Περί διαστάσεων...

Η υλοποίηση της ύπαρξής μας δεν έρχεται από αυτό το τρισδιάστατο σύμπαν που εμείς μπορούμε με τις αισθήσεις μας να αντιληφθούμε γύρω μας. 
Η υλοποίησή μας έρχεται από μέσα μας… 
Τα κύτταρά μας, τα μόρια που τα αποτελούν, τα άτομα, τα ηλεκτρόνια και τα πρωτόνια που αποτελούν τα άτομα των κυττάρων μας, όλος αυτός ο κόσμος (κβάντα) βρίσκεται μέσα μας και από εκεί μέσα μας συνεχώς ανανεώνεται, δίχως εμείς να αντιλαμβανόμαστε κάτι…
Όλα αυτά τα κβάντα που αποτελούν το υλικό μας σώμα (υποατομικά σωματίδια) αναβοσβήνουν ασταμάτητα μέσα μας αλλάζοντας συνεχώς κατάσταση ανάλογα με τον τρόπο που εμείς σκεπτόμαστε και νιώθουμε… 
Το μέλλον είναι μέσα μας, όχι έξω από εμάς.
Αν αυτό μπορέσουμε να το αντιληφθούμε, θα καταλάβουμε πως και τις διαστάσεις πρέπει να τις αναζητήσουμε μέσα μας και όχι έξω από εμάς. 
Μπαίνοντας μέσα μας, όλο και πιο βαθιά, οι τρεις πρώτες διαστάσεις που εύκολα αντιλαμβανόμαστε τελειώνουν στη κατανόηση των κβάντων που αποτελούν το «σώμα μας» σαν υλικά σωματίδια (τρισδιάστατα). 
Πιο μέσα καταλαβαίνουμε πως το βαθύ μέλλον αυτών των σωματιδίων είναι αδύνατον να το αντιληφθούμε και σ΄ αυτό το βαθύ μέλλον υπάρχουν όλες οι πιθανότητες της δημιουργίας τους…
Αν αυτό το βαθύ μέλλον είναι απλά μόνον η τέταρτη διάσταση (χρόνος), τότε η υλοποίηση θα ήταν σταθερή και προκαθορισμένη, πράγμα που δεν συμβαίνει. 
Γνωρίζουμε πως τόσο η συναισθηματική μας κατάσταση όσο και εξωτερικοί παράγοντες την επηρεάζουν. 
Αυτό σημαίνει πως το μέλλον δεν σταματάει στη τέταρτη διάσταση, αλλά υπάρχουν πίσω της και άλλες διαστάσεις πιο χαοτικές που περιέχουν πολύ περισσότερες πληροφορίες και πιθανότητες υλοποίησης.
Με αυτό το σκεπτικό, αμφιβάλω αν οι διαστάσεις είναι μόνον 10, 11,   ή 26 όπως πολλοί φυσικοί υποστηρίζουν μαλώνοντας μεταξύ τους. 
Προσωπικά πιστεύω πως είναι άπειρος ο αριθμός τους και οδηγεί στην Πηγή της δημιουργίας… 
Εκεί απ΄ όπου ξεκινάει και η υλοποίησή μας. 
Τολμάω να διατυπώσω την άποψή μου κι ας κατηγορηθώ από τους αγαπητούς φυσικούς γι αυτή την τόλμη μου...
Με αγάπη
dr. Ελένη Τσουκαλή: https://lenahealth.blogspot.com/2023/10/2.html#more

O Dante Alighieri συνδέει άρρηκτα τα παιδιά με την απόλυτη αθωότητα - για να φτάσει κανείς στον παράδεισο πρέπει να κοιτάξει τον κόσμο με μάτια γεμάτα θαυμασμό σαν των μικρών παιδιών!

Στον Παράδεισο (Paradiso) της Θείας Κωμωδίας, η παιδική ηλικία και η αθωότητα δεν είναι απλά διακοσμητικά στοιχεία, αλλά κατέχουν κεντρική θεολογική και ποιητική θέση.
Ο Δάντης ανατρέπει τις αντιλήψεις της εποχής του, τοποθετώντας τα παιδιά στο υψηλότερο σημείο του Ουρανού, ακριβώς δίπλα στον Θεό.
Στο 32ο Άσμα, ο Δάντης φτάνει στον Εμπύρειο Ουρανό, όπου οι ψυχές των δικαίων σχηματίζουν ένα τεράστιο, φωτεινό Λευκό Ρόδο.

Ο Άγιος Βερνάρδος εξηγεί στον Δάντη ότι το κάτω μισό του Ρόδου καταλαμβάνεται εξ ολοκλήρου από τις ψυχές των νηπίων, που πέθαναν πριν προλάβουν να κάνουν ελεύθερες επιλογές στη ζωή.

Ο Δάντης περιγράφει τον παιδικό παράδεισο με μοναδική τρυφερότητα και σημειώνει ότι αν κανείς κοιτάξει προσεκτικά και ακούσει τις φωνές τους, μπορεί να καταλάβει ότι πρόκειται για παιδιά "από τα πρόσωπά τους και από τις παιδικές φωνούλες τους, που αντηχούν στον Παράδεισο"

Ο Δάντης τονίζει ότι η θεία βούληση είναι κυρίαρχη και η αθωότητα των παιδιών είναι το πιο καθαρό "δοχείο" για να δεχτεί το θείο φως.

Για τον Δάντη, η παιδική αθωότητα είναι η απόλυτη πνευματική κατάσταση.

Καθώς ο άνθρωπος μεγαλώνει, η απληστία και η διαφθορά της κοινωνίας λερώνουν την ψυχή του.

                      Η Βεατρίκη...

Η σύνδεση της Βεατρίκης με την παιδική ηλικία είναι δομική και καθοριστική για ολόκληρο το έργο του Δάντη.

Η Βεατρίκη μπαίνει στη ζωή του Δάντη όταν και οι δύο βρίσκονται στην παιδική ηλικία. 

Στη Vita Nuova, ο Δάντης γράφει ότι ήταν μόλις εννέα ετών όταν την αντίκρισε για πρώτη φορά, κι εκείνη ήταν επίσης στην αρχή του ένατου έτους της.

Ο Δάντης περιγράφει ότι μόλις την είδε, το "πνεύμα της ζωής" μέσα του τρόμαξε και ανασκίρτησε, συνειδητοποιώντας ότι αυτή η παιδική μορφή θα κυβερνούσε για πάντα την ψυχή του. 

Για τον Δάντη, η Βεατρίκη δεν είναι απλώς μια γυναίκα, αλλά η ενσάρκωση της θείας χάρης και της απόλυτης καθαρότητας.

Όταν ο Δάντης χάνεται στο "σκοτεινό δάσος" της αμαρτίας στην αρχή της Θείας Κωμωδίας, έχει ουσιαστικά χάσει την παιδική του αθωότητα.

Η επανένωσή του με τη Βεατρίκη στον Επίγειο Παράδεισο (στο τέλος του Καθαρτηρίου) λειτουργεί σαν μια επιστροφή σε εκείνη την αρχική, αγνή κατάσταση των εννέα τους χρόνων. 

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους στον Παράδεισο, η σχέση τους παίρνει συχνά τη μορφή μητέρας και μικρού παιδιού. 

Όταν ο Δάντης ξαφνιάζεται ή φοβάται από τα ουράνια θεάματα, στρέφεται προς τη Βεατρίκη "όπως το μικρό παιδί που τρέχει πάντα εκεί όπου έχει τη μεγαλύτερη εμπιστοσύνη"

Η Βεατρίκη τον κοιτάζει "με τα μάτια που μια μητέρα κοιτάζει το παιδί της που παραμιλάει στον πυρετό".

Και είναι η Βεατρίκη που θρηνεί για το πώς η πίστη και η αθωότητα βρίσκονται πλέον μόνο στα μικρά παιδιά (Fede e innocenza son reperte solo ne’ parvoletti). 

Και είναι η Βεατρίκη που στο Άσμα του Παραδείσου εξαπολύει μια δριμύτατη ηθική επίθεση εναντίον της ανθρώπινης απληστίας και της διαφθοράς της κοινωνίας. 

"Η πίστη και η αθωότητα βρίσκονται μόνο στα μικρά παιδιά· έπειτα, και τα δύο πετούν μακριά πριν προλάβουν τα μάγουλα να καλυφθούν"

Και συμπληρώνει, με πικρία ότι το παιδί που ακόμα τραυλίζει αγαπά και ακούει τη μητέρα του, αλλά μόλις μεγαλώσει και μάθει να μιλάει, εύχεται να τη δει στον τάφο.

Με αυτή τη σκληρή εικόνα, η Βεατρίκη θέλει να δείξει πώς η ανθρώπινη φύση, ενώ γεννιέται αγνή και με καλές προθέσεις, διαφθείρεται ολοκληρωτικά από την κοινωνία καθώς μεγαλώνει. 

Αποδίδει μάλιστα αυτή την κατάντια στο γεγονός ότι δεν υπάρχει πλέον κανείς στη Γη για να κυβερνήσει σωστά, με αποτέλεσμα η ανθρώπινη οικογένεια να παραστρατεί.

Στον Δάντη, τα παιδιά δεν είναι απλώς "κάτι που μας έμεινε από τον παράδεισο", αλλά ο ίδιος ο Παράδεισος στην πιο αγνή του μορφή. 

Η αθωότητά τους είναι το μέτρο σύγκρισης για την πνευματική καθαρότητα που πρέπει να επανεύρει ο ενήλικος άνθρωπος για να δει τον Θεό.

Η Βεατρίκη είναι ο συνδετικός κρίκος του Δάντη με την παιδική ηλικία επειδή εκείνη ορίζει την αφετηρία της πνευματικής του πορείας. 

Είναι η παιδική ανάμνηση που έγινε αιώνιος οδηγός, θυμίζοντάς του ότι για να φτάσει κανείς στον Παράδεισο, πρέπει να κοιτάξει τον κόσμο με τα ίδια αγνά, γεμάτα θαυμασμό μάτια που είχε όταν ήταν εννέα ετών!

       κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

Η αποθέωση της μετριότητας - Umberto Eco: η μαζική κουλτούρα λατρεύει τον καθρέφτη της.

Δεν απαιτείται καμία προσπάθεια από το κοινό: οι τηλεθεατές αγαπούν προσωπικότητες που δεν έχουν πετύχει περισσότερα από τους ίδιους, καθώς αισθάνονται ότι βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο. 

Αυτό δημιουργεί ένα αίσθημα ευεξίας, καθώς ο τηλεθεατής βλέπει σε αυτούς, το δικό του πορτρέτο και δεν ντρέπεται.
Αντίθετα, αντλεί από αυτό ένα αίσθημα ευεξίας: "Αφού τα κατάφερε εκείνος, που είναι έτσι, τότε μπορώ να τα καταφέρω κι εγώ"

Η παραπάνω παράγραφος είναι, σε ελεύθερη απόδοση, από το διάσημο δοκίμιό του Umberto Eco με τίτλο
"Fenomenologia di Mike Bongiorno" του 1961 το οποίο αργότερα συμπεριλήφθηκε στη συλλογή κειμένων του "Diario minimo" το 1963.
Στο συγκεκριμένο κείμενο, ο Ιταλός σημειολόγος και συγγραφέας Umberto Eco αναλύει το φαινόμενο της μαζικής τηλεόρασης μέσα από την προσωπικότητα του Mike Bongiorno, ο οποίος ήταν ο πιο δημοφιλής παρουσιαστής τηλεπαιχνιδιών της εποχής στην Ιταλία.

Ο Umberto Eco εξηγεί πώς η τηλεόραση, αντί να προβάλλει άριστα ή απρόσιτα πρότυπα, εξιδανικεύει τη μετριότητα.

...μερικά λόγια ακόμα
Το δοκίμιο "Η φαινομενολογία του Mike Bongiorno" είναι γεμάτο από καυστικές, ειρωνικές αλλά και βαθιά κοινωνιολογικές παρατηρήσεις.
Ο Umberto Eco ανατέμνει με χειρουργική ακρίβεια τη μαζική κουλτούρα, χρησιμοποιώντας τον παρουσιαστή ως το απόλυτο σύμβολο της τηλεοπτικής μετριότητας.
Και αναφέρω μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα που αναδεικνύουν τη σκέψη του.
1. Η αποθέωση της μετριότητας
ο Mike Bongiorno πείθει το κοινό, με ένα ζωντανό και θριαμβευτικό παράδειγμα, για την αξία της μετριότητας.
Δεν προκαλεί συμπλέγματα κατωτερότητας παρόλο που προσφέρεται ως είδωλο, και το κοινό τον ανταμείβει, ευγνώμον, αγαπώντας τον.
2. Η απουσία πνευματικής προσπάθειας
Ο Mike Bongiorno δεν λέει ποτέ κάτι που να μην είναι άμεσα κατανοητό από οποιονδήποτε...
Δεν επιδεικνύει καμία πνευματική ανωτερότητα, ούτε καν την ελάχιστη που θα μπορούσε να προκύψει από μια τυχαία ανάγνωση βιβλίου.
Αντιπροσωπεύει έναν άνθρωπο που δεν έχει καμία ανάγκη να μορφωθεί για να νιώθει εντάξει με τον εαυτό του.
3. Η έλλειψη χαρίσματος ως... χάρισμα
Δεν είναι προικισμένος με υπερβολική γοητεία, δεν είναι ιδιαίτερα όμορφος, ούτε καν ασυνήθιστα έξυπνος.
Είναι η προσωποποίηση του μέσου ανθρώπου.
Σε αυτόν, καμία ποιότητα δεν οδηγεί στην υπερβολή, κανένα ελάττωμα δεν προκαλεί σκάνδαλο.
4. Η γλώσσα της κοινοτοπίας
ο Mike Bongiorno μιλάει μια βασική, απλοποιημένη γλώσσα.
Αποφεύγει τις μεταφορές, δεν χρησιμοποιεί ποτέ διφορούμενες λέξεις, δεν κάνει χιούμορ που απαιτεί δεύτερη σκέψη.
Η ομιλία του είναι ένας θρίαμβος του κλισέ και της κοινοτοπίας.
5. Ο σεβασμός του "συστημικού" ανθρώπου
Ο άνθρωπος που είναι απόλυτα προσαρμοσμένος και χειραγωγημένος από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι, στο βάθος, ανάμεσα σε όλους τους ομοίους του, ο πιο σεβαστός.
...γιατί, κατά την γνώμη μου, αυτό το κείμενο θεωρείται προφητικό;
Αν και γράφτηκε το 1961, η ανάλυση του Umberto Eco δεν αφορούσε απλώς έναν Ιταλό παρουσιαστή. 

Περιέγραψε τον μηχανισμό με τον οποίο λειτουργεί η pop κουλτούρα,
τα reality shows και, σήμερα, οι social media influencers.
Η ιδέα ότι "αγαπάμε αυτόν που μας μοιάζει και δεν μας κάνει να νιώθουμε μειονεκτικά" αποτελεί τη βάση της σύγχρονης βιομηχανίας του θεάματος.
Η θεωρία αυτή του Umberto Eco για τη "Φαινομενολογία του Mike Bongiorno" βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή της στα σημερινά social media (TikTok, Instagram, YouTube), καθώς ο μηχανισμός της "αποθέωσης του μέσου ανθρώπου" παραμένει ο ίδιος, αλλά με τεράστια γεωμετρική πρόοδο.
...η θεωρία του Umberto Eco εφαρμόζεται σήμερα σε τρεις βασικούς άξονες:
1. Από τον "μέσο παρουσιαστή" στον "Relatable Influencer"
Ο Umberto Eco έγραφε ότι ο τηλεθεατής αγαπά τον παρουσιαστή επειδή είναι "ακριβώς σαν αυτόν"
Σήμερα, η πιο ισχυρή λέξη στο μάρκετινγκ των social media είναι το relatability (η ικανότητα να ταυτίζεσαι με κάποιον).
Οι κορυφαίοι influencers συχνά δεν ξεχωρίζουν για κάποιο σπάνιο ταλέντο, αλλά επειδή δείχνουν την καθημερινότητά τους: τις αποτυχίες τους,
το ακατάστατο δωμάτιό τους ή τις κοινές τους ανησυχίες.
Το κοινό τους ακολουθεί γιατί νιώθει ότι θα μπορούσαν να είναι φίλοι τους
2. Η κουλτούρα του "αφού τα κατάφερε αυτός, μπορώ κι εγώ"
Η φράση του Umberto Eco για το αίσθημα ευεξίας του τηλεθεατή αποτελεί το καύσιμο της Creator Economy (της οικονομίας των δημιουργών περιεχομένου).
Βλέποντας απλούς ανθρώπους να γίνονται διάσημοι και πλούσιοι μέσα από ένα βίντεο στο δωμάτιό τους, ο χρήστης σκέφτεται: "Αφού τα κατάφερε εκείνος, που δεν έχει κάποια ιδιαίτερη γνώση ή ταλέντο, μπορώ να το κάνω κι εγώ"
Αυτό μειώνει τα συμπλέγματα κατωτερότητας και ωθεί εκατομμύρια ανθρώπους να γίνουν οι ίδιοι δημιουργοί.
3. Ο αλγόριθμος ως "δικαστής της μετριότητας"
Στην εποχή του Umberto Eco, η τηλεόραση επέλεγε τη μετριότητα για να αρέσει στη μάζα. 

Σήμερα, τη δουλειά αυτή την κάνει ο αλγόριθμος.
Τα posts και τα βίντεο που γίνονται viral είναι συνήθως εκείνα που χρησιμοποιούν απλή γλώσσα,
κλισέ,
χιούμορ εύκολης κατανόησης και κοινότυπα concepts.
Η υπερβολική εξειδίκευση ή η πνευματική πολυπλοκότητα συχνά "τιμωρούνται" με χαμηλή απήχηση, ακριβώς επειδή απαιτούν προσπάθεια από τον χρήστη που κάνει scrolling.

...επίλογος
Ο Mike Bongiorno του 1961 ήταν ο πρόδρομος του σύγχρονου influencer.
Η μόνη διαφορά είναι ότι τότε υπήρχε ένας Mike σε μία οθόνη, ενώ σήμερα υπάρχουν εκατομμύρια Mike στις οθόνες των κινητών μας, που επιβεβαιώνουν καθημερινά την πρόβλεψη του Umberto Eco: η μαζική κουλτούρα λατρεύει τον καθρέφτη της!

                     κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

όταν σκιτσάριζε ο Γιάννης Ιωάννου -συναγερμός! το πειραματόζωο δραπέτευσε!! 00.00.2012

Μετά τις πρώτες εκλογές του 2012, ο Γιάννης Ιωάννου σκιτσάρισε την παράτολμη αλλά αποφασιστική απόδραση του πειραματόζωου Ελλάδα απ' το άσυλο.

Ο εγκέφαλός μας είναι μια "μηχανή" συνεχούς μάθησης

Ο εγκέφαλός μας είναι μια "μηχανή" συνεχούς μάθησης που διαμορφώνεται ασταμάτητα από τις εμπειρίες, τις σκέψεις και τα ερεθίσματα στα οποία επιλέγουμε να εστιάσουμε.

Μπορούμε να εκπαιδεύσουμε τον εγκέφαλό μας να εστιάζει περισσότερο σε θετικά γεγονότα και καταστάσεις. 

...ας δούμε πως:
Όπου κατευθύνουμε την προσοχή μας, ο εγκέφαλος το μεταφράζει ως "αυτό είναι σημαντικό για την επιβίωση ή την καθημερινότητά μου"

έτσι...
...κάθε μέρα, γράφουμε 3 πράγματα για τα οποία νιώθουμε ειλικρινή ευγνωμοσύνη. 
Όχι επειδή η ευγνωμοσύνη θα λύσει μαγικά τα προβλήματά μας, αλλά επειδή αυτό στο οποίο εστιάζουμε συνεχώς και αδιαλείπτως, αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα στην προσοχή μας, 

όπου εστιάζουμε επανειλημμένα, γίνεται πιο εύκολο για τον εγκέφαλό μας να το παρατηρήσει!
Δεν προσποιούμαστε ότι όλα είναι καλά, αλλά διδάσκουμε στον εγκέφαλό μας να αναζητά το θετικό, να εστιάζει στις θετικές καταστάσεις και όχι στις αρνητικές.
Η ευγνωμοσύνη είναι μια απλή καθημερινή πρακτική που μπορεί να μετατοπίσει την προσοχή, να ενισχύσει τα θετικά μοτίβα και να μας βοηθήσει να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο βιώνουμε τη ζωή μας.
Το κάνουμε με συνέπεια για 21 ημέρες και δεν θα δημιουργήσουμε απλά μια συνήθεια, αλλά θα εξασκήσουμε έναν διαφορετικό τρόπο να βλέπουμε τη ζωή μας. 
Ο εγκέφαλός μας μαθαίνει συνεχώς από ό,τι του δίνουμε προσοχή.
 Όσο πιο συχνά παρατηρούμε ή επαναλαμβάνουμε κάτι, τόσο πιο δυνατά γίνονται τα αντίστοιχα νευρικά μονοπάτια και όπως μας λέει ο κανόνας του Hebb: "νευρώνες που ενεργοποιούνται μαζί, συνδέονται μαζί"
Με τον καιρό, αυτό που παρατηρούμε συστηματικά γίνεται ο αυτόματος τρόπος σκέψης ή φίλτρο μέσα από το οποίο βλέπουμε τον κόσμο.
Και όπως πάντα το νόμισμα έχει δύο όψεις - αυτή η συνεχής μάθηση λειτουργεί και προς τις δύο κατευθύνσεις:
-. αν εστιάζουμε συνεχώς σε προβλήματα, 
κινδύνους, 
αρνητικές ειδήσεις ή αυτοκριτική, ο εγκέφαλός μας εξασκείται στο να εντοπίζει παντού το αρνητικό, αυξάνοντας το άγχος.
-. αν εστιάζουμε σε θετικές καταστάσεις και δίνουμε θετικά ερεθίσματα,
αν του δίνουμε πράγματα για τα οποία είστε ευγνώμονες, 
νέες γνώσεις ή όμορφες λεπτομέρειες, αναπτύσσει μια πιο ανθεκτική και αισιόδοξη στάση.
Στην ουσία, γινόμαστε αυτό που παρατηρούμε. 
Γι' αυτό η συνειδητή επιλογή των ερεθισμάτων μας (ποιο περιεχόμενο καταναλώνουμε, ποιες σκέψεις τροφοδοτούμε) είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να "σκηνοθετήσουμε" το μυαλό μας.

   κείμενο και επιμέλεια  κειμένου:ntina

κοιτάζοντας το ολόγιομο αυγουστιάτικο φεγγάρι!

...λόγια ασύνδετα..

..σκέψεις που πάνε και έρχονται κοιτώντας το ολόγιομο φεγγάρι του Αυγούστου...

...και πόσες φορές, μικρό παιδί, δεν είχα ακούσει, ξαπλωμένοι κάτω από τις ισκιάδες, τους τρυγητές της σταφίδας να λένε  "Το φεγγάρι του Αυγούστου δε λέει ψέματα" και ναι, κάτω από το αυγουστιάτικο φεγγάρι όλα μοιάζουν μαγικά! 

...αισθησιασμός που γεννά το αυγουστιάτικο φως. 

...έρωτας, 

...πόθος,

...ορμή της νιότης...

μεράκι! 

…και όπως τότε, έτσι και τώρα, η πανσέληνος  και έκλειψη του φεγγαριού μας είναι από εκείνες τις νύχτες που ο ουρανός μοιάζει να γράφει ποίηση χωρίς λέξεις!
...η αυγουστιάτικη πανσέληνος μοιάζει σαν να θυμάται πως ακόμη και το πιο λαμπρό φως χρειάζεται κάποτε να περάσει μέσα από τη σκιά.
…και όχι, το φεγγάρι μας δεν χάνεται στην έκλειψη - απλώς δανείζει για λίγο τη λάμψη του στη σιωπή.
Κι όταν ξαναγεννηθεί από τη σκιά της Γης, θα μας θυμίσει πως το φως δεν νικιέται – μόνο δοκιμάζεται.
Απόψε η πανσέληνος φορά το πέπλο της σκιάς.
Κι όμως, πίσω από κάθε έκλειψη η Σελήνη παραμένει ολόκληρη,
όπως και η ελπίδα πίσω από κάθε σκοτάδι...

...και κει που την κοιτούσα, δεν θα μπορούσα να μην την φωτογραφίσω...

....ntina "κοιτάζοντας το φεγγάρι"

Σπουδαία γεγονότα που έχουν ξεχαστεί με το πέρασμα των αιώνων -το 1813, σοβαρά πλημμύρες καταγράφηκαν σε όλη την Ουγγαρία, την Αυστρία, τη Σιλεσία, την Πολωνία

Τον Αύγουστο του 1813, καταστροφικές πλημμύρες έπληξαν μεγάλο μέρος της Κεντρικής Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένων περιοχών της Πολωνίας, της Αυστρίας, της Σιλεσίας και της Ουγγαρίας. 

                Τα χαρακτηριστικά της Καταστροφής

• Τα αιτία: Συνεχείς, καταρρακτώδεις βροχοπτώσεις διάρκειας πολλών ημερών (στα τέλη Αυγούστου) που προκλήθηκαν από τη συνάντηση βαρομετρικών χαμηλών πάνω από τα Δυτικά Καρπάθια. 
• Επιπτώσεις: Υπερχείλιση μεγάλων ποταμών (όπως ο Βιστούλας/Vistula και ο Oder‎‎), καταστροφή γεφυρών, πνιγμοί εκατοντάδων ανθρώπων και τεράστιες υλικές ζημιές σε οικισμούς.
• Ιστορική μνήμη: Στην Πολωνία (ιδίως στην περιοχή της Κρακοβίας), η πλημμύρα του 1813 θεωρείται από τις χειρότερες που έχουν καταγραφεί ποτέ

Επιπτώσεις σε συγκεκριμένες πόλεις (όπως η Κρακοβία)

Η πλημμύρα του Αυγούστου του 1813 αποτέλεσε τη μεγαλύτερη φυσική καταστροφή που κατεγράφη ποτέ στην περιοχή των Δυτικών Καρπαθίων, προκαλώντας τεράστιες ζημιές σε πολλές πόλεις της Κεντρικής Ευρώπης.

Λεπτομέρειες για τις επιπτώσεις στις σημαντικότερες πόλεις και περιοχές περιλαμβάνουν:

             Κρακοβία - Πολωνία

Η Κρακοβία υπέστη το πιο καταστροφικό πλήγμα στην ιστορία της, καθώς η στάθμη του ποταμού Βιστούλα ξεπέρασε κάθε προηγούμενο.

• Πλημμυρισμένες συνοικίες: Το νερό κάλυψε πλήρως τις στρατηγικές περιοχές Stradom, Kazimierz, Podgórze, καθώς και το πάρκο Błonia και τον Βοτανικό Κήπο.
• Ιστορικός Λόφος: Η ορμή του νερού έφτασε μέχρι τους πρόποδες από το Κάστρο Βάβελ.
• Καταστροφή υποδομών: Τα ορμητικά νερά παρέσυραν και κατέστρεψαν ολοσχερώς δύο βασικές γέφυρες της πόλης, ανάμεσα στις οποίες και την ιστορική Γέφυρα του Καρόλου (Charles Bridge).

                  Σιλεσία (Σημερινή Πολωνία / Γερμανία)

Η περιοχή βρισκόταν τότε στην καρδιά των Ναπολεόντειων Πολέμων, και η πλημμύρα επηρέασε άμεσα την ιστορία της.

• Καταστροφή πόλεων: Πόλεις κατά μήκος του ποταμού Oder και των παραποτάμων του υπέστησαν βιβλικές καταστροφές σε σπίτια και καλλιέργειες.
• Μάχη του Κάτσμπαχ: Στις 26 Αυγούστου 1813, η ξαφνική υπερχείλιση του ποταμού Κάτσμπαχ/Katzbach παγίδευσε τα γαλλικά στρατεύματα. Οι γέφυρες καταστράφηκαν, με αποτέλεσμα εκατοντάδες στρατιώτες του Ναπολέοντα να πνιγούν στην προσπάθειά τους να υποχωρήσουν, διευκολύνοντας τη νίκη του ρωσο-πρωσικού συνασπισμού.

            Κοιλάδα του ποταμού Βαχ/Vah (Ουγγαρία / σημερινή Σλοβακία)

Το 1813, η περιοχή αυτή ανήκε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας (υπό την Αυτοκρατορία των Αψβούργων).

• Ισοπέδωση οικισμών: Ο ποταμός Βαχ/Váh διογκώθηκε δημιουργώντας ένα κύμα ύψους 10 μέτρων πάνω από το φυσικό του επίπεδο.
• Πληγείσες πόλεις: Η πόλη Τρέντσιν/Trenčín και δεκάδες χωριά της κοιλάδας (όπως τα Sučany και Brunovce) πλημμύρισαν εντελώς, αφήνοντας πίσω χιλιάδες άστεγους και καταστρέφοντας τα αποθέματα τροφίμων της χρονιάς.

Η πλημμύρα του ποταμού Βιστούλα το 1813 απεικονίζεται σε χαρακτική Michała Andriollego

πηγές πληροφόρησης:
https://www.krakowpost.com/2122/2010/06/perspectives-on-poland-poland-exhales

https://krakow.wiki/floods-in-krakow-over-the-centuries/

https://en.wikipedia.org/wiki/Oder

https://culture.pl/en/article/a-river-of-memories-what-remains-of-polish-floods

https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/02626667.2024.2411422

https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_the_Katzbach

https://el.wikipedia.org

https://pl.wikipedia.org/wiki/Pow%C3%B3d%C5%BA_w_Europie_(1813)
κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

Σαν παραμύθι - Οι μεγάλοι θεοί αποφασίζουν να δημιουργήσουν τον άνθρωπο, για να απαλλάξουν τους κατώτερους θεούς από τον μόχθο και την ταλαιπωρία τους.

Και οι Anunnaki* δημιουργούν τους Lulu Amelu - 
                       Και τους είπαν Lulu Amelu 'μικρούς εργάτες'' και τους δημιούργησαν οι (μεγάλοι) θεοί για να απαλλάξουν τους μικρούς θεούς από τον κόπο και τον μόχθο!
Στην αρχαία μυθολογία της Μεσοποταμίας και γραμματείας, ο όρος lullû ή lulu και το σύνθετο lullû amēlu μαθαίνουμε πως προέρχονται από την Sumerian και την Akkadian γλώσσα!
(Η ακκαδική είναι μια εξαφανισμένη ανατολικοσημιτική γλώσσα από την αρχαία Μεσοποταμία, γραμμένη σε σφηνοειδή γραφή)
Στην Sumerian και στην Akkadian γλώσσα, το lu σημαίνει "άνθρωπος" ή "άτομο" 
Ο διπλασιασμός της λέξης "lulu" υποδηλώνει το σύνολο των ανθρώπων/ανθρωπότητα/ολότητα, σε κάποια δε κείμενα στο ακκαδικό lullu δίνεται ο ορισμός του "αρχέγονου ανθρώπου", ενώ το amēlu σχετίζεται με τον εργάτη ή τον θνητό.
Επομένως το lu-lu σήμαινε "όλος ο λαός", ουσιαστικά "ανθρωπότητα" και εμφανίζονται σε έπη δημιουργίας, όπως το Atrahasis για να δηλώσουν την ανθρωπότητα που πλάστηκε από τους θεούς για να φέρει το βάρος της χειρωνακτικής εργασίας  - Lulu Amelu οι ''μικροί εργάτες''.
                  Ο μύθος του Atrahasis σύμφωνα με την Britannica
Ο μύθος του  Atrahasis είναι ένα αρχαίο βαβυλωνιακό έπος που αφηγείται τη δημιουργία της ανθρωπότητας με σκοπό να απαλλάξει κάποιους θεούς (τους κατώτερους θεούς) από τον κόπο και την ταλαιπωρία!
Ο μύθος αυτός μοιράζεται κοινά μοτίβα με τη σουμεριακή "Eridu Genesis"  υπογραμμίζοντας την επισφάλεια της ανθρώπινης ύπαρξης και την ανάγκη να εξευμενιστούν οι θεοί.
Η "Eridu Genesis" είναι ένα αρχαίο σουμεριακό σφηνοειδές κείμενο γραμμένο σε μια αποσπασματική πλάκα τον 17ο αιώνα π.Χ.
Η "Eridu Genesis" είναι το παλαιότερο Μεσοποταμιακό κείμενο που αφηγείται την ιστορία του Μεγάλου Κατακλυσμού και θα εμφανιστεί σε μεταγενέστερα έργα όπως ο  Atrahasis (17ος αιώνας π.Χ.) και το Έπος του Gilgamesh (περίπου 2150-1400 π.Χ.). 
Το σωζόμενο έργο είναι σοβαρά κατεστραμμένο, με αρκετές σημαντικές γραμμές να λείπουν, αλλά εξακολουθεί να μπορεί να διαβαστεί και να γίνει εύκολα κατανοητό ως μια πρώιμη ιστορία για τον Μεγάλο Κατακλυσμό. 
Οι μελετητές που έχουν μελετήσει το κείμενο βασίζονται γενικά στην ύστερη Ακκαδική /Βαβυλωνιακή  Atrahasis - η οποία αφηγείται την ίδια ιστορία - για να συμπληρώσουν τα κενά του κειμένου που λείπει από τη σπασμένη πλάκα.
Περιγράφει τη δημιουργία του κόσμου, την άνοδο των πρώτων πόλεων και έναν μεγάλο κατακλυσμό που είναι εκατοντάδες χρόνια πριν από τα πρώτα ίχνη της Εβραϊκής Βίβλου και που προηγείται της βιβλικής ιστορίας του Νώε. 
Είναι η παλαιότερη γνωστή καταγραφή του μύθου της δημιουργίας και του κατακλυσμού στη Μεσοποταμία. 
Στο έπος Atrahasis και σε άλλους καταλόγους δημιουργίας, οι κατώτεροι θεοί επαναστάτησαν επειδή η εργασία για την διάνοιξη και τη διατήρηση των καναλιών και των ορυχείων στην Γη ήταν πολύ κοπιαστική - οι Annunnaki δημιουργούν τους Lulu Amelu
Για να λυθεί το θέμα αυτό, οι θεοί (οι Nibirians ή Nibiran ή Anunnaki) και ειδικά  ο θεός Enki και η θεά Ninki, έπλασαν τον άνθρωπο lu από πηλό και αίμα ώστε, "να σηκώσει τον ζυγό των θεών" και να δουλεύει αντί γι' αυτούς.
           -. Οι Nibirians ή Nibiran ή Anunnaki έκαναν πειράματα με το DNA τους και το DNA των πρωτευόντων θηλαστικών (homo erectus) που ζούσαν στη Γη.
Με γενετική μηχανική δημιούργησαν τον Homo Sapiens.
Ο νέος άνθρωπος είχε τη νοημοσύνη να υπακούει και να εργάζεται, αλλά δεν μπορούσε να αναπαραχθεί αρχικά.
Αργότερα, του έδωσαν την ικανότητα να κάνει παιδιά, ώστε να πολλαπλασιαστεί το εργατικό δυναμικό.
Όταν όμως οι άνθρωποι έγιναν πάρα πολλοί, πολύ θορυβώδεις και οι δραστηριότητές τους (του όχλου) έγιναν αφόρητα και διατάρασσαν την ηρεμία τους, οι θεοί αποφασίζουν να εξαλείψουν την ανθρωπότητα!
Οι Nibirians ή Nibiran ή Anunnaki (οι θεοί όπως τους αποκαλούσαν οι άνθρωποι) και ειδικά ο Enlil στέλνει ξηρασία, 
μετά πανώλη και μετά λιμό στη Γη για να μειώσει τον πληθυσμό και να απαλλαγεί από το βρυχηθμό των ανθρώπων!
Και όλοι οι θεοί ορκίστηκα ότι δεν θα παρέμβουν στην απόφαση των An και Enlil να καταστρέψει την ανθρωπότητα!
Αλλά, όπως κάθε φορά, ο Enki (θεός της σοφίας και φίλος της ανθρωπότητας) λέει στους ανθρώπους τι πρέπει να κάνουν για να αντιστρέψουν τις πληγές του Enlil και να μπορέσουν να συνεχίσουν τη ζωή τους όπως πριν. 
Οι Nibirians ή Nibiran ή Anunnaki όμως ήταν αποφασισμένοι και τελικά πήραν την απόφαση να καταστρέψουν την ανθρωπότητα με μια μεγάλη πλημμύρα. 
Δεδομένου ότι και αυτός, ο Enki, έχει δώσει τον όρκο να μην παρέμβει στον κατακλυσμό μαζί με όλους τους άλλους θεούς/Nibirians, δεν μπορεί να προειδοποιήσει απευθείας τους ανθρώπους μέσω του Atrahasis/Ziudsura και έτσι του μίλησε πίσω από έναν τοίχο από καλάμια, γνωρίζοντας ότι ο Atrahasis/Ziudsura, στην άλλη πλευρά του, θα τον άκουγε και θα ακολουθούσε τις συμβουλές του! 
Ο Enki (βλέπετε, ήταν αυτός που τους δημιούργησε) για άλλη μια φορά προειδοποίησε τον Atrahasis, δίδοντάς του οδηγίες για το πως να κατασκευάσει ένα πλοίο για να σώσει τον εαυτό του, την οικογένειά του και όλα του τα ζώα -  πρόσεχε τα λόγια μου, δώσε προσοχή στις οδηγίες μου, μια πλημμύρα θα τα σαρώσει όλα...έχει ληφθεί απόφαση ότι ο σπόρος της ανθρωπότητας πρέπει να καταστραφεί. 
Η ετυμηγορία, ο λόγος της θεϊκής συνέλευσης, δεν μπορεί να ανακληθεί. 
Η εντολή που ανακοίνωσαν οι θεοί (Nibirians ή Nibiran ή Anunnaki) δεν μπορεί να ανατραπεί, για αυτό ακολούθησε την συμβουλή μου!
Τότε όλες οι ανεμοθύελλες και οι θύελλες σηκώθηκαν μαζί και η πλημμύρα σάρωσε τη γη.
 Αφού η πλημμύρα σάρωσε τη γη και κύματα και ανεμοθύελλες ταρακούνησαν το τεράστιο πλοίο για επτά ημέρες και επτά νύχτες,  ο θεός του ήλιου, βγήκε, φωτίζοντας τον ουρανό και τη γη. 
Ο Atrahasis/Ziudsura μπόρεσε να ανοίξει ένα άνοιγμα στο πλοίο και ο ήλιος μπήκε στο τεράστιο πλοίο με τις ακτίνες του. 
Ο Atrahasis προσκύνησε τον ήλιο!
Θυσίασε βόδια και πρόσφερε αμέτρητα πρόβατα!
...και τι έγινε στην συνέχεια;
Σύμφωνα με ακαδημαϊκούς που μετέφρασαν το βιβλίο "The Literature of Ancient Sumer" η  εισαγωγική φράση που αναφέρεται στην παύση "της εξόντωσης των πλασμάτων μου" ενδέχεται να υποδηλώνει ότι οι θεοί αρχικά χάρισαν στους ανθρώπους μακρά διάρκεια ζωής ως συνεργάτες τους, οι οποίοι θα αναλάμβαναν τα έργα τους και θα έκαναν τη Γη ευχάριστη για αυτούς, όπως περιγράφεται στην ιστορία του Atrahasis!
Αλλά, μετά τον κατακλυσμό, οι θεοί κατάλαβαν ότι αυτό ήταν λάθος* πήραν τα μέτρα τους και αποφάσισαν να περιορίσουν τη διάρκεια ζωής των ανθρώπων και να αυξήσουν τη θνησιμότητα

         κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

*  ο θεός Enki,

η θεά Ninki, 

ο θεόςAnu,

η θεά Ninhursag και 

ο θεός Enlil σύμφωνα με τον Zaxariya Sitçin ήταν οι Nibirians ή Nibiran ή Anunnaki

πηγές πληροφόρησης και:
https://www.livius.org/sources/content/oriental-varia/eridu-genesis/
https://www.livius.org/sources/content/anet/104-106-the-epic-of-atrahasis/
https://omnika.org/texts/718
https://www.britannica.com/place/Eridu
https://www.britannica.com/topic/Mesopotamian-mythology

https://www.worldhistory.org/Ninhursag/
άρθρο 3ο-α

https://www.worldhistory.org/Eridu_Genesis/

Δείξε στον εαυτό σου κατανόηση, είσαι απλά ένας άνθρωπος και όχι μια μηχανή. Αγάπησε τον εαυτό σου!

...ζεστά και με ενσυναίσθηση λόγια...

μια όμορφη, βαθιά ανθρώπινη υπενθύμιση που δείχνει την φροντίδα!

...την φροντίδα και την πρόθεση να προσφέρουμε αποδοχή και υποστήριξη στον ίδιο μας τον εαυτό!

-. να αναγνωρίσουμε ότι είμαστε άνθρωποι με μέρες γεμάτες ενέργεια αλλά και μέρες που χρειαζόμαστε ξεκούραση.

-. να αποδεχτούμε πως τα λάθη και οι αδυναμίες δεν είναι ελαττώματα, αλλά το φυσικό μονοπάτι της εξέλιξής μας!

-. να φροντίσουμε τον εαυτό μας με την ίδια υπομονή και αγάπη που προσφέρουμε απλόχερα στους άλλους!

              έτσι

δεν είμαι κακός, αλλά

είμαι κουρασμένος,

εξαντλημένος,

λυπημένος,

θυμωμένος,

συγκλονισμένος,

παρεξηγημένος..

απλά...

είμαι άνθρωπος και

επιβάλλεται να δώσω στον εαυτό μου την κατανόηση ότι είμαι απλά ένας άνθρωπος, όχι μια μηχανή!

Είμαι ένας άνθρωπος που ζει μέσα σε ένα πολύβουο κόσμο!

γύρο μου θόρυβος από ανθρώπους που δεν κατανοούν την ηρεμία της σιωπής!

Και όμως, η σιωπή έχει μια δική της πυκνότητα που δυστυχώς λίγοι εκτιμούν• για τους περισσότερους, η έλλειψη θορύβου μοιάζει με αμήχανο κενό που πρέπει οπωσδήποτε να γεμίσουν.

Και όταν ο εξωτερικός κόσμος αρνείται να χαμηλώσει την ένταση, η εσωτερική γαλήνη γίνεται μια συνειδητή πράξη προστασίας...

και έχω έτοιμο το νοητικό μου καταφύγιο* αφήνω τους ήχους να γίνουν ένα μακρινό, αδιάφορο παρασκήνιο (όπως η βροχή στο παράθυρο) χωρίς να εμπλέκομαι νοητικά με όσα λέγονται.

και βάζω τα όριά μου γιατί γνωρίζω την δύναμή τους* αποτραβιέμαι σωματικά για λίγο* ακόμα και πέντε λεπτά σε έναν δικό μου χώρο αρκούν για να επανέλθει η ισορροπία!

και παραμένω σταθερά στην δική μου αλήθεια* το ότι οι άλλοι δεν κατανοούν τη σιωπή δεν μειώνει την αξία που έχει για εμένα!

και έχω το αντίδοτο, δεν αφήνω να εγκλωβιστώ σε αυτή τη φασαρία* έχω πάντα μαζί μου τα ενδιαφέροντά μου, 

τα πάθη μου,

τα βιβλία μου και τους δικούς μου ανθρώπους, που είναι γύρω μου και με τους οποίους έχω απόλυτη σύμπνοια!

Ακόμα κι αν βρίσκομαι μέσα στη φασαρία, μια ματιά ή μια σιωπηλή κατανόηση ανάμεσά μας αρκεί για να χαμηλώσει την ένταση του εξωτερικού κόσμου!

 Όταν ο περιβάλλον θόρυβος γίνεται κουραστικός, η δυνατότητα να αποτραβηχτούμε εσωτερικά - στους δικούς μας ανθρώπους, στις σελίδες των βιβλίων μας και σε όσα μας γεμίζουν - είναι μια πραγματική υπερδύναμη!

Οι άνθρωποι που μοιράζονται την ίδια συχνότητα μαζί μας, λειτουργούν σαν ένα αόρατο καταφύγιο. 

και έχω μάθει να εστιάζω στο "μικρό"* αφήνω το βλέμμα και τη σκέψη μου να αγκιστρωθούν αποκλειστικά στους ανθρώπους μου και στα πράγματα που αγαπάω!

και παρατηρώ χωρίς εμπλοκή* "κοιτώ" τον θόρυβο γύρω μου σαν ένα κύμα που χτυπάει έξω από το παράθυρο, εγώ είμαι προστατευμένη μέσα!

   κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina