Το νεοανακαλυφθέν οικοσύστημα, κάτω από την παγοκρηπίδα Λάρσεν C στην Ανταρκτική Χερσόνησο και τα μυστικά του

Διεθνής ομάδα επιστημόνων πρόκειται να ξεκινήσει για το μεγαλύτερο παγόβουνο του κόσμου σήμερα, πολεμώντας τα πελώρια κύματα και τον επερχόμενο χειμώνα στην Ανταρκτική, στοχεύοντας να απαντήσει σε βασικά ερωτήματα για την επίδραση της κλιματικής αλλαγής στους πόλους.

Οι επιστήμονες, υπό τη σημαία της Βρετανικής Παρακολούθησης Ανταρκτικής, θα προσπαθήσουν να προσεγγίσουν ένα νεοανακαλυφθέν οικοσύστημα, το οποίο παρέμεινε κρυμμένο επί 120.000 χρόνια κάτω από την παγοκρηπίδα Λάρσεν C στην Ανταρκτική Χερσόνησο.

Τον περασμένο Ιούλιο μέρος της παγοκρηπίδας έσπασε σχηματίζοντας ένα πελώριο παγόβουνο, το A68, το οποίο είναι τέσσερις φορές μεγαλύτερο από το Λονδίνο, αποκαλύπτοντας τη ζωή κάτω από αυτό πρώτη φορά.
Τώρα οι επιστήμονες λένε ότι βρίσκονται σε αγώνα δρόμου προκειμένου να ερευνήσουν τα οικοσυστήματα αυτά προτού μεταβληθούν από την έκθεσή τους στο ηλιακό φως.

Η θαλάσσια βιολόγος δρ Κατρίν Λίνσε της Βρετανικής Παρακολούθησης Ανταρκτικής είναι επικεφαλής της αποστολής, η οποία πρόκειται να ξεκινήσει από τα νησιά Φόκλαντ σήμερα. Αναμένεται να φθάσουν στο παγόβουνο εντός μίας εβδομάδας.

Μοναδική ευκαιρία
«Η αποκοπή του Α68 μας δίνει μία μοναδική ευκαιρία να μελετήσουμε τη θαλάσσια ζωή καθώς αντιμετωπίζει μια δραματική περιβαλλοντική αλλαγή», λέει η δρ Λίνσε και προσθέτει:
«Είναι σημαντικό να φθάσουμε εκεί το ταχύτερο δυνατόν προτού το ηλιακό φως μεταβάλει τις συνθήκες και νέα είδη αρχίσουν να σχηματίζουν αποικίες. Είναι πολύ συνταρακτικό όλο αυτό».

Ο καθηγητής Ντέιβιντ Βον, επιστημονικός διευθυντής της Βρετανικής Παρακολούθησης Ανταρκτικής, επισημαίνει ότι «πρέπει να κάνουμε θαρραλέα βήματα. Η παγοκρηπίδα Λάρσεν C είναι στον νότο και υπάρχουν πολλοί θαλάσσιοι πάγοι στην περιοχή, αλλά πρόκειται για σημαντική ευκαιρία και έτσι θα καταβάλουμε υπεράνθρωπες προσπάθειες να βρεθούμε εκεί που πρέπει». Επίσης, ο καθηγητής Βον τόνισε ότι η κλιματική αλλαγή έχει ήδη επηρεάσει τις θάλασσες στην Ανταρκτική, με αποτέλεσμα να υπερθερμαίνονται κάποια από τα παράκτια ύδατα.

«Η μελλοντική υπερθέρμανση μπορεί να θερμάνει τα οικοσυστήματα.
Καθώς εκεί ζουν είδη που έμαθαν να αγαπούν το κρύο, και όχι τη ζέστη, τα είδη αυτά είτε θα μετακινηθούν είτε θα πεθάνουν.
Πόσο γρήγορα θα συμβεί αυτό και πόσο τα οικοσυστήματα μπορούν να οικοδομήσουν αποικίες σε νέες περιοχές αποτελεί κλειδί στην κατανόηση σχετικά με το πού η Ανταρκτική αντέχει και πού είναι ευάλωτη».

Την περασμένη εβδομάδα ο Guardian δημοσίευσε τις πρώτες φωτογραφίες ειδών που βρέθηκαν σε ανεξερεύνητη περιοχή του πυθμένα της Ανταρκτικής.
Οι φωτογραφίες ελήφθησαν σε ερευνητική αποστολή της Greenpeace, που είναι μέρος της ευρύτερης προσπάθειας να μεταβληθεί η περιοχή στο μεγαλύτερο ωκεάνιο καταφύγιο.
πηγή του άρθρου:kathimerini.gr

galatsinews:togalatsi.blogspot.gr

Emily O’Reilly,η Ευρωπαία Συνήγορος του Πολίτη

η Ευρωπαία Συνήγορος του Πολίτη Εμιλι Ο’ Ράιλι.

Aν ένας Ευρωπαίος πολίτης θέλει να στραφεί εναντίον των ευρωπαϊκών οργάνων γιατί νιώθει ότι δεν είχε δίκαιη αντιμετώπιση αυτός ή και η εταιρεία του, ή γιατί θέλει να έχει πρόσβαση σε έγγραφα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και δεν του δίνεται η δυνατότητα ή έχει κάποιο πρόβλημα με τον τρόπο που λειτουργεί η ευρωπαϊκής υπηρεσίας φαρμάκων, πρέπει πρώτα απ’ όλα να στείλει ένα γράμμα στην Εμιλι Ο’ Ράιλι, την Ευρωπαία Συνήγορο του Πολίτη, και αυτή θα ασχοληθεί με την υπόθεσή του.
Η Ιρλανδή Εμιλι Ο’ Ράιλι βρίσκεται από το 2013 στη θέση του Ευρωπαίου Συνηγόρου του Πολίτη και μιλάει στην «Κ», λίγο πριν επισκεφθεί την Αθήνα, για το ποια είναι τα πιο συχνά αιτήματα που της έρχονται από την Ελλάδα, πώς η ελληνική κρίση αύξησε τη δουλειά της και κατά πόσον υπάρχει διαύγεια στις διαδικασίες που ακολουθούν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί.

Επιτυχία 90%
«Παίρνω τις καταγγελίες που μου έρχονται από τους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης για συγκεκριμένα ευρωπαϊκά όργανα, ακούω την πλευρά των οργάνων, κρίνω αν υπάρχει κάποιο θέμα και μετά κάνω μία σύσταση», λέει η κ. Ο’ Ράιλι, που έχει ένα εντυπωσιακό 90% επιτυχίας στις συστάσεις που κάνει στα όργανα.
Οταν ξεκίνησε το 2013, η ελληνική κρίση ήταν τεράστιο θέμα, μετά ξέσπασε η μεταναστευτική, μετά το Brexit, και σήμερα, που οι κρίσεις αυτές βρίσκονται σε ύφεση, οι υποθέσεις που φτάνουν στο γραφείο της Ιρλανδής Συνηγόρου του Πολίτη είναι πολύ λιγότερες.

Συχνά οι υποθέσεις που φτάνουν από την Eλλάδα έχουν να κάνουν με τη δυσκολία πρόσβασης στο ελληνικό σύστημα Υγείας, ενώ πολλές υποθέσεις έχουν να κάνουν με απώλειες θέσεων εργασίας στον δημόσιο τομέα.

«Για παράδειγμα, το 2017 είχαμε καταγγέλλοντες να μας απευθύνονται επειδή δεν έλαβαν απαντήσεις από την Επιτροπή για το κατά πόσον προστατεύεται η φέτα στις εμπορικές συμφωνίες της Ε.Ε. ή επειδή δεν έλαβαν απαντήσεις από την Επιτροπή σχετικά με το άνοιγμα του επαγγέλματος των κουρέων και κομμωτών στην Ελλάδα».
Ο μεγαλύτερος αριθμός καταγγελιών από την Ελλάδα ήταν το 2014, με 78 υποθέσεις, και άνοιξε έρευνα για 24 από αυτές.

Στις καταγγελίες που είχαν να κάνουν με την τρόικα, η κ. Ο’ Pάιλι μπορούσε να εξετάσει μόνο τα σημεία που είχαν σχέση με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ή την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, αλλά όχι ζητήματα που αφορούσαν ολόκληρη την τρόικα, και αυτό «δημιουργούσε μεγάλη απογοήτευση στους ανθρώπους, καθώς η τρόικα έπαιρνε αποφάσεις που επηρέαζαν την καθημερινότητά τους, ενώ δεν μπορούσε να θεωρηθεί το ίδιο υπεύθυνη όπως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ή το Ευρωκοινοβούλιο», λέει η Ευρωπαία Συνήγορος του Πολίτη.
Η ίδια έχει ασχοληθεί και με τη διαφάνεια του Eurogroup το οποίο, όπως λέει χαρακτηριστικά, «δεν είναι ευρωπαϊκός θεσμός» και δεν έχει τον ίδιο βαθμό λογοδοσίας ή δεν υπόκειται στους ίδιους κανόνες διαφάνειας όπως το Ευρωκοινοβούλιο ή η ΕΚΤ.
Iδιαίτερα το 2015, που η ελληνική κρίση βρισκόταν στο απόγειο και μια σειρά από πολύ σημαντικές αποφάσεις «παράγονταν» σε αυτό το επίπεδο, η ίδια είχε προσπαθήσει πολύ στο να γίνουν πιο διαφανείς οι διαδικασίες των συναντήσεων των υπουργών Οικονομικών της Eυρωζώνης, και προς τούτο αντάλλασσε δεκάδες επιστολές με τον τέως επικεφαλής του Eurogroup Γ. Ντάισελμπλουμ παροτρύνοντάς τον οι υπουργοί Οικονομικών να είναι πιο ανοιχτοί όσον αφορά τις διαδικασίες.

Η ίδια κατάφερε πλέον να δημοσιεύονται το ολοκληρωμένο σχέδιο της ημερήσιας διάταξης του Eurogroup, τα συμπεράσματα της συνάντησης και τα σχετικά έγγραφα των χωρών σε πρόγραμμα, πριν από τις αποφάσεις.
Το βασικό πρόβλημα που εντοπίζει η κ. Ο’ Ράιλι όσον αφορά την εμπιστοσύνη που δείχνουν οι πολίτες στους ευρωπαϊκούς θεσμούς έχει να κάνει με τον ιδιαίτερα περίπλοκο τρόπο λειτουργίας της Ε.Ε.
«Αν είσαι στην Ελλάδα, γνωρίζεις λίγο-πολύ τι συμβαίνει στη χώρα, υπάρχει ένας πρωθυπουργός, ο υπουργός Οικονομικών, Δικαιοσύνης κ.λπ., και ένα Κοινοβούλιο, τα ΜΜΕ και οι Μη Κυβερνητικές Oργανώσεις να ελέγχουν τις δράσεις τους», αναφέρει.
«Οι Βρυξέλλες είναι πολύ δύσκολες», λέει και δίνει ως παράδειγμα την περιπλοκότητα να ξεχωρίσει κάνεις τι κάνει η Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ή το Συμβούλιο της Ευρώπης.
«Υπάρχει πρόεδρος εδώ και εκεί, όλα αυτά είναι πολύ δύσκολα να τα εξηγήσεις σε κάποιον».

Εξαιτίας της περιπλοκότητας της δομής των θεσμών, «οι άνθρωποι δεν θέλουν να ακούσουν για την Ε.Ε. γιατί νιώθουν χαζοί, ενώ πολλές φορές γίνονται ακόμα και επιθετικοί».
Εκτός από το παραπάνω πρόβλημα, το πλέον βασικό όσον αφορά τη διαύγεια στη λειτουργία των θεσμών βρίσκεται στο ότι η νομοθεσία που την καθορίζει είναι του 2001 και από τότε δεν έχει αναθεωρηθεί.
«Η νομοθεσία ήταν πριν από τα iΡhone, το Twitter, το Facebook, τα WikiLeaks, μια πολύ παλιομοδίτικη νομοθεσία που είναι σε ισχύ σε ένα τελείως διαφορετικό τοπίο», λέει η Ευρωπαία Συνήγορος του Πολίτη.
«Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει καταλάβει ότι πρέπει να έχει περισσότερη διαφάνεια καθώς ο έλεγχος είναι άμεσος και συνεχόμενος μέσα από τα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης. Αν η Κομισιόν θέλει να ελέγξει το ευρωπαϊκό αφήγημα, πρέπει να είναι πιο ανοικτή και διαυγής, περισσότερο από όλα τα κράτη-μέλη», καταλήγει.
πηγή του άρθρου:kathimerini.gr

galatsinews:togalatsi.blogspot.gr

Η Αθήνα θα γνωρίσει στο μέλλον την μεγαλύτερη αύξηση σε καύσωνες και ξηρασίες

Η Αθήνα,στο άμεσο μέλλον,θα έχει τους περισσότερους καύσωνες από όλες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες

Η Αθήνα ξεχωρίζει ανάμεσα στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, αλλά για αρνητικό λόγο, καθώς σύμφωνα με τις εκτιμήσεις μιας νέας διεθνούς επιστημονικής μελέτης, θα γνωρίσει στο μέλλον την μεγαλύτερη αύξηση τόσο σε καύσωνες όσο και σε ξηρασίες, σε σχέση με όλες τις μεγάλες πόλεις της Ευρώπης.

Οι ερευνητές της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Νιούκασλ, με επικεφαλής τη Σέλμα Γκουερέιρο, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό περιβαλλοντικών ερευνών "Environmental Research Letters", χρησιμοποίησαν όλα τα διαθέσιμα κλιματικά μοντέλα (με βάση τρία σενάρια) για να προβλέψουν πώς θα εξελιχθούν σε 571 ευρωπαϊκές πόλεις έως το 2050 ή το 2100 τρία βασικά φαινόμενα: οι πλημμύρες, οι ξηρασίες και οι καύσωνες.

Η μελέτη προβλέπει αύξηση της μέγιστης θερμοκρασίας και χειρότερους καύσωνες και στις 571 πόλεις (ακόμη και με το πιο αισιόδοξο από τα τρία σενάρια), αυξημένη ξηρασία ιδίως στη Νότια Ευρώπη, αύξηση στις πλημμύρες ιδίως στη βορειοδυτική Ευρώπη και γενικότερη επιδείνωση των κινδύνων από ακραία καιρικά φαινόμενα στις περισσότερες ευρωπαϊκές πόλεις.

Οι επιστήμονες προβλέπουν ότι μερικές περιοχές του ευρωπαϊκού Νότου μπορεί να βιώσουν ξηρασίες έως 14 φορές χειρότερες από τις σημερινές.
Οι πέντε πόλεις με τις μεγαλύτερες προβλεπόμενες αυξήσεις ξηρασίας είναι κατά σειρά
η Αθήνα,
η Λισαβόνα,
η Μαδρίτη,
η Λευκωσία και
η Σόφια.
Οι πέντε πόλεις με τις μεγαλύτερες αυξήσεις σε καύσωνες προβλέπεται να είναι κατά σειρά
η Αθήνα,
η Λευκωσία,
η Πράγα,
η Ρώμη και
η Σόφια.
Πέντε ελληνικές πόλεις -Αθήνα, Πάτρα, Ηράκλειο, Καλαμάτα και Πειραιάς  βρίσκονται στο υψηλότερο 5% των ευρωπαϊκών πόλεων που κινδυνεύουν τόσο με χειρότερες ξηρασίες όσο και με χειρότερους καύσωνες.

Οι πέντε πόλεις με τις μεγαλύτερες αυξήσεις σε πλημμύρες θα είναι
το Δουβλίνο,
το Ελσίνκι,
η Ρίγα,
το Βίλνιους και
το Ζάγκρεμπ.
πηγή του άρθρου:kathimerini.gr

galatsinews:togalatsi.blogspot.gr

υπέροχη συνταγή για γεμιστά καλαμαράκια

photoΓιώργος Δρακόπουλος

η υπέροχη συνταγή για γεμιστά καλαμαράκια από τη Σίκινο από kathimerini.gr

“Τα καλαμαράκια, όπως και να τα μαγειρέψεις, θέλουν μπόλικο κρεμμύδι. Είναι το στοιχείο τους το κρεμμύδι, πώς να σου πω...”.
Ετσι μου έλεγε η αλησμόνητη Κρυστάλλη Κυριαζή, που μου έδωσε αυτήν τη συνταγή πριν από χρόνια.
Για τα γεμιστά διαλέξτε μεγαλούτσικα καλαμάρια.
Το πιο ενδιαφέρον είναι ο τρόπος που τα τοποθετεί στο ταψάκι, για να μην ανοίξουν και βγει έξω η γέμιση στο ψήσιμο"
Υλικά (για 4 άτομα)
1 κιλό καλαμαράκια, φρέσκα ή κτψ, καθαρισμένα (ψιλοκόβουμε τα μουστάκια τους για τη γέμιση)
3 μεγάλα κρεμμύδια, σε ψιλά καρέ
4 γεμάτες κουτ. σούπας άνηθος, ψιλοκομμένος
6 γεμάτες κουτ. σούπας μαϊντανός, ψιλοκομμένος
2 κουτ. σούπας σταφίδες ξανθές
150 γρ. άσπρο ρύζι, πλυμένο
3 ώριμες ντομάτες, τριμμένες
λίγο αλάτι
μπόλικο μαύρο πιπέρι
100 ml λάδι
περίπου 2 φλιτζ. τσαγιού λευκό κρασί
Διαδικασία
Βάζουμε στο τηγάνι το μισό από το μετρημένο λάδι και τσιγαρίζουμε τα κρεμμύδια.
Οταν αρχίσουν να μαλακώνουν, προσθέτουμε τα ψιλοκομμένα μουστάκια και συνεχίζουμε το τσιγάρισμα για λίγο μέχρι να αλλάξουν χρώμα τα μουστάκια.
Προσθέτουμε τις σταφίδες, τα μυρωδικά, αλάτι και πιπέρι, το ρύζι και περίπου 2/3 φλιτζ. τσαγιού από το κρασί.
Ανακατεύουμε καλά, αφήνουμε το ρύζι να πιει τα υγρά και αποσύρουμε από τη φωτιά.
Όταν κρυώσει λίγο, γεμίζουμε τα καλαμαράκια, αλλά όχι μέχρι επάνω, για να έχει χώρο το ρύζι να φουσκώσει και να μη σκάσουν τα καλαμαράκια.
Τοποθετούμε το ένα καλαμαράκι μέσα στο άλλο για να μη βγει απέξω η γέμιση, όχι όμως εντελώς στριμωχτά, για να μπορεί να μαγειρευτεί το ρύζι της γέμισης.
Τα βάζουμε προσεκτικά σε μια κατσαρόλα που να τα χωράει ακριβώς (η Κρυστάλλη Κυριαζή τα έβαζε σε κυκλική διάταξη, σχηματίζοντας ένα σαλίγκαρο), τα περιχύνουμε με το υπόλοιπο λάδι και προσθέτουμε 1 φλιτζάνι κρασί και νερό, τόσο που ίσα να σκεπάζει τα καλαμάρια.

Μαγειρεύουμε σε χαμηλή φωτιά και μετά από περίπου 20 λεπτά προσθέτουμε τις ντομάτες και αλατοπίπερο και συνεχίζουμε το μαγείρεμα μέχρι να μαλακώσουν τα καλαμάρια, να γίνει το ρύζι και να πήξει η σάλτσα.
Αν σωθούν τα υγρά και χρειαστεί υγρό για να μην κολλήσουν πριν μαγειρευτούν τα καλαμάρια και το ρύζι, προσθέτουμε επιπλέον κρασί.

πηγή της συνταγής:kathimerini.gr

galatsinews:togalatsi.blogspot.gr

Σαρακοστή και φασολάδα

Η Σαρακοστή είναι προ των πυλών και η σαρακοστή θέλει φασολάδα!!!
Λόγω των ημερών λοιπόν ας μάθουμε τα κόλπα της φασολάδας!!!

Τα μυρωδικά που της ταιριάζουν

Είτε κοκκινιστή είτε λεμονάτη, η φασολάδα ταιριάζει με σέλινο, μαϊντανό και δάφνη. Μπορούμε όμως να πρωτοτυπήσουμε με:

• Δυόσμο, ξύσμα πορτοκαλιού, πάπρικα, μπαχάρι στις ντοματένιες φασολάδες, σκέτα ή σε συνδυασμούς της αρεσκείας μας.
• Ανηθο, μάραθο, ρίγανη, θυμάρι, μαντζουράνα, ξερό κόλιανδρο, κέδρο, στις λεμονάτες.

8 μυστικά για επιτυχημένο αποτέλεσμα

1. Προτιμάμε ελληνικά φασόλια.Όσα προέρχονται από ορεινές περιοχές ή από τη βόρεια Ελλάδα (π.χ. Φλώρινα, Καστοριά, Κοζάνη κ.α.) είναι άριστης ποιότητας και πολύ νόστιμα.
2. Αν αγοράζουμε χύμα φασόλια, πρέπει να έχουμε αξιόπιστο προμηθευτή, γιατί πολλοί συνηθίζουν να αναμειγνύουν παλιάς εσοδείας με καινούργια. Αποφεύγουμε τα κιτρινισμένα, διότι το κιτρίνισμα αποτελεί ένδειξη ότι είναι παλιάς εσοδείας.Όσο πιο παλιά είναι τα όσπρια, τόσο πιο πολύ βράσιμο χρειάζονται, αν και το πόσο βραστερά είναι εξαρτάται κυρίως από άλλους παράγοντες, όπως το ίδιο το φυτό, τα εδαφοκλιματικά χαρακτηριστικά του τόπου καλλιέργειας και το νερό ποτίσματος.
3. Φασολάδα μπορούμε να φτιάξουμε με ό,τι φασόλια θέλουμε (ψιλά, μέτρια, χοντρά, γίγαντες, μαύρα, κόκκινα, έγχρωμους γίγαντες κ.ά.), υπολογίζοντας το χρόνο που θέλει καθένα από αυτά για να γίνει.
4. Προτού τα μαγειρέψουμε, τα μουλιάζουμε σε μια πολύ μεγάλη λεκάνη ή κατσαρόλα σε άφθονο κρύο νερό, ώστε να τα υπερκαλύπτει κατά 7 - 8 εκ. Οσο πιο χοντρά τα φασόλια, τόσο περισσότερη ώρα μούλιασμα θέλουν. Για να είμαστε σίγουροι ότι θα μουλιάσουν σωστά, ακολουθούμε τις οδηγίες της συσκευασίας ή τη συμβουλή του προμηθευτή μας. Συνήθως, πάντως, ένα βράδυ αρκεί. Ο γενικός κανόνας είναι: ξεδιάλεγμα, πλύσιμο, μούσκεμα σε άλλο νερό, πρωτοβράσιμο σε άλλο νερό και μαγείρεμα σε άλλο (4 φορές τον όγκο των φασολιών που πρέπει να είναι γύρω στα 60 γρ. ξερά ανά κεφαλή). Ετσι, αποφεύγεται μέρος, τουλάχιστον, του «φουσκώματος». Ως προς το φούσκωμα, τώρα, έτσι εξηγείται η παρουσία δάφνης, θυμαριού ή ρίγανης ή ακόμη -σε εδέσματα άλλων λαών- κύμινου ή και γλυκάνισου, διότι όλα αυτά δρούν κατευναστικά και απολυμαντικά στο έντερο.
5. Το βασικό μυστικό της επιτυχίας είναι το αργό, ήπιο μαγείρεμα. Σε σιγανή φωτιά τα φασόλια προλαβαίνουν να μαλακώσουν χωρίς να διαλυθούν και η σούπα χυλώνει όσο πρέπει. 
6. Δεν αλατίζουμε τα φασόλια από την αρχή, γιατί σκληραίνουν και δεν βράζουν εύκολα. Το αλάτι το βάζουμε από το μέσον του μαγειρέματος και μετά. Το ίδιο ισχύει και με τα όξινα (λεμόνι κ.λπ.) γι’ αυτό τα προσθέτουμε και αυτά από τη μέση του μαγειρέματος και μετά.
7. Αν στο τέλος του μαγειρέματος τα φασόλια έχουν μαλακώσει, αλλά η φασολάδα δεν έχει χυλώσει όσο θέλουμε, κάνουμε το εξής: Πολτοποιούμε 1 - 2 κουτάλες από τη σούπα στο μούλτι. Ρίχνουμε τον πολτό στην κατσαρόλα και αφήνουμε τη σούπα να πάρει 1 - 2 βράσεις.
8. Το υπόλοιπο από μια φασολάδα είναι εξαιρετική πρώτη ύλη για κροκέτες την επομένη ή τη μεθεπομένη. Ακόμη και αλεσμένα με λίγη πιπεριά Φλωρίνης γίνονται νόστιμο ντιπ για ψωμάκια και κριτσίνια.

πηγή πληροφόρησης:kathimerini.gr
photo:commons.wikimedia.org

galatsinews:togalatsi.blogspot.gr

ένα χειρόγραφο ήταν η πηγή έμπνευσης του Σαίξπηρ

Επί πολλά χρόνια οι ακαδημαϊκοί προσπαθούσαν να καταλήξουν στο ποια ήταν η έμπνευση για τα έργα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ-William Shakespeare

Σήμερα, με την βοήθεια λογισμικού που χρησιμοποιείται από τους καθηγητές προκειμένου να εξιχνιάσουν περιπτώσεις λογοκλοπής, δύο συγγραφείς ανακάλυψαν ένα χειρόγραφο που όπως πιστεύουν ο μεγάλος βάρδος συμβουλεύθηκε προκειμένου να γράψει τον Βασιλιά Ληρ, τον Μακμπέθ, τον Ριχάρδο Γ΄, τον Ερρίκο Ε΄ και επτά άλλα έργα.
Τα νέα έκαναν τους λάτρεις του Σαίξπηρ να σηκωθούν και να ακούσουν.

«Αν τελικά αποδειχθεί ότι είναι αυτό που λένε ότι είναι, τότε αποτελεί ένα από τα ευρήματα για τα οποία περιμένει μια ολόκληρη γενιά», λέει ο Μάικλ Γουίτμορ, διευθυντής της Βιβλιοθήκης Σαίξπηρ Φόλγκερ στην Ουάσιγκτον.

Η ανακάλυψη έγινε από τον Ντένις Μακάρθι και την Τζουν Σλουέτερ, οι οποίοι την περιγράφουν σε ένα βιβλίο που αναμένεται να εκδοθεί του χρόνου από τον εκδοτικό οίκο Ντ. Ες Μπρούερ και τη Βρετανική Βιβλιοθήκη.

Τζορτζ Νορθ
Οι συγγραφείς δεν υπαινίσσονται ότι ο Σαίξπηρ έκανε λογοκλοπή, αλλά ότι διάβασε και εμπνεύστηκε από ένα χειρόγραφο που ονομάζεται «Mία σύντομη ομιλία της επανάστασης και των επαναστατών» που γράφτηκε γύρω στα τέλη του 1500, από τον Τζορτζ Νορθ, μια ελάσσονα φιγούρα στην αυλή της Βασίλισσας Ελισάβετ, ο οποίος είχε θητεύσει και ως πρεσβευτής στη Σουηδία.

«Είναι μια πηγή στην οποία επιστρέφει», δήλωσε ο Μακάρθι, αυτοδίδακτος ειδικός στον Σαίξπηρ, κατά τη διάρκεια μιας πρόσφατης συνέντευξής του. «Επηρεάζει τη γλώσσα, διαμορφώνει τις σκηνές και σε κάποιο σημείο επηρεάζει και τη φιλοσοφία των έργων».

Ο Ντέιβιντ Μπέβινγκτον, επίτιμος καθηγητής ανθρωπιστικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου και εκδότης των Απάντων του Ουίλιαμ Σαίξπηρ χαρακτηρίζει την ανακάλυψη μια «πραγματική αποκάλυψη» για το πλήθος των διασυνδέσεων που έχει με τα έργα.
Ο επίτιμος καθηγητής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, Μάρτιν Μέιζελ, τονίζει ότι δεν υπάρχει αμφιβολία πως το συγκεκριμένο χειρόγραφο «πρέπει να βρισκόταν μέσα στο διανοητικό τοπίο του Σαίξπηρ» ενώ έγραφε τα έργα του.
πηγή του άρθρου:kathimerini.gr

galatsinews:togalatsi.blogspot.gr

Στην Ελλάδα εισέρχεται ο τραπεζικός κολοσσός της Κίνας ICBC

Προ των πυλών για την απόκτηση τραπεζικής άδειας στην Ελλάδα είναι η Industrial and Commercial Bank of China (ICBC), η μεγαλύτερη κινεζική τράπεζα, αλλά και η μεγαλύτερη στον κόσμο βάσει κεφαλαιοποίησης.
Ηδη, σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», οι συζητήσεις είναι σε προχωρημένο στάδιο, καθώς εκτός από τις επαφές που έχουν γίνει με τους επικεφαλής του υπουργείου Οικονομίας και Ανάπτυξης, εκπρόσωποι του κινεζικού κολοσσού έχουν κάνει και τα αναγκαία βήματα προς την Τράπεζα της Ελλάδος.

Το ενδιαφέρον, όπως σημειώνουν καλά πληροφορημένες πηγές, είναι «άμεσο» και η υποβολή του φακέλου για την απόκτηση τραπεζικής άδειας αναμένεται σύντομα.
Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος είναι οι επενδύσεις στον τραπεζικό τομέα, στη βιομηχανία και στις υποδομές, που αποτελούν τους τομείς στους οποίους εξειδικεύεται η Industrial and Commercial Bank of China, ενώ σημαντική είναι και η παρουσία της στην αγορά της λιανικής τραπεζικής.

Το ενδιαφέρον για τη χρηματοδότηση μεγάλων επενδυτικών projects είναι, σύμφωνα με πληροφορίες, ισχυρό και δεν περιορίζεται στην υποστήριξη των κινεζικών ομίλων και επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η Industrial and Commercial Bank of China δραστηριοποιείται σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Ολλανδία, το Λουξεμβούργο, η Πολωνία, το Βέλγιο, η Ιταλία, η Ισπανία και η Μεγάλη Βρετανία, και αν και θα μπορούσε να αξιοποιήσει το ευρωπαϊκό διαβατήριο για τη δραστηριότητά της και στην Ελλάδα, πρόθεση του κινεζικού χρηματοοικονομικού ομίλου είναι να δραστηριοποιηθεί μέσω υποκαταστήματος ή ακόμα και θυγατρικής.
Αυτό σημαίνει ότι στα σχέδια της ICBC είναι η λειτουργία δικτύου καταστημάτων.

Η Industrial and Commercial Bank of China είναι η μεγαλύτερη τράπεζα στον κόσμο βάσει του δείκτη 1000 Top Forbes για το 2017 (για τέταρτη συνεχή χρονιά), με συνολικά υπό διαχείριση κεφάλαια 3,5 τρισ. δολάρια, ενώ τα συνολικά της έσοδα ανήλθαν στα 151,3 δισ. δολάρια.
Εχει παρουσία σε 42 χώρες σε όλο τον κόσμο, απασχολεί 462.000 προσωπικό και είναι εισηγμένη στα χρηματιστήρια του Χονγκ Κονγκ και της Σαγκάης.
Ανήκει στις τέσσερις μεγαλύτερες κρατικές τράπεζες της Κίνας.
Οι άλλες τρεις είναι η Bank of China, η Agricultural Bank of China και η China Construction Bank.

Η παρουσία της στην Ελλάδα αναμένεται ότι θα λειτουργήσει ως μοχλός ανάπτυξης όχι μόνο για τη χρηματοδότηση των κινέζικων επενδύσεων, αλλά για το σύνολο της οικονομίας.
Σημειώνεται ότι οι κινεζικές επενδύσεις στην Ελλάδα σε υποδομές, ναυτιλία, ενέργεια και real estate ξεπερνούν τα 7 δισ. ευρώ.
Εκτός από τη ναυαρχίδα των κινεζικών επενδύσεων, την Cosco, η επόμενη μεγάλη κινεζική επένδυση στην Ελλάδα είναι η εξαγορά του 24% του ΑΔΜΗΕ, ενώ σημαντική είναι και η παρουσία της Fosum, μέσω και της συμμετοχής στην ανάπτυξη του Ελληνικού.
Σημαντικότατη παρουσία έχουν εγκαθιδρύσει στην Ελλάδα και οι ZTE Corporation και Huawei, ενώ η κινεζική CMEC έχει υπογράψει μνημόνιο συνεργασίας με τη ΔΕΗ για την κατασκευή δεύτερης λιγνιτικής μονάδας στην περιοχή της Φλώρινας.
Ολοκληρωμένο σχέδιο ανάπτυξης του ηλεκτρονικού εμπορίου μεταξύ Ελλάδας και Κίνας έχει δρομολογήσει άλλωστε η Alibaba.
Στον τραπεζικό τομέα δραστηριοποιείται ήδη από το 2010 η China Development Bank.
~~~~~~~~~~~~
πηγή του άρθρου:http://www.kathimerini.gr/946052/article/oikonomia/epixeirhseis/sthn-ellada-eiserxetai-o-trapezikos-kolossos-ths-kinas-icbc
~~~~~~~~~~~~~~
galatsinews:togalatsi.blogspot.gr

Ελληνικά προϊόντα στην Κίνα

Δοκιμάζοντας κρασί στο κτήμα του Βαρθολομαίου Λυραράκη.
Πάνω από 4.000 τουρίστες επισκέπτονται το οινοποιείο του κάθε χρόνο.

Έλληνες επιχειρηματίες και τα προϊόντα τους στην αγορά της Κίνας

Ηταν το Δεκέμβριος του 2012, όταν μια ομάδα επιχειρηματιών επιβιβαζόταν στο αεροπλάνο για Πεκίνο. Με ελληνικά προϊόντα στις βαλίτσες τους, ξεκινούσαν από κάθε γωνιά της Ελλάδας με ένα και μοναδικό σκοπό: να κατακτήσουν την αγορά της Κίνας.
Γι’ αυτό το ταξίδι προετοιμάζονταν μήνες, είχαν τιμολογήσει τα προϊόντα τους, είχαν μιλήσει με τους προμηθευτές τους για να δουν τις ποσότητες που θα μπορούσαν να έχουν άμεσα διαθέσιμες αν γινόταν παραγγελία, είχαν μάθει ακόμα και κάποιες λέξεις στα κινεζικά.

Για τους περισσότερους, το συγκεκριμένο εγχείρημα των εξαγωγών ήταν επένδυση ζωής.
Εν μέσω κρίσης, κάποιοι είχαν χάσει τις δουλειές τους, κάποιοι άλλοι είχαν αποφασίσει να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό, όπως τα δύο ξαδέρφια από την Ικαρία, η Ματίνα Λαρδά και ο Νίκος Τσαρνάς, που θέλησαν να προωθήσουν τα προϊόντα του τόπου τους ή ο Γιώργος Γιαννουλάκης που είχε αφήσει τη σιγουριά μιας επιτυχημένης οικογενειακής επιχείρησης για να κάνει το ίδιο με μία σειρά κρητικών προϊόντων.

Στην αποστολή υπήρχαν και κάποιοι πιο «έμπειροι»: ο Βαρθολομαίος Λυραράκης –δεύτερη γενιά οινοπαραγωγός από το Ηράκλειο– και ο Κώστας Ζαχαράκης, ο οποίος τα τελευταία 15 χρόνια ασχολείται με το λάδι.
«Η κρίση θα μας βοηθήσει να γίνουμε πιο δραστήριοι, η δυσκολία είναι και ευκαιρία», είχε πει ο Ζαχαράκης λίγες ημέρες πριν ταξιδέψει για την Κίνα, σε συγχωριανούς του ελαιοπαραγωγούς στο καφενείο του χωριού Αλφά στο Ρέθυμνο.
Εκείνος, ήδη, εξήγε στο εξωτερικό και προσπαθούσε να τους πείσει να ενώσουν τις δυνάμεις τους ώστε να σταματήσουν να πωλούν χύμα λάδι.

Οι πρώτες εντυπώσεις
Η «Κ» είχε συνοδεύσει τότε την αποστολή στο Πεκίνο και σήμερα, πέντε χρόνια μετά, συναντά ξανά τους συμμετέχοντες για να καταγράψει τη μέχρι τώρα διαδρομή τους, τις επιτυχίες και τις προκλήσεις.
Οι ιστορίες τους δείχνουν πως παρότι οι εξαγωγές παρουσιάζονται συχνά ως το αντίδοτο στην κρίση, τουλάχιστον για τους ανθρώπους που συναντήσαμε, είναι μια ιδιαίτερα δύσκολη και μάλλον μοναχική υπόθεση.

Στην Κίνα, παρά τις δυσκολίες της τελευταίας στιγμής (υπέρογκα πρόστιμα για υπέρβαρο για όσους μετέφεραν οι ίδιοι τα προϊόντα, καθυστερήσεις με το τελωνείο για όσους επέλεξαν να τα στείλουν), κατάφεραν να στήσουν τα περίπτερά τους με εντυπωσιακές και προσεγμένες συσκευασίες και να συναντήσουν 26 Κινέζους επιχειρηματίες.
Οι περισσότεροι δοκίμαζαν για πρώτη φορά τα ελληνικά προϊόντα και μίλησαν με τους Ελληνες επιχειρηματίες για τις λεπτομέρειες μιας πιθανής συνεργασίας: σκληρό παζάρι για την τιμή, σχέδια προώθησης των «εξωτικών» γι’ αυτούς προϊόντων και δυνατότητες για μεγάλες παραγγελίες που θα εξασφάλιζαν διάρκεια στη συνεργασία.

Ανάμεσά τους, η Λούσι Λου που εκπροσωπούσε εταιρεία με 70 σημεία πώλησης στο Πεκίνο και είχε ενθουσιαστεί με τα λουκούμια της Ικαρίας, ο Ζινγκ Μα, με αλυσίδα εστιατορίων, ο οποίος σκεφτόταν να σερβίρει τραχανά, η Ξιανγκ Μιν που δήλωνε πως ήθελε να βάλει ελληνικά προϊόντα στο μεγάλο ντελικατέσεν της στη Σαγκάη.

Η Ματίνα Λαρδά θυμάται πως είχε επιστρέψει στην Ελλάδα ενθουσιασμένη και βέβαιη πως το πρώτο συμβόλαιο δεν θα αργούσε.
Όταν δεν έλαβε απάντηση στο πρώτο email, θεωρώντας πως το πρόβλημα ήταν η γλώσσα, ζήτησε από τον άνθρωπο που είχε προσλάβει στην Κίνα (με κόστος περίπου 1.000 ευρώ τον μήνα) να επικοινωνήσει εκείνος.
Ούτε, όμως, τότε έλαβε απάντηση.
Το ίδιο συνέβη και με τον Γιώργο Γιαννουλάκη.
Για μήνες και οι δύο το κυνήγησαν χωρίς όμως ανταπόκριση.
«Προφανώς είχαν πολλές προσφορές και επέλεξαν κάτι άλλο, αλλά αυτό είναι μια εικασία, δεν μας εξήγησαν ποτέ το γιατί», λένε σήμερα στην «Κ».

Οι νέοι επιχειρηματίες, όμως, δεν το έβαλαν κάτω. Εχοντας επενδύσει χρόνο και χρήματα συνέχισαν να πηγαίνουν σε εκθέσεις στην Ευρώπη.
Σχεδόν πάντα μεμονωμένα, χωρίς στήριξη από το κράτος, είχαν να ανταγωνιστούν τις ομαδικές προσπάθειες επιχειρηματιών άλλων χωρών που έχουν καταφέρει να κάνουν brand την καταγωγή τους.
Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια, έπρεπε συχνά να αντιμετωπίσουν –ως Eλληνες– καχυποψία, ακόμη και υποτιμητικά σχόλια.

Ο κ. Λυραράκης θυμάται έναν υποψήφιο πελάτη να σχολιάζει όταν τελείωσαν τη γευσιγνωσία πως «αυτό το κρασί το έχει ήδη πληρώσει ακριβά».
«Τέτοιου είδους σχόλια με στενοχωρούν αλλά δεν με σταματούν, είμαστε εδώ για να τους αποδείξουμε ότι είμαστε σωστοί επαγγελματίες», εξηγεί στην «Κ».

Ο κ. Γιαννουλάκης, πάντως, παραδέχεται πως πολλές φορές είχε σκεφτεί να τα παρατήσει.
«Κανείς γύρω μου δεν καταλάβαινε γιατί έπαιρνε τόσο χρόνο να κλείσω μια συμφωνία.
Μου έλεγαν, τρέχεις σε εκθέσεις, το προϊόν σου λες ότι είναι καλό, τι κάνεις λάθος;
Τους καταλαβαίνω γιατί και εγώ το ίδιο αναρωτιόμουν. Θέλει υπομονή και γερό στομάχι».

Ακούγοντας βέβαια την ιστορία για το πώς τελικά έκανε την αρχή, καταλαβαίνει κανείς πως μάλλον χρειάζεται και λίγο τύχη:
Ινδονήσια τουρίστρια που παραθέριζε σε ξενοδοχείο στην Ελούντα, το οποίο διέθετε τα προϊόντα του, ενθουσιάστηκε και του είπε πως ήθελε να τα πουλήσει στη χώρα της.
Αυτός δεν το πολυπίστεψε, αλλά ευγενικά της έδωσε ό,τι πληροφορία χρειαζόταν.
Τελικά επανήλθε με μια μεγάλη παραγγελία.
Η συνεργασία συνεχίζεται, έχουν φτιάξει εκεί μάλιστα ιστοσελίδα στη γλώσσα τους και στις αρχές του 2018 ο κ. Γιαννουλάκης θα ταξιδέψει για να γνωρίσει και από κοντά τους πελάτες του.

«Η ισχύς πάντα είναι εν τη ενώσει»
Ο κ. Λυραράκης όταν πρωτομπήκε στη δουλειά δυσκολεύτηκε να πείσει τους γονείς και τους θείους του πως πρέπει να επενδύσουν στις εξαγωγές.
«Είναι άλλη γενιά, πιο συντηρητικοί, ίσως είχαν και κάπου δίκιο γιατί στην αρχή προσπαθούσα να μπω ταυτόχρονα σε πολλές και διαφορετικές αγορές και αυτό είναι λάθος» εξηγεί.
Πράγματι, όταν τον είχαμε συναντήσει στην Κίνα, μόλις είχε γυρίσει από την Αυστραλία και αμέσως μετά θα ταξίδευε στην Αμερική.

Πέντε χρόνια μετά βέβαια νιώθει δικαιωμένος, το κρασί τους ταξιδεύει σε 22 χώρες, ενώ το οινοποιείο τους είναι ανοικτό και επισκέψιμο από 4.000 τουρίστες κάθε χρόνο.
Εκεί μας προσκάλεσε μαζί με κάποιους ακόμα από την παρέα της Κίνας.
Ηταν η ημέρα της γενικής απεργίας και ο κ. Ζαχαράκης είχε ξενυχτήσει την προηγούμενη για να προλάβει να στείλει με το καράβι όλες τις παραγγελίες πριν εγκλωβιστούν τα πλοία στο λιμάνι, ο δε κ. Γιαννουλάκης καθυστέρησε να έρθει γιατί η πορεία είχε μπλοκάρει το κέντρο του Ηρακλείου. Οταν τελικά μαζευτήκαμε γύρω από το τραπέζι με κρητικούς μεζέδες και καλό κρασί, συζητήσαμε το εάν τελικά η κρίση των τελευταίων πέντε χρόνων δημιούργησε ευκαιρίες στον τομέα των εξαγωγών.

Η απάντηση είναι μάλλον αρνητική.
Το λάδι για παράδειγμα ακόμα φεύγει μαζικά έξω (περίπου στο 87%).
«Είναι δυστυχώς η εύκολη λύση σε ένα περιβάλλον που δεν μας στηρίζει», εξηγούν.
Οι ίδιοι θεωρούν πως το μεγαλύτερο κέρδος εκείνου του πρώτου ταξιδιού στην Κίνα είναι πως γνωρίστηκαν μεταξύ τους.
Ο κ. Ζαχαράκης και ο κ. Γιαννουλάκης πλέον συνεργάζονται και συχνά ανταμώνουν με τους υπόλοιπους.
Συζητούν, στηρίζουν ο ένας τον άλλο στις δυσκολίες και κάνουν όνειρα για όλα αυτά που θέλουν να καταφέρουν.
«Μόνο εάν αρχίσουμε να συνεργαζόμαστε θα έχουμε τα επιθυμητά αποτελέσματα», θα πει ο Ζαχαράκης και όλοι στο κρητικό τραπέζι θα συμφωνήσουν.
«Η ισχύς πάντα είναι εν τη ενώσει» καταλήγει.

«Στη δουλειά αυτή δεν ξέρεις πότε θα κλείσει η συμφωνία»
Τέλη του 2013, η Ματίνα Λαρδά απογοητευμένη από τη συμμετοχή σε εκθέσεις που δεν έβγαζαν πουθενά, αποφάσισε να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό.
Είχε εν τω μεταξύ μετακομίσει με την οικογένειά της στη Νότια Γαλλία, οπότε ένα πρωί πήρε μια κούτα με τα προϊόντα της, μπήκε στο αυτοκίνητο και οδήγησε μέχρι τις Κάννες.
«Μπήκα με αυτοπεποίθηση σε ένα από τα πιο ακριβά ντελικατέσεν της Κρουαζέτ και μόνο που δεν με πέταξαν έξω όταν κατάλαβαν τι ήθελα», θυμάται σήμερα γελώντας.
«Δεν έκατσα πολύ, τους είπα για τα προϊόντα μου και πως τους τα κάνω δώρο για να τα δοκιμάσουν».
Εφυγε θεωρώντας πως ήταν χαμένη υπόθεση, δύο εβδομάδες αργότερα, όμως, της τηλεφώνησαν και έκλεισε την πρώτη της δουλειά.

Οταν ένα χρόνο μετά έλαβε μια πρόταση από μια μεγάλη παρέα Κινέζων επιχειρηματιών, που θα επισκέπτονταν την Ελλάδα, πως ήθελαν να τη συναντήσουν, οι ελπίδες της για την ασιατική αγορά ξαναζωντάνεψαν.
Κανόνισε να τους κάνει το τραπέζι, συμπεριέλαβε τα προϊόντα της στο μενού και βέβαια πλήρωσε τον λογαριασμό για τα 15 άτομα.
Της στοίχισε ακριβά, αλλά ένιωθε πως η βραδιά είχε επιτυχία.
«Οι Κινέζοι πήραν τα δώρα που τους είχαμε ετοιμάσει και έφυγαν.
Η ιστορία, όμως, επαναλήφθηκε καθώς εξαφανίστηκαν», εξηγεί.
Εκτοτε, αποφάσισε πως δεν θα ασχοληθεί ξανά με τη συγκεκριμένη αγορά, εστιάζει μόνο στην Ευρώπη, στη Νότια Γαλλία και στο Μονακό, όπου τροφοδοτεί πολυτελή γιοτ, ενώ αυτές τις ημέρες ολοκληρώνει μια γραφειοκρατική αλλά απαραίτητη πιστοποίηση για να ξεκινήσει εξαγωγές στο Λονδίνο.

«Στη δουλειά αυτή δεν ξέρεις πότε θα κλείσει η συμφωνία», εξηγεί ο κ. Ζαχαράκης.
Και εκείνος, όπως η κ. Λαρδά, δέχθηκε μια πρόταση να τον επισκεφθεί στην Κρήτη μια παρέα 10 Κινέζων.
Δεν ήταν η πρώτη φορά, ούτε υπήρχε κάποια ένδειξη πως σίγουρα θα συνεργάζονταν, παρ’ όλα αυτά έτρεξε για να βγουν οι βίζες και έκανε τα πάντα για να τους περιποιηθεί.
Τους ξενάγησε ο ίδιος και κάθε βράδυ έστηνε κρητικό γλέντι προς τιμήν τους.

Το πρώτο συμβόλαιο
Οταν επέστρεψαν, του ζήτησαν να τους επισκεφτεί εκείνος στη Σαγκάη – ο κ. Ζαχαράκης που τότε ακόμα αντιμετώπιζε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας δυσκολεύτηκε, αλλά το έκανε.
Πήρε το αεροπλάνο την Παρασκευή, βρήκε νοσοκομείο για να κάνει αιμοκάθαρση στην Κίνα και τη Δευτέρα επέστρεψε στο Ρέθυμνο
Άξιζε, όμως, γιατί λίγες ημέρες αργότερα είχε στα χέρια του το πρώτο του συμβόλαιο – ένα κοντέινερ ελαιολάδου για τη Σαγκάη.

Σήμερα συνεχίζει με δεκαπλάσιες παραγγελίες και με τον τζίρο που κάνει αποπληρώνει τις δόσεις του δανείου για μια μεγάλη επένδυση τυποποίησης στο Ρέθυμνο, ενώ καλύπτει και όλα τα «έξτρα» έξοδα που πρέπει να υπολογίσει κανείς όταν ανοίγεται σε μια τέτοια χαώδη αγορά.
Από τη φιλοξενία ή τα αναγνωριστικά ταξίδια, μέχρι τα χριστουγεννιάτικα δώρα που στέλνει αυτές τις ημέρες σε όλους τους πελάτες – νυν αλλά και υποψήφιους.

Και αυτά είναι προβλήματα που αντιμετωπίζει κάποιος εξαγωγέας στις «καλές εποχές».
Με τις τράπεζες να δίνουν δάνεια με το σταγονόμετρο, οι περισσότεροι εξαγωγείς αντιμετωπίζουν εδώ και χρόνια πρόβλημα ρευστότητας.
«Σπάνια μας δίνουν πλέον προκαταβολές στις παραγγελίες, οπότε είμαστε μονίμως στο τρέξιμο για να αντεπεξέλθουμε και βέβαια πάντα τα καταφέρνουμε στο πάρα πέντε.
Όσοι έχουμε αντέξει δηλαδή», διευκρινίζει ο κ. Ζαχαράκης.
Όταν πρωτοπήγαμε στο χωριό του υπήρχαν πέντε τυποποιητήρια ελαιολάδου, πλέον έχουν μείνει δύο.
πηγή του άρθρου:kathimerini.gr

galatsinews:togalatsi.blogspot.gr

Ηλίας Βενέζης, και η νέα έκδοση του βιβλίου του «Το Νούμερο 31328»

Ο Ηλίας Βενέζης το 1925
Το πατρικό του Ηλία Βενέζη στο Αϊβαλί πριν από την καταστροφή.

Το «Νούμερο 31328», η προσωπική μαρτυρία του Ηλία Βενέζη από τα Τάγματα Εργασίας το 1922 και η δραματική πορεία στην Ανατολή μαζί με άλλους 3.000 Αϊβαλιώτες, είναι όχι μόνο ένα από τα κορυφαία αντιπολεμικά βιβλία αλλά και «η διαμαρτυρία ενός παιδιού», όπως έλεγε ο Βενέζης.

Ξαναδιαβάζοντας το «Νούμερο 31328» του Ηλία Βενέζη, έρχεται μπροστά η σκέψη για τη βασική παιδεία της ελληνικής λογοτεχνίας.
Για τις «βάσεις».
Και είναι ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη η πολιτική των εκδόσεων «Εστία» να επανεκδίδουν σταδιακά, σε σχήμα τσέπης και σε μονοτονικό, κάποια από αυτά τα λογοτεχνικά έργα που μεγάλωσαν γενιές, και που όταν τα ξαναδιαβάσεις σήμερα καταλαβαίνεις γιατί.
Καταλαβαίνεις την ανάγκη να διαβάζονται.

Το «Νούμερο 31328», η προσωπική μαρτυρία του Ηλία Βενέζη από τα Τάγματα Εργασίας το 1922 και η δραματική πορεία στην Ανατολή μαζί με άλλους 3.000 Αϊβαλιώτες, είναι όχι μόνο ένα από τα κορυφαία αντιπολεμικά βιβλία (συγκρίσιμο με τη «Ζωή εν Τάφω» του Μυριβήλη, που αναφέρεται στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο) αλλά και «η διαμαρτυρία ενός παιδιού», όπως έλεγε ο Βενέζης.
Η νέα έκδοση από την «Εστία», με ένα συγκινητικό νεανικό πορτρέτο του Βενέζη στο εξώφυλλο, περιλαμβάνει το εξαιρετικό επίμετρο του ιστορικού Σωτήρη Μετεβελή, ο οποίος μας δίνει το δοκίμιο «Το τέλος του μικρασιατικού ελληνισμού (1908-1923)», μία πολυεπίπεδη και πυκνή ανάλυση για την έξοδο των ελληνικών πληθυσμών.
«Αποφάσισα να γράψω ένα κείμενο καθαρά ιστορικό, το οποίο θα αποτελούσε μια μικρή εισαγωγή στα τελευταία χρόνια του μικρασιατικού ελληνισμού, με έμφαση στους διωγμούς, καθώς είχα παρατηρήσει σε συζητήσεις ότι πολύς κόσμος αγνοούσε και τα βασικά», λέει ο Σωτήρης Μετεβελής, ο οποίος επιμελήθηκε και το γλωσσάριο.

«Οσα λέγονται μέσα στο βιβλίο είναι αληθή (το ίδιο ισχύει και για πολλά χωρία από τη “Γαλήνη” και την “Αιολική Γη”), και γι’ αυτό χρησιμοποίησα και μερικά αποσπάσματα για να δείξω αυτήν τη στενή σχέση λογοτεχνίας και ιστορίας.
Αυτό που ήθελα επίσης να επισημάνω είναι ότι ο μικρασιατικός ελληνισμός δεν αποτελούσε ένα σώμα και ότι το 1922 δεν ήρθε έτσι ξαφνικά ούτε ήταν μόνο απότοκο του Α΄ Παγκοσμίου, των συνεδρίων ειρήνης και βέβαια της μικρασιατικής εκστρατείας.
Ηταν η κατάληξη μιας εθνικιστικής πολιτικής που είχε ήδη ξεκινήσει από το 1908, με τραγικές συνέπειες για τον ελληνισμό, αλλά και φυσικά για τις υπόλοιπες μειονότητες της οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Σε αυτό το πλαίσιο έβαλα και μια ενδεικτική βιβλιογραφία, για να βοηθήσω κάποιον που θα ήθελε να εντρυφήσει λίγο περισσότερο».

Ο Ηλίας Βενέζης ήταν ένας από τους ελάχιστους διασωθέντες από την απάνθρωπη εμπειρία των Ταγμάτων Εργασίας.
Ηταν 18 ετών.
Οσα εξιστορεί, τα έγραψε σε πρώτη μορφή σχεδόν αμέσως (1924) και ξαναδούλεψε το χειρόγραφο το 1931, όταν το βιβλίο κυκλοφόρησε.
Πάλεψε πολύ για να το ξαναπιάσει στα χέρια του, τον βασάνιζε η επαφή με όσα είχε καταγράψει. Οσα αφηγείται, θα μείνουν στη μνήμη χιλιάδων αναγνωστών και όσα τρομερά διαδραματίζονται δεν κορυφώνονται σε αισθήματα μίσους αλλά στην ανάγκη να ζήσει κανείς χωρίς την επανάληψη ανάλογων τραγωδιών.
Ο Βενέζης δίνει στο «Νούμερο» πολλούς και αξέχαστους ήρωες, όπως τον φίλο και συμμαθητή Αργύρη, που στα 18 του χρόνια λιντσάρεται αναίτια από τον όχλο.
Για τον Αργύρη και τον «κάθε Αργύρη», το «Νούμερο» πρέπει να διαβάζεται.
πηγή του άρθρου:kathimerini.gr

galatsinews:togalatsi.blogspot.gr

Ο θυμωμένος Λεωνίδας Καβάκος

Ο Λεωνίδας Καβάκος κάθεται απέναντί μου.
Σκέφτομαι πως μόλις πενηντάρισε και μου έρχονται στο μυαλό αυτές οι παλιές εικόνες του εφήβου που κρατά το βιολί σαν μια φυσική προέκταση του σώματός του.
Εξελίχθηκε, προόδευσε, υπήρξε συνεπής στον μόχθο που κάνει το ταλέντο να ξετυλιχθεί και να διαρκέσει.
Κάθε τόσο, όταν μιλάει, κάνει ορισμένες παύσεις.
Τον παρατηρώ προσεκτικά.
Παραμένει λιγνός όπως όταν ήταν έφηβος, τα μαλλιά του έχουν εμπλουτιστεί με αρκετές λευκές τρίχες, τα γένια του επίσης.
Τα μάτια του όμως έχουν εκείνο το ίδιο πυρακτωμένο βλέμμα του παιδιού-θαύματος που παθιαζόταν με τη μουσική.
Η εκφορά του λόγου είναι ήρεμη, αν και κορυφώνεται μερικές φορές σε κρεσέντο: είναι όταν αναφέρεται στην Ελλάδα και σε πτυχές της καθημερινότητας που μπορούν να προκαλέσουν αγανάκτηση ή πικρία σε ανθρώπους που θα ήθελαν να δουν τη χώρα να προοδεύει, να εξελίσσεται.

Ντροπή και θλίψη
Στην πραγματικότητα ζει μια αντίφαση: όσο εκείνος εμβαθύνει στο χάρισμά του, τόσο η πατρίδα του σπαταλά τα δικά της.
Συναντηθήκαμε μετά τις πρόβες του ως αρχιμουσικού με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών στο Μέγαρο Μουσικής, λίγες ημέρες προτού γίνουν οι δύο από τις τέσσερις φετινές προγραμματισμένες συναυλίες της ΚΟΑ με εκείνον να κρατά την μπαγκέτα, σε Αγρίνιο (χθες) και Πάτρα (σήμερα).
Η σύμπραξη του Καβάκου με την ΚΟΑ προήλθε με πρωτοβουλία ορισμένων μελών της, που τον πλησίασαν και του πρότειναν να κάνουν μαζί ορισμένες συναυλίες με εκείνον ως σολίστ και αρχιμουσικό.
Όχι μόνο δέχτηκε, αλλά θέλησε να διαθέσει το ποσό της αμοιβής του για τις ανάγκες της ορχήστρας (λ.χ. αντικατάσταση των παλαιών μουσικών οργάνων), ενώ τα έσοδα θα διατεθούν για άλλους φιλανθρωπικούς σκοπούς στις πόλεις της Ελλάδας όπου θα εμφανιστούν.
Τον ρώτησα αν το κάνει για λόγους πατριωτικούς.
Αντέδρασε έντονα.
«Δεν με ενδιαφέρει η χώρα.
Με ενδιαφέρουν οι άνθρωποί της.
Πολλές εκφάνσεις της σημερινής Ελλάδας με κάνουν δυστυχώς να αισθάνομαι ντροπή και θλίψη. Κοιτάζοντας την κατάσταση που μας περιβάλλει, δεν μπορείς να αποκαλείς κράτος την Ελλάδα.
Για μένα η Ελλάδα είναι μέσα μου μια πνευματική έννοια, και ως τέτοια την αντιμετωπίζω.
Δεν κάνω ό,τι κάνω για τη χώρα, λοιπόν, αλλά για την ευγένεια της ψυχής των ανθρώπων, κάτι που ενυπάρχει σε όλους μας.
Και αυτόν τον στόχο έχω σε όποιο μέρος και αν δίνω συναυλίες.
Αυτό με νοιάζει και αυτό θέλω να ενεργοποιήσω παίζοντας μουσική ή διευθύνοντας μια ορχήστρα.
Η ευγένεια της ανθρώπινης ψυχής». 

Συνεχίζει:
«Θα σας πω ένα απλό παράδειγμα γιατί δεν μπορείς να αποκαλείς κράτος την Ελλάδα με τη σύγχρονη έννοια του όρου.
Διάφοροι τρομοκράτες εκφοβίζουν ανθρώπους, σπάνε ακυρωτικά μηχανήματα, εισβάλλουν σε δημόσιο χώρο και προκαλούν καταστροφές, τις οποίες καλείται να πληρώσει ο κακοπαθημένος οικονομικά Έλληνας πολίτης.
Στο τέλος δεν επιβάλλεται καμία ποινή στους τρομοκράτες αυτούς.
Υπάρχει πλήρης απουσία σύνδεσης ανάμεσα στις πράξεις και στο τίμημά τους.
Φανταστείτε, αντιθέτως, ο νόμος να έλεγε πως όποιος καταστρέφει θα συλλαμβάνεται και θα τα πληρώνει από την τσέπη του.
Και αν δεν έχει χρήματα, θα προσφέρει κοινωνική εργασία.
Θα τολμούσε κανείς να προβεί σε βανδαλισμούς;

»Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε πως η ψήφος δεν είναι δικαίωμα, αλλά η μέγιστη ευθύνη απέναντι στον εαυτό μας και στους συμπολίτες μας.
Εδώ ψηφίζουμε βάσει ποδοσφαιρικής ομάδας και άλλων τέτοιων νοοτροπιών, χωρίς να μας ενδιαφέρει τι θα γίνει στο μέλλον.
Πρέπει να έχουμε σεβασμό για το κράτος και έγνοια.
Ζούμε σε μια κατάντια που μόνο εμείς μπορούμε να τη μαζέψουμε, και ελπίζω να το κάνουμε.
Λέμε πως οι χιλιάδες νέοι που έφυγαν στο εξωτερικό θα επιστρέψουν και θα φέρουν την αλλαγή στην κοινωνία.
Ακόμα και αν μπορούν, θα πρέπει ο καθένας μας να κοιτάξει μέσα του για να κάνει την αυτοκριτική του.
Εγώ αυτό κάνω.
Αναλαμβάνω την προσωπική μου ευθύνη σε όλα».

Η εμπειρία του μουσείου
Ακούγοντάς τον να θυμώνει, θα έλεγε κανείς ότι θα ήθελε να στρέψει την πλάτη του στην ίδια του τη χώρα.
Όμως, θα τον αδικούσα αν το έλεγα αυτό.
Διότι μετά από λίγο το βλέμμα του μαλάκωσε, όταν τον ρώτησα ποια από τις εκατοντάδες εμφανίσεις του τον έχει συγκινήσει περισσότερο:
«Είχα την ευκαιρία να παίξω, ολομόναχος, ανάμεσα στα αγάλματα του Μουσείου της Ακρόπολης. Επρόκειτο κυριολεκτικά για μια συγκλονιστική εμπειρία, που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Βίωμα μυστικιστικό, από τα πιο πολύτιμα της ζωής μου.
Η επίσκεψή μου εκεί έγινε για τις ανάγκες ενός γυρίσματος της γερμανικής τηλεόρασης.
Είχε έρθει στην Αθήνα, στο Μέγαρο Μουσικής, η Φιλαρμονική του Βερολίνου για την καθιερωμένη πρωτομαγιάτική της συναυλία, το 2015, στην οποία θα συνέπραττα ως σολίστ.
Η εκδήλωση αυτή αναμεταδίδεται ζωντανά από την τηλεόραση και οι Γερμανοί παραγωγοί σκέφτηκαν να κάνουν κάποια επιπλέον πλάνα για το διάλειμμα».

Πρότεινε ως ιδέα το μουσείο και έγινε αποδεκτή.
«Μόλις πέρασα το κατώφλι του και βρέθηκα στον χώρο όπου είναι τα γλυπτά, αισθάνθηκα δέος.
Δεν μπορούσα να πιάσω το βιολί μου από την ένταση.
Χρειάστηκε να φύγω, να περάσουν αρκετές ώρες για να συγκεντρωθώ και ύστερα να μπορέσω να παίξω, μόνος, μπροστά στις κάμερες». 
Η ανταμοιβή μου ήταν τεράστια.
«Αυτά τα αγάλματα είναι -για μένα- μουσική, είναι κίνηση.
 Όχι μόνο μια ανθρώπινη δημιουργία, αλλά ένα είδος επικοινωνίας με τη θεία διάσταση.
Και αν οι Αγγλοσάξονες ονομάζουν τα γλυπτά “statue”, με ετυμολογία που παραπέμπει σε κάτι στατικό, οι Έλληνες τους έδωσαν κίνηση, χάρη και πνοή.
Άλλωστε, στη γλώσσα μας το άγαλμα συνδέεται με το αγάλλομαι.
Όταν τελείωσα την ερμηνεία, ζήτησα συγγνώμη από τα γλυπτά που ενόχλησα τη μακραίωνη σιωπή τους».

Ο πολυβραβευμένος μουσικός έχει ιδιαίτερες γνώσεις για τον αρχαίο κόσμο, μελετώντας την αρχαία ελληνική γλώσσα αλλά και τα μαθηματικά.
Σε μια προηγούμενη συνέντευξή μας στην Ύδρα, το καλοκαίρι του 2016, μου ανέλυε γεμάτος ενθουσιασμό τη θεωρία του πως στη μουσική εμφανίζονται ορισμένα επαναλαμβανόμενα μαθηματικά μοτίβα.
Μου έλεγε τότε:
«Πολλές φορές με συναντά ο κόσμος και μου μιλάει για τη σεμνότητά μου.
Δεν είναι θέμα σεμνότητας εκ μέρους μου αλλά αντίληψης.
Απλώς έχω τη συναίσθηση ορισμένων πραγμάτων και έτσι έχω τη σεμνότητα να γνωρίζω ότι ερμηνεύω ένα “κείμενο” που δεν είναι δικό μου, που απαιτεί τεράστιο σεβασμό ως δείγμα της ανθρώπινης ιδιοφυΐας.
Ξέρω ότι ο Μπαχ δεν είναι η πηγή της μουσικής του αλλά ο δίαυλος.
Ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης είναι οι δίαυλοι.
Όλοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις ίδιες νότες και τα ίδια γράμματα του αλφαβήτου.
Θα γράψουν αριστουργήματα; Σίγουρα όχι».

Τα καλοφτιαγμένα, δυνατά του δάχτυλα αγγίζουν συχνά την μπαγκέτα που έχει μπροστά του.
Του ζητάω να την περιεργαστώ.
«Ένας άνθρωπος που δεν ξέρει από μουσική δεν μπορεί να υποψιαστεί πως οποιαδήποτε κίνηση κάνει ο μαέστρος μεταφράζεται σε ήχο. Όσο πιο καταξιωμένη και έμπειρη είναι μια ορχήστρα, τόσο πιο ευαίσθητη στο παραμικρό νεύμα του αρχιμουσικού. Είναι το ίδιο με τα καταπληκτικά μουσικά όργανα, όπου το ελάχιστο άγγιγμα από τον μουσικό μεταφράζεται σε ηχόχρωμα.
Ο διευθυντής ορχήστρας πρέπει να έχει απόλυτο έλεγχο σώματος.
Μαθαίνεται.
Αυτό που δεν μαθαίνεται είναι να μπορέσεις να επικοινωνήσεις στους μουσικούς τον ρυθμό, την ψυχή μιας σύνθεσης.
Είναι το δυσκολότερο». 

Η πολύτιμη σιωπή
«Μαέστρος ή σολίστ;» τον ρωτώ.
«Ακούστε, ο μουσικός πρέπει να μπορεί να βγάλει τη σωστή μελωδία από το μουσικό του όργανο.
Ο μαέστρος πρέπει να μπορεί να εισπνέει μαζί με την ορχήστρα για να εμπνεύσει έναν κοινό παλμό, σαν να είναι ένα σώμα.
Μεγάλο μέρος της διεύθυνσης είναι με τα μάτια.
Στις συναυλίες δεν μιλάς, αλλά μόνο με το βλέμμα περνάς όλα τα μηνύματα και τα συναισθήματα. Είναι τρομερό το μυστήριο της σιωπής, που το έχουμε απολέσει στην εποχή μας.
Στην εποχή του θορύβου, της βαβούρας, που καταπίνει τα πάντα.
Ας αναρωτηθούμε κάτι: γιατί όλοι οι μεγάλοι στοχαστές είχαν ανάγκη από τη σιωπή;
Και γιατί όλοι οι σοφοί ασκητές την επιζητούσαν πηγαίνοντας στην έρημο;
Η σιωπή είναι πολύτιμη»
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
πηγή του άρθρου:kathimerini.gr