με άτομα του ιδίου φύλου ή να αλλάζεις πολλούς συντρόφους δηλώνει ένα προβληματικό εαυτό, οπότε, άρχισε άνθρωπε να νιώθεις μέσα μας την πείνα του να βρεις ή να κρατήσεις με το ζόρι έναν σύντροφο, να κρύβεις τις ομοφυλοφιλικές σου τάσεις και να ντρέπεσαι να λες τον αριθμό των σχέσεων που έχεις κάνει.
Λες και το να αγαπάς μέσα από πολλούς ανθρώπινους τρόπους, συνήθειες και τάσεις, καθορίζουν ή λερώνουν το Σύμπαν που είσαι, προσπαθώντας να σε εντάξουν σε ένα σύστημα “κοινωνικής και σωστής συμπεριφοράς”, με φυτεμένα συστήματα πεποίθησης.
Και αν παρεκκλίνεις από αυτή τη συμπεριφορά, γίνεσαι το θήραμα των ίδιων των ανθρώπων που ζουν στην ψευδαίσθηση, θύματα του ίδιου σου του είδους.
Βάλε μεγάφωνο στην καρδιά σου και θα ακουστεί πάνω από όλες τις φωνές. Πού σου λέει να πας;
Μείνε μόνος αν είναι επιλογή σου ή μέχρι να βρεις αυτό το συγκεκριμένο που ψάχνεις, αγάπησε το ανθρώπινο φύλο με το οποίο νιώθεις άνετα, κάνε όσες σχέσεις θέλεις δίχως να υπόσχεσαι περισσότερα από όσα μπορείς να δώσεις – να παίζεις τίμια πάντα και μην πληγώνεις τις καρδιές των ανθρώπων.
Να τιμάς την αγάπη σε κάθε μορφή της και όλα τα φυτεμένα συστήματα πεποίθησης θα σπάσουν, δίνοντας ανάσα στους ανθρώπους.
Όπου υπάρχει αγάπη χωρίς έλεγχο και εκμετάλλευση, είναι ελευθερία από την ψευδαίσθηση. Πριν μάθεις να αγαπάς με ανιδιοτέλεια και να γίνεις ο ίδιος αγάπη, βίωσε την αγάπη που μπορεί να σου δώσει η ανθρώπινη φύση σου σε όλες τις μορφές της.
Κάνε την αρχή και μη φοβάσαι.
Κι αν φοβάσαι να κάνεις κάτι από όλα αυτά, πάρε τον φόβο σου αγκαλιά και κάνε το πρώτο βήμα με θάρρος… είναι καλύτερα από το να μένεις ακίνητος βλέποντας με θλίψη την ύλη γύρω σου να αλλάζει ή να προσπαθούν άλλοι να σε στριμώξουν σε αυτήν, ενώ εσύ προσπαθείς να γαντζωθείς πάνω της.
Να πηγαίνεις με τη ροή. Η ύλη αλλάζει συνεχώς ενώ η ουσία του Εαυτού μέσα σου παραμένει αναλλοίωτη και σταθερή, ακριβώς όπως ήταν πριν κι από την αυγή του Σύμπαντος και των κόσμων.
Και όλα είναι μια χαρά στον κόσμο σου.
Copyright © Έλενα Έρα

Τρίτη 19 Απριλίου 2022

Ο φόβος του θανάτου την εποχή της άπνοιας

Ευγενία Σαρηγιαννίδη
«Επειδή λοιπόν είμαστε θνητοί με κάποιον τρόπο, κάθε μέρα μας φέρνει μια χαρά και αυτή η χαρά είναι πιο έντονη, όταν πρόκειται να χαθεί.»
Ζαν Πιερ Βερνάν
ν
«Είναι ανόητος όποιος λέει ότι φοβάται τον θάνατο όχι επειδή θα υποφέρει όταν έρθει ο θάνατος, αλλά επειδή υποφέρει στη σκέψη ότι θα έρθει. Εκείνο που δεν φέρνει ταραχή όταν είναι παρόν, άδικα προξενεί πόνο όταν αναμένεται».
Επίκουρος, Ἐπιστολὴ πρὸς Μενοικέα, 12
     Ο δυτικός πληθυσμός μοιάζει να υπεισέρχεται σε μια «ψυχολογία γήρατος». 
Θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε ποιοι συνήθως μιλούν περισσότερο για ασθένειες, τρέχουν συνέχεια στο γιατρό, φοβούνται μην πεθάνουν, προσέχουν τα μικρόβια, περιορίζουν τις μετακινήσεις τους, μένουν σπίτι κλπ.; 
Οι υπερήλικες και οι πολύ άρρωστοι – και με το δίκιο τους θα έλεγε κανείς. 
Κύριο γνώρισμά τους; 
Ο φόβος! 
Φοβούνται τα πάντα, κινδυνεύουν από τα πάντα. 
Ποια είναι η προοπτική ζωής των υπερήλικων και των πολύ αρρώστων; 
Θα λέγαμε θάνατος «μυρίζει» γύρω τους. 
Ας φανταστούμε έναν πληθυσμό που αποτελείται μόνον από ετοιμοθάνατους. 
Τι μπορεί κανείς να περιμένει από έναν τέτοιο πληθυσμό, πέραν από το να γεμίσουν τα νεκροταφεία; Αντιδράσεις; 
Επαναστάσεις; 
Διεκδικήσεις; Ανατροπές; 
Θα σημειώναμε πως η βιολογική ηλικία πολλών ανθρώπων σήμερα – και ιδιαζόντως των ηλικιακά νεότερων – δεν συνάδει με την ψυχοδιανοητική τους ηλικία.
     Η φοβία του θανάτου είναι συνδεδεμένη με την κενότητα της καθημερινής ζωής. 
Κάθε φορά που ένα άτομο κατακλύζεται από έμμονες ιδέες γύρω από το θάνατο θα πρέπει πρωτίστως να αναζητήσουμε την ύπαρξη αισθήματος πληρότητας από τη ζωή που ζει. Νιώθει δημιουργικό; 
Νιώθει αγαπητό; 
Νιώθει πως η ζωή του είναι πλήρης και μεστή νοήματος; 
Αντλεί ικανοποίηση από τον καθημερινό του βίο; 
Διαθέτει έναν ζωτικό χώρο μέσα στον οποίο αλληλεπιδρά με σημαντικά γι’ αυτό πρόσωπα; Ο φόβος του θανάτου ταλανίζει συχνά τα άτομα που η «ζωή τους λείπει».
     Ως σύμπτωμα η φοβία γύρω από το θάνατο αφενός συγκαλύπτει και ταυτόχρονα καταδεικνύει την νοσούσα ζωτικότητα του ατόμου, αφετέρου καλύπτει το κενό που αφήνει η απουσία ικανοποίησης και ευχαρίστησης από τη ζωή, με έμμονες ιδέες γύρω από το θάνατο. 
Γνωρίζουμε πως σε σοβαρές καταθλιπτικές διαταραχές που το άτομο βιώνει με απόλυτο τρόπο το αίσθημα της ανηδονίας, ακόμα και στις βασικές σωματικές του λειτουργίες, πολλές φορές ο τρόπος για να «αισθανθεί ζωντανό» είναι να προκαλέσει πόνο στον εαυτό του, π.χ. μέσω αυτοτραυματισμών· και αυτός ο πόνος του παρέχει μια νοσηρή ευχαρίστηση: πονάω άρα νιώθω, συνεπώς είμαι ζωντανός. 
Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε λοιπόν πως κάθε φορά που το άτομο φαντασιώνει το θάνατο του και υποφέρει με αυτή την φαντασίωση (ιδίως όταν καθίσταται έμμονη ιδέα), επιστρέφει στη ζωή ακολουθώντας την ανάποδη πορεία. 
Σκέφτεται πως ο λόγος που φοβάται το θάνατο είναι γιατί επιθυμεί τη ζωή. 
Ως εκ τούτου μέσα από ένα παιχνίδι ψυχοδιανοητικής ομφαλοσκόπησης «αυτοτραυματίζεται» ψυχικά, υποφέρει, άρα υπάρχει και το αποδεικνύει στον εαυτό του μέσα από το τρίπτυχο Φόβος – Άγχος – Επιθυμία: Το άτομο επιθυμεί τη ζωή, αλλά αισθάνεται άγχος και φόβο να βγει «έξω και μπροστά», να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες και τις προκλήσεις της. 
Νιώθει ανήμπορο να ανταπεξέλθει σε μια καθημερινότητα που φαντάζει απειλητική και τον ωθεί σε έναν αγώνα καθημερινής επιβίωσης από τον οποίο θα προτιμούσε να απέχει ή να γλυτώσει. 
Ως άτομο λοιπόν πολιουρκούμενο, που διαβιεί σε συνθήκες διακινδύνευσης και διαρκούς τρομοκρατίας, επιλέγει συχνά ως στάση ζωής την ψυχική αναισθησία και την παραίτηση. Επιλέγει να καταστείλει κάθε συναισθηματική ένταση, κάθε κριτική σκέψη ή γνωστική εμβάθυνση που μπορεί να ταρακουνήσει τα λιμνάζοντα νερά του ψυχισμού και του πνεύματός του.
     Θα ήταν εύλογο βέβαια να αναρωτηθεί κανείς τι συμβάλλει καθοριστικά στην καλλιέργεια της επιρρέπειας στην «ψυχολογία γήρατος». 
Μήπως όσο περισσότερα τραυματικά γεγονότα, όσο περισσότερους πολέμους, φυσικές καταστροφές ή σοβαρές ασθένειες έχει ζήσει ένας άνθρωπος, τόσο πιο πιθανό είναι να εκδηλώσει φοβία θανάτου; 
Αυτή η λογικοφανής υπόθεση δεν φαίνεται να επιβεβαιώνεται από την ψυχική πραγματικότητα των ατόμων. 
Αντίθετα, αυτό που παρατηρείται είναι πως η γενικευμένη «ψυχολογία γήρατος» συναντάται περισσότερο σε άτομα που δεν έχουν βιώσει πραγματικά απειλές, δυσκολίες ή ρεαλιστικούς κινδύνους, αλλά περισσότερο τις καλλιεργούν φαντασιακά μέσα σε ένα γενικό κλίμα τρομοκρατίας που «μιλάμε γι’ αυτό που φοβόμαστε, χωρίς απαραίτητα να το έχουμε συναντήσει». 
Όπως έχει καταδείξει η άσκηση κλινικού έργου, οι φοβίες γύρω από το θάνατο και οι συνοδές φοβίες γύρω από την ασθένεια ή τα ατυχήματα ή τις διάφορες κοινωνιοπολιτικές ή φυσικές καταστάσεις που ενδεχομένως οδηγούν στο θάνατο είναι πιο έντονες όσο περισσότερο αποκομμένες είναι από την φυσική εμπειρία του ατόμου και όχι το αντίθετο. Θα λέγαμε ότι αυτό που φοβίζει περισσότερο τα άτομα είναι η ιδέα του θανάτου, παρά ο ίδιος ο θάνατος, η ιδέα της ασθένειας και όχι η ίδια η ασθένεια κ.ο.κ. 
Μάλιστα, όταν τα άτομα έρχονται αντιμέτωπα με πραγματικές δυσκολίες που πλήττουν την σωματική τους ακεραιότητα επιδεικνύουν πολύ μεγαλύτερη ψυχραιμία και ψυχικό σθένος, από εκείνην που πίστευαν ότι θα έχουν ή έδειχναν όταν φαντασιώνονταν ή σκέφτονταν το θάνατό τους.[1]
     Ήδη προ της περιόδου της πανδημίας παρατηρούσαμε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα «νέκρας», αδιαφορίας, αδράνειας, παραίτησης και παθητικότητας, δηλαδή τη συμβολική απονέκρωση σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο, που θα μπορούσε να παραλληλιστεί με την πορεία προς το θάνατο του σύγχρονου δυτικού ανθρώπου: Στην περίπτωση του βιολογικού θανάτου (ιδίως αν αυτός δεν έρχεται αιφνίδια) παρατηρείται η τάση για απομόνωση, η έκπτωση των λειτουργιών, ένα διάχυτο καταθλιπτικό συναίσθημα, η έλλειψη διάθεσης δημιουργίας, η αδιαφορία για το μέλλον και ένα αίσθημα μοναξιάς. 
Την εν λόγω ψυχοκοινωνική κατάσταση την παρατηρούμε σήμερα όλο και πιο συχνά σε υγιή άτομα όλων των ηλικιών.
     Μέσα σε αυτήν την περιρρέουσα ατμόσφαιρα η πανδημία του κορωνοϊού και η ιδεολογικοπολιτική της διαχείριση έπαιξε καταλυτικό ρόλο στη διεύρυνση της «ψυχολογίας του γήρατος» σε ακόμα μεγαλύτερες ομάδες πληθυσμού και παράλληλα αποτέλεσε την ιδανική ευκαιρία εκπαίδευσης και διαπαιδαγώγησης του νέου homo σε νέες νοοτροπίες, τρόπους ζωής, ήθη και έθιμα. 
Ειδικότερα, με το πρόσχημα να μην πεθάνουν από κορωνοϊό οι άνθρωποι αποδέχτηκαν ως φυσιολογικό οτιδήποτε μη ανθρώπινο (να μην αγκαλιάζονται, να μην βρίσκονται, να μην αγγίζονται, να κρατούν αποστάσεις κλπ.). 
Εφόσον αυτό άρχισε να εγκαθιδρύεται ως νοοτροπία στις συνειδήσεις τους και νοηματοδοτήθηκε ως αυτονόητη στάση απαραίτητη για την αυτοσυντήρηση, ως είδος κινηθήκαμε εχθρικά προς την ανθρώπινη φύση (την κοινωνική) που είναι προϋπόθεση της επιβίωσης τους είδους. 
Εκκινείται έτσι ένας αυτοκαταστροφικός κύκλος: Στην προσπάθεια να βγει το άτομο από την πορεία καταστροφής βυθίζεται όλο και πιο βαθιά σε αυτήν, όπως ακριβώς οι κινήσεις σε κινούμενη άμμο: Για να μην αρρωστήσουμε και πεθάνουμε ας κλειστούμε μέσα, ας φοράμε μάσκες, ας εμβολιαστούμε υποχρεωτικά, αναγκαστικά, και παρά τις προσωπικές πεποιθήσεις ή προθέσεις του καθενός, ας αστυνομεύουμε ή καταδίδουμε το γείτονα. Και κάθε φορά που γίνεται μια κίνηση που προσβλέπει στην υποτιθέμενη σωτηρία από το σκιάχτρο που στοιχειώνει τη ζωή μας, τόσο περισσότερο βουλιάζουμε στην κινούμενη άμμο. 
Με άλλα λόγια, αποδεχτήκαμε να «πεθάνουμε» για να ζήσουμε και δεν υπάρχει ζωή για εμάς πια. 
Ο θάνατος και η ασθένεια έγιναν η έμμονη ιδέα της ζωής όλων (εμβολιασμένων, μη εμβολιασμένων, αρνητών, ψεκασμένων, αψέκαστων και όλων των υπόλοιπων ευφάνταστων διαχωρισμών της κοινωνίας).
     Κλείνοντας, θα σημειώναμε πως πολλοί άνθρωποι σήμερα έχουν ταυτίσει το καβούκι τους με τον ζωτικό τους χώρο. 
Φοβούνται τη ζωή γι’ αυτό φλερτάρουν φαντασιακά με το θάνατο. 
Σαπίζουν και αποσυντίθενται μέσα στα ψηφιακά και τσιμεντένια κουτιά τους, ασφυκτιώντας. Ο φόβος οδήγησε τους ανθρώπους να ζουν μια ζωή γυμνή και ανέπαφη (G. Agamben). 
Φόβος μην πεθάνουν. Φόβος να ζήσουν. 
Φόβος για το σκοτάδι. 
Φόβος να κοιτάξουν τον ήλιο κατάματα μην τυφλωθούν. 
Φόβος να αγαπήσουν. 
Φόβος να χωρίσουν. Φόβος να μαλώσουν. Φόβος να αγκαλιαστούν. 
Φόβος. 
Φόβος. 
Φόβος 
Φόβος. 
Και το καβούκι τους, όπως η φοβερά προστασία, όπως λέει ο ποιητής Καρούζος, τρώει σαν σαράκι την ψυχή και καταδυναστεύει τη ζωή τους.
     Παραπομπές
[1] Στο σημείο αυτό αξίζει να γίνει ιδιαίτερη μνεία στις συνέπειες της εμπειρίας των ατόμων από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στον ψυχισμό και στην συμπεριφορά: α) των ατόμων που έζησαν βιωματικά το Ολοκαύτωμα και τον εγκλεισμό στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, β) των ατόμων που ήρθαν σε επαφή μέσω αφηγήσεων με την εμπειρία του εγκλεισμού σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, καθώς επίσης τις έρευνες που συσχετίζουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης με στρεσογόνες καταστάσεις επιβιωτισμού καθημερινής ζωής (Paul Chodooff, Joel Dimsdale, Neusner Jacob, Patricia Benner, Ethel Roskies, Richard Lazarus κλπ.)
https://psy-counsellors.gr/fovos-thanatou-thn-epoxh-ths-apnoias/

Δευτέρα 1 Νοεμβρίου 2021

Περί Βασανιστηρίων - Μέμνησο μη σε νικάτω φόβος τας φρένας* του Ιωάννη Λαζάρου**

Ακούμε πολλούς συμπολίτες μας τον τελευταίο ενάμιση χρόνο να μιλούν για υποβολή τους σε βασανιστήρια, και μας φαίνεται ίσως υπερβολικό. 
Σε αυτό το άρθρο, ο Ιωάννης Λαζάρου παραβάλλει τα κριτήρια για τον ορισμό των βασανιστηρίων, όπως αυτά αναφέρονται στο γνωστό διάγραμμα του Biderman και χρησιμοποιεί και η Διεθνής αμνηστία και άλλες οργανώσεις για να ορίσουν εάν πράγματι κάποιος είναι θύμα βασανιστηρίων και εξαναγκασμού, προς τις συνθήκες ζωής των τελευταίων πολλών μηνών. 
Το συμπέρασμα είναι εντυπωσιακό.
Άρθρο του Ιωάννη Λαζάρου, που δημοσιεύτηκε στον Δρόμο της Αριστεράς, στις 13/10/2021

Περί βασανιστηρίων

Μέμνησο μη σε νικάτω φόβος τας φρένας*

 του Ιωάννη Λαζάρου**

Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 ο Αμερικανός ψυχολόγος Albert Biderman έγραψε ένα πόνημα σχετικά με τους τρόπους βασανισμού των αιχμαλώτων πολέμου που χρησιμοποίησαν τα κομμουνιστικά καθεστώτα στους άνδρες της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ ώστε, είτε να τους αποσπάσουν ομολογίες αληθείς ή όχι είτε να τους εξαναγκάσουν σε συμμόρφωση. 

Συνομιλώντας με πολλούς από εκείνους που είχαν υποστεί βασανιστήρια, δημιούργησε έναν «χάρτη» αυτών των μεθόδων.

Σήμερα η Διεθνής αμνηστία, αλλά και άλλες οργανώσεις που ασχολούνται με τα βασανιστήρια ή την ενδοοικογενειακή βία, χρησιμοποιούν αυτό το διάγραμμα του Biderman για να ορίσουν εάν πράγματι κάποιος είναι θύμα βασανιστηρίων και εξαναγκασμού. 

Ο χάρτης αυτός περιλαμβάνει συνοπτικά τις παρακάτω μεθόδους: Απομόνωση, Μονοπώληση της αντίληψης, Προκαλούμενη εξάντληση / εξασθένηση, Απειλές, Περιστασιακές επιδοτήσεις, Επίδειξη «παντοδυναμίας» και «παντογνωσίας», Υποβιβασμός, Επιβολή ασήμαντων απαιτήσεων.

ΑΣ ΔΟΥΜΕ λοιπόν την περίοδο κόβιντ που διανύουμε και ας κάνουμε τις συγκρίσεις.

Η εξαναγκασμένη απομόνωση που μας επιβλήθηκε μας στέρησε ουσιαστικά την επικοινωνία με συνανθρώπους που θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ή να υποστηριχτούμε. 

Με κοινωνικές αποστάσεις, με απαγορευμένα άδεια καθίσματα και διαχωριστικά πλέξι γκλάς.

 Εργασία μέσω υπολογιστών. 

Απομόνωση και στέρηση του σχολικού περιβάλλοντος των παιδιών. 

Άνθρωποι μόνοι τους, απομονωμένοι σε ιατρικές μονάδες χωρίς την φροντίδα ενός οικείου σε αυτούς ανθρώπου. Δίχως άμεση επαφή, ακόμη και σωματική, με τους δικούς μας ανθρώπους, με το πρόσχημα του κινδύνου μετάδοσης ενός ιού του οποίου την ύπαρξη αποφασίζει ένα αναξιόπιστο τεστ και όχι τα κλινικά συμπτώματα όπως συνέβαινε έως τώρα.

Με αποκλεισμένους τους ανθρώπους μέσα στα σπίτια τους, με μοναδική συντροφιά και πληροφόρηση από τους τηλεοπτικούς δέκτες επήλθε και η μονοπώληση της αντίληψης. 

Εξαγορασμένα ΜΜΕυνουχισμού και «ειδικοί επιστήμονες» που όλως τυχαίως μοιράζονται τις ίδιες αλάνθαστες επιστημονικές απόψεις. 

Οποιαδήποτε άλλη άποψη λοιδορείται, λογοκρίνεται και εξαφανίζεται. 

Ακαταδίωκτες επιτροπές που προτείνουν ή αποφασίζουν, και των οποίων τα περισσότερα μέλη τους παραμένουν μυστικά. 

Άγνωστο είναι και το εάν έχουν σύγκρουση συμφερόντων. 

Παρόλα αυτά, όλοι οι παραπάνω διαμορφώνουν ή στηρίζουν την αντίληψη που πρέπει να επικρατήσει. Αυτοί κατέχουν την απόλυτη αλήθεια και θα περιορίσουν με οποιονδήποτε τρόπο την προσπάθεια αναζήτησης των πραγματικών στοιχείων, μονοπωλώντας κάθε πληροφορία και εμφανίζοντάς την όπως βολεύει κάθε φορά ώστε να ταιριάζει στην κεντρική προπαγάνδα.

Η εξασθένηση και η εξάντληση των ανθρώπων επιβλήθηκε όχι μόνο στον ψυχολογικό και υγειονομικό τομέα με τα μακροχρόνια, παράνομα μέτρα που αναστέλλουν βασικές κοινωνικές και φυσικές ανάγκες (όπως μια εκδρομή στη φύση, η παρακολούθηση μιας παράστασης, η σωματική άσκηση, ένα μπάνιο στην θάλασσα…) αλλά επιβλήθηκε και στον οικονομικό, υποχρεώνοντας ανθρώπους να κλείσουν τις επιχειρήσεις τους με συνέπεια την απόλυση εργαζομένων αλλά και τη δική τους στέρηση οποιουδήποτε εισοδήματος. 

Υπαλλήλους, εργαζόμενους ακόμη και νοσηλευτές και ιατρούς να μπαίνουν σε καραντίνα 14 ημερών με την υποψία νόσησης λόγω ενός «θετικού τεστ» με αποτέλεσμα την οικονομική τους αιμορραγία. Στην περίπτωση δε των υγειονομικών, αυτή η τακτική συμπίεσε και εξουθένωσε και το σύστημα υγείας με τα γνωστά αποτελέσματα.

ΣΕ ΟΛΗ ΑΥΤΗΝ την περίοδο των δεκαοκτώ περίπου μηνών, οι απειλές για την μη συμμόρφωση είχαν τον πρώτο λόγο. 

Οι πρώτες απειλές ήταν κατά της ζωής των πολιτών από τον «αόρατο» εχθρό που θα σου στερούσε το οξυγόνο και θα σε οδηγούσε αναπόφευκτα στην εντατική και την διασωλήνωση. 

Τα μέσα εδώ έπαιξαν τον ρόλο για τον οποίο χρηματοδοτήθηκαν αδρά, δείχνοντας ακόμη και φέρετρα που μεταφέρονταν με φορτηγά από ένα ναυάγιο στην Λαμπεντούζα της Ιταλίας, ως νεκρούς από την Covid, ενώ έφτασαν στο σημείο τρία κανάλια ταυτοχρόνως να δείξουν την «ανευθυνότητα» των πιστών που χωρίς μάσκες και αποστάσεις συνωστίζονται σε ένα καΐκι για να πιάσουν τον σταυρό στην γιορτή των Θεοφανίων. 

Το πρόβλημα είναι ότι το βίντεο αυτό ήταν από τα Θεοφάνια του 2015 (σχετική μηνυτήρια αναφορά που κατατέθηκε δεν είχε καμία τύχη). 

Και ενώ μέχρι εχθές για την είσοδο σε ΜΕΘ υπήρχε μια αυστηρή διαδικασία, ξαφνικά, με αυτόν τον τόσο «καταστροφικό και επικίνδυνο» ιό, οι πόρτες άνοιξαν για τις κάμερες οι οποίες κατέγραφαν μέχρι και διασωληνώσεις ασθενών. 

Μετά ακολούθησαν οι απειλές και οι τιμωρίες για την μη συμμόρφωση στα μέτρα. 

Μάσκες, έλεγχος στις μετακινήσεις, εγκλεισμός. 

Υπέρογκα πρόστιμα ακόμη και συλλήψεις για τους μη συμμορφούμενους.

Περιστασιακές επιδοτήσεις: Κάποια ασήμαντη βοήθεια σε ανέργους και επιχειρήσεις, κάποια περιορισμένη χαλάρωση των μέτρων έπαιξαν και τον ρόλο της μερικής αποσυμπίεσης της συσσωρευμένης δυσαρέσκειας μεγάλης μερίδας ανθρώπων που έβλεπαν και ζούσαν τον παραλογισμό της όλης κατάστασης. 

Επιδοτήσεις που όμως τονίζουν το γεγονός πως κάποιοι άλλοι ελέγχουν την ζωή και την ελευθερία ενός εκάστου.

Επίδειξη «παντοδυναμίας» και «παντογνωσίας»: Καμία ερώτηση ή απορία δεν μπορεί να υφίσταται σε αυτήν τη θαυμαστή νέα πραγματικότητα των «ειδικών». 

Το οποιοδήποτε λογικό ερώτημα απέναντι σε μια παράλογη δήλωση ή απαίτηση του συστήματος χλευάζεται ως «άρνηση της επιστήμης», κόντρα στην παντογνωσία των διορισμένων (επισήμως και ανεπισήμως) επιστημόνων που βομβαρδίζουν νυχθημερόν τον πληθυσμό με φόβο και «απόλυτες αλήθειες». 

Η οποιαδήποτε αμφισβήτηση απαγορεύεται, κάνοντάς μας να ξεχάσουμε πως η επιστήμη προχωρούσε πάντοτε μέσα από τους κανόνες της διαλεκτικής. 

Κοινές παραδοχές χρόνων από την ιατρική επιστήμη, όπως για παράδειγμα ότι σε περιόδους επιδημίας δεν γίνονται εμβολιασμοί διότι ευνοούνται έτσι οι μεταλλάξεις, ή ότι ποτέ δεν δίνουμε νέα, αδοκίμαστα σκευάσματα σε εγκύους και παιδιά, λησμονήθηκαν και αντικαταστάθηκαν από φασιστικές οριζόντιες εφαρμογές ιατρικών πρωτοκόλλων και εμβολιασμών χωρίς καμία εξατομικευμένη προσέγγιση, χωρίς κανέναν έλεγχο.

Η επιστήμη του δικαίου ντράπηκε βλέποντας καθηγητές και νομικούς και θεσμούς να παραβιάζουν, λόγω και έργω, κάθε θεμελιώδη ανθρώπινη κατάκτηση στον τομέα των δικαιωμάτων. Επιστρατεύθηκαν και εδώ οι παντογνώστες ειδικοί, οι αυθεντίες, αμφισβητώντας το ίδιο το θεμέλιο του ανθρώπινου πολιτισμού, τον άνθρωπο. 

Πρέπει επιτέλους να μάθεις πως δεν τους ανήκει μόνο η ελευθερία σου, αλλά και το ίδιο σου το σώμα.

ΜΕ ΑΥΤΟ τον τρόπο επιτυγχάνεται και ο στόχος της υποτίμησης καθώς πλέον ο άνθρωπος μετατρέπεται απλώς σε έναν «καταναλωτή» διαταγών και αθέλητων ή επιβεβλημένων ιατρικών πράξεων, ακόμη και χωρίς την κατοχυρωμένη νομικά ενημερωμένη συναίνεση. 

Η εφαρμογή ας πούμε για παράδειγμα της επιβολής χρήσης μάσκας ο διαρκής έλεγχος για πιθανή νόσηση, ο διαχωρισμός των ανθρώπων μέσω υγειονομικών διαβατηρίων σε μιαρούς και μη, σε υπεύθυνους και ανεύθυνους, προσβάλει και μειώνει την προσωπικότητα ενώ η οποιαδήποτε αντίδραση πατάσσεται αμέσως από τους «μηχανισμούς κανονικότητας».

Η καταναγκαστική «συμμόρφωση» είναι η απαίτηση της νέας κανονικότητας.

Τέλος, στην επιβολή ασήμαντων απαιτήσεων μπορείτε να χωρέσετε δεκάδες ασήμαντες επιβολές, όπως την χάραξη με ταινίες των σωστών αποστάσεων στα δάπεδα των καταστημάτων, την επιβολή μάσκας σε ανοιχτούς χώρους, την απαγόρευση του ψαρέματος ή ακόμη και το παιχνίδι των ωρών κυκλοφορίας που κάποια στιγμή η απαγόρευση ξεκινούσε στις εννέα και μετά στις έξι, την υποχρεωτική θερμομέτρηση για την είσοδο σε διάφορους χώρους κ.λπ. 

Δηλαδή ο απόλυτος εξευτελισμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας σε ένα καθεστώς εξαίρεσης, όπου ο κάθε πολίτης πρέπει να νοιώθει άρρωστος και επικίνδυνος και να αποδεικνύει συνεχώς πως δεν είναι επισφαλής για την υγεία της κοινότητας.

Το διάγραμμα εξαναγκασμού του Biderman, μας ωθεί μοιραίως στη διαπίστωση πως, δεν είμαστε απλώς δέκτες ενός οργανωμένου ψυχολογικού πολέμου, αλλά και θύματα βασανιστηρίων.

* Αισχύλος, 525-456 π.Χ.
** Ο Ιωάννης Λαζάρου είναι εικαστικός-δημοσιογράφος και 
μέλος της Διεπιστημονικής Ένωσης Υπεράσπισης της Δημοκρατίας και 
τη Βιοηθικής

Σημειώσεις

  • Βασανιστήριο δεν είναι μόνο η συστηματική πρόκληση πόνου αλλά και κάθε απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση που υποβιβάζει την ανθρώπινη υπόσταση. Η χρήση βασανιστηρίων προσβάλλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και στοχεύει στην εκμηδένιση της προσωπικότητας του θύματος. Πέρα από εγκληματική πράξη, βάσει του εθνικού αλλά και του διεθνούς δικαίου, αποτελεί μια στάση αντίθετη στον ανθρώπινο πολιτισμό. https://www.synigoros.gr/resources/docs/ee2014-15-basanistiria.pdf
  • Σύμφωνα με το άρθρο 7 παρ.2 «τα βασανιστήρια, οποιαδήποτε σωματική κάκωση, βλάβη υγείας ή άσκηση ψυχολογικής βίας καθώς και κάθε άλλη προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας απαγορεύονται και τιμωρούνται όπως ορίζει ο νόμος».
  •  http://greeklaws.com/pubs/uploads/2971.pdf

Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2020

Ο φόβος είναι κακός θεραπευτής!

Κάποτε ένας γέρος, σοφός καθόταν κάτω από ένα δέντρο όταν ήρθε ο επιδημικός θεός. 
Ο σοφός ρώτησε: 
- Πού θα πας;
 Και ο θεός της πανούκλας του απάντησε: 
- Πηγαίνω στην πόλη και θα σκοτώσω εκατό ανθρώπους εκεί. 
Στο ταξίδι επιστροφής του, ο θεός της πανούκλας πέρασε ξανά από τον σοφό. 
Ο σοφός του είπε: 
- Μου είπες ότι ήθελες να σκοτώσεις εκατό ανθρώπους. 
Αλλά οι ταξιδιώτες μου είπαν ότι δέκα χιλιάδες είχαν πεθάνει. 
Και ο θεός της πανούκλας είπε: 
- Εγώ σκότωσα μόνο εκατό. Οι άλλοι σκοτώθηκαν από το δικό τους φόβο.
ΖΕΝ