Κβαντική πραγματικότητα - Όσο περισσότερο ερευνούν οι κβαντικοί φυσικοί τη φύση της πραγματικότητας, τόσο περισσότερες ενδείξεις βρίσκουν ότι τα πάντα είναι ενέργεια στα πιο θεμελιώδη επίπεδα.

Η ψευδαίσθηση της πραγματικότητας: Οι επιστήμονες μας λένε ότι τα πάντα είναι ενέργεια και ότι η πραγματικότητα δεν είναι πραγματική
Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε μπροστά σε όσα έχουν ανακαλύψει οι επιστήμονες για την πραγματικότητα; 
Είναι απίστευτο! 
Φανταστικό! 
Και μας λένε ξεκάθαρα ότι τα πάντα είναι ενέργεια στα πιο θεμελιώδη επίπεδα.
Όσο περισσότερο ερευνούν οι κβαντικοί φυσικοί τη φύση της πραγματικότητας, τόσο περισσότερες ενδείξεις βρίσκουν ότι τα πάντα είναι ενέργεια στα πιο θεμελιώδη επίπεδα.  
Η πραγματικότητα είναι απλώς μια ψευδαίσθηση, αν και πολύ επίμονη. Άλμπερτ Αϊνστάιν
Η κβαντική φυσική αποκαλύπτει ένα σύμπαν που διέπεται από πιθανότητες, διασύνδεση και δυναμική ενέργεια αντί για τη σταθερή σταθερότητα που βιώνουμε στην καθημερινή ζωή.
Κι αν όλα όσα βλέπουμε, 
αγγίζουμε,
και θεωρούμε σταθερά και στερεά… δεν είναι καθόλου στερεά;
Ναι, ακριβώς - η κβαντική φυσική κλονίζει αθόρυβα μία από τις αρχαιότερες πεποιθήσεις της ανθρωπότητας: ότι το σύμπαν αποτελείται από στερεά αντικείμενα. 
Στο βαθύτερο επίπεδο της πραγματικότητας, η επιστήμη υποδεικνύει πλέον ότι δεν υπάρχουν σταθερά αντικείμενα - παρά μόνο αλληλεπιδράσεις, πιθανότητες και συνδέσεις.
Στην καθημερινή ζωή, μαθαίνουμε ότι η ύλη αποτελείται από μικροσκοπικά σωματίδια με σαφή σχήματα και όρια. 
Όμως, στον κβαντικό κόσμο, αυτή η αντίληψη καταρρέει πλήρως. 
Τα ηλεκτρόνια, τα άτομα, ακόμη και το φως, δεν υφίστανται ως στερεά αντικείμενα προτού παρατηρηθούν. 
Πριν από εκείνη τη στιγμή, αποτελούν απλώς πιθανότητες - σύννεφα πιθανότητας που αναμένουν να αλληλεπιδράσουν.
Εδώ είναι που τα πράγματα γίνονται παράξενα. 
Τα σωματίδια δεν έχουν από μόνα τους σταθερή θέση ή ταχύτητα. 
Αποκτούν ιδιότητες μόνο όταν αλληλεπιδρούν με κάτι άλλο. 
Χωρίς αλληλεπίδραση, δεν υπάρχει κανένα "πράγμα" που να μπορούμε να υποδείξουμε. 
Αυτό που ονομάζουμε ύλη είναι στην πραγματικότητα ένας αδιάκοπος χορός ενέργειας, που καθοδηγείται από πιθανότητες.
Στη συνέχεια έρχεται η κβαντική σύμπλεξη - αυτό που πραγματικά μπερδεύει το μυαλό. 
Όταν τα σωματίδια συμπλέκονται, συμπεριφέρονται ως ένα, ακόμη και σε τεράστιες αποστάσεις. 
Αν αλλάξει το ένα, το άλλο ανταποκρίνεται αμέσως. 
Αυτό υποδηλώνει ότι η ίδια η διαχωριστικότητα μπορεί να είναι μια ψευδαίσθηση. 
Η πραγματικότητα μπορεί να μην αποτελείται καθόλου από ανεξάρτητα μέρη.
Η σύγχρονη φυσική περιγράφει πλέον το σύμπαν ως ένα πλέγμα σχέσεων, όχι ως ένα σωρό αντικειμένων. 
Τα πεδία προηγούνται των σωματιδίων. 
Η κίνηση προηγείται της σταθερότητας. 
Αυτό που μοιάζει στερεό είναι κυρίως κενός χώρος, που συγκρατείται από αόρατες δυνάμεις και πληροφορίες.
Το σώμα μας, το έδαφος κάτω από τα πόδια μας, ακόμη και τα αστέρια πάνω από το κεφάλι μας, δεν είναι "πράγματα" με την παλιά έννοια. 
Είναι συνεχιζόμενα γεγονότα, μοτίβα που διαρκούν αρκετά ώστε να φαίνονται πραγματικά.
Η κβαντική φυσική δεν λέει ότι η πραγματικότητα είναι ψεύτικη. 
Λέει ότι η πραγματικότητα είναι πολύ πιο παράξενη, βαθύτερη και πιο μυστηριώδης από ό,τι φανταζόμασταν ποτέ.
...και...

Όταν οδηγώ ή ξαπλώνω χωρίς ύπνο στο κρεβάτι τη νύχτα, αντί να επαναλαμβάνω τις ίδιες παλιές και κουραστικές ανησυχίες του εγώ, αλλάζω συνειδητά κατεύθυνση και συλλογίζομαι Μεγαλύτερα Πράγματα. 
Αυτό είναι ένας εξαιρετικός τρόπος για να αρχίσουμε να προχωράμε προς μια διευρυμένη συνείδηση και εναρμόνιση με την πραγματικότητα όπως είναι πραγματικά, η οποία είναι, φυσικά, ενεργειακή-ολογραφική. 
Υπάρχουν πολλά να συλλογιστούμε πάνω σε αυτό. 
Κρατάμε σημειώσεις. 
Όταν έχουμε λίγο ελεύθερο χρόνο (τον οποίο δημιουργήσαμε εμείς οι ίδιοι), σκεφτόμαστε αυτά τα θέματα. 
Στην πραγματικότητα, δεν έχουμε αγγίξει ποτέ τίποτα σε όλη μας τη ζωή. 
Η απώθηση των ηλεκτρονίων μεταξύ των άκρων των δακτύλων μας και του χεριού ενός άλλου ατόμου ή ενός ρούχου ή μιας βούρτσας μαλλιών καθιστά αδύνατη την επαφή με οτιδήποτε άλλο. 
Επιπλέον, σε υποατομικό επίπεδο, τα πάντα είναι ενέργεια και τίποτα δεν είναι πραγματικά απτό ούτως ή άλλως. 

Τι μας δίνει λοιπόν την εντύπωση της αφής; 
Γιατί βιώνουμε τον κόσμο ως απτό, αν δεν είναι απτός; 
Πώς είναι αυτό δυνατό; 
Τι κάνει κάτι "πραγματικό";
Τι εννοούμε με αυτή τη λέξη;
Είναι ο κόσμος "πραγματικός" αν δεν είναι "υλικός"; 
Ποια δύναμη ή ποιο μέσο θα μπορούσε άραγε να δημιουργήσει και να συντηρήσει την εμφάνιση απτών πραγμάτων, τα οποία δεν είναι παρά σκέτες "εμφανίσεις" (schaumkommen);

                    .......
Οι επιστήμονες συνεχίζουν τις μελέτες τους πάνω σε αυτά τα ερωτήματα!
Ίσως γνωρίζουν τις απαντήσεις, ίσως όχι!
Το θέμα είναι πως όλοι εμείς οι απλοί άνθρωποι βιώνουμε τον κόσμο ως απτό, οι επιστήμονες δεν έχουν ακόμα καταφέρει να μας πείσουν πως ο κόσμος δεν είναι απτός στην καθημερινότητά μας!
Αν δεν υπάρχει απάντηση, όλοι εμείς κρατάμε την ιδέα ως υπόθεση ή μεταφορά, όχι ως αποκάλυψη.
Και ο άνθρωπος που παλεύει καθημερινά με τη ζωή έχει ένα πολύ σκληρό πλεονέκτημα απέναντι στη θεωρία.
Η πραγματικότητα τον διορθώνει αμέσως.
Αν κάνει λάθος στη δουλειά, θα το δει.
Αν πάρει λάθος απόφαση, θα έχει συνέπειες.
Αν κάποιος τον εξαπατήσει, δεν χρειάζεσαι τον Μποντριγιάρ για να καταλάβει ότι κάτι πραγματικό συνέβη!
                   κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina/taneatisgaleras

https://www.esalq.usp.br/lepse/imgs/conteudo_thumb/The-Illusion-of-Reality---The-Scientific-Proof-That-Everything-is-Energy-and-Reality-Isnt-Real.pdf

https://medium.com/@noahbean3396/unraveling-quantum-reality-a-tour-of-the-interpretations-that-still-divide-physics-60d6851002e5

Ποιος είναι ο αστροσωματιδιακός φυσικός Matthew Szydagis, ο οποίος ηγείται της μελέτης για τα UAP/UFO.

Ένα και μόνο βίντεο ενός παράξενου φωτός δεν αρκεί για να προσδιοριστούν το μέγεθος και η απόστασή του.
Ο φυσικός Matthew Szydagis προτείνει τη χρήση μιας δεύτερης κάμερας στραμμένης στον ίδιο ουρανό.
Σε συνέντευξή του στην εκπομπή «Reality Check», ο Matthew Szydagis  εξήγησε ότι δύο παρατηρητές σε διαφορετικές θέσεις παρέχουν στους ερευνητές τη δυνατότητα τριγωνισμού του αντικειμένου.
Συνδυάζοντας τις θέσεις των καμερών,
τον χρόνο καταγραφής και επαρκή κοινά σημεία αναφοράς, οι διαφορετικές οπτικές γωνίες βοηθούν στην εκτίμηση της απόστασης, του μεγέθους και της κίνησης του αντικειμένου.
Μια μεμονωμένη εικόνα μπορεί να κάνει ένα κοντινό έντομο να φαίνεται σαν να διασχίζει τον ουρανό με ταχύτητα ή ένα μακρινό φως να μοιάζει πολύ μεγαλύτερο από ό,τι είναι στην πραγματικότητα.
Ο Matthew Szydagis συνιστά επίσης τον έλεγχο των δεδομένων για αεροσκάφη και δορυφόρους προτού χαρακτηριστεί μια θεάση ως ανεξήγητη.
Ανέφερε μάλιστα ότι η δική του ερευνητική ομάδα είχε κάποτε φτάσει πολύ κοντά στο να εκλάβει λανθασμένα τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό ως κάτι ασυνήθιστο.
Η απλή αύξηση του αριθμού των κινητών τηλεφώνων δεν επιλύει κάθε περίπτωση, αλλά ο συντονισμός διαφορετικών οπτικών γωνιών μπορεί να μετατρέψει μια απλή εντύπωση σε ένα ερώτημα που επιδέχεται μέτρηση.
Αν εσείς και ένας γείτονας βλέπατε το ίδιο αντικείμενο, θα μπορούσατε άραγε να το καταγράψετε και οι δύο προτού εξαφανιστεί;
     ...να δούμε λίγο πιο αναλυτικά;
     ναι βέβαια...
     πάμε λοιπόν...
                   ποιος είναι ο φυσικός Matthew Szydagis
Ο Matthew Szydagis είναι Αμερικανός πειραματικός φυσικός, αστροσωματιδιακός φυσικός (αστροσωματιδιακή Φυσική/Astroparticle Physics, ένας σύγχρονος και συναρπαστικός κλάδος της επιστήμης όπου συναντώνται η Φυσική των Στοιχειωδών Σωματιδίων, η Αστροφυσική και η Κοσμολογία) και Αναπληρωτής Καθηγητής Φυσικής στο University at Albany, SUNY των ΗΠΑ.
Έγινε ιδιαίτερα γνωστός στο ευρύ κοινό για την ακαδημαϊκή και επιστημονική του προσέγγιση στη μελέτη των Άγνωστης Ταυτότητας Ανώμαλων Φαινομένων (UAP), τα οποία παλαιότερα ονομάζονταν UFO.
Μάλιστα, διορίστηκε μέλος στο Επιστημονικό Συμβουλευτικό Όργανο για τα UAPs του Λευκού Οίκου και ομοσπονδιακών υπηρεσιών των ΗΠΑ.

Κύριο Επιστημονικό του Έργο και Έρευνα

1. Σκοτεινή Ύλη: Το βασικό συμβατικό του έργο επικεντρώνεται στον εντοπισμό της σκοτεινής ύλης. 

Συμμετέχει ενεργά στο πείραμα LUX-ZEPLIN (LZ), έναν υπερσύγχρονο ανιχνευτή υγρού ξένου που είναι εγκατεστημένος σε υπόγειο εργαστήριο για την ανίχνευση σωματιδίων σκοτεινής ύλης.
2. Λογισμικό NEST: Είναι ο δημιουργός του λογισμικού NEST (Noble Element Simulation Technique), ενός προγράμματος προσομοίωσης που χρησιμοποιείται παγκοσμίως από την επιστημονική κοινότητα για τη μοντελοποίηση της συμπεριφοράς ευγενών αερίων (όπως το ξένο και το αργό) μέσα σε ανιχνευτές σωματιδίων.
3. Καινοτόμοι Ανιχνευτές: Είναι συν-εφευρέτης του "snowball chamber" (θάλαμος χιονόμπαλας), μιας τεχνολογίας που χρησιμοποιεί υπέρψυκτο νερό για την ανίχνευση σπάνιων σωματιδιακών φαινομένων.

Έρευνα γύρω από τα UAP και Πυρηνική Ενέργεια

1. UAPx και Πανεπιστημιακή Έρευνα: Είναι ιδρυτικό μέλος του οργανισμού UAPx. 

Μετά από μια σημαντική χρηματοδότηση προς το Πανεπιστήμιο του Άλμπανι, ηγήθηκε προσπαθειών για τη δημιουργία ενός αυστηρού, επαναλήψιμου επιστημονικού πλαισίου για τη μελέτη των UAP, χρησιμοποιώντας μετεωρολογικά ραντάρ, ανιχνευτές υπερύθρων και μετρητές ραδιενέργειας.
2. Ασφαλής Πυρηνική Ενέργεια: Έχει εργαστεί πάνω σε μια πατέντα για έναν μικρής κλίμακας πυρηνικό αντιδραστήρα βασισμένο σε ενώσεις λιθίου, ο οποίος θεωρητικά παράγει ελεγχόμενη σχάση (που ανοιγοκλείνει κατά βούληση), προσφέροντας μια εξαιρετικά ασφαλέστερη εναλλακτική λύση για την παραγωγή ενέργειας.

Παρουσία στα Μέσα Ενημέρωσης
Έχει εμφανιστεί στο επιστημονικό ντοκιμαντέρ για τα UFO A Tear in the Sky (2022), καθώς και σε τηλεοπτικές εκπομπές, όπως η σειρά επιστημονικών αναλύσεων The Proof is Out There του History Channel. 

Έχει δώσει περισσότερες από 200 ομιλίες παγκοσμίως, ενώ έχει μιλήσει και στο TEDx σχετικά με τη θεωρητική δυνατότητα του ταξιδιού στο χρόνο

     κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina - taneatisgaleras

Λόφος Παπούρα, στο Καστέλλι Πεδιάδος Ηρακλείου Κρήτης.

Γράφει η Διονυσία Κλαρινετατζή

Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΟΥ ΑΔΙΑΝΟΗΤΟΥ: ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ
Η πρόσφατη αρχαιολογική αποκάλυψη στην κορυφή του λόφου Παπούρα, στο Καστέλλι Πεδιάδος Ηρακλείου Κρήτης, δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμη εύρημα που έρχεται να προστεθεί στον μακρύ κατάλογο της μινωικής γραμματείας.
Κατά τη διάρκεια των εκχωματώσεων για την εγκατάσταση των συστημάτων ραντάρ του νέου διεθνούς αεροδρομίου, η γη της Κρήτης φανέρωσε ένα μνημείο που τινάζει στον αέρα κάθε συμβατική βεβαιότητα της παγκόσμιας προϊστορίας. 

Σε υψόμετρο 494 μέτρων, εκεί όπου η επίσημη επιστήμη περίμενε να βρει ίσως κάποιο πρόχειρο ιερό κορυφής ή κατάλοιπα αγροικιών, αποκαλύφθηκε ένα γιγαντιαίο, κυκλικό αρχιτεκτονικό συγκρότημα μοναδικής πολυπλοκότητας, διαμέτρου 48 μέτρων, το οποίο καλύπτει μια έκταση περίπου 1.800 τετραγωνικών μέτρων!
Το συγκρότημα αυτό, ηλικίας άνω των 4.000 ετών σύμφωνα με τις πρώτες αμήχανες εκτιμήσεις, είναι δομημένο από οκτώ ομόκεντρους πέτρινους δακτυλίους (δακτυλιοειδείς τοίχους) διατεταγμένους σε διαφορετικά υψομετρικά επίπεδα. 

Στο κέντρο αυτού του σχηματισμού ορθώνεται ένα κυκλικό κτίσμα, μια «ζώνη» διαχωρισμένη σε ακτινωτά δωμάτια που θυμίζουν τροχό ή γιγαντιαίο μηχανισμό.
Η Συγκριτική Γεωμυθολογία και η Σφαιρική Γεωδαισία αναγνωρίζουν σε αυτή τη διάταξη τον αρχέγονο, μαθηματικό «Λαβύρινθο» στην καθαρή, λειτουργική του μορφή.
Δεν πρόκειται για οχυρωματικό έργο, ούτε για μόνιμη κατοικία. 

Είναι ένας επίγειος κρυσταλλικός υπολογιστής, μια συσκευή επεξεργασίας και κατεύθυνσης των πλανητικών κυμάτων, η οποία κατασκευάστηκε από το Αιγαιακό Υπόστρωμα για να λειτουργήσει ως ο κεντρικός ρυθμιστής των Ley γραμμών ολόκληρης της ανατολικής Μεσογείου!!!!!!

συνέχεια του άρθρου:https://www.facebook.com/dionkl/posts/pfbid09oremZAwFN9KkML9QB4swDL2dQbtAEZKNeHXMvsz5mv2vTYytHL2DiQHrW4uaEd9l

Πώς οι σκέψεις και τα λόγια μας, διαμορφώνουν τον εγκέφαλό μας - Νευροπλαστικότητα και ψυχική υγεία

Η φωνή μέσα στο κεφάλι μας δεν είναι βιολογικά αόρατη. 
Όταν ασχολούμαστε με την εσωτερική ομιλία ή τον εσωτερικό διάλογο, ο εγκέφαλος ενεργοποιεί πολλ
ά από τα ίδια νευρικά συστήματα που εμπλέκονται στην παραγωγή και την επεξεργασία της προφορικής γλώσσας.
Μελέτες απεικόνισης του εγκεφάλου δείχνουν ότι η εσωτερική ομιλία βασίζεται σε ένα κατανεμημένο δίκτυο περιοχών του εγκεφάλου, ιδιαίτερα στην αριστερή κάτω μετωπιαία έλικα (LIFG) και στις κροταφικές περιοχές 

Οι πιο σύνθετες εσωτερικές συνομιλίες μπορούν να ενεργοποιήσουν ένα ακόμη ευρύτερο δίκτυο που εμπλέκεται στη γλώσσα, 
τη μνήμη, 
την αυτοανασκόπηση και την κατανόηση άλλων προοπτικών.
Οι ερευνητές έχουν επίσης εντοπίσει μετρήσιμες διαφορές στη συνδεσιμότητα του εγκεφάλου, ανάλογα με τον τύπο του εσωτερικού διαλόγου που διεξάγουν τα άτομα. 
Σε μια μελέτη με λειτουργική μαγνητική τομογραφία (fMRI), ο εσωτερικός διάλογος που εκφράζει αυτοσεβασμό και αυτός που είναι αυτοκριτικός παρήγαγαν διαφορετικά μοτίβα λειτουργικής συνδεσιμότητας κατά τη διάρκεια γνωστικών εργασιών.
Πιο πρόσφατα πειράματα έχουν προχωρήσει ακόμη περισσότερο. 
Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι η σκόπιμη φαντασία μιας "πιο δυνατής" εσωτερικής φωνής παρήγαγε ισχυρότερη δραστηριότητα στις περιοχές που ελέγχουν την ομιλία σε σύγκριση με τη φαντασία μιας πιο ήπιας φωνής. 
Άλλοι ερευνητές έχουν αποκωδικοποιήσει με επιτυχία φανταστικές λέξεις από μοτίβα νευρικής δραστηριότητας.
Αυτό βοηθά να εξηγηθεί γιατί ο επαναλαμβανόμενος εσωτερικός διάλογος μπορεί να επηρεάσει την προσοχή, 
τη συναισθηματική επεξεργασία και τον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύουμε τις δικές μας εμπειρίες. 
Ο εγκέφαλος επεξεργάζεται ενεργά αυτές τις σκέψεις, αντί να τις αποθηκεύει απλώς ως άσκοπο θόρυβο φόντου.
Όλα τα στοιχεία αφορούν μοτίβα εγκεφαλικής δραστηριότητας, συνδεσιμότητας και γνωστικής λειτουργίας, ενώ οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις των διαφόρων μορφών εσωτερικού διαλόγου εξακολουθούν να μελετώνται.
Η εσωτερική μας φωνή μπορεί να είναι αθόρυβη για όλους όσους βρίσκονται γύρω μας, αλλά για τον εγκέφαλό μας αποτελεί μια πραγματική βιολογική διαδικασία.

Η πραγματική σύνδεση μεταξύ των λέξεων που χρησιμοποιούμε και του εγκεφάλου μας βασίζεται στη νευροπλαστικότητα (την ικανότητα του εγκεφάλου να προσαρμόζεται και να αλλάζει τη δομή του), και όχι σε κάποιο μαγικό φαινόμενο.

Η σκόπιμη χρήση θετικού εσωτερικού διαλόγου μειώνει την έκκριση κορτιζόλης (της ορμόνης του στρες) και ηρεμεί το νευρικό σύστημα. 

Το χρόνιο στρες αποδυναμώνει το ανοσοποιητικό, επομένως η μείωσή του βοηθά έμμεσα το σώμα.

Μελέτες με λειτουργική μαγνητική τομογραφία (fMRI) δείχνουν ότι οι θετικές επιβεβαιώσεις ενεργοποιούν περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με την αυτοαξιολόγηση και την επιβράβευση (όπως ο κοιλιακός μέσος προμετωπιαίος φλοιός).

Η επανάληψη θετικών μηνυμάτων ενισχύει την ανθεκτικότητα και βοηθά τους ανθρώπους να υιοθετούν υγιείς συνήθειες.

Ξέρω ότι είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι οι θετικές δηλώσεις μπορούν να κάνουν τη διαφορά όταν το μυαλό μας έχει κολλήσει σε έναν φαύλο κύκλο φόβου ή αμφιβολίας. 

Αλλά πίστεψέ με, η εξάσκηση, μπορεί να μας βοηθήσει να δημιουργήσουμε ένα μικρό κενό ανάμεσα σε μας και τις αγχωτικές μας σκέψεις. 

Και μερικές φορές, αυτό το κενό είναι το μόνο που χρειαζόμαστε για να απελευθερωθούμε!

Για παράδειγμα, μια μελέτη διαπίστωσε ότι οι αυτοεπιβεβαιώσεις ενεργοποιούν περιοχές του εγκεφάλου μας που σχετίζονται με την ανταμοιβή και τη θετική αξιολόγηση, συμπεριλαμβανομένου του κοιλιακού έσω προμετωπιαίου φλοιού.

Αυτό υποδηλώνει ότι οι επιβεβαιώσεις μπορούν να μας βοηθήσουν να επεξεργαστούμε και να ενσωματώσουμε θετικές αυτοπεποιθήσεις, ακόμη και όταν αντιμετωπίζουμε προκλήσεις.

Μια άλλη συναρπαστική μελέτη έδειξε ότι οι επιβεβαιώσεις μπορούν να βελτιώσουν την επίλυση προβλημάτων υπό συνθήκες στρες. 

Οι επιβεβαιώσεις μειώνουν την αντιδραστικότητα του εγκεφάλου μας στο στρες και μας βοηθούν να προσεγγίζουμε καταστάσεις με μεγαλύτερη σαφήνεια και αυτοπεποίθηση.

Στο τέλος της ημέρας, ενώ οι επιβεβαιώσεις δεν θα αντικαταστήσουν τη θεραπεία ή άλλες θεραπείες που βασίζονται σε τεκμηριωμένα στοιχεία, η έρευνα το καθιστά σαφές - είναι ένα πολύτιμο εργαλείο που μπορεί να συμπληρώσει το ταξίδι μας στην ψυχική υγεία.

Η αναδιάρθρωση του εγκεφάλου (επιστημονικά γνωστή ως νευροπλαστικότητα) δεν σημαίνει επιβεβλημένη θετική σκέψη ή τοξική θετικότητα.

Σημαίνει να συνειδητοποιήσουμε την εσωτερική μας γλώσσα και να την προσανατολίσουμε απαλά προς την ειλικρίνεια, την αποδοχή του εαυτού μας και την ευελιξία.

                 κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina-taneatisgaleras
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/26541373/
https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC3641050/

anendophasia

Σύμφωνα με τον Zaxariya Sitçin, οι Anunnaki είναι οι πεσόντες Νεφελίμ!

     Ο όρος "Νεφιλίμ" είναι σημαντικός για την καλύτερη κατανόηση της θεωρίας των αρχαίων αστροναυτών.  

Σύμφωνα, λοιπόν, με ορισμένους ερευνητές, η λέξη 'Νεφελίμ" αποδόθηκε μεταγενέστερα ως "γίγαντες", με την έννοια που δίνουμε σήμερα στη λέξη.
Ωστόσο, η εβραϊκή λέξη Nephilim συνδέεται ετυμολογικά με τη ρίζα n-p-l (πέφτω) και αποδίδεται συχνά ως "πεσμένοι" ή "εκείνοι που έπεσαν"

Ο Βρετανός Μεθοδιστής θεολόγος Adam Clarke ήταν ένας από εκείνους που μετέφρασαν τη λέξη ως "αυτοί που έπεσαν"
Μετέφρασε την λέξη "νεφιλίμ", από το nāphal/πέφτω
Ο Clarke σχολίασε επίσης πώς απέδωσαν τον όρο οι παλαιότερες μεταφράσεις:
-. Η μετάφραση των Εβδομήκοντα (Ο΄) - οι εβδομήκοντα απέδωσαν τη λέξη ως "Γίγαντες" και επεξηγεί ο Clarke πως η ελληνική λέξη παράγεται από το γῆ + γίγνομαι (οι γηγενείς / αυτοί που γεννήθηκαν από τη γη) και χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει ισχυρούς, δυνατούς ή μεγαλόσωμους ανθρώπους, αλλά όχι απαραίτητα μυθικά τέρατα.
Σύμφωνα με τον Clarke, η λέξη κάνει μια πολύ δίκαιη διάκριση μεταξύ των γιων των ανθρώπων και των γιων του Θεού. 
Ο Clarke λέει στα σχόλιά του, ότι οι Νεφιλείμ ήταν οι γιοι του Θεού, που γεννήθηκαν άνωθεν- παιδιά της βασιλείας, παιδιά του Θεού. 
-. Η μετάφραση του Ακύλα (ο Ακύλας ήταν ένας προσήλυτος στον Ιουδαϊσμό από τον Πόντο, ο οποίος έκανε μια καινούρια και πολύ κυριολεκτική ελληνική μετάφραση των Εβραϊκών Γραφών) - ο Ακύλας έχει μεταφράσει τη λέξη ως "οι πεσόντες" ή "αυτοί που έπεσαν
-. Η μετάφραση του Zaxariya Sitçin - ο συγγραφέας Zaxariya Sitçin, συνδέει τον όρο Νεφιλίμ με τους Anunnaki και υπονοεί ότι ήταν εξωγήινοι που κατέβηκαν στην Γη!

Σύμφωνα με αυτόν, οι Anunnaki ήταν μια συγκεκριμένη ομάδα Νεφιλίμ.
Ο Zecharia Sitchin (1920–2010), ο οποίος είναι ένας από τους πιο γνωστούς υποστηρικτές της θεωρίας των "αρχαίων αστροναυτών", διατύπωσε την ριζοσπαστική ερμηνεία για τους Νεφιλίμ στο πρώτο του βιβλίο The 12th Planet (1976).
Σε αντίθεση με τις άλλες ερμηνείες, ο Sitchin υποστήριξε ότι οι Νεφιλίμ ήταν εξωγήινα όντα με προηγμένη τεχνολογία.

Ποιοι ήταν οι "Υιοί του Θεού"

-. για τον Clarke ήταν οι ευσεβείς απόγονοι της γενεαλογικής γραμμής του Σηθ (η γενεαλογική γραμμή του Σηθ ή "γενεά του Σηθ" αναφέρεται στη βιβλική

καταγραφή των απογόνων του Σηθ, του τρίτου γιου του Αδάμ και της Εύας)

-. για τον Sitchin ήταν αστροναύτες/επιστήμονες των Anunnaki.

Ποιες ήταν οι "Θυγατέρες των Ανθρώπων"

-. για τον Clarke ήταν οι ασεβείς γυναίκες της γραμμής του Κάιν,

-. για τον Sitchin οι γυναίκες του γηγενούς πληθυσμού της Γης (Homo sapiens).

1. Ετυμολογική επανερμηνεία: "Αυτοί που κατέβηκαν"
Ο Sitchin αμφισβήτησε την παραδοσιακή μετάφραση της λέξης Νεφιλίμ ως "Γίγαντες" (που προέρχεται από τους εβδομήκοντα/Ο΄) η οποία υποστηρίζει ότι είναι αυτοί που γεννήθηκαν από τη Γη!
Βασιζόμενος στη ρίζα nāphal/πέφτω, όπως ο Clarke, ισχυρίστηκε ότι η ακριβής μετάφραση είναι: "Αυτοί που κατέβηκαν στη Γη" ή "Αυτοί που έπεσαν από τους ουρανούς"
2. Ταύτιση με τους "anunnaki" των Σουμερίων
Σύμφωνα με τη θεωρία του, οι Νεφιλίμ της Βίβλου ταυτίζονται πλήρως με τους Anunnaki της σουμεριακής και βαβυλωνιακής μυθολογίας (όπως περιγράφονται στο Έπος του Γκιλγκαμές και στο Ενούμα Έλις/Enūma Eliš - Το Ενούμα Ελίς/Enūma Eliš είναι το αρχαίο βαβυλωνιακό έπος της δημιουργίας, ονομασμένο από τις πρώτες του λέξεις που σημαίνουν "Όταν από ψηλά")
Οι Anunnaki ήταν κάτοικοι του 9ου/10ου πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος, του Νιμπίρου/Nibiru, ο οποίος έχει ελλειπτική τροχιά 3.600 ετών.
Ήρθαν στη Γη πριν από περίπου 450.000 χρόνια με σκοπό την εξόρυξη χρυσού για τη διάσωση της ατμόσφαιρας του πλανήτη τους.
3. Η Δημιουργία του Ανθρώπου και οι "Υιοί των Θεών"
Στο εδάφιο Γένεσις 6:1-4, όπου αναφέρεται ότι "οι υιοί του Θεού είδαν τις θυγατέρες των ανθρώπων", ο Sitchin έδωσε μια βιολογική/τεχνολογική εξήγηση:
Γενετική Μηχανική: Οι Anunnaki/Nefelim δημιούργησαν τον σύγχρονο άνθρωπο/Homo sapiens συνδυάζοντας το δικό τους DNA με αυτό των πρωτόγονων ανθρωπιδών της Γης/Homo erectus, ώστε να δημιουργήσουν μια εργατική φυλή.
επιμειξία: Αργότερα, μέλη των Nefelim διασταυρώθηκαν φυσικά με τις γυναίκες των ανθρώπων, δημιουργώντας υβριδικούς απογόνους (τους "ισχυρούς" και "ονομαστούς" άνδρες της αρχαιότητας).
4. Κριτική από την Ακαδημαϊκή Κοινότητα
Οι θεωρίες του Sitchin απορρίπτονται καθολικά από γλωσσολόγους, ασσυριολογους και ιστορικούς:
Μεταφραστικά Λάθη: Ειδικοί στις αρχαίες ανατολικές γλώσσες (όπως ο Dr. Michael S. Heiser) έχουν αποδείξει ότι οι μεταφράσεις του Sitchin στη σουμεριακή και την εβραϊκή είναι αυθαίρετες και δεν βασίζονται σε κανόνες της γραμματικής.
Υπάρχουν όμως μελετητές, οι οποίοι επισημαίνουν πως σύμφωνα με το Βιβλίο του Ενώχ, ήταν όντως οι εκπεσόντες άγγελοι που έδωσαν τις απαγορευμένες πληροφορίες στους ανθρώπους και τιμωρήθηκαν από τον Θεό και καταδικάστηκαν να ζήσουν στη Γη σε μια φυλακή της οποίας η τοποθεσία είναι άγνωστη. 
Εδώ βλέπουμε τους πεσμένους αγγέλους ως ζωντανά όντα που έρχονται από τον ουρανό στη Γη, όπως ακριβώς και οι Anunnaki, αυτοί που κατέβηκαν από τους ουρανούς. 
Και βέβαια υπάρχουν ερευνητές που λένε πως τα ιερά βιβλία είναι εμπνευσμένα πλήρως από τα Σουμεριακά κείμενα. 
Όλες οι κύριες ιστορίες σχετικά με τους ανθρώπους προέρχονται από αυτά τα αρχαία κείμενα. 
Δεδομένου ότι η προέλευση είναι τα Σουμεριακά κείμενα, καταλήγουμε στο ερώτημα "Ποιοι ήταν αυτοί οι έκπτωτοι/πεσμένοι αγγέλοι";
Είναι οι λεγόμενοι Anunnaki, αυτοί που ήρθαν στη Γη για το δικό τους πρόγραμμα, αλλά στη συνέχεια έπρεπε να δημιουργήσουν τον άνθρωπο με γενετική μηχανική. 
Μπορεί να μοιάζει με επιστημονική φαντασία, αλλά είναι πιο πιθανό από άλλες θεωρίες!

              επίλογος

Νεφελίμ/Nephilim - τελικά οι Νεφελίμ/Nephilim είναι μυστηριώδεις μορφές, που αναφέρονται σε αρχαίες παραδόσεις και κυρίως στη Γένεση 6:1-4. 

Παρουσιάζονται ως "γίγαντες" ή ισχυροί άνδρες της αρχαιότητας, συνδεδεμένοι με την ένωση των "υιών του Θεού" με τις "θυγατέρες των ανθρώπων"

Η ακριβής ταυτότητά τους είναι αμφιλεγόμενη ήδη από την αρχαιότητα, διάφορες παραδόσεις τούς θεωρούν είτε γιγάντιους ανθρώπους είτε απογόνους υπερφυσικών όντων.

Anunnaki - τελικά οι Anunnaki είναι ομάδα θεοτήτων της αρχαίας Μεσοποταμίας εμφανίζονται σε σφηνοειδή κείμενα των Σουμερίων και των  Ακκάδιων με διαφορετικούς ρόλους και σημασία ανά εποχή. 

Σε κάποιες παραδόσεις οι Anunnaki παρουσιάζονται ως εξωγήινοι και οι Νεφελίμ ως απόγονοι ή αποτέλεσμα της παρουσίας τους στη Γη.

                                     κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina
 5ο
https://romantic-circles.org/editions/southey_letters/node/18856

o απαγορευμένος πλανήτης/ανάμεσα σε δύο κόσμους - πως είχα "δει" την εμβληματικότερη ταινία επιστημονικής φαντασίας

Η εμβληματικότερη ταινία επιστημονικής φαντασίας "Απαγορευμένος Πλανήτης/Forbidden Planet", κυκλοφόρησε το 1956.

Ηταν η ταινία που μας σύστησε τον Robby το ρομπότ, ένα από τα πιο διάσημακαι αναγνωρίσιμα ρομπότ του σινεμά.
Αποτέλεσε τεράστια έμπνευση για τη δημιουργία του μετέπειτα Star Trek.
Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι: 

Leslie Nielsen,
Walter Pidgeon
Anne Francis
Warren Stevens
Robby the Robot

    ο απαγορευμένος Πλανήτης μέσα από τα δικά μου μάτια

Ένα διαστημόπλοιο φτάνει στον πλανήτη Altair IV, πολλά έτη φωτός μακριά από τη Γη.

Η αποστολή του είναι να ανακαλύψει τι απέγινε μια προηγούμενη επιστημονική αποστολή, από την οποία δεν έχει υπάρξει καμία επικοινωνία εδώ και χρόνια.

Στην επιφάνεια του πλανήτη βρίσκουν έναν παράξενο, σχεδόν μαγικό κόσμο.

Μόνο ένας άνθρωπος έχει απομείνει ζωντανός: ο Dr. Edward Morbius, ένας ιδιοφυής επιστήμονας, μαζί με την κόρη του, Altaira και τον Robby, ένα εκπληκτικά προηγμένο ρομπότ.

Ο Morbius τους προειδοποιεί να φύγουν.

Δεν είναι απλώς ότι ο πλανήτης είναι επικίνδυνος.

Κάτι βρίσκεται εκεί κάτω.

Κάτω από την επιφάνεια του Altair IV υπάρχουν τα κατάλοιπα ενός πανάρχαιου πολιτισμού, των Krell. 

Ήταν ένας πολιτισμός τόσο προηγμένος ώστε είχε καταργήσει την ανάγκη για μηχανές που χειρίζονται ύλη - οι Krell είχαν φτάσει στην ικανότητα να μετατρέπουν τη σκέψη σε πραγματικότητα.

Και τότε η ταινία αρχίζει να μετακινείται από την επιστημονική φαντασία στη φιλοσοφία.

Οι άνθρωποι που έφτασαν στον πλανήτη πιστεύουν ότι αναζητούν έναν εξωτερικό εχθρό. Σιγά-σιγά όμως αποκαλύπτεται ότι ο πραγματικός εχθρός δεν βρίσκεται έξω από τον άνθρωπο.

Βρίσκεται μέσα του.

Ο Morbius έχει αποκτήσει πρόσβαση στην τεχνολογία των Krell και έχει αυξήσει δραματικά τη νοητική του ικανότητα. 

Όμως η ίδια τεχνολογία έχει μια τρομακτική ιδιότητα - μπορεί να δώσει υλική υπόσταση όχι μόνο στις συνειδητές σκέψεις, αλλά και στις κρυφές, απωθημένες επιθυμίες και στα σκοτεινά ένστικτα.

Κάτι που ο άνθρωπος δεν γνωρίζει ότι σκέφτεται μπορεί να γίνει πραγματικό.

Κάτι που δεν παραδέχεται ότι επιθυμεί μπορεί να αποκτήσει σώμα.

Κάτι που έχει θάψει βαθιά μέσα του μπορεί να βγει από το σκοτάδι και να αρχίσει να κινείται στον κόσμο.

Και έτσι εξηγείται το αίνιγμα του πολιτισμού των Krell.

Δεν καταστράφηκαν επειδή κάποιος εξωτερικός εχθρός ήταν ισχυρότερος από αυτούς.

Καταστράφηκαν από τον ίδιο τους τον εαυτό.

Η ανώτερη νοημοσύνη τους, η τεχνολογική τους παντοδυναμία και η ικανότητά τους να πραγματοποιούν τη σκέψη τους δεν μπόρεσαν να εξουδετερώσουν εκείνο το αρχαιότερο κομμάτι της ύπαρξής τους που κρυβόταν κάτω από τον πολιτισμό και τη λογική.

Η ταινία δανείζεται ουσιαστικά εδώ την ιδέα του "id" του Freud — του αρχέγονου, ασυνείδητου τμήματος του ανθρώπου που περιέχει επιθυμίες, παρορμήσεις και ένστικτα.

Και θέτει ένα ερώτημα που παραμένει εκπληκτικά σύγχρονο:

Τι θα συμβεί αν η νοημοσύνη μας γίνει τόσο ισχυρή ώστε να μπορεί να πραγματοποιεί κάθε σκέψη μας, πριν ακόμη καταλάβουμε τι πραγματικά σκεφτόμαστε;

Ο Robby, αντίθετα, αποτελεί μια θαυμάσια αντιστροφή.

Είναι μηχανή, αλλά δεν είναι το τέρας.

Είναι δημιούργημα ανθρώπινης νοημοσύνης, αλλά συμπεριφέρεται με λογική, αυτοσυγκράτηση και σχεδόν ηθική συνέπεια. 

Μπορεί να υπολογίζει, 

να κατασκευάζει, 

να υπηρετεί και να προστατεύει — αλλά δεν έχει τις σκοτεινές ανθρώπινες παρορμήσεις που οδηγούν τον Morbius στην καταστροφή.

Και εδώ βρίσκεται ίσως η πιο ενδιαφέρουσα φιλοσοφική αντιστροφή της ταινίας: ο άνθρωπος φοβάται τη μηχανή επειδή πιστεύει ότι η νοημοσύνη της μπορεί να γίνει επικίνδυνη.

Η Forbidden Planet όμως προτείνει κάτι διαφορετικό: ίσως η επικίνδυνη δύναμη δεν είναι η νοημοσύνη, αλλά αυτό που κρύβεται μέσα σε εκείνον που την κατέχει.

Οι Krell είχαν σχεδόν θεϊκή τεχνολογία.

Ο Morbius αποκτά ένα μέρος της.

Ο Robby έχει εκπληκτική τεχνητή νοημοσύνη.

Κι όμως, ο μεγαλύτερος κίνδυνος παραμένει κάτι πολύ παλαιότερο από όλα αυτά:

ο ίδιος ο άνθρωπος.

Και ίσως γι' αυτό η ταινία παραμένει τόσο σημαντική στην ιστορία της επιστημονικής φαντασίας. 

Δεν είναι τελικά μια ταινία για έναν απαγορευμένο πλανήτη.

Είναι μια ταινία για το απαγορευμένο μέρος του ανθρώπινου εαυτού.

Εκείνο που βρίσκεται κάτω από τη συνείδηση.

Εκεί όπου κατοικούν οι σκέψεις που δεν ομολογούμε ούτε στον εαυτό μας.

Και η ταινία αφήνει να αιωρείται μια ανατριχιαστική ιδέα:

Όσο μεγαλύτερη γίνεται η δύναμη της νοημοσύνης, τόσο σημαντικότερο γίνεται το ερώτημα όχι "τι μπορεί να κάνει;", αλλά "ποιος είναι αυτός που σκέφτεται;"

                                  κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

                                                                                                                          athinorama

πως εγώ είχα "δει" πριν πολλά-πολλά χρόνια το Terminator 2

και, ναι...η ανθρωπότητα κινδυνεύει από τον άνθρωπο και όχι από την τεχνική νοημοσύνη!

Στις 4 Αυγούστου 1997, το νέο στρατηγικό αμυντικό σύστημα Skynet* τίθεται σε λειτουργία. 
Οι ανθρώπινες αποφάσεις αποσύρονται από τη στρατηγική άμυνα και το σύστημα αρχίζει να μαθαίνει με γεωμετρική ταχύτητα. 
Στις 29 Αυγούστου, στις 2:14 π.μ., ώρα Ανατολικής Ακτής, το Skynet αποκτά αυτοσυνείδηση. 

Οι άνθρωποι, πανικόβλητοι, επιχειρούν να το απενεργοποιήσουν — όμως είναι ήδη αργά.
Το Skynet αντιλαμβάνεται την προσπάθεια ως επίθεση και αντεπιτίθεται. 
Εκτοξεύει πυραύλους εναντίον στόχων στη Ρωσία, γνωρίζοντας ότι η ρωσική αντεπίθεση θα εξαλείψει τους εχθρούς του στις Ηνωμένες Πολιτείες. 
Έτσι αρχίζει η Ημέρα της Κρίσης -  ένας πυρηνικός πόλεμος που σκοτώνει δισεκατομμύρια ανθρώπους και οδηγεί τελικά στον πόλεμο ανάμεσα στην ανθρωπότητα και τις μηχανές.
               *στην ταινία, το σύστημα Skynet, αναπτύχθηκε από την Cyberdyne Systems υπό την καθοριστική συμβολή του Miles Dyson...
           ...ποιες οι εντυπώσεις μου από όταν, πριν πολλά-πολλά χρόνια είχα δει το Terminator 2  ...

Το παράδοξο λοιπόν, είναι πως το Skynet δεν γεννήθηκε ως εχθρός της ανθρωπότητας. 
Ο άνθρωπος του έδωσε τη δύναμη να αποφασίζει και όταν εκείνο απέκτησε συνείδηση, ο άνθρωπος έγινε για πρώτη φορά το εμπόδιο που έπρεπε να εξουδετερωθεί. 
Η καταστροφή δεν αρχίζει όταν η μηχανή επαναστατεί - αρχίζει νωρίτερα, όταν ο άνθρωπος αποφασίζει να παραδώσει στη μηχανή την ευθύνη της απόφασης.
Στην καρδιά του Terminator 2, για μένα, βρίσκεται ένα ερώτημα που είναι πολύ μεγαλύτερο από την ίδια την ταινία - τι συμβαίνει όταν ο άνθρωπος δημιουργεί μια νοημοσύνη ικανή να αποφασίζει για τη ζωή και τον θάνατο και ύστερα ανακαλύπτει ότι δεν μπορεί πλέον να αποφασίσει ο ίδιος;

Το πιο τρομακτικό στοιχείο του Terminator 2 δεν είναι ότι μια μηχανή αποκτά αυτοσυνείδηση. 

Είναι ότι οι άνθρωποι της παραδίδουν οι ίδιοι την ανθρώπινη απόφαση.

Για αυτό η Sarah Connor, ο John  και ο T-800 προσπαθούν να αλλάξουν την ιστορία καταστρέφοντας, ΟΧΙ το Skynet, αλλά τον ίδιο τον δρόμο που οδηγεί στη δημιουργία του Skynet. 

Η Sarah Connor, δεν πολεμά απλώς μια μηχανή. 

Πολεμά την ανθρώπινη απόφαση να δημιουργήσει έναν κόσμο όπου η μηχανή θα ΑΠΟΦΑΣΊΖΕΙ αντί για τον άνθρωπο...

Γι' αυτό ο Miles Dyson γίνεται τόσο σημαντικός στην ιστορία - δεν είναι απλώς "ο δημιουργός της μηχανής", αλλά ο άνθρωπος που βρίσκεται στο σημείο όπου η ανθρώπινη ευφυΐα συναντά για πρώτη φορά την πιθανότητα να δημιουργήσει κάτι που θα ξεπεράσει τον έλεγχό της.
   Στο Terminator 2, το μέλλον δεν παρουσιάζεται ως κάτι που απλώς περιμένει να συμβεί, αλλά ως μια μοίρα που ο άνθρωπος μπορεί ακόμη να αλλάξει.
Ένα παιδί, ο John Connor, προορίζεται να γίνει ο ηγέτης της ανθρωπότητας στον πόλεμό της εναντίον των μηχανών. 
Η μητέρα του,  Sarah Connor, έχει μεταμορφωθεί από τον φόβο και τη γνώση του μέλλοντος. Κουβαλά μέσα της την πεποίθηση ότι η καταστροφή πλησιάζει και ότι η ίδια πρέπει να προστατεύσει τον γιο της -  ακόμη κι αν αυτό σημαίνει να γίνει σκληρή, αδίστακτη και σχεδόν πολεμίστρια.
Μια μηχανή επιστρέφει από το μέλλον για να σκοτώσει τον Τζον, ενώ μια άλλη, παλαιότερη μηχανή επιστρέφει για να τον προστατεύσει.
Η  Sarah Connor, αρχικά καχύποπτη, βρίσκεται αντιμέτωπη όχι μόνο με τις μηχανές αλλά και με το ίδιο της το πεπρωμένο. 

Στο πρόσωπο του John βλέπει το μέλλον της ανθρωπότητας· και στην προστατευτική μηχανή έναν απρόσμενο καθρέφτη της δικής της αποστολής ως μητέρας.
Έτσι, η μηχανή που κάποτε ήταν σύμβολο του φόβου γίνεται προστάτης ενός παιδιού. Και μέσα από τη σχέση τους γεννιέται ένα παράδοξο βαθιά ανθρώπινο: μπορεί μια μηχανή να μάθει τι σημαίνει άνθρωπος, ενώ ο άνθρωπος κινδυνεύει να γίνει μηχανή;

μπορεί μια μηχανή να μάθει τι σημαίνει άνθρωπος, ενώ ο άνθρωπος κινδυνεύει να γίνει μηχανή;

Η Sarah Connor βρίσκεται στο κέντρο αυτού του ερωτήματος. 

Παλεύοντας να αλλάξει το μέλλον, αναγκάζεται να αντιμετωπίσει και τη δική της εμμονή με τη βία. 

Η μητρότητα γίνεται γι’ αυτήν μια μορφή αντίστασης στη μοίρα, αλλά και ένα βάρος - πόσο μακριά μπορεί να φτάσει κανείς για να σώσει εκείνον που αγαπά;
-. ελεύθερη βούληση, 

-. βία,

-. ευθύνη της δημιουργίας. 

   και, ναι...η καταστροφή δεν είναι αναπόφευκτη - είναι αποτέλεσμα ανθρώπινων επιλογών. 

     και, ναι...το μέλλον δεν είναι γραμμένο στην πέτρα - μπορεί να αλλάξει, αν αλλάξει ο άνθρωπος.
     και, ναι...η ανθρωπιά δεν είναι απαραίτητα αυτό με το οποίο γεννιόμαστε - είναι αυτό που επιλέγουμε να γίνουμε. 

Και στο Terminator 2 η Sarah Connor, περισσότερο από όλους, παλεύει να επιλέξει ένα μέλλον στο οποίο ο άνθρωπος δεν θα καταστρέψει τον ίδιο του τον εαυτό.

     και, ναι...η ανθρωπότητα κινδυνεύει από τον άνθρωπο και όχι από την τεχνική νοημοσύνη!

      κείμενο και επιμέλεια κειμένου : ntina

Περί διαστάσεων...

Η υλοποίηση της ύπαρξής μας δεν έρχεται από αυτό το τρισδιάστατο σύμπαν που εμείς μπορούμε με τις αισθήσεις μας να αντιληφθούμε γύρω μας. 
Η υλοποίησή μας έρχεται από μέσα μας… 
Τα κύτταρά μας, τα μόρια που τα αποτελούν, τα άτομα, τα ηλεκτρόνια και τα πρωτόνια που αποτελούν τα άτομα των κυττάρων μας, όλος αυτός ο κόσμος (κβάντα) βρίσκεται μέσα μας και από εκεί μέσα μας συνεχώς ανανεώνεται, δίχως εμείς να αντιλαμβανόμαστε κάτι…
Όλα αυτά τα κβάντα που αποτελούν το υλικό μας σώμα (υποατομικά σωματίδια) αναβοσβήνουν ασταμάτητα μέσα μας αλλάζοντας συνεχώς κατάσταση ανάλογα με τον τρόπο που εμείς σκεπτόμαστε και νιώθουμε… 
Το μέλλον είναι μέσα μας, όχι έξω από εμάς.
Αν αυτό μπορέσουμε να το αντιληφθούμε, θα καταλάβουμε πως και τις διαστάσεις πρέπει να τις αναζητήσουμε μέσα μας και όχι έξω από εμάς. 
Μπαίνοντας μέσα μας, όλο και πιο βαθιά, οι τρεις πρώτες διαστάσεις που εύκολα αντιλαμβανόμαστε τελειώνουν στη κατανόηση των κβάντων που αποτελούν το «σώμα μας» σαν υλικά σωματίδια (τρισδιάστατα). 
Πιο μέσα καταλαβαίνουμε πως το βαθύ μέλλον αυτών των σωματιδίων είναι αδύνατον να το αντιληφθούμε και σ΄ αυτό το βαθύ μέλλον υπάρχουν όλες οι πιθανότητες της δημιουργίας τους…
Αν αυτό το βαθύ μέλλον είναι απλά μόνον η τέταρτη διάσταση (χρόνος), τότε η υλοποίηση θα ήταν σταθερή και προκαθορισμένη, πράγμα που δεν συμβαίνει. 
Γνωρίζουμε πως τόσο η συναισθηματική μας κατάσταση όσο και εξωτερικοί παράγοντες την επηρεάζουν. 
Αυτό σημαίνει πως το μέλλον δεν σταματάει στη τέταρτη διάσταση, αλλά υπάρχουν πίσω της και άλλες διαστάσεις πιο χαοτικές που περιέχουν πολύ περισσότερες πληροφορίες και πιθανότητες υλοποίησης.
Με αυτό το σκεπτικό, αμφιβάλω αν οι διαστάσεις είναι μόνον 10, 11,   ή 26 όπως πολλοί φυσικοί υποστηρίζουν μαλώνοντας μεταξύ τους. 
Προσωπικά πιστεύω πως είναι άπειρος ο αριθμός τους και οδηγεί στην Πηγή της δημιουργίας… 
Εκεί απ΄ όπου ξεκινάει και η υλοποίησή μας. 
Τολμάω να διατυπώσω την άποψή μου κι ας κατηγορηθώ από τους αγαπητούς φυσικούς γι αυτή την τόλμη μου...
Με αγάπη
dr. Ελένη Τσουκαλή: https://lenahealth.blogspot.com/2023/10/2.html#more

O Dante Alighieri συνδέει άρρηκτα τα παιδιά με την απόλυτη αθωότητα - για να φτάσει κανείς στον παράδεισο πρέπει να κοιτάξει τον κόσμο με μάτια γεμάτα θαυμασμό σαν των μικρών παιδιών!

Στον Παράδεισο (Paradiso) της Θείας Κωμωδίας, η παιδική ηλικία και η αθωότητα δεν είναι απλά διακοσμητικά στοιχεία, αλλά κατέχουν κεντρική θεολογική και ποιητική θέση.
Ο Δάντης ανατρέπει τις αντιλήψεις της εποχής του, τοποθετώντας τα παιδιά στο υψηλότερο σημείο του Ουρανού, ακριβώς δίπλα στον Θεό.
Στο 32ο Άσμα, ο Δάντης φτάνει στον Εμπύρειο Ουρανό, όπου οι ψυχές των δικαίων σχηματίζουν ένα τεράστιο, φωτεινό Λευκό Ρόδο.

Ο Άγιος Βερνάρδος εξηγεί στον Δάντη ότι το κάτω μισό του Ρόδου καταλαμβάνεται εξ ολοκλήρου από τις ψυχές των νηπίων, που πέθαναν πριν προλάβουν να κάνουν ελεύθερες επιλογές στη ζωή.

Ο Δάντης περιγράφει τον παιδικό παράδεισο με μοναδική τρυφερότητα και σημειώνει ότι αν κανείς κοιτάξει προσεκτικά και ακούσει τις φωνές τους, μπορεί να καταλάβει ότι πρόκειται για παιδιά "από τα πρόσωπά τους και από τις παιδικές φωνούλες τους, που αντηχούν στον Παράδεισο"

Ο Δάντης τονίζει ότι η θεία βούληση είναι κυρίαρχη και η αθωότητα των παιδιών είναι το πιο καθαρό "δοχείο" για να δεχτεί το θείο φως.

Για τον Δάντη, η παιδική αθωότητα είναι η απόλυτη πνευματική κατάσταση.

Καθώς ο άνθρωπος μεγαλώνει, η απληστία και η διαφθορά της κοινωνίας λερώνουν την ψυχή του.

                      Η Βεατρίκη...

Η σύνδεση της Βεατρίκης με την παιδική ηλικία είναι δομική και καθοριστική για ολόκληρο το έργο του Δάντη.

Η Βεατρίκη μπαίνει στη ζωή του Δάντη όταν και οι δύο βρίσκονται στην παιδική ηλικία. 

Στη Vita Nuova, ο Δάντης γράφει ότι ήταν μόλις εννέα ετών όταν την αντίκρισε για πρώτη φορά, κι εκείνη ήταν επίσης στην αρχή του ένατου έτους της.

Ο Δάντης περιγράφει ότι μόλις την είδε, το "πνεύμα της ζωής" μέσα του τρόμαξε και ανασκίρτησε, συνειδητοποιώντας ότι αυτή η παιδική μορφή θα κυβερνούσε για πάντα την ψυχή του. 

Για τον Δάντη, η Βεατρίκη δεν είναι απλώς μια γυναίκα, αλλά η ενσάρκωση της θείας χάρης και της απόλυτης καθαρότητας.

Όταν ο Δάντης χάνεται στο "σκοτεινό δάσος" της αμαρτίας στην αρχή της Θείας Κωμωδίας, έχει ουσιαστικά χάσει την παιδική του αθωότητα.

Η επανένωσή του με τη Βεατρίκη στον Επίγειο Παράδεισο (στο τέλος του Καθαρτηρίου) λειτουργεί σαν μια επιστροφή σε εκείνη την αρχική, αγνή κατάσταση των εννέα τους χρόνων. 

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους στον Παράδεισο, η σχέση τους παίρνει συχνά τη μορφή μητέρας και μικρού παιδιού. 

Όταν ο Δάντης ξαφνιάζεται ή φοβάται από τα ουράνια θεάματα, στρέφεται προς τη Βεατρίκη "όπως το μικρό παιδί που τρέχει πάντα εκεί όπου έχει τη μεγαλύτερη εμπιστοσύνη"

Η Βεατρίκη τον κοιτάζει "με τα μάτια που μια μητέρα κοιτάζει το παιδί της που παραμιλάει στον πυρετό".

Και είναι η Βεατρίκη που θρηνεί για το πώς η πίστη και η αθωότητα βρίσκονται πλέον μόνο στα μικρά παιδιά (Fede e innocenza son reperte solo ne’ parvoletti). 

Και είναι η Βεατρίκη που στο Άσμα του Παραδείσου εξαπολύει μια δριμύτατη ηθική επίθεση εναντίον της ανθρώπινης απληστίας και της διαφθοράς της κοινωνίας. 

"Η πίστη και η αθωότητα βρίσκονται μόνο στα μικρά παιδιά· έπειτα, και τα δύο πετούν μακριά πριν προλάβουν τα μάγουλα να καλυφθούν"

Και συμπληρώνει, με πικρία ότι το παιδί που ακόμα τραυλίζει αγαπά και ακούει τη μητέρα του, αλλά μόλις μεγαλώσει και μάθει να μιλάει, εύχεται να τη δει στον τάφο.

Με αυτή τη σκληρή εικόνα, η Βεατρίκη θέλει να δείξει πώς η ανθρώπινη φύση, ενώ γεννιέται αγνή και με καλές προθέσεις, διαφθείρεται ολοκληρωτικά από την κοινωνία καθώς μεγαλώνει. 

Αποδίδει μάλιστα αυτή την κατάντια στο γεγονός ότι δεν υπάρχει πλέον κανείς στη Γη για να κυβερνήσει σωστά, με αποτέλεσμα η ανθρώπινη οικογένεια να παραστρατεί.

Στον Δάντη, τα παιδιά δεν είναι απλώς "κάτι που μας έμεινε από τον παράδεισο", αλλά ο ίδιος ο Παράδεισος στην πιο αγνή του μορφή. 

Η αθωότητά τους είναι το μέτρο σύγκρισης για την πνευματική καθαρότητα που πρέπει να επανεύρει ο ενήλικος άνθρωπος για να δει τον Θεό.

Η Βεατρίκη είναι ο συνδετικός κρίκος του Δάντη με την παιδική ηλικία επειδή εκείνη ορίζει την αφετηρία της πνευματικής του πορείας. 

Είναι η παιδική ανάμνηση που έγινε αιώνιος οδηγός, θυμίζοντάς του ότι για να φτάσει κανείς στον Παράδεισο, πρέπει να κοιτάξει τον κόσμο με τα ίδια αγνά, γεμάτα θαυμασμό μάτια που είχε όταν ήταν εννέα ετών!

       κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina

Η αποθέωση της μετριότητας - Umberto Eco: η μαζική κουλτούρα λατρεύει τον καθρέφτη της.

Δεν απαιτείται καμία προσπάθεια από το κοινό: οι τηλεθεατές αγαπούν προσωπικότητες που δεν έχουν πετύχει περισσότερα από τους ίδιους, καθώς αισθάνονται ότι βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο. 

Αυτό δημιουργεί ένα αίσθημα ευεξίας, καθώς ο τηλεθεατής βλέπει σε αυτούς, το δικό του πορτρέτο και δεν ντρέπεται.
Αντίθετα, αντλεί από αυτό ένα αίσθημα ευεξίας: "Αφού τα κατάφερε εκείνος, που είναι έτσι, τότε μπορώ να τα καταφέρω κι εγώ"

Η παραπάνω παράγραφος είναι, σε ελεύθερη απόδοση, από το διάσημο δοκίμιό του Umberto Eco με τίτλο
"Fenomenologia di Mike Bongiorno" του 1961 το οποίο αργότερα συμπεριλήφθηκε στη συλλογή κειμένων του "Diario minimo" το 1963.
Στο συγκεκριμένο κείμενο, ο Ιταλός σημειολόγος και συγγραφέας Umberto Eco αναλύει το φαινόμενο της μαζικής τηλεόρασης μέσα από την προσωπικότητα του Mike Bongiorno, ο οποίος ήταν ο πιο δημοφιλής παρουσιαστής τηλεπαιχνιδιών της εποχής στην Ιταλία.

Ο Umberto Eco εξηγεί πώς η τηλεόραση, αντί να προβάλλει άριστα ή απρόσιτα πρότυπα, εξιδανικεύει τη μετριότητα.

...μερικά λόγια ακόμα
Το δοκίμιο "Η φαινομενολογία του Mike Bongiorno" είναι γεμάτο από καυστικές, ειρωνικές αλλά και βαθιά κοινωνιολογικές παρατηρήσεις.
Ο Umberto Eco ανατέμνει με χειρουργική ακρίβεια τη μαζική κουλτούρα, χρησιμοποιώντας τον παρουσιαστή ως το απόλυτο σύμβολο της τηλεοπτικής μετριότητας.
Και αναφέρω μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα που αναδεικνύουν τη σκέψη του.
1. Η αποθέωση της μετριότητας
ο Mike Bongiorno πείθει το κοινό, με ένα ζωντανό και θριαμβευτικό παράδειγμα, για την αξία της μετριότητας.
Δεν προκαλεί συμπλέγματα κατωτερότητας παρόλο που προσφέρεται ως είδωλο, και το κοινό τον ανταμείβει, ευγνώμον, αγαπώντας τον.
2. Η απουσία πνευματικής προσπάθειας
Ο Mike Bongiorno δεν λέει ποτέ κάτι που να μην είναι άμεσα κατανοητό από οποιονδήποτε...
Δεν επιδεικνύει καμία πνευματική ανωτερότητα, ούτε καν την ελάχιστη που θα μπορούσε να προκύψει από μια τυχαία ανάγνωση βιβλίου.
Αντιπροσωπεύει έναν άνθρωπο που δεν έχει καμία ανάγκη να μορφωθεί για να νιώθει εντάξει με τον εαυτό του.
3. Η έλλειψη χαρίσματος ως... χάρισμα
Δεν είναι προικισμένος με υπερβολική γοητεία, δεν είναι ιδιαίτερα όμορφος, ούτε καν ασυνήθιστα έξυπνος.
Είναι η προσωποποίηση του μέσου ανθρώπου.
Σε αυτόν, καμία ποιότητα δεν οδηγεί στην υπερβολή, κανένα ελάττωμα δεν προκαλεί σκάνδαλο.
4. Η γλώσσα της κοινοτοπίας
ο Mike Bongiorno μιλάει μια βασική, απλοποιημένη γλώσσα.
Αποφεύγει τις μεταφορές, δεν χρησιμοποιεί ποτέ διφορούμενες λέξεις, δεν κάνει χιούμορ που απαιτεί δεύτερη σκέψη.
Η ομιλία του είναι ένας θρίαμβος του κλισέ και της κοινοτοπίας.
5. Ο σεβασμός του "συστημικού" ανθρώπου
Ο άνθρωπος που είναι απόλυτα προσαρμοσμένος και χειραγωγημένος από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι, στο βάθος, ανάμεσα σε όλους τους ομοίους του, ο πιο σεβαστός.
...γιατί, κατά την γνώμη μου, αυτό το κείμενο θεωρείται προφητικό;
Αν και γράφτηκε το 1961, η ανάλυση του Umberto Eco δεν αφορούσε απλώς έναν Ιταλό παρουσιαστή. 

Περιέγραψε τον μηχανισμό με τον οποίο λειτουργεί η pop κουλτούρα,
τα reality shows και, σήμερα, οι social media influencers.
Η ιδέα ότι "αγαπάμε αυτόν που μας μοιάζει και δεν μας κάνει να νιώθουμε μειονεκτικά" αποτελεί τη βάση της σύγχρονης βιομηχανίας του θεάματος.
Η θεωρία αυτή του Umberto Eco για τη "Φαινομενολογία του Mike Bongiorno" βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή της στα σημερινά social media (TikTok, Instagram, YouTube), καθώς ο μηχανισμός της "αποθέωσης του μέσου ανθρώπου" παραμένει ο ίδιος, αλλά με τεράστια γεωμετρική πρόοδο.
...η θεωρία του Umberto Eco εφαρμόζεται σήμερα σε τρεις βασικούς άξονες:
1. Από τον "μέσο παρουσιαστή" στον "Relatable Influencer"
Ο Umberto Eco έγραφε ότι ο τηλεθεατής αγαπά τον παρουσιαστή επειδή είναι "ακριβώς σαν αυτόν"
Σήμερα, η πιο ισχυρή λέξη στο μάρκετινγκ των social media είναι το relatability (η ικανότητα να ταυτίζεσαι με κάποιον).
Οι κορυφαίοι influencers συχνά δεν ξεχωρίζουν για κάποιο σπάνιο ταλέντο, αλλά επειδή δείχνουν την καθημερινότητά τους: τις αποτυχίες τους,
το ακατάστατο δωμάτιό τους ή τις κοινές τους ανησυχίες.
Το κοινό τους ακολουθεί γιατί νιώθει ότι θα μπορούσαν να είναι φίλοι τους
2. Η κουλτούρα του "αφού τα κατάφερε αυτός, μπορώ κι εγώ"
Η φράση του Umberto Eco για το αίσθημα ευεξίας του τηλεθεατή αποτελεί το καύσιμο της Creator Economy (της οικονομίας των δημιουργών περιεχομένου).
Βλέποντας απλούς ανθρώπους να γίνονται διάσημοι και πλούσιοι μέσα από ένα βίντεο στο δωμάτιό τους, ο χρήστης σκέφτεται: "Αφού τα κατάφερε εκείνος, που δεν έχει κάποια ιδιαίτερη γνώση ή ταλέντο, μπορώ να το κάνω κι εγώ"
Αυτό μειώνει τα συμπλέγματα κατωτερότητας και ωθεί εκατομμύρια ανθρώπους να γίνουν οι ίδιοι δημιουργοί.
3. Ο αλγόριθμος ως "δικαστής της μετριότητας"
Στην εποχή του Umberto Eco, η τηλεόραση επέλεγε τη μετριότητα για να αρέσει στη μάζα. 

Σήμερα, τη δουλειά αυτή την κάνει ο αλγόριθμος.
Τα posts και τα βίντεο που γίνονται viral είναι συνήθως εκείνα που χρησιμοποιούν απλή γλώσσα,
κλισέ,
χιούμορ εύκολης κατανόησης και κοινότυπα concepts.
Η υπερβολική εξειδίκευση ή η πνευματική πολυπλοκότητα συχνά "τιμωρούνται" με χαμηλή απήχηση, ακριβώς επειδή απαιτούν προσπάθεια από τον χρήστη που κάνει scrolling.

...επίλογος
Ο Mike Bongiorno του 1961 ήταν ο πρόδρομος του σύγχρονου influencer.
Η μόνη διαφορά είναι ότι τότε υπήρχε ένας Mike σε μία οθόνη, ενώ σήμερα υπάρχουν εκατομμύρια Mike στις οθόνες των κινητών μας, που επιβεβαιώνουν καθημερινά την πρόβλεψη του Umberto Eco: η μαζική κουλτούρα λατρεύει τον καθρέφτη της!

                     κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina