Οι άνθρωποι που ζουν σε πράσινες περιοχές γερνούν πιο αργά σε κυτταρικό επίπεδο

Οι άνθρωποι που ζουν κοντά σε χώρους πρασίνου γερνούν πιο αργά σε κυτταρικό επίπεδο, διαπιστώνει νέα μελέτη. 
Η έλλειψη πρόσβασης σε χώρους πρασίνου θα μπορούσε να μειώσει τη βιολογική ηλικία ενός ατόμου κατά 2,2 έως 2,6 χρόνια», υπολόγισαν οι ερευνητές.
Οι άνθρωποι που περνούν αρκετό χρόνο στη φύση νιώθουν λιγότερη ανάγκη να πάρουν φάρμακα για το άγχος, την υπέρταση, το άσθμα και άλλες παθήσεις, σύμφωνα με επιστημονική μελέτη που δημοσιεύθηκε στις αρχές του 2023. 
Προηγούμενες μελέτες έχουν επίσης διαπιστώσει πως η συχνή επαφή με τη φύση είναι ενεργητική για τη σωματική αλλά και τη ψυχική υγεία. 

Μάλιστα, ορισμένοι γιατροί συνταγογραφούν τις βόλτες στη φύση ως θεραπεία.
Τώρα, μια νέα μελέτη διαπιστώνει πως οι άνθρωποι που ζουν κοντά στη φύση τείνουν να είναι βιολογικά νεότεροι.
"Αυτή η μελέτη ήταν μια προσπάθεια να ποσοτικοποιηθούν οι ευεργετικές επιπτώσεις του πρασίνου σε κυτταρικό επίπεδο και ο βαθμός στον οποίο το πράσινο μπορεί να συμβάλει στην αντιστάθμιση των περιβαλλοντικών βλαβών", εξήγησε ο κοινωνικός οικολόγος Aaron Hipp από το North Carolina State University
Εξετάζοντας 7.827 άτομα και το περιβάλλον του σπιτιού τους, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι όσοι ζούσαν σε περιοχές που είχαν περισσότερα πάρκα, 

κήπους, 

δέντρα και άλλη βλάστηση, είχαν μεγαλύτερα τελομερή – μια περιοχή στις αλληλουχίες του DNA που σχετίζεται με τη μακροζωία.
"Αυτό ίσχυε ανεξάρτητα από τη φυλή, την οικονομική κατάσταση, το αν έπιναν ή κάπνιζαν", εξηγεί ο Aaron Hipp.
Τα τελομερή είναι επαναλαμβανόμενα τμήματα του DNA που βρίσκονται στα άκρα κάθε ενός από τα 46 χρωμοσώματά μας, εμποδίζοντας το γενετικό μοτίβο να "ξεφτήσει" όπως οι πλαστικές άκρες των κορδονιών των παπουτσιών. 

Κάθε φορά που ένα κύτταρο διαιρείται, τα τελομερή στο εσωτερικό του μικραίνουν, έως ότου το κύτταρο δεν μπορεί πλέον να διαιρέσει το γενετικό του υλικό και η κυτταρική του σειρά πεθαίνει.
"Αυτό καθιστά τα τελομερή σημαντικούς δείκτες της βιολογικής ηλικίας και της φθοράς των κυττάρων μας", εξήγησε ο αναλυτής γεωχωρικών δεδομένων, Scott Ogletree του University of Edinburgh.
"Γνωρίζουμε ότι πολλές μεταβλητές – όπως το στρες – μπορούν να επηρεάσουν την ταχύτητα της φθοράς των τελομερών" πρόσθεσε.
Οι χώροι πρασίνου είναι γνωστό ότι μετριάζουν το στρες με πολλούς τρόπους. 
Τα φυτά συμβάλλουν στην προστασία και τη μόνωσή μας από το περιβάλλον, διατηρώντας το έως και αρκετούς βαθμούς πιο δροσερό κατά τη διάρκεια των κυμάτων καύσωνα. 
Επίσης μειώνουν τη ρύπανση του αέρα και την ηχορύπανση. 

Οι χώροι πρασίνου είναι γνωστό ότι μετριάζουν τις πιέσεις με πολλούς τρόπους. 

Τα φυτά συμβάλλουν στην προστασία και τη μόνωσή μας από το περιβάλλον, διατηρώντας το περιβάλλον μας έως και αρκετούς βαθμούς πιο δροσερό κατά τη διάρκεια των κυμάτων καύσωνα. 

Μειώνουν τη ρύπανση του αέρα και του θορύβου.

Οι χώροι πρασίνου ενθαρρύνουν τη σωματική δραστηριότητα και τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις και συνδέονται με χαμηλότερο κίνδυνο εγκληματικότητας.

Ωστόσο, την ίδια στιγμή που μαθαίνουμε πόσο εγγενώς εξαρτώνται το μυαλό και το σώμα μας από τον φυσικό κόσμο, έχουμε απομονωθεί από αυτόν περισσότερο από ποτέ, τόσο στην αντίληψη όσο και στη φυσική μας πραγματικότητα.

Αυτή η αποσύνδεση έχει πιθανότατα συμβάλει στην επιδείνωση του φυσικού κόσμου γύρω μας - η έκτη μαζική εξαφάνιση - καθώς έχουμε χάσει την επίγνωση του πώς θα έπρεπε να είναι ο κόσμος γύρω μας - μια κατάσταση που σχετίζεται με το φαινόμενο του συνδρόμου της μετατόπισης της βασικής γραμμής.

Αν και αυτό το φαινόμενο μπορεί να προσφέρει κάποια ψυχολογική προστασία βραχυπρόθεσμα, είναι επίσης επικίνδυνο για τη μελλοντική μας υγεία και μελέτες όπως αυτή καταδεικνύουν τώρα τις άμεσες επιπτώσεις που έχει ο αποχωρισμός από τη φύση και στην υγεία μας!!!

"Λαμβάνοντας υπόψη το μέσο ποσοστό φθοράς στο δείγμα, ο χώρος πρασίνου θα μπορούσε να μειώσει τη βιολογική ηλικία ενός ατόμου κατά 2,2 έως 2,6 χρόνια", υπολόγισαν ο Scott Ogletree  και οι συνεργάτες του.
Φυσικά, τα ισχυρά οφέλη της φύσης λειτουργούν μόνο μέχρι ενός σημείου. 
Όταν η ομάδα συνυπολόγισε παράγοντες κινδύνου, όπως η ατμοσφαιρική ρύπανση, οι θετικές επιπτώσεις των χώρων πρασίνου εξαφανίστηκαν. 
Η μελέτη ανέδειξε επίσης τις επιπτώσεις των φυλετικών ανισοτήτων όσον αφορά την πρόσβαση σε χώρους πρασίνου.. 
Οι μη ισπανόφωνοι λευκοί στη μελέτη ζούσαν στις πιο πράσινες περιοχές, οι οποίες έτειναν να έχουν συνολικά χαμηλότερη φυλετική/εθνοτική ποικιλομορφία. 

Επιπλέον, οι επιπτώσεις δεν είναι τόσο σαφείς όταν εξετάζουμε μόνο τις γυναίκες, υποδηλώνοντας ότι οι πρόσθετοι κίνδυνοι ασθενειών ή το πρόσθετο κοινωνικό στρες μπορεί να διαδραματίζουν μεγαλύτερο ρόλο στο μήκος των τελομερών τους.
Οι ερευνητές υποψιάζονται ότι οι πιέσεις που συμβάλλουν αυτοί οι άλλοι παράγοντες μπορεί να υπερκαλύπτουν τα οφέλη που προσφέρουν οι χώροι πρασίνου.
"Οι χώροι πρασίνου είναι εξαιρετικά πολύτιμοι για μια κοινότητα, αλλά δεν αρκούν για να ξεπεράσουν από μόνοι τους τον συστημικό ρατσισμό και τις επιπτώσεις του οικονομικού διαχωρισμού και τις προκλήσεις της περιβαλλοντικής δικαιοσύνης" τόνισε ο Hipp.

"Αυτή η μελέτη δείχνει ότι η δημιουργία χώρων πρασίνου σε μια κοινότητα είναι σημαντική, αλλά είναι εξίσου σημαντικό - ή και πιο σημαντικό - να αντιμετωπίσουμε τις περιβαλλοντικές βλάβες, ιδίως εκείνες που συνδέονται με τον συστημικό ρατσισμό"

Ακόμα και αν η γειτονιά μας στερείται πρασίνου, όμως, όλοι μπορούμε να βρούμε τρόπους να προσπαθήσουμε να επανασυνδεθούμε με τη φύση - ακόμα και αν πρόκειται απλώς για την παρατήρηση των ζωυφίων γύρω από το σπίτι μας, ή ξεκινώντας έναν κήπο στο μπαλκόνι μας.

Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό "Science of the Total Environment"

μετάφραση και επιμέλεια κειμένου:ntina

https://www.sciencealert.com/people-living-in-green-areas-seem-to-age-slower-at-the-cellular-level

Ένας περίπατος στη φύση μπορεί να αλλάξει τη διάθεσή μας

http://background-download.com/

Μια βόλτα στο πάρκο μπορεί να αλλάξει το πώς λειτουργεί ο εγκέφαλός μας με τρόπο ο οποίος βελτιώνει την ψυχική υγεία, σύμφωνα με νέα μελέτη.Είναι επαρκώς τεκμηριωμένο ότι οι κάτοικοι των αστικών κέντρων περνούν πολύ λίγο χρόνο στη φύση και διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο αγχωδών διαταραχών, κατάθλιψης και άλλων προβλημάτων ψυχικής υγείας, σε σύγκριση με όσους ζουν εκτός πόλεων.

Αυτά τα δύο ως φαίνεται συσχετίζονται, σύμφωνα με αρκετές πρόσφατες μελέτες, αλλά έως τώρα παρέμενε άγνωστο με ποιον ακριβώς μηχανισμό μπορεί το πράσινο να επηρεάσει την ψυχική υγεία, γράφει η εφημερίδα «Νιου Γιορκ Τάιμς».

Το θέμα διερεύνησε ομάδα επιστημόνων από το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ με επικεφαλής τον μεταπτυχιακό φοιτητή Γκρέγκορι Μπράτμαν.

Σε προγενέστερη μελέτη τους, ο κ. Μπράτμαν και οι συνεργάτες του είχαν αναφέρει πως όταν ομάδα εθελοντών έκανε έναν σύντομο περίπατο στο καταπράσινο τμήμα του campus του Στάνφορντ, τα μέλη της ένιωθαν πολύ πιο τονωμένα και ευτυχισμένα από ό,τι όταν έκαναν την ίδια βόλτα δίπλα στον μποτιλιαρισμένο δρόμο.

Στην παρούσα μελέτη τους που δημοσιεύεται στην αμερικανική επιθεώρηση «Proceedings of the National Academy of Sciences» (PNAS), οι ερευνητές εξέτασαν προσεκτικά τις επιδράσεις που θα μπορούσε να έχει αυτός ο περίπατος στη συνήθεια να «αναμασάμε» νοερώς ό,τι στραβό κι ανάποδο συμβαίνει στη ζωή μας, με συνέπεια να αισθανόμαστε ολοένα χειρότερα για τον εαυτό μας.

Αυτού του είδους ο νοσηρός μηρυκασμός, όπως αποκαλείται από τους ειδικούς, σχετίζεται ισχυρά με αυξημένη δραστηριότητα σε ένα τμήμα του εγκεφάλου που λέγεται υπογονάτια περιοχή προμετωπιαίου φλοιού (subgenual prefrontal cortex).

Επιπλέον, θεωρείται μια «δηλητηριώδης» εσωτερική διαδικασία που συχνά αποτελεί πρόδρομη κατάσταση της κατάθλιψης.

Οι επιστήμονες του Στάνφορντ σκέφτηκαν πως αν εξέταζαν το συγκεκριμένο τμήμα του εγκεφάλου πριν και έπειτα από έναν περίπατο, θα εξακρίβωναν αν και κατά πόσον επηρεάζει τον εγκέφαλό μας η επαφή μας με τη φύση.

Ετσι, ζήτησαν από 38 υγιείς αστούς να συμπληρώσουν ειδικά ερωτηματολόγια, για να καταγράψουν την ψυχική τους διάθεση και τα επίπεδα του νοσηρού μηρυκασμού που κανονικά επιδείκνυαν.

Στη συνέχεια τους υπέβαλαν σε τομογραφίες εγκεφάλου για να ελέγξουν την παροχή αίματος – και επομένως τη δραστηριότητα – στην υπογονάτια περιοχή.

Τέλος, τους χώρισαν σε δύο ομάδες, ζητώντας από τους μισούς να περπατούν για 90 λεπτά στο πάρκο του Στάνφορντ και από τους άλλους μισούς να κάνουν μια ίσης διάρκειας βόλτα δίπλα σε μια πολύβουη λεωφόρο. Στη διάρκεια των περιπάτων έπρεπε να είναι μόνοι και να μην ακούν μουσική.

Μόλις πέρασαν τα 90 λεπτά, οι εθελοντές επέστρεψαν στο εργαστήριο για να επαναλάβουν τη συμπλήρωση των ερωτηματολογίων και τις τομογραφίες εγκεφάλου.

Αποτέλεσμα:

όσοι είχαν περπατήσει δίπλα στα αυτοκίνητα, διατήρησαν την ίδια παροχή αίματος στην υπογονάτια περιοχή, το ίδιο επίπεδο νοσηρού μηρυκασμού και την ίδια πάνω - κάτω ψυχική διάθεση.

Οσοι όμως είχαν περπατήσει στο ήσυχο καταπράσινο πάρκο, είχαν μικρή αλλά ουσιαστική βελτίωση της ψυχικής διάθεσης, σημαντική μείωση στην αιμάτωση της υπογονάτιας περιοχής και χαμηλότερο νοσηρό μηρυκασμό.

Τα ευρήματα αυτά «υποδηλώνουν ισχυρά ότι μια βόλτα στη φύση μπορεί να αποτελεί έναν τρόπο για να βελτιώνουν άμεσα και εύκολα οι κάτοικοι των αστικών κέντρων την ψυχική τους διάθεση και ίσως να καταπολεμήσουν το άγχος και την κατάθλιψη» δήλωσε ο κ. Μπράτμαν. 

Οσον αφορά το πόσο πρέπει να διαρκεί η βόλτα αυτή, η ακριβής διάρκεια δεν είναι γνωστή, αλλά έως ότου αποσαφηνιστεί, ο κ. Μπράτμαν συνιστά να διαρκεί όσο μπορείτε.

.....................

το διάβασα στην::http://www.healthierworld.gr