Αναδριμές στο παρελθόν (γιατί η μνήμη έχει κοντά ποδάρια) - Λοβερδος Στελακατος Χρηστος - πάλεψε μόνος ενάντια στα συμφέροντα των πολυεθνικών - Δικάστηκε γιατί κατήγγειλε το έγκλημα χρήσης φορμόλης στις ιχθυοκαλλιέργειες

και αυτά τα υπέροχα γεύματα με ψάρι έχουν γίνει πιά άπιαστο όνειρο - χωρίς υπερβολές, κάποιες λίγες φορές ίσως γαύρος ή σαρδέλα, αλλά και αυτά με μεγάλη προσοχή!

είχε το σθένος, την αξιοπρέπεια, το θάρρος, την τόλμη, την ηθική να πάει κόντρα - Χρήστος Λοβέρδος Στελάκατος 

γνώριζε  το τίμημα...και μεις γνωρίζουμε, άσχετα αν κλείνουμε ΜΑΤΙΑ και ΑΥΤΙΑ ...και οι περισσότεροι ψάχνουν  ΣΩΤΗΡΕΣ και ΙΝΔΑΛΜΑΤΑ, γιατί μάλλον αυτό έχουν ανάγκη...

Λοβέρδος Στελακάτος Χρήστος - πάλεψε μόνος ενάντια στα συμφέροντα των πολυεθνικών - Δικάστηκε γιατί κατήγγειλε το έγκλημα χρήσης φορμόλης στις ιχθυοκαλλιέργειες
Ο ιχθυολόγος Χρήστος Λοβέρδος Στελακάτος αθωώθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2020 από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Ηγουμενίτσας. 
07.02.2020 
Λοβέρδος Στελακάτος Χρήστος
Ανάρτηση στο Facebook από τον ίδιο: 
Πριν από λίγο αθωώθηκα. 
Από το μονομελές πλημμελειοδικείο Ηγουμενίτσας μετα από μήνυση του διευθυντή παραγωγικών μονάδων της Ανδρομέδας ιχθυοκαλλιέργειες.
Αναλυτική ενημέρωση θα γίνει σε λίγες ωρες.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη κοινωνία
Την Πέμπτη 7 Σεπτέμβρη 2017 εκδικάστηκαν στην Ηγουμενίτσα τα ασφαλιστικά μέτρα της εταιρείας Ανδρομέδα σε εργαζόμενο ιχθυολόγο που κατήγγειλε τη χρήση των καρκινογόνων αντιπαρασιτικών (φορμόλη), τις σάπιες τροφές, και τα χρώματα των διχτυών των κλωβών που μετά την επεξεργασία ρίχνονται στη θάλασσα.
(**) Ο ιχθυολόγος Λοβέρδος Στελακάτος Χρήστος  μηνύθηκε από την εταιρεία ιχθυοκαλλιέργειας στην οποία εργαζόταν για συκοφαντική δυσφήμηση και διαφυγόντα κέρδη. ΕΥΤΥΧΩΣ ΑΘΩΩΘΗΚΕ πριν λίγες ημέρες από το δικαστήριο Ηγουμενίτσας αλλά εκκρεμούν ακόμα πολλές καταγγελίες από αυτούς τους επικίνδυνους ιχθυοκαλλιεργητές γιατί θίγονται τα συμφέροντα τους..... 
Μας ταΐζουν καρκίνο και κανείς δεν τους ελέγχει!
Ο ιχθυολόγος κατάγγειλε με δημοσιεύματα το τεράστιο έγκλημα που συντελείται στις ελληνικές θάλασσες και τα ποτάμια από όλες τις εταιρίες ιχθυοκαλλιεργειών στην Ελλάδα, το οποίο λέγεται χρήση ΦΟΡΜΟΛΗΣ.
Ο υπό κατηγορία ιχθυολόγος σε κείμενό του αναφέρει τα εξής:
«Ας δούμε τι είναι η φορμόλη. 
Η μεθανάλη ή φορμαλδεΰδη (φορμόλη) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, οξυγόνο και υδρογόνο. 
Εξαιτίας της ευρύτατης χρήσης, της σημαντικής τοξικότητας και ευφλεκτότητας, η έκθεση στη μεθανάλη αποτελεί ένα σημαντικό κίνδυνο για την ανθρώπινη υγεία. Το 2011, το Εθνικό Τοξικολογικό Πρόγραμμα των ΗΠΑ (US National Toxicology Program), περιέγραψε τη μεθανάλη, ως ένα «…γνωστό ανθρώπινο καρκινογόνο…» («…known to be a human carcinogen…»). 
Η χρηση φορμολης προκαλεί καρκινογενέσεις όπως λευχαιμία, καρκίνο στο ήπαρ, στο φάρυγγα, στο δέρμα, δερματικές παθήσεις, σοβαρές επιπτώσεις στα μάτια κ.ά. 
Ουσιαστικά είναι μία απ’ τις πιο επικίνδυνες ουσίες.
Οι εταιρίες ιχθυοκαλλιεργειών υπερφορτώσανε σε αριθμό ψαριών τα κλουβιά όπου γίνεται η εκτροφή, με αποτέλεσμα την διόγκωση των ασθενειών και των παρασίτων. 
Ορισμένα παράσιτα όπως το microcotyle παρασιτεί στα βράγχια των ψαριών και θρέφεται με το αίμα. 
Με αποτέλεσμα να δημιουργείται αναιμία στα βράγχια είτε των μικρών ψαριών (30 – 200 γρ) και να υπάρχει θνησιμότητα είτε των μεγάλων ψαριών (>300 γρ) και έτσι να μην είναι εμπορεύσιμα. 
Αυτό γιατί η αναιμία προκαλεί άσπρισμα στα βράγχια. 
Εκεί τον λόγο παίρνει η φορμόλη όπου διοχετεύεται στα ψάρια με τα γνωστά μπάνια φορμόλης.
Τα ψάρια του κλωβού κλείνονται σε σάκο με θαλασσινό νερο που έχει κλειστεί με παροχή οξυγόνου από μπουκάλα και εκεί ρίχνουν τη φορμόλη σε υγρή μορφή. 
Η φορμόλη μαζί με το θαλασσινό νερό περνάει απ’ το στόμα του ψαριού και όταν την αποβάλλει απ’ τα βράγχια εξοντώνει τα παράσιτα.
Αποτέλεσμα όλης της παραπάνω διαδικασίας είναι η φορμόλη να διοχετεύεται στο αέριο και θαλάσσιο περιβάλλον, στον άνθρωπο που την χειρίζεται και στο ψάρι που θα καταναλωθεί. 
Τόνοι φορμόλης ρίχνεται στην Σαγιάδα, στον Όρμο Βάλτου (προστατευόμενη Α ζώνης περιοχή στο Δέλτα του Καλαμά NATURA), στο ευαίσθητο οικοσύστημα του Αμβρακικού Κόλπου, στο Δέλτα του Αχελώου (επίσης προστατευόμενη περιοχή NATURA),==>στον κόλπο Ληξουρίου στη Κεφαλονιά<==!!!!!, στον Μαλιακό Κόλπο, στον Πόρο στη περιοχή αρχαίας Επιδαύρου και αλλού.
Εργάστηκα για 13 χρόνια σαν ιχθυολόγος για λογαριασμό της Ανδρομέδας και απολύθηκα λόγω της χρόνιας εναντίωσης μου σε αυτές τις πρακτικές.
ΓΙΑΤΙ ΚΩΦΕΥΕΙ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ Η ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΑ ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑΣ
ΓΙΑΤΙ ΚΩΦΕΥΕΙ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟ ΤΜΗΜΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΝΟΜΑΡΧΙΑΣ ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑΣ
ΓΙΑΤΙ ΚΩΦΕΥΕΙ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟ ΤΜΗΜΑ ΚΤΗΝΙΑΤΡΙΚΗΣ
ΓΙΑΤΙ ΚΩΦΕΥΕΙ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟ ΤΜΗΜΑ ΑΛΙΕΙΑΣ
ΓΙΑΤΙ ΚΩΦΕΥΕΙ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ Ο ΦΟΡΕΑΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΣΤΕΝΩΝ ΚΑΙ ΕΚΒΟΛΩΝ ΠΟΤΑΜΩΝ ΑΧΕΡΟΝΤΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑΜΑ
ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΞΟΥΣΙΑΖΕΙ ΕΝΑ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΧΑΝΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΦΥΣΗ, ΤΑ ΖΩΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟ.
Οι απειλές που δέχομαι ότι θα με θάψουν αν συνεχίσω τον αγώνα δεν με ακουμπάνε. 
Για ό,τι μου συμβεί υπεύθυνος είναι το διευθυντικό προσωπικό της Ανδρομέδας, η εισαγγελία και η αστυνομία Ηγ/τσας.
Θα υπάρχουν συνεχείς ενημερώσεις και θα δοθεί περαιτέρω υλικό φωτογραφιών και βίντεο για όλα αυτά τα καθάρματα που πλουτίζουν σε βάρος των ζωών μας.»
                      Σημείωση:

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα έρευνας σε περιοχές του Ιονίου με έντονη παρουσία ιχθυοκαλλιεργειών, που παρουσίασε ο καθηγητής Τριαντάφυλλος Αλμπάνης, τα ψάρια που φτάνουν στο τραπέζι μας, έχουν καταναλώσει μεγάλες ποσότητες, όχι μόνο ανθρώπινων φαρμάκων, αλλά και φυτοφαρμάκων και άλλων επικίνδυνων χημικών ουσιών. 

Ανάμεσα σε άλλα, εντοπίστηκαν χημικές ουσίες (φυτοφάρμακα) σε ποσοστό 67% των δειγμάτων της έρευνας. 

Επιπλέον, στην ευαίσθητη οικολογικά περιοχή των εκβολών του Λούρου και του Άραχθου, εντοπίστηκαν σε υψηλές συγκεντρώσεις ψυχιατρικά φάρμακα, ενώ σε αρκετές περιοχές μαζί με τα παραπάνω, εντοπίστηκε η παρουσία αντιβιοτικών, αναλγητικών, κ.α.

Ο καθηγητής εξήγησε επίσης, ότι περίπου το 85% των οργανικών ενώσεων που παράγονται τεχνητά και αποτελούν δυνητικούς ρυπαντές για το νερό και τα υδρόβια οικοσυστήματα, καταλήγουν στους ωκεανούς. 

Ανάμεσά τους, οι 1.000 νέες χημικές ενώσεις που παράγονται κάθε χρόνο. 

Έτσι, τα ψάρια δεν καταναλώνουν μόνο τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται στις ιχθυοκαλλιέργειες για να τα κρατήσουν «υγιή» (να τα προστατέψουν δηλαδή από κάποιες ασθένειες, επιβαρύνοντάς τα την ίδια ώρα με επικίνδυνες χημικές ουσίες) αλλά και αυτά που καταλήγουν στη θάλασσα ως φαρμακευτικά απόβλητα.

Για τα ελληνικά δεδομένα, η έρευνα που παρουσίασε ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, μπορεί να θεωρηθεί κάτι νέο σε σχέση με όσα ξέραμε ως σήμερα. 

Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, οι επιπτώσεις της ρύπανσης από φαρμακευτικά απόβλητα, έχουν αρχίσει να γίνονται αντικείμενο μελετών σε διάφορες περιοχές του κόσμου, με αποτελέσματα που μπορούν να θεωρηθούν τουλάχιστον ανησυχητικά.

Πριν από μερικούς μήνες, άρθρο της εφημερίδας Guardian παρουσίασε μελέτες γύρω από τις επιπτώσεις της φαρμακευτικής ρύπανσης στους ωκεανούς, τα ποτάμια, τους υδρόβιους οργανισμούς και τελικά την ίδια την τροφική αλυσίδα. 

Τα αποτελέσματα των ερευνών ήταν αρκετά παρόμοια με όσα παρουσίασε ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. 

Αντιβιοτικά, αναλγητικά, ψυχιατρικά φάρμακα, αλλά και τεράστιες ποσότητες μιας αντιφλεγμονώδους ουσίας, της διπλοφενάκης, που ενοχοποιείται για την αύξηση καρδιακών και εγκεφαλικών επεισοδίων. 

Σε κάποιες περιπτώσεις, τα φαρμακευτικά απόβλητα (στα οποία περιέχονται ορμόνες) θεωρούνται υπεύθυνα για τη μαζική αλλαγή φύλου σε συγκεκριμένα είδη ψαριών...

     συνέχεια του άρθρου:https://redlineagrinio.gr/greece/opinion/70211-prytanis-ioanninon-antiviotika-psyxiatrika-farmaka-psaria-trome

Σπουδαίοι άνθρωποι - Θεοδόσης Τάσιος: Πάμπολλα απ' τα βάσανά μας οφείλονται στην απομόνωση του καθενός μας

 

"Από τη στιγμή που έχασα την πολύτιμη γυναίκα μου, δεν μπορώ να ονομάσω τη σημερινή μου κατάσταση μοναξιά. 
Αυτά που μου έδωσε εκείνη σε ένα μεγάλο ποσοστό εξακολουθούν να βρίσκονται ακόμα μέσα μου. 
Ήταν δομικά στοιχεία της δικής της προσωπικότητας και τα κρατώ ακόμα βαθιά στον χαρακτήρα μου. 
Επειδή έφυγε από τη ζωή δεν σημαίνει ότι έχασα τα δικά της κομμάτια που μου είχε δώσει στα χρόνια που μέναμε μαζί.
 Όταν ο Πλούταρχος έχασε την κόρη του, ήταν στη Θεσσαλία και μέσω αγγελιοφόρου έστειλε ένα μήνυμα στη γυναίκα του λέγοντάς της: 
"Θα ζούμε με την παρουσία εκείνης της κόρης και θα μας κάνει παρέα η ανάμνηση αυτή και δεν βλέπω για ποιον λόγο δεν μπορούμε να την έχουμε σαν να ζούσε"
 Εύκολη κουβέντα, που, αν την σκεφτεί κανείς, δίνει κατά έναν τρόπο μια λύση. 
Τέλος, στη δική μου περίπτωση, επειδή δωροδοκώ τους γιατρούς μου και μου δίνουν μακροζωία, είναι τόσο πολλές οι υποχρεώσεις απέναντι στην κοινωνία που μου έδωσε τόσα και πρέπει να τα επιστρέψω, ώστε επιλέγω να πράττω τόσο πολλά, που δεν προλαβαίνω να αισθανθώ το αίσθημα της μοναξιάς, στο στυλ του ρομαντισμού του Μεσοπολέμου. 
Παρά ταύτα, σίγουρα έρχονται οι φοβερές εκείνες στιγμές που μπορεί να περιγραφούν με τη βαριά αυτή λέξη. "
-Θεοδόσης Τάσιος , ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ

Πηγή: LIFO, Γιάννης Πανταζόπουλος | Eπιμ:Δ.Ντζαδήμα | www.fractalart.gr

Ο Άντονι Χόπκινς/Anthony Hopkins, ένα παγκάκι στο μετρό και μια συγχρονικότητα

     Ο Άντονι Χόπκινς/Anthony Hopkins δεν έβρισκε ένα βιβλίο πουθενά στο Λονδίνο.

     Έτσι, κάθισε σε ένα παγκάκι του μετρό.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, ο Χόπκινς μόλις είχε πάρει έναν ρόλο σε μια ταινία με τίτλο "The Girl from Petrovka" βασισμένη σε μυθιστόρημα του δημοσιογράφου και συγγραφέα George Feifer 
Όπως κάθε σοβαρός ηθοποιός, ήθελε να διαβάσει το πρωτότυπο βιβλίο. 

Πέρασε ολόκληρη την ημέρα γυρίζοντας τα βιβλιοπωλεία της περίφημης Charing Cross Road στο Λονδίνο.
Τίποτα.
Το βιβλίο δεν υπήρχε πουθενά.
Απογοητευμένος και εξαντλημένος, μπήκε στον σταθμό του μετρό Leicester Square για να επιστρέψει στο σπίτι. 

Και τότε είδε κάτι σε ένα παγκάκι. 

Κάποιος είχε ξεχάσει ένα βιβλίο.
Το σήκωσε.
Το γύρισε από την άλλη πλευρά.
"The Girl from Petrovka" 
Το ίδιο βιβλίο που έψαχνε όλη μέρα, παρατημένο σε ένα παγκάκι του μετρό.
Ο Anthony Hopkins δεν μπορούσε να το πιστέψει. 
Το πήρε στο σπίτι, το διάβασε και παρατήρησε κάτι παράξενο. 
Τα περιθώρια ήταν γεμάτα χειρόγραφες σημειώσεις με κόκκινο μελάνι. 

Υπογραμμίσεις. 
Παρατηρήσεις. 
Κάποιος είχε δουλέψει το βιβλίο με μεγάλη προσοχή.
Δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία. 
Χρησιμοποίησε τις σημειώσεις για να κατανοήσει καλύτερα τον χαρακτήρα του, προετοιμάστηκε για τον ρόλο και κράτησε αυτή τη σύμπτωση ως μία από εκείνες τις παράξενες ιστορίες της ζωής.
Δύο χρόνια αργότερα, ταξίδεψε στη Βιέννη, όπου γίνονταν τα γυρίσματα της ταινίας. 
Μια μέρα, στο πλατό, του σύστησαν έναν επισκέπτη.
Τον George Feifer.
Τον συγγραφέα του βιβλίου.
Μίλησαν για την ταινία, τους χαρακτήρες, την ιστορία. 
Και τότε ο George Feifer είπε κάτι που άφησε τον Anthony Hopkins άφωνο.
"Δεν έχω πια ούτε ένα αντίτυπο του ίδιου μου του βιβλίου", είπε.
"Είχα δανείσει το προσωπικό μου αντίτυπο σε έναν φίλο πριν από χρόνια. 
Είχε όλες μου τις σημειώσεις στα περιθώρια. 
Το έχασε στο μετρό του Λονδίνου. 
Δεν το ξαναείδα ποτέ"
Ο Χόπκινς ανατρίχιασε.
"Εγώ βρήκα ένα αντίτυπο", είπε αργά.
"Σε ένα παγκάκι του μετρό. Είναι γεμάτο χειρόγραφες σημειώσεις"
Ο George Feifer τον κοίταξε δύσπιστα. 
Ο Χόπκινς έφερε το βιβλίο και το παρέδωσε στον συγγραφέα.
Ο George Feifer χλόμιασε.
Ήταν το δικό του αντίτυπο.
Ο γραφικός του χαρακτήρας.
Οι δικές του σημειώσεις.
Το προσωπικό του βιβλίο, χαμένο χρόνια πριν… και επανεμφανιζόμενο πάνω σε ένα παγκάκι του μετρό — ξανά — ακριβώς τη στιγμή που ο Anthony Hopkins, ο ηθοποιός που το χρειαζόταν περισσότερο, κάθισε εκεί.
Σε μια τεράστια πόλη.
Ανάμεσα σε χιλιάδες δρόμους.
Σε εκατοντάδες σταθμούς.
Το σωστό βιβλίο.
Το σωστό παγκάκι.
Η σωστή στιγμή.
Ο George Feifer ξαναβρήκε το χαμένο του βιβλίο.
Και ο Anthony Hopkins απέκτησε μια ιστορία που θα διηγούνταν σε όλη του τη ζωή.
Ο Καρλ Γιουνγκ/Carl Jung το ονόμασε συγχρονικότητα: την ιδέα ότι ορισμένες συμπτώσεις με νόημα δεν είναι απλώς τυχαίες, αλλά μέρος ενός βαθύτερου μοτίβου.
Ο Χόπκινς πάντα ένιωθε γοητευμένος από αυτή την ιδέα. Και υπάρχουν στιγμές που το μόνο που μένει είναι να αφεθείς στην έκπληξη.
Ίσως ήταν τύχη.
Ίσως ήταν πεπρωμένο.
Ίσως το σύμπαν να έκλεινε το μάτι σιωπηλά.
Ή ίσως —μόνο ίσως— κάποια βιβλία είναι φτιαγμένα για να βρίσκουν τους αναγνώστες τους.
Και κάποιες ιστορίες είναι φτιαγμένες για να ειπωθούν.
Δεν ήταν θαύμα.
Δεν ήταν μαγεία.
Ήταν εκείνη η σπάνια στιγμή που η ζωή δείχνει ότι, κάποιες φορές, δεν ψάχνουμε εμείς τις ιστορίες — μας βρίσκουν εκείνες.

    το άρθρο διάβασα στο https://www.facebook.com/7OKAMariaPinoti

συγγραφέας του άρθρου: Maria Pinoti

     στα σχόλια του άρθρου η Maria Pinoti σημειώνει:

     Ναι, είναι αληθινή ιστορία.
Ο ίδιος ο Anthony Hopkins την έχει αφηγηθεί σε συνεντεύξεις και δημόσιες εμφανίσεις του.
Ο συγγραφέας George Feifer επιβεβαίωσε το περιστατικό: το αντίτυπο που βρήκε ο Χόπκινς ήταν πράγματι το προσωπικό, χαμένο βιβλίο του, με τις δικές του χειρόγραφες σημειώσεις στα περιθώρια.
Η ιστορία έχει δημοσιευτεί και σε έγκυρα μέσα, μεταξύ αυτών και η La Vanguardia, η οποία τη χρησιμοποιεί ως παράδειγμα αφήγησης με πραγματικό υπόβαθρο.
Συνδέεται συχνά με την έννοια της «συγχρονικότητας» του Carl Jung — όχι ως απόδειξη μεταφυσικής, αλλά ως χαρακτηριστικό παράδειγμα σύμπτωσης με νόημα, όπως την περιέγραφε ο ίδιος.
Μερικές φορές η πραγματικότητα γράφει σενάρια που η μυθοπλασία δεν θα τολμούσε.
Υπάρχουν πηγές στο διαδίκτυο που αφηγούνται με λεπτομέρεια την ιστορία αυτή:
Αξιόπιστες πηγές / αφηγήσεις της ιστορίας
1. Futility Closet — "Perfect Casting"
Περιγράφει την εμπειρία του Hopkins με το βιβλίο The Girl from Petrovka και πώς αργότερα ο ίδιος και ο Feifer ανακάλυψαν ότι ήταν το ίδιο χαμένο αντίτυπο. Perfect Casting – Futility Closet (Hopkins & the lost book)
2. Luvey.com — Synchronicity & Hopkins
Αναφέρει την ίδια ιστορία ως παράδειγμα συγχρονικότητας και εξηγεί πώς ο Hopkins βρήκε το βιβλίο που δεν μπορούσε να αγοράσει. The Mysterious Power of Synchronicity & Hopkins Story
3. 3 Quarks Daily / The Guardian (αναφορά σε άρθρο του Paul Broks)
Περιγράφει την ίδια σύμπτωση και επιβεβαιώνει το γεγονός ότι ήταν το ίδιο αντίτυπο που είχε χαθεί από τον συγγραφέα. Are coincidences real? (Hopkins example)
4. Ψυχολογικό blog “Psicoletra”
Στα ισπανικά αναφέρει επίσης τις λεπτομέρειες, επιβεβαιώνοντας ότι πρόκειται για αληθινό συμβάν με συγγραφέα Feifer και βιβλίο που είχε στην κατοχή του. Sincronicidad – Psicólogo Zaragoza
Η ιστορία αυτή έχει καταγραφεί σε διαφορετικές χρονικές στιγμές και από ανεξάρτητες πηγές, με σταθερή αφήγηση και τα ίδια βασικά στοιχεία. 

Δεν παρουσιάζεται ως μύθος ή φήμη, αλλά ως πραγματικό περιστατικό που αφηγήθηκε ο ίδιος ο Anthony Hopkins και επιβεβαιώθηκε από τον συγγραφέα George Feifer. 

Για τον λόγο αυτό χρησιμοποιείται συχνά ως χαρακτηριστικό παράδειγμα «συγχρονικότητας», με την έννοια που της έδινε ο Carl Jung: όχι ως θαύμα, αλλά ως σύμπτωση με νόημα.

Niels Ryberg Finsen, - ο γιατρός που πήρε το Nobel για την θεραπεία του κοινού ερυθηματώδους λύκου, με συγκεντρωμένη φωτεινή ακτινοβολία!

Niels Ryberg Finsen, που το πρωτοποριακό του έργο σχετικά με τις θεραπευτικές δυνάμεις του φωτός, ιδιαίτερα στην περίπτωση της ευλογιάς και του λύκου, του χάρισε το βραβείο Νόμπελ το 1903. 

Το Βραβείο Nobel Φυσιολογίας ή Ιατρικής του 1903 απονεμήθηκε στον Niels Ryberg Finsen "σε αναγνώριση της συμβολής του στη θεραπεία ασθενειών, ιδίως του κοινού λύκου, με συγκεντρωμένη ακτινοβολία φωτός, με την οποία άνοιξε έναν νέο δρόμο για την ιατρική επιστήμη"
Ο Niels Ryberg Finsen ήταν Ισλανδός γιατρός από τις Φερόες Νήσους. 
Κέρδισε το βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας ή Ιατρικής το 1903, για τη θεραπεία του κοινού λύκου με φωτεινή ακτινοβολία.
Ο Niels Ryberg Finsen γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1860 στοThorshavn των Νήσων Φερόε. 
Ο πατέρας του, Hannes Steingrim Finsen, ανήκε σε μια ισλανδική οικογένεια με παραδόσεις που χρονολογούνται από τον 10ο αιώνα και κατείχε εξέχουσες (από το 1871 τις υψηλότερες) θέσεις στη διοίκηση των Νήσων Φερόε. 
Η μητέρα του, Johanne Formann, γεννήθηκε στο Falster της Δανίας. 
Το αγόρι έλαβε την πρώτη του εκπαίδευση σε σχολεία στο Thorshavn και στη συνέχεια στο Herlufsholm της Δανίας.  
Το 1882 ο Niels Ryberg Finsen πήγε στην Κοπεγχάγη για να σπουδάσει ιατρική, όπου έδωσε τις τελικές του εξετάσεις το 1890. 
Την ίδια χρονιά έγινε καθηγητής ανατομίας στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, θέση που άφησε το 1893 για να μπορέσει να αφιερώσει περισσότερο χρόνο στο επιστημονικό του έργο. 

Συνέχισε να διδάσκει ιδιαίτερα σε φοιτητές ιατρικής, κερδίζοντας έτσι ένα πολύ μέτριο εισόδημα για τα προς το ζην.
Ήδη από το 1883 και πιθανώς αρκετά χρόνια νωρίτερα, έπασχε από μια ασθένεια που αποδείχθηκε ότι ήταν η νόσος Niemann-Pick, κάτι που του έδωσε την ιδέα της ηλιοθεραπείας και της διερευνήσεως των επιδράσεων του φωτός στους ζωντανούς οργανισμούς.
Με τον τρόπο αυτό έγινε γνωστός για τη θεωρία του της φωτοθεραπείας, κατά την οποία συγκεκριμένα μήκη κύματος φωτός μπορούν να έχουν ιαματικές ιδιότητες.
Η νόσος του Pick και χαρακτηρίζεται από προοδευτική πάχυνση του συνδετικού ιστού ορισμένων μεμβρανών στο ήπαρ, την καρδιά και τον σπλήνα.
Και αναγκαστικά ο Niels Ryberg Finsen τα τελευταία του χρόνια έπρεπε να τα περάσει σε αναπηρικό καροτσάκi.
Το γεγονός ότι, παρά ταύτα, κατάφερε να κάνει την αξιοσημείωτη συμβολή του στην ιατρική μαρτυρά ισχυρή θέληση και μεγάλη ενέργεια.
Ο ίδιος έχει δώσει την ακόλουθη σύντομη περιγραφή του έργου του:

"Η ασθένειά μου έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο σε ολόκληρη την ανάπτυξή μου...

Η ασθένειά μου ήταν η αιτία που με ώθησε να ξεκινήσω τις έρευνές μου σχετικά με το φως: υπέφερα από αναιμία και κόπωση και, καθώς ζούσα σε ένα σπίτι με βόρειο προσανατολισμό, άρχισα να πιστεύω ότι θα με βοηθούσε να εκτίθεμαι περισσότερο στον ήλιο. 

Έτσι, περνούσα όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο κάτω από τις ακτίνες του. 

Ως ενθουσιώδης γιατρός, φυσικά με ενδιέφερε να μάθω ποια ήταν τα πραγματικά οφέλη του ήλιου. 

Το εξέτασα από φυσιολογική άποψη, αλλά δεν βρήκα απάντηση. 

Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι εγώ είχα δίκιο και η φυσιολογία άδικο... 

Από τότε (περίπου το 1888) συνέλεξα όλες τις πιθανές παρατηρήσεις σχετικά με τα ζώα που αναζητούσαν τον ήλιο, και η πεποίθησή μου ότι ο ήλιος είχε μια χρήσιμη και σημαντική επίδραση στον οργανισμό (ειδικά στο αίμα;) γινόταν όλο και πιο ισχυρή. 

Η πρόθεσή μου ήταν ακόμη και τότε (πριν από περίπου 15 χρόνια) να αξιοποιήσω τα ευεργετικά αποτελέσματα του ήλιου με τη μορφή ηλιοθεραπείας ή τεχνητών φωτεινών λουτρών, αλλά κατάλαβα ότι δεν θα ήταν σωστό να το εφαρμόσω στην πράξη, αν η θεωρία δεν βασιζόταν σε επιστημονικές έρευνες και συγκεκριμένα και σαφή στοιχεία... 

Κατά τη διάρκεια της εργασίας μου προς την επίτευξη αυτού του στόχου, αντιμετώπισα διάφορες επιδράσεις του φωτός. 

Στη συνέχεια, επινόησα τη θεραπεία της ευλογιάς με κόκκινο φως (1893) και περαιτέρω τη θεραπεία του ερυθηματώδους λύκου (1895). 

Και τα δύο αυτά πράγματα είναι κατά μία έννοια δευτερεύοντα ζητήματα, αλλά απασχόλησαν πλήρως τον χρόνο μου για αρκετά χρόνια και με έχουν εν μέρει απομακρύνει από τον κύριο στόχο μου.

Τα τελευταία χρόνια, όμως, έχω πειστεί ότι δεν βοηθά να περιμένω μέχρι να βρω την απάντηση που ψάχνω στο εργαστήριο, αλλά ότι είναι δικαιολογημένο να εργαστώ και με κλινικά πειράματα. 

Έτσι, και οι δύο προσεγγίσεις μπορούν να εφαρμοστούν ταυτόχρονα στην προσπάθεια επίτευξης του τελικού στόχου"
     Τελικά ο Finsen ανακοίνωσε τα προκαταρκτικά του αποτελέσματα σχετικά με τη χρήση των "χημικών ακτίνων του φωτός" το 1896.

Ο όρος "χημικό φως" αναφερόταν στο φως με χημικές επιδράσεις, που ονομάζεται επίσης ιονίζον φως, όπως οι υπεριώδεις ακτίνες. 

Ήταν ήδη γνωστό εκείνη την εποχή ότι το φως αυτό μπορούσε να έχει βακτηριοκτόνο δράση. 

Σε όμορφα αλλά απλά πειράματα, ο Finsen απέδειξε ότι οι πιο διαθλαστικές ακτίνες από τον ήλιο (οι χημικές ακτίνες) ή από ένα ηλεκτρικό τόξο μπορεί να έχουν διεγερτική επίδραση στους ιστούς. 
Ωστόσο, εάν η ακτινοβολία είναι πολύ ισχυρή, μπορεί να προκαλέσει βλάβη στους ιστούς, αλλά αυτό μπορεί σε κάποιο βαθμό να αποτραπεί από τη μελάγχρωση του δέρματος, όπως στους μαύρους ή σε εκείνους που εκτίθενται πολύ στον ήλιο. 
Στην ευλογιά, ο Finsen πίστευε ότι οι πολλαπλές ουλές θα μπορούσαν να αποφευχθούν εάν ο ασθενής προστατεύονταν από τις χημικές ακτίνες. 
Τα πειράματα με τέτοιους ασθενείς ήταν επιτυχημένα. 
Από την άλλη πλευρά, χημικές ακτίνες χωρίς θερμικές ακτίνες θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να επιτευχθεί ένα χρήσιμο αποτέλεσμα είτε με συγκέντρωση σε συγκεκριμένη περιοχή - και αυτό οδήγησε στη θεραπεία του λύκου ή άλλων δερματικών παθήσεων - είτε ως γενικά ηλιοθεραπεία, τα οποία, κατόπιν πρότασης του Finsen, δοκιμάστηκαν σε περιπτώσεις φυματίωσης. 
Τα αποτελέσματα ήταν πολλά υποσχόμενα, αλλά κατά κανόνα το βόρειο κλίμα δεν ήταν κατάλληλο για τέτοια θεραπεία. 
Όπως είναι γνωστό, αυτό το είδος θεραπείας έχει αποδειχθεί εξαιρετικό σε μέρη όπου ο ήλιος είναι πλούσιος σε χημικές ακτίνες!
Ο ίδιος ο Niels Ryberg Finsen απέδειξε πολύ πειστικά ότι οι "χημικές ακτίνες"(παλιά ονομασία για το υπεριώδες/UV φως) μπορούν να ασκήσουν πολύ ευεργετικά αποτελέσματα στην παραμορφωτική ασθένεια του κοινού λύκου.

Αυτό οφείλεται σε μια βακτηριοκτόνο καθώς και σε μια γενική διεγερτική επίδραση στους ιστούς. 

Η έκθεσή του του 1896 περιέχει λεπτομέρειες για 11 ασθενείς, οι οποίοι έπασχαν από κοινό λύκο και τους οποίους είχε θεραπεύσει για δύο ώρες την ημέρα για αρκετές εβδομάδες στο ίδιο σημείο. 

Αναγνώρισε ότι οι 11 περιπτώσεις δεν αποτελούσαν μεγάλο δείγμα, αλλά ήταν ένα ενδεικτικό δείγμα.
Είχε αναπτύξει την τεχνική με πολυάριθμες πρακτικές μεθόδους και το Ινστιτούτο Finsen που ιδρύθηκε στην Κοπεγχάγη ήδη από το 1896, επεκτάθηκε μερικά χρόνια αργότερα χάρη στη γενναιοδωρία δύο Δανών δωρητών, του Mr. Hageman και του Mr. Jörgensen και της δανικής κυβέρνησης. 
Το Ινστιτούτο Finsen έχει χρησιμεύσει ως πρότυπο για πολλά παρόμοια ινστιτούτα σε διάφορα μέρη του κόσμου και μαζί έχουν μειώσει σημαντικά τον αριθμό των περιπτώσεων λύκου.
Το έργο του Finsen περιείχε μια σαφή και σημαντική πρόσφατη ανακάλυψη και ως εκ τούτου ήταν άρτια καταρτισμένο για ένα βραβείο Nobel 
Επιπλέον, o Niels Ryberg Finsen, ήταν ακόμα νέος. 
Φυσικά, ήταν γνωστό ότι η υγεία του δεν ήταν καλή, αλλά προφανώς είχε χρόνο!
Αυτό σύντομα διαπιστώθηκε. 
Τελικά ο Niels Ryberg Finsen, στις 17 Οκτωβρίου 1903, έλαβε την επιστολή με την ανακοίνωση της απόφασης!
Όταν στις 10 Δεκεμβρίου 1903 πραγματοποιήθηκαν οι συνήθεις εορταστικές εκδηλώσεις για τα βραβεία Nobel στη Στοκχόλμη, ο ίδιος καθόταν στο σπίτι του, στο αναπηρικό του καροτσάκι, και δεχόταν τα συγχαρητήρια του προσωπικού του και των πολυάριθμων φίλων του.
Τότε ανακοίνωσε ότι θα δωρίσει 50.000 κορώνες από το βραβείο στο Ινστιτούτο και άλλες 60.000 κορώνες σε ένα σανατόριο για καρδιακές και ηπατικές παθήσεις, το οποίο είχε επίσης ιδρύσει ο ίδιος.
Άμεση συνέπεια αυτού, ήταν ότι ο καθένας από τους δύο κύριους δωρητές του, έδωσε από 50.000 κορώνες στο Ινστιτούτο Finsen. 
Έτσι, παρά την επιδεινούμενη υγεία του Finsen, οι ιδέες του διαδόθηκαν ακόμη περισσότερο και η δημιουργία του - το Ινστιτούτο - υποστηρίχθηκε.
Μεταξύ των πολλών δημοσιεύσεων του Finsen, το Om Lysets Indvirkninger paa Huden (Σχετικά με τις επιδράσεις του φωτός στο δέρμα) εμφανίστηκε το 1893 και η κλασική πραγματεία Om Anvendelse i Medicinen af ​​konsentrerede kemiske Lysstraaler (Η χρήση συμπυκνωμένων χημικών ακτίνων φωτός στην ιατρική) το 1896. 
Αυτή και άλλες εργασίες δημοσιεύθηκαν στα γερμανικά το 1899, και το La Photothérapie δημοσιεύθηκε στα γαλλικά την ίδια χρονιά. 
Τα αποτελέσματα πολλών από τις έρευνές του περιέχονται στις ανακοινώσεις που δημοσίευσε το Ινστιτούτο του. 
Ο Finsen προσπάθησε να αντιμετωπίσει τα συμπτώματα της ασθένειάς του με διάφορους τρόπους και κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του ακολούθησε μια διατροφή φτωχή σε αλάτι. 

Αυτό οδήγησε στην τελευταία του δημοσίευση, μια διεξοδική μελέτη του En Ophobning af Salt i Organismen (Συσσώρευση αλατιού στον οργανισμό) το 1904.
Ο Niels Ryberg Finsen, έλαβε τον τίτλο του Καθηγητή το 1898 και το 1899 έγινε Ιππότης του Τάγματος του Dannebrog, στον οποίο λίγα χρόνια αργότερα προστέθηκε ο Silver Cross. 
Ήταν μέλος ή επίτιμο μέλος πολυάριθμων εταιρειών στη Σκανδιναβία, στην Ισλανδία, τη Ρωσία, τη Γερμανία...
Έλαβε ένα Danish gold μετάλλιο για την προσφορά του και το 1904 του απονεμήθηκε το Βραβείο Cameron  από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου.
Με τη βράβευσή του με το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 1903 έγινε ο πρώτος Δανός και γενικότερα Σκανδιναβός που το κέρδισε ποτέ και ο μοναδικός γεννημένος στις Νήσους Φερόες που έχει πάρει ποτέ Βραβείο Νόμπελ μέχρι σήμερα.
Ένα μεγάλο μνημείο προς τιμή του, σχεδιασμένο από τον  Rudolph Tegner, τοποθετήθηκε το 1909 έξω από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Κοπεγχάγης (το μεγαλύτερο νοσοκομείο της χώρας). 
Παριστάνει τρεις γυμνές ανθρώπινες μορφές που δείχνουν προς τον ουρανό και έχει τίτλο Mod lyset (Προς το φως). 
Συμβολίζει την κύρια επιστημονική θεωρία του Finsen ότι το ηλιακό φως έχει ιαματικές ιδιότητες!
Το 1892, ο Niels Ryberg Finsen,παντρεύτηκε την Ingeborg Balslev, κόρη του επισκόπου  Balslev στο Ribe.
Απέκτησαν τέσσερα παιδιά.
Ο δεύτερος γιος, ο Halldor, έγινε γιατρός. 
Η μία κόρη, η  Gudrun, παντρεύτηκε τον καθηγητή S. Lomholt, ο οποίος ήταν για πολλά χρόνια επικεφαλής του Τμήματος Δερματικών Παθήσεων του Ινστιτούτου Finsen και είναι ο συγγραφέας μιας γοητευτικής βιογραφίας του πεθερού του. 
Η μικρότερη κόρη, η  Valgerda παντρεύτηκε επίσης.

                    επίλογος

...και όλα αυτά έρχονται να συναντήσουν τις σημερινές έρευνες για τα αντιμικροβιακά πεπτίδια!

Και είναι τα αντιμικροβιακά πεπτίδια φυσικά αντιβιοτικά που παράγει το σώμα μας, από μόνο του, χωρίς να χρειάζονται φαρμακείο ή συνταγή, ει μη ΜΟΝΟ την βοήθεια του ήλιου!
Έτσι ακριβώς!
Γιατί το ανοσοποιητικό μας σύστημα έχει έναν διακόπτη – και το φως του ήλιου τον ενεργοποιεί. - https://botanologia.gr/to-soma-mas-quot-schediastike-quot-gia-na-synanta-ton-ilio/

Το εντυπωσιακό εικονιστικό έργο του Rudolph Tegner, φτιαγμένο από γρανίτη και μπρούντζο, απεικονίζει τρεις φιγούρες, έναν άνδρα που πλαισιώνεται από δύο γυναίκες, να τεντώνουν τα σώματά τους προς τα πάνω, προς τον ήλιο. 

Η ακραία γλώσσα του σώματός τους λέγεται ότι εμπνεύστηκε εν μέρει από τα γραπτά του φιλοσόφου Φρίντριχ Νίτσε για το υγιές και δυνατό άτομο, σε αντιπαράθεση με τον ίδιο τον άρρωστο σωματικό Niels Ryberg Finsen.

             επιμέλεια και μετάφραση κειμένου: ntina
https://www.nobelprize.org/prizes/medicine/1903/finsen/biographical/

https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC3014565/

https://www.tegnersvenner.dk/eftertid_d/data25.htm

Η χρόνια ηχορύπανση αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο γνωστικής εξασθένησης και Alzheimer

Ο θόρυβος της οδικής κυκλοφορίας αποτελεί μια περιβαλλοντική έκθεση με αυξανόμενες ενδείξεις δυσμενών επιπτώσεων στην υγεία μας!
Εκτός από τον αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακών,
νευρολογικών και μεταβολικών παθήσεων, πρόσφατες μελέτες υποδηλώνουν ότι η μακροχρόνια έκθεση στον περιβαλλοντικό θόρυβο επιταχύνει τη γνωστική εξασθένηση.
Μελέτες σχετικά με την έκθεση στον θόρυβο της οδικής κυκλοφορίας και τον κίνδυνο άνοιας ή γνωστικής εξασθένησης αναζητήθηκαν σε διάφορες μεθόδους, από την έναρξη τους (των μελετών) έως τον Ιούλιο του 2025, χωρίς περιορισμούς ως προς το περιβάλλον ή τη γεωγραφική θέση.
Οι μελέτες προσδιορίστηκαν χρησιμοποιώντας αυστηρά κριτήρια ένταξης και αποκλεισμού.
Τα ευρήματα των μελετών έδειξαν ότι οι ενήλικες που εκτίθενται σε υψηλά επίπεδα έκθεσης σε θόρυβο οδικής κυκλοφορίας, ιδιαίτερα >50 dB, σε σύγκριση με εκείνους που εκτίθενται σε χαμηλότερα επίπεδα θορύβου οδικής κυκλοφορίας, διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης άνοιας ή γνωστικής εξασθένησης.
Ως εκ τούτου η χρόνια ηχορύπανση αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο γνωστικής μείωσης και όσοι ζουν σε ένα θορυβώδες αστικό περιβάλλον δεν διαταράσσεται απλώς ο ύπνος τους, αλλά κινδυνεύουν από διάφορες σοβαρές ανισορροπίες του οργανισμού τους και μεγάλη επιβάρυνση της υγείας τους!
Οι μελέτες, εκτός των άλλων, έδειξαν ότι τα υψηλότερα επίπεδα θορύβου σε κατοικημένες περιοχές/γειτονιές σχετίζονται με αυξημένους κινδύνους ήπιας γνωστικής εξασθένησης (περίπου 36%) και Alzheimer (περίπου 29%) ανά αύξηση 10 dBA!
Παρόμοιες τάσεις έχουν παρατηρηθεί σε πολλές πόλεις, όπου τα επίπεδα θορύβου τη νύχτα πάνω από 53,8 ντεσιμπέλ συνδέθηκαν με υψηλότερη συχνότητα άνοιας.
Καθώς τα επίπεδα θορύβου σε πολλές γειτονιές πόλεων ξεπερνούν το όριο ασφαλείας των 50-55 dB(A), οι ερευνητές ανησυχούν όλο και περισσότερο για τις μακροπρόθεσμες νευρολογικές επιπτώσεις των πολύβουων σύγχρονων τόπων μας.
Η σύνδεση μεταξύ θορύβου και υγείας εγκεφάλου πηγάζει από την εσωτερική αντίδραση του οργανισμού στο στρες.
Όταν είμαστε εκτεθειμένοι σε συνεχή δυνατό ήχο, ο εγκέφαλος εισέρχεται σε κατάσταση υψηλής διέγερσης, πυροδοτώντας την απελευθέρωση ορμονών του στρες, όπως η κορτιζόλη, τα υψηλά επίπεδα της οποίας προκαλούν αύξηση βάρους (ειδικά στην κοιλιά), 

άγχος, 

κατάθλιψη, 

διαταραχές ύπνου, 

υψηλή πίεση, 

μυϊκή αδυναμία, 

υψηλό σάκχαρο (διαβήτης), 

εύκολη εμφάνιση μωλώπων/ραγάδων και εξασθένιση του ανοσοποιητικού, οδηγώντας σε σύνδρομο Cushing ή άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας αν δεν αντιμετωπιστούν!

Επιπλέον, αυτή η χρόνια ενεργοποίηση οδηγεί σε αγγειακές αλλαγές, υπέρταση και οξειδωτικό στρες - καταστάσεις που οδηγούν στην άνοια και στον κίνδυνο καρδιαγγειακής και γνωστικής βλάβης!
Οι λόγοι αυτοί, οι οποίοι είναι άκρως επιβαρυντικοί για τους κατοίκους, οι οποίοι τις περισσότερες φορές δεν έχουν εναλλακτική λύση, κατατάσσει την ηχορύπανση σε έναν από τους σοβαρότερους περιβαλλοντικούς κινδύνους, γεγονός που προκαλεί εκκλήσεις για καλύτερο αστικό σχεδιασμό με στόχο την προστασία της υγείας του εγκεφάλου ως μέρος της συνολικής δημόσιας υγείας!

             επίλογος

     Ο περιβαλλοντικός θόρυβος υπονομεύει σοβαρά τη σωματική και ψυχική μας υγεία, προκαλώντας αύξηση της κορτιζόλης,

προκαλώντας άγχος, 

διαταραχές ύπνου και μακροχρόνιες βλάβες στην ποιότητα ζωής μας!

     Ο περιβαλλοντικός θόρυβος χαράζει αόρατες ρωγμές στην ψυχή μας, πνίγοντας τη γαλήνη μας και φθείροντας αργά την υγεία και την εσωτερική μας ισορροπία!

     Και σαν υπεύθυνοι πολίτες, έχουμε χρέος να αντιδράσουμε.

     Όχι μόνο επειδή ο περιβαλλοντικός θόρυβος βλάπτει το σώμα και το πνεύμα μας, αλλά επειδή η γαλήνη,

η ηρεμία και η ησυχία είναι δικαίωμα και προϋπόθεση αξιοπρέπειας. 

     Όταν συνηθίζουμε τον θόρυβο, συνηθίζουμε και τη φθορά· κι έτσι η αντίδραση δεν είναι απλώς πράξη διαμαρτυρίας, αλλά πράξη αυτοσεβασμού και φροντίδας για τους άλλους και τις επόμενες γενιές! - ntina

           επιμέλεια και μετάφραση κειμένου:ntina
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33084241/
https://www.medrxiv.org/content/10.1101/2025.09.11.25335584v1.full

Τα στοιχεία επιβεβαιώνουν ότι αυτόχθονες πληθυσμοί κατοικούν στις περιοχές τους για πάνω από 18.000 χρόνια.

Επιστημονικά στοιχεία DNA επιβεβαιώνουν ότι η φυλή των Blackfeet κατοικεί στις προγονικές της περιοχές για πάνω από 18.000 χρόνια, πριν από τη δημιουργία των σύγχρονων συνόρων και συνθηκών.
Οι Blackfeet, ή South Piikani, υποστηρίζουν από καιρό ότι η καταγωγή τους εδώ στη γη χρονολογείται από αμνημονεύτων χρόνων, ένας ισχυρισμός που επιβεβαιώνεται από στοιχεία DNA του 2023 τα οποία επιβεβαιώνουν την παρουσία τους στην περιοχή για 18.000 χρόνια. Ως μία από τις τέσσερις φυλές της Συνομοσπονδίας Blackfoot, κάποτε διαχειρίζονταν ένα τεράστιο οικοσύστημα λιβαδιών που εκτεινόταν από τον Καναδά μέχρι το Yellowstone. 
Η τεχνογνωσία των προγόνων τους περιελάμβανε εξελιγμένη οικολογική διαχείριση, όπως η χρήση ελεγχόμενων πυρκαγιών για την τόνωση νέας ανάπτυξης χόρτων για τα κοπάδια βίσωνα. 
Αυτή η βαθιά ριζωμένη σύνδεση με το περιβάλλον όχι μόνο διατήρησε τον πληθυσμό τους αλλά πιστεύεται ότι τους έδωσε το όνομά τους, καθώς τα μοκασίνια τους έγιναν μαύρα από το περπάτημα στο καμένο έδαφος των λιβαδιών που φρόντιζαν προσεκτικά.
Παρά την εκτενή ιστορία τους, ο 19ος αιώνας έφερε σημαντικές αναταραχές καθώς οι συνθήκες και οι εδαφικές μετατοπίσεις μείωσαν συστηματικά τη γη τους. 
Η Συνθήκη Sweet Grass Hills του 1888 και η επακόλουθη αναγκαστική παραχώρηση των των ορεινών εδαφών τους το 1896 - σήμερα γνωστό ως Εθνικό Πάρκο Glacier - άλλαξαν δραστικά το γεωγραφικό τους αποτύπωμα. 
Ωστόσο, οι άνθρωποι των Blackfeet έχουν παραμείνει ανθεκτικοί, με πάνω από 10.000 μέλη να ζουν επί του παρόντος σε καταυλισμό 1,5 εκατομμυρίων στρεμμάτων που συνορεύει με το πάρκο!
Σήμερα, η φυλή συνεχίζει να λειτουργεί ως διαχειριστές του Rocky Mountain Front, διατηρώντας ενεργά τη μητρική τους γλώσσα και τις πολιτιστικές παραδόσεις που έχουν διαμορφωθεί από δεκαοκτώ χιλιετίες συνεχούς διαμονής στο ίδιο έδαφος.
Το University της Montana (UM) έχει ισχυρούς δεσμούς με τη φυλή των Blackfeet, υποστηρίζοντας τον πολιτισμό, 
τη γλώσσα (Niitsíʼpowahsin/Blackfoot) και την ιστορία τους μέσω συνεργασιών, 
ερευνών και πρωτοβουλιών όπως το Siksikaitsitapi XR Project για την αναβίωση της γλώσσας, αντανακλώντας τη βαθιά δέσμευση με αυτόν τον σημαντικό αυτόχθονο λαό των βόρειων πεδιάδων που έχει τον καταυλισμό του στη Μοντάνα. 
Το UM αναγνωρίζει τη σημαντική πολιτιστική κληρονομιά των Blackfeet, διερευνώντας θέματα ταυτότητας, 
παραδοσιακής γνώσης και συνεργατικής υποστήριξης για τους αυτόχθονες φοιτητές και τις κοινότητες. 

 University of Montana. Blackfeet/Μαυροπόδαροι

κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

Η σχέση κλασικής μουσικής και νευροεπιστήμης δεν είναι απλά ένας ρομαντικός μύθος τύπου "βάλε Μότσαρτ να γίνεις ιδιοφυΐα"

Είναι ένα πεδίο σκληρής έρευνας, γεμάτο λεπτές αποχρώσεις, όπου ο εγκέφαλος αντιμετωπίζεται όχι σαν παθητικός δέκτης ήχων, αλλά σαν όργανο που αναδιαμορφώνεται από την εμπειρία.
Στα παιδιά, ο εγκέφαλος βρίσκεται σε φάση υψηλής νευροπλαστικότητας, δηλαδή έχει αυξημένη ικανότητα να αλλάζει τη δομή και τη λειτουργία του.
Η έκθεση στην κλασική μουσική, ιδίως η ενεργή ενασχόληση, όπως η εκμάθηση οργάνου, ενεργοποιεί ταυτόχρονα περιοχές που σχετίζονται με την ακοή, 

την κίνηση, 

τη μνήμη και τη συναισθηματική επεξεργασία.

Με απλά λόγια, ο εγκέφαλος "δουλεύει ολόκληρος"
Μελέτες δείχνουν ενίσχυση της εκτελεστικής λειτουργίας, δηλαδή της ικανότητας για συγκέντρωση, σχεδιασμό και αυτοέλεγχο.
Όχι επειδή η μουσική είναι μαγική, αλλά επειδή είναι σύνθετη, απαιτητική και χρονικά δομημένη.
Στους ενήλικες, η εικόνα αλλάζει αλλά δεν εξαφανίζεται.
Η νευροπλαστικότητα μειώνεται, όμως δεν μηδενίζεται.
Η ακρόαση κλασικής μουσικής ενεργοποιεί δίκτυα που σχετίζονται με την πρόβλεψη και την προσδοκία.
Ο εγκέφαλος προσπαθεί συνεχώς να μαντέψει "τι έρχεται μετά"
Όταν ο συνθέτης επιβεβαιώνει ή διαψεύδει αυτές τις προσδοκίες, ενεργοποιούνται μηχανισμοί ανταμοιβής, όπως η απελευθέρωση ντοπαμίνης.
Εδώ γεννιέται η απόλαυση, όχι από την απλότητα, αλλά από την ισορροπία μεταξύ τάξης και έκπληξης.
Ένα κρίσιμο σημείο είναι η συναισθηματική ρύθμιση.
Η κλασική μουσική, λόγω της μεγάλης χρονικής της κλίμακας, εκπαιδεύει τον εγκέφαλο στην υπομονή και στη συναισθηματική διαδρομή.
Δεν προσφέρει άμεση κορύφωση· απαιτεί παραμονή.
Αυτό έχει μετρήσιμα αποτελέσματα στη μείωση του στρες, 

στην καλύτερη διαχείριση άγχους και στη βαθύτερη ενσυναίσθηση, τόσο σε παιδιά όσο και σε ενήλικες.
Παράλληλα, η νευροεπιστήμη βάζει φρένο στις υπερβολές.
Δεν υπάρχει "καθολική" επίδραση της κλασικής μουσικής.
Το πλαίσιο, η πολιτισμική οικειότητα και η προσωπική εμπειρία παίζουν τεράστιο ρόλο.
Η μουσική δεν λειτουργεί σαν φάρμακο ίδιας δοσολογίας για όλους.
Λειτουργεί σαν διάλογος, όσο πιο ενεργά συμμετέχει ο ακροατής, τόσο βαθύτερη η νευρωνική εμπλοκή.
Συμπερασματικά, η κλασική μουσική δεν "κάνει τον εγκέφαλο εξυπνότερο" με απλοϊκό τρόπο. Τον κάνει πιο συνδεδεμένο, πιο ανθεκτικό και πιο ικανό να αντέχει την πολυπλοκότητα.
Και αυτό, σε έναν κόσμο γρήγορων ερεθισμάτων και επιφανειακής προσοχής, ίσως είναι το πιο νευροεπιστημονικά ριζοσπαστικό της επίτευγμα!

     Σημείωση ntinas: το άρθρο διάβασα στο χρονολόγιο του Fotios Katsiroubas

και θα το βρείτε στον σύνδεσμο:https://www.facebook.com/groups/tritoprogramma/permalink/10166523716812646

όπου στα σχόλια υπάρχουν και πολλές άλλες αξιόλογες πληροφορίες για το θέμα.

Οστεοπόρωση – βότανα για την αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης και την υγεία των οστών μας

Οστεοπόρωση και βότανα
Η παραδοσιακή και η βοτανική ιατρική, όπως και κάποιοι κλινικοί γιατροί, οι οποίοι είναι της άποψης ότι η οστεοπόρωση, αν και συμβάλλει στους κινδύνους καταγμάτων των οστών, μπορεί να μην είναι ο κύριος ένοχος, στοχεύουν στην μακροχρόνια διατήρηση της ποιότητας των οστών.
Οι βοτανικές θεραπείες που προτείνονται ως μια φυσική εναλλακτική λύση στα φάρμακα, εκτός εάν η οστική απώλεια έχει φτάσει σε επικίνδυνα χαμηλό επίπεδο, είναι τα βότανα που περιέχουν ενώσεις, οι οποίες ενισχύουν τα οστά και μπορούν να βελτιώσουν την ανάπτυξή τους, γνωρίζοντας πως προσφέρουν πρόληψη και συντήρηση και όχι υπερδραστήρια, αλλά υποστηρικτική και πιο αργή αλλά σταθερή θεραπεία.
Βότανα για καλύτερη οστική συνοχή και προστασία από την οστεοπόρωση...

συνέχεια του άρθρου:https://botanologia.gr/osteoporosi-votana-gia-tin-antimetopisi-tis-osteoporosis-kai-tin-ygeia-ton-oston-mas/

"Περί του εμφαινομένου προσώπου τω κύκλω της Σελήνης"

Το έργο "Περί του εμφαινομένου προσώπου τω κύκλω της Σελήνης" είναι ένα από τα φιλοσοφικά κείμενα του Πλουτάρχου, που εξετάζει τα φαινόμενα της Σελήνης και τις συνδέσεις της με την Γη, την Ατλαντίδα, 
την ανθρώπινη φύση και τα Ελευσίνια Μυστήρια, αναδεικνύοντας την αρχαία ελληνική κοσμοθεωρία και τις μυστικές γνώσεις. 
Το κείμενο αναλύει θεωρίες για την ύπαρξη ατμόσφαιρας, 
νερού και μετάλλων στη Σελήνη, την επίδρασή της στον άνθρωπο και ερμηνεύει τα μυστήρια και τις εκλείψεις υπό ένα μυστικιστικό πρίσμα, συνδέοντάς τα με την "εσωτερική όραση" και την ενεργοποίηση δυνάμεων, με σύγχρονες εκδόσεις να το παρουσιάζουν ως αποκρυπτικό
     -. ο επίλογος από το έξοχο (για όσους κατανοούν) άρθρο https://www.facebook.com/dimitrios.pontikas.10/posts/pfbid0qnZsK7GzdLSdSLxfBj4sGVmQYNhySELoVKY2rDZrQeUrEYh2YnLcteBYP3X6YoTml
του Δημήτρη Ποντίκα
Επίλογος
Μονόλογος του Δημήτρη όσο κατηφορίζει από την παλιά πόλη προς τη λίμνη.
Δεν ήρθα απόψε για να πείσω κανέναν. 
Όποιος θέλει να πειστεί, θα βρει πάντα μια αυθεντία να τον καθησυχάσει. 
Ήρθα γιατί κάποια πράγματα, αν δεν ειπωθούν, σαπίζουν μέσα σου. 
Μας έμαθαν να φοβόμαστε τον μύθο. 
Μας είπαν πως είναι το παιδικό στάδιο της σκέψης και εμείς το δεχτήκαμε, γιατί μας χάιδευε τον εγωισμό να πιστεύουμε ότι είμαστε στο χωροχρονικό μας πέρασμα το τέλος της διαδρομής. 
Δεν μας είπαν όμως το κόστος. 
Δεν μας είπαν ότι, πετώντας τον μύθο, δεν πετάς το ψέμα αλλά πετάς το δοχείο της μνήμης. 
Ο μύθος δεν γεννήθηκε για να εξαπατήσει αλλά γιατί ο άνθρωπος κατάλαβε νωρίς ότι η αλήθεια δεν αντέχει πάντα να ειπωθεί γυμνή, δεν είναι αδύναμη αλλά είναι επικίνδυνη όταν πέσει σε χέρια που δεν αντέχουν την ευθύνη της. 
Γι’ αυτό οι παλιοί δεν έγραφαν "έτσι έγινε" αλλά "λέγεται ότι". 
Δεν έδιναν χάρτες μα σημάδια. 
Σήμερα απαιτούμε απόδειξη για τα πάντα, αλλά δεν αντέχουμε καμία συνέπεια. 
Θέλουμε δεδομένα χωρίς ήθος,
τεχνολογία χωρίς μνήμη και γνώση χωρίς βάθος και μετά απορούμε γιατί κάθε γενιά ξεκινά από το μηδέν. 
Όταν λέω ότι ο μύθος κρύβει εμπειρία,
δεν το λέω για να κάνω τον αρχαίο σοφότερο από τον σύγχρονο αλλά για να θυμίσω κάτι απλό και ενοχλητικό, είναι δύσκολο να επιμένεις σε λεπτομέρειες της φύσης αν δεν έχεις κάποτε συναντήσει το βάρος τους. 
Και αν κάποιοι, πριν από εμάς, διάλεξαν να ντύσουν τη γνώση με μύθο, ίσως δεν ήταν επειδή δεν ήξεραν πώς να γράψουν ιστορία αλλά επειδή ήξεραν
πόσο εύκολα η ιστορία γίνεται εργαλείο. 
Αν κάτι χάσαμε αντικαθιστώντας τον μύθο με το εγχειρίδιο, δεν ήταν η αλήθεια αλλά η ικανότητα
να τη σηκώνουμε.
Υστερόγραφο
Το κείμενο που προηγήθηκε δεν γράφτηκε για να αποδείξει ότι ο Πλούταρχος ήξερε όσα γνωρίζει η σύγχρονη επιστήμη, ούτε για να μετατρέψει το Περί του εμφαινομένου προσώπου τω κύκλω της Σελήνης σε προφητικό εγχειρίδιο. 
Μια τέτοια ανάγνωση θα ήταν απλώς η αντιστροφή του ίδιου σφάλματος, αντί να υποτιμήσουμε τον μύθο, θα τον εργαλειοποιούσαμε. 
Το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι διαφορετικό και πιο περιορισμένο άρα και πιο επικίνδυνο, πώς είναι δυνατόν ένα διαλογικό κείμενο του 1ου-2ου αιώνα μ.Χ. να περιέχει περιγραφές φυσικών φαινομένων, κοσμολογικών υποθέσεων
και γεωγραφικών υπαινιγμών που στέκουν όταν διαβαστούν υπό το φως σύγχρονων επιστημονικών μοντέλων;
Οι σύγχρονες επιστημονικές μελέτες που προσεγγίζουν το αρχαίο αυτό κείμενο δεν ισχυρίζονται ότι αποδεικνύουν τον Πλούταρχο. 
Αντίθετα, κινούνται μεθοδικά και επιφυλακτικά, δείχνουν συμβατότητες και συνέπειες. 
Αυτό ακριβώς είναι το κρίσιμο σημείο. 
Η συμβατότητα δεν γεννά θαυμασμό αλλά υποψία και η υποψία, όταν δεν απορρίπτεται αυτόματα, μας υποχρεώνει να επανεξετάσουμε δύο βαθιά ριζωμένες παραδοχές, πρώτον, ότι ο μύθος είναι κατ’ ανάγκην έλλειψη γνώσης, και δεύτερον, ότι η γραμμική ιστορία είναι ο μόνος θεμιτός φορέας της αλήθειας.
Ο Πλούταρχος δεν έγραψε ως φυσικός ούτε ως ιστορικός αλλά ως άνθρωπος που γνώριζε πως η γνώση, όταν ειπωθεί χωρίς προστατευτικό φίλτρο, δεν χάνεται, μα κακοποιείται. 
Γι’ αυτό και ο διάλογος, και όχι το εκάστοτε εγχειρίδιο, ήταν το μέσο του για να καθυστερήσει την κακοποίηση και να προστατεύσει την παρεχόμενη γνώση.
Ο διάλογος που διαδραματίστηκε στην Γενεύη δεν ζητά από τον αναγνώστη να πιστέψει τον Πλούταρχο αλλά κάτι πιο δύσκολο, να ανεχθεί την ιδέα ότι η γνώση μπορεί να επιβιώνει χάρη στην ασάφεια με την οποία ντύνεται αναγκαστικά. 

Αν αυτό ενοχλεί, τότε ο διάλογος πέτυχε τον σκοπό του διότι το ζητούμενο δεν είναι η κατάληξη, αλλά το αν ο αναγνώστης φεύγει από έναν διάλογο λιγότερο βέβαιος και περισσότερο υπεύθυνος απέναντι σε όσα νομίζει ότι γνωρίζει.
Δημήτρης Ποντίκας (απλά ένας άνθρωπος)

Νέα αρχή: προς τα πού;

Μεταβαίνουμε από το παγκόσμιο έτος 9 (2025) σε παγκόσμιο έτος 1 (2026). 

Ξεκινάμε νέο 9ετή κύκλο (2026 - 2034).
Έκλεισε για την ανθρωπότητα ένας 9ετης κύκλος (2017 - 2025).
Τί ζήσαμε όλα αυτά τα χρόνια;
Τί συνειδητοποιήσαμε και σε τί εξελιχθήκαμε;
Δεν ήταν εύκολος κύκλος αυτός.
Ήρθαμε αντιμέτωποι με πολλά απρόβλεπτα ή "απρόβλεπτα" γεγονότα που μας πίεσαν, μας εγκλώβισαν, μας αποπροσανατόλισαν, τάραξαν οποιαδήποτε αίσθηση σταθερότητας ή "μακαριότητας" και μας άφησαν ... ενεούς.
Ανεξάρτητα από την φαινομενικότητα, ποιό ήταν το μάθημα για τις ανθρώπινες ψυχές; Τί βγήκε μέσα από όλο αυτό;
Το πνευματικό "τεστ" ήταν το "τεστ της σύνθλιψης".
Η σύνθλιψη χρησιμοποιείται στην κυριολεκτική της σημασία ως μέθοδος για να πάρουμε ωφέλιμα προϊόντα από καρπούς (πχ ελιές, σταφύλια κλπ)
Στην μεταφορική της σημασία σημαίνει έντονη πίεση που οδηγεί σε εξουθένωση, φυσική ή ψυχολογική διάλυση.

Όμως από τους καρπούς παίρνουμε πολύτιμα προϊόντα.
Από την δική μας σύνθλιψη τί πήραμε;
-. φάνηκε ο αληθινός μας εαυτός
Σίγουρα στους άλλους και στους περισσότερους και σε εμάς τους ίδιους, αν είχαμε την εντιμότητα να το παραδεχτούμε
-. φάνηκε αν αφήνουμε τον φόβο και την ανασφάλεια να μας κυριεύσει ή αν διατηρήσαμε την ψυχραιμία μας και την πίστη στον εαυτό μας για εύρεση λύσεων
-. φάνηκε αν αφήσαμε την σκέψη μας να καθοδηγηθεί ή αν διατηρήσαμε την κριτική μας ικανότητα και ακολουθήσαμε τις δικές μας σκέψεις για λήψη αποφάσεων
-. φάνηκε ποιός είναι ο αληθινός πυρήνας της ύπαρξής μας, αυτός που φαίνεται μόνον μέσα από μεγάλη ταλαιπωρία και πιέσεις
Η λίστα για το τί φάνηκε είναι πολύ μεγαλύτερη.
Ας την συμπληρώσει ο καθένας σύμφωνα με τις δικές του εμπειρίες.
Το τί θα προκύψει στον νέο 9ετή κύκλο που ξεκινάμε το 2026, θα χτιστεί πάνω σε αυτό που βγήκε ως απόσταγμα στον καθένα μας ξεχωριστά και ως ανθρωπότητα γενικά από το 2017 έως το 2025.

Με βάση το "πόρισμα" αυτών των ετών θα βάλουμε θεμέλια για τον νέο κύκλο το 2026.

Το έτος 1 σημαίνει: νέα ξεκινήματα, νέα αρχή με αυτοπεποίθηση που δίνει ώθηση για επίτευξη στόχων, με κλειδί όμως την δράση και την κίνηση.

Το 2026 μας ανοίγει τον δρόμο για να δράσουμε και να υλοποιήσουμε, χρησιμοποιώντας την σοφία που αποκτήσαμε στον κύκλο που έκλεισε.

Δεν εννοούμε να είμαστε απερίσκεπτοι (αρνητικό 1), αλλά να μην το "λιβανίζουμε" πια μόνο με σκέψεις.

Το 1 θέλει δράση, και έργα ως αποτέλεσμα της δράσης μας.

Όσοι χρησιμοποιήσουν την σοφία που απέκτησαν μέσα από την διαχείριση δύσκολων καταστάσεων, είναι πιά έτοιμοι για τα μελλούμενα.

Όσοι έμειναν καθηλωμένοι μέσα στον φόβο και την σύγχυση, θα δυσκολευτούν να ακολουθήσουν την νέα ενέργεια.

Πάντα υπάρχει η δυνατότητα της αφύπνισης και αλλαγής τρόπου σκέψης για συντονισμό με το πνεύμα των καιρών, αλλά γίνεται με πιό ... ταραχώδη τρόπο, για τους αμαθείς από τις εμπειρίες.

Ο χρόνος είναι ο μεγαλύτερος καινοτόμος, όπως αναφέρει ο Βάκων(ό,τι δεν αλλάζει η ανθρωπότητα με την βούλησή της, το αλλάζει ο χρόνος αναγκαστικά).

Οι ευχές για το νέο έτος είναι πάντα ευπρόσδεκτες σε όλους, αλλά δεν αρκούν για ορατό αποτέλεσμα.

Θα χτίσουμε με θεμέλιο λίθο το τί μάθαμε και τί κάναμε την 9ετία που κλείνει.

Το μέλλον στηρίζεται στην ωριμότητα που μας άφησε το παρελθόν.

Χάσαμε την αίσθηση του να ζεις πιό χαλαρά, πιό ξέγνοιαστα, πιό ανέμελα και ... παιγνιδιάρικα των τελευταίων δεκαετιών.

Χρειαζόταν να γίνει αυτό;

Ναι, διότι η ανεμελιά μας ήταν πιό ... παιδαριώδης, επιφανειακή και επίπλαστη. Φαινόταν όμορφο, αλλά δεν είχε και κάποια εσωτερική σοφία, γι αυτό χάθηκε.

Ήταν ωφέλιμη στον καιρό της, αλλά τώρα καλούμαστε να την ξαναβρούμε αναγεννημένοι μέσα από ταλαιπωρίες με πιό υπεύθυνο, πιό έντιμο, γνήσιο και σοφό τρόπο.

Τελικά

Το τέλος της χρονιάς δεν είναι ούτε ένα τέλος, ούτε μία αρχή, αλλά μία συνέχεια, με όλη την σοφία που η εμπειρία μπορεί να ενσταλάξει μέσα μας.

Hal Borland

...και επειδή οι εγκάρδιες ευχές έχουν την αξία τους, καλή χρονιά με δύναμη για δράση για το καλό όλων μας!

το άρθρο είναι από την ιστοσελίδα: https://www.xn----ylbabaidmyghdc0ao4bibeyf1f.gr

-. 1  https://www.xn----ylbabaidmyghdc0ao4bibeyf1f.gr