πες το με ένα ποίημα, από αυτά που έγραφε ο Σουρής!

Τ’ αγγειά γινήκαν θυμιατά
και τα σκατά λιβάνι
οι γύφτοι γίναν δήμαρχοι
κι οι κλέφτες καπετάνιοι.
 Γεώργιος Σουρής

πες το με ένα ποίημα - και μας έλεγε ο Σουρής...

...Η ψωροκώσταινα πατρὶς καὶ πάλιν κοκορεύεται,

άσβεστος κρύπτεται πυρά στης δόξης το καμίνι,

και Στάδια μαρμάρινα κι αγώνας ονειρεύεται

αν κι εκ της πείνας μάρμαρο προώρισται να μείνει..
                   ntina

Όλα σ' αυτή τη γη μασκαρευτήκαν, ονείρατα, ελπίδες και σκοποί, οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν, δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή

Γι' αυτό το κράτος, που τιμά τα ξέστρωτα γαϊδούρια,

σιχτίρ στα χρόνια τα παλιά, σιχτίρ και στα καινούργια!

και όλο το έργο του είναι πιο επίκαιρο από ποτέ,

λες και δεν πέρασε ούτε μιά μέρα από τότε...

τι κρίμα...

Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά' χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
νά' χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

τι κρίμα...

λες και ήταν χθες...

Κλέφτες φτωχοί και άρχοντες με άμαξες και άτια,

κλέφτες χωρίς μια πήχυ γη και κλέφτες με παλάτια,
ο ένας κλέβει όρνιθες και σκάφες για ψωμί
...ο άλλος το έθνος σύσσωμο για πλούτη και τιμή.

~~~~~~~~~~~~~~

Χαρά στους χασομέρηδες! χαρά στους αρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.
~~~~~~~~~~~~~~~
Οργανωταί μας έρχονται να μας διοργανώσουν
(Με άλλους λόγους δηλαδή παράδες να σουφρώσουν)
~~~~~~~~~~~~~~~~
Συλλήψεις καθημερινώς μεγάλων καταδίκων
(Εν τούτοις επισκέπτονται τους βουλευτές κατ’οίκον)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

δεν υπήρχαν τότε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα και όμως ήταν ο πιο αναγνωρίσιμος ποιητής - καλλιτέχνης της εποχής του...

όταν περνούσε στο δρόμο όλοι τον αναγνώριζαν, 

όμως μετά το θάνατό του ξεχάστηκε...

~~~~~~~~~~~~~

ο μέγιστος σατιρικός ποιητής του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους “Ο Νέος Αριστοφάνης” όπως πολύ δίκαια επονομάστηκε γεννήθηκε 

στη Σύρο το 1853 και απεβίωσε σε ηλικία 66 ετών το 1919 στο Φάληρο...

~~~~~~~~~~~~~~~~

στις 2 Απριλίου 1883 ξεκίνησε την έκδοση του "Ρωμιού" 

μιά εφημερίδα που ήταν ολόκληρη έμμετρη, έως και οι  μικρές τις αγγελίες...

~~~~~~~~~~~

ας θυμηθούμε πώς περιγράφει τον μέσο Έλληνα, τον Ρωμηό δηλαδή...

Στὸν καφενὲ ἀπ᾿ ἔξω σὰν μπέης ξαπλωμένος,
τοῦ ἥλιου τὶς ἀκτῖνες ἀχόρταγα ρουφῶ,
καὶ στῶν ἐφημερίδων τὰ νέα βυθισμένος,
κανέναν δὲν κοιτάζω, κανέναν δὲν ψηφῶ.

~~~~~~~~~~~~~~

Σὲ μία καρέκλα τὅνα ποδάρι μου τεντώνω,
τὸ ἄλλο σὲ μίαν ἄλλη, κι ὀλίγο παρεκεῖ
ἀφήνω τὸ καπέλο, καὶ ἀρχινῶ μὲ τόνο
τοὺς ὑπουργοὺς νὰ βρίζω καὶ τὴν πολιτική.

~~~~~~~~~~~~~~

Ψυχή μου! τί λιακάδα! τί οὐρανὸς ! τί φύσις !
ἀχνίζει ἐμπροστά μου ὁ καϊμακλῆς καφές,
κι ἐγὼ κατεμπνευσμένος γιὰ ὅλα φέρνω κρίσεις,
καὶ μόνος μου τὶς βρίσκω μεγάλες καὶ σοφές.

~~~~~~~~~~~~~~~~

Βρίζω Ἐγγλέζους, Ρώσους, καὶ ὅποιους ἄλλους θέλω,
καὶ στρίβω τὸ μουστάκι μ᾿ ἀγέρωχο πολύ,
καὶ μέσα στὸ θυμό μου κατὰ διαόλου στέλλω
τὸν ἴδιον ἑαυτό μου, καὶ γίνομαι σκυλί.

~~~~~~~~~~~~~~

Φέρνω τὸν νοῦν στὸν Διάκο καὶ εἰς τὸν Καραΐσκο,
κατενθουσιασμένος τὰ γένια μου μαδῶ,
τὸν Ἕλληνα εἰς ὅλα ἀνώτερο τὸν βρίσκω,
κι ἀπάνω στὴν καρέκλα χαρούμενος πηδῶ.

~~~~~~~~~~~~~~~

Τὴν φίλη μας Εὐρώπη μὲ πέντε φασκελώνω,
ἀπάνω στὸ τραπέζι τὸν γρόθο μου κτυπῶ...
Ἐχύθη ὁ καφές μου, τὰ ροῦχα μου λερώνω,
κι ὅσες βλαστήμιες ξέρω ἀρχίζω νὰ τὶς πῶ.

~~~~~~~~~~~~~~~~

Στὸν καφετζῆ ξεσπάω... φωτιὰ κι ἐκεῖνος παίρνει.
Ἀμέσως ἄνω κάτω τοῦ κάνω τὸν μπουφέ,
τὸν βρίζω καὶ μὲ βρίζει, τὸν δέρνω καὶ μὲ δέρνει,
καὶ τέλος... δὲν πληρώνω δεκάρα τὸν καφέ.

ο "Ρωμιός ήταν μιά πρωτότυπη εφημερίδα, η οποία ήταν μοναδική στο είδος της και

μοναδική για την ιστορία της Ελληνικής λογοτεχνίας...

ήταν εβδομαδιαία και γραφόταν αποκλειστικά σε στίχους που σατίριζαν τα κοινωνικά δρώμενα...

η αποδοχή του κοινού τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό ήταν τεράστια, κάτι που συνετέλεσε στο να εκδίδεται η εφημερίδα για τριανταπέντε (35) ολόκληρα χρόνια μέχρι και

εννέα μήνες πριν το θάνατο του ποιητή...

μόνο τα στιχουργήματα της εφημερίδος χωρίς να υπολογίσουμε τα υπόλοιπα θέματα καταλαμβάνουν 35 τόμους...

Γεώργιος Σουρής λοιπόν...

ο μεγαλύτερος σατιρικός ποιητής της Ελλάδας με την ανελέητη πένα του σατίριζε   τα πάντα 

~. τον εαυτό του...

Μπόι δυὸ πῆχες,
κόψη κακή,
γένια μὲ τρίχες

ἐδῶ κι ἐκεῖ.

Κούτελο θεῖο,
λίγο πλατύ,
τρανὸ σημεῖο
τοῦ ποιητῆ.

Δυὸ μάτια μαῦρα
χωρὶς κακία
γεμάτα λαύρα
μὰ καὶ βλακεία.

Μακρὺ ρουθούνι
πολὺ σχιστό,
κι ἕνα πηγούνι
σὰν τὸ Χριστό.

Πηγάδι στόμα,
μαλλιὰ χυτὰ
γεμίζεις στρῶμα
μόνο μ᾿ αὐτά.

Μούρη ἀγρία
καὶ ζαρωμένη,
χλωμὴ καὶ κρύα
σὰν πεθαμένη.

Κανένα χρῶμα
δὲν τῆς ταιριάζει
καὶ τώρ᾿ ἀκόμα
βαφὲς ἀλλάζει.

Δόντια φαφούτη
ὅλο σχισμάδες,
ὕφος τσιφούτη
γιὰ μαστραπᾶδες.

~. τους Έλληνες...

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.

Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.
Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγας.
Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που'χει
Στο'να λουστρίνι, στ'άλλο τσαρούχι.

~. την Ελλάδα....

Δυστυχία σου, Ελλάς,
με τα τέκνα που γεννάς!
Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,
τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

~. τους ταγούς και τους πρωθυπουργούς της...

Και των σοφών οι λόγοι θαρρώ πως είναι ψώρα,
πιστός εις ό,τι λέγει κανένας δεν εφάνη ...
αυτός ο πλάνος κόσμος και πάντοτε και τώρα,
δεν κάνει ό,τι λέγει, δεν λέγει ό,τι κάνει.

Ποιός είδε κράτος λιγοστό
σ' όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;
Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά' χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
νά' χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Γι' αυτό το κράτος, που τιμά τα ξέστρωτα γαϊδούρια,
σιχτίρ στα χρόνια τα παλιά, σιχτίρ και στα καινούργια!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

και ένα του ποίημα που μου αρέσει πολύ-πολύ

Η παπαδιά

Η κυρά ενός παπά
ένα διάκο αγαπά
και πολύ μ' αυτόν τα έχει...
και ο άντρας της κοιτά
τα πολλά της χωρατά
και για τούτον πέρα βρέχει.

Επερνούσαν μια χαρά
έως ότου μια φορά
έγινε παπάς βαρβάτος
και ο διάκος, ο αφράτος.

Κι ο παπάς της ο φτωχός
διόλου δεν εφθόνησε,
και ο ίδιος μοναχός
τον εχειροτόνησε.

Τίγκι, τούγκ!... μεγάλη σχόλη.
"Άξιος!" φωνάζουν όλοι
νέοι, γέροι και παιδιά.
Μα με όλο της το νάζι
"Υπεράξιος!" φωνάζει
Τρεις φορές κι η παπαδιά.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

άντλησα στοιχεία και από:.sarantakos.com                                                                                    

ntina

Πες το με ένα ποίημα - ένα από τα πιο σκληρά αλλά πιο "αληθινά" ποίημα του Γεώργιου του Σουρή!

Ο Γεώργιος Σουρής που γεννήθηκε τον έναν αιώνα και πέθανε τον άλλον, στις 2 εκείνου του μακρυνού φλεβάρη του 1853 και πέθανε στις 26 Αυγούστου 1919,  ήταν ένας από τους σπουδαιότερους σατιρικούς ποιητές της νεότερης Ελλάδας, και αν δεν το γνωρίζετε, έχει χαρακτηριστεί ο  "σύγχρονος Αριστοφάνης"
Γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου από εύπορη οικογένεια και ο πατέρας του, όπως οι περισσότεροι πατεράδες που "άλλα αυτοί βούλονται και άλλα το παιδί πρεσβεύει", ήθελε να τον κάνει παπά. 
Όταν όμως η οικογένειά του χρεοκόπησε, ο πατέρας του δεν δίστασε και το 1870 που τελείωσε το σχολείο τον έστειλε υπάλληλο στο κατάστημα ενός θείου του σιτέμπορου στη Ρωσία. 
Εκεί ο Σουρής ξεκίνησε να γράφει κρυφά τους στίχους του στα "τεφτέρια" και μετά από δύο μήνες αποχώρησε. 
Όταν ήλθε στην Αθήνα γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. 
Ωστόσο, δεν κατόρθωσε να πάρει πτυχίο μετά την απόρριψή του από τον καθηγητή του στο μάθημα της μετρικής, κατ΄ άλλους στα Λατινικά, γεγονός που του στοίχισε πολύ, όπως διαπιστώνεται στους εκδικητικούς του στίχους. 
Για να βγάλει τον επιούσιο παρέδιδε μαθήματα και δημοσιογραφούσε.
Όπως σημείωνε τότε ο Σπύρος Μελάς, ο Σουρής είχε πλούσια πνευματικά προσόντα και πλούτο γνώσεων με συνέπεια να καταστεί εξαίρετος δημοσιογράφος της έμμετρης σάτιρας των γεγονότων της εποχής. 
Οι πρώτοι σατιρικοί του στίχοι δημοσιεύτηκαν στα περιοδικά “Ασμοδαίος”, 
“Μή χάνεσαι” και “Ραμπαγάς”.
Το 1897 ο Σουρής διώχθηκε ποινικά, για το ποίημά του "Ο Φασουλής συνομιλεί με την κυρίαν Φασουλήν", που δημοσιεύτηκε στις 25 Ιανουαρίου στον Ρωμηό. 

Η Εισαγγελία Αθηνών, εξέδωσε ένταλμα σύλληψης του ποιητή και ένταλμα κατάσχεσης του συγκεκριμένου τεύχους, θεωρώντας ότι περιείχε υβριστικούς υπαινιγμούς για το θεσμό της Βασιλείας γενικά, και της Βασίλισσας Όλγας ιδιαίτερα. 

Οι επίμαχοι στίχοι, που ενόχλησαν τους δικαστικούς λειτουργούς ήταν οι παρακάτω:
...Κυρά Γιώργαινα γυρίστρα, κυρά Γιώργαινα μπεκρού,
θα γενείς πομπή του κόσμου του μεγάλου και μικρού,
κυρά Γιώργαινα να λείψουν τα μεθύσια τα πολλά,
κυρά Γιώργαινα σου λέω δεν στεκόμαστε καλά...
Σε αυτούς γινόταν αναφορά στην φημολογούμενη αγάπη της Βασίλισσας στο αλκοόλ.

Του απαγγέλθηκε κατηγορία "επί εξυβρίσει του ιερού! προσώπου της Βασιλίσσης" και κάθισε στο εδώλιο του κατηγορουμένου. 

Αθωώθηκε όμως καθώς στην απολογία του είπε πως σατίριζε τη γυναίκα του.
Η εφημερίδα "Ακρόπολις" σχολίασε το γεγονός ως εξής:
"...Αλλά πως να παραδεχτή τις τόση επιπολαιότηταν αφού τα συνήθη κυνικολογήματα τα οποία ανταλλάσσονται μεταξύ Φασουλή και Φασουλίνας (μεταξύ Σουρή και Σουρίνας) μεταξύ Κυρ Γιώργη (Γιώργης γαρ ο Σουρής καλείται) και κυρά Γιώργαινας ανταλλάσσονται από καταβολής τώρα Ρωμηου, ερμηνεύθησαν τόσον ασεβώς ώστε να αποδοθούν εκεί που πως ήτο δυνατόν να αποδοθούν και να γεννηθή ούτω έγκλημα από τα αστεία. 

...η καταδιώκουσα αρχή αποπειρωμένη εις τον πολύν ζήλον της δημιουργία ύβρεων κατ' εκείνων που δεν υπάρχει λόγος, που δεν υπάρχει ίχνος να υποπτευθούν τοιαύται. 

Δια τούτο εξακολουθούμεν να νομίζωμεν ότι κάποια παρεξήγησις θα συνέβη επί του προκειμένου...
-. ένα από τα σκληρότερα και αληθινότερα ποιήματα του ποιητή είναι και το "Μυρωμένοι στίχοι"
Τίποτε δεν απόμεινε στον κόσμο πια για μένα,
όλα βρωμούν τριγύρω μου και φαίνονται χεσμένα.
Όλα σκατά γενήκανε και ο δικός μου κώλος
σκατά εγίνηκε κι αυτός, σκατά ο κόσμος όλος.
Μόνο σκατά φυτρώνουνε στον τόπο αυτό τον άγονο
κι όλοι χεσμένοι είμαστε, σκατάδες στο τετράγωνο.
Μας έρχεται κάθε σκατάς, θαρρούμε πως σωθήκαμε,
μα μόλις φύγει βλέπομε πως αποσκατωθήκαμε.
Σκατά βρωμάει τούτος δω, σκατά βρωμά κι εκείνος,
σκατά βρωμάει το σκατό, σκατά βρωμά κι ο κρίνος.
Σκατά κι εγώ, μες στα σκατά, και με χαρτί χεσμένο
ό,τι κι αν γράψω σαν σκατό προβάλλει σκατωμένο.
Σκατά τα πάντα θεωρώ και χωρίς πια να απορώ,
σκατά μασώ, σκατά ρουφώ, σκατά πάω να χέσω,
απ’ τα σκατά θα σηκωθώ και στα σκατά θα πέσω.
Όταν πεθάνω χέστε με, τα κόλλυβά μου φάτε
Και πάλι ξαναχέστε με και πάλι ξαναφάτε,
μα απ’ τα γέλια τα πολλά κοντεύω ν’ αρρωστήσω
και δεν μπορώ να κρατηθώ, μου φεύγουν από πίσω.
Σκατά ο μεν, σκατά ο δε, σκατά ο κόσμος όλος
κι απ’ το πολύ το χέσιμο μου πόνεσε ο κώλος!

πες το με ένα ποίημα... Ο Ρωμιός στον παράδεισο...

Θεούλη μου, τι σου ‘λθε να μ’ αγιάσεις;
Νομίζεις πως θα μ’ έμελλε καθόλου,
αν ήθελες κι εμένα να κολάσεις
και μ’ έστελνες παρέα του διαβόλου;
Μ’ αρέσει ο παράδεισος στ’ αλήθεια,
χωρίς δουλειά σκοτώνω τον καιρό,
βλέπω αγίους γύρω μου σωρό,
διαβάζω συναξάρια, παραμύθια,
κι ακούω και τραγούδια θεϊκά.
Μα έλα πάλι που δεν έχετε συνήθεια
να λέτε κι ένα δυο πολιτικά!

Συ κυβερνάς τα πάντα με γαλήνη
και ώρ’ απ’ τον θρόνο σου δεν πέφτεις…
Ας ήταν δυνατόν Θεός να γίνει
και άλλος σαν και σένα, λίγο ψεύτης,
να μοιρασθεί των ουρανών τ’ ασκέρι,
να πάνε και με κείνον οι μισοί,
να έρχεται αυτός, να πέφτεις συ,
να γίνεται λιγάκι νταραβέρι.
Μα όλα εδώ είναι τακτικά,
ο ουρανός Θεό εσένα ξέρει,
και δεν μιλούν ποτέ πολιτικά!

Γεώργιος Σουρής
-. Ως πότε τέλος πάντων θα λέγωμεν «ως πότε»;
«Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΩΝ ΦΑΣΟΥΛΗΔΩΝ»
-. Το κτήνος στην αναίδειαν τον άνθρωπον δεν φθάνει.
«ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ»
-. Ο άνθρωπος τον άνθρωπον αιώνια γελά.
«ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ»
-. Αυτός ο πλάνος κόσμος και πάντοτε και τώρα δεν κάνει ό,τι λέγει, δεν λέγει ό,τι κάνει.
«Ο ΦΑΣΟΥΛΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ»
-. Έρως εύκολος και άνευ δυσκολίας δεν έχει γόητρα ποσώς δεν έχει ποικιλίας.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΟΥΡΗΣ “ΔΟΝ ΖΟΥΑΝ”
από τα “ΑΠΑΝΤΑ” Εκδόσεις ΓΙΟΒΑΝΗ
-. Ο νόμος γράφει «ποτέ μην κλέψεις, μηδέ πεντάρα μηδέ βελόνι», αλλ’ όταν έλθουν τοιαύται σκέψεις, καθείς τον νόμο τον φασκελώνει.
«Ο ΦΑΣΟΥΛΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ»

λογομνήμων...

"Φορολογήστε και αυτή τη σάρκα μας ακόμα"

φόροι,

φόροι,

φόροι - άμεσοι και έμμεσοι - που χρόνια τώρα μας τους φορτώνετε "εις την πτωχήν μας ράχη" όλοι - και σεις και οι προηγούμενοι με τα μνημόνιά σας και τα μέτρα σας, που μας έχουν βάλει στην κρεατομηχανή της εξαθλίωσης.
Τα είχε πει ο μεγάλος Γεώργιος Σουρής, χρόνια και χρόνια πριν: 

"Φορολογήστε και αυτή τη σάρκα μας ακόμα"!
Α, να μην ξεχάσουμε: Να χαιρόμαστε και το αφορολόγητο που έρχεται!
"Οι φόροι" λοιπόν και τότε και τώρα - τίποτα δεν άλλαξε
Βάλετε φόρους, βάλετε εις την πτωχήν μας ράχη,
ποτίστε με το αίμα μας την άρρωστη πατρίδα
σεις το κρασί και τον καπνό που πίνετε μονάχοι
κι εμείς να σας κοιτάζομε με μάτι σαν γαρίδα
Βαριά φορολογήσετε και το νερό που τρέχει
βάλετε φόρους, βάλετε, η πλάτη μας αντέχει.
Ο,τι καλό κι αν έχουμε επάνω σας ας μείνει
στα πρόσωπά μας ας χυθεί του μαρασμού το χρώμα
μ’ εμάς το ισοζύγιο του έθνους μας ας γίνει
φορολογήστε και αυτή τη σάρκα μας ακόμα
του σώματός μας κόβετε καμιά παχιά λωρίδα
και τρώγετέ την λαίμαργα μαζί με την πατρίδα.
Ο,τι κι αν τρώγουν οι πτωχοί το έθνος ας τα τρώγει
ό,τι κι αν πίνουν οι πτωχοί το έθνος ας τα πίνει
χορταίνετε σαν Λούκουλοι μ’ εμάς το σκυλολόγι
κι εμείς θα σας γνωρίζουμε γι’ αυτό ευγνωμοσύνη.
Τέτοιοι χωριάτες που ‘μαστε αντέχουμε εις όλα
Πρέπει να είναι οι πολλοί πτωχοί και πεινασμένοι
και οι ολίγοι πάντοτε να βρίσκονται χορτάτοι
Πρέπει να στέκουν οι πολλοί στα σπίτια των κλεισμένοι
και οι ολίγοι να πηδούν επάνω στο παλάτι
Πρέπει ο κόσμος ο πολύς να δέχεται τα βάρη
κι ο λιγοστός επάνω του κανένα να μην πάρει.
Μ’ αυτόν τον νόμον έζησε ο κόσμος και θα ζήσει
τη δύναμή του προσκυνά η κάθε κοινωνία
Δεν ημπορεί καθένας μας βεβαίως να πλουτίσει
γιατί του κόσμου έπειτα χαλά η αρμονία
Φτώχεια και πλούτος – ζήτημα του καθενός αιώνος:
Ιδού το τέλος κι η αρχή του φοβερού αγώνος
Λοιπόν κανένας πρόστυχος κεφάλι μη σηκώσει
για τόσα νομοσχέδια μη βγάλει τσιμουδιά
Εις της πατρίδας τον βωμόν το αίμα του ας δώσει
χωρίς ν’ αφήσει στεναγμόν η μαύρη του καρδιά
Κι αν τώρα πάλι έπεσεν επάνω του ο κλήρος
Πρέπει και πάλι να φανεί γενναίος – μάρτυς – ήρως
και ούτε τόσον εύκολα τινάζουμε τα κώλα.

ntina