γιατί η ζωή έχει άλλα να μας πει..."τι ξενοδοχείο πεντάστερο και κουραφέξαλα. Χιλιάστερο είχαμε τότε εμείς"

Aπλά πράγματα…
Παλιά, πολύ παλιά, (τον προηγούμενο αιώνα) όταν ήμουν παιδί, τέλος Αυγούστου πήγαινα στη θάλασσα!!
Όχι για πολλές μέρες, ένα δυο σαββατοκύριακα μας έφταναν!
Χαρά που έκανα!!
Ήμουν τυχερή που πήγαινα, κάποιοι άλλοι φίλοι μου δεν ήξεραν πως ήταν η θάλασσα παρά μόνο από φωτογραφίες.
Κανόνιζαν τη μέρα αναχώρησης οι μεγάλοι μιας και τελείωναν με τα ποτίσματα, και εμείς τα μικρά ψάχναμε για τα σωσίβια και τα μαγιό χωμένα στο πατάρι, μιας και κάθε χρόνο τον ίδιο καιρό έβγαιναν στην επιφάνεια τα θαλασσινά αξεσουάρ.
Οι γυναίκες μαγείρευαν φαγητά (διήμερο θα πηγαίναμε, φαγητό για μια βδομάδα είχαμε!) και οι άντρες έψαχναν ψησταριές και κάρβουνα.
Βόλτα στη θάλασσα χωρίς ψήσιμο, δεν έλεγε.
Την ημέρα αναχώρησης όλα ήταν έτοιμα!
Ραντεβού στο σταυροδρόμι από το χάραμα, όλοι μαζί, με τα τσιμπράγκαλά του ο καθένας, περιμένοντας το μεταφορικό μέσο του γείτονα.
Το ΤΡΑΚΤΕΡ! μαζί με την πλατφόρμα παρακαλώ!
Στρώναμε μια βελέντζα κάτω (να μη κοπανιόμαστε από τα γκάπα γκούπα) για να είναι μαλακά και ανεβαίναμε όλοι πάνω στην πλατφόρμα γύρω γύρω και στη μέση η πραμάτεια μας!
Μια ώρα δρόμος σήμερα μέχρι το Βόλο, τον κάναμε 5-6 ώρες!
Φτάναμε το μεσημέρι σχεδόν.
Λίγο πριν την Αγχίαλο έκανε την εμφάνισή της η θαλασσίτσα!
"θάλασσαααα, θάλασσααα" φωνάζαμε εμείς τα μικρά, όρθια πάνω στην πλατφόρμα, και οι μανάδες μας μας τραβολογούσαν από τα χέρια να κάτσουμε στη βελέντζα μη και πέσουμε κάτω στο δρόμο.
Έπεφτε και καμιά ανάστροφη άμα δεν υπακούγαμε στις εντολές τους.
Δεν μας ένοιαζε!
Τρυπώναμε ανάμεσα στα μπράτσα τους που μας είχαν κάνει κεφαλοκλείδωμα και βγάζαμε τα κεφάλια σαν τα χελωνάκια για να δούμε τη θάλασσα που ήταν γεμάτη γαλάζιο νερό!!
Φτάνοντας στην Αγχίαλο, ψάχναμε ένα μέρος να έχει δέντρα, παχύ ίσκιο, να στήσουμε το καραβάνι μας.
Σταματούσε το τρακτέρ και κατέβαινε το γκρουπ μέσα σε φωνές και ουρλιαχτά.
Οι άντρες πηδάγανε από τις παραπέτες της καρότσας, τους ακολουθούσαμε κι εμείς τα μικρά κι ας μας μάλωναν μη σπάσουμε κανένα πόδι κι αντί για μπάνιο μας τρέχουν στο νοσοκομείο.
Οι γυναίκες, πιο συνεσταλμένες, τους έβαζαν καρέκλα να πατήσουν για να κατέβουν.
Μια και δυο εμείς πετούσαμε τα ρούχα, (τα μαγιό τα είχαμε φορεμένα από την ώρα που ξυπνούσαμε το χάραμα για να είμαστε έτοιμοι. Μια φορά κοιμήθηκα με το μαγιό από τη χαρά μου!) και τρέχαμε να πέσουμε στο δροσερό νερό.
Οι γυναίκες έστρωναν τα χαλιά κατάχαμα και οι άντρες έστειναν την τέντα για να μεσημεριάσουμε. 

Σιγά μη μεσημεριάζαμε!!
Το βράδυ βγαίναμε από το νερό κι αυτό γινόταν δέρνοντας.
Άπλωναν τα φαγητά, κεφτεδάκια, πίτες, αβγά, ψωμί, τυρί, ντομάτες, καρπούζια, πεπόνια και ότι άλλο άντεχε εκτός ψυγείου, ενώ οι ψησταριές άναβαν και τα κοψίδια γέμιζαν την παραλία τσίκνα.
Όσοι είχαν καλάμια ψάρευαν και έκαναν διαγωνισμό για το ποιος έπιασε το μεγαλύτερο ψάρι και δώστου κρασί και τσίπουρο, και βίβα και γεια μας, και κανένα τραγούδι ανάμεσα.
Το βράδυ βάζαμε τα στρωσίδια κάτω στη σειρά σε κύκλο για να κοιμηθούμε.
Τι ξενοδοχείο πεντάστερο και κουραφέξαλα.
Χιλιάστερο είχαμε τότε εμείς.
Μετρούσαμε τα αστέρια και είχαμε και τις μανάδες μας να λένε πως θα βγάλουμε μπαστραβίτσες στα δάχτυλα άμα το ξανακάνουμε. 

Μας άλειφαν με ξύδι για να μη μας τσιμπάνε τα κουνούπια και άρχιζαν ιστορίες με φαντάσματα και νεράιδες για να μας φοβίσουν και να κοιμηθούμε.
Εκείνοι γελούσαν και εμείς τρυπώναμε κάτω από τα σεντόνια.
Το κύμα μας νανούριζε και ούτε καταλαβαίναμε πότε ξημέρωνε.
Την επόμενη μέρα από το πρωί μέχρι την ώρα που θα φεύγαμε είμασταν μέσα στην αγκαλιά της θάλασσας και παίζαμε με τα κύματα.
Σαν έφτανε το απόγευμα και βλέπαμε τους γονείς μας να ξεστήνουν και να μαζεύουν τα τσιμπράγκαλα με δάκρυα (άλλα μέσα από τη θάλασσα) τους παρακαλούσαμε να μείνουμε λίιιιιγο ακόμη…
Μας φόρτωναν δαρμένα πάνω στην πλατφόρμα και μας γύριζαν στο χωριό. 

"Του χρόνου πάλι" μας έλεγαν, αλλά ξέραμε πως έλεγαν ψέματα!
Μέχρι να άνοιγαν τα σχολεία θα μας ξαναπήγαιναν άλλη μια φορά…
Συγγραφέας-Σούλα Παπαλάμπρου

Ταξιδιώτης στα ύδατα του Σύμπαντος, αναζητά την αλήθεια …

από το χρονολόγιο της Γεωργία Γιαμπουράνη 
     μια καθηλωτική "αφήγηση" - https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid0f66ga5Y8ULzFUQcntyygLn7bembmJh9aVZ2pKBnc8gbZtVGozPg86DKn7reTvMqCl&id=100071304304328
-Τι  θέλει  αλήθεια Καπετάνιε  η Θάλασσα ; 
-Σεβασμό!    Μην την ταράξεις, η Θάλασσα είναι πλασμένη από νερό  και το νερό αισθάνεται τα πάντα.  
Όπως  και  εμείς,  που  είμαστε   γεμάτοι  από  νερό  και  πλαστήκαμε   άνθρωποι!    
ΣΕΒΑΣΜΟΣ 
Ταξιδιώτης  στα ύδατα του Σύμπαντος, αναζητά την αλήθεια …
Εκτυφλωτικό το φως των άστρων. 
Καλά κρυμμένη η αλήθεια στο μικροσκοπικό σωματίδιο του ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Ο ΛΟΓΟΣ. 
Πέταξα σαν πουλί πάνω από τη γη και είδα το θαύμα!
Ένιωσα τη γεύση του άπειρου και ξάφνου όλα με αγκάλιασαν 
σαν τα απαλά  χέρια ενός παιδιού. 
Βίωσα τον παράδεισο στην άπειρη διάσταση και κατάλαβα ότι ο  απαγορευμένος καρπός... ήταν το όριο! 
Η παράβαση του ορίου ανοίγει ορθάνοιχτα 
την πύλη όλων των κακών του σύμπαντος. 
Ο ταξιδιώτης είδε ότι τα άστρα  δεν παράβαιναν τους Κοσμικούς Νόμους! 
Έτσι   εκφράστηκε  όλη η αρμονία στο διαστελλόμενο Σύμπαν.
''Είπε  η Θάλασσα …''
Γεωργία  Γιαμπουράνη   * Ένας  διάλογος  της  ποίησης  με    τον  αγαπημένο   μας καπετάνιο  Αντώνιος Κοψαύτης  Γιατί  ένας  καπετάνιος    εμπνέεται  και δεν έχει ποτέ  περιορισμούς… Ανοιχτός και απέραντος,  σμίγει με  την  ποίηση.  Με  αυτήν την μαγική ιέρεια  του  σύμπαντος την  απόλυτη ελεύθερη, όπου όλα τα σμίγει και όλα  τα  ενώνει,  με  έναν διάχυτο  σεβασμό  και  με όλο το ήθος  γαντζωμένο πάνω της!

οι θάλασσες του καλοκαιριού μας

ο ήλιος σιγά αναχωρεί...

οι σκιές πέφτουν...

και... 

  Ο ΓΛΑΡΟΣ

Στο κύμα πάει να κοιμηθεί
    δεν έχει τι να φοβηθεί

Μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει
    γλάρος είναι και πηγαίνει

Από πόλεμο δεν ξέρει

    ούτε τι θα πει μαχαίρι

Ο Θεός του 'δωκε φύκια

    και χρωματιστά χαλίκια

Αχ αλί κι αλίμονο μας

    μες στον κόσμο το δικό μας
Δε μυρίζουνε τα φύκια

    δε γυαλίζουν τα χαλίκια

Χίλιοι δυο παραφυλάνε

    σε κοιτάν και δε μιλάνε

Είσαι σήμερα μονάρχης

    κι ώσαμ' αύριο δεν υπάρχεις.

ntina

Ο πνιγμός δε μοιάζει πάντα με τον πνιγμό που έχουμε στο νου μας

 

Ο πνιγμός δε μοιάζει πάντα με πνιγμό – ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του ειδικού σε θέματα διάσωσης Ιταλού Mario Vittone μας δείχνει μιά πολύ ενδιαφέρουσα πλευρά του πνιγμού.
Ο πνιγμός αποτελεί την πέμπτη συχνότερη αιτία θανάτου διεθνώς από ατύχημα μεταξύ όλων των ηλικιακών ομάδων.
Στο κείμενό του “Drowning Doesn’t Look Like Drowning” δείχνει ποια είναι τα πραγματικά σημάδια του πνιγμού και πού πρέπει να εφιστούμε την προσοχή μας για να σώσουμε το παιδί ή όποιον κινδυνεύει από πνιγμό.
Το καλοκαίρι είναι αγάπη ,δροσιά , παιχνίδια με το νερό , χαλάρωση , ευεξία και νομίζω ότι όλα αυτά αξίζουν τον κόπο να διαθέτουμε χρόνο ώστε να γνωρίζουμε τους κινδύνους που καιροφυλακτούν και να είμαστε έτοιμοι να τους αποτρέψουμε
Ας λοιπόν τι έγραφε πριν κάποια χρόνια ο Mario Vittone στην ιστοσελίδα του
Πώς ένας πατέρας δεν κατάλαβε ότι το κοριτσάκι του πνίγεται…
Ο καπετάνιος πήδηξε από το κατάστρωμα με τα ρούχα και άρχισε να κολυμπάει γρήγορα.
Όντας πρώην ναυαγοσώστης, συνέχισε να κινείται με τα μάτια στραμμένα προς το θύμα. «Μάλλον νομίζει ότι πνίγεσαι» είπε ο άντρας στη σύζυγό του.
Λίγο νωρίτερα έβρεχε ο ένας τον άλλον και εκείνη είχε βάλει με νάζι τις φωνές. «Είμαστε εντάξει, τι στο καλό κάνει;» ρώτησε η γυναίκα, λίγο ενοχλημένη. «Είμαστε εντάξει!», φώναξε ο άνδρας, κάνοντάς νόημα στον καπετάνιο να φύγει αλλά εκείνος συνέχισε να κολυμπάει. «Φύγετε!» φώναξε καθώς πέρασε ανάμεσά τους.
Ακριβώς πίσω τους, ούτε καν στα τρία μέτρα, η εννιάχρονη κόρη τους πνιγόταν.
Ασφαλής στα χέρια του καπετάνιου, ξέσπασε σε δάκρυα και είπε: «Μπαμπά!»
        Το ερώτημα είναι πώς ο καπετάνιος γνώριζε από 15 μέτρα απόσταση αυτό που ο πατέρας δεν κατάφερε να διακρίνει από τόσο κοντά…
Ο πνιγμός δεν είναι η κραυγή βοήθειας με τα χτυπήματα των χεριών στο νερό, όπως νομίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι από τις ταινίες που έχουν παρακολουθήσει.
Ο καπετάνιος ήταν εκπαιδευμένος να αναγνωρίζει από μακριά ενώ ο πατέρας, στην συγκεκριμένη περίπτωση, είχε μάθει ότι ο πνιγμός μοιάζει με αυτά  που κατά καιρούς βλέπουμε στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο.
Μέχρι τη στιγμή που το κοριτσάκι είπε εκείνο το γεμάτο δάκρυα «μπαμπά», δεν είχε κάνει κανέναν θόρυβο.
Ο πνιγμός είναι σχεδόν πάντα ένα πολύ ήσυχο περιστατικό. Το κούνημα των χεριών, το χτύπημα του νερού, οι “τηλεοπτικές” φωνές και οι θορυβώδεις ενδείξεις, σπάνια συναντώνται στην πραγματικότητα.
Η Ενστικτώδης Αντίδραση Πνιγμού – Instinctive Drowning Response και ονομάστηκε έτσι από τον dr Francesco A. Pia –  είναι αυτό που κάνουν οι άνθρωποι για να αποφύγουν την πραγματική ή αντιληπτή ασφυξία μέσα στο νερό.
Και δε μοιάζει με αυτό που οι περισσότεροι νομίζουμε.
Υπάρχει ελάχιστο πιτσίλισμα, καθόλου κούνημα χεριών ή φωνές ή κάλεσμα για βοήθεια οποιουδήποτε είδους.
Για να πάρετε μια ιδέα από το πόσο ήρεμος μπορεί να φαίνεται ο πνιγμός, σκεφτείτε το εξής: Είναι η δεύτερη αιτία θανάτου από ατύχημα στα παιδιά 15 ετών και κάτω, αμέσως μετά από τα ατυχήματα με αυτοκίνητα.
Αναμένεται μάλιστα ότι από τα 750 παιδιά που θα πνιγούν μέσα στον χρόνο, τα 375 θα βρίσκονται σε απόσταση 23 μέτρων από κάποιον γονέα ή άλλον ενήλικα.
Στο 10% από αυτούς τους πνιγμούς, ο ενήλικας παρακολουθεί χωρίς να έχει ιδέα τι συμβαίνει.
Ο πνιγμός δε μοιάζει με πνιγμό! – και ο dr Pia σε άρθρο του στο περιοδικού On Coast Scene του Λιμενικού Σώματος , περιέγραψε τa ενστικτώδη σημάδια του πνιγμού τα οποία είναι τα ακόλουθα :
Συγκλονιστικά στοιχεία για τους ανθρώπους που πνίγονται
Δεν μπορούν να φωνάξουν
Οι άνθρωποι που πνίγονται δεν είναι σε θέση να φωνάξουν για βοήθεια.
Το αναπνευστικό σύστημα έχει σχεδιαστεί για να δίνει προτεραιότητα την αναπνοή, ενώ η ομιλία ακολουθεί.
Κατά συνέπεια, από την στιγμή που κάποιος χάνει την αναπνοή του, είναι εξαιρετικά δύσκολο να μιλήσει.
Το στόμα τους βουλιάζει
Το στόμα των ανθρώπων που πνίγονται δε μένει αρκετή ώρα πάνω από το νερό.
Γι’ αυτό και δεν προλαβαίνουν να εισπνεύσουν, να εκπνεύσουν και να φωνάξουν για βοήθεια.
Οι άνθρωποι που πνίγονται βγαίνουν για ελάχιστα δευτερόλεπτα πάνω από την επιφάνεια και στην συνέχεια ξαναβυθίζονται.
Δεν μπορούν να κουνήσουν χέρια για βοήθεια
Οι άνθρωποι που πνίγονται εκτείνουν τα χέρια τους πλαγίως και πιέζουν προς τα κάτω την επιφάνεια του νερού.
Χρησιμοποιούν έτσι το σώμα τους ως μοχλό προκειμένου να μπορέσουν να βγάλουν το στόμα τους έξω από το νερό και κατ’ επέκταση να αναπνεύσουν.
Δεν μπορούν να ελέγξουν τις κινήσεις των χεριών τους
Οι άνθρωποι που πνίγονται αγωνίζονται να μείνουν στην επιφάνεια του νερού, ωστόσο δεν μπορούν να ελέγξουν τις κινήσεις τους π.χ να σηκώσουν τα χέρια για βοήθεια ή να κινηθούν προς έναν διασώστη.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην είναι ευδιάκριτο ότι πραγματικά ζητούν βοήθεια.
Τα σώματά τους παραμένουν σε όρθια στάση στο νερό
Τα σώματα των ανθρώπων παραμένουν σε όρθια θέση στο νερό.
Αν δεν διασωθούν, μπορούν να παλέψουν στην επιφάνεια του νερού μόνο από 20 ως 60 δευτερόλεπτα πριν τελικά βουλιάξουν.
Είναι σημαντικό να πούμε ότι υπάρχει και η περίπτωση κάποιος άνθρωπος που αντιμετωπίζει πρόβλημα στην θάλασσα να αρχίζει να φωνάζει για βοήθεια ή να κάνει απότομες και σπασμωδικές κινήσεις.
Στην περίπτωση αυτή, συνήθως βρίσκεται σε αγχώδη κατάσταση και έχει αντίληψη της θέσης του ενώ μπορεί να πιάσει σκοινιά διάσωσης, σωσίβια, κ.λ.π.
Είναι απαραίτητο να αναζητήσουμε αυτά τα σημάδια που υποδηλώνουν πνιγμό όταν κάποιος βρίσκεται στο νερό:
Κεφάλι χαμηλά στο νερό, στόμα στο επίπεδο της επιφάνειας του νερού
Κεφάλι που γέρνει προς τα πίσω και στόμα ανοιχτό
Βλέμμα παγωμένο και άδειο
Μάτια κλειστά
Μαλλιά πάνω στο μέτωπο ή στα μάτια
Δε χρησιμοποιούν πόδια – σε κάθετη θέση
Ασθμαίνουν ή αγκομαχούν
Προσπαθούν να κολυμπήσουν προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση αλλά δεν τα καταφέρνουν
Προσπαθούν να γυρίσουν ανάσκελα
Μοιάζουν σαν να προσπαθούν να σκαρφαλώσουν σε μία αόρατη σκάλα
 – Και μια σημαντική συμβουλή για τους γονείς:
Tα παιδιά που παίζουν στο νερό κάνουν θόρυβο , αν ξαφνικά υπάρξει ησυχία πρέπει να ανησυχήσετε άμεσα – Η ησυχία είναι ανησυχητικό σημάδι

Παρακολουθήστε το video:

πηγή του άρθρου:https://mariovittone.com/2010/05/154/

mama365.gr