όταν ανησυχείς για κάτι από πριν, όταν σχεδιάζεις και σκέφτεσαι αρνητικά, όταν ξεχνάς τι σε έχει φέρει μέχρι εδώ γίνεσαι μικρός σαν έντομο και τότε ο κόσμος υπερισχύει, χιλιάδες καρέ καταγράφουν στο σύμπαν την ήττα σου

''όνειρο''...
το "όνειρο" είναι το πιο αληθινό πράγμα που υπάρχει!!!!
το ''όνειρο'' είναι η πραγματικότητα χωρίς την παρουσία του χρόνου!!!
μόνο ένας άνθρωπος που ονειρεύεται μπορεί να δημιουργήσει πλούτο!!! 
όταν ανησυχείς για κάτι από πριν...
όταν σχεδιάζεις και σκέφτεσαι αρνητικά...
όταν ξεχνάς τι σε έχει φέρει μέχρι εδώ γίνεσαι...
γίνεσαι μικρός σαν έντομο και τότε...
και τότε ο κόσμος υπερισχύει...
χιλιάδες καρέ καταγράφουν στο σύμπαν την ήττα σου και...
όχι μόνο δεν θα μπορέσεις να αποκτήσεις περισσότερα, αλλά θα χάσεις και αυτά που νομίζεις ότι έχεις... 
κάνε την επανάστασή σου!!!!
διαφορετικά κάποια μέρα θα βρεθείς και εσύ να προσεύχεσαι μαζί με αυτό το πλήθος ελπίζοντας να εξευμενίσεις κάποια θεότητα έξω από τον εαυτό σου!!!
...αυτά τα λίγα...
παρμένα ανάμεσα από τα τόσα πολλά που μας λέει ο Dreamer του Stefano D'Anna...
ntina

Jorge Luis Borges: Ο Όμηρος δεν αγνοούσε πως τα πράγματα πρέπει να λέγονται με έμμεσο τρόπο. Μα δεν το αγνοούσαν ούτε και οι 'Ελληνές του, που η φυσική τους γλώσσα ήταν ο μύθος.

Ένα σχόλιο!
Μετά από άθλους και παράξενες περιπέτειες που κράτησαν είκοση χρόνια, ο Οδυσσέας, γιός του Λαέρτη, επιστρέφει στην Ιθάκη του.
Με το σιδερένιο σπαθί του και το τόξο του παίρνει την ορκισμένη εκδίκηση.
Έμφοβη και εμβρόντητη η Πηνελόπη δεν τολμά να τον αναγνωρίσει και, για να τον δοκιμάσει, υπαινίσσεται ένα μυστικό που το μοιράζονται οι δυό τους και μόνο οι δυό τους: αυτό της κοινής τους κλίνης και κανείς θνητός δεν μπορεί να την μετακινήσει, γιατί η ελιά που από το ξύλο της είχε φτιαχτεί την κρατάει δεμένη στο χώμα, 
Αυτή είναι η ιστορία που διαβάζουμε στη Ραψωδία ψ της Οδύσσειας.
Ο Όμηρος δεν αγνοούσε πως τα πράγματα πρέπει να λέγονται με έμμεσο τρόπο.
Μα δεν το αγνοούσαν ούτε και οι 'Ελληνές του, που η φυσική τους γλώσσα ήταν ο μύθος.
Ο μύθος της νυφικής κλίνης που είναι δέντρο, είναι ένα είδος μεταφοράς.
Η βασίλισσα κατάλαβε πως ο άγνωστος ήταν ο βασιλιάς όταν καθρεφτίστηκε στα μάτια του, όταν ένιωσε στον έρωτά της πως την έβρισκε ο έρωτας του Οδυσσέα.

...στη γης ετούτη βρίσκεται μονάχα ο αγώνας για τη λευτεριά

...Η λευτεριά δεν έχει σκοπό...
μήτε βρίσκεται στη γης ετούτη - στη γης ετούτη βρίσκεται μονάχα ο αγώνας για τη λευτεριά...
αγωνιζόμαστε για τα άφταστα, και γι' αυτό ο άνθρωπος έπαψε να είναι ζώο....

το σύμπαν ολόκληρο πήρε μέρος στη γέννηση αυτού του γαρύφαλλου.

Αν με βλέπουν να στέκομαι
όρθιος, ακίνητος, μες
στα λουλούδια μου, όπως
αυτή τη στιγμή,
θα νόμιζαν πως τα διδάσκω. Ενώ
είμαι εγώ που ακούω
κι αυτά που μιλούν.
Έχοντας μέ στο μέσο
μου διδάσκουν το φως
και ο γλυκός ποιητής συνεχίζει....
Αυτό το γαρύφαλλο, που κρατώντας το
ανάμεσα στα τρία μου δάχτυλα
το σηκώνω στο φως, μου μίλησε και
παρά τον κοινό νου μου τὸ κατανόησα.
Μι᾿ αλυσίδα απὸ ατέλειωτους γαλαξίες 
     συνεργάστηκαν,
διασταύρωσαν κάτω στη γη φωταψίες
- το σύμπαν ολόκληρο πήρε μέρος στη 
     γέννηση
αυτού του γαρύφαλλου.
Κι 'αυτό πού ακούω είναι οι φωνὲς
των μαστόρων του μέσα του.
έκανα μιά φωτογραφία...
του....
μικρού ναού...
δεν το έβαλα
εγώ εκεί 
το βλέπω όπως είναι
όπως θέλω να είναι;
ένας μικρός Ναός μέσα
στο αόρατο Σύμπαν...
με μάγεψε
το σχήμα το ανάγλυφο
το ολόλευκο λευκό
«Φιλοσοφία τῶν λουλουδιῶν»Νικηφόρος Βρεττάκος 
ntina

...γεια και χαρά σου, Αίγαγρε, που δεν αγαπάς τους κάμπους

Πήδηξε ο αίγαγρος και στάθηκε σε μια ψηλή κορφή. 
Στητός και ρουθουνίζοντας κοιτάζει τον κάμπο και αφουγκράζεται πριν άλλο σκίρτημα σε άλλη κορφή τον πάη. 
Τα μάτια του λάμπουν σαν κρύσταλλα και μοιάζουν με μάτια αετού, ή ανθρώπου που μέγας οίστρος τον κατέχει. 
Το τρίχωμά του είναι στιλπνό και ανάμεσα στα πισινά του πόδια, πίσω και κάτω απ’ το κεντρί του, το μέγα σήμαντρον της απολύτου ορθοδοξίας ταλαντευόμενον σε κάθε σάλεμά του, βαριά και μεγαλόπρεπα κουνιέται.
Κάτω εκτείνεται ο κάμπος με τα λερά μαγνάδια του και τις βαρειές καδένες.
Ο αίγαγρος κοιτάζει και αφουγκράζεται.
Από τον κάμπο ανεβαίνει μία μυριόστομη κραυγή ανθρώπων πνευστιώντων.
«Αίγαγρε! Αίγαγρε!
Έλα σε μας για να χαρής και να μας σώσης».
Ο αίγαγρος κοιτάζει και αφουγκράζεται.
Όμως δεν νοιάζεται καθόλου για όλου του κάτω κόσμου την βοή και την αντάρα.
Στέκει στητός στα πόδια του, και όλο μυρίζει τον αέρα, σηκώνοντας τα χείλη του σαν σε στιγμές οχείας.
«Αίγαγρε! Αίγαγρε! 
Έλα σε μας για να ευφρανθής και να μας σώσης.
Θα σε λατρέψουμε ως Θεό.
Θα κτίσουμε ναούς για σένα. 
Θάσαι ο τράγος ο χρυσός!
Και ακόμη θα σου προσφέρουμε πλούσια ταγή και όλα τα πιο ακριβά μανάρια μας…
Για δες!»
Και λέγοντας οι άνθρωποι του κάμπου έσπρωχναν προς το βουνό ένα κοπάδι από μικρές κατσίκες σπάνιες, από ράτσα.
...συνεχίζεται...
και βέβαια είναι Ανδρέας Εμπειρίκος...και ο Αίγαγρος...
ntina

Η πόλις αχνίζει από ηδονή...

...εκστατικά υψώνουν τα παιδιά τα χέρια.
Δείχνουν τους χάρτινους κομήτες με τις μακρυές ουρές.
Ουράνιοι δράκοι πιο ψηλά τα αεροπλάνα, βροντούν και γράφουν στο στερέωμα με άσπρους καπνούς τις λέξεις:
ΚΑΛΑ ΛΕΟΝΑ ΝΟΛΑ ΠΥ
...είναι η ώρα κάτασπρη· η έκστασις γαλάζια.
Η πόλις αχνίζει από ηδονή. 

Κουνούν τις χέρες τα παιδιά και, ακόμα, από τα στόματά των πηδούν σαν πίδακες οι λέξεις:
ΚΑΛΑ ΛΕΟΝΑ ΝΟΛΑ ΠΥ.
........ανδρέας Εμπειρίκος....
ntina

κόσμος ειδώλων, κόσμος ιδεών

Όταν στα βάθη της νυκτός με περιζώνει

άκρα θαλάσσης, ουρανού και γης ειρήνη,

το πνεύμα οπού στην ταραχή του κόσμου σβήνει

σιγά την μυστικήν ζωή του ανανεώνει.

 

Των πόθων όλων και παθών αγάλι’ οι πόνοι

παύουν, καθώς στο νουν απλώνετ’ ευφροσύνη,

ο αιθέρας, οπού αρχήθεν η ψυχή μου κλίνει,

ήσυχη ορμή προς κόσμον άλλον με φτερώνει.

 

Και όσα πνεύματα εδώ στα πλάσματά τους είδα,

ακαθρέφτιστα εκεί θωρεί τα η φαντασία,

κι όταν θαρρώ πως την χρυσήν πατώ βαθμίδα,

 

όπου αντηχεί ψηλάθε απέραντη αρμονία

θαμπή στιγμή την ιλαρήν μού παίρνει ελπίδα

με ουράνιο λάλημα να ειπώ τραγούδια θεία.

- και είναι από τον ''ερασιτέχνη'' του Ιάκωβου Πολυλά

My flowers

θροΐζει η φυλλωσιά,

κρατήσου μπουμπούκι 

ο μίσχος σου αντέχει

ntina

τα παιχνίδια των χρωμάτων

λιλά και

η αρχαία πράσινη θάλασσα

ταράζετε

ntina

Υπάρχει ακόμα ομορφιά- υπάρχει μουσική; - my flowers

χωρίς περιορισμούς

χωρίς πειθαρχεία

παραμερίζει και προβάλει

ntina

Είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά - my flowers

Ένας γέροντας στην ακροποταμιά
Κι όμως πρέπει να λογαριάσουμε πώς προχωρούμε.

Να αισθάνεσαι δε φτάνει μήτε να σκέπτεσαι μήτε να κινείσαιμήτε να κινδυνεύει το σώμα σου στην παλιά πολεμίστρα,όταν το λάδι ζεματιστό και το λιωμένο μολύβι αυλακώνουνε τα τειχιά.
Κι όμως πρέπει να λογαριάσουμε κατά πού προχωρούμε,όχι καθώς ο πόνος μας το θέλει και τα πεινασμένα παιδιά μαςκαι το χάσμα της πρόσκλησης των συντρόφων από τον αντίπερα γιαλό·μήτε καθώς το ψιθυρίζει το μελανιασμένο φως στο πρόχειρο νοσοκομείο,

το φαρμακευτικό λαμπύρισμα στο προσκέφαλο του παλικαριού που χειρουργήθηκε το μεσημέρι·
αλλά με κάποιον άλλο τρόπο, μπορεί να θέλω να πω καθώςτο μακρύ ποτάμι που βγαίνει από τις μεγάλες λίμνες τις κλειστές βαθιά στην Αφρική

και ήτανε κάποτε θεός κι έπειτα γένηκε δρόμος και δωρητής και δικαστής και δέλτα·

που δεν είναι ποτές του το ίδιο, κατά που δίδασκαν οι παλαιοί γραμματισμένοι,κι ωστόσο μένει πάντα το ίδιο σώμα, το ίδιο στρώμα, και το ίδιο Σημείο,
ο ίδιος προσανατολισμός.
Δε θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά, να μου δοθεί ετούτη η χάρη.

Γιατί και το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές που σιγά σιγά βουλιάζει

και την τέχνη μας τη στολίσαμε τόσο πολύ που φαγώθηκε από τα μαλάματα το πρόσωπό της

κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά.
Αν είναι ανθρώπινος ο πόνος δεν είμαστε άνθρωποι μόνο για να πονούμε

γι’ αυτό συλλογίζομαι τόσο πολύ, τούτες τις μέρες, το μεγάλο ποτάμι

αυτό το νόημα που προχωρεί ανάμεσα σε βότανα και σε χόρτα

και ζωντανά που βόσκουν και ξεδιψούν κι ανθρώπους που σπέρνουν και που θερίζουν

και σε μεγάλους τάφους ακόμη και μικρές κατοικίες των νεκρών.
Αυτό το ρέμα που τραβάει το δρόμο του και που δεν είναι τόσο διαφορετικό από το αίμα των ανθρώπων

κι από τα μάτια των ανθρώπων όταν κοιτάζουν ίσια - πέρα χωρίς το φόβο μες στην καρδιά τους,

χωρίς την καθημερινή τρεμούλα για τα μικροπράματα ή έστω και για τα μεγάλα·

όταν κοιτάζουν ίσια - πέρα καθώς ο στρατοκόπος που συνήθισε ν’ αναμετρά το δρόμο του με τ’ άστρα,

όχι όπως εμείς, την άλλη μέρα, κοιτάζοντας το κλειστό περιβόλι στο κοιμισμένο αράπικο σπίτι,
πίσω από τα καφασωτά, το δροσερό περιβολάκι ν’ αλλάζει σχήμα, να μεγαλώνει και να μικραίνει·

αλλάζοντας καθώς κοιτάζαμε, κι εμείς, το σχήμα του πόθου μας και της καρδιάς μας,στη στάλα του μεσημεριού, εμείς το υπομονετικό ζυμάρι ενός κόσμου που μας διώχνει και που μας πλάθει,

πιασμένοι στα πλουμισμένα δίχτυα μιας ζωής που ήτανε σωστή κι έγινε σκόνη και βούλιαξε μέσα στην άμμο

αφήνοντας πίσω της μονάχα εκείνο το απροσδιόριστο λίκνισμα που μας ζάλισε μιας αψηλής φοινικιάς.

Γιώργος Σεφέρη

ntina

Στου δυνατού έρωτος το άκουσμα τρέμε και συγκινήσου - my flowers

Στου δυνατού έρωτος το άκουσμα τρέμε και συγκινήσου

σαν αισθητής. Όμως, ευτυχισμένος,

θυμήσου πόσα η φαντασία σου σ’ έπλασεν· αυτά

πρώτα· κι έπειτα τ’ άλλα —πιο μικρά— που στην ζωή σου

επέρασες κι απόλαυσες, τ’ αληθινότερα κι απτά.—

Aπό τους τέτοιους έρωτας δεν ήσουν στερημένος. 

Ntina

Πες το με ένα ποίημα: κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια

Γιατί και το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές

που σιγά-σιγά,βουλιάζει

και την τέχνη μας τη στολίσαμε τόσο πολύ που φαγώθηκε

από τα μαλάματα το πρόσωπό της

κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια..........

- Σεφέρης

Il Trillo del Diavolo του Giuseppe Tartini

και μιά μικρή ιστορία...

λοιπόν...

Τη νύχτα αυτή του 1712 ο Διάβολος επισκέφθηκε τον νεαρό βιολονίστα Τζουλέπε Ταρτίνι στον ύπνο του, κι έπαιξε για χάρη του.

Ο Τζουζέπε δεν ήθελε να σταματήσει ποτέ εκείνη η μουσική. Όμως όταν ξύπνησε, η μουσική είχε κάνει φτερά.

Αναζητώντας εκείνη τη χαμένη μουσική, ο Ταρτίνι συνέθεσε διακόσιες δεκαεννιά σονάτες, που τις εκτέλεσε με μάταιη δεξιοτεχνία όσο ζούσε.

Το κοινό χειροκροτούσε τις αποτυχίες του.

[Από το βιβλίο του Eduardo Galeano, Οι μέρες αφηγούνται, 

Πάπυρος, Αθήνα 2012.]

και το περίφημο - 

Il Trillo del Diavolo του  Giuseppe Tartini

ntina

Τα λουλούδια μεγαλώνουν κάθε νύχτα τρεις οργιές

Τα λουλούδια μεγαλώνουν

κάθε νύχτα τρεις οργιές

τις ακρογιαλιές ισκιώνουν

και τα δέντρα στις πλαγιές

σαν καβούρια σκαρφαλώνουν.

~~~~~~~~~~~~~

μιά γλυκιά στροφή από "τα Ρω του Έρωτα"

του Ελυτη...
ntina

μια κατακόκκινη παπαρούνα μια μέρα ενός Μάρτη

για να καλωσορίσουμε τον Μάρτη...

................

Τον γνωρίζετε το Μάρτη,

τον τρελό και τον αντάρτη;

Ξημερώνει και βραδιάζει

κι εκατό γνώμες αλλάζει.

Βάζει η μάνα του μπουγάδα,

σχοινί δένει στη λιακάδα,

τα σεντόνια της ν’ απλώσει,

μια χαρά να τα στεγνώσει.

Νά που ο Μάρτης μετανιώνει

και τα σύννεφα μαζώνει

και να μάσει η μάνα τρέχει

τα σεντόνια, γιατί βρέχει!

Νά ο ήλιος σε λιγάκι,

φύσηξε το βοριαδάκι,

κι η φτωχή γυναίκα μόνη

τα σεντόνια ξαναπλώνει.

Μια βροντή κι ο ήλιος χάθη

μες στης συννεφιάς τα βάθη,

ρίχνει και χαλάζι τώρα,

ποποπό, τι άγρια μπόρα!

Ώς το βράδυ φορές δέκα

άπλωσε η φτωχή γυναίκα

την μπουγάδα, κι όρκο δίνει

Μάρτη να μην ξαναπλύνει.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

και είναι "Ο Μάρτης και η μάνα του" ένα ποίημα όχι πολύ γνωστό, όμως πολύ παραστατικό με έξοχες "εικόνες" της  Ρίτα Μπούμη-Παπά. 

ntina

“Photography helps people to see.” Berenice Abbott

το κίτρινο χρυσίζει στον ήλιο

το πλησιάζει 

ζητάει να ξαποστάσει

ή μήπως να ρουφήξει το νέκταρ...

ntina

Το κοχύλι και ο αμάραντος

βότσαλα,

κοχύλια,

μυρίζουν θάλασσα,

πράσινα φύλλα και ο αμάραντος 

στολίδια τριγύρω...

ntina

Επεκτείνουμε την πραγματικότητά μας αναπτύσσοντας νέους τρόπους αντίληψης

και μιά πολύ όμορφη ρήση του Wynn Bullock
αυτό που βλέπετε είναι πραγματικό -

αλλά μόνο στο συγκεκριμένο επίπεδο στο οποίο έχετε αναπτύξει την αίσθησmyη να βλέπετε...

μπορείτε να επεκτείνετε την πραγματικότητά σας αναπτύσσοντας νέους τρόπους αντίληψης!!!

η φωτογραφία είναι

από τη συλλογή μου "my flowers"

ntina