αλιεύω κωπηλατώντας στην ανοιχτή θάλασσα της πληροφορίας - συνείδηση

Τα μωρά διαμορφώνονται και μεγαλώνουν στη μήτρα της μητέρας!

Αισθάνεται, δέχονται μηνύματα, 

ταράζονται, 

αντιδρούν, 

θυμούνται, 

μαθαίνουν!

Ένα μωρό είναι ένα ον προικισμένο με πολλές ικανότητες και μεγάλη ευαισθησία σε διάφορα ερεθίσματα, στα οποία αντιδρά ενεργητικά!

Κοιτάξτε τις φωτογραφίες νερού του Emoto Masaru. 
Αυτό είναι συνείδηση. 
Κανένα απολύτως σώμα δεν μπορεί ποτέ να δημιουργηθεί ακριβώς το ίδιο, ακόμη και αν το DNA είναι ακριβώς το ίδιο. 
Κανένα τρίδυμο ή δίδυμο δεν αισθάνεται ακριβώς το ίδιο, ακριβώς την ίδια στιγμή! 
Αυτό είναι η συνείδηση. 
Όταν συλλαμβάνεται ένα μωρό, το έμβρυο αναπτύσσεται μέσα στο νερό. 
Τα κύτταρα του σώματος αποτελούνται από νερό. 
Κάθε συναίσθημα, 
σκέψη, 
εμπειρία, 
λέξη, 
συναίσθημα, 
πρόθεση της μητέρας "καταγράφεται" σ' αυτό το μωρό κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης όχι μόνο του νου αλλά ταυτόχρονα του εντέρου και της καρδιάς. 
Το σώμα έχει τρεις εγκεφάλους,
την καρδιά, 
το έντερο και το μυαλό... 
Όλα αυτά λειτουργούν σε συγχρονισμό μεταξύ τους για να καθορίσουν μια σκέψη και στη συνέχεια μια απόφαση που συνδέεται με μια πρόθεση. 
Η συνείδηση προέρχεται από τον αιθέρα μόλις γεννηθεί το μωρό, το νερό στα κύτταρα έχει μνήμη και θα συνδεθεί με συγκεκριμένα ερεθίσματα που σχετίζονται με την ανάπτυξη και τα αποτυπώματα που έλαβαν τα κύτταρα του μωρού όταν ήταν μέσα στη μήτρα.
Αυτά δεν θα είναι στο μυαλό, αλλά στην καρδιά και στο έντερο, επειδή θα βασίζονται στα συναισθήματα, επειδή οι λέξεις δεν υπάρχουν ακόμα σε ένα νεογέννητο μωρό. 
Έτσι, ένα μωρό θα γεννηθεί με ένα συγκεκριμένο επίπεδο συνείδησης που έλαβε από τη μητέρα του και τις εμπειρίες της αλλά και από το περιβάλλον της. 
Αν μια μητέρα για παράδειγμα έχει υποστεί φόβο και κακοποίηση, η συνείδηση αυτού του μωρού θα είναι είτε εξαιρετικά αυξημένη είτε εντελώς κλειστή λόγω του ότι κάθε κύτταρο στο σώμα του έχει υποστεί απίστευτα αρνητική ενέργεια, σκέψεις και συναισθήματα. 
Η συνείδηση γίνεται έτσι ένα υποσυνείδητο ενστικτώδες συναίσθημα που παράγει ένα ορισμένο επίπεδο σκέψης καθώς το άτομο εξελίσσεται ανάλογα με το περιβάλλον του. 
Το νερό στο σώμα μας συνδέεται με τον αιθέρα και αναπτυσσόμαστε και  εξελισσόμαστε ανάλογα.

                                 επιμέλεια κειμένου:ntina

                                                                                                                  anonymous source

αλιεύω κωπηλατώντας στην ανοιχτή θάλασσα της πληροφορίας - Όπερ Έδει Δείξαι

από το χρονολόγιο του Γιάννης Τσιανάκας
https://www.facebook.com/yannistsianakas/posts/pfbid0iwKuf3V7uSc8hKAC1H41aiPTaneNuYUdsUvrQha2KmgVPdKkpSeSKD8sb8E9SQPPl
Όπερ Έδει Δείξαι.
Με την φράση Όπερ Έδει ∆είξαι (ο.ε.δ), δηλαδή το οποίο έπρεπε να αποδειχθεί, έκλεινε ο Ευκλείδης κάθε θεώρηµα στα Στοιχεία.
Αντιστοίχως κάθε κατασκευή έκλεινε µε τη φράση:
Όπερ Έδει Ποιήσαι, δηλαδή όπως έπρεπε να κατασκευαστεί.
Στα λατινικά η αντίστοιχη φράση είναι:
Quod Erad Demonstrandum (Q.E.D).
Στη φράση αυτή συνοψίζεται η πεµπτουσία των µαθηµατικών. Κάθε µαθηµατική πρόταση πρέπει να αποδειχθεί ώστε να εγκυροποιηθεί και να γίνει καθολικά αποδεκτή από τη µαθηµατική κοινότητα. 
Η απόδειξη εισήχθη στα µαθηµατικά από τον Θαλή (640-546 π.Χ) και έκτοτε τα συνοδεύει απαρέγκλιτα στο ταξίδι τους µέσα στο χρόνο, καθιστώντας τα ισχυρά και απαλλάσσοντάς τα, κατά το δυνατόν, από υποκειµενικότητες.
Επίσης, µε τη φράση:
Όπερ Έδει ∆είξαι, ή Ποιήσαι ο Ευκλείδης ήθελε να τονίσει και το εξής. 
Αφού αποδείξαµε µια πρόταση και κατακτήσαµε τη γνώση που µας προσφέρει προχωράµε στην απόδειξη (ή κατασκευή) της επόµενης πρότασης. 
Η ολοκλήρωση µιας πρότασης είναι η αφετηρία για την επόµενη. 
∆εν σταµατάµε λοιπόν στα κατακτηθέντα, αλλά προχωράµε στην επόµενη γνώση διαρκώς!
Το ερώτηµα που τίθεται τώρα είναι πότε σταµατάµε. 
Η απάντηση είναι όταν κατακτήσουµε το στόχο που έχουµε θέσει από την αρχή.
Αυτό ο Ευκλείδης το έκανε με µεγάλη µαεστρία στα Στοιχεία και δεν σταµάτησε παρά στην 465η πρόταση, όπου απέδειξε ότι τα Πλατωνικά Στερεά είναι ακριβώς αυτά τα πέντε, δηλαδή τα κανονικά:
Τετράεδρο, Κύβος, Οκτάεδρο, ∆ωδεκάεδρο και Εικοσάεδρο. 
Συνεπώς ο σκοπός της συγγραφής των Στοιχείων ήταν η κατασκευή των πέντε Πλατωνικών Στερεών σε µια διαδροµή 465 προτάσεων. Στη διαδροµή αυτή, σύµφωνα µε τον Πρόκλο (412-485 µ.Χ), δεν χρησιµοποίησε όλες τις γνωστές προτάσεις, αλλά µόνο αυτές που ήταν απαραίτητες για τον τελικό σκοπό.
Αυτή είναι η παρακαταθήκη του Μεγάλου ∆άσκαλου Ευκλείδη που τηρείται απαρέγκλιτα µέχρι σήµερα.

αλιεύω κωπηλατώντας στην ανοιχτή θάλασσα της πληροφορίας - από το quora - ποιες οι αλλαγές στον οργανισμός μας μετά τη διακοπή του καπνίσματος

Eρώτηση: Καπνίζω εδώ και 43 χρόνια. 
Είμαι 61 ετών. 
Δεν έχω καπνίσει εδώ και 3 εβδομάδες. 
Θα ανακάμψουν ποτέ οι πνεύμονές μου αν δεν ξανακαπνίσω ποτέ;
Γνωρίζετε;
Απάντηση:
Μέσα σε 20 λεπτά αφότου καπνίσετε το τελευταίο σας τσιγάρο, το σώμα σας αρχίζει μια σειρά από αλλαγές που συνεχίζονται για χρόνια...
20 λεπτά μετά τη διακοπή του καπνίσματος - Ο καρδιακός σας ρυθμός πέφτει
12 ώρες μετά τη διακοπή - Η ποσότητα μονοξειδίου του άνθρακα στο αίμα σας πέφτει στο φυσιολογικό.
2 εβδομάδες έως 3 μήνες μετά τη διακοπή - Ο κίνδυνος καρδιακής προσβολής αρχίζει να μειώνεται.
2 εβδομάδες έως 3 μήνες μετά τη διακοπή - Οι πνεύμονές σας αρχίζουν να λειτουργούν καλύτερα.
1 έως 9 μήνες μετά τη διακοπή - Ο βήχας και η δύσπνοια μειώνονται.
1 έτος μετά τη διακοπή του καπνίσματος - Ο κίνδυνος καρδιακής νόσου είναι ο μισός από αυτόν ενός καπνιστή.
5 χρόνια μετά τη διακοπή του καπνίσματος - Ο κίνδυνος εγκεφαλικού επεισοδίου μειώνεται στο επίπεδο ενός μη καπνιστή.
5-15 χρόνια μετά τη διακοπή του καπνίσματος.
10 χρόνια μετά τη διακοπή του καπνίσματος - Το ποσοστό θανάτου από καρκίνο του πνεύμονα είναι το μισό από εκείνο ενός καπνιστή. 
Ο κίνδυνος σας για καρκίνο του στόματος, του λαιμού, του οισοφάγου, της ουροδόχου κύστης, των νεφρών και του παγκρέατος μειώνεται.
15 χρόνια μετά τη διακοπή του καπνίσματος - Ο κίνδυνος καρδιακών παθήσεων είναι σαν να μην καπνίσατε ποτέ.

Επίσης, να θυμάστε ότι η θεραπεία δεν είναι μόνο σωματική. 

Η διακοπή του καπνίσματος έχει και οφέλη για την ψυχική υγεία, όπως η μείωση του άγχους και της κατάθλιψης με την πάροδο του χρόνου. 

Είναι ένα ταξίδι με προκλήσεις, αλλά τα οφέλη είναι βαθιά και πολύπλευρα!

μετάφραση και επιμέλεια κειμένου: ntina

https://www.quora.com/Ive-smoked-for-43-years-Im-61-years-old-I-havent-smoked-in-3-weeks-Will-my-lungs-ever-recover-if-I-never-smoke-again

αλιεύω κωπηλατώντας στην ανοιχτή θάλασσα της πληροφορίας - αιθέρας

Αιθέρας το 5ο στοιχείο που "κάνουμε πως δεν υπάρχει"
Ο αιθέρας εμφανίζεται σε όλα τα χειρόγραφα της αλχημείας και τους περιοδικούς πίνακες μέχρι τον 19ο αιώνα, και στη συνέχεια αφαιρείται.
Ο Nikola Tesla αναφέρθηκε στον αιθέρα ως το
υπεραγώγιμο στρώμα της ύλης που είναι δυνατόν να μεταφέρει ασύρματα τον ηλεκτρισμό, ανεξάρτητα από την απόσταση και τα εμπόδια
Γιατί λοιπόν αποκλείουμε τον αιθέρα από τη σύγχρονη επιστήμη;
Αφαιρέθηκε επειδή δεν έχει υλική μορφή ή επειδή αυτό θα αποτελούσε εμπόδιο για τη νέα μεταρρύθμιση της μετρημένης ενέργειας;

                                                                                                               anonymous source

αλιεύω κωπηλατώντας στην ανοιχτή θάλασσα της πληροφορίας - μικρές/μεγάλες ιστορίες της χώρας μας

Γεννήθηκα τη δεκαετία του '60 σε μια παράξενη γειτονιά. 

Την Ελευθερούπολη στη Νέα Ιωνία, από οικογένεια προσφύγων του Γκιουλμπαξέ της Ερυθραίας και την Πόλη, όπως και οι περισσότεροι γείτονές μας. 
Η φτωχική πλευρά της Νέας Ιωνίας -εάν υπήρχε τότε εύπορη, με σπίτια χαμηλά, που τα περισσότερα είχαν χτίσει με τα χέρια τους οι Μικρασιάτες. 
Ενα δωμάτιο, μια κουζίνα στο πλάι, η τουαλέτα έξω, μια αυλίτσα, πάντα καθαρή με λουλούδια στη γλάστρα από τενεκέ.
Οι παλιοί συχνά μιλούσαν τούρκικα μεταξύ τους, δεν δίναμε σημασία σε τέτοια πράγματα τότε, έτσι μάθαμε. 
Ακούγαμε και τις ιστορίες για την πλούσια και όμορφη πατρίδα που χάσαμε, όχι πάντα θετικές για την ευθύνη της μητέρας Ελλάδας, για τη φρίκη της καταστροφής, 
το αίμα, 
τον θάνατο, αλλά και την άσχημη υποδοχή που μας επιφύλαξαν οι Ελλαδίτες. 
Οι παλιοί τότε δεν τα ξέχασαν αυτά. 
Ηταν Μικρασιάτες μέχρι το τέλος. 
Εκλεισαν τα μάτια τους, πιστεύοντας μέχρι την τελευταία στιγμή ότι αύριο τα μαζεύουν και γυρνούν στην Ιωνία. 
Την παλιά, εκεί που ήταν άρχοντες, ωραίοι και δολευταράδες, περήφανοι Ρωμιοί, με τις μεγάλες εκκλησίες τους, τα δίπατα τα σπίτια τους, γεμάτα τα κελάρια με κρασί και σταφίδα, τα γλέντια του Αϊ-Γιώργη και την Κυριακή κρύα μπίρα και μεζέδες στα καφενεία της παραλίας στη Σμύρνη. 
Εκεί που κανείς δεν θα τους έλεγε υποτιμητικά "πρόσφυγες" ή "τουρκόσπορους". 
Αληθινή ειρήνη με τους Ελλαδίτες λίγοι έκλεισαν.
Τα σκεφτόμουν αυτά πριν από λίγο καιρό, περνώντας μπροστά από τα ίδια σπίτια. 
Οι απόγονοι των προσφύγων τα έχουν πια εγκαταλείψει. 
Κάποια γκρεμίστηκαν και σηκώθηκαν ξανά άχαρα. 
Πολυκατοικίες τούρτες, γκαράζ για την αυτοκινητάρα. 
Μεγάλα μπαλκόνια χωρίς θέα. 
Ανάμεσά τους και τα παλιά προσφυγικά. 
Αυτά που χτίστηκαν με το χέρι. 
Οι ίδιοι αυτοί τοίχοι, από λάσπη οι περισσότεροι, προστατεύουν σήμερα τα σώματα και τις ψυχές άλλων προσφύγων. 
Φτηνό νοίκι και καταφύγιο για χιλιάδες Πακιστανούς, 
Ινδούς και παιδιά από το Μπανγκλαντές. 
Αλλοι καημοί και άλλες ιστορίες θα ακούγονται τα βράδια στα στενά αυτά δωμάτια. 
Οχι πια η ιστορία της γιαγιάς, για το πώς πήγε περπατώντας 80 χιλιόμετρα δρόμο πάνω σε βουνά, για να γλιτώσει από τους Τσέτες, με ένα μωρό στην αγκαλιά, και τελικά πώς την έσωσε ο Τούρκος αξιωματικός από τους επίδοξους βιαστές της. 
Αλλά για τους δρόμους και τα ατέλειωτα μονοπάτια των βουνών του Αφγανιστάν, τα ποτάμια της Τουρκίας και το πέρασμα με βάρκα από το φουρτουνιασμένο Αιγαίο. 
Ιδιοι οι δρόμοι της προσφυγιάς και απαράλλακτοι. 
Και ξέρετε κάτι. 
Οι σχέσεις μεταξύ παλαιών και νέων προσφύγων είναι πολύ καλές στην παλιά μου γειτονιά. Και αυτό είναι προς τιμή όλων των Νεοϊωνιωτών.
Δεν έλειψαν και βέβαια κάποια επεισόδια ρατσιστικής βίας, αλλά οι δράστες λίγο-πολύ γνωστοί και μετρημένοι στα δάχτυλα των χεριών, όπως στην κατοχή οι δυο-τρεις Χίτες. 
Οι πρόσφυγες ξέρουν από προσφυγιά, έστω και εάν αυτή είναι της πείνας, της ανάγκης και όχι του βίαιου ξεριζωμού. 
Τα σπίτια αυτά, τα χαμηλά, τα ταπεινά και τα ετοιμόρροπα, ξέρουν να μαλακώνουν τους καημούς όσων κοιμούνται σε ξένη πατρίδα και ονειρεύονται το σπίτι που γεννήθηκαν και τα πρόσωπα που έμειναν πίσω ή έχασαν για πάντα. 
Είναι τοίχοι ποτισμένοι με νοσταλγία.  
Πριν από καιρό επισκεφθήκαμε το Γκουλμπαξέ/Ροδονάς, το χωριό της γιαγιάς κοντά στα Βουρλά, στην επαρχία Σμύρνης. 
Τα σπίτια, πολλά σε νεοκλασικό στιλ, στέκουν εκεί ακριβώς, όπως ήταν την ώρα που οι δικοί μας έφυγαν βλέποντας από μακριά τα Βουρλά στις φλόγες. 
Βρήκαμε το σπίτι μας και χτυπήσαμε την πόρτα. 
Σε λίγη ώρα όλο το χωριό είχε μαζευτεί γύρω μας. 
Είναι Αρναούτηδες/Τουρκαλβανοί της Θεσσαλονίκης, πρόσφυγες και αυτοί με την Ανταλλαγή. Απομονωμένοι από την τουρκική κοινωνία, ζουν πρόσφυγες στα σπίτια των προσφύγων της Νέας Ιωνίας. 
"Σελανίκ, Σελανίκ, Θεσσαλονίκη, Θεσσαλονίκη" μας έλεγαν, "εκεί ήταν η πατρίδα μας" και δάκρυζαν.
Ελευθεροτυπία, 18.03.2010 - του Παντελή Βαλασόπουλου
https://logotexniakatefthinsis.blogspot.com/2012/03/blog-post_24.html