
...ενώ όλοι συζητούν για την Οδύσσεια του Christopher Nolan εγώ θυμήθηκα την Τροία του Wolfgang Petersen!
Peter O'Toole/Πρίαμος - Brad Pit/Αχιλλέας - η αριστουργηματική σκηνή που έμεινε στην ιστορία
Ο Peter O'Toole, ο οποίος υποδύθηκε τον βασιλιά Πρίαμο της Τροίας στην υπερπαραγωγή του 2004, είχε χαρακτηρίσει την εμπειρία του ως μια τεράστια αποτυχία/disaster και είχε εκφράσεις δημόσια τις ενστάσεις του για τις επιλογές του σκηνοθέτη Wolfgang Petersen.
Οι λόγοι πίσω από αυτή την έντονη κριτική δεν ήταν απλώς προσωπικές διαφωνίες, αλλά κυρίως καλλιτεχνικές και φιλολογικές, οι οποίες συνοψίζονται στα εξής βασικά σημεία:
-. Απουσία σκηνοθετικού οράματος και αδυναμία στο σετ
Ο Peter O'Toole, μια θρυλική φυσιογνωμία του κινηματογράφου με τεράστια εμπειρία, θεωρούσε ότι ο Wolfgang Petersen ήταν ουσιαστικά ανίκανος να διαχειριστεί το μέγεθος της ταινίας.
Σε συνεντεύξεις του, ο ηθοποιός είχε δηλώσει με ειλικρίνεια (και με το χαρακτηριστικό χιούμορ του) ότι ο Γερμανός σκηνοθέτης δεν είχε απολύτως καμία ιδέα!
Ο Peter O'Toole ένιωθε ότι έπρεπε να σκηνοθετήσει τον εαυτό του, καθώς δεν λάμβανε τις απαραίτητες κατευθύνσεις.
-. Η ευτελισμός της "Ιλιάδας" και η απουσία των Θεών
Ο Peter O'Toole ήταν άνθρωπος της κλασικής παιδείας και είχε τεράστιο σεβασμό για το αρχαίο έπος του Ομήρου.
Επέκρινε έντονα το σενάριο του David Benioff για την απόφαση να αφαιρέσει πλήρως τους Θεούς του Ολύμπου από την ιστορία.
Για τον Peter O'Toole η απουσία των θεών μετέτρεπε την Ιλιάδα από ένα μεγάλο ποιητικό έπος για το πεπρωμένο και την παρέμβαση του θείου, σε μια απλή, κλισέ ταινία σπαθιών (sword-and-sandal) δ-action του Χόλιγουντ.
-. Η διαμάχη για τη σκηνή Πρίαμου - Αχιλλέα
Αυτό ήταν ίσως το μεγαλύτερο σημείο τριβής.
Στον Όμηρο, μία από τις πιο συγκινητικές σκηνές είναι όταν ο γέρων Πρίαμος πηγαίνει κρυφά στο στρατόπεδο του Αχιλλέα, πέφτει στα γόνατα και του φιλά τα χέρια, τα χέρια που σκότωσαν τον γιο του, τον Έκτορα, ζητώντας το πτώμα για να το ταφεί.
Ο Peter O'Toole ήθελε να αποδώσει την σκηνή αυτή, με την αρχαία συναισθηματική δύναμη, που περιλαμβάνει το φίλημα των χεριών.
Ο Wolfgang Petersen όμως ήθελε να αλλάξει τη δομή της σκηνής, μειώνοντας τον κλασικό, θεατρικό της χαρακτήρα για να ταιριάζει περισσότερο στα πρότυπα ενός γρήγορου χολιγουντιανού μπλοκμπάστερ.
Ο Peter O'Toole, ο οποίος υποδύθηκε τον βασιλιά Πρίαμο της Τροίας στην υπερπαραγωγή του 2004, είχε χαρακτηρίσει την εμπειρία του ως μια τεράστια αποτυχία/disaster και είχε εκφράσεις δημόσια τις ενστάσεις του για τις επιλογές του σκηνοθέτη Wolfgang Petersen.
Οι λόγοι πίσω από αυτή την έντονη κριτική δεν ήταν απλώς προσωπικές διαφωνίες, αλλά κυρίως καλλιτεχνικές και φιλολογικές, οι οποίες συνοψίζονται στα εξής βασικά σημεία:
-. Απουσία σκηνοθετικού οράματος και αδυναμία στο σετ
Ο Peter O'Toole, μια θρυλική φυσιογνωμία του κινηματογράφου με τεράστια εμπειρία, θεωρούσε ότι ο Wolfgang Petersen ήταν ουσιαστικά ανίκανος να διαχειριστεί το μέγεθος της ταινίας.
Σε συνεντεύξεις του, ο ηθοποιός είχε δηλώσει με ειλικρίνεια (και με το χαρακτηριστικό χιούμορ του) ότι ο Γερμανός σκηνοθέτης δεν είχε απολύτως καμία ιδέα!
Ο Peter O'Toole ένιωθε ότι έπρεπε να σκηνοθετήσει τον εαυτό του, καθώς δεν λάμβανε τις απαραίτητες κατευθύνσεις.
-. Η ευτελισμός της "Ιλιάδας" και η απουσία των Θεών
Ο Peter O'Toole ήταν άνθρωπος της κλασικής παιδείας και είχε τεράστιο σεβασμό για το αρχαίο έπος του Ομήρου.
Επέκρινε έντονα το σενάριο του David Benioff για την απόφαση να αφαιρέσει πλήρως τους Θεούς του Ολύμπου από την ιστορία.
Για τον Peter O'Toole η απουσία των θεών μετέτρεπε την Ιλιάδα από ένα μεγάλο ποιητικό έπος για το πεπρωμένο και την παρέμβαση του θείου, σε μια απλή, κλισέ ταινία σπαθιών (sword-and-sandal) δ-action του Χόλιγουντ.
-. Η διαμάχη για τη σκηνή Πρίαμου - Αχιλλέα
Αυτό ήταν ίσως το μεγαλύτερο σημείο τριβής.
Στον Όμηρο, μία από τις πιο συγκινητικές σκηνές είναι όταν ο γέρων Πρίαμος πηγαίνει κρυφά στο στρατόπεδο του Αχιλλέα, πέφτει στα γόνατα και του φιλά τα χέρια, τα χέρια που σκότωσαν τον γιο του, τον Έκτορα, ζητώντας το πτώμα για να το ταφεί.
Ο Peter O'Toole ήθελε να αποδώσει την σκηνή αυτή, με την αρχαία συναισθηματική δύναμη, που περιλαμβάνει το φίλημα των χεριών.
Ο Wolfgang Petersen όμως ήθελε να αλλάξει τη δομή της σκηνής, μειώνοντας τον κλασικό, θεατρικό της χαρακτήρα για να ταιριάζει περισσότερο στα πρότυπα ενός γρήγορου χολιγουντιανού μπλοκμπάστερ.
Ο Peter O'Toole, ως κορυφαίος σαιξπηρικός ηθοποιός, εξοργίστηκε με τις παρεμβάσεις του σκηνοθέτη, θεωρώντας ότι υποτιμούσε το ομηρικό κείμενο.
Εξοργίστηκε με αυτή την προσέγγιση, θεωρώντάς την μικρόψυχη και άγνοια της ανθρώπινης φύσης όπως απεικονίζεται τον Όμηρο.
Εν ολίγοις η αιτία της διαφωνίας ήταν η χολιγουντιανή προσέγγιση του Wolfgang Petersen, ο οποίος προσπάθησε να δώσει σκηνοθετικές οδηγίες στον Peter O'Toole, για το πώς να κλάψει και πώς να προσεγγίσει τον Αχιλλέα.
Ο Peter O'Toole, ένιωσε ότι ο σκηνοθέτης δεν καταλάβαινε το βάθος της τραγωδίας.
Αρνήθηκε να αλλάξει την ερμηνεία του, επέμεινε στην απόλυτη πιστότητα της ομηρικής παράδοσης (γονατιστός, φιλώντας τα χέρια) και επέβαλε τον δικό του τρόπο με την εμπειρία του.
Η σκηνή τελικά διασώθηκε και δεν κόπηκε επειδή ο Peter O'Toole, "κέρδισε" τη μάχη στο πλατό, αναγκάζοντας τον σκηνοθέτη να υποχωρήσει μπροστά στο μέγεθος της ερμηνείας του!
-.. Η βιομηχανική ατμόσφαιρα της παραγωγής
Ο ηθοποιός περιέγραψε τα γυρίσματα ως απολύτως ψυχρά και βιομηχανικά.
Ενώ παίζανε σκηνές παθούς, γύρω τους υπήρχαν τεράστια συνεργεία, κάμερες και μηχανήματα, χωρίς να υπάρχει η απαραίτητη ατμόσφαιρα για να βγάλουν οι ηθοποιοί τον καλύτερο εαυτό τους.
Ο Peter O'Toole ένιωθε ότι η ταινία ήταν προϊόν συναρμολογημένο σε γραφείο, παρά μια καλλιτεχνική δημιουργία.
....τα δικά μου συμπεράσματα μετά από τις μελέτες μου πάνω στην ταινία, (γιατί από πάντα είχα ιδιαίτερη αδυναμία στον κινηματογράφο) στο σενάριο και στα λεγόμενα των συντελεστών
Για τον Peter O'Toole, η Troy του 2004 αντιπροσώπευε την κλασική περίπτωση όπου το Χόλιγουντ παίρνει ένα αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και το "αφοπλίζει" από κάθε στοιχείο που το κάνει σπουδαίο, μειώνοντάς το σε μια φανταχτερή, τεράστια εμπορική επιτυχία
Η σκηνοθεσία του Wolfgang Petersen, την οποία ο Peter O'Toole θεωρούσε αδύναμη και διεκπεραιωτική, ήταν γι' αυτόν η χαριστική βολή αυτής της "αποτυχίας"
Πέραν όλον αυτών, ο Peter O'Toole είχε μιλήσει με ιδιαίτερα θερμά λόγια για τη συνεργασία του με τον Brad Pitt, χαρακτηρίζοντας τη μεγάλη σκηνή του Πρίαμου με τον Αχιλλέα μια εξαιρετική υποκριτική εμπειρία.
Αρκετοί κριτικοί θεώρησαν ότι αυτή η σκηνή είναι το συναισθηματικό αποκορύφωμα της ταινίας και μία από τις καλύτερες ερμηνείες του Peter O'Toole, αλλά και του Brad Pitt.
Με τα χρόνια, ακόμη και ο ίδιος ο Wolfgang Petersen ουσιαστικά παραδέχθηκε ότι η πίεση του στούντιο και του τεράστιου προϋπολογισμού τον οδήγησε σε δημιουργικούς συμβιβασμούς, κάτι που εξηγεί γιατί ο Peter O'Toole ένιωσε ότι η τελική ταινία δεν αξιοποίησε ούτε το ομηρικό υλικό ούτε τις ερμηνείες των ηθοποιών!
-.. Η βιομηχανική ατμόσφαιρα της παραγωγής
Ο ηθοποιός περιέγραψε τα γυρίσματα ως απολύτως ψυχρά και βιομηχανικά.
Ενώ παίζανε σκηνές παθούς, γύρω τους υπήρχαν τεράστια συνεργεία, κάμερες και μηχανήματα, χωρίς να υπάρχει η απαραίτητη ατμόσφαιρα για να βγάλουν οι ηθοποιοί τον καλύτερο εαυτό τους.
Ο Peter O'Toole ένιωθε ότι η ταινία ήταν προϊόν συναρμολογημένο σε γραφείο, παρά μια καλλιτεχνική δημιουργία.
....τα δικά μου συμπεράσματα μετά από τις μελέτες μου πάνω στην ταινία, (γιατί από πάντα είχα ιδιαίτερη αδυναμία στον κινηματογράφο) στο σενάριο και στα λεγόμενα των συντελεστών
Για τον Peter O'Toole, η Troy του 2004 αντιπροσώπευε την κλασική περίπτωση όπου το Χόλιγουντ παίρνει ένα αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και το "αφοπλίζει" από κάθε στοιχείο που το κάνει σπουδαίο, μειώνοντάς το σε μια φανταχτερή, τεράστια εμπορική επιτυχία
Η σκηνοθεσία του Wolfgang Petersen, την οποία ο Peter O'Toole θεωρούσε αδύναμη και διεκπεραιωτική, ήταν γι' αυτόν η χαριστική βολή αυτής της "αποτυχίας"
Πέραν όλον αυτών, ο Peter O'Toole είχε μιλήσει με ιδιαίτερα θερμά λόγια για τη συνεργασία του με τον Brad Pitt, χαρακτηρίζοντας τη μεγάλη σκηνή του Πρίαμου με τον Αχιλλέα μια εξαιρετική υποκριτική εμπειρία.
Αρκετοί κριτικοί θεώρησαν ότι αυτή η σκηνή είναι το συναισθηματικό αποκορύφωμα της ταινίας και μία από τις καλύτερες ερμηνείες του Peter O'Toole, αλλά και του Brad Pitt.
Με τα χρόνια, ακόμη και ο ίδιος ο Wolfgang Petersen ουσιαστικά παραδέχθηκε ότι η πίεση του στούντιο και του τεράστιου προϋπολογισμού τον οδήγησε σε δημιουργικούς συμβιβασμούς, κάτι που εξηγεί γιατί ο Peter O'Toole ένιωσε ότι η τελική ταινία δεν αξιοποίησε ούτε το ομηρικό υλικό ούτε τις ερμηνείες των ηθοποιών!
κείμενο και επιμέλεια κειμένου:ntina















