Τροία - ο Peter O'Toole ως Πρίαμος και ο Brad Pit ως Αχιλλέας – η αριστουργηματική σκηνή μιας ταινίας που έμεινε στην ιστορία του κινηματογράφου και που προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις

...ενώ όλοι συζητούν για την Οδύσσεια του Christopher Nolan εγώ θυμήθηκα την Τροία του Wolfgang Petersen!

Peter O'Toole/Πρίαμος - Brad Pit/Αχιλλέας - η αριστουργηματική σκηνή που έμεινε στην ιστορία
Ο Peter O'Toole, ο οποίος υποδύθηκε τον βασιλιά Πρίαμο της Τροίας στην υπερπαραγωγή του 2004, είχε χαρακτηρίσει την εμπειρία του ως μια τεράστια αποτυχία/disaster και είχε εκφράσεις δημόσια τις ενστάσεις του για τις επιλογές του σκηνοθέτη Wolfgang Petersen.
Οι λόγοι πίσω από αυτή την έντονη κριτική δεν ήταν απλώς προσωπικές διαφωνίες, αλλά κυρίως καλλιτεχνικές και φιλολογικές, οι οποίες συνοψίζονται στα εξής βασικά σημεία:
-. Απουσία σκηνοθετικού οράματος και αδυναμία στο σετ
Ο Peter O'Toole, μια θρυλική φυσιογνωμία του κινηματογράφου με τεράστια εμπειρία, θεωρούσε ότι ο Wolfgang Petersen ήταν ουσιαστικά ανίκανος να διαχειριστεί το μέγεθος της ταινίας. 
Σε συνεντεύξεις του, ο ηθοποιός είχε δηλώσει με ειλικρίνεια (και με το χαρακτηριστικό χιούμορ του) ότι ο Γερμανός σκηνοθέτης δεν είχε απολύτως καμία ιδέα!
Ο Peter O'Toole ένιωθε ότι έπρεπε να σκηνοθετήσει τον εαυτό του, καθώς δεν λάμβανε τις απαραίτητες κατευθύνσεις.
-. Η ευτελισμός της "Ιλιάδας" και η απουσία των Θεών
Ο Peter O'Toole ήταν άνθρωπος της κλασικής παιδείας και είχε τεράστιο σεβασμό για το αρχαίο έπος του Ομήρου. 
Επέκρινε έντονα το σενάριο του David Benioff για την απόφαση να αφαιρέσει πλήρως τους Θεούς του Ολύμπου από την ιστορία. 
Για τον Peter O'Toole η απουσία των θεών μετέτρεπε την Ιλιάδα από ένα μεγάλο ποιητικό έπος για το πεπρωμένο και την παρέμβαση του θείου, σε μια απλή, κλισέ ταινία σπαθιών (sword-and-sandal) δ-action του Χόλιγουντ.
-. Η διαμάχη για τη σκηνή Πρίαμου - Αχιλλέα
Αυτό ήταν ίσως το μεγαλύτερο σημείο τριβής. 
Στον Όμηρο, μία από τις πιο συγκινητικές σκηνές είναι όταν ο γέρων Πρίαμος πηγαίνει κρυφά στο στρατόπεδο του Αχιλλέα, πέφτει στα γόνατα και του φιλά τα χέρια, τα χέρια που σκότωσαν τον γιο του, τον Έκτορα, ζητώντας το πτώμα για να το ταφεί.
Ο Peter O'Toole ήθελε να αποδώσει την σκηνή αυτή, με την αρχαία συναισθηματική δύναμη, που περιλαμβάνει το φίλημα των χεριών. 
Ο Wolfgang Petersen  όμως ήθελε να αλλάξει τη δομή της σκηνής, μειώνοντας τον κλασικό, θεατρικό της χαρακτήρα για να ταιριάζει περισσότερο στα πρότυπα ενός γρήγορου χολιγουντιανού μπλοκμπάστερ. 

Ο Peter O'Toole, ως κορυφαίος σαιξπηρικός ηθοποιός, εξοργίστηκε με τις παρεμβάσεις του σκηνοθέτη, θεωρώντας ότι υποτιμούσε το ομηρικό κείμενο.

Εξοργίστηκε με αυτή την προσέγγιση, θεωρώντάς την μικρόψυχη και άγνοια της ανθρώπινης φύσης όπως απεικονίζεται τον Όμηρο.

Εν ολίγοις η αιτία της διαφωνίας ήταν η χολιγουντιανή προσέγγιση του Wolfgang Petersen, ο οποίος προσπάθησε να δώσει σκηνοθετικές οδηγίες στον Peter O'Toole, για το πώς να κλάψει και πώς να προσεγγίσει τον Αχιλλέα.

Ο Peter O'Toole, ένιωσε ότι ο σκηνοθέτης δεν καταλάβαινε το βάθος της τραγωδίας. 

Αρνήθηκε να αλλάξει την ερμηνεία του, επέμεινε στην απόλυτη πιστότητα της ομηρικής παράδοσης (γονατιστός, φιλώντας τα χέρια) και επέβαλε τον δικό του τρόπο με την εμπειρία του.

Η σκηνή τελικά διασώθηκε και δεν κόπηκε επειδή ο Peter O'Toole, "κέρδισε" τη μάχη στο πλατό, αναγκάζοντας τον σκηνοθέτη να υποχωρήσει μπροστά στο μέγεθος της ερμηνείας του!
-.. Η βιομηχανική ατμόσφαιρα της παραγωγής
Ο ηθοποιός περιέγραψε τα γυρίσματα ως απολύτως ψυχρά και βιομηχανικά. 
Ενώ παίζανε σκηνές παθούς, γύρω τους υπήρχαν τεράστια συνεργεία, κάμερες και μηχανήματα, χωρίς να υπάρχει η απαραίτητη ατμόσφαιρα για να βγάλουν οι ηθοποιοί τον καλύτερο εαυτό τους. 
Ο Peter O'Toole ένιωθε ότι η ταινία ήταν προϊόν συναρμολογημένο σε γραφείο, παρά μια καλλιτεχνική δημιουργία.
....τα δικά μου συμπεράσματα μετά από τις μελέτες μου πάνω στην ταινία, (γιατί από πάντα είχα ιδιαίτερη αδυναμία στον κινηματογράφο) στο σενάριο και στα λεγόμενα των συντελεστών
Για τον Peter O'Toole, η Troy του 2004 αντιπροσώπευε την κλασική περίπτωση όπου το Χόλιγουντ παίρνει ένα αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και το "αφοπλίζει" από κάθε στοιχείο που το κάνει σπουδαίο, μειώνοντάς το σε μια φανταχτερή, τεράστια εμπορική επιτυχία
Η σκηνοθεσία του Wolfgang Petersen, την οποία ο Peter O'Toole θεωρούσε αδύναμη και διεκπεραιωτική, ήταν γι' αυτόν η χαριστική βολή αυτής της "αποτυχίας"
Πέραν όλον αυτών, ο Peter O'Toole είχε μιλήσει με ιδιαίτερα θερμά λόγια για τη συνεργασία του με τον Brad Pitt‎‎, χαρακτηρίζοντας τη μεγάλη σκηνή του Πρίαμου με τον Αχιλλέα μια εξαιρετική υποκριτική εμπειρία.
Αρκετοί κριτικοί θεώρησαν ότι αυτή η σκηνή είναι το συναισθηματικό αποκορύφωμα της ταινίας και μία από τις καλύτερες ερμηνείες του Peter O'Toole, αλλά και του Brad Pitt‎‎.
Με τα χρόνια, ακόμη και ο ίδιος ο Wolfgang Petersen ουσιαστικά παραδέχθηκε ότι η πίεση του στούντιο και του τεράστιου προϋπολογισμού τον οδήγησε σε δημιουργικούς συμβιβασμούς, κάτι που εξηγεί γιατί ο Peter O'Toole ένιωσε ότι η τελική ταινία δεν αξιοποίησε ούτε το ομηρικό υλικό ούτε τις ερμηνείες των ηθοποιών!

κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

Κάτοικοι ζουν καθημερινά μέσα σε συνεχή, αμείλικτο και ανηλεή θόρυβο και ατμοσφαιρική ρύπανση από σταθμευμένα τρόλεϊ στην διπλή αφετηρία στο Γαλάτσι, τα οποία έχουν ενεργοποιημένα τα κλιματιστικά του και τους πετρελαιοκινητήρες, ενώ είναι εν στάση

Αθήνα 2026: Όταν μια γειτονιά ζητά το αυτονόητο – Να μεγαλώνουν και να ζουν τα παιδιά της και οι ίδιοι, χωρίς τον συνεχή, ασταμάτητο και ανηλεή θόρυβο, από το πρωί στις 5:30 μέχρι το βράδυ στις 12:00 η ώρα, από τα κλιματιστικά των τρόλεϊ, κάτω ακριβώς από τα σπίτια τους  και καυσαέρια από τους πετρελαιοκινητήρες των οχημάτων αυτών.

-. Δεν είναι μια διαμαρτυρία. Είναι μια έκκληση για σεβασμό στη δημόσια υγεία.

Ζούμε στο Γαλάτσι, σε μία από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της Αθήνας.
Κάτω από τα σπίτια μας βρίσκεται η κοινή αφετηρία των γραμμών τρόλεϊ 5 και 14, στην οδό Παπαφλέσσα. 
Κάθε λίγα λεπτά καταφθάνει ένα νέο όχημα. 
Πολλά από αυτά παραμένουν ακινητοποιημένα για μεγάλα χρονικά διαστήματα, ακόμη και μία ώρα, με τα κλιματιστικά τους σε συνεχή λειτουργία και, σε αρκετές περιπτώσεις, με ενεργοποιημένο τον βοηθητικό πετρελαιοκινητήρα.
Το αποτέλεσμα είναι μια καθημερινότητα που δύσκολα μπορεί να περιγράψει όποιος δεν την έχει ζήσει.
Δεν πρόκειται για έναν περιστασιακό θόρυβο. 
Πρόκειται για μια συνεχή ηχητική επιβάρυνση που ξεκινά από τις πρώτες πρωινές ώρες (5 και 30) και συνεχίζεται έως αργά τη νύχτα. (12 και...)
Έναν θόρυβο που εισβάλλει στα σπίτια, στα παιδικά δωμάτια, στα μπαλκόνια, στην καθημερινή ζωή εκατοντάδων ανθρώπων.
Και μαζί με τον θόρυβο, έρχονται και οι αναθυμιάσεις από τη λειτουργία των βοηθητικών κινητήρων, όταν αυτοί χρησιμοποιούνται.
Το ερώτημα δεν είναι αν ενοχλούμαστε.
Το ερώτημα είναι αν αυτή η κατάσταση μπορεί να θεωρείται αποδεκτή σε μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα.

-. Τα παιδιά δεν μπορούν να κλείσουν τα αυτιά τους

Το μεγαλύτερο βάρος δεν το σηκώνουν οι ενήλικες.
Το σηκώνουν τα παιδιά.
Παιδιά που προσπαθούν να διαβάσουν.
Παιδιά που προετοιμάζονται για τις Πανελλαδικές Εξετάσεις.
Βρέφη που κοιμούνται λίγα μέτρα από μια αφετηρία όπου, σχεδόν κάθε έξι λεπτά, φτάνει ένα ακόμη όχημα.
Ο θόρυβος (16 έως 32 φορές πάνω από τα επιτρεπτά όρια) δεν είναι απλώς ενόχληση. 
Η επιστημονική βιβλιογραφία συνδέει τη μακροχρόνια έκθεση σε αυξημένα επίπεδα περιβαλλοντικού θορύβου με επιπτώσεις στη συγκέντρωση, στη μάθηση, στον ύπνο και στη συνολική ψυχική και σωματική υγεία, ιδιαίτερα στα παιδιά και σε άλλες ευάλωτες ομάδες.
Η ποιότητα ζωής δεν είναι πολυτέλεια.
Είναι δικαίωμα.

-. Δεν μιλάμε χωρίς αποδείξεις

Όσα περιγράφουμε δεν βασίζονται σε προσωπικές εντυπώσεις.
Οι κάτοικοι διαθέτουμε:

• μετρήσεις θορύβου από πιστοποιημένους φορείς*

• φωτογραφίες,

• βίντεο,

• πολυετή καταγραφή περιστατικών,

• επανειλημμένες αναφορές προς τους αρμόδιους οργανισμούς,

• παρεμβάσεις στον Συνήγορο του Πολίτη,

• ακόμη και δικαστική διαδικασία.

Τα στοιχεία αυτά αποτυπώνουν μια πραγματικότητα που επαναλαμβάνεται καθημερινά.
Δεν ζητούμε να μας πιστέψει κανείς χωρίς αποδείξεις.
Ζητούμε να αξιολογηθούν οι αποδείξεις που ήδη υπάρχουν.

-. Το πιο σημαντικό στοιχείο: Η ίδια η Πολιτεία αναγνώρισε το πρόβλημα

Υπάρχει όμως ένα γεγονός που αλλάζει εντελώς τη συζήτηση.
Το Σχέδιο Βιώσιμης Αστικής Κινητικότητας (ΣΒΑΚ) του Δήμου Γαλατσίου, το οποίο εγκρίθηκε από το Δημοτικό Συμβούλιο στις 11 Δεκεμβρίου 2020, δεν αγνόησε το πρόβλημα.
Αντιθέτως.
Στο πλαίσιο της μελέτης πραγματοποιήθηκαν μετρήσεις θορύβου και διαπιστώθηκε η ανάγκη λήψης μέτρων.
Γι' αυτό και το ίδιο το εγκεκριμένο ΣΒΑΚ προέβλεψε τη μεταφορά της αφετηρίας των τρόλεϊ από την οδό Παπαφλέσσα στο Άλσος Βέικου, με ορίζοντα υλοποίησης δύο ετών.
Η πρόταση αυτή δεν προήλθε από τους κατοίκους.
Προήλθε από τον επίσημο σχεδιασμό του Δήμου.
Με άλλα λόγια, οι ίδιοι οι αρμόδιοι αναγνώρισαν ότι υπήρχε πρόβλημα και υπέδειξαν τη λύση.

-. Έξι χρόνια μετά, γιατί δεν εφαρμόστηκε;

Σήμερα βρισκόμαστε αρκετά χρόνια μετά την έγκριση του ΣΒΑΚ.
Η αφετηρία ΟΧΙ ΜΟΝΟ παραμένει στο ίδιο σημείο, αλλά έχει φορτωθεί με περισσότερο αριθμό οχημάτων, από τα οποία τα περισσότερα, λόγω παλαιότητας, δημιουργούν υπερβολικά περισσότερο θόρυβο.
Οι κάτοικοι συνεχίζουμε να υφιστάμεθα την ίδια καθημερινή καταστροφική κατάσταση για την υγεία μας. 
Παράλληλα, η Αθήνα εισέρχεται σε μια νέα φάση αναδιάρθρωσης του δικτύου τρόλεϊ και αποξήλωσης τμημάτων του εναέριου δικτύου.
Αυτό δημιουργεί μια μοναδική ευκαιρία να υλοποιηθεί μια λύση που έχει ήδη σχεδιαστεί.
Και εδώ γεννιέται το εύλογο ερώτημα:
Γιατί δεν εφαρμόζεται μια πρόβλεψη που έχει ήδη εγκριθεί από το ίδιο το Δημοτικό Συμβούλιο;

-. Έχουμε απευθυνθεί σε όλους

Οι κάτοικοι δεν επιλέξαμε τη σύγκρουση.
Απευθυνθήκαμε στον Ο.Α.Σ.Α., στον Ο.Σ.Υ στο Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών, στον Δήμο Γαλατσίου, στον Συνήγορο του Πολίτη και στη Δικαιοσύνη.
Τον Ιούνιο του 2026 αποστείλαμε εκ νέου αναλυτικές επιστολές προς όλους τους αρμόδιους φορείς, ζητώντας την εφαρμογή της πρόβλεψης του ΣΒΑΚ και την ενημέρωσή μας για τον σχεδιασμό τους.
Μέχρι σήμερα δεν έχουμε λάβει καμία απάντηση.
Δεν ζητούμε προνομιακή μεταχείριση.
Ζητούμε να ακουστούμε.

-. Οι κάτοικοι δεν ζητούμε να καταργηθούν οι δημόσιες συγκοινωνίες.
Ζητούμε να λειτουργούν με τρόπο που να μην επιβαρύνουν μια ολόκληρη γειτονιά και να εφαρμοστεί η ΛΥΣΗ που έχει ήδη προβλεφθεί από τον επίσημο σχεδιασμό του Δήμου. Δεν ζητούμε την κατάργηση των δημόσιων συγκοινωνιών

Θέλουμε να είμαστε απολύτως σαφείς.
Δεν είμαστε αντίθετοι στις δημόσιες συγκοινωνίες.
Αντιθέτως, πιστεύουμε ότι αποτελούν βασικό στοιχείο μιας σύγχρονης και βιώσιμης πόλης.
Ζητούμε, όμως, να λειτουργούν με τρόπο που να σέβονται και τους επιβάτες και τους κατοίκους.
Μια αφετηρία που λειτουργεί επί δεκαετίες μέσα σε πυκνοκατοικημένη περιοχή και έχει ήδη κριθεί από τον ίδιο τον σχεδιασμό του Δήμου ότι πρέπει να μεταφερθεί, δεν μπορεί να παραμένει αμετάβλητη επ' αόριστον.

-. Η σιωπή δεν είναι λύση

Το θέμα που αναδεικνύουμε δεν αφορά μόνο μία γειτονιά του Γαλατσίου.
Αφορά τον τρόπο με τον οποίο μια σύγχρονη κοινωνία αντιμετωπίζει την ποιότητα ζωής των πολιτών της.
Αφορά το δικαίωμα των παιδιών να μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον που δεν επιβαρύνεται καθημερινά από καταστάσεις επικίνδυνες για την υγεία τους, όπως ο συνεχής θόρυβος και η ατμοσφαιρική ρύπανση.
Αφορά τους ηλικιωμένους, τους ασθενείς και κάθε άνθρωπο που δικαιούται να ζει με αξιοπρέπεια.
Και αφορά, τελικά, την αξιοπιστία της ίδιας της Πολιτείας.
Διότι όταν ένα δημόσιο σχέδιο αναγνωρίζει ένα πρόβλημα, προτείνει μια λύση, εγκρίνεται από το αρμόδιο Δημοτικό Συμβούλιο και στη συνέχεια παραμένει ανεφάρμοστο για χρόνια, οι πολίτες δικαιούμαστε να ρωτήσουμε:
Γιατί;
Και μαζί με το "γιατί", δικαιούμαστε να ζητήσουμε κάτι που σε μια δημοκρατική κοινωνία θα έπρεπε να είναι αυτονόητο:
Να εφαρμοστούν οι λύσεις που οι ίδιοι οι δημόσιοι φορείς έχουν αναγνωρίσει ως αναγκαίες.
       Το άρθρο αυτό δεν γράφτηκε από ειδικούς, ούτε από νομικούς. Γράφτηκε από εμάς τους ανθρώπους που αγαπούμε τη γειτονιά μας και πιστεύουμε ότι η δημόσια συγκοινωνία μπορεί να συνυπάρχει με τον σεβασμό στη δημόσια υγεία και την ποιότητα ζωής. 
Δεν ζητούμε προνόμια. 
Δεν ζητούμε εξαιρέσεις. 
Ζητούμε να εφαρμοστεί μια λύση που έχει ήδη προταθεί από τους ίδιους τους δημόσιους φορείς, ώστε τα παιδιά μας, οι άρρωστοί μας και όλοι εμείς να μεγαλώνουν σε ένα ήσυχο και υγιές περιβάλλον - είναι ανθρώπινο δικαίωμά μας!

    *από 65 έως 70db

         Σημειώσεις:

Πέραν της συνεχόμενης ηχορύπανσης και ατμοσφαιρικής ρύπανσης δημιουργούνται και άλλα προβλήματα που επιβάλλουν την μεταφορά της αφετηρίας, όπως:

1. η κατάληψη της μίας λουρίδας κυκλοφορίας - τα τρόλεϊ καταλαμβάνουν την μία λωρίδα κυκλοφορίας, αναγκάζοντας  τους οδηγούς των υπόλοιπων οχημάτων να περνούν ολόκληρο το τετράγωνο μπαίνοντας στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας με άμεσο κίνδυνο μετωπικής σύγκρουσης.

2. αποβίβαση των επιβατών εκτός αφετηρίας πάνω στον δρόμο (μετά το 3ο ή 4ο σταθμευμένο τρόλεϊ, το επόμενο αναγκαστικά αποβιβάζει τους επιβάτες στην μέση του δρόμου που δημιουργεί η οδός Πανός με την οδό Παπαφλέσσα)

      Ακολουθούν φωτογραφίες, αδιάψευστοι μάρτυρες της ασυδοσίας στην διπλή αφετηρία της οδού Παπαφλέσσα των τρόλεϊ στο Γαλάτσι - καθημερινά, από το πρωί στις 5:30 μέχρι το βράδυ στις 12:00 η ώρα :