Ελεγχόμενη ασυδοσία

 Ελεγχόμενη ασυδοσία Κώστας Καββαθά* 

* Στο αρχείο μου έχω χίλια δυό πράγματα .
Ανάμεσά τους και πολλά αποκόμματα εφημερίδων και περιοδικών.
Ξεφυλλίζοντας να βρω κάτι έπεσα πάνω σε γραπτά ενός πολύ αγαπημένου συγγραφέα και δημοσιογράφου του Κώστα Καββαθά, ναι, ναι του Κώστα Καββαθά των τεσσάρων τροχών που ποτέ δεν «μάσησε» τα λόγια του.
Που κάθε κείμενό του σε τρύπαγε στην καρδιά.
Ένα από τα πολλά του και αυτό που σας μεταφέρω εδώ.
Το μεταφέρω για να δούμε ότι τίποτε δεν έχει αλλάξει από τότε, το μακρινό 1998 που φώναζε ο αγαπημένος Καββαθάς.
Είχε γράψει αυτό το άρθρο και είχε δημοσιευτεί στο «TO άλλο ΒΗΜΑ» την Κυριακή 15 Μαρτίου
Σήμερα 11-07-2021 όχι μόνο δεν έχει αλλάξει κάτι, αλλά οι καταστάσεις έχουν εκτραχηλιστεί - Κρίμα, πολύ κρίμα.
Είμαστε ανεπίδεκτοι μαθήσεως.
Και από πολιτισμό; ΜΗΔΕΝ και ακόμα παρακάτω - υπό του μηδενός – ntina
                    Ελεγχόμενη ασυδοσία – Κώστας Καββαθά* 
Τελικά αμείλικτο τίθεται το ρώτημα: Μπορεί ή όχι ο κάθε «γιωταχής» να σταθμεύει όπου του καπνίσει, όπως του καπνίσει, όταν του καπνίσει (όπως ζητούν οι «μαχητές» ενάντια στην ελεγχόμενη στάθμευση) ή, κατά πώς έχουν γίνει τα πράγματα, να υπάρχει κάποιος έλεγχος ώστε να μην παρουσιάζονται τα φαινόμενα αλητείας που κάθε πολιτισμένος άνθρωπος, με ή χωρίς «γιωταχί», αντικρίζει καθημερινά στους ελληνικούς δρόμους;
        Προς μεγάλη λύπη ορισμένων αφελών, που ίσως πίστεψαν ότι επειδή «μου αρέσουν τα αυτοκίνητα» θα ήμουν κατά του μέτρου της ελεγχόμενης στάθμευσης, δηλώνω ότι όχι απλώς το εγκρίνω αλλά εδώ και… 25 χρόνια γράφω πώς και πού πρέπει να εφαρμοσθεί.
        Έγραφα, για παράδειγμα, ότι έπρεπε να υπάρχει νόμος που να λέει ότι για να μπορεί να αγοράσει «γιωταχί» κάποιος που κατοικεί στο αποκαλούμενο «κέντρο» πρέπει πρώτα να αποδείξει στις αρχές ότι διαθέτει χώρο στάθμευσης (όπως γίνεται στο Τόκιο). Εγραφα ότι οι δήμοι πρέπει να δίνουν σοβαρά κίνητρα (ακόμη και δωρεάν θέσεις στάθμευσης) σε όσους αγοράζουν και χρησιμοποιούν φιλικά προς το περιβάλλον οχήματα αλλά και δίκυκλα.
        «Φώναζα» για την ανάγκη κάθε πολυκατοικία να διαθέτει τον δικό της χώρο στάθμευσης, ώστε να μένει χώρος για τους πεζούς.
        Τίποτε από όλα αυτά δεν έγινε γιατί ο κάθε υπουργός, ίσως και η κάθε κυβέρνηση, υπέκυπτε στις απαιτήσεις των:
      Καταπατητών δημόσιας γης (πηγαίνετε στον «Κρεμασμένο Λαγό» στη Βούλα να δείτε ώς πού έφτασαν οι ροζ «βίλες» και τι απέγινε το δάσος που κάηκε και κάηκε και ξανακάηκε).
      Φρικτών μικρομεσαίων, που κάνουν την πιλοτή τους «παξιμάδι».
      Μικρών και μεγάλων εργολάβων που δεν έχουν αφήσει τρύπα που να μην την έχουν μπαζώσει ή χτίσει επειδή «τα ‘χουν κάνει πλακάκια» με το «κράτος».
       Τοπικών σατραπίσκων που έχουν μετατρέψει τις κοινότητες / δημαρχίες σε γκέτο, μεταβάλλοντας τους δρόμους μπροστά στις βίλες τους σε ιδιωτικά πάρκινγκ, στραγγαλίζοντας την κυκλοφορία και έτσι δηλητηριάζοντας 3,5 εκατομμύρια ανθρώπους από τα αέρια του θερμοκηπίου των εκατοντάδων χιλιάδων «γιωταχί» που, για τους παραπάνω λόγους, σέρνονται σαν κάμπιες στις λιγοστές λεωφόρους.
       Τίποτε δεν έχει γίνει σωστά από την ημέρα που ιθύνοντες και «λαός» απώλεσαν τη δικαιολογία να παριστάνουν τους ανήξερους. Και την απώλεσαν αφενός από την εξάπλωση των μέσων μαζικής ενημέρωσης (και ιδιαίτερα της TV) και αφετέρου από την ανακάλυψη μιας ιδιότητας που αποκαλείται «κοινός νους».
        Στην τηλεόραση είδαν πως ένας πραγματικά πολιτισμένος άνθρωπος δεν παρατάει το «γιωταχί» του όπου τον βολεύει. Εκεί είδαν τα αυτοκίνητα να σταματούν στις διαβάσεις για να περάσουν οι πεζοί. Στις εφημερίδες και στα περιοδικά διάβασαν ότι δεν πρέπει να «καβαλάνε» τα πεζοδρόμια, να ξεριζώνουν τα λιγοστά δέντρα, να κλείνουν ακόμη και τις εισόδους των σπιτιών.

Τελικά αμείλικτο τίθεται το ρώτημα: Μπορεί ή όχι ο κάθε «γιωταχής» να σταθμεύει όπου του καπνίσει, όπως του καπνίσει, όταν του καπνίσει (όπως ζητούν οι «μαχητές» ενάντια στην ελεγχόμενη στάθμευση) ή, κατά πώς έχουν γίνει τα πράγματα, να υπάρχει κάποιος έλεγχος ώστε να μην παρουσιάζονται τα φαινόμενα αλητείας που κάθε πολιτισμένος άνθρωπος, με ή χωρίς «γιωταχί», αντικρίζει

      Τα ΜΜΕ τούς πληροφόρησαν ότι χωρίς μητροπολιτικό σχεδιασμό, και αν ο κάθε τοπικός «άρχοντας» κάνει ότι του καπνίσει (όπως συμβαίνει σε πολλές κομητείες των Αθηνών αλλά, όπως με πληροφορούν οι αναγνώστες της στήλης, και σε… χωριά), σύντομα οι πόλεις θα γίνουν όχι απλώς «απάνθρωπες» (άλλη κουταμάρα και αυτή γιατί δεν υπάρχει πιο ωραία «απάνθρωπη» πόλη στον πλανήτη από τη Νέα Υόρκη), αλλά τόποι όπου οι… συνοικιακοί πόλεμοι θα δίνουν και θα παίρνουν.
      Τίποτε λοιπόν από όλα αυτά δεν έγινε, αλλά από καγκελάκια, μπάρες, σιντριβάνια και «αναβαθμίσεις» υποβαθμισμένων περιοχών άλλο τίποτε.
      Οι ελληνικές πόλεις (και οι ελληνικοί δρόμοι) δεν εξυπηρετούν πλέον όλους τους πολίτες αλλά μικρά, σικάτα, άκρως εγωιστικά, 100% ρατσιστικά γκρουπάκια και γκρουπούσκουλα τα οποία, επειδή διαθέτουν το απαραίτητο «βύσμα» στο ένα ή στο άλλο κόμμα, μετατρέπουν τις περιοχές τους σε μικρούς, ιδιωτικούς «παραδείσους», πάντα βέβαια «για την υγεία των παιδιών τους».
     Μακάρι να είχα τον χώρο για μερικές φωτογραφίες από αυτά τα γκέτο, για να δείτε πού και πώς παρκάρουν οι βυσματούχοι και πού οι απλοί πολίτες.
    Ποια είναι τελικά η άποψη του γράφοντος;
    Απλά… όλοι οι δρόμοι (με την εξαίρεση εκείνων που περνούν μπροστά από σχολεία, νοσοκομεία, οίκους ευγηρίας κλπ.) πρέπει να είναι ελεύθεροι για χρήση από όλους τους πολίτες.
      Επειδή όμως υπάρχουν και πολλοί τοπικοί άρχοντες που τιμούν τη λαϊκή εντολή και θέλουν να κάνουν καλύτερη τη ζωή των πολιτών, επειδή καλώς ή κακώς ο σύγχρονος άνθρωπος χρησιμοποιεί και θα χρησιμοποιεί το επιβατικό αυτοκίνητο και επειδή η βελτίωση της ποιότητας απαιτεί χρήμα, λέω όχι απλώς «ναι» στην ελεγχόμενη στάθμευση αλλά ελπίζω να επεκταθεί παντού, ακόμη και στα γκέτο που ανέφερα πιο πάνω.
      Απαραίτητη προϋπόθεση βέβαια οι (ιδιωτικές) εταιρείες που θα αναλάβουν το έργο να διαθέτουν ένα μίνιμουμ υποδομής (και σοβαρότητας) ώστε οι ελεγκτές τους να μη δίνουν την ίδια στιγμή 15 κλήσεις στο ίδιο αυτοκίνητο, σε 22 διαφορετικούς δρόμους της πόλης.
     Μία ακόμη προϋπόθεση είναι να σταματήσουν οι κραυγές των λαϊκιστών, αλλά αυτό είναι μάλλον δύσκολο στη χώρα της φαινομενικής πραγματικότητας.
         Υ.Γ. Ευχαριστώ τους δεκάδες αναγνώστες της στήλης που έκαναν τον κόπο να γράψουν παρουσιάζοντας και άλλες συνήθειες της συνομοταξίας των Γ.Μ.Τ.Β. (γκλαμουρομπουρτζοτυρόβλαχων). Θα επανέλθουμε.

Και από πολιτισμό; 

ΜΗΔΕΝ και ακόμα παρακάτω -υπό του μηδενός - ntina

Απροσπέλαστα πεζοδρόμια, εξαφανισμένες διαβάσεις – Η εφιαλτική ζωή ενός πεζού στην Αθήνα

Απροσπέλαστα πεζοδρόμια, «βομβαρδισμένοι» δρόμοι, εξαφανισμένες διαβάσεις - Η εφιαλτική ζωή ενός πεζού στην Αθήνα
Δεν υπάρχει πιο εχθρική πόλη στην Ευρώπη για τους πεζούς της, από την Αθήνα. Δεκάδες δήμαρχοι πέρασαν με υψηλόφρονες εξαγγελίες και κανείς δεν τα κατάφερε να περιορίσει τον παραλογισμό και την ανομία: το να περπατάς σε αυτή την πόλη ήταν και παραμένει ένα πάνδημο extreme sport.
Τον περασμένο Μάιο, σε διάστημα μικρότερο από δύο βδομάδες, τέσσερα τροχαία δυστυχήματα απασχόλησαν την ειδησεογραφία.
Κηφισίας, Χαλάνδρι, Περιστέρι και Κρήτη οι τοποθεσίες τους. Όλες τους είχαν ένα κοινό: όχημα παρέσυρε πεζό.
Ο απολογισμός: τέσσερις νεκροί πεζοί. Τα περιστατικά δεν σταμάτησαν ούτε τον Ιούνιο. Μόλις στις 27/6 και ενώ το κείμενο γραφόταν, ένα κορίτσι ηλικίας 12 ετών παρασύρθηκε το μεσημέρι από αυτοκίνητο στον περιφερειακό δρόμο των Φαρσάλων.
Η σύγκρουση ήταν σφοδρή – λίγο μετά την εισαγωγή στο νοσοκομείο κατέληξε.
Ο 65χρονος οδηγός του Ι.Χ. συνελήφθη και αναμένεται να οδηγηθεί στον εισαγγελέα. Δυστυχώς, η λίστα δεν έχει τελειωμό.
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Ελληνικής Αστυνομίας, το 2018 έχασαν τη ζωή τους 153 πεζοί στους ελληνικούς δρόμους – πρόκειται για το 21,6% των συνολικών θυμάτων από τροχαία δυστυχήματα στη χώρα.
Τα «κατορθώματα» της Ελλάδας είναι γνωστά και στο εξωτερικό, καθώς ο ευρωπαϊκός οργανισμός European Child Safety Alliance, ύστερα από αξιολόγηση που έκανε στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με το πόσο ασφαλή είναι τα παιδιά όταν κυκλοφορούν πεζή στον δρόμο, έδωσε τους λιγότερους πόντους στην Ελλάδα, χαρακτηρίζοντας την κατάσταση που επικρατεί στους δρόμους μας «μη επιτρεπτή».
Στην ίδια θέση μ' εμάς βρέθηκε μόνο η Βουλγαρία. 
Το πρόβλημα της ασφάλειας και της προσβασιμότητας των πεζών στους δρόμους είναι ακόμα πιο ισχυρό στα μεγάλα αστικά κέντρα. Αυτό το καταδεικνύουν και τα στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ., σύμφωνα με τα οποία 249 από τα 655 δυστυχήματα το 2018 συνέβησαν σε κατοικημένες περιοχές, εκεί όπου το όριο ταχύτητας είναι πολύ πιο χαμηλό από εκείνο ενός περιφερειακού δρόμου εκτός πόλης. Ωστόσο, όταν μιλάμε για την Αθήνα, το πρόβλημα γιγαντώνεται.
Τον περασμένο Μάιο, σε διάστημα μικρότερο από δύο βδομάδες, τέσσερα τροχαία δυστυχήματα απασχόλησαν την ειδησεογραφία. Κηφισίας, Χαλάνδρι, Περιστέρι και Κρήτη οι τοποθεσίες τους. Όλες τους είχαν ένα κοινό: όχημα παρέσυρε πεζό. Ο απολογισμός: τέσσερις νεκροί πεζοί. Τα περιστατικά δεν σταμάτησαν ούτε τον Ιούνιο. Μόλις στις 27/6 και ενώ το κείμενο γραφόταν, ένα κορίτσι ηλικίας 12 ετών παρασύρθηκε το μεσημέρι από αυτοκίνητο στον περιφερειακό δρόμο των Φαρσάλων. Η σύγκρουση ήταν σφοδρή – λίγο μετά την εισαγωγή στο νοσοκομείο κατέληξε. Ο 65χρονος οδηγός του Ι.Χ. συνελήφθη και αναμένεται να οδηγηθεί στον εισαγγελέα. Δυστυχώς, η λίστα δεν έχει τελειωμό. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Ελληνικής Αστυνομίας, το 2018 έχασαν τη ζωή τους 153 πεζοί στους ελληνικούς δρόμους – πρόκειται για το 21,6% των συνολικών θυμάτων από τροχαία δυστυχήματα στη χώρα.
Όσοι έχει τύχει να περπατήσουν στους δρόμους της αντικρίζουν μια απογοητευτική κατάσταση: πεζοδρόμια μικρά, κατεστραμμένα, με εμπόδια, τα οποία πολλές φορές μπορεί να έχουν και αυτοκίνητα παρκαρισμένα, πεζόδρομοι με συνεχή ροή οχημάτων και διαβάσεις πεζών που σχεδόν κανείς δεν διασχίζει χωρίς να έχει εξασφαλίσει πρώτα πως δεν κινδυνεύει από κάποιο διερχόμενο αυτοκίνητο ή μοτοσικλέτα.
«Δεν είναι μόνο ζήτημα ασφάλειας αλλά και προσβασιμότητας των πεζών στην πόλη. Πρόκειται για μια συγκεκριμένη φιλοσοφία, σύμφωνα με την οποία η πόλη έχει παραδοθεί στα αυτοκίνητα και δεν σκέφτεται τον πεζό» εξηγεί ο Νίκος Στάππας, μέλος της συντονιστικής ομάδας της ΠΕΖΗ, μιας οργάνωσης για τα δικαιώματα των πεζών στους δρόμους, η οποία δρα περισσότερο από 15 χρόνια, τότε που η κατάσταση στους ελληνικούς δρόμους, σύμφωνα με τον ίδιο, ήταν πολύ χειρότερη.
Όπως εξηγεί, τα πολύ στενά πεζοδρόμια είναι ίσως το πιο εξοργιστικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν σχεδόν όλοι οι πεζοί Αθηναίοι κάθε μέρα.
Μερικά, μάλιστα, είναι τόσο στενά που πολλές φορές, για να μην μπλοκαριστούν, αναγκάζονται να κατέβουν και να περπατήσουν στο οδόστρωμα.
Κι αν αυτό γίνει σε ένα στενό, μικρό το κακό.
Τι γίνεται, όμως, όταν αυτό συμβεί σε μεγάλους αυτοκινητόδρομους, όπως η Συγγρού, που είναι ταχείας διέλευσης;
Πολλοί δεν γνωρίζουν πως τα πεζοδρόμια πρέπει να έχουν συγκεκριμένες διαστάσεις: ενάμιση μέτρο πλάτος και 2,20 μέτρα ύψος.
Τα όρια αυτά, ουσιαστικά, δημιουργήθηκαν προκειμένου να μπορούν να εξυπηρετούνται τα άτομα με αναπηρία και να μπορούν να κινούνται μόνοι τους όσοι βρίσκονται σε αναπηρικό αμαξίδιο ή είναι τυφλοί.
Δυστυχώς, όμως, τα συγκεκριμένα όρια δεν φαίνεται να τηρούνται ιδιαίτερα στους δρόμους της Αθήνας.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η περίπτωση της οδού Ζαχάρωφ στους Αμπελόκηπους, μιας μικρής στροφής που ενώνει τη λεωφόρο Αλεξάνδρας με τη Βασιλίσσης Σοφίας.
Εκεί, λοιπόν, η κυκλοφορία είναι σχεδόν αδύνατη για μη εποχούμενους, καθώς τα πεζοδρόμια ζήτημα αν φτάνουν το μισό μέτρο πλάτος
Αυτό δυσκολεύει πάρα πολύ τη διεύλευση των πεζών, οι οποίοι πολλές φορές στριμώχνονται κι έτσι αναγκάζονται να κατέβουν στο οδόστρωμα και να περπατήσουν, κάτι το οποίο είναι πολύ επικίνδυνο, καθώς, εξαιτίας της στροφής, δεν μπορούν να δουν εύκολα εάν έρχεται όχημα με ταχύτητα κατά πάνω τους.
Και ενώ κατά καιρούς μπορεί να έχει τεθεί ζήτημα διεύρυνσης του πεζοδρομίου, το πρόβλημα παραμένει.
Εντείνεται, μάλιστα, καθώς στη μικρή επιφάνεια του πεζοδρομίου έχουν στηθεί κολόνες κι έτσι οι πεζοί, όπως διαπιστώσαμε και οι ίδιοι, αναγκάζονται να στηρίζονται σε αυτές για να μη βρεθούν στον δρόμο.
Επίσης, σε πολλά στενά πεζοδρόμια της πόλης μπορεί να μην υπάρχουν κολόνες αλλά να έχουν τοποθετηθεί δέντρα, οι ρίζες των οποίων βγαίνουν στην επιφάνεια, καταστρέφοντάς τα και κάνοντας παράλληλα αδύνατη την πρόσβαση
Η ασφάλεια των πεζών στην πόλη δεν περιορίζεται στα πεζοδρόμια αλλά εκτείνεται στους πεζόδρομους και στις διαβάσεις, οι οποίες έχουν γίνει κάτι σαν αστικός μύθος. Όλοι μιλάνε γι' αυτές, αλλά κανείς δεν τις βλέπει πια.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της διάβασης στην αρχή της Καραγιώργη Σερβίας.
Εκεί, λοιπόν, ο πεζός που θέλει να περάσει απέναντι στην πλατεία, παρόλο που έχει προτεραιότητα, τις περισσότερες φορές θα πρέπει να περιμένει μέχρι να βρεθεί κάποιος υπεύθυνος οδηγός που θα του επιτρέψει να περάσει.
Εάν, πάλι, υπάρξει πεζός που θα πάρει την κατάσταση στα χέρια του, το λιγότερο που θα αντιμετωπίσει είναι η κόρνα, που πολλές φορές συνδυάζεται με τις βρισιές του οδηγού, ο οποίος παραλίγο να χτυπήσει τον πεζό.
«Εκεί ακριβώς φαίνεται ο ανταγωνισμός μεταξύ του αυτοκινήτου και του πεζού στην Αθήνα» παραδέχεται ο κ. Στάππας.
Κι αν το πρόβλημα της πρόσβασης των πεζών στην πόλη πολλές φορές προκύπτει από την άναρχη δόμησή της πολλές δεκαετίες πριν, αυτό που προξενεί εντύπωση, σύμφωνα με το μέλος της συντονιστικής ομάδας της ΠΕΖΗ, είναι πως ακόμα και σήμερα γίνονται έργα που δεν σέβονται τα δικαιώματά του.
«Τα πεζοδρόμια πρέπει να έχουν συγκεκριμένες διαστάσεις. Οτιδήποτε καινούργιο πρέπει να είναι έτσι. Εδώ φτιάχνουμε πράγματα που δεν είναι έτσι σχεδιασμένα. Για παράδειγμα, φτιάχνεται εδώ και χρόνια το τραμ στον Πειραιά, από το Φάληρο μέχρι το κέντρο του. Ε, τα πεζοδρόμια εκεί δεν τα έχουν σκεφτεί. Ουσιαστικά είναι αδιάβατο, προκειμένου να περάσει το τραμ» εξηγεί.
Ήδη στην Αθήνα, από τους Ολυμπιακούς Αγώνες κι έπειτα, πολλές ομάδες και οργανώσεις πεζών έχουν αρχίσει να διαμαρτύρονται για το ότι αρκετοί αστικοί λεωφόροι, όπως η Κηφίσιας, ουσιαστικά έχουν μετατραπεί σε κλειστούς αυτοκινητόδρομους με διαζώματα χωρίς δέντρα και πολλές φορές χωρίς υπόγειες διαβάσεις για πεζούς.
Οι μεγάλοι λεωφόροι είναι ακόμα ένα ζήτημα σήμερα.
Η Συγγρού είναι μία από αυτές.
Έχει στενά πεζοδρόμια από ένα σημείο και μετά, τα οποία είναι απροσπέλαστα μερικές φορές επειδή οι κατεστραμμένες μπάρες δεν έχουν απομακρυνθεί, και οι υπόγειες διαβάσεις άλλοτε είναι σε κοντινή και άλλοτε σε πολύ μακρινή απόσταση μεταξύ τους. Είναι «λες και φτιάχτηκε ώστε να χρησιμοποιείται μόνο από αυτοκίνητα», σύμφωνα με τον Νίκο Στάππα, ενώ πολλές φορές η σήμανση δεν είναι ευδιάκριτη.
Η κατάσταση αυτή είναι ίδια παντού.
Στη λεωφόρο Αμφιθέας, μάλιστα, οι περίοικοι αποφάσισαν να ξηλώσουν ένα κομμάτι πρασίνου που υπήρχε ανάμεσα στα δύο διαζώματα προκειμένου να μπορούν να τη διασχίζουν, καθώς δεν υπήρχε άλλος τρόπος.
Στην Πειραιώς, όμως, τα πράγματα φαίνεται πως έχουν ξεφύγει, ιδιαίτερα αν προσπαθήσει κανείς να την περπατήσει τόσο στην αρχή της όσο και στο τμήμα από τα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας μέχρι τη στροφή για το Μοσχάτο.

Ήταν Δεκέμβριος του 2005 όταν οδηγός αυτοκινήτου με κατεύθυνση προς τον Πύργο Ηλείας, στο 68ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού Πατρών - Πύργου σταμάτησε στη δεξιά πλευρά του δρόμου, άναψε αλάρμ, κατέβηκε από το αυτοκίνητο και πέρασε στο αντίθετο ρεύμα, προκειμένου να ζητήσει πληροφορίες για τον προορισμό του από τους οδηγούς δύο άλλων αυτοκινήτων, σταθμευμένων στην αντίθετη πλευρά της εθνικής.Αφού πήρε τις πληροφορίες που ήθελε, τρέχοντας, και χωρίς να ελέγξει την κυκλοφορία, εππιχείρησε να διασχίσει την εθνική οδό για να επιστρέψει στο αυτοκίνητό του. Όμως εκείνη τη στιγμή ερχόταν Ι.Χ. από την Πάτρα. Ο οδηγός δεν φρέναρε έγκαιρα και προσπάθησε, ανεπιτυχώς, να αποφύγει τη σύγκρουση κάνοντας ελιγμό. Το αυτοκίνητο, λόγω της βροχής, σύρθηκε κατά μήκος της αριστερής πλευράς του σταθμευμένου αυτοκινήτου του πεζού που προσπάθησε να διασχίσει την εθνική οδό, εκτινάσσοντας τον άτυχο άνδρα σε απόσταση 25 μέτρων, με αποτέλεσμα να βρει τραγικό θάνατο. Σύμφωνα με την τοξικολογική ανάλυση που έγινε στον άτυχο πεζό, η τιμή του αλκοόλ στο αίμα του ήταν 1,51, δηλαδή πάνω από το επιτρεπόμενο όριο. Οι δικαστές έκριναν ότι ο πεζός ήταν συνυπαίτιος του τροχαίου δυστυχήματος κατά 40%, λόγω της χρήσης αλκοόλ, και ο οδηγός του αυτοκινήτου κατά 60%. Σύμφωνα, λοιπόν, με την υπ' αριθμόν 1014/2011 απόφαση του Αρείου Πάγου, ο πεζός που έχει καταναλώσει αλκοόλ πάνω από το επιτρεπτό όριο θεωρείται συνυπαίτιος σε ενδεχόμενο τροχαίο ατύχημα.

Εκεί θα δει μυριάδες αυτοκίνητα να παρκάρουν πάνω στα πεζοδρόμια, οδηγώντας ξανά τους πεζούς στο οδόστρωμα.
«Είναι ντροπή για τη χώρα. Πρόκειται για τον δρόμο που ενώνει την Αθήνα με τον Πειραιά. Η αστυνομία δεν κάνει τίποτα. Οι επικεφαλής το ξέρουν το θέμα πολύ καλά, αλλά δεν το θέτουν ως προτεραιότητα. Λένε πολλοί πως η λύση θα 'ρθει με την ανάπλαση της λεωφόρου κάποια στιγμή. Ακούω γι' αυτήν από παιδί, έχω φτάσει 60 χρονών και τίποτα» σημειώνει.
«Οι πεζοί θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί στον δρόμο» μας λέει.
Τονίζει, βέβαια, πως κι εκείνοι έχουν τις δικές τους υποχρεώσεις όσον αφορά την κυκλοφορία, οι οποίες είναι θεσμοθετημένες πια από τον Άρειο Πάγο.
Ήταν Δεκέμβριος του 2005 όταν οδηγός αυτοκινήτου με κατεύθυνση προς τον Πύργο Ηλείας, στο 68ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού Πατρών - Πύργου σταμάτησε στη δεξιά πλευρά του δρόμου, άναψε αλάρμ, κατέβηκε από το αυτοκίνητο και πέρασε στο αντίθετο ρεύμα, προκειμένου να ζητήσει πληροφορίες για τον προορισμό του από τους οδηγούς δύο άλλων αυτοκινήτων, σταθμευμένων στην αντίθετη πλευρά της εθνικής.
Αφού πήρε τις πληροφορίες που ήθελε, τρέχοντας, και χωρίς να ελέγξει την κυκλοφορία, εππιχείρησε να διασχίσει την εθνική οδό για να επιστρέψει στο αυτοκίνητό του.
Όμως εκείνη τη στιγμή ερχόταν Ι.Χ. από την Πάτρα.
Ο οδηγός δεν φρέναρε έγκαιρα και προσπάθησε, ανεπιτυχώς, να αποφύγει τη σύγκρουση κάνοντας ελιγμό.
Το αυτοκίνητο, λόγω της βροχής, σύρθηκε κατά μήκος της αριστερής πλευράς του σταθμευμένου αυτοκινήτου του πεζού που προσπάθησε να διασχίσει την εθνική οδό, εκτινάσσοντας τον άτυχο άνδρα σε απόσταση 25 μέτρων, με αποτέλεσμα να βρει τραγικό θάνατο.
Σύμφωνα με την τοξικολογική ανάλυση που έγινε στον άτυχο πεζό, η τιμή του αλκοόλ στο αίμα του ήταν 1,51, δηλαδή πάνω από το επιτρεπόμενο όριο.
Οι δικαστές έκριναν ότι ο πεζός ήταν συνυπαίτιος του τροχαίου δυστυχήματος κατά 40%, λόγω της χρήσης αλκοόλ, και ο οδηγός του αυτοκινήτου κατά 60%.
Σύμφωνα, λοιπόν, με την υπ' αριθμόν 1014/2011 απόφαση του Αρείου Πάγου, ο πεζός που έχει καταναλώσει αλκοόλ πάνω από το επιτρεπτό όριο θεωρείται συνυπαίτιος σε ενδεχόμενο τροχαίο ατύχημα.
Το ζήτημα είναι, όμως, πως ο σχεδιασμός των πόλεων πρέπει να είσαι «συγχωρητικός». Σύμφωνα με τον κ. Στάππα:
«Πρέπει να σχεδιάζουμε τους δρόμους και τις πόλεις μας ώστε να συγχωρούν τα ανθρώπινα λάθη, και του οδηγού και του πεζού, για να μην είναι μοιραία για τη ζωή των ανθρώπων. Κάθε πεζός πρέπει να βοηθάει τον εαυτό του και την κοινωνία. Μπορεί να μην έχει άδεια οδήγησης, να είναι ένα παιδί, ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει οικογενειακά προβλήματα ή ψυχολογικά, οποιοσδήποτε». 
Πρώτη και κύρια αλλαγή, κατά την άποψή του, πρέπει να είναι η μείωση της ταχύτητας στους δρόμους της πόλης, η οποία θα μπορούσε να επιτευχθεί με αλλαγή στη δομή των δρόμων, ιδιαίτερα των στροφών της, που από μεγάλες ανοιχτές, οι οποίες επιτρέπουν στους οδηγούς να μη μειώνουν ιδιαίτερα την ταχύτητα, θα έπρεπε να γίνουν κοφτές κάθετες, που θα τους «αναγκάζουν» να τη μειώσουν στο μέγιστο.
Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, ακόμα και μια μικρή μείωση στην ταχύτητα με την οποία ένα όχημα θα χτυπήσει έναν πεζό είναι καθοριστική.
Μάλιστα, αν δει κανείς το διάγραμμά του, θα παρατηρήσει πως από τα 30 χιλιόμετρα την ώρα μέχρι τα 50, η διαφορά στις επιπτώσεις είναι χαοτικές, καθώς στην πρώτη περίπτωση ο πεζός μπορεί να επιζήσει από μια σύγκρουση, στη δεύτερη όμως αυτό καθίσταται από πολύ δύσκολο έως σχεδόν αδύνατο.
Αυτή την περιόδο, μάλιστα, το θέμα είναι ιδιαίτερα επίκαιρο, καθώς αρκετοί δήμοι της Ελλάδας έχουν χρηματοδοτηθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση προκειμένου να αρχίσουν να υλοποιούν τα λεγόμενα «σχέδια βιώσιμης αστικής κινητικότητας», βασικοί πυλώνες των οποίων είναι η υποστήριξη των πεζών και των μέσων μαζικών μεταφοράς και η μείωση των ρύπων και του θορύβου από τα οχήματα που κινούνται στις πόλεις. Ο Δήμος Αθηναίων είναι ένας από αυτούς.
«Ξέρετε, συνήθως το πρόβλημα το αντιλαμβάνεται κάποιος όταν κάνει παιδιά, στη συνέχεια το ξεχνά και το θυμάται πάλι όταν γεράσει. Κάνουμε κατασκευές για τα οχήματα και έχουμε ξεχάσει τον άνθρωπο, γι' αυτόν τα κάνουμε όλα. Κι εγώ οδηγώ. Όλοι κάποια στιγμή κατεβαίνουμε από το αυτοκίνητο και περπατάμε. Εκείνη τη στιγμή γιατί να κινδυνεύσουμε; Γιατί να μην είμαστε χαλαροί;» 

πηγή:lifo.gr

My Brother -μια ταινία μικρού μήκους -Οι απροσπέλαστες διαβάσεις και τα περισσότερα πεζοδρόμια από τους πεζούς

My Brother

Δεν αφορά μόνο άτομα που χρησιμοποιούν αμαξίδια αλλά και μαμάδες με μωρά… Αφορά πολύ κόσμο. Θέλαμε να δείξουμε το βίντεο για να γίνει viral και να ξεκινήσει αυτός ο διάλογος», εξηγεί η Αλεξάνδρα Μανουσάκη.

Η ταινία μικρού μήκους ξεκινάει με έναν νεαρό να προχωράει σε έναν πολυσύχναστο εμπορικό δρόμο στα Χανιά όπου και προκαλεί χάος με ένα σιδερένιο λοστό. Ρίχνει τραπέζια, καρέκλες και σπάει το παρμπρίζ ενός αυτοκινήτου.
Ο κόσμος προσπαθεί να τον σταματήσει, ωστόσο, ο 16χρονος πρωταγωνιστής συνεχίζει το έργο του,με ένα κενό βλέμμα στα μάτια του.
Στη συνέχεια, δύο άτομα τον πιάνουν, τον χτυπούν και καταλήγει στη φυλακή.
Και εκεί ξεκινάει η ιστορία.
Ο οργισμένος 16χρονος είναι ο αδερφός μίας ανάπηρης κοπέλας, που κινούμενη μέσα στους δρόμους με το αναπηρικό της καροτσάκι εμπλέκεται σε ένα τρομακτικό ατύχημα.
Η ταινία δείχνει την δύσκολη καθημερινότητα των ατόμων με ειδικές ανάγκες στην πόλη και μια κοινωνία αδιάφορη,σαδιστικά αδιάφορη.
Μια κοινωνία που δεν είναι ικανή, ούτε πρόθυμη να προσφέρει μια αξιοπρεπή και λειτουργική καθημερινότητα, σε αυτή την μερίδα των πολιτών της αλλά και των ηλικιωμένων,της μητέρας που προσπαθεί απεγνωσμένα να περάσει απέναντι με το μωρό της στο καροτσάκι.

Η κ. Μανουσάκη είναι η γυναίκα που μέσα από αυτή την ταινία προσπαθεί να ευαισθητοποιήσει και δημιουργός της καμπάνιας #RespectLife
Έχει μεγαλώσει στην Αμερική, και πριν κάποια χρόνια μετακόμισε στην Ελλάδα.
Και όπως διηγείται στο CNN Greece, έχει μια αδερφή με κινητικά προβλήματα.
“Από μικρή έβλεπα ότι υπάρχουν πολλές διαφορές μεταξύ Αμερικής και Ελλάδας, όσον αφορά στο πώς αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία και στο πώς είναι φτιαγμένες οι πόλεις μας. Όταν η αδερφή μου ήρθε στα Χανιά για το γάμο μου, είδα πόσο δύσκολο είναι για άτομα με αναπηρία να κινηθούν στην πόλη”
Το μήνυμα που θέλει να στείλει η Αλεξάνδρα Μανουσάκη, είναι πως “μπορούμε να κάνουμε πράξεις για να γίνει η καθημερινή ζωή των ΑμΕΑ λίγο πιο εύκολη. Είναι απλά πράγματα: να μην παρκάρουμε πάνω στη ράμπα, στο δρόμο και στα πεζοδρόμια… Υπάρχουν νόμοι αλλά δεν τους τηρούν”

Οι νόμοι δεν τηρούνται.

Και η κ. Μανουσάκη συνεχίζει:“Σίγουρα το βίντεο δεν θα κάνει θαύματα ούτε θα αλλάξει όλη την Ελλάδα.
Ο σκοπός μου είναι ξεκινήσει μια συζήτηση πάνω στο θέμα αυτό.
Να αρχίσουν οι άνθρωποι να σκέφτονται.
Δεν αφορά μόνο άτομα που χρησιμοποιούν αμαξίδια αλλά και μαμάδες με μωρά…
Αφορά πολύ κόσμο.
Θέλαμε να δείξουμε το βίντεο για να γίνει viral και να ξεκινήσει αυτός ο διάλογος”

Το σενάριο είναι του Παναγιώτη Παπουτσάκη και η σκηνοθεσία του Θεοδωρή Παπαδουλάκη.

Director: Theo Papadoulakis
Screenwriter: Panagiotis Papoutsakis
Producer: Dimitris Xenakis, Alexandra Manousakis
DOP: Vaggelis Katritzidakis
Set designer: Douglas Foote
Production: Indigo View Productions

Η ταινία είναι συγκλονιστική και δείχνει την απόγνωση των ανθρώπων που θέλουν να περπατάνε ακόμα μέσα στις γειτονιές τους,αλλά και αυτών που αναγκάζονται να περπατήσουν όπως παππούδες και γιαγιάδες ή άτομα με κινητικά προβλήματα που ζούνε μόνα και πρέπει να διεκπεραιώσουν καθημερινές τους ασχολίες.

Κάποιοι επιμένουν πως τη λύση σε αυτό το τόσο σημαντικό θέμα θα πρέπει να το δώσει η πολιτεία.
Πολύ σωστά -αλλά που είναι η πολιτεία;
Δεν έχουμε δει ποτέ τόσα χρόνια εδώ στην Ελλάδα να έχει δοθεί κάποια λύση.
Οι διαβάσεις κλείνονται ασύστολα από χιλιάδες ασυνείδητους οδηγούς,οι ράμπες των αναπήρων το ίδιο,πως λοιπόν όλοι εμείς που πάμε με τα πόδια θα μετακινηθούμε μέσα στην πόλη και στις γειτονιές μας;
Πως θα περάσει μια μάνα με το καροτσάκι της απέναντι όταν και οι δύο διαβάσεις είναι πιασμένες από παρκαρισμένα αυτοκίνητα και δεν υπάρχουν ούτε δέκα πόντοι χώρος για να περάσεις απέναντι;
Απόγνωση και πανικός
Απόγνωση και πανικός,όταν είσαι με το μωρό σου στο καρότσι και στέκεις εκεί και δεν μπορείς να πας ούτε μπρος ούτε πίσω.
Ακόμα και στα πεζοδρόμια είναι παρκαρισμένα αυτοκίνητα και μηχανάκια.
Οι παρακάτω φωτογραφίες καταγράφουν την απαράδεκτη αυτή κατάσταση που επικρατεί στις περισσότερες γειτονιές τις Αθήνας.
Μια κατάσταση καθημερινή,η οποία καθιστά την καθημερινότητα των κατοίκων αυτής της πόλης μαρτύριο και ο κίνδυνος που αντιμετωπίζουμε όλοι όσοι ακόμα περπατάμε σε αυτή την πόλη καθημερινός και υπαρκτός
Όπως πολύ καλά γνωρίζουμε κάθε μέρα χρειάζεται μέσα στις γειτονιές τους ο κάθε ένας να μετακινηθεί με τα πόδια και όλες αυτές οι καταστάσεις τον εξουθενώνουν και τον εκθέτουν σε άμεσο κίνδυνο.
Μαμάδες με μωρά σε καροτσάκια,γιαγιάδες,παππούδες,άτομα με κινητικά προβλήματα,παιδιά που πάνε στο σχολείο αλλά και όλοι όσοι κινούνται μέσα στη πόλη και στις γειτονιές τους με τα πόδια για τις καθημερινές τους ανάγκες,όπως να πάνε στο φούρνο,να πάνε στο super market,να πάνε στην τράπεζα,να πάνε στο κρεοπωλείο,να πάνε στο μανάβικο κ.τ.λ αντιμετωπίζουν έναν καθημερινό κίνδυνο.
Με ποιο δικαίωμα και για πιο λόγo όλοι αυτοί που καταλαμβάνουν με τα αυτοκίνητά τους και με οτιδήποτε άλλο,μηχανές,μηχανάκια,τραπεζάκια,κάδους,θέτουν τη ζωή των υπολοίπων σε κίνδυνο;
Με ποιο δικαίωμα και για ποιο λόγo καταλαμβάνουν όλους τους χώρους που δικαιωματικά και με το νόμο αλλά και σύμφωνα με την ηθική τάξη ανήκει στους πεζούς;

Αυτές οι καταστάσεις δεν αρμόζουν σε χώρες που θέλουν να λέγονται πολιτισμένες, δηλώνουν το ποιόν των πολιτών της και υποβαθμίζουν την καθημερινότητα και ο σεβασμός στη ζωή δεν υφίσταται.
Παιδεία;
Πολιτισμός;
Ηθική;
Υπάρχουν αυτά; 
Υφίστανται; 
Η ντροπή μήπως;
Και οι επιτροπές ποιότητας ζωής που υπάρχουν στους κατά τόπους δήμους,αλλά και τα αρμόδια όργανα της πολιτείας δεν θα έπρεπε να ασχοληθούν με το τόσο σοβαρό αυτό θέμα και να δώσουν λύση;

Ασυνείδητοι οδηγοί καταλαμβάνουν τις διαβάσεις των πεζών,
κάθε μέρα,
σε κάθε μας βήμα,
σε όλη τη Πόλη συναντάμε τέτοιες καταστάσεις.
Αλίμονο σε αυτούς που ακόμα χρησιμοποιούν τα πόδια τους για να πάνε κάπου.
Αλίμονο αν κάποια μάνα ή πατέρας διανοηθεί να βγει στο δρόμο με το παιδί του στο καροτσάκι.
Αλίμονο αν κάποιος παππούς ή γιαγιά θελήσει να περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο.
Όχι αυτά είναι καταστάσεις ανεπίτρεπτες σε αυτή την πόλη.
Σε αυτή τη πόλη υπάρχουν ΜΟΝΟ οδηγοί που καταλαμβάνουν τα πάντα.
Πεζοδρόμια,διαβάσεις,πλατείες.
Τίποτα δεν τους ξεφεύγει.
Είσαι πεζός και διανοήθηκες να βγεις στο δρόμο,κάνε πρώτα το σταυρό σου.
Οι μόνοι που έχουν δικαιώματα και ασυλία σε αυτή την πόλη είναι οι χιλιάδες ασυνείδητοι οδηγοί.
Κανείς δεν τους ενοχλεί.
Κανείς δεν τους κάνει καν την ερώτηση με πιο δικαίωμα και για πιο λόγο καταλαμβάνουν τις διαβάσεις των πεζών που δεν τους ανήκουν.
Παγκόσμια ημέρα για τα Άτομα με Αναπηρία (ΑμεΑ)
Μόνο μία φωτογραφία - ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ
Και ευχόμαστε σε όλους αυτούς που κατά κόρον κλείνουν τις διαβάσεις να μην βρεθούν ποτέ στη θέση του ΑΝΘΡΩΠΟΥ που βρίσκεται στο δρόμο.

Εικόνα ντροπής
Οι «διασώστες EKAB» και η ομάδα «Συνήγορος των ΑμΕΑ» ανέβασαν σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης μια φωτογραφία στην οποία φαίνεται μια γυναίκα με αναπηρία, να βρίσκεται πεσμένη στο έδαφος, δίπλα στο αναπηρικό της αμαξίδιο καθώς παρκαρισμένα αυτοκίνητα εμπόδισαν τη διέλευσή της από το σημείο.
‘Οπως καταγγέλουν, η γυναίκα, προσπάθησε να περάσει μόνη της απέναντι ωστόσο κάποιοι έκλεισαν τις ράμπες ΑΜΕΑ με τα αυτοκίνητά τους.
Η ίδια προσπάθησε να κατέβει το πεζόδρομο, ωστόσο έχασε την ισορροπία της και έπεσε από το αμαξίδιο της με αποτέλεσμα να πέσει στο δρόμο.
Η γυναίκα ευτυχώς δεν τραυματίστηκε ενώ στο σημείο έσπευσε αμέσως ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ για να τις παράσχει τις πρώτες βοήθειες.
Μετά την περιπέτειά της, η ίδια ζήτησε να κοινοποιηθεί η φωτογραφία της για να ευαισθητοποιήσει τους πολίτες.
cnn.gr