Οι αντιγηραντικές ιδιότητες της αγάπης

Τι είναι αυτό που μας κάνει να λάμπουμε;Οι ορμόνες της αγάπης, λένε τώρα οι επιστήμονες.

Μπορεί να τρώμε υγιεινά, να είμαστε πιστοί στο ραντεβού για το τσεκ απ μας κάθε χρόνο, μπορεί επίσης στα ραφάκια του μπάνιου μας να έχουμε τις καλύτερες κρέμες και στην ατζέντα μας τα τηλέφωνα των πιο διάσημων πλαστικών χειρουργών, όμως τίποτα δεν συγκρίνεται με τις αντιγηραντικές ιδιότητες της αγάπης.

Σύγχρονες έρευνες δείχνουν πώς η δύναμη της αγάπης και οι ορμόνες που σχετίζονται με αυτή έχουν επίδραση στη μακροζωία και στην ομορφιά μας.
Η φωτεινότητα του προσώπου μας που εκφράζει μια εσωτερική γαλήνη, μια ηρεμία και μια αυτοπεποίθηση όποια και αν είναι η ηλικία μας έχει να κάνει σε έναν μεγάλο βαθμό με την αγάπη που δίνουμε και παίρνουμε.
Η ύπαρξη αγάπης στη ζωή μας από όπου και αν προέρχεται διεγείρει όλες τις αντιγηραντικές ορμόνες και προκαλεί μαγικές χημικές αντιδράσεις οι οποίες κάνουν το δέρμα να φαίνεται πιο υγιές και νεανικό από μέσα προς τα έξω.
Η νέα τάση λοιπόν είναι η έμφαση να δίνεται και σε αυτό το πεδίο και όχι μόνο στη μάχη με τις ρυτίδες.
Επίσης σύμφωνα με μελέτες η αγάπη μπορεί να αποτελέσει σημαντικό κίνητρο για κάποιον ώστε να ζήσει περισσότερο, σε αντίθεση με την έλλειψή της, η οποία μπορεί να αυξήσει την πιθανότητα πρόωρου θανάτου.

Το καλύτερο αντιοξειδωτικό
Η αγάπη λειτουργεί ως αντιοξειδωτικό βοηθώντας στην προστασία μας από την παραγωγή ελεύθερων ριζών.
Οσο περισσότερη αγάπη δίνουμε και παίρνουμε μέσα από τις διαπροσωπικές μας σχέσεις, τόσο περισσότερες αντιγηραντικές ορμόνες έχουμε, οι οποίες συμβάλλουν και στην προστασία μας από ασθένειες φθοράς όπως είναι ο διαβήτης, οι καρδιακές παθήσεις, ο καρκίνος και η κατάθλιψη.
Εκτός όμως από αντιοξειδωτικό η αγάπη λειτουργεί και ως αγχολυτικό και ως ενισχυτικό του ανοσοποιητικού μας συστήματος.
Η ευτυχία που νιώθουμε όταν αγαπάμε αυξάνει τα επίπεδα των ενδορφινών, που παράγονται κυρίως στην υπόφυση και τον υποθάλαμο. Αποτελούν την κύρια ομάδα των ενδογενών οπιοειδών και όταν συνδέονται με ειδικούς νευροϋποδοχείς μπλοκάρουν το μήνυμα του πόνου στο νευρικό σύστημα.
Οι ενδορφίνες συμβάλλουν στην ομαλή λειτουργία του οργανισμού και στην καλή ψυχολογική μας κατάσταση, καθώς ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα σε καταστάσεις στρες, βοηθούν στην καλύτερη κυκλοφορία του αίματος, έχουν αντιγηραντική δράση και βελτιώνουν τη μνήμη.

Ωκυτοκίνη: στηρίζει τη συναισθηματική μας υγεία
Η ωκυτοκίνη είναι γνωστή και ως η ορμόνη της αγάπης και της γαλουχίας, αφού παράγεται από τον υποθάλαμο του εγκεφάλου με σκοπό να ενισχύσει τη σχέση της μητέρας με το μωρό.
Πρόκειται για μια ορμόνη βασική για τη συναισθηματική μας υγεία.
Η παραγωγή της μας ανεβάζει ψυχολογικά, μας κάνει να αισθανόμαστε ευτυχισμένοι και παράλληλα προάγει το αίσθημα της οικειότητας και της απόλαυσης.
Με άλλα λόγια, θέτει τις βάσεις είτε για να δημιουργήσουμε νέους συναισθηματικούς δεσμούς είτε για να εμβαθύνουμε τις ήδη υπάρχουσες σχέσεις.
Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι σύμφωνα με πειράματα που έκαναν ερευνητές από το Πανεπιστήμιο  της Βόννης, η χρήση ρινικού σπρέι ωκυτοκίνης φάνηκε να κάνει τους άνδρες λιγότερο επιρρεπείς στην απιστία. Και επιπλέον σύμφωνα με άλλη έρευνα από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ η ωκυτοκίνη θα μπορούσε να επιβραδύνει τη φθορά των μυών σε ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας.
Η έρευνα διεξήχθη σε ποντίκια και έδειξε ότι οι υποδόριες ενέσεις ωκυτοκίνης επί εννιά μέρες σε γηραιά ποντίκια οδηγούσε σε ταχύτερη επούλωση του μυϊκού ιστού τους συγκριτικά με τα ποντίκια που δεν είχαν λάβει θεραπεία ωκυτοκίνης.
Προηγούμενη έρευνα έδειξε ότι η χορήγηση ωκυτοκίνης μπορούσε να προλάβει την εξέλιξη της οστεοπόρωσης σε ποντίκια.

Η δύναμη της αγκαλιάς
 Μια τρυφερή αγκαλιά έχει τη δύναμη να ενεργοποιήσει την έκκριση της ωκυτοκίνης μεταξύ συντρόφων, αδελφών ή φίλων.
Η σωματική επαφή φαίνεται ότι ενισχύει το ανοσοποιητικό μας σύστημα και έτσι δεν αρρωσταίνουμε εύκολα.
Μάλιστα έχει παρατηρηθεί ότι το τρυφερό άγγιγμα ενεργοποιεί την έκκριση τριών ορμονών, της ωκυτοκίνης, της ντοπαμίνης και της σεροτονίνης, οι οποίες κάνουν τον οργανισμό πιο ανθεκτικό απέναντι στις λοιμώξεις.
Σύμφωνα δε με έρευνα του Πανεπιστημίου Carnegie Mellon, οι αγκαλιές φαίνεται ότι προστατεύουν τους αγχώδεις ανθρώπους από τις ασθένειες.
Η ωκυτοκίνη είναι η ορμόνη που κυριαρχεί κατά τις εκδηλώσεις της ερωτικής, αλλά και της αδελφικής αγάπης, ενώ πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι κυριαρχεί ακόμη και στα χάδια μεταξύ των κατοικιδίων και των ιδιοκτητών τους! Σε πειράματα, φάνηκε ότι οι σκύλοι, αλλά και τα αφεντικά τους, παρουσιάζουν εντυπωσιακά υψηλές τιμές ωκυτοκίνης στο σώμα τους όταν παίζουν.
Η αγκαλιά, χάρη στην έκκριση της ωκυτοκίνης, δρα χαλαρωτικά. Εξουδετερώνει το στρες, το οποίο επιβαρύνει τον οργανισμό ποικιλοτρόπως, και ηρεμεί το σώμα. Λιγότερο στρες συνεπάγεται, μεταξύ άλλων, χαμηλότερα επίπεδα κορτιζόλης, χαμηλότερη αρτηριακή πίεση και επομένως πιο γερή καρδιά. 

Σύμφωνα με έρευνες όταν τα επίπεδα ωκυτοκίνης των ανθρώπων είναι υψηλά, η γενναιοδωρία τους απέναντι σε αγνώστους αυξάνεται κατά 80%.

Ευχαριστούμε για τη συνεργασία τη δρα Κατερίνα Λαμπρινοπούλου, M.D., Ph.D. δερματολόγο– αφροδισιολόγο, εξειδικευμένη στην αντιγήρανση και τη δρα Ναταλία Κουτρούλη, Msc, ψυχολόγο υγείας, με εκπαίδευση στη Γνωσιακή Ψυχοθεραπεία και στη Συμβουλευτική, διευθύντρια στο Κέντρο Εφαρμοσμένης Ψυχοθεραπείας και Συμβουλευτικής.
πηγή του άρθρου:vita.gr
photo:google.gr

Ο αντίκτυπος της αγάπης στον εγκέφαλο του παιδιού

Τα παρηγορείτε για μια εκδορά στο γόνατο στη παιδική χαρά και τα καταφέρνετε να κοιμηθούν με ένα χαλαρωτικό νανούρισμα.

Αλλά το να είστε μια στοργική, τρυφερή μητέρα, δεν ωφελεί μόνο στη συναισθηματική φροντίδα, αλλά παίζει και καθοριστικό ρόλο στον προσδιορισμό του μεγέθους του εγκεφάλου του παιδιού σας, λένε οι επιστήμονες.

Συγκλονιστικό:
Σύμφωνα με νευρολόγους η σημαντική διαφορά μεταξύ αυτών των δύο εγκεφάλων έχει μια πρωταρχική αιτία – ο τρόπος που αντιμετωπίστηκαν τα παιδιά από τις μητέρες τους

Και οι δύο αυτές εικόνες είναι σαρώσεις του εγκεφάλου δύο τρίχρονων παιδιών, αλλά ο εγκέφαλος στα αριστερά είναι σημαντικά μεγαλύτερος, έχει λιγότερες κηλίδες και λιγότερο σκοτεινές περιοχές, σε σύγκριση με εκείνον στα δεξιά.

Σύμφωνα με νευρολόγους, η διαφορά αυτή έχει μία σημαντική κύρια αιτία – τον τρόπο που το κάθε παιδί αντιμετωπίστηκε από τη μητέρα του.
Το παιδί με το συρρικνωμένο εγκέφαλο ήταν θύμα σοβαρής παραμέλησης και κακοποίησης.

Σύμφωνα με την έρευνα που αναφέρθηκε από την εφημερίδα, ο εγκέφαλος στα δεξιά στερείται σε ανησυχητικό βαθμό μερικές από τις πιο θεμελιώδεις περιοχές που είναι παρούσες στην εικόνα στα αριστερά.

Οι συνέπειες αυτών των ελλείψεων είναι μεγάλες – το παιδί με το αριστερό μεγαλύτερο εγκέφαλο θα είναι πιο έξυπνο και πιο πιθανό να αναπτύξει την κοινωνική ικανότητα να συμπάσχει με τους άλλους.

Αντίθετα, το παιδί με το συρρικνωμένο εγκέφαλο θα είναι πιο πιθανό να εθιστεί στα ναρκωτικά και να συμμετέχει σε βίαια εγκλήματα, να είναι αντικοινωνικό και πιθανότατα άνεργο.
Το παιδί αυτό είναι επίσης πιο πιθανό να αναπτύξει ψυχικά και άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας.

Ο καθηγητής Allan Schore, του UCLA, δήλωσε στην εφημερίδα Sunday Telegraph ότι αν ένα μωρό δεν αντιμετωπίζεται σωστά κατά τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής του, αυτό μπορεί να έχει ουσιαστικό αντίκτυπο στην ανάπτυξη του.

Επεσήμανε ότι τα γονίδια για διάφορες πτυχές της λειτουργίας του εγκεφάλου, συμπεριλαμβανομένων των πληροφοριών, δεν μπορούν να λειτουργήσουν.
Και, δυστυχώς, υπάρχει μια πιθανότητα να μην μπορέσουν να ανπτυχθούν ποτέ.

Αυτή η διαπίστωση έχει ανησυχητικές προεκτάσεις στα παραμελημένα παιδιά που έχουν ληφθεί από την κρατική πρόνοια μετά την ηλικία των δύο ετών.

Φαίνεται, επίσης, ότι όσο πιο σοβαρή η αμέλεια της μητέρας, τόσο πιο έντονη είναι η ζημιά που μπορεί να γίνει.

Οι εικόνες αναδεικνύουν και τις ανησυχητικές συνέπειες για τον κύκλο της παραμέλησης στην παιδική ηλικία – συχνά οι γονείς, οι οποίοι είχαν παραμεληθεί από τους δικούς τους γονείς, δεν έχουν αναπτύξει επαρκώς τον εγκέφαλό τους με αποτέλεσμα να παραμελούν κι εκείνοι με τη σειρά τους τα δικά τους παιδιά.

Αλλά μια άλλη έρευνα στις ΗΠΑ έδειξε ότι ο κύκλος μπορεί να σπάσει με επιτυχία αν υπάρξει πρώιμη παρέμβαση και υποστήριξη σε αυτές τις οικογένειες.

Η μελέτη συσχετίζεται με την έρευνα που κυκλοφόρησε νωρίτερα αυτό το έτος, που διαπίστωνε ότι τα παιδιά που έχουν λάβει αγάπη και στοργή από τις μητέρες τους νωρίς στη ζωή είναι πιο έξυπνα και μαθαίνουν πιο εύκολα.

Η μελέτη από παιδοψυχιάτρους και νευροεπιστήμονες στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον School of Medicine in Saint Louis, βρήκε ότι τα παιδιά σε σχολική ηλικία των οποίων οι μητέρες τους προσφέρουν πολύ στοργή νωρίς στη ζωή τους έχουν εγκεφάλους με μεγαλύτερο ιππόκαμπο, μια δομή – κλειδί – για τη μάθηση, τη μνήμη και την αντίδραση στο στρες.

Η έρευνα ήταν η πρώτη που δείχνει ότι οι αλλαγές σε αυτή την κρίσιμη περιοχή της ανατομίας του εγκεφάλου των παιδιών σχετίζονται με την φροντίδα της μητέρας.
Neurosciencenews.com
enallaktikidrasi.com
mitrikosthilasmos.com
photo:google.gr

"σ΄αγαπάω αλλά μόνο όταν δεν κάνεις αταξίες"

 

η γονική «αγάπη υπό όρους» είτε δημιουργεί στα παιδιά ανθυγιεινά αισθήματα «εσωτερικού καταναγκασμού» είτε αυξάνει τα αρνητικά αισθήματα των εφήβων για τους γονείς τους.

Ο έπαινος γίνεται άλλη μία μέθοδος ελέγχου, ανάλογη της τιμωρίας

Πριν από 50 χρόνια και πλέον, ο ψυχολόγος Καρλ Ρότζερς είπε ότι το να αγαπάμε απλώς τα παιδιά μας δεν είναι αρκετό.

Και τόνισε ότι πρέπει να τα αγαπάμε άνευ όρων γι΄ αυτό που είναι, όχι γι΄ αυτό που κάνουν.

Ως πατέρας ξέρω ότι αυτό είναι μια μεγάλη κουβέντα, που μάλιστα σήμερα αμφισβητείται από συμβουλές για το αντίθετο: για το πώς να γίνουμε «γονείς υπό όρους», πώς να αυξάνουμε τη στοργή όταν το παιδί είναι «καλό» και να την περιορίζουμε όταν δεν είναι.

Έτσι ο παρουσιαστής τοκ-σόου Φιλ Μακγκρό μας λέει στο βιβλίο του "Family First" («Πρώτα η οικογένεια», Free Ρress, 2004) ότι πρέπει να προσφέρουμε με φειδώ στα παιδιά αυτά που χρειάζονται ή με τα οποία χαίρονται, να τα μετατρέπουμε σε επιβραβεύσεις που θα τους προσφέρουμε ή θα τους αρνούμαστε ώστε να "συμπεριφέρονται σύμφωνα με τις επιθυμίες μας".

Και "ένα από τα πιο ισχυρά νομίσματα για ένα παιδί", προσθέτει, "είναι η αποδοχή και η έγκριση των γονιών του".

Σύμφωνα με τους «Νιου Γιορκ Τάιμς», με τον τρόπο αυτό τα παιδιά διδάσκονται ότι τα αγαπούν και ότι είναι αξιαγάπητα μόνον όταν κάνουν οτιδήποτε αποφασίζουμε εμείς ότι είναι καλό.

Ο έπαινος γίνεται άλλη μία μέθοδος ελέγχου, ανάλογη της τιμωρίας.

Με τη στάση αυτή, είχε προειδοποιήσει ο Ρότζερς, τα παιδιά μπορεί να χρειαστούν κάποια στιγμή ψυχαναλυτή για να τους δώσει την άνευ όρων αποδοχή, την οποία δεν βρήκαν όταν ήταν σημαντικό να βρουν.

Είχε άραγε δίκιο ο Ρότζερς;

Ας δούμε τα δεδομένα.

Το 2004, δύο Ισραηλινοί ερευνητές, οι Αβί Ασόρ και Γκάι Ροθ, μαζί με τον Αμερικανό ψυχολόγο Έντουαρντ Ντέτσι, ρώτησαν περισσότερους από 100 φοιτητές αν η αγάπη που είχαν δεχθεί από τους γονείς τους φαινόταν να εξαρτάται από αν πετύχαιναν στο σχολείο, αν προπονούνταν πολύ στα σπορ, αν νοιάζονταν τους άλλους ή αν κατέπνιγαν αισθήματα όπως ο θυμός και ο φόβος. Αποδείχθηκε ότι τα παιδιά που δέχονταν αυτήν την υπό όρους αγάπη ήταν πιθανότερο να ενεργούν όπως ήθελαν οι γονείς.

Όμως το τίμημα ήταν βαρύ.

Πρώτον, τα παιδιά αυτά είχαν την τάση να δυσανασχετούν με τους γονείς τους και να τους αντιπαθούν.

Δεύτερον, είχαν την τάση να λένε ότι ο τρόπος που ενεργούν οφείλεται περισσότερο σε μια "ισχυρή εσωτερική πίεση", παρά στην αίσθηση ότι επιλέγουν πραγματικά. Επιπλέον, η ευτυχία τους έπειτα από μια επιτυχία ήταν συνήθως σύντομης διάρκειας και συχνά αισθάνονταν ενοχή ή ντροπή.

Φέτος τον Ιούλιο, οι ίδιοι ερευνητές, επανέλαβαν την έρευνα του 2004 επεκτείνοντάς την.

Διαπιστώθηκε ότι η γονική «αγάπη υπό όρους» είτε δημιουργεί στα παιδιά ανθυγιεινά αισθήματα «εσωτερικού καταναγκασμού» είτε αυξάνει τα αρνητικά αισθήματα των εφήβων για τους γονείς τους.

Αυτό που μας λένε οι μελέτες είναι ότι το να επαινούμε τα παιδιά επειδή έκαναν κάτι σωστό δεν αντισταθμίζει τα αρνητικά συναισθήματα που τους δημιουργούνται όταν παίρνουμε πίσω την αγάπη μας ή τα τιμωρούμε επειδή κάνουν κάτι λάθος.

Και τα δύο είναι παραδείγματα γονικής αγάπης υπό όρους και είναι αμφότερα αντιπαραγωγικά.

Οι περισσότεροι γονείς θα διαμαρτύρονταν λέγοντας ότι φυσικά και αγαπούν τα παιδιά τους άνευ όρων.

 Όμως αυτό που μετράει είναι πώς φαίνονται τα πράγματα από την πλευρά των παιδιών – αν αισθάνονται ή όχι ότι τα αγαπούν εξίσου όταν τα κάνουν θάλασσα ή όταν δεν τα καταφέρνουν.

Ο Άλφι Κον έχει γράψει 11 βιβλία για την ανθρώπινη συμπεριφορά και την εκπαίδευση, ανάμεσα στα οποία τα «Unconditional Ρarenting» (Γονείς άνευ όρων) και «Ρunished by Rewards» (Τιμωρία με επιβράβευση).

Με μια ματιά

Τι δείχνουν οι έρευνες για τα παιδιά που δέχονται αγάπη «υπό όρους» από τους γονείς τους:

είναι πιθανότερο να ενεργούν όπως θέλουν οι γονείς

έχουν την τάση να δυσανασχετούν με τους γονείς τους και να τους αντιπαθούν

αισθάνονται πως ο τρόπος που ενεργούν οφείλεται σε μια «ισχυρή εσωτερική πίεση»

η ευτυχία που αισθάνονται έπειτα από μια επιτυχία είναι συνήθως σύντομης διάρκειας

αισθάνονται συχνά ενοχή ή ντροπή

ο έπαινος του παιδιού επειδή έκανε κάτι «σωστό» δεν αντισταθμίζει την τιμωρία του γιατί έκανε κάτι «λάθος»

το σημαντικό είναι πώς φαίνονται τα πράγματα από την πλευρά του παιδιούαν αισθάνεται ή όχι ότι το αγαπούν εξίσου όταν τα κάνει θάλασσα ή δεν τα καταφέρνει.

https://ariadni144.wordpress.com